Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Six

کتاب دانیال — یک‌صد و هفتاد و شش

Divine Revelation and the Final Awakening: Insights from Daniel’s Vision

مکاشفۀ الهی و بیداری نهایی: بصیرت‌هایی از رؤیای دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

April 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Daniel chapter ten, Gabriel is accomplishing the work of presenting the complete interpretation of the book of Daniel to God’s last day people. Daniel represents God’s last day people, who, in the book of Revelation, are the one hundred and forty-four thousand. As such, the one hundred and forty-four thousand awaken to recognize they have been scattered, as represented by Daniel in chapter nine. They also awaken to the understanding that the great test by which their eternal destiny is decided is the image of the beast test, which takes place before they are sealed, and before probation closes at the Sunday law in the United States. They are mourning the disappointment that confronted them on July 18, 2020, and in that condition, they are given a view of Christ in the Most Holy Place, as represented by Isaiah in chapter six.

در باب دهم دانیال، جبرئیل در حال انجام کاری است که عبارت است از ارائهٔ تفسیر کامل کتاب دانیال به قوم خدا در ایام آخر. دانیال نمایندهٔ قوم خدا در ایام آخر است که در کتاب مکاشفه، همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند. از این‌رو، یکصد و چهل و چهار هزار نفر بیدار می‌شوند تا دریابند که پراکنده شده‌اند، چنان‌که دانیال در باب نهم نمایانگر آن است. آنان همچنین به این فهم بیدار می‌شوند که آزمون عظیمی که سرنوشت ابدی ایشان به‌واسطهٔ آن تعیین می‌شود، آزمون تصویر وحش است؛ آزمونی که پیش از مُهر شدن ایشان، و پیش از آن‌که مهلتِ توبه با قانون یکشنبه در ایالات متحده بسته شود، رخ می‌دهد. آنان بر سرِ یأس و نومیدی‌ای که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با آن مواجه شدند، ماتم می‌کنند، و در آن حالت، رؤیایی از مسیح در قدس‌الاقداس به ایشان عطا می‌شود، چنان‌که اشعیا در باب ششم نمایانگر آن است.

That vision, as represented by both Daniel and Isaiah allows them to see their corrupted condition before the Lord of glory, and both are humbled into the dust. Isaiah then hears the question asking who God would send to His people, and Isaiah volunteers, but he is first purified.

آن رؤیا، چنان‌که هم دانیال و هم اشعیا آن را بازمی‌نمایانند، به ایشان امکان می‌دهد که حالت فاسد خویش را در حضور خداوندِ جلال ببینند، و هر دو تا به خاک مذلت فروتن می‌شوند. سپس اشعیا آن پرسش را می‌شنود که خدا چه کسی را نزد قوم خویش خواهد فرستاد، و اشعیا داوطلب می‌شود، اما نخست تطهیر می‌گردد.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:5–8.

> پس گفتم: وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ چون مردی ناپاک‌لب هستم و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوه صبایوت را دیده است. آنگاه یکی از سرافیم نزد من پرواز کرد، در حالی که اخگری افروخته در دست داشت که آن را با انبر از روی مذبح گرفته بود. و آن را بر دهانم نهاد و گفت: اینک، این لب‌های تو را لمس کرده است؛ و گناهت برداشته شد و خطایت کفاره گردید. و نیز آواز خداوند را شنیدم که می‌گفت: که را بفرستم، و چه کسی برای ما خواهد رفت؟ آنگاه گفتم: اینک من، مرا بفرست. اشعیا ۶:۵–۸.

Isaiah was purified with a coal from off the altar, and Daniel was purified by beholding the looking glass causative vision, that causes the beholder to change into the image he beholds. Isaiah is told to take the message to a people who hearing do not hear, and seeing do not see.

اشعیا با اخگری از روی مذبح تطهیر شد، و دانیال به‌واسطهٔ مشاهدهٔ رؤیای سببیِ آینه‌گون—که سبب می‌شود بیننده به صورتی که می‌نگرد دگرگون گردد—تطهیر یافت. به اشعیا گفته می‌شود که این پیام را نزد قومی ببرد که با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند، و با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> اور اُس نے فرمایا، جا، اور اِس قوم سے کہہ، تم سنتے تو رہو، مگر سمجھو نہیں؛ اور دیکھتے تو رہو، مگر ادراک نہ کرو۔ اِس قوم کے دل کو موٹا کر دے، اور اُن کے کانوں کو گراں کر دے، اور اُن کی آنکھیں بند کر دے؛ ایسا نہ ہو کہ وہ اپنی آنکھوں سے دیکھیں، اور اپنے کانوں سے سنیں، اور اپنے دل سے سمجھیں، اور رجوع کریں، اور شفا پائیں۔ یسعیاہ 6:9، 10۔

Isaiah wishes to know how long he must interact with the people who understand and perceive not, so he asks the question of, “how long?”

اشعیا می‌خواهد بداند تا چه مدت باید با مردمی سروکار داشته باشد که نه می‌فهمند و نه ادراک می‌کنند؛ از این‌رو می‌پرسد: «تا به کی؟»

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:11, 12.

> پس من گفتم: ای خداوند، تا به کی؟ و او پاسخ داد: تا آن‌گاه که شهرها بی‌ساکن ویران شوند، و خانه‌ها از انسان تهی گردند، و سرزمین به‌کلی خراب شود، و خداوند آدمیان را به دوردست‌ها ببرد، و در میان سرزمین، ترک‌شدگیِ عظیمی پدید آید. اشعیا ۶:‏۱۱، ۱۲.

The land that is the subject of Bible prophecy in the last days is the United States, who is “utterly desolated,” when national ruin is brought about by the national apostasy of the Sunday law. Verse forty-one of Daniel eleven, has been typified by verse sixteen of the same chapter. In verse forty-one the “great forsaking in the midst of the land” is identified as “many” being overthrown. Isaiah’s message, which was referred to by Jesus, when He addressed the quibbling Jews in His history among men, identifies that when a former covenant people are being passed by, they then have ears and eyes that do not understand or perceive. Isaiah’s message represents the final call to Laodicean Adventism, which ends at the Sunday law, where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord.

سرزمینی که موضوع نبوت کتاب‌مقدسی در ایام آخر است، ایالات متحده است، که هنگامی که ویرانی ملی بر اثر ارتداد ملیِ قانون یکشنبه پدید می‌آید، «به‌کلی ویران» می‌شود. آیهٔ چهل و یکِ دانیال یازده، به‌وسیلهٔ آیهٔ شانزدهٔ همان باب نمونه‌سازی شده است. در آیهٔ چهل و یک، «ترکِ عظیم در میانِ زمین» به‌عنوان فرو‌افکنده شدنِ «بسیاری» شناخته می‌شود. پیام اشعیا، که عیسی هنگامی که در تاریخ خود در میان انسان‌ها یهودیانِ خرده‌گیر را خطاب می‌کرد به آن اشاره نمود، مشخص می‌سازد که چون قومی که پیش‌تر اهل عهد بودند کنار گذاشته می‌شوند، آنگاه گوش‌ها و چشم‌هایی دارند که نمی‌فهمند و درک نمی‌کنند. پیام اشعیا نمایانگرِ آخرین دعوت به اَدوِنتیسمِ لائودیکیه است، که در قانون یکشنبه پایان می‌یابد، جایی که اَدوِنتیسمِ لائودیکیه از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شود.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او به سرزمینِ جلال نیز داخل خواهد شد، و کشورهای بسیاری سرنگون خواهند گردید؛ اما اینان از دست او خواهند رَست: یعنی ادوم، و موآب، و برگزیدگانِ بنی‌عَمّون. دانیال ۱۱:۴۱.

Isaiah and Daniel are given the responsibility to present the final call to Laodicea, and at Daniel’s third touch in chapter ten he is strengthened for the task.

ישעیا و دانیال مسئولیت می‌یابند که ندای نهایی را به لائودیکیه عرضه کنند، و دانیال با سومین لمس در باب دهم برای این مأموریت تقویت می‌شود.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

> پس آن‌که به شباهت انسان بود بار دیگر آمد و مرا لمس کرد و به من قوت بخشید، و گفت: «ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش.» و چون با من سخن گفت، تقویت یافتم و گفتم: «سرورم سخن بگوید، زیرا مرا قوت بخشیده‌ای.» دانیال ۱۰:‏۱۸، ۱۹

Daniel was strengthened to give the message that he came to understand when Michael descended in chapter ten. Isaiah was informed that he would need to give the message until the Sunday law. At the Sunday law a remnant would be established.

دانیال تقویت شد تا پیامی را که هنگامی که میکائیل در فصل دهم فرود آمد، بدان پی برده بود، ابلاغ کند. به اشعیا اعلام شد که باید آن پیام را تا زمان قانون یکشنبه ابلاغ نماید. در هنگام قانون یکشنبه، باقیمانده‌ای برقرار خواهد شد.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> پس من گفتم: «ای خداوند، تا به کِی؟» و او پاسخ داد: «تا آن‌گاه که شهرها ویران و بی‌ساکن شوند، و خانه‌ها از آدمی خالی گردند، و سرزمین به‌کلی متروک شود، و خداوند مردمان را به دوردست‌ها ببرد، و در میان زمین ترک و ویرانیِ عظیمی پدید آید. اما با این همه، هنوز در آن یک‌دهمی خواهد بود، و آن بازخواهد گشت، و خورده خواهد شد؛ همچون درخت بَطم و همچون بلوط، که چون برگ‌های خود را فرو می‌ریزند، مایه و جوهرشان در آنها باقی می‌ماند؛ همچنین نسلِ مقدس، مایه و جوهر آن خواهد بود.» اشعیا ۶:‏۱۱–۱۳

When there would be “a great forsaking in the midst of the land” (at the Sunday law), there would be manifested a “tenth,” whose “substance” is “the holy seed.” The root of the Hebrew word translated as “tenth,” is “tithe.” The Lord will have a “tithe” that have “returned,” at the Sunday law.

هنگامی که «ترک عظیمی در میان زمین» پدید آید (در زمان قانون یکشنبه)، «ده‌یک»ی آشکار خواهد شد که «ماهیت» آن «نسل مقدس» است. ریشهٔ واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «ده‌یک»، «عُشر» است. خداوند در زمان قانون یکشنبه، «عُشری» را خواهد داشت که «بازگشته‌اند».

> And all the tithe of the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the Lord’s: it is holy unto the Lord. And if a man will at all redeem ought of his tithes, he shall add thereto the fifth part thereof. And concerning the tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod, the tenth shall be holy unto the Lord. Leviticus 27:30–32.

> اور زمین کی تمام دہ یکم، خواہ زمین کے بیج میں سے ہو یا درخت کے پھل میں سے، خداوند ہی کی ہے؛ وہ خداوند کے لیے مقدّس ہے۔ اور اگر کوئی شخص اپنی دہ یکم میں سے کچھ بھی فدیہ دے کر چھڑانا چاہے تو وہ اس پر اس کا پانچواں حصہ مزید بڑھا دے۔ اور گلہ یا ریوڑ کی دہ یکم کے بارے میں، یعنی ہر اُس چیز میں سے جو لاٹھی کے نیچے سے گزرتی ہے، دسواں حصہ خداوند کے لیے مقدّس ہوگا۔ احبار 27:30–32۔

The “tenth” that “returns” are holy unto the Lord, and they are the Lord’s portion.

«دهم»ی که «بازمی‌گردد» برای خداوند مقدّس است، و آن نصیبِ خداوند است.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> زیرا نصیبِ خداوند قومِ اوست؛ یعقوب بهرهٔ میراثِ اوست. تثنیه 32:9.

Those who have returned before the Sunday law, are those represented by Jeremiah who have suffered the first disappointment, to whom the Lord had promised that if they would return, they would be the Lord’s mouth, or His spokesmen.

کسانی که پیش از قانون یکشنبه بازگشته‌اند، همان کسانی هستند که به‌وسیلهٔ ارمیا نمایانده شده‌اند؛ آنان که نخستین نومیدی را متحمل شده‌اند، و خداوند به ایشان وعده داده بود که اگر بازگردند، دهانِ خداوند، یا سخنگویان او، خواهند بود.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> سخنان تو یافت شد و آنها را خوردم؛ و کلامت برای من شادی و مسرّت دل من گردید؛ زیرا ای یهوه، خدای لشکرها، من به نام تو خوانده شده‌ام. در مجلس استهزاکنندگان ننشستم و شادمانی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از غضب پر ساخته‌ای. چرا درد من دائمی است و زخم من علاج‌ناپذیر، که از شفا یافتن سر باز می‌زند؟ آیا تو برای من به‌راستی چون جویباری فریبنده و چون آب‌هایی خواهی بود که فرو می‌مانند؟ پس خداوند چنین می‌فرماید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد، و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گران‌بها را از بی‌ارزش جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود. بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. و تو را برای این قوم حصاری از دیوار برنجین خواهم ساخت؛ و با تو خواهند جنگید، اما بر تو غالب نخواهند آمد؛ زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، خداوند می‌فرماید. و تو را از دست شریران خواهم رهانید، و از چنگ سهمگینان فدیه خواهم داد. ارمیا ۱۵:‏۱۶–۲۱.

The remnant or tenth that returns in Isaiah’s testimony were to be eaten, for they were given God’s message, and His Word was to be eaten. They were those who would be God’s mouth, and in so doing they would present God’s Word that was to be eaten by those seeking salvation. Jeremiah did not sit in the “assembly of mockers,” for, as with Daniel, when he saw the vision the “assembly of mockers” fled. Jeremiah had thought God lied to him, for God’s hand had allowed the first disappointment of April 19, 1844 in Millerite history, and July 18, 2020 in the last days. The promise for Jeremiah was that if he would “return,” and in Isaiah’s passage, the “tenth” “returns.”

بقیه، یا آن دُهُمی که در شهادت اشعیا بازمی‌گردد، می‌بایست خورده شود؛ زیرا پیام خدا به ایشان سپرده شده بود، و کلام او می‌بایست خورده شود. آنان کسانی بودند که دهان خدا می‌شدند، و بدین‌سان کلام خدا را که می‌بایست از سوی جویندگان نجات خورده شود، ارائه می‌کردند. ارمیا در «مجمع مسخره‌کنندگان» ننشست، زیرا همان‌گونه که دربارهٔ دانیال نیز بود، هنگامی که رؤیا را دید، «مجمع مسخره‌کنندگان» گریخت. ارمیا گمان کرده بود که خدا به او دروغ گفته است، زیرا دست خدا نخستین نومیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ را در تاریخ میلریتی، و ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را در ایام آخر، اجازه داده بود. وعده برای ارمیا این بود که اگر «بازگردد»، و در فراز اشعیا، آن «دهم» «بازمی‌گردد».

If Jeremiah “returns,” he is part of Isaiah’s “tenth,” which is holy, and is the Lord’s portion, whose “substance,” is in them. The Hebrew word “substance” means a pillar, and to be made into a “pillar,” is the promise given to the Philadelphians.

Si Jeremías «vuelve», forma parte del «décimo» de Isaías, el cual es santo y es la porción del Señor, cuya «sustancia» está en ellos. La palabra hebrea «sustancia» significa una columna, y ser hecho «columna» es la promesa dada a los de Filadelfia.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> او که غالب آید، او را ستونی در هیکل خدای خود خواهم ساخت، و دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای خود و نام شهر خدای خود را، یعنی اورشلیم جدید را، که از آسمان از جانب خدای من نازل می‌شود، بر او خواهم نوشت؛ و نام جدید خود را نیز بر او خواهم نوشت. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۲، ۱۳.

The “pillar,” that is their “substance,” represents the combination of Divinity and humanity, for Christ is the “pillar” that supports the temple.

«ستون»، یعنی «جوهر» ایشان، نمایانگر پیوندِ الوهیت و انسانیت است، زیرا مسیح همان «ستون»ی است که هیکل را نگاه می‌دارد.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> «در حالی که در این حالتِ افسردگی بودم، خوابی دیدم که تأثیری عمیق بر ذهنم گذاشت. در خواب دیدم معبدی را که اشخاص بسیاری به سوی آن روی می‌آوردند. تنها کسانی که در آن معبد پناه می‌گرفتند، هنگامی که زمان به پایان می‌رسید، نجات می‌یافتند. همهٔ آنان که در بیرون باقی می‌ماندند، برای همیشه هلاک می‌شدند. انبوه مردمانِ بیرون، که هر یک به راه‌های گوناگون خود می‌رفتند، کسانی را که وارد معبد می‌شدند، استهزا و تمسخر می‌کردند و به ایشان می‌گفتند که این نقشهٔ نجات، فریبی زیرکانه است، و در حقیقت هیچ خطری وجود ندارد که لازم باشد از آن اجتناب شود. حتی برخی را نیز می‌گرفتند تا از شتافتن ایشان به درونِ دیوارها جلوگیری کنند.»

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> “د مسخره کېدو له وېرې مې غوره وګڼله چې تر هغه وخته انتظار وباسم څو ګڼه ګوڼه خوره شي، يا تر هغه چې وکولای شم د هغوی له پام پرته ننه‌وځم. خو د کمېدو پر ځای شمېر لا زياتېده، او د ناوخته کېدو له وېرې مې په بيړه خپل کور پرېښود او د خلکو له ګڼې ګوڼې مې ځان تېر کړ. معبد ته د رسېدو په خپلې اندېښنې کې مې نه هغه ګڼه ګوڼه ليدله او نه مې پروا ورسره وه چې زما شاوخوا يې نيولې وه. کله چې ودانۍ ته ننوتم، ومې ليدل چې ستر معبد په يوې لويې ستنې ولاړ و، او له همدې ستنې سره يو وري تړل شوی و، چې ټوټې ټوټې او په وينو ککړ و. موږ چې هلته حاضر وو، داسې برېښېده چې پوهېدو دا وري زموږ په خاطر څيرل شوی او ټپي شوی و. هر څوک چې معبد ته ننوته، بايد د هغه مخې ته راتله او په خپلو ګناهونو يې اقرار کاوه.

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> «درست پیش از بره، کرسی‌هایی بلند قرار داشت که گروهی بر آن‌ها نشسته بودند و بسیار شادمان می‌نمودند. نور آسمان چنان می‌نمود که بر چهره‌های ایشان می‌درخشد، و آنان خدا را ستایش می‌کردند و سرودهای شکرگزاریِ شادمانه می‌سرودند که همچون موسیقی فرشتگان به گوش می‌رسید. اینان کسانی بودند که پیش از بره آمده، به گناهان خود اعتراف کرده، آمرزش یافته بودند، و اکنون با انتظارِ شادمانه در انتظار وقوعِ رویدادی مسرّت‌بخش بودند.»

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.” Testimonies, volume 1, 27.

> «حتی پس از آن‌که وارد ساختمان شدم، ترسی بر من مستولی شد، و احساسی از شرم که باید خود را در برابر این مردم فروتن سازم. اما به نظر می‌رسید که ناگزیرم به پیش روم، و آهسته‌آهسته راه خود را پیرامون ستون می‌پیمودم تا با بره روبه‌رو شوم، که ناگهان شیپور به صدا درآمد، معبد به لرزه افتاد، فریادهای ظفر از قدیسانِ گردآمده برخاست، روشناییِ هولناکی بنا را منوّر ساخت، سپس همه‌جا در تاریکیِ مطلق فرو رفت. آن مردمِ شادمان، همگی همراه با آن روشنایی ناپدید شدند، و من در هراسِ خاموشِ شب، تنها بر جای ماندم. با عذابی جانکاه در ذهن بیدار شدم و به‌سختی می‌توانستم خود را قانع سازم که خواب دیده بودم. به نظرم می‌رسید که سرنوشت من تثبیت شده است، و روحِ خداوند مرا ترک کرده و هرگز بازنخواهد گشت.» شهادت‌ها، جلد ۱، ص. ۲۷.

The “substance,” that is within the tenth that returns is the “pillar” who supports the temple. Daniel saw the causative vision of the Lamb that was hung upon the pillar, and the Lamb was the “pillar”. When Daniel saw that great vision, he was changed into the image of the pillar, and Isaiah’s tenth, likewise have the “substance” (the pillar), within them, and that substance is to be “eaten”, by all who would enter the temple. Those who enter the temple, and eat the substance, are God’s other flock who respond to the message of the ensign that is lifted up at the Sunday law, when there is a great forsaking in the land. The “holy seed,” that is Isaiah’s substance, is the Lamb that was slain from the foundation of the world.

«جوهر»، یعنی آن‌چه در درونِ یک‌دهمِ بازگشته قرار دارد، همان «ستون»ی است که هیکل را نگه می‌دارد. دانیال رؤیای علّیِ برّه‌ای را دید که بر ستون آویخته شده بود، و آن برّه همان «ستون» بود. هنگامی که دانیال آن رؤیای عظیم را دید، به صورتِ ستون دگرگون شد؛ و یک‌دهمِ اشعیا نیز به همین‌سان «جوهر» را، یعنی ستون را، در درونِ خود دارند، و آن جوهر باید به‌وسیلهٔ همهٔ کسانی که می‌خواهند به هیکل داخل شوند «خورده» شود. آنان که به هیکل داخل می‌شوند و جوهر را می‌خورند، همان گلهٔ دیگرِ خدا هستند که به پیامِ عَلَمی که در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه برافراشته می‌شود پاسخ می‌دهند، آنگاه که در زمین ترکِ عظیمی پدید می‌آید. «ذریّتِ مقدّس»، که همان جوهرِ اشعیاست، آن برّه‌ای است که از بنیادِ جهان ذبح شده بود.

The tenth who return will be delivered out of the hand of the wicked, when at the Sunday law the separation of Philadelphia and Laodicea is fixed for eternity, and many are then overthrown. Those overthrown are identified as the wicked who do not understand. They will also be delivered out of the hand of the terrible, for they will not receive the mark of the beast.

دهمینی که بازمی‌گردند، از دست شریران رهایی خواهند یافت، آنگاه که در زمان قانون یکشنبه، جدایی فیلادلفیا و لائودیکیه برای ابدیت تثبیت می‌شود و بسیاری در آن هنگام سرنگون می‌گردند. آنان که سرنگون می‌شوند، به‌عنوان همان شریرانی شناخته می‌شوند که درک نمی‌کنند. همچنین ایشان از دست هولناک رهایی خواهند یافت، زیرا نشان وحش را دریافت نخواهند کرد.

> Thus saith the Lord God; I will also make the multitude of Egypt to cease by the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon. He and his people with him, the terrible of the nations, shall be brought to destroy the land: and they shall draw their swords against Egypt, and fill the land with the slain. And I will make the rivers dry, and sell the land into the hand of the wicked: and I will make the land waste, and all that is therein, by the hand of strangers: I the Lord have spoken it. Isaiah 30:10–12.

> יוہ خداوند فرماتا ہے: میں بابل کے بادشاہ نبوکدنضر کے ہاتھ سے مصر کی کثرت کو بھی موقوف کر دوں گا۔ وہ اور اس کے ساتھ اس کی قوم، جو امتوں میں ہیبت ناک ہیں، ملک کو تباہ کرنے کے لیے لائے جائیں گے؛ اور وہ مصر پر اپنی تلواریں کھینچیں گے اور ملک کو مقتولوں سے بھر دیں گے۔ اور میں دریاؤں کو خشک کر دوں گا، اور ملک کو شریروں کے ہاتھ بیچ دوں گا؛ اور میں اجنبیوں کے ہاتھ سے ملک کو اور جو کچھ اس میں ہے سب کو ویران کر دوں گا: میں خداوند نے یہ فرمایا ہے۔ یسعیاہ 30:10–12۔

The “terrible of nations” is the proxy army of the king of the north. The ensign that is lifted up at the Sunday law are delivered out of the hand of the foolish, or wicked virgins, and are also delivered out of the hand of the terrible of nations. The issue that we are addressing here is that Isaiah, and Daniel, and Jeremiah, and Ezekiel, and John are all used to represent the resurrection and empowerment of the one hundred and forty-four thousand who return from the disappointment of July 18, 2020. In Daniel’s final vision, the vision given by the river Hiddekel, Daniel is made to understand both the internal and external visions of God’s prophetic Word, and he is strengthened to present that message.

«هولناکِ امّت‌ها» لشکرِ نیابتیِ پادشاهِ شمال است. عَلَمی که در هنگامِ قانونِ یکشنبه برافراشته می‌شود، از دستِ باکره‌گانِ جاهل، یا شریر، رهایی می‌یابند، و نیز از دستِ هولناکِ امّت‌ها رهایی داده می‌شوند. مسئله‌ای که در اینجا بدان می‌پردازیم این است که اشعیا، و دانیال، و ارمیا، و حزقیال، و یوحنا، همگی برای نمایانیدنِ قیام و توانمندسازیِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفری به کار گرفته شده‌اند که از نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ بازمی‌گردند. در رؤیای نهاییِ دانیال، رؤیایی که نزدِ نهرِ حِدِّقِل به او داده شد، دانیال به فهمِ هر دو جنبهٔ درونی و بیرونیِ کلامِ نبویِ خدا رسانیده می‌شود، و برای ارائهٔ آن پیام تقویت می‌گردد.

The message of the internal and external is brought together with the prophetic definition of the head, or “fortress,” in verse ten, which identifies the Ukraine war that is currently being carried out by Putin. That key of identifying the head, has an internal and external application, and the beginning of that war marks the period when both heads become a subject of prophecy. The fortress or head as Russia identifies the second proxy war, that leads to the third proxy war, which marks the beginning of World War III, as typified by the battle of Panium in verse fifteen.

پیامِ درونی و بیرونی با تعریفِ نبویِ سر، یا «دژ»، در آیهٔ ده با یکدیگر جمع می‌شود؛ تعریفی که جنگِ اوکراین را که اکنون به‌وسیلهٔ پوتین در حال اجراست شناسایی می‌کند. آن کلیدِ شناساییِ سر، کاربردی درونی و بیرونی دارد، و آغازِ آن جنگ دوره‌ای را مشخص می‌سازد که در آن هر دو سر موضوعِ نبوت می‌شوند. دژ یا سر، به‌مثابهٔ روسیه، جنگِ نیابتیِ دوم را شناسایی می‌کند؛ جنگی که به جنگِ نیابتیِ سوم می‌انجامد، و آن آغازِ جنگِ جهانیِ سوم را نشان می‌دهد، همان‌گونه که در آیهٔ پانزده به‌وسیلهٔ نبردِ پانیوم به‌صورت نمادین ارائه شده است.

Verse sixteen is the Sunday law, and therefore from 2014, when the Ukrainian war commenced, as represented in verses eleven and twelve, until the Sunday law the final work involved with the sealing of God’s people is accomplished. Gabriel’s interpretation in Daniel chapter eleven, represents the message that sanctifies, or seals God’s people. To miss that fact is to miss everything. The prophecy that is unsealed, which in the book of Revelation is called the Revelation of Jesus Christ, and which the book of Revelation identifies as being unsealed just before the close of probation, is a specific passage from the book of Daniel.

شانزدهمین آیه همان قانون یکشنبه است؛ و بنابراین از سال ۲۰۱۴، هنگامی که جنگ اوکراین آغاز شد، چنان‌که در آیات یازده و دوازده به تصویر کشیده شده است، تا زمان قانون یکشنبه، کار نهاییِ مربوط به مُهر شدن قوم خدا به انجام می‌رسد. تفسیر جبرئیل در فصل یازدهم دانیال، نمایانگر پیامی است که قوم خدا را تقدیس می‌کند، یا مُهر می‌نهد. غفلت از این حقیقت، به معنای از دست دادن همه‌چیز است. آن نبوتی که گشوده می‌شود، و در کتاب مکاشفه «مکاشفهٔ عیسی مسیح» نامیده شده است، و کتاب مکاشفه آن را به‌عنوان چیزی که درست پیش از بسته شدن درِ فیض گشوده می‌شود معرفی می‌کند، بخشی مشخص از کتاب دانیال است.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> اور اُس نے مجھ سے کہا، اِس کتاب کی نبوت کی باتوں پر مُہر نہ لگا، کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ جو ناراست ہے، وہ ناراست ہی رہے؛ اور جو ناپاک ہے، وہ ناپاک ہی رہے؛ اور جو راست باز ہے، وہ راست باز ہی رہے؛ اور جو مُقدّس ہے، وہ مُقدّس ہی رہے۔ مکاشفہ 22:10، 11۔

In the last days, there is a specific time when the final prophecy is unsealed, for the verse says “the time is at hand.” That very expression located in the final chapter of Revelation is found also in the first chapter.

در ایام آخر، زمانی معین وجود دارد که در آن نبوت نهایی گشوده می‌شود، زیرا آیه می‌گوید: «وقت نزدیک است.» همین تعبیر که در فصل آخر مکاشفه آمده است، در فصل نخست نیز یافت می‌شود.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفۀ عیسی مسیح، که خدا آن را به او عطا فرمود تا اموری را که می‌باید به‌زودی واقع شود به بندگان خود نشان دهد؛ و آن را به‌واسطۀ فرشتۀ خود فرستاده، بر بندۀ خویش یوحنا آشکار ساخت؛ همان که بر کلام خدا و بر شهادت عیسی مسیح و بر همۀ آنچه دیده بود شهادت داد. خوشا به حال آن که می‌خوانَد، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن مکتوب است نگاه می‌دارند، زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:‏۱–۳

Two hundred and twenty, and therefore twenty-two, are symbols of the combination of Divinity with humanity, and the final work of the third angel, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is accomplished within the prophetic context of the parable of the ten virgins. The wise virgins of the last days suffered their first disappointment on July 18, 2020, and they were scattered as dead bones in the street of Revelation chapter eleven, until July of 2023, twenty-two years after the sealing process began in 2001. The “time was then at hand,” and the Lord then raised up a “voice in the wilderness” who had received the message from Gabriel, who had received it from Christ, who had received it from the Father.

دویست‌وبیست، و ازاین‌رو بیست‌ودو، نمادِ اتحادِ الوهیت با بشریت‌اند؛ و کار نهاییِ فرشتهٔ سوم، که همان مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار است، در چارچوبِ نبویِ مَثَلِ ده باکره به انجام می‌رسد. باکره‌گانِ خردمندِ ایامِ آخر، نخستین یأسِ خود را در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ متحمل شدند، و چون استخوان‌های مرده در کوچهٔ مکاشفه باب یازدهم پراکنده گشتند، تا ژوئیهٔ ۲۰۲۳، یعنی بیست‌ودو سال پس از آن‌که فرایندِ مُهرگذاری در ۲۰۰۱ آغاز شد. «آنگاه وقت نزدیک بود»، و سپس خداوند «آوازی در بیابان» برانگیخت که آن پیام را از جبرئیل دریافت کرده بود؛ جبرئیلی که آن را از مسیح دریافت کرده بود، و مسیح آن را از پدر دریافت کرده بود.

The voice then began to send the message to the churches, and it has been sent in the electronic fashion where it can be read and or heard, currently in over sixty languages. The portion of prophecy that was unsealed, that is that message is found in the book of Daniel.

سپس آن صدا آغاز کرد به فرستادنِ پیام به کلیساها، و این پیام به‌صورت الکترونیکی ارسال شده است، به‌گونه‌ای که می‌توان آن را خواند و/یا شنید، و اکنون به بیش از شصت زبان در دسترس است. آن بخش از نبوت که مُهرش گشوده شد، یعنی همان پیام، در کتاب دانیال یافت می‌شود.

> “The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> "هغه کتاب چې مُهر شوی و، وحی نه ده، بلکې د دانیال د نبوت هغه برخه ده چې د اخرو ورځو سره تړاو لري. فرښتې امر وکړ: «خو ته، اې دانیاله، دا خبرې پټې کړه او کتاب تر پایه د وخت پورې مُهر کړه.» دانیال 12:4." اعمالُ الرسل، 585.

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” is verse forty. It is not simply verse forty, it is the portion of verse forty that is represented after the time of the end in 1989, and before the Sunday law of verse forty-one. The history of verse forty that has no mention within the verse itself is the portion of prophecy relating to the last days that was sealed up, and that since July, 2023 has been being unsealed for those who choose to see and hear.

«بخشِ نبوتِ دانیال که مربوط به ایامِ آخر است»، آیهٔ چهل است. این تنها خودِ آیهٔ چهل نیست، بلکه آن بخشی از آیهٔ چهل است که پس از زمانِ آخر در سالِ ۱۹۸۹، و پیش از قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک نمایان شده است. آن تاریخِ مربوط به آیهٔ چهل که در خودِ آیه هیچ ذکری از آن نیامده است، همان بخشی از نبوتِ مربوط به ایامِ آخر است که مُهر شده بود، و از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ برای کسانی که برگزینند ببینند و بشنوند، در حالِ گشوده‌شدن بوده است.

Verse forty records nothing of the history that follows the collapse of the Soviet Union in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, but it does provide the prophetic platform that other lines of prophecy are to be placed upon. Those who are unwilling to see and hear that the methodology of line upon line is the latter rain methodology do not have the ability to see the hidden history of verse forty, and that is the history that is the Revelation of Jesus Christ, which Gabriel came to interpret for John and Daniel.

چهل، هیچ‌یک از تاریخِ پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ را تا هنگام قانون یکشنبهِ آیهٔ چهل‌ویک ثبت نمی‌کند؛ اما بسترِ نبوی‌ای را فراهم می‌سازد که خطوط دیگرِ نبوت باید بر آن نهاده شوند. آنان که مایل نیستند ببینند و بشنوند که روشِ «خط بر خط» همان روشِ بارانِ آخِر است، تواناییِ دیدنِ تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل را ندارند؛ و آن همان تاریخی است که «مکاشفهٔ عیسی مسیح» است، که جبرئیل آمد تا آن را برای یوحنا و دانیال تفسیر کند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “At Berea Paul again commenced his work by going into the synagogue of the Jews to preach the gospel of Christ. He says of them, ‘These were more noble than those in Thessalonica, in that they received the word with all readiness of mind, and searched the Scriptures daily, whether those things were so. Therefore many of them believed; also of honorable women which were Greeks, and of men, not a few.’

> «در بریه، پولُس بار دیگر کار خود را با رفتن به کنشتِ یهودیان برای موعظهٔ انجیلِ مسیح آغاز کرد. او دربارهٔ ایشان می‌گوید: “این‌ها از آنان که در تسالونیکی بودند شریف‌تر بودند، زیرا کلام را با کمالِ اشتیاقِ ذهن پذیرفتند و هر روز کتبِ مقدّس را می‌کاویدند تا ببینند آیا این امور چنین است یا نه. ازاین‌رو بسیاری از ایشان ایمان آوردند؛ همچنین از زنانِ شریفِ یونانی و از مردان نیز، اندک نبودند.”»

> “In the presentation of the truth, those who honestly desire to be right will be awakened to a diligent searching of the Scriptures. This will produce results similar to those that attended the labors of the apostles in Berea. But those who preach the truth in these days meet many who are the opposite of the Bereans. They cannot controvert the doctrine presented to them, yet they manifest the utmost reluctance to investigate the evidence offered in its favor, and assume that even if it is the truth it is a matter of little consequence whether or not they accept it as such. They think that their old faith and customs are good enough for them. But the Lord, who sent out his ambassadors with a message to the world, will hold the people responsible for the manner in which they treat the words of his servants. God will judge all according to the light which has been presented to them, whether it is plain to them or not. It is their duty to investigate as did the Bereans. The Lord says through the prophet Hosea: ‘My people are destroyed for lack of knowledge; because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee.’

> «در ارائهٔ حقیقت، آنان که صادقانه خواهان آن‌اند که بر حق باشند، به جست‌وجویی کوشا در کتب مقدّس بیدار خواهند شد. این امر نتایجی همانند نتایجی پدید خواهد آورد که همراه با خدمات رسولان در بیریه بود. امّا آنان که در این ایّام حقیقت را موعظه می‌کنند، با بسیاری روبه‌رو می‌شوند که درست بر ضدّ بیریانیان‌اند. ایشان نمی‌توانند تعلیمی را که به آنان عرضه می‌شود ابطال کنند، با این حال نهایت اکراه را از تحقیق در شواهدی که در تأیید آن ارائه می‌شود نشان می‌دهند، و چنین می‌پندارند که حتّی اگر آن حقیقت باشد، این‌که آن را به عنوان حقیقت بپذیرند یا نپذیرند، امری کم‌اهمّیت است. آنان می‌اندیشند که ایمان و رسوم کهنهٔ ایشان برایشان به قدر کافی نیکوست. امّا خداوند، که سفیران خود را با پیامی برای جهان فرستاد، مردم را نسبت به شیوه‌ای که با سخنان خادمان او رفتار می‌کنند مسئول خواهد شمرد. خدا همه را بر حسب نوری که به ایشان عرضه شده است داوری خواهد کرد، خواه آن نور برایشان آشکار باشد یا نباشد. وظیفهٔ ایشان است که همچون بیریانیان تحقیق کنند. خداوند از طریق نبیّ، هوشع، می‌گوید: «قوم من از نبودِ معرفت هلاک می‌شوند؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد.»»

> “The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice, and they were willing to investigate and receive the truths preached by the apostles. If the people of our time would follow the example of the noble Bereans, in searching the Scriptures daily, and in comparing the messages brought to them with what is there recorded, there would be thousands loyal to God’s law where there is one today. But many who profess to love God have no desire to change from error to truth, and they cling to the pleasing fables of the last days. Error blinds the mind and leads from God; but truth gives light to the mind, and life to the soul.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

> «ذهن‌های بِریانیان به‌سبب تعصب تنگ نشده بود، و آنان مایل بودند حقایقی را که رسولان موعظه می‌کردند بررسی کنند و بپذیرند. اگر مردمِ زمان ما از نمونهٔ آن بِریانیانِ شریف پیروی می‌کردند، در این‌که هر روز کتب مقدّس را تفحّص کنند و پیام‌هایی را که برایشان آورده می‌شود با آنچه در آنجا ثبت شده است بسنجند، آنگاه در جایی که امروز یک تن هست، هزاران تن به شریعت خدا وفادار می‌بودند. امّا بسیاری که مدّعی‌اند خدا را دوست دارند، هیچ میلی ندارند که از خطا به سوی حقیقت تغییر کنند، و به افسانه‌های دل‌پسندِ ایّام آخر می‌چسبند. خطا ذهن را کور می‌سازد و از خدا دور می‌گرداند؛ امّا حقیقت به ذهن نور می‌بخشد و به جان حیات می‌دهد.» Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

Back to Articles