Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Thirteen

تاریخ پنهان آیهٔ چهل — شمارهٔ سیزده

Number Thirteen

شماره سیزده

Author

Jeff Pippenger

Published

May 28, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

As a primary symbol of the one hundred and forty-four thousand, Peter is standing at Panium in 2026 working to correct the false prediction of July 18, 2020. His work in that regard aligns with the work of Josiah Litch’s correction of August 11, 1840 and Samuel Snow’s identification of October 22, 1844. Litch’s correction empowered the first angel’s message and Snow’s empowered the second angel’s message. The empowerment of the first and second angels’ messages typify the empowerment of the third angel’s message. The characteristics of the first and second are represented in the third as a combination of an external woe message and the internal message of the midnight cry of the parable of the ten virgins.

به‌عنوان نماد اصلیِ صد و چهل و چهار هزار، پطرس در سال ۲۰۲۶ در پانیوم ایستاده و در کارِ تصحیحِ پیشگوییِ کاذبِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است. کار او در این خصوص با کارِ اصلاحِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ توسط جوزایا لیچ و شناساییِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ توسط ساموئل اسنو همسو است. اصلاحِ لیچ، پیامِ فرشتهٔ اول را اقتدار بخشید و شناساییِ اسنو، پیامِ فرشتهٔ دوم را اقتدار بخشید. اقتدار یافتنِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم، نمونه‌ای از اقتدار یافتنِ پیامِ فرشتهٔ سوم است. ویژگی‌های فرشتهٔ اول و دوم، در فرشتهٔ سوم به‌صورتِ ترکیبی از یک پیامِ وایِ بیرونی و پیامِ درونیِ فریادِ نیمه‌شبِ مَثَلِ ده باکره نمود یافته است.

In a triple application of prophecy, the first and third, which are also the beginning and ending will possess parallel characteristics. Recently, a brother has uncovered several truths associated with the first woe of Revelation nine, which, when applied under the principle of Alpha and Omega identify another profound confirmation of Revelation eleven’s “earthquake.” The Sunday law in the United States is the “earthquake” that was first fulfilled in the French Revolution when France, who was one part of the ten nations that made up the prophetic structure of pagan Rome in the book of Daniel was overthrown. Thus, chapter eleven says a tenth part of the city fell.

در یک کاربرد سه‌گانهٔ نبوت، نخستین و سومین، که همچنین آغاز و پایان نیز هستند، ویژگی‌های موازی خواهند داشت. اخیراً، برادری چندین حقیقت مرتبط با نخستین وایِ مکاشفهٔ نُه را آشکار کرده است که، هنگامی که بر اساس اصل آلفا و امگا به‌کار برده شوند، تأییدی عمیق دیگر بر «زلزله»یِ مکاشفهٔ یازده را مشخص می‌سازند. قانون یکشنبه در ایالات متحده همان «زلزله» است که نخستین بار در انقلاب فرانسه تحقق یافت، هنگامی که فرانسه، که یکی از ده ملتِ تشکیل‌دهندهٔ ساختار نبویِ رومِ بت‌پرست در کتاب دانیال بود، سرنگون شد. ازاین‌رو، باب یازده می‌گوید که یک‌دهمِ شهر سقوط کرد.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم رخ داد، و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار تن از مردم کشته شدند؛ و باقی‌ماندگان هراسان شدند و خدای آسمان را تمجید کردند. مکاشفه 11:13

Immediately after this verse Islam of the third woe arrives.

بلافاصله پس از این آیه، اسلامِ وایِ سوم فرا می‌رسد.

> The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:14.

> دومین وای گذشته است؛ و اینک، سومین وای به‌زودی می‌آید. مکاشفه ۱۱:۱۴.

The pioneers expected that “the third woe” would immediately follow the second woe, but the word translated as “quickly,” means suddenly and unexpectedly, which is the characteristic of Islam’s surprise attacks. The third woe wasn’t to arrive on October 22, 1844 as the pioneers conjectured, but when it arrived it would happen “suddenly and unexpectedly,” as it did at 9/11, thus marking the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which ends shortly before the earthquake of the Sunday law.

پیشگامان انتظار داشتند که «وایِ سوم» بی‌درنگ در پیِ وایِ دوم بیاید، اما واژه‌ای که به «به‌زودی» ترجمه شده است، به معنای ناگهانی و غیرمنتظره است، که این ویژگیِ حملات غافلگیرانهٔ اسلام است. وایِ سوم قرار نبود در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، آن‌گونه که پیشگامان گمان می‌بردند، فرا رسد؛ بلکه هنگامی که فرا می‌رسید، می‌بایست «ناگهان و غیرمنتظره» واقع شود، چنان‌که در ۱۱ سپتامبر رخ داد، و بدین‌سان آغازِ مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص ساخت؛ مُهرگذاری‌ای که اندکی پیش از زلزلهٔ قانون یکشنبه به پایان می‌رسد.

The “earthquake” of the Sunday law is the shaking of the “earth” beast, and when 9/11 arrived, Sister White identified that the Lord arose to “shake terribly the earth.” At the beginning of the sealing and the end, the earth beast is shaken, thus the “great earthquake.”

«زلزله»ی قانون یک‌شنبه همان تکان‌خوردنِ وحشِ «زمین» است، و هنگامی که ۱۱ سپتامبر فرا رسید، خواهر وایت تصریح کرد که خداوند برخاست تا «زمین را به‌شدت بلرزاند». در آغازِ مهرشدن و در پایانِ آن، وحشِ زمین به لرزه درآورده می‌شود؛ ازاین‌رو «زلزله‌ای عظیم» رخ می‌دهد.

> “This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’” Review and Herald, July 5, 1906.

> «این را من هرگز نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا طبقه بر طبقه بالا می‌رفتند می‌نگریستم: “چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد، آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه سخنانِ مکاشفه ۱۸:۱–۳ به انجام خواهد رسید.”» ریویو اند هرالد، ۵ ژوئیه ۱۹۰۶.

The Lord “arises” when there is a change in His dispensational work, as was the case when Stephen was stoned on October 22, 1844, when the judgment of the dead commenced. When the judgment of the living began on 9/11, the Lord again arose, and then he shook the earth beast, as He will do at the end of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, when He changes His dispensational work from His church to His other flock of those still in Babylon.

خداوند هنگامی «برمی‌خیزد» که در کار تدبیریِ او تغییری پدید آید؛ چنان‌که در زمانی که استیفان در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ سنگسار شد و داوریِ مردگان آغاز گردید، چنین بود. هنگامی که داوریِ زندگان در ۹/۱۱ آغاز شد، خداوند بار دیگر برخاست، و آنگاه وحشِ زمین را متزلزل ساخت؛ همان‌گونه که در پایانِ مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار نفر، هنگامی که کار تدبیریِ خود را از کلیسای خویش به گلهٔ دیگرِ خود، یعنی کسانی که هنوز در بابل‌اند، منتقل می‌کند، چنین خواهد کرد.

What brother Daniel has discovered is the characteristics of the first woe, that align with the testimony of the “great earthquake” of chapter eleven in agreement with history and the pioneer’s understanding of the history that fulfilled the first woe.

آنچه برادر دانیال کشف کرده است، ویژگی‌های وایِ نخست است که با شهادت «زلزلۀ عظیم» در باب یازدهم، در توافق با تاریخ و با درک پیشگامان از تاریخی که وایِ نخست را به انجام رسانید، هم‌سو می‌باشد.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> اور پانچویں فرشتے نے نرسنگا پھونکا، اور میں نے ایک ستارے کو آسمان سے زمین پر گرتے دیکھا، اور اسے اتھاہ گڑھے کی کنجی دی گئی۔ اور اُس نے اتھاہ گڑھا کھولا؛ اور اُس گڑھے میں سے ایک بڑے بھٹّے کے دھویں کی مانند دھواں اٹھا، اور اُس گڑھے کے دھویں کے سبب سے سورج اور ہوا تاریک ہو گئے۔ اور اُس دھویں میں سے ٹڈیاں زمین پر نکلیں؛ اور اُنہیں اختیار دیا گیا، جیسا کہ زمین کے بچھوؤں کو اختیار حاصل ہوتا ہے۔ اور اُنہیں حکم دیا گیا کہ نہ زمین کی گھاس کو نقصان پہنچائیں، نہ کسی ہری چیز کو، نہ کسی درخت کو؛ بلکہ فقط اُن آدمیوں کو جن کی پیشانیوں پر خدا کی مہر نہیں ہے۔ مکاشفہ 9:1–4۔

The pioneers correctly applied these verses to the history that introduced Mohammed, who was born in 570, unified the tribes in 606, received his first revelation in 610, migrated to Medina in 622, started his warfare in 624 and died in 632. The “bottomless pit” prophetically represents a new manifestation of Satan, but Mohammed began in Arabia, which is also known as the bottomless pit because of the vast deserts.

پیشگامان این آیات را به‌درستی بر تاریخی تطبیق دادند که به ظهور محمد انجامید؛ کسی که در سال ۵۷۰ زاده شد، در ۶۰۶ قبایل را متحد ساخت، در ۶۱۰ نخستین وحی خود را دریافت کرد، در ۶۲۲ به مدینه هجرت نمود، در ۶۲۴ جنگ‌های خود را آغاز کرد و در ۶۳۲ درگذشت. «هاویه» از نظر نبوی نمایانگر تجلی تازه‌ای از شیطان است، اما محمد در عربستان آغاز کرد، که آن نیز به سبب بیابان‌های پهناورش به «هاویه» معروف است.

Mohammed became the prophetic king, or as he was labelled, “the trustworthy one” in 606, when he resolved a dispute among the various tribes who were in a dilemma about who should be allowed to return the “black rock” cornerstone of the Kaaba. The Kaaba is a cube-shaped building (hence the name “Kaaba,” which means “cube” in Arabic) located in the center of the Great Mosque of Mecca in Saudi Arabia. It is approximately 43 feet high, eleven foot wide and 10 foot long, built of granite and marble, with a black silk and cotton cloth covering it. The Kaaba existed long before Muhammad and according to Islamic tradition, it was originally built by Abraham and his son Ishmael as a house of worship for the One God (Allah). Over the centuries, it became filled with idols and was used as a pagan shrine by the Arab tribes.

محمد در سال ۶۰۶ به پادشاهِ نبوی بدل شد، یا چنان‌که او را می‌نامیدند، «امین»، هنگامی که اختلافی را میان قبایل گوناگون که بر سر این‌که چه کسی باید مجاز باشد سنگِ زاویهٔ «صخرهٔ سیاه» کعبه را به جای خود بازگرداند، در تنگنا و بن‌بست افتاده بودند، حل کرد. کعبه بنایی مکعب‌شکل است (ازاین‌رو نام «کعبه» که در عربی به معنای «مکعب» است) که در مرکز مسجدالحرامِ مکه در عربستان سعودی قرار دارد. ارتفاع آن تقریباً ۴۳ پا، عرض آن یازده پا و طول آن ۱۰ پا است؛ از گرانیت و مرمر ساخته شده و پوششی از پارچهٔ سیاهِ ابریشم و پنبه آن را در بر گرفته است. کعبه بسیار پیش از محمد وجود داشت و بنا بر سنت اسلامی، در اصل به دست ابراهیم و پسرش اسماعیل به‌عنوان خانه‌ای برای پرستش خدای یگانه (الله) بنا شد. در طی سده‌ها، از بت‌ها پر شد و قبایل عرب از آن به‌عنوان زیارتگاهی بت‌پرستانه استفاده کردند.

The Kaaba is the spiritual center of the Islamic world—a simple, ancient building that symbolizes monotheism, unity, and the connection between Abrahamic faith and Islam. Muslims do not consider it “God’s house” in a literal sense, but rather a divinely appointed focal point for worship. Mohammed’s actions during a period when the Kaaba had been destroyed and was then rebuilt are where his leadership began.

کعبه مرکز روحانی جهان اسلام است—بنایی ساده و کهن که نماد یکتاپرستی، وحدت، و پیوند میان ایمان ابراهیمی و اسلام به‌شمار می‌آید. مسلمانان آن را به معنای تحت‌اللفظی «خانهٔ خدا» نمی‌دانند، بلکه آن را کانونی برای عبادت می‌شمارند که از سوی خداوند تعیین شده است. رهبری محمد از خلال اعمال او در دوره‌ای آغاز شد که کعبه ویران شده بود و سپس بازسازی شد.

A flash flood damaged the Kaaba and the Quraysh tribe rebuilt it. When it came time to place the Black Stone (Hajar al-Aswad) back in its corner, the different clans quarreled over who should have the honor. They agreed that the next person to enter the area would decide. Muhammad walked in, and he resolved the dispute wisely: He placed the Black Stone on a cloth, had a representative from each clan lift it together, carrying it together, and then he personally set it in place. This event earned him great respect and the title Al-Amin (“the Trustworthy”) among the people of Mecca. It is one of the key pre-prophetic events highlighted in many timelines. The “Black Stone” was the cornerstone that was placed by Mohammed, who is the prophetic king over Islam. The black cornerstone is an obvious counterfeit of Christ (the true cornerstone), and the corruption of the house of Kaaba after years of the introduction of idols was also resolved by Mohammed.

سیلی ناگهانی به کعبه آسیب رساند و قبیلهٔ قریش آن را بازسازی کرد. هنگامی که زمان آن رسید تا حجرالاسود را دوباره در رکن خود قرار دهند، طوایف گوناگون بر سر این‌که چه کسی باید شرف این کار را داشته باشد، به نزاع برخاستند. آنان توافق کردند که نخستین کسی که وارد آن ناحیه شود، داوری کند. محمد وارد شد و او این اختلاف را با حکمت حل کرد: حجرالاسود را بر پارچه‌ای نهاد، از نماینده‌ای از هر طایفه خواست تا آن را با هم بلند کنند و با هم حمل نمایند، و سپس خود او شخصاً آن را در جای خود قرار داد. این رویداد برای او احترام فراوان و لقب «الأمین» («امین») را در میان مردم مکه به ارمغان آورد. این، یکی از رویدادهای کلیدیِ پیشا‌نبوی است که در بسیاری از جدول‌های زمانی برجسته شده است. «حجرالاسود» سنگ زاویه‌ای بود که به دست محمد نهاده شد، کسی که پادشاهی نبوی بر اسلام است. سنگِ زاویهٔ سیاه، بدلِ آشکارِ مسیح است (سنگ زاویهٔ حقیقی)، و فساد خانهٔ کعبه نیز پس از سال‌ها راه یافتن بت‌ها، به دست محمد برطرف شد.

After the Quraysh broke the Treaty of Hudaybiyyah, Muhammad marched on Mecca with an army of about 10,000 Muslims. The city surrendered with very little fighting. Muhammad then entered the Kaaba, destroyed the 360 idols inside it, and rededicated the shrine to the worship of the one God (Allah). Thus, Mohammed the king of Islam, laid the cornerstone, and he cleansed the temple of idolatry.

پس از آن‌که قریش پیمان حدیبیه را شکست، محمد با سپاهی متشکل از حدود ۱۰٬۰۰۰ مسلمان به سوی مکه حرکت کرد. شهر با درگیری‌ای بسیار اندک تسلیم شد. سپس محمد وارد کعبه شد، ۳۶۰ بتی را که در آن بود درهم شکست، و آن عبادتگاه را بار دیگر به پرستش خدای یگانه (الله) اختصاص داد. بدین‌سان، محمد، پادشاه اسلام، سنگِ زاویه را نهاد و معبد را از بت‌پرستی پاک ساخت.

There are three powers that come from the bottomless pit in the book of Revelation, and each of the three represents a counterfeit Christ. Satan, the dragon seeks to be as the Most High, seated on His throne and His church.

در کتابِ مکاشفه، سه قدرت از هاویه برمی‌خیزند، و هر یک از آن سه نمایانگر مسیحیِ جعلی است. شیطان، اژدها، می‌کوشد مانند حضرتِ اعلی باشد، بر تخت او و بر کلیسای او نشسته.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Yet thou shalt be brought down to hell, to the sides of the pit. Isaiah 14:12–15.

> ¡Cómo caíste del cielo, oh Lucero, hijo de la mañana! ¡Cómo fuiste derribado por tierra, tú que debilitabas a las naciones! Porque tú dijiste en tu corazón: Subiré al cielo; en lo alto, junto a las estrellas de Dios, levantaré mi trono; y me sentaré también sobre el monte de la congregación, a los lados del norte; sobre las alturas de las nubes subiré, y seré semejante al Altísimo. Mas tú serás derribado hasta el Seol, a los lados del abismo. Isaías 14:12–15.

The dragon of atheism came from the bottomless pit in Revelation eleven and the beast of Catholicism ascends out of the bottomless pit when her deadly wound is healed.

اژدهای الحاد در مکاشفهٔ یازده از هاویه برمی‌آید، و وحشِ کاتولیسیزم هنگامی از هاویه صعود می‌کند که زخمِ مُهلِکِ او شفا یافته باشد.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> آن وحش که دیدی، بود و نیست؛ و از هاویه برخواهد آمد و به هلاکت خواهد رفت؛ و ساکنان زمین، آنان که نام‌هایشان از بنای عالم در دفتر حیات نوشته نشده است، چون آن وحش را ببینند که بود و نیست و با این همه هست، در شگفت خواهند شد. مکاشفه 17:8

The beast of Catholicism ascends to the throne of the earth at the Sunday law when the threefold union is put in place. Like unto the dragon, Catholicism claims to be God, as Paul so aptly identified.

وحشِ کاتولیک‌گرایی در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه، آنگاه که اتحادِ سه‌گانه برقرار می‌شود، به تختِ سلطنتِ زمین صعود می‌کند. کاتولیک‌گرایی، همچون اژدها، ادعای الوهیت می‌کند، چنان‌که پولُس به‌درستی آن را مشخص ساخته است.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> کسی شما را به هیچ وجه فریب ندهد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتدادی واقع شود و آن مردِ گناه، آن پسرِ هلاکت، آشکار گردد؛ او که مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش است، برمی‌افرازد؛ تا آنجا که چون خدا در معبد خدا می‌نشیند و خود را چنان می‌نمایاند که خداست. ۲ تسالونیکیان ۲:‏۳، ۴

Like the dragon, the beast of Catholicism is antichrist, both profess to be God, and both have their final destruction associated with their biblical testimony, for the dragon is brought down to hell, and the beast is the son of perdition. Perdition being final destruction.

همانند اژدها، وحشِ کاتولیسیسم نیز ضدّ مسیح است؛ هر دو ادعای الوهیت دارند، و نابودی نهاییِ هر دو با شهادت کتاب‌مقدسیِ آنان مرتبط است؛ زیرا اژدها به جهنم فرو افکنده می‌شود، و وحش، پسرِ هلاکت است. و هلاکت، همان نابودی نهایی است.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> «ارادهٔ ضدّمسیح برای به انجام رساندنِ آن عصیانی که در آسمان آغاز کرد، همچنان در فرزندانِ نافرمانی عمل خواهد کرد.» Testimonies, جلد 9، ص. 230.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> “به‌وسیلهٔ پاپِ روم، همان کاری بر روی زمین ادامه یافته است که پیش از اخراجِ رئیسِ ظلمت، در صحن‌های آسمان انجام می‌شد. شیطان در آسمان کوشید تا شریعتِ خدا را اصلاح کند و اصلاحیه‌ای از آنِ خود بر آن بیفزاید. او داوریِ خود را برتر از داوریِ خالقِ خویش قرار داد، و ارادهٔ خود را فوقِ ارادهٔ یَهُوَه نهاد، و بدین‌سان عملاً اعلام کرد که خدا خطاپذیر است. پاپ نیز همین راه را در پیش می‌گیرد و، با ادعای عصمت برای خویش، می‌کوشد شریعتِ خدا را چنان تعدیل کند که با اندیشه‌های خودِ او سازگار آید، و خود را قادر می‌پندارد که اشتباهاتی را که گمان می‌کند در فرایض و اوامرِ خداوندگارِ آسمان و زمین می‌بیند، اصلاح کند. او عملاً به جهان می‌گوید: من قوانینی بهتر از قوانینِ یَهُوَه به شما خواهم داد. این چه اهانتی است به خدای آسمان!” Signs of the Times, November 19, 1894.

Islam, represented by Mohammed in the history of the seventh century also came out of the bottomless pit when the key that was given to Mohammed was turned. When the pit was opened, “smoke” came out that darkened the sun and the air. The pioneers correctly identified that the “key” that opened the pit was the battle of Nineveh.

اسلام، که در تاریخ قرن هفتم به‌وسیلهٔ محمد نمایندگی می‌شود، نیز هنگامی از هاویه برآمد که کلیدی که به محمد داده شده بود، گردانیده شد. چون هاویه گشوده شد، «دود»ی از آن بیرون آمد که خورشید و هوا را تاریک ساخت. پیشگامان به‌درستی تشخیص دادند که «کلید»ی که هاویه را گشود، نبرد نینوا بود.

When we approach the first three verses on Revelation chapter nine from the pioneer understanding in the context of a triple application of prophecy, we find the prophetic characteristics of those verses that represent the first woe, typify the prophetic characteristics of the third woe that arrives “quickly” at the great earthquake. The Sunday law is represented by the battle of Nineveh.

هنگامی که از منظر فهم پیشگامان و در چارچوب کاربرد سه‌گانهٔ نبوت، به سه آیهٔ نخستِ باب نهمِ مکاشفه نزدیک می‌شویم، درمی‌یابیم که ویژگی‌های نبویِ آن آیات، که وایِ نخست را نمایندگی می‌کنند، نمونه‌وار ویژگی‌های نبویِ وایِ سوم را که در زلزلهٔ عظیم «به‌زودی» فرا می‌رسد، مجسم می‌سازند. قانون یکشنبه به‌وسیلهٔ نبرد نینوا بازنمایی شده است.

Peter is responsible for correcting the false prediction of the fireballs of Nashville, and he recognizes that the correct application of Ellen White's warning of fireballs upon Nashville marks the beginning of “the destruction of thousands of cities almost fully given to idolatry.”

پیتر مسئول اصلاح پیشگوییِ کاذبِ گلوله‌های آتشینِ نشویل است، و او تشخیص می‌دهد که کاربردِ صحیحِ هشدارِ الن وایت دربارهٔ گلوله‌های آتشین بر نشویل، آغازِ «هلاکتِ هزاران شهری را که تقریباً به‌طور کامل به بت‌پرستی تسلیم شده‌اند» مشخص می‌سازد.

The fireballs of Nashville mark the beginning of a period of destruction upon the cities, and it also marks the beginning of the proclamation of the short midnight cry message. That message begins with an unexpected attack from Islam and the period ends with an unexpected attack from Islam at the great earthquake. The period of the proclamation of the midnight cry marks the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which began with the unexpected attack of Islam on 9/11.

گوی‌های آتشینِ نشویل آغازِ دوره‌ای از ویرانی بر شهرها را نشان می‌دهد، و نیز آغازِ اعلامِ پیامِ کوتاهِ فریادِ نیمه‌شب را مشخص می‌سازد. آن پیام با حمله‌ای غیرمنتظره از سوی اسلام آغاز می‌شود، و آن دوره با حمله‌ای غیرمنتظره از سوی اسلام در زلزلهٔ عظیم به پایان می‌رسد. دورهٔ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب، پایانِ زمانِ مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار را نشان می‌دهد؛ زمانی که با حملهٔ غیرمنتظرهٔ اسلام در 11/9 آغاز شد.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand then began in agreement with the line of Balaam and the ass, where there are three strikes that culminate at the Sunday law, but where the second unexpected attack includes October 7, 2023 upon the ancient glorious land and then at the fireballs of Nashville. All the lines agree, and Peter understands that the unsealing of these truths, which are represented as the dirt brush man gathering up the scattered jewels and casting them into the casket is the work of the Lion of the tribe of Judah.

سپس مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن، مطابق با خطِ بلعام و الاغ، آغاز شد؛ جایی که سه ضربه وجود دارد که در نهایت به قانونِ یک‌شنبه منتهی می‌شود، اما در آن، دومین حملهٔ غیرمنتظره شاملِ هفتم اکتبر ۲۰۲۳ بر زمینِ باشکوهِ باستانی و سپس در گلوله‌های آتشینِ نشویل است. همهٔ خطوط با یکدیگر توافق دارند، و پطرس درک می‌کند که گشوده شدنِ مُهرِ این حقایق، که به‌صورتِ مردِ جارویِ غبار تصویر شده است که جواهراتِ پراکنده را گرد می‌آورد و آن‌ها را به درونِ صندوقچه می‌افکند، کارِ شیرِ قبیلهٔ یهوداست.

The Lion of Judah identifies Peter’s corrected message of Nashville as occurring in the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented in the hidden history of verse forty of Daniel eleven, and more specifically in the portion of that hidden history represented in verses eleven through fifteen of the same chapter. In those verses, the battle of Raphia and the battle of Panium lead to the Sunday law of verse sixteen, which is represented by the battle of Actium. When the battle of Panium joins the battle of Actium at the Sunday law, the battle of Nineveh is also repeated.

شیرِ یہوداہ، پیامِ اصلاح‌شدۀ پیتر در نشویل را به‌عنوان رخدادی در دورۀ نهاییِ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر شناسایی می‌کند؛ دورانی که در تاریخِ پنهانِ آیۀ چهلِ دانیال یازده بازنمایی شده است، و به‌طور مشخص‌تر در بخشی از آن تاریخِ پنهان که در آیات یازده تا پانزدۀ همان فصل بازنمایی شده است. در آن آیات، نبردِ رافیا و نبردِ پانیوم به قانونِ یکشنبه در آیۀ شانزدهم منتهی می‌شوند، که به‌وسیلۀ نبردِ آکتیوم بازنمایی شده است. هنگامی که نبردِ پانیوم در قانونِ یکشنبه به نبردِ آکتیوم می‌پیوندد، نبردِ نینوا نیز تکرار می‌شود.

The “key” given to Mohammed, the king of Islam, whose name is not only the character of Islam, but also the place of the destruction marked by the battle of Nineveh. The king’s name “in the Hebrew tongue is Abaddon,” and “in the Greek tongue hath his name Apollyon.” The Greek and Hebrew emphasize the Old and New Testaments and instruct us that Abaddon means “the place of destruction” and Apollyon means “the destroyer.” In verse eleven of Revelation nine the king over Islam is Mohammed, but it is also the “angel of the bottomless pit,” which is Satan. Just as the pope is the antichrist as Satan’s right-hand man on earth, Mohammed is also directly controlled by Satan, the angel of the bottomless pit.

«کلید»ی که به محمد، پادشاه اسلام، داده شد؛ کسی که نام او نه‌تنها نمودارِ اسلام است، بلکه جایگاهِ هلاکتی نیز هست که با نبرد نینوا مشخص شده است. نامِ این پادشاه «به زبان عبرانی اَبَدّون است» و «به زبان یونانی نامش اَپُلیّون.» یونانی و عبرانی بر عهد عتیق و عهد جدید تأکید می‌کنند و به ما می‌آموزند که اَبَدّون یعنی «جایگاه هلاکت» و اَپُلیّون یعنی «هلاک‌کننده.» در آیه یازدهم از باب نهم مکاشفه، پادشاهِ اسلام محمد است، اما او همچنین «فرشته هاویه» نیز هست، که همان شیطان است. همان‌گونه که پاپ، به‌عنوان دست راستِ شیطان بر زمین، ضدّمسیح است، محمد نیز به‌طور مستقیم تحتِ کنترلِ شیطان، آن فرشته هاویه، قرار دارد.

At the Sunday law, the threefold union is forced upon the world and the deadly wound that was delivered to the papacy in 1798, thus marking the end of the Dark Ages is healed. When the deadly wound is healed, the second period of the Dark Ages arrives, and at the great earthquake that is the Sunday law, Islam turns the key and smoke as from a furnace blots out the sun and stars as darkness returns. The battle of Nineveh is repeated at the Sunday law, for it is the key that brings the second period of darkness. There national apostasy is followed by national ruin. There “active despotism” bears full sway, for the smoke of Islam that darkens the sun and stars at the battle of Nineveh is as a burning furnace. The “burning furnace” was an element of God’s covenant with Abraham.

در قانون یکشنبه، اتحاد سه‌گانه بر جهان تحمیل می‌شود و زخمِ مهلکی که در سال 1798 بر پاپیّت وارد شد و بدین‌سان پایان قرون تاریک را رقم زد، شفا می‌یابد. هنگامی که آن زخمِ مهلک شفا یابد، دورهٔ دومِ قرون تاریک فرا می‌رسد، و در آن زلزلهٔ عظیم که همان قانون یکشنبه است، اسلام کلید را می‌گرداند و دودی همچون از کوره‌ای سوزان، خورشید و ستارگان را تیره می‌سازد، زیرا تاریکی بازمی‌گردد. نبرد نینوا در قانون یکشنبه تکرار می‌شود، زیرا آن همان کلیدی است که دورهٔ دومِ تاریکی را پدید می‌آورد. در آنجا ارتدادِ ملی با ویرانیِ ملی دنبال می‌شود. در آنجا «استبداد فعال» به‌طور کامل حکم می‌راند، زیرا دودِ اسلام که در نبرد نینوا خورشید و ستارگان را تیره می‌سازد، همچون کوره‌ای سوزان است. «کورهٔ سوزان» یکی از عناصر عهد خدا با ابراهیم بود.

> And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:17.

> اور یوں ہوا کہ جب سورج غروب ہو گیا اور اندھیرا چھا گیا، تو دیکھو، ایک دھواں دیتی بھٹی اور ایک جلتا ہوا چراغ ان ٹکڑوں کے درمیان سے گزرا۔ پیدائش 15:17۔

The smoking furnace that passed between Abram’s covenant offerings identified the bondage in Egypt represented in the passage in verse thirteen.

کورهٔ دودآلودی که از میان قربانی‌های عهدِ اَبرام گذشت، همان بندگی در مصر را که در عبارتِ آیهٔ سیزدهم بازنمایی شده است، مشخص می‌کرد.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> و او به ابرام گفت: یقیناً بدان که ذریت تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، غریب خواهند بود، و آنان را بندگی خواهند کرد؛ و ایشان ایشان را چهارصد سال afflicted خواهند ساخت. پیدایش ۱۵:۱۳.

A “burning furnace,” such as Nebuchadnezzar’s furnace in chapter three of Daniel represents bondage and slavery, as was the condition of Shadrach, Meshach and Abednego.

یک «کورهٔ آتشین»، مانند کورهٔ نبوکدنصر در فصل سوم دانیال، نمایانگر اسارت و بندگی است؛ چنان‌که وضعیت شدرک، میشک و عبدنغو نیز چنین بود.

> “But like the stars in the vast circuit of their appointed path, God’s purposes know no haste and no delay. Through the symbols of the great darkness and the smoking furnace, God had revealed to Abraham the bondage of Israel in Egypt, and had declared that the time of their sojourning should be four hundred years. “Afterward,” He said, “shall they come out with great substance.” Genesis 15:14.” The Desire of Ages, 33.

> «اما همان‌گونه که ستارگان در مدارِ پهناورِ مسیرِ معیّنِ خود، نه شتاب می‌شناسند و نه تأخیر، مقاصد خدا نیز نه شتابی دارد و نه تأخیری. خدا از طریق نمادهای تاریکیِ عظیم و کورهٔ دودکننده، بندگیِ اسرائیل را در مصر بر ابراهیم آشکار ساخته بود و اعلام کرده بود که مدتِ اقامتِ ایشان چهارصد سال خواهد بود. او گفت: «و بعد از آن، با اموال بسیار بیرون خواهند آمد.» پیدایش ۱۵:۱۴.» آرزوی اعصار، ۳۳.

> But the Lord hath taken you, and brought you forth out of the iron furnace, even out of Egypt, to be unto him a people of inheritance, as ye are this day. Deuteronomy 4:20.

> لیکن خداوند نے تمہیں لے لیا، اور تمہیں لوہے کی بھٹی، یعنی مصر میں سے نکال لایا، تاکہ تم اُس کے لیے میراثی قوم ٹھہرو، جیسا کہ آج کے دن ہو۔ استثنا 4:20۔

The smoke that darkens the sun and moon when the key of the battle of Nineveh is turned identifies the persecution that begins in earnest at the Sunday law. The persecution of the Dark Ages then is repeated. The pioneers correctly identified that the battle of Nineveh was the “key” that brought Islam into prophetic history as the first woe in 627. The battle was between Rome and Persia, and it represented a victory for Rome, but it was what is called a Pyrrhic victory. A victory that is actually detrimental to the victor. The phrase comes from a victory by king Pyrrhus of Epirus. After two battles against the Romans (Heraclea in 280 BC and Asculum in 279 BC), he defeated the Roman army but lost a huge portion of his own troops. According to legend, he then said, “One more such victory and we are lost.”

Դուխը, որ խավարեցնում է արեգակն ու լուսինը, երբ Նինվեի պատերազմի բանալին շրջվում է, նույնականացնում է այն հալածանքը, որ լրջորեն սկսվում է կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Ուրեմն Մութ դարերի հալածանքը կրկնվում է։ Ռահվիրաները ճիշտ կերպով ճանաչեցին, որ Նինվեի պատերազմը այն «բանալին» էր, որը 627 թվականին Իսլամը մտցրեց մարգարեական պատմության մեջ՝ որպես առաջին վայ։ Պատերազմը տեղի էր ունենում Հռոմի և Պարսկաստանի միջև, և այն ներկայացնում էր Հռոմի հաղթանակը, սակայն դա այն է, ինչ կոչվում է պյուրոսյան հաղթանակ։ Այսինքն՝ հաղթանակ, որը փաստացի վնասաբեր է հաղթողի համար։ Այդ արտահայտությունը ծագում է Եպիրոսի թագավոր Պյուրոսի հաղթանակից։ Հռոմեացիների դեմ երկու ճակատամարտերից հետո (Հերակլեա՝ մ.թ.ա. 280 թ., և Ասկուլում՝ մ.թ.ա. 279 թ.), նա ջախջախեց հռոմեական բանակը, սակայն կորցրեց իր սեփական զորքերի ահռելի մասը։ Ավանդության համաձայն՝ նա այնուհետև ասաց. «Եվս մեկ այսպիսի հաղթանակ, և մենք կորսված ենք»։

The battle of Nineveh was a strategic victory for Rome, but when finished neither Rome or Persia had the power to thereafter effectively resist the onslaught of Islam. Persia is the United States and Rome is the papacy in the modern fulfillment of the battle of Nineveh. Medo-Persia as a two-horned power represent the two-horned power of the United States. At the Sunday law the United States is simply one horn, for leading to the Sunday law the image of the beast has been formed, and that formation consists of combining both horns into one. In Daniel eight, there are two horns representing the Medo-Persian Empire, and the Persian horn came up last.

نینوا کی جنگ روم کے لیے ایک تزویراتی فتح تھی، لیکن اس کے اختتام پر نہ روم میں یہ طاقت باقی رہی اور نہ فارس میں کہ وہ اس کے بعد اسلام کے یلغار کا مؤثر طور پر مقابلہ کر سکتے۔ نینوا کی جنگ کی جدید تکمیل میں فارس سے مراد ریاستہائے متحدہ ہے اور روم سے مراد پاپائیت ہے۔ مادی-فارس ایک دو سینگوں والی قوت کے طور پر ریاستہائے متحدہ کی اس دو سینگوں والی قوت کی نمائندگی کرتا ہے۔ اتوار کے قانون کے وقت ریاستہائے متحدہ محض ایک سینگ رہ جاتی ہے، کیونکہ اتوار کے قانون سے پہلے پہلے وحش کی شبیہ قائم ہو چکی ہوتی ہے، اور اس قیام کی نوعیت یہ ہے کہ دونوں سینگوں کو ملا کر ایک کر دیا جاتا ہے۔ دانی ایل آٹھ میں دو سینگ ہیں جو مادی-فارسی سلطنت کی نمائندگی کرتے ہیں، اور فارسی سینگ بعد میں نکلا تھا۔

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> پس چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک در برابر نهر، قوچی ایستاده بود که دو شاخ داشت؛ و آن دو شاخ بلند بودند، اما یکی از دیگری بلندتر بود، و آن بلندتر بعدتر برآمد. دانیال ۸:۳

The United States’ two horns of Republicanism and Protestantism join into one when church and state come together to form the image of the beast. That formation is fully consummated when the mark of the beast is enforced at the Sunday law. This identifies the United States as simply Persia at the Sunday law. Persia was defeated by Rome at the battle of Nineveh. How Rome defeated Persia is of historical significance, because of the maneuvers of Heraclius, the Roman Emperor.

دو شاخِ ایالات متحده، یعنی جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم، آنگاه که کلیسا و دولت برای تشکیل صورتِ وحش به یکدیگر می‌پیوندند، در یک شاخ متحد می‌شوند. این تشکیل زمانی به‌طور کامل به کمال می‌رسد که نشانِ وحش در قانونِ یکشنبه به اجرا گذاشته شود. این امر ایالات متحده را در قانونِ یکشنبه، به‌سادگی، همان فارس معرفی می‌کند. فارس در نبردِ نینوا به‌دست روم شکست خورد. چگونگیِ شکست دادنِ فارس توسط روم از اهمیت تاریخی برخوردار است، زیرا به مانورهای هراکلیوس، امپراتور روم، مربوط می‌شود.

Simply put Heraclius accomplished a surprise attack, as opposed to a straight forward advancing attack. His efforts to accomplish the surprise are noted in history. The surprise included his decision to attack in winter, which was uncommon during those historic times, but it did not stop there. Heraclius started his invasion in mid-September 627 from the north (Armenian highlands). Instead of taking the expected route southward directly toward the Persian capital Ctesiphon, he made a wide arc, moving southeast along the border regions (roughly modern Turkey-Iran border). He then turned south and west, crossing the Great Zab River on December 1, 627. This placed his army on the Nineveh Plateau (east bank of the Tigris River), near the ruins of ancient Nineveh. This movement was from south to north relative to the Persian forces—the opposite of what the Persians anticipated. They expected him to continue pushing south toward Ctesiphon. It caught the Persian commander Rhahzadh off guard and forced him to chase Heraclius into unfavorable terrain. It allowed the Romans to choose the battlefield on the plains near Nineveh. The maneuver prevented the Romans from being trapped between Persian forces and gave them an escape route if needed. Combined with the fog on the day of battle and a feigned retreat tactic during the actual fighting, there were multiple layers of surprise. This bold winter invasion and flanking route deep into Persian territory is considered one of Heraclius’s greatest military achievements. It helped shatter Persian confidence and contributed heavily to the eventual Roman victory in the long war.

به‌سادگی می‌توان گفت که هراکلیوس یک یورشِ غافلگیرانه را به انجام رساند، نه حمله‌ای مستقیم و رو به پیشروی. کوشش‌های او برای تحقق این غافلگیری در تاریخ ثبت شده است. این غافلگیری شامل تصمیم او برای حمله در زمستان بود، که در آن دوران تاریخی امری نامعمول به‌شمار می‌رفت؛ اما موضوع به همین‌جا ختم نمی‌شد. هراکلیوس تهاجم خود را در اواسط سپتامبر سال ۶۲۷ از شمال، از ارتفاعات ارمنی، آغاز کرد. او به‌جای آنکه مسیر مورد انتظار را به‌سوی جنوب، مستقیماً به طرف پایتخت ایران، تیسفون، در پیش گیرد، قوسی گسترده پیمود و در امتداد نواحی مرزی، به‌تقریب در امتداد مرز کنونی ترکیه و ایران، به‌سوی جنوب‌شرق حرکت کرد. سپس به‌سوی جنوب و غرب چرخید و در ۱ دسامبر ۶۲۷ از رود زاب بزرگ عبور کرد. این حرکت سپاه او را بر فلات نینوا، در کرانه شرقی رود دجله، نزدیک ویرانه‌های نینوا باستان، مستقر ساخت. این جابه‌جایی نسبت به نیروهای ایرانی حرکتی از جنوب به شمال بود؛ درست برخلاف آنچه ایرانیان انتظار داشتند. آنان انتظار داشتند که او به پیشروی خود به‌سوی جنوب، به‌طرف تیسفون، ادامه دهد. این امر فرمانده ایرانی، راهزاد، را غافلگیر کرد و او را ناگزیر ساخت که هراکلیوس را به درون زمینی نامساعد دنبال کند. این وضعیت به رومیان امکان داد تا میدان نبرد را در دشت‌های نزدیک نینوا برگزینند. این مانور همچنین مانع از آن شد که رومیان میان نیروهای ایرانی گرفتار شوند و در صورت نیاز، راه گریزی برای آنان فراهم ساخت. با در نظر گرفتن مهِ روز نبرد و نیز تاکتیکِ عقب‌نشینیِ ساختگی در خلال نبرد واقعی، لایه‌های متعددی از غافلگیری وجود داشت. این تهاجم جسورانه زمستانی و این مسیر دورزننده در اعماق قلمرو ایران، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای نظامی هراکلیوس به‌شمار می‌آید. این اقدام به درهم شکستن اعتمادبه‌نفس ایرانیان کمک کرد و سهمی بسزا در پیروزی نهایی رومیان در آن جنگ طولانی داشت.

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors (the Romans), concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.

> «در نبرد نینوا، که از سپیده‌دم تا ساعت یازدهم به‌شدت درگرفت، بیست‌وهشت درفش، جدا از آنچه ممکن بود شکسته یا دریده شده باشد، از ایرانیان به غنیمت گرفته شد؛ بخش اعظم سپاه ایشان تار و مار گردید، و فاتحان (رومیان)، در حالی که تلفات خود را پنهان می‌داشتند، شب را در میدان نبرد گذراندند. شهرها و کاخ‌های آشور برای نخستین بار به روی رومیان گشوده شد.»

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> رومی شہنشاہ اُن فتوحات سے تقویت نہ پا سکا جو اُس نے حاصل کیں؛ اور اسی وقت، اور انہی ذرائع سے، عرب سے آنے والے سَراسَنوں کے ہجوم کے لیے بھی راہ ہموار ہو گئی—جو اُسی خطّے سے ٹڈیوں کی مانند نکلے—اور جو اپنے گزر کے ساتھ ساتھ تاریک اور فریب دینے والے محمدی عقیدے کو پھیلاتے ہوئے، بہت جلد فارسی اور رومی دونوں سلطنتوں پر چھا گئے۔

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> «برای این حقیقت، نمی‌توان نمونه‌ای کامل‌تر از آنچه در سخنان پایانیِ فصلِ گیبون آمده است ــ فصلی که نقل‌قول‌های پیشین از آن برگرفته شده‌اند ــ خواست. “اگرچه سپاهی پیروزمند زیر درفشِ هراکلیوس فراهم آمده بود، این کوششِ نامأنوس، ظاهراً بیش از آنکه نیروی آنان را به کار گیرد، آن را فرسوده بود. در حالی که امپراتور در قسطنطنیه یا اورشلیم ظفر می‌یافت، شهری گمنام در مرزهای سوریه به دستِ سَراقنه غارت شد، و آنان برخی از سپاهیانی را که برای رهاییِ آن پیش تاخته بودند، از دمِ تیغ گذراندند؛ رویدادی عادی و ناچیز، اگر مقدمهٔ انقلابی عظیم نمی‌بود. این راهزنان، رسولانِ محمد بودند؛ دلاوریِ شوریده‌سرانهٔ ایشان از بیابان سر برآورده بود؛ و هراکلیوس در هشت سالِ پایانیِ سلطنتِ خود، همان ایالاتی را به عرب‌ها از دست داد که از ایرانیان بازستانده بود.»

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495–497.

> «“روحِ فریب و شوریدگی، که جایگاهش در آسمان‌ها نیست،” بر زمین رها شد. هاویه را جز کلیدی برای گشودنش نیاز نبود، و آن کلید سقوطِ خسرو بود. او با خواری و تحقیر، نامهٔ شهروندی گمنام از مکه را درید. اما آنگاه که از «فروغِ جلال» خویش به «برجِ تاریکی» فروغلتید که هیچ چشمی را یارای نفوذ در آن نبود، نامِ خسرو ناگهان می‌بایست در برابر نامِ محمد به وادیِ فراموشی سپرده شود؛ و هلال چنان می‌نمود که جز در انتظارِ برآمدنِ خویش تا فروافتادنِ آن ستاره نیست. خسرو، پس از شکستِ کامل و از دست دادنِ امپراتوری‌اش، در سال 628 به قتل رسید؛ و سال 629 با «فتحِ عربستان» و «نخستین جنگِ محمدیان بر ضد امپراتوری روم» مشخص می‌شود. «و فرشتهٔ پنجم در صور دمید، و ستاره‌ای را دیدم که از آسمان بر زمین افتاد؛ و کلیدِ هاویه بدو داده شد. و هاویه را بگشاد.» او بر زمین فرو افتاد. هنگامی که توانِ امپراتوری روم فرسوده شده بود، و شاهِ بزرگِ مشرق در برجِ تاریکیِ خود مرده افتاده بود، غارتِ شهری گمنام بر مرزهای سوریه «درآمدِ انقلابی عظیم» بود. «آن راهزنان، رسولانِ محمد بودند، و دلاوریِ جنون‌آمیزشان از بیابان سر برآورد.»» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 495–497.

The battle of Nineveh represents modern Rome conquering the United States at the Sunday law, but it is a pyrrhic victory, for a progressive judgment upon Rome begins at the Sunday law.

جنگِ نینوا اُس بات کی نمائندگی کرتی ہے کہ جدید روم، اتوار کے قانون کے وقت، ریاستہائے متحدہ پر فتح پاتا ہے؛ لیکن یہ ایک پیروزی ہے، کیونکہ روم پر ایک تدریجی عدالت اتوار کے قانون ہی سے شروع ہو جاتی ہے۔

Chosroes, was the head of the Persian empire, so Persia representing the United States’ fall at the Sunday law is the key that opens the bottomless pit at the fall of the sixth kingdom of Bible prophecy. It represents the Sunday law of verses sixteen, thirty-one, and forty-one of Daniel eleven, as well as, Revelation thirteen verse eleven.

خسرو، سرِ امپراتوریِ فارس بود؛ پس فارس، که نمایانگرِ سقوطِ ایالات متحده در هنگامِ قانونِ یکشنبه است، همان کلیدی است که در هنگامِ سقوطِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، هاویه را می‌گشاید. این امر نمایانگرِ قانونِ یکشنبه در آیاتِ شانزده، سی‌ویک، و چهل‌ویکِ دانیال یازده، و نیز مکاشفه سیزده آیه یازده است.

Notice the pioneer Stephen Haskell’s comments on the same verses and history:

به اظهارات استیون هسکل، از پیشگامان، دربارهٔ همین آیات و این تاریخ توجه کنید:

> “The Arabs, or the Saracens, had never exercised any influence in the earth. In the history of nations, these free men of the desert had passed with scarcely a notice. Mohammedanism united the scattered tribes, and sent them forth as the conquerors of nations. The rapid progress which attended the Saracen arms was due, in great measure, to the strife between the Romans and Chosroes, the head of the modern Persian empire. This strife resulted in the fall of the latter. Modern Persia had stood as a barrier wall, keeping in check the power of Mohammed; but when that power fell, the barrier was gone, the ‘bottomless pit’ opened, and the Saracens deluged the world. When the 'bottomless pit was opened, there arose a smoke which hid the face of the sun.' The figure is a strong one, representing the darkening effect of Mohammedanism, as it spread over the face of the earth.” Stephen Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 164, 165.

> «عرب، یا ساراچینان، هرگز در جهان نفوذی اعمال نکرده بودند. در تاریخ ملت‌ها، این مردان آزادِ صحرا تقریباً بی‌آنکه ذکری از ایشان به میان آید، گذشته بودند. محمدیت قبایل پراکنده را متحد ساخت و آنان را به‌سان فاتحان ملت‌ها به پیش فرستاد. پیشرفت سریعِ همراه با سلاح‌های ساراچینی تا حد زیادی ناشی از نزاع میان رومیان و خسرو، رئیس امپراتوری جدیدِ ایران، بود. این کشمکش به سقوطِ دومی انجامید. ایرانِ جدید همچون دیواری حائل ایستاده بود و قدرت محمد را مهار می‌کرد؛ اما چون آن قدرت فرو افتاد، آن مانع از میان رفت، «چاهِ بی‌انتها» گشوده شد، و ساراچینان جهان را فرا گرفتند. هنگامی که «چاهِ بی‌انتها گشوده شد، دودی برخاست که چهره خورشید را پنهان ساخت.» این تصویر، تصویری بسیار نیرومند است و اثرِ تاریک‌کنندهٔ محمدیت را، آن‌گونه که بر سراسر زمین گسترش یافت، نشان می‌دهد.» Stephen Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 164, 165.

That barrier wall in Rome’s history is the wall of separation of church and state that is removed at the Sunday law. There is another layer to the pyrrhic victory of Rome over Persia in the battle of Nineveh, for there was a previous battle of Nineveh, representing an Alpha and the battle of 627 representing the Omega. The battle was in 612 BC, roughly twelve hundred years apart. In that battle Assyria was defeated by a threefold confederacy and marked the end of the Assyrian Empire.

وہ حائل دیوار جو روم کی تاریخ میں پائی جاتی ہے، کلیسیا اور ریاست کی علیحدگی کی وہ دیوار ہے جو اتوار کے قانون کے وقت ہٹا دی جاتی ہے۔ نینوہ کی لڑائی میں فارس پر روم کی پیروسی فتح کے اندر ایک اور تہہ بھی ہے، کیونکہ نینوہ کی ایک سابقہ لڑائی بھی تھی، جو ایک الفا کی نمائندگی کرتی ہے، اور 627 کی لڑائی اومیگا کی نمائندہ ہے۔ وہ لڑائی 612 قبل مسیح میں ہوئی تھی، یعنی تقریباً بارہ سو برس کے فاصلے سے۔ اس لڑائی میں اسور ایک سہ فریقی اتحاد کے ہاتھوں مغلوب ہوا، اور یہ اسوری سلطنت کے خاتمہ کا نشان بنا۔

A. T. Jones comments on the alpha battle of Nineveh:

اے۔ ٹی۔ جونز نینوہ کی الفا جنگ کے بارے میں تبصرہ کرتے ہیں:

> “Affairs in the government of Assyria went from bad to worse, so that in 612 BC there was another grand revolt on the part of the same three countries, led this time by Nabopolassar himself. This one was completely successful: Nineveh was made a heap of ruins; and the Assyrian Empire was divided into three great divisions,—Media, holding the northeast and the extreme north, Babylon holding Elam and all the plain and valleys of the Euphrates and the Tigris, and Egypt holding all the country west of the Euphrates. The seal of this alliance between Babylon and Media was the marriage of the daughter of the king of Media to Nebuchadnezzar, son of Nabopolassar. It was in the performance of his part in the alliance against Assyria, that Pharaoh-Necho king of Egypt went up against the king of Assyria to fight against Carchemish by Euphrates when King Josiah of Judah went out to fight with him, and was slain at Megiddo. Then as all this western territory pertained to the king of Egypt, it was in exercise of his legitimate sovereignty, gained by conquest, that he removed Shallum, the son of Josiah, from being king of Judah, and appointed Eliakim king of Judah in his stead, changing his name to Jehoiakim, and laid a tax upon the land.” 1 Chronicles 3:15; 2 Kings 23:31–35.” A. T. Jones, Review and Herald, March 15, 1898.

> «اوضاع در حکومت آشور از بد به بدتر گرایید، تا آنکه در سال ۶۱۲ ق.م. شورش بزرگ دیگری از جانب همان سه کشور روی داد که این بار رهبری آن را خود نبوپلاسر بر عهده داشت. این شورش به‌طور کامل کامیاب شد: نینوا به تلی از ویرانه‌ها بدل گردید؛ و امپراتوری آشور به سه بخش بزرگ تقسیم شد—ماد ناحیهٔ شمال‌شرقی و دورترین بخش شمال را در اختیار گرفت، بابل ایلام و سراسر دشت و دره‌های فرات و دجله را در اختیار داشت، و مصر تمامی سرزمینِ واقع در غرب فرات را در تصرف خود گرفت. مُهر این اتحاد میان بابل و ماد، ازدواج دختر پادشاه ماد با نبوکدنصر، پسر نبوپلاسر، بود. فرعون‌نخو، پادشاه مصر، در اجرای سهم خود در این اتحاد بر ضد آشور، بر ضد پادشاه آشور برآمد تا نزد کَرکَمیش بر کنار فرات بجنگد، هنگامی که یوشیای پادشاه یهودا برای جنگیدن با او بیرون رفت و در مَجِدّو کشته شد. سپس، چون تمام این قلمرو غربی متعلق به پادشاه مصر بود، او در اعمال حاکمیتِ مشروع خویش که از راه فتح به دست آورده بود، شَلّوم پسر یوشیا را از پادشاهی یهودا برکنار کرد، و اِلْیاقیم را به جای او پادشاه یهودا ساخت و نامش را به یَهویاقیم تغییر داد، و بر زمین خراج نهاد.» ۱ تواریخ ۳:۱۵؛ ۲ پادشاهان ۲۳:۳۱–۳۵.» A. T. Jones, Review and Herald, March 15, 1898.

In the alpha battle of Nineveh of 612 BC, the Assyrian Empire came to an end, just as the sixth kingdom of Bible prophecy ends at the Sunday law. The victor in the battle was a threefold union of Babylon, Egypt and Media. In the warfare of that period King Josiah dies at Megiddo, thus typifying Armageddon. In the omega battle of Nineveh in 627, Islam of the third woe is released as the wall of protection in the Constitution is removed as typified, as Haskell noted of Persia as the “barrier wall” of protection being removed with the defeat of Persia. King Josiah’s death at Megiddo identifies the first battle of Nineveh as being the second battle in the last days. The last of the two battles of Nineveh in 627, when the key is turned and the pit is opened is the first in the last days, for the first will be last. The first battle of Nineveh between Assyria and the threefold union leads to Armageddon. The period of the second Dark Ages begins with the battle of Nineveh and ends with the battle of Nineveh.

در نبرد آلفای نینوا در سال ۶۱۲ پیش از میلاد، امپراتوری آشور به پایان رسید، همان‌گونه که ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس با قانون یکشنبه به پایان می‌رسد. پیروز این نبرد اتحادی سه‌گانه از بابل، مصر و ماد بود. در جنگ‌های آن دوره، یوشیای پادشاه در مَجِدّو می‌میرد و بدین‌سان نمونه‌ای از آرماگدون می‌گردد. در نبرد اُمگای نینوا در سال ۶۲۷، اسلامِ وایِ سوم رها می‌شود، هنگامی که دیوار محافظت در قانون اساسی برداشته می‌شود، چنان‌که هَسکِل در خصوص پارس یادآور شد که با شکست پارس، «دیوار حائل»ِ محافظت برداشته شد. مرگ یوشیای پادشاه در مَجِدّو نشان می‌دهد که نخستین نبرد نینوا، در ایام آخر، نبرد دوم است. آخرینِ دو نبرد نینوا در سال ۶۲۷، هنگامی که کلید گردانده می‌شود و هاویه گشوده می‌گردد، در ایام آخر نخستین است، زیرا اولْ آخر خواهد بود. نخستین نبرد نینوا میان آشور و آن اتحاد سه‌گانه به آرماگدون منتهی می‌شود. دورهٔ عصر تاریکِ دوم با نبرد نینوا آغاز می‌شود و با نبرد نینوا پایان می‌یابد.

The facts of the fifth trumpet which is the first woe of Revelation chapter nine is what the pioneers understood to be the clearest historical witness of any passage in the book of Revelation. Uriah Smith expresses that fact as follows:

وقایع شیپور پنجم، که نخستین وایِ باب نهم مکاشفه است، همان چیزی است که پیشگامان آن را روشن‌ترین گواهی تاریخیِ هر بخش از کتاب مکاشفه می‌دانستند. اوریا اسمیت این حقیقت را چنین بیان می‌کند:

> “‘VERSE 1. And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit.’

> «آیت ۱۔ اور پانچویں فرشتے نے نرسنگا پھونکا، اور میں نے ایک ستارہ آسمان سے زمین پر گرتا ہوا دیکھا؛ اور اسے اتھاہ گڑھے کی کنجی دی گئی۔»

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495.

> «برای شرح این کرنا، بار دیگر از نوشته‌های آقای کیث بهره خواهیم گرفت. این نویسنده به‌درستی می‌گوید: “به‌ندرت می‌توان در میان مفسران، دربارهٔ هیچ بخش دیگری از مکاشفه، توافقی تا این اندازه یکسان یافت؛ آن‌هم در خصوص انطباق کرناهای پنجم و ششم، یا وایِ اول و دوم، بر ساراسن‌ها و ترکان. این امر چنان آشکار است که به‌سختی می‌توان آن را بد فهمید. به‌جای آن‌که برای تعیین هر یک تنها یک یا دو آیه آمده باشد، تمامی باب نهم مکاشفه، به‌طور برابر، به توصیف هر دوی آنها اختصاص یافته است.” اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۹۵.»

Peter is at Panium with the responsibility to correct the message of the fireballs of Nashville, and it is seen for the first time that the elements of the first woe perfectly align with the elements of the soon-coming Sunday law. The Lion of the tribe of Judah unsealed this understanding in agreement with other lines of prophecy that He had already put in place. The historians will testify to the significance of the surprise attack accomplished by Rome upon the Persians in 627, and when they do so, they noted Heraclius’ maneuvering around and behind Persia in the winter time as a ploy to keep hidden until the time of the attack.

پطرس در پانیوم با مسئولیتِ اصلاحِ پیامِ گوی‌های آتشینِ نشویل قرار دارد، و برای نخستین بار دیده می‌شود که عناصرِ وایِ نخست، به‌طور کامل با عناصرِ قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، انطباق دارند. شیرِ سبطِ یهودا این فهم را در هماهنگی با دیگر خطوطِ نبوت که او پیش‌تر برقرار ساخته بود، مُهرگشایی کرد. مورخان بر اهمیتِ حملهٔ غافلگیرانه‌ای که روم در سال 627 بر پارسیان انجام داد، شهادت خواهند داد، و هنگامی که چنین کنند، خاطرنشان ساختند که مانورِ هراکلیوس در پیرامون و پشتِ سرِ فارس در فصلِ زمستان، حیله‌ای بود برای پنهان ماندن تا زمانِ حمله.

Sister White informs us that Rome is simply waiting for “vantage ground,” and then she will strike.

خواهر وایت ما را آگاه می‌سازد که روم صرفاً در انتظار «موقعیتِ برتر» است، و آنگاه ضربه خواهد زد.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> «کلامِ خدا نسبت به خطرِ قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر به این هشدار اعتنا نشود، جهانِ پروتستان تنها هنگامی خواهد آموخت که مقاصدِ روم واقعاً چیست، که برای گریختن از دام دیگر بسیار دیر شده باشد. او در خاموشی در حال رشد به سوی قدرت است. تعالیمِ او نفوذِ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها، و در دل‌های مردمان اعمال می‌کند. او بناهای رفیع و عظیمِ خود را بر هم می‌انبارد، که در نهان‌خانه‌های پنهانِ آنها جفاهای پیشینِ او تکرار خواهد شد. به‌طور خزنده و بی‌آنکه موردِ سوءظن قرار گیرد، قوای خود را برای پیشبردِ مقاصدِ خویش نیرومند می‌سازد، تا چون زمانِ ضربه زدنِ او فرا رسد. تمام آنچه او می‌طلبد موضعِ برتر است، و این هم‌اکنون به او داده می‌شود. به‌زودی خواهیم دید و خواهیم چشید که مقصودِ عنصرِ رومی چیست. هر که به کلامِ خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، بدین‌سان ملامت و جفا را بر خود هموار خواهد ساخت.» The Great Controversy, 581.

As with the Emperor Heraclius, the papacy has been moving toward her goal “stealthily and unexpectedly” in fulfillment of Isaiah chapter twenty-three, where the whore of Tyre is forgotten for the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. The secret surprise attack of Heraclius is the world forgetting the papacy from 1798 unto the Sunday law. Line upon line the first woe represents the third and last woe. In the first woe a pronouncement is made that also aligns with the history of Islam and the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

چنان‌که در مورد امپراتور هراکلیوس نیز بود، پاپیّت در جهت هدف خود «پنهانی و ناگهانی» در حرکت بوده است، در تحققِ اشعیا فصل بیست‌وسه، جایی که فاحشهٔ صور برای تاریخِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس به فراموشی سپرده می‌شود. یورشِ مخفیانه و غافلگیرکنندهٔ هراکلیوس همان فراموش شدنِ پاپیّت از سوی جهان از سال 1798 تا قانون یکشنبه است. سطر بر سطر، وایِ نخست نمایانگرِ وایِ سوم و آخر است. در وایِ نخست، اعلانی صادر می‌شود که همچنین با تاریخ اسلام و دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن هم‌راستا است.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. Revelation 9:4–6.

> و به آنان فرمان داده شد که به علفِ زمین، یا هیچ سبزه‌ای، یا هیچ درختی آسیبی نرسانند؛ بلکه فقط به آن مردمانی که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. و به ایشان داده شد که آنان را نکشند، بلکه پنج ماه عذابشان دهند؛ و عذاب آنان مانند عذابِ کژدم است هنگامی که انسانی را می‌گزد. و در آن روزها مردمان مرگ را خواهند طلبید و آن را نخواهند یافت؛ و آرزوی مردن خواهند کرد، و مرگ از ایشان خواهد گریخت. مکاشفه ۹:۴–۶

Before the key is turned at the battle of Nineveh, which is the soon-coming Sunday law the one hundred and forty-four thousand are already sealed. At the Sunday law the destruction of the cities which is initiated with the fireballs of Nashville is represented as a period of “five months,” when warfare rages and the second papal blood bath is initiated in fulfillment of the answer given to the martyrs of the Dark Ages in the fifth seal.

پیش از آنکه کلید در نبرد نینوا چرخانده شود، که همان قانون یکشنبهِ به‌زودی‌فرارسنده است، صد و چهل و چهار هزار تن از پیش مُهر شده‌اند. در زمان قانون یکشنبه، ویرانیِ شهرها که با گلوله‌های آتشینِ نشویل آغاز می‌شود، به‌صورت دوره‌ای از «پنج ماه» به تصویر کشیده شده است؛ دوره‌ای که در آن جنگ شعله‌ور است و دومین خون‌حمام پاپی، در تحقق پاسخی که در مُهر پنجم به شهیدانِ قرونِ تاریک داده شد، آغاز می‌گردد.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellow servants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> اور جب اُس نے پانچویں مُہر کھولی تو میں نے قربان گاہ کے نیچے اُن کی جانیں دیکھیں جو خدا کے کلام اور اُس گواہی کے سبب جو اُن کے پاس تھی قتل کیے گئے تھے۔ اور وہ بلند آواز سے پکار کر کہنے لگے، اے خداوند، جو پاک اور سچا ہے، تُو کب تک زمین پر بسنے والوں پر ہمارے خون کا انصاف نہیں کرتا اور اُس کا بدلہ نہیں لیتا؟ اور اُن میں سے ہر ایک کو سفید پوشاک دی گئی، اور اُن سے کہا گیا کہ وہ تھوڑی دیر اور آرام کریں، جب تک کہ اُن کے ہم خدمت اور اُن کے بھائی بھی، جو اُن ہی کی مانند قتل کیے جانے والے تھے، پورے نہ ہو جائیں۔ مکاشفہ 6:9–11۔

The martyrs of the Dark Ages are the first group that typify the martyrs of Modern Rome during the Sunday law crisis. Before that crisis arrives the one hundred and forty-four thousand are sealed, and that sealing process began at 9/11 with the arrival of Islam of the third woe, and the sprinkling of the latter rain. When the martyrs of the first Dark Ages asked when the papacy would be judged, they were told there will be a second group of martyrs when the Dark Ages are repeated, which is when the key of the battle of Nineveh is fulfilled at the soon-coming Sunday law. Before the second group of martyrs are made up the one hundred and forty-four thousand are sealed, and the period of the sealing that began on 9/11 is identified in the fifth seal, for the conversation there set forth is found in Revelation chapter six, verses NINE through ELEVEN, thus marking the beginning and ending of the sealing with 9/11. The ending introduces the destruction of Islam as set forth in Revelation NINE, ELEVEN, and those who are sealed will have fulfilled the experience of Daniel represented in Daniel NINE, ELEVEN.

شهیدان قرونِ تاریک نخستین گروهی هستند که نمونه و مظهرِ شهیدانِ رومِ جدید در بحرانِ قانونِ یکشنبه‌اند. پیش از آن‌که آن بحران فرا رسد، صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند، و آن فرایندِ مُهر شدن از 9/11 با ورودِ اسلامِ وایِ سوم و پاشیده شدنِ بارانِ آخِر آغاز شد. هنگامی که شهیدانِ نخستین قرونِ تاریک پرسیدند که پاپیّت چه وقت داوری خواهد شد، به ایشان گفته شد که هنگامی که قرونِ تاریک تکرار شود، گروهِ دومی از شهیدان نیز خواهد بود؛ و این همان زمانی است که کلیدِ نبردِ نینوا در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، تحقق می‌یابد. پیش از آن‌که گروهِ دومِ شهیدان کامل شود، صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند، و دورهٔ این مُهر شدن که در 9/11 آغاز شد، در مُهرِ پنجم مشخص شده است؛ زیرا گفت‌وگویی که در آن‌جا مطرح شده، در مکاشفه باب شش، آیات NINE تا ELEVEN یافت می‌شود، و بدین‌سان آغاز و پایانِ مُهر شدن را با 9/11 نشان می‌دهد. این پایان، نابودیِ اسلام را چنان‌که در مکاشفه NINE, ELEVEN بیان شده است، معرفی می‌کند، و آنان که مُهر شده‌اند، تجربهٔ دانیال را که در دانیال NINE, ELEVEN به تصویر کشیده شده است، به انجام رسانده خواهند بود.

We will continue these things in the next article.

در مقالهٔ بعدی این مطالب را ادامه خواهیم داد.

Back to Articles