Article

# Parallel Warnings - Number Two

هشدارهای موازی — شمارهٔ دو

Unveiling the Prophetic Tapestry: Decoding the Messages of Revelation 14 in Millerite History and Today

افشای بافتِ نبوی: رمزگشاییِ پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ در تاریخِ میلری و امروز

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the parable of the ten virgins was fulfilled in Millerite history it took place during the second angel’s message. The second angel’s message represents two distinct messages, both in the period of time which they cover and in terms of the intended audience of the message. The second angel’s message was directed to the Protestant churches that had just returned to Rome and became daughters of Babylon. The Midnight Cry was directed to the sleeping Millerites. The first message was directed outside of the Millerites, the second was directed inside. This will be fulfilled to the letter in our day.

जब दस कुँवारियों के दृष्टान्त की पूर्ति मिलेराइट इतिहास में हुई, तब वह दूसरे स्वर्गदूत के सन्देश के दौरान हुई। दूसरे स्वर्गदूत का सन्देश दो भिन्न सन्देशों का प्रतिनिधित्व करता है—दोनों ही उस समयावधि के सम्बन्ध में जिसे वे आवृत करते हैं, और उस अभिप्रेत श्रोतृवर्ग के सम्बन्ध में भी जिसके लिए वह सन्देश था। दूसरे स्वर्गदूत का सन्देश उन प्रोटेस्टेंट कलीसियाओं के लिए निर्देशित था, जो अभी-अभी रोम की ओर लौट गई थीं और बाबुल की पुत्रियाँ बन गई थीं। मध्यरात्रि की पुकार सोए हुए मिलेराइटों के लिए निर्देशित थी। पहला सन्देश मिलेराइटों के बाहर के लोगों के लिए था, दूसरा उनके भीतर के लोगों के लिए। हमारे दिनों में यह अक्षरशः पूरा होगा।

The difference that needs to be noted in the repetition of our day is that in the beginning of Adventism the message of the second angel first went outside the Millerites and then part two of the message went inside the Millerites. At the end of Adventism, when the parable is again repeated, so also is the second angel’s message. We are told that directly more than a handful of times. But the two-fold nature of the message is reversed at the end. The first message goes to Adventism and the second to those outside of Adventism. We are told that the work and message represented by the angel of Revelation eighteen is a repetition of the second angel’s message.

هغه توپير چې زموږ د ورځې د تکرار په اړه بايد په پام کې ونيول شي دا دی چې د ادونتېزم په پيل کې د دوهمې فرښتې پيغام لومړی د ميلريانو له دايرې څخه بهر ولاړ، او بيا د پيغام دوهمه برخه د ميلريانو دننه ولاړه. د ادونتېزم په پای کې، کله چې تمثيل يو ځل بيا تکرارېږي، همدارنګه د دوهمې فرښتې پيغام هم تکرارېږي. موږ ته دا خبره په مستقيم ډول له څو ځلو څخه زياته ويل شوې ده. خو د پيغام دوه‌ګونی ماهيت په پای کې برعکس کېږي. لومړی پيغام ادونتېزم ته ځي، او دوهم هغو کسانو ته چې د ادونتېزم څخه بهر دي. موږ ته ويل شوي چې هغه کار او پيغام چې د مکاشفې اتلسم باب د فرښتې له خوا تمثيل شوی، د دوهمې فرښتې د پيغام تکرار دی.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> نبی فرماتا ہے، “میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اُترتے دیکھا، جسے بڑا اختیار حاصل تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اُس نے زور سے بڑی آواز میں پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور دیوؤں کا مسکن بن گیا” (مکاشفہ 18:1، 2)۔ یہ وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتہ نے دیا تھا۔ بابل گر گیا، “کیونکہ اُس نے اپنی زناکاری کے غضب کی مے سب قوموں کو پلائی” (مکاشفہ 14:8)۔ وہ مے کیا ہے؟—اُس کی جھوٹی تعلیمات۔ اُس نے چوتھے حکم کے سبت کی جگہ دنیا کو ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اُس جھوٹ کو دہرایا ہے جو شیطان نے پہلے عدن میں حوا سے کہا تھا—یعنی روح کی فطری لافانیت۔ بہت سی ہم جنس گمراہیاں بھی اُس نے دور دور تک پھیلا دی ہیں، “آدمیوں کے احکام کو تعلیم دے کر عقائد ٹھہراتی ہے” (متی 15:9)۔

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «هنگامی که عیسی خدمت علنیِ خود را آغاز کرد، معبد را از بی‌حرمتیِ کفرآمیز آن تطهیر نمود. در شمار واپسین اعمالِ خدمت او نیز تطهیرِ دومِ معبد بود. همچنین، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: “بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهرِ عظیم، زیرا که همهٔ امّت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانید” (مکاشفه 14:8). و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قومِ من، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهای او نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” (مکاشفه 18:4، 5).» Selected Messages, book 2, 118.

The message of the second angel at the beginning of Adventism is the same message as the message represented by the angel of Revelation eighteen, and in that warning, there are two voices that proclaim a message. The first voice is proclaimed when the earth is lightened by his glory and in verse four John heard another voice saying, “come out of her.”

پیام فرشتۀ دوم در آغاز ادونتیسم همان پیامی است که به‌وسیلۀ فرشتۀ مکاشفه هجده نمادپردازی شده است، و در آن هشدار، دو صدا وجود دارد که پیامی را اعلام می‌کنند. صدای نخست هنگامی اعلام می‌شود که زمین از جلال او منوّر می‌گردد، و در آیۀ چهار، یوحنا صدای دیگری را شنید که می‌گفت: «از او بیرون آیید.»

In Millerite history the call out of Babylon came first and the message to the Millerites came second. In Revelation eighteen it is the second voice, or second message that addresses those outside of Adventism. Along with the declaration that there are “two distinct calls made to the churches” we find that the two times Christ cleansed the temple (at the beginning and ending of His ministry) is also an illustration of the beginning and ending of Adventism.

در تاریخ میلری، دعوت به خروج از بابل نخست مطرح شد و پیام خطاب به میلری‌ها در مرتبهٔ دوم آمد. در مکاشفهٔ هجده، این صدای دوم، یا پیام دوم است که مخاطبان خارج از اَدوِنتیسم را مورد خطاب قرار می‌دهد. همراه با این اعلان که «دو دعوت متمایز به کلیساها داده شده است»، درمی‌یابیم که دو باری که مسیح هیکل را تطهیر کرد (در آغاز و در پایان خدمت او) نیز تمثیلی از آغاز و پایان اَدوِنتیسم است.

The beginning of Adventism illustrated a purification of the workers that helped in building the foundation that William Miller was used to establish. The foundation was completed at the conclusion of the second angel’s message, for with the arrival of the third angel on October 22, 1844 the truths that make up the foundations of Adventism were made available to understand, for those who are willing to hear.

آغاز ادونتیسم، نمونه‌ای از تطهیر کارگران را به تصویر کشید؛ تطهیری که در بنا نهادنِ شالوده‌ای که ویلیام میلر برای استقرار آن به کار گرفته شد، یاری رساند. این شالوده در پایان پیام فرشتهٔ دوم تکمیل شد، زیرا با فرا رسیدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، حقایقی که شالوده‌های ادونتیسم را تشکیل می‌دهند، برای فهمیدنِ آنان که مایل به شنیدن‌اند، در دسترس قرار گرفت.

The work of building the foundation concluded at the climax of the history of the second angel, when “two distinct calls were made to the churches.” The first call was outside the Millerites, the second was for the Millerites. But another beginning that aligns with Adventism’s beginning is the ministry of Christ when He cleansed His temple the first time. The prophetic illustration of the temple being cleansed is marking a purification at the beginning and end of His ministry, that in turn typifies a purification of Adventism at its beginning and ending. Christ’s two temple cleansings align with the beginning and ending of Adventism, but His message was just for His covenant people who were in the process of forever divorcing themselves from God.

کارِ بنایِ اساس در اوجِ تاریخِ فرشتۀ دوم به پایان رسید، آنگاه که «دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده شد.» دعوتِ نخست در بیرون از میلری‌ها بود، و دعوتِ دوم برای میلری‌ها. اما آغازِ دیگری که با آغازِ ادونتیسم هم‌راستا است، خدمتِ مسیح است آنگاه که او برای نخستین بار هیکلِ خود را تطهیر کرد. تمثیلِ نبویِ تطهیر شدنِ هیکل، نشانگرِ پاک‌سازی‌ای در آغاز و پایانِ خدمتِ اوست، که به نوبۀ خود، مُثَلِ پاک‌سازیِ ادونتیسم در آغاز و انجامِ آن است. دو بار تطهیرِ هیکل به‌دستِ مسیح با آغاز و پایانِ ادونتیسم هم‌راستا است، اما پیامِ او فقط برای قومِ عهدیِ او بود که در روندِ آن بودند که خویشتن را برای همیشه از خدا مطلقه سازند.

The beginning of Adventism presented a message announcing the opening of the judgment and the end of Adventism is announcing the end of judgment. Jesus cleansed the temple the first time and rebuked the Jews for turning His house into a den of thieves, but the second cleansing of the temple was “among the last acts of His ministry.” At the end of His ministry, He no longer told the Jews that they had made His Father’s house a den of thieves, he then told them that their house “was left to them desolate.”

آغازِ ادونتیسم پیامی را عرضه کرد که گشایشِ داوری را اعلام می‌نمود، و پایانِ ادونتیسم پایانِ داوری را اعلام می‌کند. عیسی در بارِ نخست هیکل را تطهیر کرد و یهودیان را به سبب آنکه خانهٔ او را مغارهٔ دزدان ساخته بودند، توبیخ نمود؛ اما تطهیرِ دومِ هیکل «از جمله واپسین اعمالِ خدمتِ او» بود. در پایانِ خدمتِ خود، دیگر به یهودیان نگفت که خانهٔ پدرش را مغارهٔ دزدان ساخته‌اند، بلکه آنگاه به ایشان گفت که خانهٔ ایشان «برای آنان ویران واگذاشته شده است.»

> “Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

> «در همین حال، عبادت‌کنندگان از هر قوم در پیِ معبدی بودند که برای پرستش خدا وقف شده بود. آن معبد، درخشان از طلا و سنگ‌های گران‌بها، جلوه‌ای از زیبایی و شکوه بود. اما یهوه دیگر در آن کاخِ دل‌انگیز یافت نمی‌شد. اسرائیل، به‌عنوان یک ملت، خود را از خدا جدا ساخته بود. هنگامی که مسیح، در نزدیکی پایان خدمت زمینی خویش، برای آخرین بار به درون معبد نگریست، فرمود: “اینک خانهٔ شما برای شما ویران گذاشته می‌شود.” متی 23:38. تا آن زمان، او معبد را خانهٔ پدر خود خوانده بود؛ اما چون پسر خدا از آن دیوارها بیرون رفت، حضور خدا برای همیشه از معبدی که برای جلال او بنا شده بود، برداشته شد.» اعمال رسولان، 145.

The temple He cleansed at the beginning was a different temple than what He cleansed at the end. The first temple was His Father’s house, but the second temple was the Jew’s house. The Lord entered into covenant with Adventism at the beginning and Adventists became priests in His temple. At the end of Adventism, they are to be no more priests, and their house will be desolated.

معبدی که او در آغاز تطهیر کرد، با معبدی که در پایان تطهیر نمود، متفاوت بود. معبد نخست، خانهٔ پدر او بود، اما معبد دوم، خانهٔ یهودیان بود. خداوند در آغاز با ادونتیسم داخل عهد شد و ادونتیست‌ها در معبد او کاهن گردیدند. در پایان ادونتیسم، دیگر کاهن نخواهند بود و خانهٔ ایشان ویران خواهد شد.

The second angel represents two messages. This is one reason the message is represented as Babylon falling twice. This is not the primary reason for the twice repeated announcement of Babylon’s fall, but is one reason. How is it two messages?

فرشتۂ دوم دو پیغامات کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہی اُن اسباب میں سے ایک ہے کہ اس پیغام کو بابل کے دو بار گرنے کی صورت میں پیش کیا گیا ہے۔ اگرچہ بابل کے سقوط کے دو مرتبہ دہرائے گئے اعلان کی یہ بنیادی وجہ نہیں، تاہم یہ بھی ایک وجہ ہے۔ یہ دو پیغامات کیسے ہیں؟

The second angel arrived in response to the rejection of the first angel’s message. When the failed prediction, identifying 1843 as the conclusion of the 2300-year prophecy, the Protestant churches used the erroneous message to reject Miller’s message. Miller’s message was the first angel’s message. At its rejection the Protestant churches, who had been God’s church in the wilderness for over 1260 years, were rejected and became a daughter of Babylon. At that point the second angel arrived with his message.

فرشتۂ دوم، فرشتۂ اوّل کے پیغام کے ردّ کے جواب میں آیا۔ جب ناکام پیش گوئی، جس میں 1843 کو 2300 سالہ نبوت کے اختتام کے طور پر متعین کیا گیا تھا، سامنے آئی، تو پروٹسٹنٹ کلیسیاؤں نے اس غلط پیغام کو ملر کے پیغام کے ردّ کے لیے استعمال کیا۔ ملر کا پیغام ہی فرشتۂ اوّل کا پیغام تھا۔ اس کے ردّ کے وقت، پروٹسٹنٹ کلیسیائیں، جو 1260 سے زیادہ برس تک بیابان میں خدا کی کلیسیا رہی تھیں، ردّ کر دی گئیں اور بابل کی ایک بیٹی بن گئیں۔ اسی مقام پر فرشتۂ دوم اپنے پیغام کے ساتھ آیا۔

There are some very important points involved with the various elements of this history we are considering. There is at least one point that must be developed slowly for it definitely contributes to the understanding of the message of the Revelation of Jesus Christ that is currently being unsealed. For this reason, I am including a very important passage about that history. It is two chapters that I am pointing to, but there is also a third important chapter in the middle of those two chapters. I am not including this at this time in order to limit the scope of our consideration.

در عناصر گوناگون این تاریخ که در حال بررسی آن هستیم، نکات بسیار مهمی نهفته است. دست‌کم یک نکته وجود دارد که باید به‌آهستگی بسط داده شود، زیرا بی‌تردید به فهم پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح که اکنون مُهرگشایی می‌شود، یاری می‌رساند. از این‌رو، بخشی بسیار مهم را دربارهٔ آن تاریخ می‌گنجانم. این بخشی است مشتمل بر دو فصل که به آن‌ها اشاره می‌کنم، اما در میان آن دو فصل، فصل سومِ مهمی نیز وجود دارد. در این زمان آن را نمی‌گنجانم تا دامنهٔ بررسی ما محدود بماند.

Notice which angel is being addressed as you read through, look for the progressive testing process, note in the first paragraph that the prophetic characteristics of the angel of Revelation eighteen are also the characteristics of the first angel. Notice that to crucify one of the messages is to crucify Christ, and notice that the three angels are all presented as single angels, but the Midnight Cry message is a multitude of angels.

جب آپ مطالعہ کرتے جائیں تو اس پر غور کریں کہ خطاب کس فرشتے سے کیا جا رہا ہے، آزمائش کے تدریجی عمل کو تلاش کریں، اور پہلے پیراگراف میں نوٹ کریں کہ مکاشفہ اٹھارہ کے فرشتے کی نبوتی خصوصیات ہی پہلے فرشتے کی خصوصیات بھی ہیں۔ اس بات پر بھی غور کریں کہ پیغامات میں سے کسی ایک کو مصلوب کرنا، مسیح کو مصلوب کرنا ہے، اور یہ بھی نوٹ کریں کہ تینوں فرشتے سب کے سب ایک ایک واحد فرشتے کے طور پر پیش کیے گئے ہیں، لیکن نصف اللیل کی پکار کا پیغام فرشتوں کی ایک کثرت ہے۔

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work which had been going on upon the earth. Jesus commissioned a strong and mighty angel to descend and warn the inhabitants of earth to get ready for his second appearing. I saw the mighty angel leave the presence of Jesus in heaven. Before him went an exceedingly bright and glorious light. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. The light was shed upon all, but some merely came under the influence of the light, and did not heartily receive it. But all who received it, turned their faces upward to heaven, and glorified God. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile, and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world, and were closely united together.

> «به من نشان داده شد که تمامی آسمان چه علاقه‌ای به کاری که بر زمین در جریان بود، داشت. عیسی فرشته‌ای نیرومند و توانا را مأمور ساخت تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که برای ظهور دوم او آماده شوند. دیدم آن فرشتهٔ توانا حضور عیسی را در آسمان ترک گفت. پیشاپیش او نوری بس درخشان و پرجلال می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خویش روشن سازد و انسان را از غضب آیندهٔ خدا آگاه کند. انبوهی آن نور را پذیرفتند. برخی بسیار باوقار می‌نمودند، حال آنکه برخی دیگر شادمان و از خود بی‌خود بودند. نور بر همه تابانیده شد، اما بعضی فقط تحت تأثیر آن نور قرار گرفتند و آن را از صمیم دل نپذیرفتند. اما همهٔ کسانی که آن را پذیرفتند، روی‌های خود را به سوی آسمان بلند کردند و خدا را تمجید نمودند. بسیاری از خشمی عظیم پر شدند. خادمان و مردم با فرومایگان متحد شدند و سخت در برابر نوری که از سوی آن فرشتهٔ توانا تابیده می‌شد، مقاومت کردند. اما همهٔ کسانی که آن را پذیرفتند، از جهان کناره گرفتند و سخت به یکدیگر پیوسته شدند.

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of all they could from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel watching with the deepest interest the professed people of God, to record the character they developed, as the message of heavenly origin was introduced to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision and hatred, an angel with a parchment in his hand, made the shameful record. All heaven was filled with indignation, because Jesus was slighted by his professed followers.

> «شیطان و فرشتگان او سخت مشغول بودند تا ذهنِ هر که را می‌توانستند از نور منحرف سازند. گروهی که آن را رد کردند، در تاریکی واگذارده شدند. دیدم که فرشته با عمیق‌ترین علاقه بر قومِ معترفِ خدا نظارت می‌کرد تا سیرتی را که در هنگام عرضه شدنِ پیامی با منشأ آسمانی به ایشان پدید می‌آوردند، ثبت کند. و چون بسیاری از آنان که مدعی محبت به عیسی بودند، با تمسخر، استهزا و نفرت از پیام آسمانی روی برتافتند، فرشته‌ای با طوماری در دست، آن ثبتِ ننگین را به عمل آورد. تمام آسمان از خشم آکنده شد، زیرا عیسی از سوی پیروانِ معترفِ خویش خوار شمرده شده بود.»

> “I saw the disappointment of the trusting ones. They did not see their Lord at the expected time. It was God’s purpose to conceal the future, and bring his people to a point of decision. Without this point of time the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading the minds of very many far ahead in the future. A period of time proclaimed for Christ’s appearing must bring the mind to earnestly seek for a present preparation. As the time passed, those who had not fully received the light of the angel, united with those who had despised the heavenly message, and they turned upon the disappointed ones in ridicule. I saw the angels in heaven consulting with Jesus. They had marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They all loudly professed to be Christians, yet failed in following Christ in almost every particular. Satan exulted at the state of the professed followers of Christ. He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure, the clean, and holy, all mixed up with sinners in Zion, and the world-loving hypocrite. They had watched over the true lovers of Jesus; but the corrupt were affecting the holy.

> میں نے اُن بھروسا رکھنے والوں کی مایوسی دیکھی۔ اُنہوں نے اپنے خداوند کو مقررہ وقت پر نہ دیکھا۔ خدا کا مقصد یہ تھا کہ مستقبل کو پوشیدہ رکھے، اور اپنے لوگوں کو فیصلہ کے ایک مقام تک لے آئے۔ اگر وقت کا یہ تعین نہ ہوتا تو وہ کام، جو خدا نے مقصود ٹھہرایا تھا، انجام نہ پاتا۔ شیطان بہت سوں کے ذہنوں کو مستقبل میں بہت آگے تک لے جا رہا تھا۔ مسیح کے ظہور کے لیے ایک مدتِ وقت کا اعلان ہونا لازم تھا تاکہ ذہن موجودہ تیاری کی earnest جستجو میں لگ جائے۔ جب وہ وقت گزر گیا تو جنہوں نے فرشتے کی روشنی کو کامل طور پر قبول نہ کیا تھا، وہ اُن لوگوں کے ساتھ مل گئے جنہوں نے آسمانی پیغام کو حقارت سے ٹھکرایا تھا، اور اُنہوں نے مایوس ہونے والوں کا تمسخر اڑایا۔ میں نے آسمان کے فرشتوں کو یسوع کے ساتھ مشورہ کرتے دیکھا۔ اُنہوں نے مسیح کے اقراری پیروکاروں کی حالت کا مشاہدہ کیا تھا۔ مقررہ وقت کے گزر جانے نے اُنہیں آزمایا اور ثابت کر دیا، اور بہت سے ترازو میں تولے گئے اور ناقص پائے گئے۔ وہ سب بلند آواز سے مسیحی ہونے کا اقرار کرتے تھے، مگر تقریباً ہر پہلو میں مسیح کی پیروی کرنے میں ناکام رہے۔ شیطان مسیح کے اقراری پیروکاروں کی اس حالت پر شادمان تھا۔ وہ اُنہیں اپنے پھندے میں لیے ہوئے تھا۔ اُس نے اکثریت کو سیدھی راہ چھوڑنے پر آمادہ کر لیا تھا، اور وہ آسمان پر کسی اور راہ سے چڑھنے کی کوشش کر رہے تھے۔ فرشتوں نے پاک، صاف، اور مقدس لوگوں کو صیون کے گنہگاروں اور دنیا سے محبت رکھنے والے ریاکاروں کے ساتھ پوری طرح خلط ملط دیکھا۔ وہ یسوع کے سچے محبت رکھنے والوں کی نگہبانی کرتے رہے تھے؛ مگر بدکردار لوگ مقدسین پر اثر انداز ہو رہے تھے۔

> “Those whose hearts burned with a longing, intense desire to see Jesus, were forbidden by their professed brethren to speak of his coming. Angels viewed the whole scene, and sympathized with the remnant, who loved the appearing of Jesus. Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to earth, he cried, Babylon is fallen! is fallen! Then I saw the disappointed ones again look cheerful, and raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844. I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith. But as the disappointed ones united in the cry of the second angel, the heavenly host looked with the deepest interest, and marked the effect of the message. They saw those who bore the name of Christians turn with derision and scorn upon those who had been disappointed. As the words fell from the mocker’s lips, You have not gone up yet! an angel wrote them. Said the angel, They mock God.

> «کسانی که دل‌هایشان از اشتیاقی سوزان و میلی شدید برای دیدن عیسی مشتعل بود، از سوی برادرانِ مدعیِ خود از سخن گفتن دربارهٔ آمدن او منع می‌شدند. فرشتگان تمام آن صحنه را مشاهده می‌کردند و با باقی‌ماندگانی که ظهور عیسی را دوست می‌داشتند همدردی می‌نمودند. سپس فرشته‌ای نیرومند دیگر مأمور شد که به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای در دست او نهاد، و چون به زمین آمد، ندا داد: «بابل سقوط کرده است! سقوط کرده است!» آنگاه دیدم که مأیوس‌شدگان بار دیگر چهره‌ای بشاش یافتند و چشمان خود را به سوی آسمان بلند کردند، و با ایمان و امید در انتظار ظهور خداوند خویش بودند. اما بسیاری چنان می‌نمودند که در حالتی ابلهانه، گویی در خواب، باقی مانده‌اند؛ با این حال، من می‌توانستم نشانِ اندوهی عمیق را بر چهره‌هایشان ببینم. مأیوس‌شدگان از کتاب‌مقدس دریافتند که در زمانِ درنگ به سر می‌برند و باید با صبر در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که ایشان را در 1843 به انتظار خداوندشان واداشته بود، آنان را بر آن داشت که در 1844 نیز منتظر او باشند. دیدم که اکثریت، آن نیرو و پویایی‌ای را که ایمانشان را در 1843 مشخص می‌کرد، نداشتند. نومیدی‌شان ایمانشان را فرو نشانده بود. اما هنگامی که مأیوس‌شدگان در ندای فرشتهٔ دوم متحد شدند، سپاه آسمانی با ژرف‌ترین علاقه می‌نگریست و تأثیر این پیام را ثبت می‌کرد. آنان دیدند که کسانی که نام مسیحی را بر خود داشتند، با تمسخر و استهزا به سوی آنان که مأیوس شده بودند روی آوردند. و چون این سخنان از لبان ریشخندکننده فرو می‌افتاد که: «هنوز بالا نرفته‌اید!» فرشته‌ای آن را نوشت. فرشته گفت: «آنان خدا را استهزا می‌کنند.»»

> “I was pointed back to the translation of Elijah. His mantle fell on Elisha, and wicked children (or young people) followed him, mocking, crying, Go up thou bald head! Go up thou bald head! They mocked God, and met their punishment there. They had learned it of their parents. And those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the plagues of God, and will realize that it is not a small thing to trifle with him.

> «مرا بار دیگر به صعودِ ایلیا متوجه ساختند. رَدای او بر الیشع افتاد، و کودکانِ شریر (یا جوانان) در پی او رفتند و با تمسخر فریاد می‌زدند: ای کَلِ سر، بالا برو! ای کَلِ سر، بالا برو! آنان خدا را استهزا کردند و در همان‌جا به سزای خود رسیدند. این را از والدینِ خویش آموخته بودند. و کسانی که اندیشهٔ بالا رفتنِ مقدسین را به ریشخند و استهزا گرفته‌اند، به بلاهای خدا گرفتار خواهند شد و درمی‌یابند که بازی کردن با او امری کوچک نیست.»

> “Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of his people, and prepare them to understand the message of the second angel, and of the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus, and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried. Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. Then I saw those disappointed ones rise, and in harmony with the second angel, proclaim, Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading, and having its designed effect. They contended with the angels of God, and told them that God had deceived the people, and that with all their light and power, they could not make the people believe that Jesus was coming. The angels of God continued their work, although Satan strove to hedge up the way, and draw the minds of the people from the light. Those who received it looked very happy. They fixed their eyes up to heaven, and longed for the appearing of Jesus. Some were in great distress, weeping and praying. Their eyes seemed to be fixed upon themselves, and they dared not look upward.

> «عیسی فرشتگان دیگری را مأمور ساخت تا به‌سرعت پرواز کنند، ایمانِ سست و پژمردهٔ قوم او را تجدید و تقویت نمایند، و آنان را آماده سازند تا پیامِ فرشتهٔ دوم و آن حرکتِ مهمی را که به‌زودی می‌بایست در آسمان صورت گیرد، درک کنند. دیدم که این فرشتگان قدرت و نور عظیمی از عیسی دریافت کردند و با شتاب به زمین پرواز نمودند تا مأموریت خود را در یاری رساندن به فرشتهٔ دوم در کارش به انجام رسانند. نوری عظیم بر قوم خدا تابیدن گرفت، آنگاه که فرشتگان ندا دردادند: اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید. سپس دیدم آن نومیدشدگان برخاستند و در هماهنگی با فرشتهٔ دوم اعلام کردند: اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید. نورِ فرشتگان در همه‌جا تاریکی را شکافت. شیطان و فرشتگانش کوشیدند مانع گسترش این نور و تحقق اثرِ مقصود آن شوند. آنان با فرشتگان خدا مجادله می‌کردند و به ایشان می‌گفتند که خدا مردم را فریب داده است، و آنان با همهٔ نور و قدرت خویش نیز نمی‌توانند مردم را وادار سازند که باور کنند عیسی در حال آمدن است. فرشتگان خدا به کار خود ادامه دادند، هرچند شیطان می‌کوشید راه را مسدود سازد و ذهن‌های مردم را از نور منحرف کند. آنان که آن را پذیرفتند، بسیار شادمان می‌نمودند. چشمان خود را به سوی آسمان دوخته بودند و مشتاق ظهور عیسی بودند. برخی در اندوهی عظیم بودند، می‌گریستند و دعا می‌کردند. چشمانشان گویی بر خودشان ثابت مانده بود، و جرئت نمی‌کردند به بالا بنگرند.»

> “A precious light from heaven parted the darkness from them, and their eyes, which had been fixed in despair upon themselves, were turned upward, while gratitude and holy joy were expressed upon every feature. Jesus and all the angelic host looked with approbation upon the faithful, waiting ones.

> «نوری گران‌بها از آسمان بر آنان تابید و تاریکی را از ایشان دور ساخت، و چشمانشان که در نومیدی بر خویشتن دوخته شده بود، به بالا گردانده شد؛ و شکرگزاری و شادیِ مقدّس در همهٔ سیمای ایشان آشکار بود. عیسی و تمامی لشکر فرشتگان با خشنودی به آن منتظرانِ امین می‌نگریستند.»

> “Those who rejected and opposed the light of the first angel’s message, lost the light of the second, and could not be benefited by the power and glory which attended the message, Behold the Bridegroom cometh. Jesus turned from them with a frown. They had slighted and rejected him. Those who received the message were wrapt in a cloud of glory. They waited and watched and prayed to know the will of God. They greatly feared to offend him. I saw Satan and his angels seeking to shut this divine light from the people of God; but as long as the waiting ones cherished the light, and kept their eyes raised from earth to Jesus, Satan could have no power to deprive them of this precious light. The message given from heaven enraged Satan and his angels, and those who professed to love Jesus, but despised his coming, scorned and derided the faithful, trusting ones. But an angel marked every insult, every slight, every abuse they received from their professed brethren. Very many raised their voices to cry, Behold the Bridegroom cometh, and left their brethren who did not love the appearing of Jesus, and who would not suffer them to dwell upon his second coming. I saw Jesus turn his face from those who rejected and despised his coming, and then he bade angels lead his people out from among the unclean, lest they should be defiled. Those obedient to the messages stood out free and united. A holy and excellent light shone upon them. They renounced the world, tore their affections from it, and sacrificed their earthly interests. They gave up their earthly treasure, and their anxious gaze was directed to heaven, expecting to see their loved Deliverer. A sacred, holy joy beamed upon their countenances, and told of the peace and joy which reigned within. Jesus bade his angels go and strengthen them, for the hour of their trial drew on. I saw that these waiting ones were not yet tried as they must be. They were not free from errors. And I saw the mercy and goodness of God in sending a warning to the people of earth, and repeated messages to bring them up to a point of time, to lead them to a diligent search of themselves, that they might divest themselves of errors which have been handed down from the heathen and papists. Through these messages God has been bringing out his people where he can work for them in greater power, and where they can keep all his commandments. . . .

> «کسانی که نورِ پیامِ فرشتهٔ اوّل را رد کردند و با آن مخالفت ورزیدند، نورِ فرشتهٔ دوّم را از دست دادند، و نتوانستند از قدرت و جلالی که پیامِ «اینک داماد می‌آید» را همراهی می‌کرد، بهره‌مند شوند. عیسی با چهره‌ای درهم از ایشان روی گردانید. آنان او را خوار شمرده و رد کرده بودند. کسانی که پیام را پذیرفتند، در ابری از جلال فرو رفته بودند. آنان انتظار می‌کشیدند و مراقبت می‌کردند و دعا می‌نمودند تا ارادهٔ خدا را بدانند. ایشان سخت بیم داشتند که او را برنجانند. دیدم که شیطان و فرشتگانش می‌کوشند این نورِ الهی را از قومِ خدا پنهان سازند؛ امّا تا زمانی که منتظران نور را گرامی می‌داشتند و چشمان خود را از زمین به سوی عیسی برمی‌افراشتند، شیطان هیچ قدرتی نداشت که ایشان را از این نورِ گران‌بها محروم سازد. پیامی که از آسمان داده شده بود، شیطان و فرشتگانش را به خشم آورد، و کسانی که ادعا می‌کردند عیسی را دوست دارند، امّا آمدن او را خوار می‌شمردند، وفادارانِ متوکّل را استهزا و تمسخر کردند. امّا فرشته‌ای هر اهانت، هر بی‌اعتنایی، و هر آزاری را که از برادرانِ مدّعیِ خود دریافت می‌کردند، ثبت می‌نمود. بسیار کسان صدای خود را بلند کردند تا ندا دهند: «اینک داماد می‌آید»، و برادرانِ خود را که ظهورِ عیسی را دوست نمی‌داشتند و بر ایشان روا نمی‌داشتند که بر آمدنِ دوّم او dwell کنند، ترک گفتند. دیدم که عیسی روی خود را از کسانی که آمدن او را رد و تحقیر کرده بودند برگردانید، و سپس به فرشتگان فرمان داد تا قومِ او را از میان ناپاکان بیرون ببرند، مبادا آلوده شوند. آنان که از پیام‌ها اطاعت کردند، آزاد و متّحد ایستادند. نوری مقدّس و عالی بر ایشان می‌تابید. آنان دنیا را ترک گفتند، دلبستگی‌های خود را از آن گسستند، و منافع زمینیِ خویش را قربانی کردند. گنجِ زمینیِ خود را واگذاشتند، و نگاهِ مشتاقشان به آسمان دوخته شده بود، در انتظار آن‌که رهانندهٔ محبوبِ خویش را ببینند. شادی‌ای مقدّس و قدّوس بر چهره‌هایشان می‌درخشید، و از صلح و شادی‌ای که در درونشان حکم‌فرما بود حکایت می‌کرد. عیسی به فرشتگان خود فرمان داد بروند و ایشان را تقویت کنند، زیرا ساعتِ آزمایششان نزدیک می‌شد. دیدم که این منتظران هنوز آن‌گونه که باید آزموده نشده‌اند. آنان از خطاها آزاد نبودند. و رحمت و نیکوییِ خدا را دیدم در این‌که هشداری برای مردمِ زمین فرستاد، و پیام‌های مکرّر فرستاد تا ایشان را به نقطه‌ای از زمان برساند، تا به جست‌وجویی جدّی در خویشتن برخیزند، تا خود را از خطاهایی که از بت‌پرستان و پاپیان به ایشان رسیده بود، برهنه سازند. خدا به‌وسیلهٔ این پیام‌ها قومِ خود را به جایی بیرون آورده است که بتواند برای ایشان با قدرتی بیشتر عمل کند، و جایی که بتوانند همهٔ احکام او را نگاه دارند....»

> “As the ministration of Jesus closed in the Holy place, and he passed into the Holiest, and stood before the ark containing the law of God, he sent another mighty angel to earth with the third message. He placed a parchment in the angel’s hand, and as he descended to earth in majesty and power, he proclaimed a fearful warning, the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, and show them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, yet they must hold fast the truth. The third angel closes his message with these words, Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. As he repeated these words he pointed to the heavenly Sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the Most Holy place where Jesus stands before the ark, making his final intercession for all those for whom mercy still lingers, and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. Jesus makes an atonement for those who died, not receiving the light upon God’s commandments, who sinned ignorantly.

> «چون خدمتِ عیسی در مکانِ مقدّس به پایان رسید، و او به اقدس‌الاقداس داخل شد و در برابرِ صندوقی که شریعتِ خدا را در خود داشت ایستاد، فرشته‌ای نیرومندِ دیگر را با پیامِ سوم به زمین فرستاد. طوماری در دستِ آن فرشته نهاد، و چون او با جلال و قدرت به زمین فرود آمد، هشداری هولناک را اعلام کرد، سهمگین‌ترین تهدیدی را که تاکنون به انسان رسانیده شده است. این پیام برای آن مقرر شده بود که فرزندانِ خدا را بر حذر دارد و ساعتِ وسوسه و اندوهی را که در پیشِ روی آنان بود، به ایشان نشان دهد. فرشته گفت: ایشان به نبردی سخت و نزدیک با وحش و تصویرِ او کشانیده خواهند شد. تنها امیدِ ایشان برای حیاتِ جاودانی این است که استوار بمانند. هرچند جانِ ایشان در خطر است، با این همه باید به حقیقت محکم بچسبند. فرشتهٔ سوم پیامِ خود را با این کلمات به پایان می‌رساند: «در اینجاست صبرِ مقدّسان؛ در اینجایند آنان که احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.» و چون این کلمات را تکرار می‌کرد، به قُدسِ آسمانی اشاره نمود. اذهانِ همهٔ آنان که این پیام را می‌پذیرند، به اقدس‌الاقداس متوجّه می‌شود، جایی که عیسی در برابرِ صندوق ایستاده است و شفاعتِ نهاییِ خود را برای همهٔ کسانی به‌جا می‌آورد که رحمت هنوز برای ایشان درنگ می‌کند، و نیز برای آنان که از روی نادانی شریعتِ خدا را شکسته‌اند. این کفّاره هم برای مردگانِ عادل به‌جا آورده می‌شود و هم برای زندگانِ عادل. عیسی برای کسانی که مردند و نورِ احکامِ خدا را دریافت نکردند، و از روی نادانی گناه ورزیدند، کفّاره به‌جا می‌آورد.»

> “After Jesus opened the door of the Most Holy the light of the Sabbath was seen, and the people of God were to be tested and proved, as God proved the children of Israel anciently, to see if they would keep his law. I saw the third angel pointing upward, showing the disappointed ones the way to the Holiest of the heavenly Sanctuary. They followed Jesus by faith into the Most Holy. Again they have found Jesus, and joy and hope spring up anew. I saw them looking back reviewing the past, from the proclamation of the second advent of Jesus, down through their travels to the passing of the time in 1844. They see their disappointment explained, and joy and certainty again animate them. The third angel has lighted up the past, present and future, and they know that God has indeed led them by his mysterious providence.

> «پس از آن‌که عیسی درِ قدس‌الاقداس را گشود، نورِ سَبْت آشکار شد، و قومِ خدا می‌بایست آزموده و ثابت گردند، چنان‌که خدا در ایامِ قدیم بنی‌اسرائیل را آزمود، تا ببیند آیا شریعتِ او را نگاه خواهند داشت یا نه. دیدم که فرشتهٔ سوم به بالا اشاره می‌کرد و راهِ ورود به قدس‌الاقداسِ مَقْدِسِ آسمانی را به ناامیدشدگان نشان می‌داد. آنان به ایمان، عیسی را تا قدس‌الاقداس پیروی کردند. بار دیگر عیسی را یافته‌اند، و شادی و امید از نو سر برمی‌آورد. دیدم که آنان به عقب می‌نگرند و گذشته را بازمی‌نگرند، از اعلامِ ظهورِ ثانویِ عیسی تا گذرشان از مسیر حوادث و رسیدن به انقضای زمان در سال 1844. آنان می‌بینند که علتِ نومیدی‌شان تبیین شده است، و شادی و یقین بار دیگر ایشان را جان می‌بخشد. فرشتهٔ سوم گذشته و حال و آینده را روشن ساخته است، و آنان می‌دانند که خدا به‌راستی به‌واسطهٔ عنایتِ رازآمیزِ خود ایشان را هدایت کرده است.»

> “It was represented to me that the remnant followed Jesus into the Most Holy place, and beheld the ark, and the mercy-seat, and were captivated with their glory. Jesus raised the cover of the ark, and behold! the tables of stone, with the ten commandments written upon them. They trace down the lively oracles; but they start back with trembling when they see the fourth commandment living among the ten holy precepts, while a brighter light shines upon it than upon the other nine, and a halo of glory is all around it. They find nothing there informing them that the Sabbath has been abolished, or changed to the first day of the week. It reads as when spoken by the mouth of God in solemn and awful grandeur upon the mount, while the lightnings flashed and the thunders rolled, and when written with his own holy finger in the tables of stone. Six days shalt thou labor and do all thy work; but the seventh day is the Sabbath of the Lord thy God. They are amazed as they behold the care taken of the ten commandments. They see them placed close by Jehovah, overshadowed and protected by his holiness. They see that they have been trampling upon the fourth commandment of the decalogue, and have observed a day handed down by the heathen and papists, instead of the day sanctified by Jehovah. They humble themselves before God, and mourn over their past transgressions.

> «به من نشان داده شد که باقیماندگان، عیسی را تا به مکان اقدس پیروی کردند، و تابوت و مسندِ رحمت را دیدند و مفتونِ جلالِ آنها شدند. عیسی سرپوشِ تابوت را بالا برد، و اینک! لوح‌های سنگی با ده فرمان که بر آنها نوشته شده بود. آنان سخنانِ زنده را دنبال می‌کنند؛ اما چون فرمان چهارم را در میان آن ده حکمِ مقدس زنده می‌بینند، با لرز بازمی‌جهند، در حالی که نوری درخشان‌تر از آنچه بر نه فرمان دیگر می‌تابد، بر آن می‌درخشد، و هاله‌ای از جلال سراسر گرداگرد آن را فراگرفته است. آنان در آنجا هیچ نمی‌یابند که به ایشان اعلام کند سبت منسوخ شده است، یا به روز نخستِ هفته تغییر یافته است. آن همان‌گونه خوانده می‌شود که از دهان خدا با عظمتِ solemn و هیبت‌انگیز بر کوه ادا شد، آنگاه که برق‌ها می‌درخشید و رعدها غرش می‌کرد، و نیز آنگاه که با انگشتِ مقدسِ خود بر لوح‌های سنگی نوشته شد. شش روز کار خواهی کرد و همهٔ کارِ خود را به‌جا خواهی آورد؛ اما روز هفتم سبتِ یهوه خدای توست. ایشان چون مراقبتی را که از ده فرمان به عمل آمده است می‌بینند، در شگفت می‌شوند. می‌بینند که آنها در نزدیکیِ یهوه نهاده شده‌اند، و قدوسیتِ او بر آنها سایه افکنده و از آنها محافظت می‌کند. می‌بینند که بر فرمان چهارمِ ده‌فرمان پایمالی کرده‌اند، و به‌جای روزی که یهوه تقدیس کرده بود، روزی را نگاه داشته‌اند که از کافران و پاپی‌ها به ایشان رسیده بود. ایشان خویشتن را در حضور خدا فروتن می‌سازند و بر تعدیاتِ گذشتهٔ خود ماتم می‌کنند.»

> “I saw the incense in the censer smoke as Jesus offered their confessions and prayers to his Father. And as it ascended, a bright light rested upon Jesus, and upon the mercy-seat; and the earnest, praying ones, who were troubled because they had discovered themselves to be transgressors of God’s law, were blest, and their countenances lighted up with hope and joy. They joined in the work of the third angel, and raised their voices and proclaimed the solemn warning. But few at first received the message, yet they continued with energy to proclaim the warning. Then I saw many embrace the message of the third angel, and unite their voices with those who had first proclaimed the warning, and they exalted God and magnified him by observing his sanctified Rest-day.

> «من دیدم که بخور در مجمر دود می‌کرد، آنگاه که عیسی اعترافات و دعاهای ایشان را به نزد پدر خود تقدیم می‌داشت. و چون آن بالا می‌رفت، نوری درخشان بر عیسی و بر مسندِ رحمت قرار گرفت؛ و آنان که با جدیت دعا می‌کردند، و از آن رو مضطرب بودند که دریافته بودند از شریعت خدا تجاوز کرده‌اند، برکت یافتند، و چهره‌هایشان به امید و شادی روشن گردید. آنان در کار فرشتهٔ سوم شرکت جستند، و آوازهای خود را بلند کرده، آن هشدارِ پرهیبت را اعلام نمودند. اما در آغاز، جز اندکی این پیام را نپذیرفتند؛ با این همه، ایشان با قوت به اعلام آن هشدار ادامه دادند. سپس دیدم که بسیاری پیام فرشتهٔ سوم را پذیرفتند، و آوازهای خود را با کسانی که نخست آن هشدار را اعلام کرده بودند متحد ساختند، و خدا را تمجید کرده، او را تعظیم نمودند از راهِ نگاه‌داشتن روزِ استراحتِ تقدیس‌شدهٔ او.»

> “Many who embraced the third message had not an experience in the two former messages. Satan understood this, and his evil eye was upon them to overthrow them; but the third angel was pointing them to the Most Holy place, and those who had an experience in the past messages were pointing them the way to the heavenly Sanctuary. Many saw the perfect chain of truth in the angels’ messages, and gladly received it. They embraced them in their order, and followed Jesus by faith into the heavenly Sanctuary. These messages were represented to me as an anchor to hold the body. And as individuals receive and understand them, they are shielded against the many delusions of Satan.

> «بسیاری از کسانی که پیام سوم را پذیرفتند، در دو پیام پیشین تجربه‌ای نداشتند. شیطان این را می‌دانست، و چشم شریر او بر آنان بود تا ایشان را سرنگون سازد؛ اما فرشتهٔ سوم آنان را به سوی قدس‌الاقداس رهنمون می‌شد، و آنان که در پیام‌های پیشین تجربه‌ای داشتند، راهِ حرم آسمانی را به ایشان نشان می‌دادند. بسیاری زنجیرهٔ کاملِ حقیقت را در پیام‌های فرشتگان دیدند و آن را با شادی پذیرفتند. ایشان آنها را به ترتیب خود پذیرفتند، و با ایمان، عیسی را تا درونِ حرم آسمانی پیروی کردند. این پیام‌ها به من همچون لنگری نمودار شد که بدن را نگاه می‌دارد. و چون افراد آنها را می‌پذیرند و درمی‌یابند، در برابر فریب‌های بسیارِ شیطان محفوظ می‌مانند.»

> “After the great disappointment in 1844, Satan and his angels were busily engaged in laying snares to unsettle the faith of the body. He was affecting the minds of individuals who had a personal experience in these things. They had an appearance of humility. They changed the first and second messages, and pointed to the future for their fulfillment, while others pointed far back in the past, declaring that they had been there fulfilled. These individuals were drawing the minds of the inexperienced away, and unsettling their faith. Some were searching the Bible to try to build up a faith of their own, independent of the body. Satan exulted in all this; for he knew that those who broke loose from the anchor, he could affect by different errors and drive about with winds of doctrine. Many who had led in the first and second messages, denied them, and division and scattering was throughout the body. I then saw Wm. Miller. He looked perplexed, and was bowed with sorrow and distress for his people. He saw the company who were united and loving in 1844, losing their love for each other, and opposing one another. He saw them fall back into a cold, backslidden state. Grief wasted his strength. I saw leading men watching Wm. Miller, and fearing lest he should embrace the third angel’s message and the commandments of God. And as he would lean towards the light from heaven, these men would lay some plan to draw his mind away. I saw a human influence exerted to keep his mind in darkness, and to retain his influence among them. At length Wm. Miller raised his voice against the light from heaven. He failed in not receiving the message which would have fully explained his disappointment, and cast a light and glory on the past, which would have revived his exhausted energies, brightened up his hope, and led him to glorify God. But he leaned to human wisdom instead of divine, and being broken with arduous labor in his Master’s cause, and by age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. They are responsible, and the sin rests upon them. If Wm. Miller could have seen the light of the third message, many things which looked dark and mysterious to him would have been explained. His brethren professed such deep love and interest for him, he thought he could not tear away from them. His heart would incline towards the truth; but then he looked at his brethren. They opposed it. Could he tear away from those who had stood side and shoulder with him in proclaiming Jesus’ coming? He thought they surely would not lead him astray.

> «پس از نومیدی عظیمِ سال 1844، شیطان و فرشتگان او سخت سرگرمِ گستردن دام‌ها بودند تا ایمانِ جماعت را متزلزل سازند. او بر ذهنِ اشخاصی که در این امور تجربه‌ای شخصی داشتند اثر می‌گذاشت. آنان ظاهری از فروتنی داشتند. پیامِ اول و دوم را تغییر دادند و تحققِ آن‌ها را به آینده حواله کردند، در حالی که برخی دیگر بسیار به گذشته نظر افکندند و اعلام نمودند که آن‌ها در آنجا تحقق یافته‌اند. این اشخاص ذهنِ بی‌تجربگان را منحرف می‌کردند و ایمانِ ایشان را برهم می‌زدند. بعضی در کتاب‌مقدس جست‌وجو می‌کردند تا بکوشند ایمانی از آنِ خود، مستقل از جماعت، بنا کنند. شیطان از همهٔ اینها شادمان بود؛ زیرا می‌دانست کسانی را که از لنگر رها شوند، می‌تواند به‌وسیلهٔ خطاهای گوناگون تحت تأثیر قرار دهد و با هر بادِ تعلیم به این سو و آن سو براند. بسیاری از آنان که در پیامِ اول و دوم پیشرو بودند، آن‌ها را انکار کردند، و تفرقه و پراکندگی سراسر جماعت را فرا گرفت. سپس ویلیام میلر را دیدم. او سرگشته می‌نمود و از اندوه و پریشانی برای قومِ خود خمیده شده بود. او می‌دید که گروهی که در سال 1844 متحد و محبت‌ورز بودند، محبتِ خود را نسبت به یکدیگر از دست می‌دهند و با هم به مخالفت برمی‌خیزند. او دید که ایشان به حالتی سرد و مرتدانه بازمی‌گردند. اندوه، قوّتِ او را فرسوده بود. دیدم که مردانِ پیشرو ویلیام میلر را زیر نظر دارند و بیم آن دارند که مبادا پیامِ فرشتهٔ سوم و احکامِ خدا را بپذیرد. و هرگاه او به سوی نوری که از آسمان می‌تابید متمایل می‌شد، این مردان نقشه‌ای می‌کشیدند تا ذهنِ او را از آن منصرف سازند. دیدم که نفوذی انسانی به کار گرفته می‌شد تا ذهنِ او را در تاریکی نگاه دارد و نفوذِ او را در میان ایشان حفظ کند. سرانجام ویلیام میلر صدای خود را بر ضدِ نورِ آسمان بلند کرد. او در این قصور ورزید که آن پیامی را نپذیرفت که نومیدیِ او را به‌طور کامل توضیح می‌داد و نوری و جلالی بر گذشته می‌افکند که نیروهای فرسودهٔ او را تجدید می‌کرد، امیدش را روشن می‌ساخت، و او را به تمجیدِ خدا رهنمون می‌شد. اما او به جای حکمتِ الهی، بر حکمتِ انسانی تکیه کرد، و چون به سببِ کارِ طاقت‌فرسا در راهِ مولای خویش و نیز به علتِ سالخوردگی شکسته شده بود، به اندازهٔ آنان که او را از حقیقت بازداشتند مسئول نبود. آنان مسئول‌اند، و گناه بر عهدهٔ ایشان است. اگر ویلیام میلر می‌توانست نورِ پیامِ سوم را ببیند، بسیاری از اموری که برای او تاریک و رازآلود می‌نمود، توضیح داده می‌شد. برادرانش چنان محبت و علاقه‌ای عمیق نسبت به او ابراز می‌کردند که می‌پنداشت نمی‌تواند خود را از آنان جدا سازد. دلِ او به سوی حقیقت متمایل می‌شد؛ اما آنگاه به برادرانِ خود می‌نگریست. آنان با آن مخالفت می‌کردند. آیا می‌توانست خود را از کسانی جدا سازد که در اعلامِ آمدنِ عیسی دوشادوشِ او ایستاده بودند؟ او می‌پنداشت که آنان یقیناً او را به بیراهه نخواهند کشاند.»

> “God suffered him to come under the power of Satan, and death to have dominion over him. He hid him in the grave, away from those who were constantly drawing him from God. Moses erred just as he was about to enter the promised land. So also, I saw that Wm. Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan, in suffering his influence to go against the truth. Others led him to this. Others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God, and he will come forth at the sound of the last trump.

> «خدا او را واگذاشت تا به زیر قدرت شیطان درآید و مرگ بر او سلطه یابد. او را در قبر پنهان ساخت، دور از کسانی که پیوسته او را از خدا بازمی‌کشیدند. موسی درست آنگاه که در شرف ورود به سرزمین موعود بود، خطا کرد. همچنین دیدم که و. م. میلر نیز، هنگامی که به‌زودی در آستانه ورود به کنعان آسمانی بود، خطا کرد، از آن‌رو که اجازه داد نفوذش بر ضد حقیقت به کار رود. دیگران او را به این کار کشاندند. دیگران باید پاسخگوی آن باشند. اما فرشتگان بر غبار گران‌بهای این خادم خدا دیده‌بانی می‌کنند، و او با آوای آخرین کرنا بیرون خواهد آمد.»

> “I saw a company who stood well guarded and firm, and would give no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—one, two and three—the first, second and third angels’ messages. Said the angel, Woe to him who shall move a block, or stir a pin in these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received. I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. Step by step had God brought them along, until he had placed them upon a solid, immovable platform. Then I saw individuals as they approached the platform, before stepping upon it examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the laying of the foundation of the platform. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform and examined it, then found fault with it, declaring it to be laid wrong. I saw that nearly all stood firm upon the platform, and exhorted others who had stepped off to cease their complaints, for God was the master-builder, and they were fighting against him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union nearly all raised their eyes to heaven, and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained, and left the platform, and again they with humble look stepped upon it.

> «میں نے ایک جماعت کو دیکھا جو نہایت حفاظت کے ساتھ اور مضبوطی سے قائم تھی، اور وہ اُن لوگوں کی ذرّہ برابر بھی تائید نہ کرتی تھی جو جماعت کے قائم شدہ ایمان کو متزلزل کرنا چاہتے تھے۔ خدا نے اُن پر رضامندی کی نگاہ ڈالی۔ مجھے تین قدم دکھائے گئے—اوّل، دوم اور سوم—یعنی پہلے، دوسرے اور تیسرے فرشتے کے پیغامات۔ فرشتے نے کہا، اُس پر افسوس جو اِن پیغامات میں سے کسی ایک اینٹ کو سرکائے، یا ایک پن بھی ہلائے۔ اِن پیغامات کی درست سمجھ نہایت اہم ہے۔ جانوں کی تقدیر اس بات پر موقوف ہے کہ اُنہیں کس طور قبول کیا جاتا ہے۔ پھر مجھے دوبارہ اِن پیغامات کے ذریعے نیچے لایا گیا، اور میں نے دیکھا کہ خدا کے لوگوں نے اپنا تجربہ کس قدر مہنگے مول خریدا تھا۔ یہ بہت سی مصیبتوں اور سخت کشمکش کے ذریعے حاصل ہوا تھا۔ خدا اُنہیں قدم بہ قدم آگے لاتا رہا، یہاں تک کہ اُس نے اُنہیں ایک مضبوط، غیر متحرک پلیٹ فارم پر کھڑا کر دیا۔ پھر میں نے افراد کو دیکھا کہ جب وہ پلیٹ فارم کے قریب آتے، تو اُس پر قدم رکھنے سے پہلے بنیاد کا جائزہ لیتے۔ بعض نے خوشی کے ساتھ فوراً اُس پر قدم رکھ دیا۔ دوسروں نے پلیٹ فارم کی بنیاد رکھنے میں عیب نکالنا شروع کیا۔ وہ چاہتے تھے کہ اس میں اصلاحات کی جائیں، تب پلیٹ فارم زیادہ کامل ہو جائے گا، اور لوگ کہیں زیادہ خوش ہوں گے۔ بعض پلیٹ فارم سے اتر گئے اور اُس کا معائنہ کیا، پھر اُس میں عیب نکالتے ہوئے اعلان کیا کہ وہ غلط ڈالا گیا ہے۔ میں نے دیکھا کہ تقریباً سب کے سب پلیٹ فارم پر ثابت قدم کھڑے رہے، اور اُنہوں نے اُن دوسروں کو، جو اُس سے اتر گئے تھے، تاکید کی کہ اپنی شکایات بند کریں، کیونکہ خدا معمارِ اعظم تھا، اور وہ اُس کے خلاف لڑ رہے تھے۔ اُنہوں نے خدا کے اُس عجیب کام کا ذکر کیا جس نے اُنہیں اُس مضبوط پلیٹ فارم تک پہنچایا تھا، اور باہم متحد ہو کر تقریباً سب نے اپنی آنکھیں آسمان کی طرف اٹھائیں اور بلند آواز سے خدا کی تمجید کی۔ اس کا اثر اُن میں سے بعض پر ہوا جو شکایت کرتے تھے اور پلیٹ فارم چھوڑ گئے تھے، اور پھر وہ فروتنی کے ساتھ دوبارہ اُس پر قدم رکھ گئے۔»

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way for Jesus’ coming. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the proclamation of his first advent placed them where they could not readily receive the strongest evidence of his being the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still further, to reject Jesus and crucify him. In doing this, they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly Sanctuary. The rending of the vail of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered, and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly Sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by his own blood, and shed upon his disciples the benefits of his atonement. The Jews were left in complete deception and total darkness. They lost all the light they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. They could not be benefited by the mediation of Christ in the Holy place. The heavenly Sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the way to the heavenly.

> «مرا به اعلامِ آمدِ نخستِ مسیح بازگردانیدند. یوحنا در روح و قدرتِ ایلیا فرستاده شد تا راه را برای آمدنِ عیسی آماده سازد. آنان که شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌مند نشدند. مخالفتِ ایشان با اعلامِ آمدِ نخستِ او، آنان را در وضعیتی قرار داد که نتوانند به‌آسانی نیرومندترین شواهدِ مسیحا بودنِ او را بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنا را رد کرده بودند، برانگیخت تا باز هم فراتر روند، عیسی را رد کنند و او را مصلوب سازند. با این کار، خود را در جایی قرار دادند که نتوانند برکتِ روزِ پنتیکاست را دریافت کنند؛ برکتی که راهِ ورود به قُدسِ آسمانی را به ایشان می‌آموخت. دریده شدنِ حجابِ هیکل نشان داد که قربانی‌ها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهند شد. آن قربانیِ عظیم تقدیم شده بود و پذیرفته نیز شده بود، و روح‌القدس که در روزِ پنتیکاست نازل شد، ذهنِ شاگردان را از قُدسِ زمینی به قُدسِ آسمانی معطوف ساخت، جایی که عیسی به‌واسطهٔ خونِ خود وارد شده بود و فوایدِ کفارهٔ خویش را بر شاگردانش افاضه کرد. یهودیان در فریبِ کامل و تاریکیِ مطلق وانهاده شدند. آنان تمام نوری را که می‌توانستند دربارهٔ نقشهٔ نجات داشته باشند، از دست دادند، و همچنان بر قربانی‌ها و هدایای بی‌فایدهٔ خود توکل می‌کردند. ایشان نمی‌توانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدس بهره‌مند شوند. قُدسِ آسمانی جای قُدسِ زمینی را گرفته بود، با این همه ایشان هیچ شناختی از راهِ ورود به آسمان نداشتند.»

> “Many look with horror at the course the Jews pursued toward Jesus in rejecting and crucifying him. And as they read the history of his shameful abuse, they think they love Christ, and would not have denied him like Peter, or crucified him like the Jews. But God who has witnessed their professed sympathy for his Son, has proved them, and has brought to the test that love which they professed for Jesus.

> بسیاری با وحشت به مسیری می‌نگرند که یهودیان در رد کردن و مصلوب ساختن عیسی در پیش گرفتند. و هنگامی که تاریخچهٔ رفتار شرم‌آور آنان با او را می‌خوانند، می‌پندارند که مسیح را دوست دارند، و هرگز همچون پطرس او را انکار نمی‌کردند، یا همچون یهودیان او را مصلوب نمی‌ساختند. اما خدایی که بر همدردیِ ادعاییِ آنان با پسرش شاهد بوده است، ایشان را آزموده، و آن محبتی را که ادعا می‌کردند نسبت به عیسی دارند، به محک آزمایش آورده است.

> “All heaven watched with the deepest interest the reception of the message. But many who profess to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, instead of receiving the message with gladness, are stirred, with anger, and deride the good news of Jesus’ coming, and declare it to be delusion. They would not fellowship those who loved his appearing, but hated them, and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second, and were not benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the Most Holy place of the heavenly Sanctuary. And by rejecting the two former messages, they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the Most Holy place. I saw that the nominal churches, as the Jews crucified Jesus, had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the move made in heaven, or of the way into the Most Holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left, and Satan, pleased with the deception of the professed followers of Christ, fastens them in his snare, and assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, and works with his power, his signs and lying wonders. Some he deceives in one way and some in another. He has different delusions prepared to affect different minds. Some look with horror upon one deception, while they readily receive another. Satan deceives some with Spiritualism. He also comes as an angel of light, and spreads his influence over the land. I saw false reformations everywhere. The churches were elated, and considered that God was marvelously working for them, when it was another spirit. It will die away and leave the world and the church in a worse condition than before.

> «تمام آسمان با عمیق‌ترین علاقه به پذیرش این پیام می‌نگریست. اما بسیاری که ادعا می‌کنند عیسی را دوست دارند و هنگامی که سرگذشت صلیب را می‌خوانند اشک می‌ریزند، به‌جای آنکه این پیام را با شادی بپذیرند، با خشم برانگیخته می‌شوند و مژدۀ آمدن عیسی را به ریشخند می‌گیرند و آن را فریب می‌خوانند. آنان حاضر نبودند با کسانی که ظهور او را دوست می‌داشتند مشارکت داشته باشند، بلکه از ایشان نفرت داشتند و آنان را از کلیساها بیرون راندند. کسانی که پیام اول را رد کردند، نتوانستند از پیام دوم بهره‌مند شوند، و از فریاد نیمه‌شب نیز بهره‌ای نیافتند؛ فریادی که قرار بود آنان را آماده سازد تا از راه ایمان، همراه با عیسی، به قدس‌الاقداسِ حرم آسمانی داخل شوند. و با رد کردن آن دو پیام پیشین، هیچ نوری در پیام فرشتۀ سوم، که راه را به سوی قدس‌الاقداس نشان می‌دهد، نمی‌بینند. دیدم که کلیساهای اسمی، همان‌گونه که یهودیان عیسی را مصلوب کردند، این پیام‌ها را نیز مصلوب کرده‌اند؛ و از این‌رو نه از حرکتی که در آسمان صورت گرفته است آگاهی دارند و نه از راه ورود به قدس‌الاقداس، و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. همچون یهودیان که قربانی‌های بی‌فایدۀ خود را تقدیم می‌کردند، آنان نیز دعاهای بی‌فایدۀ خود را به آن حجره‌ای تقدیم می‌کنند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان که از فریبِ پیروانِ مدعیِ مسیح خشنود است، ایشان را در دام خود محکم می‌سازد، و سیمایی دینی به خود می‌گیرد، و ذهن این مسیحیانِ مدعی را به سوی خود می‌کشاند، و با قدرت خود و آیات و عجایب دروغین خود عمل می‌کند. بعضی را به یک طریق فریب می‌دهد و بعضی را به طریقی دیگر. او فریب‌های گوناگونی آماده کرده است تا بر ذهن‌های مختلف اثر گذارد. برخی با وحشت به یک فریب می‌نگرند، حال آنکه فریب دیگری را به‌آسانی می‌پذیرند. شیطان برخی را از راه روح‌گرایی فریب می‌دهد. او همچنین به صورت فرشتۀ نور می‌آید و نفوذ خود را در سراسر سرزمین می‌گستراند. دیدم که همه‌جا اصلاحاتِ کاذب برپا بود. کلیساها به وجد آمده بودند و می‌پنداشتند که خدا به‌طرزی شگفت‌انگیز برای ایشان عمل می‌کند، حال آنکه آن روحی دیگر بود. این امر فروکش خواهد کرد و جهان و کلیسا را در وضعی بدتر از پیش واخواهد گذاشت.»

> “I saw that God had honest children among the nominal Adventists, and the fallen churches, and ministers and people will yet be called out from these churches, before the plagues shall be poured out, and they will gladly embrace the truth. Satan knows this, and before the loud cry of the third angel, raises an excitement in these religious bodies, that those who have rejected the truth may think God is with them. He hopes to deceive the honest, and lead them to think that God is still working for the churches. But the light will shine, and every one of the honest ones will leave the fallen churches, and take their stand with the remnant.” Spiritual Gifts, volume 1, 151–172.

> «Vi que Dios tenía hijos sinceros entre los adventistas nominales y las iglesias caídas; y que ministros y pueblo aún serán llamados a salir de estas iglesias, antes que las plagas sean derramadas, y abrazarán gustosamente la verdad. Satanás lo sabe, y antes del fuerte clamor del tercer ángel suscita una excitación en estos cuerpos religiosos, para que aquellos que han rechazado la verdad piensen que Dios está con ellos. Él espera engañar a los sinceros y llevarlos a pensar que Dios todavía está obrando en favor de las iglesias. Pero la luz brillará, y cada uno de los sinceros saldrá de las iglesias caídas y tomará su lugar con el remanente.» Spiritual Gifts, tomo 1, 151–172.

This passage has so many important truths, but I am using the passage to isolate some characteristics of the messages of Millerite history, in order to understand how those typify our history. All three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect.

این بخش حاوی حقایق بسیار مهمی است، اما من از این بخش استفاده می‌کنم تا برخی از ویژگی‌های پیام‌های تاریخ میلریتی را جدا سازم، تا دریابیم که آن‌ها چگونه تاریخ ما را به‌طور نمادین پیش‌نمایی می‌کنند. هر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده در دست خود پیامی دارند. فرشتهٔ دوم و سوم چنین معرفی شده‌اند که هنگام نزول با پیام خویش، «طوماری» با خود دارند. هر فرشته نمایانگر یک پیام است، و ورود هر پیام اثری پدید می‌آورد.

We will continue this subject in the next article.

ما این موضوع را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles