Article

# The Book of Daniel - Number Fourteen

کتاب دانیال — شمارهٔ چهارده

Daniel Chapter Two – Summary and Conclusion Part One

دانیال باب دوم — خلاصه و نتیجه‌گیری، بخش اول

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

> «در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. در اینجا مکملِ کتاب دانیال است.» اعمال رسولان، ۵۸۵.

The truth that is identified by John as “the Revelation of Jesus Christ,” which the Lion of the tribe of Judah has been unsealing for his people since July, 2023, is brought to perfection when the book of Daniel is brought together with the book of Revelation. Daniel chapter two, represents the second angel’s message in the context of the image of the beast test of the last days. It identifies a process of testing and a specific period of testing.

حقیقتی که یوحنا آن را «مکاشفهٔ عیسی مسیح» معرفی می‌کند، و شیری از سبط یهودا از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تاکنون برای قوم خود مهرگشایی کرده است، هنگامی به کمال می‌رسد که کتاب دانیال با کتاب مکاشفه در کنار یکدیگر قرار گیرد. فصل دوم دانیال، در چارچوب آزمونِ تصویرِ وحش در ایام آخر، پیام فرشتهٔ دوم را نمایندگی می‌کند. این فصل فرایندی از آزمون و نیز دوره‌ای مشخص از آزمون را معرّفی می‌کند.

The period and process of Daniel chapter two, represented by the seventy years of Daniel’s captivity, typified the testing period of the Protestants in Millerite history. The Protestants failed their testing process and became the daughters of Rome. Prophetically, a daughter typifies their mother; and Rome is a prophetic beast. Their failure and subsequent transitioning into the daughters of Rome, typifies the test of the image of the beast in our current history, for they transitioned into an image of the beast. Our current testing process is therefore represented by Daniel’s seventy years of captivity, and also by the history of the second angel’s message during the Millerite movement.

دوره و فرایندِ باب دوم دانیال، که با هفتاد سالِ اسارتِ دانیال به تصویر کشیده شده است، به‌طور نمونه‌ای بیانگرِ دورهٔ آزمونِ پروتستان‌ها در تاریخِ میلریتی بود. پروتستان‌ها در فرایندِ آزمونِ خود ناکام ماندند و به دخترانِ روم تبدیل شدند. از لحاظِ نبوی، دختر نمونهٔ مادرِ خویش است؛ و روم وحشی نبوی است. ناکامیِ آنان و انتقالِ متعاقبشان به دخترانِ روم، آزمونِ تصویرِ وحش را در تاریخِ کنونیِ ما به‌طور نمونه‌ای نشان می‌دهد، زیرا آنان به تصویری از وحش منتقل شدند. از این‌رو، فرایندِ آزمونِ کنونیِ ما هم با هفتاد سالِ اسارتِ دانیال نمایانده می‌شود، و هم با تاریخِ پیامِ فرشتهٔ دوم در جریانِ جنبشِ میلریتی.

In the history of the second angel’s message that began on September 11, 2001, there is a specific period and testing process that is symbolically represented as Nebuchadnezzar’s image-dream of beasts; for a kingdom in Bible prophecy is also a beast. Nebuchadnezzar and the Chaldean religious elite represent those that fail the test, and Daniel and the three worthies represent those that pass the test. It may appear otherwise, but Nebuchadnezzar’s failure is confirmed in chapter three of Daniel.

در تاریخ پیام فرشتهٔ دوم که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، دوره‌ای مشخص و فرایندی از آزمون وجود دارد که به‌طور نمادین به‌صورت رؤیای تصویر و جانورانِ نبوکدنصر بازنمایی شده است؛ زیرا در نبوت کتاب‌مقدس، پادشاهی نیز جانوری است. نبوکدنصر و نخبگان دینی کَلدانی نمایانگر کسانی هستند که در آزمون ناکام می‌مانند، و دانیال و آن سه یارِ شایسته نمایانگر کسانی هستند که آزمون را با موفقیت می‌گذرانند. ممکن است جز این به نظر آید، اما ناکامی نبوکدنصر در باب سوم دانیال تأیید می‌شود.

In the testing process, which is represented in both Daniel chapter one and two, there are specific prophetic waymarks that line up with the truths that have recently been set forth in the book of Revelation. In chapter one, “ten days” represented the testing period that led to Daniel manifesting a fairer and fatter image due to his eating the heavenly fare, while the other class of eunuchs manifested the image of those who ate the diet of the king. A king prophetically is a kingdom, and prophetically a king or kingdom is also a beast. Those whose countenance manifested the results of eating the king’s diet, manifested the image of the beast.

در فرایند آزمایش، که در هر دو فصل اوّل و دوم دانیال به تصویر کشیده شده است، نشانه‌های نبوّتیِ معیّنی وجود دارد که با حقایقی که اخیراً در کتاب مکاشفه بیان شده‌اند، هم‌راستا هستند. در فصل اوّل، «ده روز» نمایانگر دورهٔ آزمایشی بود که به این انجامید که دانیال، به سبب خوردن خوراک آسمانی، صورتی نیکوتر و فربه‌تر ظاهر سازد، در حالی که طبقهٔ دیگرِ خواجه‌سرایان، صورتِ کسانی را ظاهر ساختند که از غذای پادشاه خورده بودند. از نظر نبوّتی، پادشاه یک پادشاهی است، و از نظر نبوّتی پادشاه یا پادشاهی همچنین یک وحش است. کسانی که سیمای ایشان نتایجِ خوردنِ غذای پادشاه را آشکار می‌ساخت، صورتِ وحش را ظاهر ساختند.

In Daniel chapter two, Daniel was praying to understand the hidden “secret” of Nebuchadnezzar’s image-dream. He needed to know what the dream was, and also what it meant. He represents those in the last days that are seeking to understand the secrets associated with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ, for the unsealing of the Revelation of Jesus Christ is the last prophetic “secret” that is unsealed before probation closes. All the prophets, including Daniel, are identifying the last days. Daniel’s endeavor to understand the “secret” was a life-or-death endeavor, as is the image of the beast test for God’s people in the last days.

در باب دومِ دانیال، دانیال دعا می‌کرد تا «سرّ» نهفتهٔ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر را درک کند. او نیاز داشت بداند خودِ خواب چه بوده است، و نیز معنای آن چیست. او نمایندهٔ کسانی است که در ایامِ آخر در پیِ فهمِ اسرارِ مرتبط با گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح هستند، زیرا گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح آخرین «سرّ» نبوتی است که پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایش گشوده می‌شود. همهٔ انبیا، از جمله دانیال، ایامِ آخر را مشخص می‌سازند. تلاشِ دانیال برای فهمِ آن «سرّ» تلاشی مرگ و زندگی بود، چنان‌که آزمونِ تصویرِ وحش برای قومِ خدا در ایامِ آخر نیز چنین است.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که صورتِ وحش پیش از بسته‌شدنِ مهلتِ آزمایش تشکیل خواهد شد؛ زیرا این همان آزمونِ بزرگ برای قومِ خدا خواهد بود که به‌واسطهٔ آن، سرنوشتِ ابدیِ ایشان تعیین خواهد شد.» Manuscript Releases, volume 15, 15.

The prayer of Daniel, as he sought to understand the “secret,” represents a specific waymark in the history of God’s people in the last days. The book of Daniel provides two witnesses that establish the waymark of “prayer” in the last days. That waymark is located in the period of time that is represented by the second message of every reform line.

دعای دانیال، هنگامی که می‌کوشید «سرّ» را دریابد، نمایانگرِ نشانه‌ای معیّن در تاریخِ قومِ خدا در ایّامِ آخر است. کتاب دانیال دو شاهد فراهم می‌آورد که نشانهٔ «دعا» را در ایّامِ آخر تثبیت می‌کنند. آن نشانه در دوره‌ای از زمان قرار دارد که به‌وسیلهٔ پیامِ دومِ هر خطّ اصلاح نمایانده شده است.

The prophetic setting of both prayers is the seventy years of captivity, which as a symbol represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. In Daniel two, in the first verse, the name “Nebuchadnezzar” is doubled, which the doubling of a word in Scripture is a symbol of the second angel’s message.

فضای نبویِ هر دو دعا، هفتاد سالِ اسارت است که به‌عنوان نماد، نمایانگر «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش می‌باشد. در دانیال دو، در آیهٔ نخست، نام «نبوکدنصر» دوبار آمده است، و تکرار یک واژه در کلامِ مقدّس نمادی از پیامِ فرشتهٔ دوم است.

There are several references in the writings of Sister White that identify Daniel chapter three, as a symbol of the Sunday law. Daniel chapter one, possesses every characteristic of the first angel’s message, and we are informed that you cannot have a third message (Daniel chapter three), without a first and second message.

در نوشته‌های خواهر وایت چندین ارجاع وجود دارد که باب سوم دانیال را به‌عنوان نمادی از قانون یک‌شنبه معرفی می‌کند. باب اول دانیال همه ویژگی‌های پیام فرشته اول را در بردارد، و به ما گفته شده است که نمی‌توان پیام سومی (باب سوم دانیال) داشت، مگر آنکه پیام اول و دوم وجود داشته باشد.

The image of the beast test has been defined by Ellen White as the test we must pass before probation closes, and before we are sealed. When the music played in Daniel chapter three, probation symbolically closed, for chapter three represents the Sunday law. Nebuchadnezzar’s music represents the melody that the whore of Tyre then begins to sing to the kings of the earth at the end of the symbolic seventy years that she had been forgotten.

آزمونِ صورتِ وحش از سوی الن وایت چنین تعریف شده است که آزمونی است که باید پیش از بسته‌شدنِ زمانِ فیض و پیش از آن‌که مُهر شویم، از آن بگذریم. هنگامی که موسیقی در باب سومِ دانیال نواخته شد، زمانِ فیض به‌طور نمادین بسته شد، زیرا باب سوم نمایانگرِ قانونِ یکشنبه است. موسیقیِ نبوکدنصر نمایانگرِ نغمه‌ای است که فاحشهٔ صور سپس در پایانِ هفتاد سالِ نمادینی که در طی آن به فراموشی سپرده شده بود، برای پادشاهانِ زمین آغاز به خواندنِ آن می‌کند.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> और उस दिन ऐसा होगा कि सूर सत्तर वर्ष तक भुला दिया जाएगा, एक राजा के दिनों के अनुसार; सत्तर वर्ष की समाप्ति पर सूर वेश्या के समान गीत गाएगी। वीणा ले, नगर में घूम, हे भूली हुई वेश्या; मधुर राग छेड़, बहुत से गीत गा, ताकि तुझे स्मरण किया जाए। और सत्तर वर्ष की समाप्ति के बाद ऐसा होगा कि यहोवा सूर पर ध्यान देगा, और वह अपनी मजदूरी की ओर फिर जाएगी, और पृथ्वी के ऊपर सारे जगत के राज्य-राज्यों के साथ व्यभिचार करेगी। यशायाह 23:15–17।

Sister White identifies the three angel’s messages as three tests.

خواهر وایت پیام‌های سه فرشته را به‌منزلهٔ سه آزمون معرفی می‌کند.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.” Review and Herald, October 31, 1899.

> «بسیاری از کسانی که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم برای ملاقات داماد بیرون رفتند، فرشتهٔ سوم را، که آخرین پیامِ آزمون‌کننده‌ای است که باید به جهان داده شود، رد کردند؛ و هنگامی که آخرین ندا داده شود نیز موضعی مشابه اتخاذ خواهد شد.» Review and Herald، 31 اکتبر 1899.

Upon several witnesses, Daniel chapter two, is the second angel’s message. The history of the empowerment of the first angel until the judgment, is the history represented by the seventy years of Daniel’s captivity. The setting of Daniel’s prayer in chapter two, takes place within the seventy years, which is a symbol of the “seven times”.

بر پایهٔ چندین شاهد، باب دوم دانیال همان پیام فرشتهٔ دوم است. تاریخِ نیرومند شدنِ فرشتهٔ اول تا زمان داوری، همان تاریخی است که به‌وسیلهٔ هفتاد سالِ اسارتِ دانیال بازنموده شده است. صحنهٔ دعای دانیال در باب دوم، در درونِ آن هفتاد سال روی می‌دهد، که نمادی از «هفت زمان» است.

The prayer of chapter nine, begins with a direct reference to the seventy years. The prophetic setting of both prayers is identical. They represent different aspects of the same prayer, but are both placed in the identical setting of the “seven times,” and both align with the waymark of “prayer” that is located in the history of the one hundred and forty-four thousand of the last days.

دعائے باب نو کا آغاز ستر برسوں کے ایک براہِ راست حوالہ سے ہوتا ہے۔ دونوں دعاؤں کا نبوی پس منظر ایک ہی ہے۔ وہ ایک ہی دعا کے مختلف پہلوؤں کی نمائندگی کرتی ہیں، لیکن دونوں کو “سات اوقات” کے عین اسی پس منظر میں رکھا گیا ہے، اور دونوں آخری ایام کے ایک لاکھ چوالیس ہزار کی تاریخ میں واقع “دعا” کے نشانیِ راہ کے ساتھ مطابقت رکھتی ہیں۔

When Daniel prays in chapter nine, he is in a prophetic “period of transition” from the kingdom of Babylon unto the kingdom of the Medes and the Persians. That transition point is also a waymark, and it also aligns with the same transition point in the movement of the third angel, when God’s people die in the street as “Laodiceans”, and come out of the grave as “Philadelphians”. The transition point for the movement of the first angel aligns with both Daniel’s transition point, and the movement of the third angel, and all three are directly connected with the “seven times” of Leviticus twenty-six. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement took place with the arrival of “new light” on the “seven times” in 1856, and the subsequent rejection of the “seven times” altogether in 1863. Daniel in chapter nine, the movement of the first angel in Millerite time, and the movement of the third angel in our time, all have a transition point that aligns with one another, and all three transition points are set within the context of the “seven times”.

जब दानिएल अध्याय नौ में प्रार्थना करता है, तब वह बाबुल के राज्य से मादियों और फारसियों के राज्य तक की एक भविष्यद्वाणी-संबंधी “संक्रमण-अवधि” में होता है। वह संक्रमण-बिंदु एक मार्गचिह्न भी है, और यह तीसरे स्वर्गदूत की गति में उसी संक्रमण-बिंदु के साथ भी मेल खाता है, जब परमेश्वर के लोग “लौदीकियाई” के रूप में सड़क पर मरते हैं, और “फिलदिल्फियाई” के रूप में कब्र से बाहर आते हैं। पहले स्वर्गदूत की गति का संक्रमण-बिंदु, दानिएल के संक्रमण-बिंदु और तीसरे स्वर्गदूत की गति—दोनों के साथ मेल खाता है, और ये तीनों सीधे लेवियों छब्बीस के “सात काल” से जुड़े हुए हैं। मिल्लेराइट आंदोलन में फिलदिल्फिया से लौदीकिया का संक्रमण 1856 में “सात काल” पर “नई ज्योति” के आगमन के साथ हुआ, और उसके बाद 1863 में “सात काल” का सर्वथा अस्वीकार कर दिया गया। अध्याय नौ में दानिएल, मिल्लेराइट काल में पहले स्वर्गदूत की गति, और हमारे समय में तीसरे स्वर्गदूत की गति—इन सबका एक संक्रमण-बिंदु है जो एक-दूसरे के साथ मेल खाता है, और ये तीनों संक्रमण-बिंदु “सात काल” के संदर्भ-परिप्रेक्ष्य में स्थित हैं।

In the history of the testing process, Daniel represents the messenger that is given the light which he shares first with his three companions, thus typifying the prophetic role of “Elijah”, who is the “voice crying in the wilderness”.

در تاریخِ فرایندِ آزمایش، دانیال نمایانگرِ آن پیام‌آوری است که نوری به او عطا می‌شود و او نخست آن را با سه همراهِ خود در میان می‌گذارد؛ بدین‌سان، او نقشِ نبویِ «ایلیا» را مجسم می‌سازد، که همان «صدای نداکننده در بیابان» است.

The “secret” of Daniel chapter two identifies that the eighth kingdom of Bible prophecy is “of the seven” kingdoms. As the first representation of the kingdoms of Bible prophecy, it therefore connects with the last representation of the kingdoms of Bible prophecy found in Revelation chapter seventeen. The eighth kingdom, being “of the seven” previous kingdoms, is addressing the transition point that establishes modern Babylon as the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet. Nebuchadnezzar’s image-dream is ultimately identifying the eighth earthly kingdom of prophetic history.

دانیال کے باب دو کا "بھید" یہ واضح کرتا ہے کہ بائبلی نبوت کا آٹھواں مملکت اُن "سات" مملکتوں میں سے ہے۔ چونکہ یہ بائبلی نبوت کی مملکتوں کی پہلی نمائندگی ہے، اس لیے یہ مکاشفہ کے باب سترہ میں پائی جانے والی بائبلی نبوت کی مملکتوں کی آخری نمائندگی سے مربوط ہوتی ہے۔ آٹھواں مملکت، جو پچھلی "سات" مملکتوں میں سے ہے، اُس انتقالی مرحلے کی نشان دہی کرتا ہے جو جدید بابل کو اژدہا، حیوان اور جھوٹے نبی کے سہ گانہ اتحاد کے طور پر قائم کرتا ہے۔ نبوکدنضر کا تمثال-خواب بالآخر نبوتی تاریخ کی آٹھویں زمینی مملکت کی نشان دہی کرتا ہے۔

A kingdom is a beast in Bible prophecy, so the truth represented by Nebuchadnezzar’s image-dream is the first reference to the final beast, as is also identified in Revelation chapter seventeen. Therefore, Nebuchadnezzar’s dream is ultimately the dream of the image of the eighth and final beast. It’s the dream of “the image of the beast”.

در نبوتِ کتاب‌مقدس، یک پادشاهی به‌صورتِ وحش معرفی می‌شود؛ ازاین‌رو، حقیقتی که خوابِ مجسمه‌ایِ نبوکدنصر نمایانگر آن است، نخستین اشاره به وحشِ نهایی است، همان‌گونه که در فصل هفدهمِ کتابِ مکاشفه نیز شناسایی شده است. بنابراین، خوابِ نبوکدنصر در نهایت خوابِ تصویرِ وحشِ هشتم و نهایی است. این خوابِ «تصویرِ وحش» است.

That in itself is the confirmation of the importance of recognizing the transition point that occurs in the movement of the third angel, but the “secret” is also the key that brings together and establishes much of what the previous articles have been identifying about the history that followed July 18, 2020. In those articles, it has been presented that the four waymarks of each of the sacred reform movements, that are represented by Daniel’s seventy years of captivity, always possess the same theme.

این فی‌نفسه تأییدی است بر اهمیتِ تشخیصِ نقطهٔ انتقالی که در حرکتِ فرشتهٔ سوم رخ می‌دهد؛ اما این «راز» همچنین کلیدی است که بخش عمده‌ای از آنچه مقالاتِ پیشین دربارهٔ تاریخِ پس از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مشخص ساخته‌اند، گرد می‌آورد و استوار می‌سازد. در آن مقالات بیان شده است که چهار نشانهٔ هر یک از جنبش‌های مقدسِ اصلاحی، که به‌واسطهٔ هفتاد سالِ اسارتِ دانیال نمایانده شده‌اند، همواره از یک مضمونِ واحد برخوردارند.

Those four waymarks in the time of Christ were set within the context of “death and resurrection”. The first waymark, which represented the empowerment of the first message was Christ’s baptism, the symbol of death and resurrection. The second waymark, which represents the first disappointment in that history, was the death and resurrection of Lazarus. The third waymark was the triumphal entry into Jerusalem, representing the Midnight Cry. Christ was heading to His death and resurrection, and Lazarus, the living representative of death and resurrection, led the procession. Lazarus also establishes that during the proclamation of the Midnight Cry, God’s people are “sealed”.

آن چهار نشانه در زمان مسیح در چارچوبِ «مرگ و قیامت» قرار داده شده بودند. نخستین نشانه، که نمایانگرِ توان‌بخشیِ پیامِ اول بود، تعمیدِ مسیح بود، یعنی نمادِ مرگ و قیامت. دومین نشانه، که نمایانگرِ نخستین نومیدی در آن تاریخ است، مرگ و قیامِ ایلعازر بود. سومین نشانه، ورودِ ظفرمندانه به اورشلیم بود که نمایانگرِ فریادِ نیمه‌شب است. مسیح به سوی مرگ و قیامتِ خویش رهسپار بود، و ایلعازر، نمایندهٔ زندهٔ مرگ و قیامت، پیشاپیشِ آن کاروان حرکت می‌کرد. ایلعازر همچنین ثابت می‌سازد که در هنگامِ اعلانِ فریادِ نیمه‌شب، قومِ خدا «مهر» می‌شوند.

> “This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.

> «این معجزهٔ تاج‌گذار، یعنی برخیزانیدنِ ایلعازر، می‌بایست مُهرِ خدا را بر کارِ او و بر ادعای او به الوهیت بزند.» آرزوی اعصار، 529.

The fourth waymark of judgment was the cross, which was also a death and resurrection. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

چهارمین نشانهٔ داوری، صلیب بود که خود نیز مرگ و قیام بود. دورهٔ آن چهار نشانه با هفتاد سال اسارتِ دانیال به تصویر کشیده شده است.

In Millerite history, the theme was the “day-for-a-year principle”, and August 11, 1840 was the confirmation of that principle. The first disappointment was the result of an incorrect application of the day-for-a-year principle. The Midnight Cry was the perfection of the day-for-a-year principle in connection with the twenty-three-hundred-year prophecy and the twenty-five-hundred-and-twenty-year prophecy, and then the Investigative Judgment began when those day-for-a-year prophecies were fulfilled on October 22, 1844. The theme of all four waymarks in Millerite history was the “day-for-a-year principle”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

در تاریخ میلری، موضوع محوری «اصلِ یک روز برای یک سال» بود، و ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تأیید آن اصل به‌شمار می‌رفت. نخستین ناامیدی نتیجهٔ به‌کارگیری نادرستِ اصلِ یک روز برای یک سال بود. فریاد نیمه‌شب کمالِ اصلِ یک روز برای یک سال در ارتباط با نبوتِ دوهزار و سیصد ساله و نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست ساله بود، و سپس هنگامی که آن نبوت‌های روز-برای-سال در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به انجام رسیدند، داوری تحقیقی آغاز شد. موضوعِ هر چهار نشانهٔ راه در تاریخ میلری «اصلِ یک روز برای یک سال» بود. دورهٔ این چهار نشانهٔ راه به‌وسیلهٔ هفتاد سال اسارتِ دانیال به‌تصویر کشیده شده است.

In the days of king David, the theme was “the ark of God”. When David was empowered, he then determined to bring the ark to the city of David.

در ایامِ داوودِ پادشاه، موضوع «تابوتِ خدا» بود. هنگامی که داوود اقتدار یافت، آنگاه مصمم شد تابوت را به شهرِ داوود بیاورد.

> And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.

> و داوود پیش می‌رفت و عظمت می‌یافت، و یهوه، خدای لشکرها، با او بود. ۲ سموئیل ۵:۱۰

The first disappointment was when Uzzah sinned by touching the ark. The third waymark was when David understood that the Lord had blessed the house of Obededom the Gittite, where the ark had been kept since Uzzah’s rebellion. David then went and retrieved the ark for his triumphal entry into Jerusalem (only for his wife to manifest undue anger and “disappointment” for David’s entrance). Each of those four waymarks are represented by the ark. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

نخستین ناامیدی زمانی بود که عُزَّه با لمس کردن تابوت گناه ورزید. سومین نشانهٔ راه هنگامی بود که داوود دریافت که خداوند خانهٔ عوبیدادومِ جَتّی را، که تابوت از زمان سرکشی عُزَّه در آنجا نگاه داشته شده بود، برکت داده است. آنگاه داوود رفت و تابوت را برای ورود ظفرمندانهٔ خود به اورشلیم بازآورد (اما تنها برای آنکه همسرش نسبت به ورود داوود خشمِ نابجا و «ناامیدی» از خود نشان دهد). هر یک از آن چهار نشانهٔ راه به‌وسیلهٔ تابوت بازنمایی می‌شوند. دورهٔ آن چهار نشانهٔ راه به‌وسیلهٔ هفتاد سال اسارتِ دانیال بازنمایی می‌شود.

On September 11, 2001, Islam of the “third Woe” was loosed, and then restrained. July 18, 2020, was a failed prediction about the role of Islam. The message that brings the dead dry bones to life comes from “the four winds”, which are a symbol of Islam and represents the Midnight Cry message. The national ruin that follows the national apostasy of the Sunday law in the United States is brought about by Islam of the “third Woe”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، اسلامِ «وایِ سوم» رها شد، و سپس مهار گردید. ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، پیشگوییِ ناموفقی دربارهٔ نقش اسلام بود. پیامی که استخوان‌های خشکِ مرده را به حیات بازمی‌آورد، از «چهار باد» می‌آید که نمادی از اسلام هستند و بیانگر پیامِ فریادِ نیمه‌شب‌اند. ویرانیِ ملی‌ای که در پیِ ارتدادِ ملیِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده رخ می‌دهد، به‌وسیلهٔ اسلامِ «وایِ سوم» به وقوع می‌پیوندد. دورهٔ آن چهار نشانهٔ راه با هفتاد سالِ اسارتِ دانیال به تصویر کشیده شده است.

The movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the Midnight Cry message in Millerite history was a correction of the failed prediction that produced the first disappointment.

جنبشِ فرشتۀ اوّل نمایانگرِ جنبشِ فرشتۀ سوّم است، و پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در تاریخِ میلریتی، اصلاحِ پیشگوییِ ناکامی بود که نخستین یأس را پدید آورد.

> “The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

> «مایوس‌شدگان از روی کتب مقدس دریافتند که در زمانِ تأخیر به‌سر می‌برند، و اینکه باید با شکیبایی در انتظار تحققِ رؤیا بمانند. همان شواهدی که ایشان را بر آن داشت تا در سال 1843 در انتظار خداوندِ خویش باشند، آنان را به این انتظار رهنمون شد که او را در سال 1844 متوقع باشند.» Early Writings, 247.

The same evidence of an Islamic attack upon Nashville, is the evidence of an attack upon Nashville that will take place in response to the enforcement of Sunday worship. The writings of the Spirit of Prophecy never fail. The prediction of an attack upon Nashville is set forth in the writings of the Spirit of Prophecy. The Nashville prediction will be fulfilled, but the prediction of the attack on Nashville will be based upon a correction of the previously failed prediction, as it was in Millerite history. It is fulfilled at the fourth waymark, which is the waymark representing “judgment”.

همان شواهدِ حمله‌ای اسلامی بر نشویل، شواهدِ حمله‌ای بر نشویل نیز هست که در پاسخ به اِعمالِ عبادتِ روزِ یکشنبه واقع خواهد شد. نوشته‌های روحِ نبوت هرگز خطا نمی‌کنند. پیش‌گوییِ حمله‌ای بر نشویل در نوشته‌های روحِ نبوت بیان شده است. پیش‌گوییِ نشویل تحقق خواهد یافت، اما پیش‌گوییِ حمله بر نشویل بر اصلاحِ پیش‌گوییِ پیشین که ظاهراً به تحقق نپیوست استوار خواهد بود، همان‌گونه که در تاریخِ میلریتی بود. این پیش‌گویی در چهارمین waymark، که waymarkِ نمایانگرِ «داوری» است، تحقق می‌یابد.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first waymark of September 11, 2001, was an attack by Islam, so at the judgment of the Sunday law, there will be an Islamic attack upon Nashville. It may very well include other targets, but the message of the Midnight Cry, is the message that is a correction of the message that produced the first disappointment. The first disappointment was caused by the sin of applying the time element to the prediction, not by the words of Ellen White.

عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، و نخستین نشانهٔ راه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ حمله‌ای از سوی اسلام بود؛ از این‌رو، در زمان داوریِ قانونِ یکشنبه، حمله‌ای اسلامی بر نشویل واقع خواهد شد. چه‌بسا این امر اهداف دیگری را نیز دربر گیرد، اما پیامِ فریادِ نیمه‌شب، پیامی است که اصلاحِ آن پیامی را دربردارد که نخستین ناامیدی را پدید آورد. نخستین ناامیدی نه به‌سبب سخنان الن وایت، بلکه به‌سبب گناهِ به‌کاربستنِ عنصرِ زمان بر آن پیشگویی رخ داد.

It is important to recognize that the four waymarks that begin at the “empowerment” of the first message (which in Daniel occurs at the beginning of the symbolic seventy years), are always governed by the same theme. If you have accepted September 11, 2001, as a fulfillment of prophecy, you have prophetically eaten “the hidden book”. Very few people actually ate that truth, but there were some, as represented by Daniel, that purposed in their hearts not to be defiled by the Babylonian diet. Yet there are those who profess to believe September 11, 2001 was a fulfillment of prophecy, but argue that it was not Islam, but the Bush family, or the globalists, or the Jesuits, or the CIA or some combination of the usual subjects which are often employed by the modern conspiracy theorists. As Alpha and Omega, Jesus illustrates the end with the beginning, so if we are incorrect about what was prophetically represented on September 11, 2001, we are destroying our ability to rightly divide the prophetic Word of “truth”.

مهم است که تشخیص دهیم آن چهار نشانه‌ای که از «توان‌بخشی» پیام نخست آغاز می‌شوند ــ که در کتاب دانیال در ابتدای هفتاد سال نمادین رخ می‌دهد ــ همواره تحت حاکمیت یک مضمون واحد قرار دارند. اگر شما یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌عنوان تحقق نبوت پذیرفته‌اید، از لحاظ نبوی «کتاب پنهان» را خورده‌اید. در واقع، افراد بسیار اندکی آن حقیقت را خوردند، اما برخی بودند که، چنان‌که دانیال نمایندگی می‌کند، در دل خود عزم نمودند که به خوراک بابلی آلوده نشوند. با این حال، کسانی نیز هستند که ادعا می‌کنند باور دارند یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ تحقق نبوت بوده است، اما استدلال می‌کنند که نه اسلام، بلکه خاندان بوش، یا جهانی‌گرایان، یا یسوعیان، یا سازمان سیا، یا ترکیبی از این مظنونان همیشگی ــ که نظریه‌پردازان توطئه معاصر غالباً به کار می‌گیرند ــ عامل آن بوده‌اند. عیسی، به‌عنوان الف و یاء، پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد؛ از این‌رو، اگر ما درباره آنچه در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ به‌گونه‌ای نبوی به تصویر کشیده شد، در اشتباه باشیم، توانایی خود را برای درست تقسیم کردن کلام نبویِ «حق» از میان می‌بریم.

The “empowerment” of the first message in Millerite history was Islam of the second Woe, and that empowerment typified the empowerment on September 11, 2001, that was brought about by Islam of the third Woe.

«تقویت» پیام نخست در تاریخ میلری، اسلامِ وایِ دوم بود، و آن تقویت، نمادی از تقویتی بود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم پدید آمد.

Islam at the first waymark, identifies Islam at the last waymark. The last waymark represents the judgment, and the United States is judged at the Sunday law. It is the second message of Ezekiel in chapter thirty-seven, that brings the dead to life, and that message is the message of the third waymark, which is the Midnight Cry. It is the sealing message, as typified by the triumphal entry of Christ riding upon an “ass”, a symbol of Islam. The Midnight Cry sealing message is carried by Islam.

اسلام در نخستین نشانهٔ راه، اسلام را در آخرین نشانهٔ راه شناسایی می‌کند. آخرین نشانهٔ راه نمایانگر داوری است، و ایالات متحده در قانون یک‌شنبه داوری می‌شود. این پیام دومِ حزقیال در باب سی‌وهفتم است که مردگان را به حیات می‌آورد، و آن پیام، پیامِ سومین نشانهٔ راه است، که همان فریاد نیمه‌شب می‌باشد. این پیامِ مُهرگذاری است، چنان‌که در ورود ظفرمندانهٔ مسیح که بر «الاغی» سوار بود، نمونه‌وار به تصویر کشیده شده است؛ «الاغ» نمادی از اسلام است. پیامِ مُهرگذاریِ فریاد نیمه‌شب به‌وسیلهٔ اسلام حمل می‌شود.

> Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. Matthew 21:5.

> به دختر صهیون بگویید: اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید، حلیم و سوار بر الاغ، و بر کره‌ای که بچهٔ الاغ است. متی 21:5.

Ezekiel’s second prophecy comes from the “four winds”, which is also a symbol of Islam. It is absolutely essential to be clear about this truth, for the message that is the Midnight Cry is the message identifying Islam of the third Woe, as the power that brings judgment upon the United States at the Sunday law, and produces the national ruin that follows the decree.

نبوت دوم حزقیال از «چهار باد» برمی‌خیزد که همچنین نمادی از اسلام است. روشن‌بودنِ کامل دربارۀ این حقیقت، مطلقاً ضروری است، زیرا پیامی که همان «ندای نیمه‌شب» است، پیامی است که اسلامِ وایِ سوم را به‌عنوان قدرتی معرفی می‌کند که در هنگام قانون یک‌شنبه، داوری را بر ایالات متحده می‌آورد و خرابیِ ملی را که در پی آن فرمان پدید می‌آید، به‌وجود می‌آورد.

The Seven Trumpets of Revelation were God’s judgments upon the enforcement of Sunday worship by both pagan Rome and papal Rome.

هفت شیپورِ مکاشفه داوری‌های خدا بر تحمیلِ عبادتِ یکشنبه از سوی رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی بود.

- The first four Trumpets were brought against pagan Rome after Constantine enforced the first Sunday law in the year 321.

  چهار شیپورِ نخست پس از آن‌که قسطنطین در سال ۳۲۱ نخستین قانون یکشنبه را به اجرا درآورد، بر رومِ بت‌پرست فرود آورده شد.

- The fifth and sixth Trumpets (which are also the first and second Woes of Islam), were God’s judgments against papal Rome for the papal Sunday law enacted at the Council of Orleans, in the year 538.

  شیپور پنجم و ششم (که همچنین نخستین و دومین وایِ اسلام‌اند)، داوری‌های خدا بر روم پاپی بودند، به سبب قانون یکشنبهٔ پاپی که در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ به تصویب رسید.

- The seventh Trumpet (which is the third Woe of Islam), is the judgment brought upon the United States when it enforces Sunday worship in the near future.

  شیپور هفتم (که سومین وایِ اسلام است)، حکمی است که در آیندهٔ نزدیک بر ایالات متحده وارد می‌شود، هنگامی که عبادت روز یکشنبه را به اجرا درآورد.

Islam of the third Woe represents the first waymark of September 11, 2001. The failed prediction of Islam’s attack on Nashville on July 18, 2020 represents the first disappointment, the second waymark. The message of the “four winds” of Islam, as represented in Ezekiel’s second prophecy in chapter thirty-seven, represents the Midnight Cry, the third waymark, and then the forth waymark of the fulfillment of the failed prediction of July 18, 2020 at the Sunday law. Those are the four prophetic waymarks that occur in the prophetic history of the one hundred and forty-four thousand as represented by Daniel’s seventy years of captivity.

اسلامِ وایِ سوم، نخستین نشانهٔ راهِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را نمایندگی می‌کند. پیشگوییِ نافرجامِ حملهٔ اسلام به نشویل در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، نخستین نومیدی، یعنی دومین نشانهٔ راه، را نمایندگی می‌کند. پیامِ «چهار باد»ِ اسلام، چنان‌که در نبوتِ دومِ حزقیال در فصل سی‌وهفت نمایان شده است، ندای نیمه‌شب، یعنی سومین نشانهٔ راه، را نمایندگی می‌کند، و سپس چهارمین نشانهٔ راه، تحققِ پیشگوییِ نافرجامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در قانون یکشنبه است. این‌ها آن چهار نشانهٔ راهِ نبوی هستند که در تاریخِ نبویِ صد و چهل و چهار هزار، چنان‌که به‌وسیلهٔ هفتاد سال اسارتِ دانیال نمایان شده است، رخ می‌دهند.

The recognition of the message of the Midnight Cry is a primary element of the “secret” that was revealed in type to Daniel, when he prayed to understand Nebuchadnezzar’s image-dream. His prayer is a waymark that is located at the end of the three-and-a-half days of death for the two witnesses of Revelation eleven. Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, as recorded in chapter nine, was in the first year of Darius. This places his prayers at transition points.

شناختِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب عنصری اساسی از آن «سرّ» است که به‌صورتِ نمونه‌وار بر دانیال مکشوف شد، آنگاه که برای فهمِ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر دعا کرد. دعای او نشانه‌ای است که در پایانِ سه روز و نیمِ مرگِ آن دو شاهدِ مکاشفه یازده قرار دارد. دعای لاویان بیست‌وششِ دانیال، چنان‌که در فصل نهم ثبت شده است، در سالِ نخستِ داریوش بود. این امر دعاهای او را در نقاطِ انتقال قرار می‌دهد.

The transition point in Millerite history was 1856 when the Millerite movement transitioned from Philadelphia to Laodicea according to James and Ellen White. In that same year “new light” upon the “seven times” arrived in Hiram Edson’s Review and Herald articles, but in 1863 (“seven times” later), the “seven times” was rejected altogether. Daniel prayed “the prayer” that is identified as “the remedy” for the “scattering” of the “seven times” at the transition point between the first and second kingdoms of Bible prophecy.

نقطهٔ گذار در تاریخ میلری در سال ۱۸۵۶ بود، هنگامی که به‌گفتهٔ جیمز و الن وایت، جنبش میلری از فیلادلفیه به لائودیکیه انتقال یافت. در همان سال، «نور جدید» دربارهٔ «هفت زمان» در مقالات هیرام ادسن در Review and Herald پدیدار شد، اما در سال ۱۸۶۳ («هفت زمان» بعد)، «هفت زمان» به‌کلی رد شد. دانیال «آن دعا» را که به‌عنوان «چاره» برای «پراکنده‌شدنِ» «هفت زمان» شناخته می‌شود، در نقطهٔ گذار میان پادشاهی اول و دومِ نبوت کتاب‌مقدسی به‌جا آورد.

Three-and-a-half is a symbol for the twelve-hundred and sixty years, which in turn is a symbol of the “seven times.” On July 18, 2020, the Laodicean movement of Future for America manifested rebellion against God’s command to never again hang a prophetic message upon time. The movement was then “slain” and “scattered” in the street of Revelation eleven, which runs through Ezekiel’s valley of dead dry bones. At the end of that “scattering” time, which is also the “tarrying time” of the parable of the ten virgins, they are now being called out of their graves by “a voice crying” from within the “wilderness” of the “three-and-a-half” days.

سه‌ونیم نمادی است برای هزار و دویست و شصت سال، که آن نیز به‌نوبهٔ خود نمادی از «هفت زمان» است. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، جنبش لائودیکیه‌ایِ Future for America، سرکشی در برابر فرمان خدا را که می‌گفت هرگز بار دیگر پیامی نبوی را بر زمان نیاویزند، آشکار ساخت. سپس آن جنبش در کوچهٔ مکاشفهٔ یازده، که از میان وادیِ استخوان‌های خشکِ مردهٔ حزقیال می‌گذرد، «کشته» و «پراکنده» شد. در پایان آن زمانِ «پراکنده‌شدن»، که همچنین «زمانِ درنگ» در مَثَلِ ده باکره است، اکنون ایشان به‌وسیلهٔ «آوازی نداکننده» از درونِ «بیابانِ» «سه‌ونیم» روز، از قبرهای خویش فراخوانده می‌شوند.

Just as the Millerites eventually recognized that they were then in the “tarrying time” of Matthew chapter twenty-five, and Habakkuk chapter two, so too, the “two dead witnesses” are required to recognize where they are, when the “voice in the wilderness” cries out. They must recognize they are “scattered”. That recognition is a call to “prayer”, but not simply prayer, it is a call to Daniel’s Leviticus twenty-six prayer. Without that specific prayer, there is no revival. The revival marks the transition point from Laodicea unto Philadelphia, and produces the prophetic phenomenon of the eighth being of the seven, as is confirmed by Nebuchadnezzar’s image in Daniel chapter two.

همان‌گونه که میلری‌ها سرانجام دریافتند که در آن زمان در «دورانِ تأخیر»ِ متی باب بیست‌وپنج و حبقوق باب دو قرار داشتند، «دو شاهدِ مرده» نیز باید هنگامی که «صدا در بیابان» ندا می‌دهد، جایگاه خود را تشخیص دهند. آنان باید دریابند که «پراکنده» شده‌اند. آن تشخیص، دعوتی به «دعا» است؛ اما نه صرفاً دعا، بلکه دعوتی است به دعای دانیال در لاویان باب بیست‌وشش. بدون آن دعای مشخص، هیچ احیایی در کار نخواهد بود. این احیا نقطهٔ گذار از لائودکیه به فیلادلفیا را مشخص می‌سازد و پدیدهٔ نبوتیِ «هشتمی از میان آن هفت» را پدید می‌آورد، چنان‌که به‌وسیلهٔ تمثال نبوکدنصر در دانیال باب دو تأیید می‌شود.

When that prayer of repentance and confession is accomplished, the promise is that God would then remember His covenant and gather His scattered people. Ezekiel’s first prophecy gathered the bones together, and then his prophecy of the “four winds” transformed the newly born “Philadelphians” into a mighty army…a mighty army that, according to Revelation eleven, were then to be “lifted up into heaven” with a “cloud of angels”. They are then the Lord’s “ensign”.

هنگامی که آن دعای توبه و اعتراف به‌انجام برسد، وعده این است که خدا آنگاه عهد خود را به یاد خواهد آورد و قوم پراکندهٔ خویش را گرد خواهد آورد. نخستین نبوتِ حزقیال استخوان‌ها را به هم گرد آورد، و سپس نبوت او دربارهٔ «چهار باد» «فیلادلفیاییانِ» تازه‌متولدشده را به لشکری عظیم تبدیل کرد... لشکری عظیم که، بنا بر مکاشفهٔ یازده، آنگاه می‌بایست با «ابری از فرشتگان» «به آسمان بالا برده شوند». پس ایشان «عَلَم» خداوند هستند.

The “secret” of Daniel two, as the Lion of the tribe of Judah is now revealing, confirms the phenomenon of the “eighth being of the seven”…and every other prophetic element of Daniel two aligns with the prophetic sequence of the two witnesses of Revelation eleven. The two witnesses of Revelation chapter eleven, are “lifted up as an ensign” in the same “hour” that the Sunday law occurs, for they are lifted up at the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The “great earthquake” destroys a tenth part of the city, and the United States is the primary king of the “ten kings”, just as was France, when the “earthquake” of the French Revolution wiped out France in fulfillment of Revelation chapter eleven.

«راز» دانیال دو، چنان‌که اکنون شیرِ سبطِ یهودا آن را آشکار می‌سازد، پدیدهٔ «هشتمی از هفت» را تأیید می‌کند... و هر عنصر نبویِ دیگرِ دانیال دو نیز با توالیِ نبویِ دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده هماهنگ است. دو شاهدِ باب یازدهمِ مکاشفه، در همان «ساعت»ی که قانون یکشنبه واقع می‌شود، «چون عَلَمی برافراشته می‌شوند»، زیرا ایشان در «زلزلهٔ عظیمِ» باب یازدهمِ مکاشفه برافراشته می‌شوند. «زلزلهٔ عظیم» یک‌دهمِ شهر را نابود می‌سازد، و ایالات متحده پادشاهِ اصلیِ «ده پادشاه» است، همان‌گونه که فرانسه بود، آنگاه که «زلزلهٔ» انقلاب فرانسه، فرانسه را در تحققِ باب یازدهمِ مکاشفه محو کرد.

The perfect fulfillment of that earthquake is accomplished upon the “earth” beast, and the Sunday law in the kingdom of the earth beast produces a shaking. The perfect fulfillment of the “earthquake” of Revelation eleven, is the Sunday law when the “earth” beast is “shaken” and national apostasy is followed by national ruin. In that hour, the two witnesses are “lifted up as an ensign”. They “ascend to heaven in the clouds”, just as Christ ascended into heaven for the final time. His last words to the disciples, who typify God’s people of the last days, who are also to be lifted up into heaven as an ensign, are recorded in the book of Acts.

تحققُ الإتمامُ الكاملُ لذلك الزلزال على الوحشِ الخارجِ من «الأرض»، ويُحدِثُ قانونُ الأحد في مملكةِ وحشِ الأرضِ رجّةً. إن الإتمامَ الكاملَ لـ«الزلزال» الواردِ في رؤيا الإصحاح الحادي عشر هو قانونُ الأحد حين يُهَزُّ وحشُ «الأرض»، ويَعقُبُ الارتدادَ الوطنيَّ الخرابُ الوطني. في تلك الساعة يُرفَعُ الشاهدان «كراية». وهما «يصعدان إلى السماء في السحاب»، كما صعدَ المسيحُ إلى السماء للمرةِ الأخيرة. وقد سُجِّلت كلماته الأخيرة إلى التلاميذ، الذين يرمزون إلى شعبِ الله في الأيامِ الأخيرة، والذين هم أيضًا مزمعون أن يُرفَعوا إلى السماء كراية، في سفر أعمال الرسل.

> And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. And when he had spoken these things, while they beheld, he was taken up; and a cloud received him out of their sight. Acts 1:7–9.

> اور اُس نے اُن سے کہا، تمہارا یہ کام نہیں کہ اُن وقتوں یا میعادوں کو جانو جنہیں باپ نے اپنے ہی اختیار میں رکھا ہے۔ لیکن جب روحُ القدس تم پر نازل ہوگا تو تم قوت پاؤ گے، اور یروشلیم میں، اور تمام یہودیہ میں، اور سامریہ میں، بلکہ زمین کی انتہا تک میرے گواہ ہوگے۔ اور یہ باتیں کہہ کر، اُن کے دیکھتے دیکھتے وہ اوپر اُٹھا لیا گیا، اور ایک بادل نے اُسے اُن کی نظروں سے اوجھل کر لیا۔ اعمال 1:7–9۔

Those that would be the “ensign” must turn away from the application of “times and seasons”, if they would receive the power of the Holy Spirit to accomplish the work of the “ensign”.

کسانی که می‌خواهند «رایت» باشند، باید از به‌کاربردنِ «زمان‌ها و فصل‌ها» روی برتابند، اگر بخواهند قدرتِ روح‌القدس را برای انجام دادنِ کارِ «رایت» دریافت کنند.

The “secret” that was revealed to Daniel in chapter two, is the secret of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. That “secret” includes “the hidden history” of the “Seven Thunders.” That history is structured upon the Hebrew word that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. When those letters are brought together, they form the Hebrew word “truth.” Jesus is the “truth”, which is also the First and the Last. Those three letters represent the structure of every great reform movement, for they represent the first, second and third angels. They represent the three-step purification process represented by Daniel in chapter twelve, as “purified, made white and tried”. That three-step testing and purification process has been presented for over two decades by Future for America, but it has now been identified as representing a “hidden history” within the sacred reform lines. That “hidden history” is the perfect fulfillment of the “Seven Thunders” that were sealed up until now, just before the close of probation.

“رازی” که در فصل دوم بر دانیال مکشوف شد، همان رازِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است که اندکی پیش از بسته‌شدنِ درِ فرصتِ امتحان گشوده می‌شود. آن “راز” دربرگیرندهٔ “تاریخ پنهانِ” “هفت رعد” نیز هست. آن تاریخ بر واژه‌ای عبری بنا شده است که از کنار هم نهادنِ حرفِ اول، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری پدید آمده است. هنگامی که آن حروف در کنار هم قرار می‌گیرند، واژهٔ عبریِ “حقیقت” را تشکیل می‌دهند. عیسی همان “حقیقت” است، که نیز اوّل و آخر است. آن سه حرف، ساختارِ هر جنبشِ بزرگِ اصلاحی را نمایندگی می‌کنند، زیرا نمایندهٔ فرشتهٔ اول، دوم و سوم‌اند. آنان نمایانگرِ فرآیندِ سه‌مرحله‌ایِ تطهیرند که دانیال در فصل دوازدهم آن را با این عبارات بیان می‌کند: “پاک شوند، سفید گردند و آزموده شوند”. این فرآیندِ سه‌مرحله‌ایِ آزمون و تطهیر، بیش از دو دهه است که توسط Future for America ارائه شده است، اما اکنون شناخته شده است که نمایانگرِ یک “تاریخ پنهان” در درونِ خطوطِ مقدسِ اصلاح است. آن “تاریخ پنهان” تحققِ کاملِ “هفت رعد” است که تا کنون مُهر شده بود، درست پیش از بسته‌شدنِ درِ فرصتِ امتحان.

It has long been understood that the Seven Thunders represent a “delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages,” and that they also represent “future events that would be disclosed in their order.” It has now been revealed through the Revelation of “truth,” that the last three waymarks of a reform line are the “hidden history” of the Seven Thunders. Those waymarks begin with the “first” disappointment and end with the “last” disappointment. The middle waymark is the Midnight Cry. The first disappointment marks the beginning of the “tarrying time”, which ends at the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry ends at “the judgment” where the last disappointment is marked.

مدت‌هاست که درک شده است که هفت رعد نمایانگر «ترسیمی از وقایعی هستند که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دادند»، و نیز نمایانگر «رویدادهای آینده‌ای هستند که به‌ترتیب خود آشکار می‌شدند». اکنون از طریق مکاشفهٔ «حقیقت» آشکار شده است که سه نشانِ راهِ پایانیِ یک خطّ اصلاح، «تاریخ پنهان» هفت رعد هستند. آن نشان‌های راه با «نخستین» نومیدی آغاز می‌شوند و با «آخرین» نومیدی پایان می‌یابند. نشانِ راهِ میانی فریاد نیمه‌شب است. نخستین نومیدی آغازِ «زمانِ تأخیر» را مشخص می‌کند، که در فریاد نیمه‌شب پایان می‌یابد. پیامِ فریاد نیمه‌شب در «داوری» پایان می‌پذیرد، جایی که آخرین نومیدی مشخص می‌شود.

The first disappointment in Daniel chapter two, was Daniel’s recognition that he had been placed under a “death decree”. He then asked for “time”, thus marking the beginning of the “tarrying time”. That led to his understanding of the “secret,” which is the message of the Midnight Cry, that was then presented to Nebuchadnezzar so he could “judge” Daniel’s message.

نخستین نومیدی در باب دوم دانیال، آگاهیِ دانیال از این بود که او تحت «فرمان مرگ» قرار گرفته است. سپس او «مهلت» خواست، و بدین‌سان آغاز «زمانِ تأخیر» را رقم زد. این امر به درک او از «راز» انجامید، که همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است؛ پیامی که آنگاه به نبوکدنصر عرضه شد تا او بتواند پیامِ دانیال را «داوری» کند.

Nebuchadnezzar’s “judgment” of the dream and interpretation that Daniel presented marks the third of the three waymarks that represent the “hidden history” of the Seven Thunders. That judgment is also taken up in Daniel chapter three, which represents the principle that is firmly employed in the books of Daniel and Revelation, that principle being “repeat and enlarge”.

قضاوت نبوکدنصر دربارهٔ رؤیا و تعبیری که دانیال ارائه کرد، سومینِ سه نشانه‌ای را رقم می‌زند که نمایانگر «تاریخ پنهان» هفت رعد است. آن قضاوت همچنین در باب سوم دانیال از سر گرفته می‌شود، که بیانگر اصلی است که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به‌گونه‌ای استوار به‌کار گرفته شده است؛ و آن اصل «تکرار و بسط» است.

We will address chapter three in the next article, but it is worth identifying here that the judgment of the third waymark in chapter three identifies the last disappointment, that was typified by the first disappointment. The “hidden history” of the seven thunders identifies three waymarks, beginning and ending with a disappointment. In Daniel chapter two the first disappointment is associated with a “death decree” by Nebuchadnezzar, and in chapter three the last disappointment is associated with another “death decree” by Nebuchadnezzar.

ما در مقالۀ بعدی به فصل سوم خواهیم پرداخت، اما شایسته است در اینجا خاطرنشان شود که داوریِ نشانۀ سوم در فصل سوم، واپسین نومیدی را مشخص می‌سازد؛ نومیدی‌ای که نومیدیِ نخستین نمونۀ آن بود. «تاریخ پنهانِ» هفت رعد، سه نشانه را مشخص می‌سازد که با یک نومیدی آغاز می‌شود و با نومیدی دیگری پایان می‌یابد. در فصل دومِ دانیال، نومیدیِ نخستین با «فرمان مرگ» از سوی نبوکدنصر مرتبط است، و در فصل سوم، واپسین نومیدی با «فرمان مرگ» دیگری از سوی نبوکدنصر مرتبط می‌باشد.

The “hidden history” of the “two witnesses”, who represent the movement of Future for America, represents the disappointment of July 18, 2020. Then began the “tarrying time” as represented by “three-and-a-half days” in Revelation chapter eleven. The awakening and resurrection of those that were “slain in the streets” by the beast that ascended out of “the bottomless pit” is specifically detailed in God’s prophetic Word; but at a simple level, when the two witnesses awake, they understand the “secret” represented in Daniel chapter two.

«تاریخِ پنهان»ِ «دو شاهد» که نمایندهٔ جنبش Future for America هستند، بیانگرِ ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است. آنگاه «زمانِ درنگ» آغاز شد، چنان‌که در باب یازدهمِ مکاشفه به‌وسیلهٔ «سه روز و نیم» به تصویر کشیده شده است. بیداری و قیامِ کسانی که به‌دستِ وحشی که از «هاویه» برمی‌خیزد «در کوچه‌ها کشته شدند»، به‌طور مشخص در کلامِ نبویِ خدا تفصیل یافته است؛ اما در سطحی ساده، هنگامی که آن دو شاهد بیدار می‌شوند، «راز»ی را که در باب دومِ دانیال نشان داده شده است، درمی‌یابند.

That “secret” is the message of the Midnight Cry, which they then proclaim until Daniel chapter three, when the soon-coming Sunday law arrives, and the last disappointment occurs. The first disappointment was experienced by those represented as “Daniel” on July 18, 2020. The last disappointment is experienced by the leader of the “ten kings” which is the United States, as national apostasy ushers in national ruin from Islam.

آن «راز» پیامِ فریادِ نیمه‌شب است، که آنان سپس آن را تا باب سوم دانیال اعلام می‌کنند؛ هنگامی که قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، فرا می‌رسد و آخرین نومیدی رخ می‌دهد. نخستین نومیدی را کسانی تجربه کردند که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به‌صورت «دانیال» به تصویر کشیده شده‌اند. آخرین نومیدی را رهبرِ «ده پادشاه»، یعنی ایالات متحده، تجربه می‌کند؛ آن‌گاه که ارتدادِ ملی، ویرانیِ ملی از جانب اسلام را به ارمغان می‌آورد.

We will finish the summary and conclusion of Daniel chapter two in the next article.

خلاصه و نتیجه‌گیریِ فصل دومِ دانیال را در مقالهٔ بعدی به پایان خواهیم رساند.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> «شیطان جهان را به اسارت گرفته است. او سَبَّتِ بُتی را پدید آورده و ظاهراً برای آن اهمیتی عظیم قائل شده است. او تکریمِ جهانِ مسیحیت را از سَبَّتِ خداوند ربوده و به این سَبَّتِ بُتی معطوف ساخته است. جهان در برابر یک سنّت، یک حکمِ ساختهٔ انسان، سر فرود می‌آورد. همان‌گونه که نبوکدنصر تمثالِ زرّینِ خود را در دشتِ دورا برپا ساخت و بدین‌سان خویشتن را برکشید، شیطان نیز در این سَبَّتِ کاذب خویشتن را برمی‌افرازد؛ سَبَّتی که برای آن جامهٔ آسمان را به سرقت برده است.» Review and Herald, March 8, 1898.

Back to Articles