Article

# روم چشم‌انداز را برقرار می‌سازد — شمارهٔ هفت

آخری کشمکش: ایڈونٹسٹ نبوت میں روم کی علامتیت اور مہلتِ آزمائش کا اختتام

Author

Jeff Pippenger

Published

August 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ما در تاریخ ادونتیسم شش خطّ تاریخی را بررسی می‌کنیم که در آنها مجادلات مربوط به نماد روم، موضوع مورد اختلاف بوده است. ما از روش‌شناسیِ بارانِ آخر استفاده می‌کنیم که «خط بر خط» از «اندکی اینجا» و «اندکی آنجا» است. ما با این شناسایی آغاز کردیم که نخستین مجادله بر سر نماد روم، مجادله کنونی را به تصویر می‌کشد، و از این‌رو تأکید می‌کند که اکنون در آخرین مجادله پیش از بسته شدنِ زمانِ آزمایش هستیم.

اس مناقشۀ نهایی دربارۀ نماد روم نیز در آیات ده تا شانزدۀ دانیال یازدهم به تصویر کشیده شده است؛ آیاتی که تاریخ پنهانِ آیۀ چهلِ دانیال یازدهم را به‌گونه‌ای نمادین نشان می‌دهند. تاریخِ آیۀ چهل، دانشجوی نبوت را به سال ۱۹۸۹ و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی می‌رساند، چنان‌که در آیۀ ده بازنمایی شده است. آیۀ بعدی، یعنی آیۀ چهل‌ویک، که قانون یکشنبۀ قریب‌الوقوع در ایالات متحده را مشخص می‌سازد، در آیۀ شانزدهم به‌گونه‌ای نمادین ارائه شده است. الهام تصریح کرده است که آنچه مُهر شده بود، «آن بخشی از کتاب دانیال بود که به ایام آخر مربوط می‌شد».

۱۹۸۹ تا قانون یک‌شنبه بخشِ مُهرشدهٔ ایام آخر است، و در آیات ده تا شانزده به‌صورت نمادین نشان داده شده است. بنابراین، این افزایشِ معرفت است که به پایانِ زمانِ آزمایش برای ادونتیست‌های روز هفتم می‌انجامد، زیرا زمانِ آزمایشِ ادونتیسم در ایالات متحده با قانون یک‌شنبه به پایان می‌رسد. در آیات ده تا شانزده، آیهٔ چهارده را می‌یابیم که مشخص می‌سازد این «راهزنان» از میان قومِ خدا هستند که رؤیا را برقرار می‌سازند.

لہٰذا 1843 کے پیش رو چارٹ پر جس کی نمائندگی کی گئی ہے، وہ میلرائٹی تنازعہ ایڈونٹ ازم کی تاریخ میں روم کا پہلا تنازعہ ہے۔ یہ حقیقت کہ بعینہٖ وہی تنازعہ دوبارہ آ پہنچا ہے، ہر اُس شخص پر واضح کرتی ہے جو دیکھنا چاہتا ہو کہ یسوع، الفا اور اومیگا ہونے کے ناطے، ہمیشہ انجام کو ابتدا کے ذریعے واضح کرتا ہے۔ موجودہ تنازعہ وہ آخری تنازعہ ہے جو دانا اور نادان کنواریوں کو چھانٹتا ہے۔

منطق نبوتیِ تقدیس‌شده تعلیم می‌دهد که آن صد و چهل و چهار هزار تن، پیش از پایانِ مهلتِ آزمایشِ خویش در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، به وحدتِ کامل می‌رسند. آتشِ تصفیه‌کنندهٔ رسولِ عهدِ ملاکی اکنون لاویان را همچون طلا و نقره پاک می‌سازد. مردِ جاروبِ خاک اکنون خرمنگاهِ خویش را با کلماتِ حقیقت تطهیر می‌کند.

> «“جس کا سُوپا اُس کے ہاتھ میں ہے، اور وہ اپنے کھلیان کو خوب صاف کرے گا، اور اپنے گیہوں کو کوٹھری میں جمع کرے گا۔” متی 3:12۔ یہ پاک کرنے کے اوقات میں سے ایک تھا۔ کلامِ حق کے وسیلہ سے بھوسہ گیہوں سے جدا کیا جا رہا تھا۔ چونکہ وہ ملامت قبول کرنے کے لیے حد سے زیادہ باطل فخر اور خود راست‌باز تھے، اور فروتنی کی زندگی کو قبول کرنے کے لیے دنیا سے حد سے زیادہ محبت رکھتے تھے، اس لیے بہت سے لوگ یسوع سے پھر گئے۔ آج بھی بہتیرے یہی کر رہے ہیں۔ آج جانچ اُسی طرح روحوں کی ہو رہی ہے جیسے کفرنحوم کی عبادت گاہ میں اُن شاگردوں کی ہوئی تھی۔ جب سچائی دل پر مؤثر کی جاتی ہے تو وہ دیکھتے ہیں کہ اُن کی زندگیاں خدا کی مرضی کے مطابق نہیں ہیں۔ وہ اپنے اندر کامل تبدیلی کی ضرورت کو دیکھتے ہیں؛ لیکن وہ اس خودانکاری کے کام کو اختیار کرنے پر آمادہ نہیں ہوتے۔ اس لیے جب اُن کے گناہ ظاہر کیے جاتے ہیں تو وہ غضب ناک ہو جاتے ہیں۔ وہ ٹھوکر کھا کر چلے جاتے ہیں، بالکل اُسی طرح جیسے شاگرد یسوع کو چھوڑ کر یہ بڑبڑاتے ہوئے چلے گئے تھے، “یہ کلام سخت ہے؛ اسے کون سن سکتا ہے؟” مسیح کی تمنا، 392۔

این حقیقت که شانزده آیهٔ نخست، آغاز آخرین نبوت دانیال است، و اینکه آن آیات با شش آیهٔ پایانی فصل مطابقت دارند، نشان می‌دهد که آلفا و امگا از آیات آغازین برای تحقق بخشیدن به جدایی نهایی حکیمان و شریران ــ آنگونه که دانیال در باب دوازدهم به تصویر می‌کشد ــ که اکنون در حال وقوع است، استفاده می‌کند.

سومین شاهد بر جدی‌بودن این مناقشه، این حقیقت است که الهام، از طریق نوشته‌های خواهر وایت، به‌روشنی از نمودار پیشگامانِ ۱۸۴۳ پشتیبانی می‌کند؛ نموداری که مناقشهٔ روم را در آیهٔ چهاردهم به تصویر می‌کشد. مناقشهٔ آغازین، نمایانگر مناقشهٔ پایانی است، و تأیید الهام‌شدهٔ برداشت میلریِ عبارتِ «دزدانِ قومِ تو» در آیهٔ چهاردهم، بدین معناست که اگر آن حقیقتِ بنیادی رد شود، این امر هم‌زمان به‌منزلهٔ رد اقتدار روح نبوت نیز هست. در هماهنگی با دو شاهد پیشین که تأکید می‌کنند این مناقشه درست پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش رخ می‌دهد، این یقین نیز وجود دارد که آخرین، یا نهایی‌ترین، فریب برای کسانی که profess to uphold the Spirit of Prophecy، ردِ روح نبوت است.

> “شیطان... پیوسته در کارِ پیش‌راندنِ امرِ مجعول است—تا مردم را از حقیقت منحرف سازد. واپسین فریبِ شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر گرداند. «جایی که رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شوند» (امثال 29:18). شیطان به‌گونه‌ای ماهرانه، به شیوه‌های گوناگون و از طریقِ عامل‌های مختلف، عمل خواهد کرد تا اعتمادِ قومِ باقی‌ماندهٔ خدا را نسبت به شهادتِ راستین متزلزل سازد.

> «شهادت‌ها مورد نفرتی قرار خواهند گرفت که منشأ آن شیطانی است. عملکردهای شیطان این خواهد بود که ایمان کلیساها را به آن‌ها متزلزل سازد، و علت این امر چنین است: اگر هشدارها و توبیخ‌ها و اندرزهای روح خدا مورد توجه قرار گیرند، شیطان نمی‌تواند با چنین راهی هموار فریب‌های خود را وارد سازد و جان‌ها را در اوهام خویش به بند کشد.» Selected Messages، کتاب ۱، ۴۸.

باطل شمردن، یا ردّ اقتدارِ «شهادتِ روحِ خدا» از طریق نوشته‌های الن وایت، «آخرین فریبِ شیطان» است. خواهر وایت نوشت که به او «نشان داده شد» که «نقشهٔ ۱۸۴۳ به هدایتِ دستِ خداوند تنظیم شده بود و نباید تغییر داده شود.» عبارت پیشین، ردّ اقتدارِ روحِ نبوت را به‌طور مستقیم با رؤیای ایامِ آخر مرتبط می‌سازد، زیرا همهٔ انبیا به‌مستقیم‌ترین وجه از ایامِ آخر سخن می‌گویند. بنابراین، هنگامی که دانیال در آیهٔ چهاردهم می‌گوید که «غارتگران» رؤیا را استوار می‌سازند، مقصود همان رؤیای سلیمان در امثال ۲۹:۱۸ است، که می‌گوید آنان که رؤیا ندارند «هلاک می‌شوند»، و واژهٔ «هلاک می‌شوند» به معنای «عریان گردانیده شدن» است.

پس «هلاک شوند» بدین معناست که کسانی که در ایام آخر مدعیِ پشتیبانی از روح نبوت هستند، اما اقتداری را که در آن نمایانده شده است رد می‌کنند، برهنه می‌گردند و هلاک می‌شوند؛ و این وصفِ لاودکیه‌ایان است که «بیچاره و رقت‌انگیز و فقیر و کور و برهنه» هستند. به آنان اندرز داده می‌شود که «لباس سفید» بخرند، «تا پوشیده شوی و رسواییِ برهنگیِ تو ظاهر نگردد.» اگر این اندرز را نپذیرند، از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شوند.

پس، شاهدی دیگر می‌یابیم که این برهنگی درست پیش از بسته‌شدن زمانِ آزمایش آشکار می‌گردد. در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، آن جان‌های برهنه، هنگامی که سرنگون می‌شوند، همان‌گونه که در آیهٔ چهل‌ویکِ دانیال یازده به تصویر کشیده شده است، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد. سببِ سرنگون‌شدن آنان این است که اقتدارِ روحِ نبوت را رد کردند؛ همان اقتداری که نمودارِ پیشگامانِ 1843 را تأیید می‌کند، نموداری که مبانیِ ادونتیسم را نمایندگی می‌کند و «کلید»ی را دربر دارد که رؤیا را با این شناسایی استوار می‌سازد که روم همان قدرتی است که در آیهٔ چهارده به‌عنوان «غارتگرانِ قومِ تو» معرفی شده است.

> یک چیز قطعی است: آن اَدوِنتیست‌های روز هفتم که موضع خود را زیر لوای شیطان می‌گیرند، نخست ایمان خویش را به هشدارها و توبیخ‌های مندرج در «شهادت‌های روحِ خدا» واخواهند نهاد.

> «دعوت به تکریسِ بیشتر و خدمتِ مقدّس‌تر در حال اعلام شدن است و همچنان اعلام خواهد شد. برخی که اکنون تلقیناتِ شیطان را بر زبان می‌آورند، به خود خواهند آمد. کسانی هستند که در مناصبِ مهمِ امانت قرار دارند و حقیقتِ مخصوصِ این زمان را درک نمی‌کنند. پیام باید به ایشان داده شود. اگر آن را بپذیرند، مسیح آنان را خواهد پذیرفت و ایشان را همکارانِ خود خواهد ساخت. امّا اگر از شنیدنِ پیام سر باز زنند، جایگاهِ خود را زیرِ بیرقِ سیاهِ رئیسِ تاریکی اختیار خواهند کرد.»

> «به من تعلیم داده شده است که بگویم حقیقت گران‌بهای مختص این زمان، هرچه بیشتر و روشن‌تر بر اذهان بشری گشوده می‌شود. به معنایی خاص، مردان و زنان باید از جسم مسیح بخورند و خون او را بنوشند. فهم و ادراک، توسعه خواهد یافت، زیرا حقیقت قابلیت گسترش پیوسته را دارد. پدیدآورندهٔ الهیِ حقیقت، در مشارکتی نزدیک‌تر و باز هم نزدیک‌تر با کسانی که برای شناختن او پیش می‌روند، وارد خواهد شد. چون قوم خدا کلام او را همچون نان آسمان دریافت کنند، خواهند دانست که طلوع او مانند صبح مهیا شده است. آنان قوت روحانی خواهند یافت، همان‌گونه که بدن هنگامی که خوراک خورده می‌شود، قوت جسمانی می‌یابد.» Spalding and Magan, 305, 306.

در مقالۀ پیشین خود نشان دادیم که اوریا اسمیت قهرمان شورشِ ۱۸۶۳ بود، زیرا این او بود که نمودارِ جعلیِ ۱۸۶۳ را معرفی کرد. نموداری که او در سال ۱۸۶۳ پدید آورد، «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش را از پیام نبویِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای حذف کرد، و بدین‌سان آغازِ ویران‌سازیِ تدریجیِ بنیادها را رقم زد، و نیز آغازِ ساختنِ بنیادِ جعلیِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را، که بر شن بنا شده است. بعدها در تاریخ ادونتیسم، تفسیرِ شخصیِ او از پادشاهِ شمال، میوه‌های الگوی نبویِ او را به بار آورد، آنگاه که مردم از کلیسا گریختند.

> از انبیای کذبه برحذر باشید که در لباس میش نزد شما می‌آیند، اما در باطن گرگان درنده‌اند. ایشان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت. آیا مردم از خار، انگور می‌چینند، یا از خسک، انجیر؟ همچنین هر درخت نیکو، میوهٔ نیکو می‌آورد؛ اما درخت فاسد، میوهٔ بد می‌آورد. درخت نیکو نمی‌تواند میوهٔ بد بیاورد، و نه درخت فاسد می‌تواند میوهٔ نیکو بیاورد. هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. پس ایشان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت. نه هر که مرا، خداوندا، خداوندا، گوید، داخل ملکوت آسمان گردد، بلکه آن که ارادهٔ پدر مرا که در آسمان است به‌جا آورد. بسیاری در آن روز به من خواهند گفت: خداوندا، خداوندا، آیا به نام تو نبوت ننمودیم؟ و به نام تو دیوها را بیرون نراندیم؟ و به نام تو اعمال عظیم بسیار به‌جا نیاوردیم؟ و آنگاه آشکارا به ایشان خواهم گفت: من هرگز شما را نشناختم؛ از من دور شوید، ای عاملان بی‌شرعی. پس هر که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل کند، او را به مردی دانا مانند می‌کنم که خانهٔ خود را بر صخره بنا کرد: و باران بارید، و سیلاب‌ها آمد، و بادها وزید، و بر آن خانه زد؛ اما فرو نریخت، زیرا بر صخره بنیاد شده بود. و هر که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل نکند، به مردی نادان مانند خواهد شد که خانهٔ خود را بر شن بنا کرد: و باران بارید، و سیلاب‌ها آمد، و بادها وزید، و بر آن خانه کوبید؛ و آن فرو ریخت، و سقوط آن عظیم بود. متی ۷:‏۱۵–۲۷.

رهبریِ اَدونتیسمِ روزِ هفتمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۹۸۹ کنار گذاشته شد، همان‌گونه که بی‌گمان رهبریِ کلیسای یهود در زمان تولد مسیح کنار گذاشته شد.

> «آدمیان آن را نمی‌دانند، اما این بشارت آسمان را از شادی سرشار می‌سازد. موجوداتِ مقدسِ جهانِ نور، با علاقه‌ای ژرف‌تر و لطیف‌تر، به سوی زمین کشیده می‌شوند. تمامی جهان از حضور او روشن‌تر است. بر فراز تپه‌های بیت‌لحم، انبوهی بی‌شمار از فرشتگان گرد آمده‌اند. آنان در انتظارِ علامت‌اند تا این خبرِ مسرّت‌بخش را به جهان اعلام کنند. اگر رهبرانِ اسرائیل در امانتِ خویش صادق می‌بودند، می‌توانستند در شادیِ بشارت دادنِ ولادتِ عیسی سهیم باشند. اما اکنون از ایشان گذشته شده است.»

> خدا اعلام می‌کند: «بر تشنه آب خواهم ریخت، و نهرها بر زمین خشک.» «برای راست‌قامتان، در تاریکی نور طلوع می‌کند.» اشعیا ۴۴:۳؛ مزمور ۱۱۲:۴. «بر آنان که در جست‌وجوی نورند و آن را با شادی می‌پذیرند، پرتوهای درخشان از تخت خدا خواهد تابید.» آرزوی اعصار، ۴۷.

پایانِ زمان در سلسلهٔ مسیح، تولد او بود، و در همان هنگام بود که پیامی که آن نسل را خواهد آزمود، گشوده شد. سال ۱۹۸۹ زمانِ پایان برای نامزدهایی بود که فراخوانده شده‌اند تا در شمارِ صد و چهل و چهار هزار باشند. الگوی نبویِ اوریاه اسمیت، حقایقِ بنیادی‌ای را که بر نمودار ۱۸۴۳ نمایان شده‌اند، رد کرد. آن حقایق «صخره» بودند.

> «هشدار داده شده است: نباید اجازه داده شود چیزی وارد شود که بنیان ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ آمد، بر آن بنا می‌کرده‌ایم، برهم زند. من در این پیام بوده‌ام، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما عطا کرده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از سکویی که بر آن نهاده شدند برداریم، همان‌گونه که روز به روز با دعای earnest خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم. آیا گمان می‌کنید که بتوانم از نوری که خدا به من داده است دست بردارم؟ آن باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از زمانی که به من داده شد، همواره مرا هدایت کرده است.» Review and Herald, April 14, 1903.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، بارانِ آخرین به باریدن آغاز کرد، آنگاه که بادها ــ که نمایانگر اسلامِ وَیلِ سوم بودند ــ رها شدند، و «قانون میهن‌پرستی» نشانهٔ گذار از حقوق انگلیسی به حقوق رومی بود و به‌گونه‌ای نبوی اعلام می‌کرد که سیلابِ قدرتِ پاپی آغاز به جاری شدن کرده است. فرایندِ نهاییِ آزمون برای خانهٔ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای آغاز شد، و «باران بارید، و سیلاب‌ها آمد، و بادها وزید، و بر آن خانه زد؛ و آن فرو افتاد: و سقوط آن چه عظیم بود».

پیامی که آن فرشتهٔ نیرومند در آن زمان اعلام کرد، نشان می‌داد که همهٔ امت‌ها از شرابِ بابل نوشیده‌اند، و روش‌شناسیِ جعلیِ رومِ پاپی و پروتستانتیسمِ مرتد، که از زمان شورشِ 1863 به‌تدریج پذیرفته شده بود، به‌وسیلهٔ شرابِ (تعلیمِ) بابل نمود یافته است.

> اور ان باتوں کے بعد میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اترتے دیکھا، جس کے پاس بڑا اختیار تھا؛ اور زمین اس کے جلال سے روشن ہو گئی۔ اور اُس نے بڑی قوت سے بلند آواز میں پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور وہ شیاطین کا مسکن، اور ہر ناپاک روح کا ٹھکانا، اور ہر ناپاک اور مکروہ پرندے کا پنجرہ بن گیا ہے۔ کیونکہ سب قومیں اُس کی زناکاری کے غضب کی مے پی چکی ہیں، اور زمین کے بادشاہوں نے اُس کے ساتھ زناکاری کی ہے، اور زمین کے سوداگر اُس کی عیش و عشرت کی فراوانی سے دولتمند ہو گئے ہیں۔ مکاشفہ 18:1–3۔

در زمانِ ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، فرایندِ آزمون برای کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روزِ هفتم به پایان رسید، و فرایندِ آزمونِ کسانی که نامزدِ آن بودند که در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار باشند آغاز شد. هنگامی که میخائیل در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز به بیدار کردنِ آن نامزدها کرد، پیام، که در مَثَلِ ادونتیسم به صورتِ روغن نمود یافته است، بار دیگر مُهرگشایی شد. خواه پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و خواه پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳، افاضه‌ای از آن روغن واقع شد، و پیامی که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ مُهرگشایی شد، هنگامی که به‌طور کامل بسط یابد، همان پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ آن مَثَل است.

این در زمانِ آزمون، همچون پیامی برای باکرگانِ دانا و نادان آغاز می‌شود، اما به پیامِ فریادِ بلند فزونی می‌یابد. آن پیام در آستانهٔ قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، فرا می‌رسد، و چون فرا رسد، ندایِ دومِ بابِ هجدهمِ مکاشفه، سایرِ گلهٔ خدا را از بابِل بیرون می‌خواند.

> اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی، جو کہہ رہی تھی، اے میرے لوگو، اُس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اُس کے گناہوں میں شریک نہ ہو، اور اُس کی آفتوں میں سے کچھ نہ پاؤ۔ کیونکہ اُس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اُس کی بدکرداریوں کو یاد کیا ہے۔ مکاشفہ 18:4، 5۔

صدای نخستِ آیاتِ یک تا سه، فرارسیدنِ زمانی برای آزمون را اعلام کرد، و سپس پاشیده شدنِ بارانِ آخر آغاز شد. صدای دوم، پایانِ آن زمانِ آزمون را مشخص می‌سازد و زمانِ آزمونِ گلهٔ دیگرِ خدا را که هنوز در بابِل است، اعلام می‌کند.

> پس در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو فراخوانِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر بزرگ، زیرا که همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانیده است.» و در فریادِ بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، صدایی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قومِ من، از او بیرون آیید.» Review and Herald، 6 دسامبر 1892.

در هنگام انسكابِ روح‌القدس است كه آن گمراهیِ شدیدِ پولُس در ۲ تسالونیکیان به انجام می‌رسد. خواه این، آزمونِ كلیسای لاودیكیه‌ایِ ادونتیستِ روزِ هفتم باشد كه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، و خواه آزمونِ باكرگانی كه یأسِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را تجربه كردند، این آزمون در خلالِ انسكابِ روح‌القدس واقع می‌شود. آن انسكاب، پیامِ آزمون را نمایندگی می‌كند.

> «ممسوحانِ ایستاده نزد خداوندِ تمامیِ زمین، همان جایگاهی را دارند که زمانی به شیطان به‌عنوان کروبیِ سایه‌گستر داده شده بود. خداوند به‌وسیلهٔ موجوداتِ مقدسی که گرداگردِ تخت او هستند، ارتباطی پیوسته با ساکنانِ زمین برقرار می‌سازد. روغنِ زرین نمایانگرِ فیضی است که خدا به‌واسطهٔ آن چراغ‌های ایمانداران را پیوسته فراهم می‌دارد تا سوسو نزنند و خاموش نگردند. اگر این روغنِ مقدس در پیام‌های روحِ خدا از آسمان فرو ریخته نمی‌شد، عواملِ شرارت بر انسان‌ها سلطه‌ای کامل می‌یافتند.»

> «خداوند آنگاه بی‌حرمت می‌گردد که ما پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد، دریافت نکنیم. بدین‌سان، آن روغنِ زرین را که او می‌خواهد در جان‌های ما فرو ریزد تا به آنان که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندا دررسد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید”، کسانی که روغنِ مقدس را دریافت نکرده‌اند و فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌گان نادان خواهند یافت که برای ملاقات با خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توانی برای به‌دست آوردن آن روغن ندارند، و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا درخواست شود، اگر همان‌گونه که موسی التماس کرد، ما نیز التماس کنیم: “جلال خود را به من بنما”، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. از طریق لوله‌های زرین، آن روغنِ زرین به ما رسانیده خواهد شد. “نه به قوت و نه به قدرت، بلکه به روح من، یهوه صبایوت می‌گوید.” فرزندان خدا با دریافتِ پرتوهای درخشانِ آفتابِ عدالت، چون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند.» Review and Herald, July 20, 1897.

زمانِ مُہر لگنے کا آغاز ایک لاکھ چوالیس ہزار کے لیے 11 ستمبر 2001ء کو ہوا، اور یہ دو آزمائشی ادوار کی نمائندگی کرتا ہے۔ پہلا، لاؤدیکیہ کی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا کی آخری آزمائش ہے، اور دوسرا اُن لوگوں کے لیے ہے جو دس کنواریوں کی تمثیل کا موضوع ہیں۔ دانا یا نادان کنواری ہونے کے لیے ضروری ہے کہ سب کنواریاں ایک تاخیر کے زمانہ سے گزریں۔

در تاریخ میلری، زمانِ تأخیر با فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم آغاز شد، که در نخستین نومیدی رخ داد. در آن مقطع، پروتستان‌ها که قومِ برگزیدهٔ عهدِ پیشینِ خدا بودند، واگذاشته شدند. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، قومِ برگزیدهٔ عهدِ پیشین واگذاشته شد، و فرایندِ آزمونی که در زمانِ تأخیر در تاریخِ میلری رخ داده بود، آغاز به تکرار کرد. سپس پیامِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ میلری شکل گرفت، همان‌گونه که اکنون نیز در حال شکل‌گیری است. هنگامی که آن پیام به‌طور کامل در گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر فرا رسید، آشکار شد که چه کسانی آن پیام (روغن) را داشتند و چه کسانی نداشتند. قومِ برگزیدهٔ عهدِ پیشین در هر یک از این دو تاریخ، نخستین گروهی است که آزموده می‌شود و واگذاشته می‌گردد.

> «”Eseun kor-e noya dibo ami, ebong tomader bhitore ek notun atma sthapan korbo।” Ami amar samasta hriday diye bishwas kori je Ishwarer Atma jagat theke pratyahrita hochchhe, ebong jara mahan alok o sujog peyechhilo kintu segulir sathik byabohar koreni, tara-i prathame parityakta hobe. Tara Ishwarer Atmake shoke dure sarie diyechhe. Hridayer upore, ebong mandali o jatigulir upore shoytaner bartaman kriyashilata bhobishyobani-r prati pratyek shikkharthike chonchito kore tola uchit. Shesh nikat. Amader mandaliguli uthe darak. Ishwarer rupantarakari shakti byaktigata sadasyader hridaye anubhut hok, ebong tahole amra Ishwarer Atmar gobhir aloron dekhte pabo. Kebal papkshama-i Yishur mrityur ekmatra phal noy. Tini sei asim balidan diyechhilen kebal ei jonno noy je pap dur kora jabe, barong ei jonno-o je manab-svabhav punaruddharito hobe, punah-saundaryamandita hobe, tar dhwansabashes theke punargathita hobe, ebong Ishwarer upasthitir jogya kora hobe।” Selected Messages, book 3, 154.

در هر یک از این دو دورهٔ آزمون، آنان که پیامی را که از مُهر گشوده شده است رد کردند، به ضلالتِ شدیدِ پولُس گرفتار می‌شوند.

> «ترس‌آور است که با حقیقتی که فهم ما را قانع کرده و دل‌های ما را متأثر ساخته است، به‌سبکی رفتار کنیم. ما نمی‌توانیم بی‌کیفر هشدارهایی را که خدا از روی رحمت برای ما می‌فرستد، رد کنیم. در روزگار نوح، پیامی از آسمان برای جهان فرستاده شد، و نجات انسان‌ها به نحوهٔ برخورد ایشان با آن پیام بستگی داشت. چون هشدار را رد کردند، روح خدا از آن نسل گناهکار بازداشته شد، و آنان در آب‌های طوفان هلاک شدند. در زمان ابراهیم، رحمت دیگر برای ساکنان گناهکار سدوم شفاعت نکرد، و همه، جز لوط با همسرش و دو دخترش، در آتشی که از آسمان فرود آمد، نابود شدند. در روزهای مسیح نیز چنین بود. پسر خدا به یهودیان بی‌ایمان آن نسل اعلام کرد: «خانهٔ شما برای شما ویران واگذاشته می‌شود.» با نظر به روزهای آخر، همان قدرت نامتناهی دربارهٔ کسانی که «محبتِ حق را نپذیرفتند تا نجات یابند» اعلام می‌دارد: «و از این سبب، خدا برای ایشان عملِ گمراه‌کننده‌ای خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند؛ تا همهٔ آنان که به حق ایمان نیاوردند بلکه از ناراستی خشنود شدند، محکوم گردند.» هنگامی که تعالیم کلام او را رد می‌کنند، خدا روح خود را از ایشان بازمی‌گیرد و آنان را به فریب‌هایی که دوست می‌دارند، وا می‌گذارد.» Early Writings, 46.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles