Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Four

کتابِ دانی ایل — نمبر ایک سو چوراسی

The Sabbath and Incarnation: Cornerstones of the Millerite Sealing Process

سبت و تجسّد: ارکان بنیادین فرایند مُهر شدنِ میلریتی

Author

Jeff Pippenger

Published

April 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The final test for the Millerite generation, who failed the testing process, began in 1856, with the arrival of increased light upon the “seven times” of Leviticus twenty-six. From 1856 to 1863 the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

آزمون نهایی برای نسل میلری، که در فرایند آزمایش ناکام ماند، در سال ۱۸۵۶، با رسیدن نور افزون‌تر بر «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش آغاز شد. از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، پیام لائودیکیه واپسین دوره‌ای از زمان را در آن دوره‌ای مشخص ساخت که با آمدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شده بود. آن دورهٔ زمانی به‌وسیلهٔ آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهم دانیال به تصویر کشیده شده است.

That period of time is illustrated by not only those verses, but also by the history that fulfilled those verses, and also by the geographical witness of Panium, which is also Caesarea Philippi. Caesarea Philippi was purposely visited by Christ just before the cross, and the cross represents the Sunday law, that is represented by verse sixteen. On October 22, 1844 the Lion of the tribe of Judah identified the doctrine of the Sabbath in a special light. Then at the end of that testing process He introduced an increase of knowledge upon the “seven times,” and the “seven times” of Leviticus twenty-six is a doctrine of the Sabbath. It is the Sabbath commandment of the land resting that is a direct parallel to the Sabbath commandment of men resting. The time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years and the twenty-three hundred years both ended on October 22, 1844.

آن دورهٔ زمانی نه تنها به‌وسیلهٔ آن آیات، بلکه همچنین به‌وسیلهٔ تاریخی که آن آیات را به انجام رسانید، و نیز به‌وسیلهٔ شهادت جغرافیاییِ پانیوم، که همان قیصریهٔ فیلیپی نیز هست، به تصویر کشیده شده است. قیصریهٔ فیلیپی به‌قصد و آگاهانه از سوی مسیح اندکی پیش از صلیب مورد بازدید قرار گرفت، و صلیب نمایانگر قانون یکشنبه است که در آیهٔ شانزدهم به تصویر کشیده شده است. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، شیرِ سبطِ یهودا آموزهٔ سبت را در نوری ویژه مشخص ساخت. سپس در پایان آن فرایندِ آزمون، او افزایشی از معرفت را بر «هفت زمان» معرفی کرد، و «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش، آموزه‌ای مربوط به سبت است. این همان حکمِ سبتِ آرام گرفتنِ زمین است که به‌طور مستقیم با حکمِ سبتِ آرام گرفتنِ انسان‌ها موازی است. نبوت زمانیِ دو هزار و پانصد و بیست سال و دو هزار و سیصد سال، هر دو در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسیدند.

The final period of the testing process, from 1856 to 1863, was a greater revelation of the Sabbath, which had been placed in a special light at the beginning of the sealing and testing process. The history represented by the fulfillment of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven represents the testing period where the seal of God is impressed for eternity upon the one hundred and forty-four thousand. In that history the two sticks of Ezekiel are joined. The joining of the two sticks represents the combination of Divinity with humanity, and the doctrine that shines in a special light in that history is the doctrine of the incarnation.

آزمائش کے عمل کا آخری دور، 1856 سے 1863 تک، سبت کے بارے میں ایک زیادہ عظیم انکشاف تھا، جسے مہر لگانے اور آزمائش کے عمل کے آغاز ہی میں خاص روشنی میں رکھا گیا تھا۔ دانی ایل گیارہ کی آیات تیرہ سے پندرہ کی تکمیل سے ظاہر ہونے والی تاریخ اُس آزمائشی دور کی نمائندگی کرتی ہے جس میں خدا کی مہر ایک لاکھ چوالیس ہزار پر ابدیت کے لیے ثبت کی جاتی ہے۔ اُسی تاریخ میں حزقی ایل کی دو لاٹھیاں ایک ہو جاتی ہیں۔ ان دو لاٹھیوں کا ایک ہونا الوہیت کے انسانیت کے ساتھ امتزاج کی نمائندگی کرتا ہے، اور وہ عقیدہ جو اُس تاریخ میں خاص روشنی کے ساتھ چمکتا ہے، تجسّد کا عقیدہ ہے۔

For this reason, when Peter identified Christ as the Son of God in Caesarea Philippi, he was acknowledging that Christ, as the Son of God represented His dual nature of being the Divine Son of God, who had taken upon Himself human flesh, and in so doing became the Son of man.

به همین سبب، هنگامی که پطرس در قیصریهٔ فیلپی مسیح را پسر خدا شناخت، اذعان می‌کرد که مسیح، به‌عنوان پسر خدا، بیانگر طبیعت دوگانهٔ اوست: اینکه او پسر الهیِ خدا بود که جسد انسانی بر خود گرفت و بدین‌سان پسر انسان شد.

> “As the disciples searched the prophecies that testified of Christ, they were brought into fellowship with the Deity, and learned of Him who had ascended to heaven to complete the work He had begun on earth. They recognized the fact that in Him dwelt knowledge which no human being, unaided by divine agency, could comprehend. They needed the help of Him whom kings, prophets, and righteous men had foretold. With amazement they read and reread the prophetic delineations of His character and work. How dimly had they comprehended the prophetic scriptures! how slow they had been in taking in the great truths which testified of Christ! Looking upon Him in His humiliation, as He walked a man among men, they had not understood the mystery of His incarnation, the dual character of His nature. Their eyes were holden, so that they did not fully recognize divinity in humanity. But after they were illuminated by the Holy Spirit, how they longed to see Him again, and to place themselves at His feet!” The Desire of Ages, 507.

> «آنگاه که شاگردان نبوت‌هایی را که بر مسیح شهادت می‌دادند جست‌وجو می‌کردند، به مشارکت با الوهیت رهنمون شدند و دربارهٔ او آموختند؛ او که به آسمان صعود کرده بود تا کاری را که بر زمین آغاز کرده بود به کمال رساند. آنان این حقیقت را دریافتند که در او دانشی ساکن بود که هیچ انسان، بی‌مددِ عاملِ الهی، قادر به درک آن نبود. آنان به یاریِ کسی نیاز داشتند که پادشاهان و انبیا و مردان عادل دربارهٔ او پیشگویی کرده بودند. با شگفتی، توصیف‌های نبویِ شخصیت و کار او را بارها و بارها می‌خواندند. چه اندازه مبهم کتبِ نبوی را فهمیده بودند! و چه اندازه در دریافتِ حقایق عظیمی که بر مسیح شهادت می‌دادند، کُند بوده بودند! چون او را در خواری‌اش می‌نگریستند، آنگاه که چون انسانی در میان انسان‌ها راه می‌رفت، رازِ تجسد او و سرشتِ دوگانهٔ طبیعتش را درنیافته بودند. چشمان ایشان بسته نگاه داشته شده بود، تا الوهیت را در انسانیت به‌تمامی تشخیص ندهند. اما پس از آنکه به‌وسیلهٔ روح‌القدس منوّر شدند، چه اندازه مشتاق بودند که بار دیگر او را ببینند و خود را نزد پاهای او بیفکنند!» آرزوی اعصار، 507.

October 22, 1844 through to 1863 represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That period began with the Sabbath being highlighted as the special truth among the many truths that are unsealed during the period of the sealing. The period began the sounding of the seventh trumpet which identifies when the mystery of God was to be finished.

22 اکتوبر 1844 سے لے کر 1863 تک کا زمانہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کے مہر کیے جانے کا وقت ظاہر کرتا ہے۔ یہ مدت اُس وقت شروع ہوئی جب مہر کیے جانے کے عرصے میں اُن بہت سی سچائیوں کے درمیان، جو کھولی جاتی ہیں، سبت کو خاص سچائی کے طور پر نمایاں کیا گیا۔ اس مدت نے ساتویں نرسنگے کے بجنے کا آغاز کیا، جو اس وقت کی نشان دہی کرتا ہے جب خدا کا بھید پورا کیا جانا تھا۔

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> اما در ایّامِ صدایِ فرشتهٔ هفتم، هنگامی که او آغاز به نواختن کند، سرّ خدا به انجام خواهد رسید، چنان‌که آن را به بندگانِ خود، انبیا، اعلام فرموده است. مکاشفه ۱۰:۷

The seventh angel is also the third woe, for the sealing takes place in the history when the warfare of Islam is active. Had Millerite Adventism been faithful in the period that followed October 22, 1844, Islam that had been restrained on August 11, 1840, would have been released.

هفتمین فرشته همچنین سومین وای است، زیرا مُهر نهادن در آن برهه از تاریخ رخ می‌دهد که جنگاوریِ اسلام فعال است. اگر اَدونتیسمِ میلریتی در دوره‌ای که پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید وفادار مانده بود، اسلام که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شده بود، رها می‌گردید.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> «اگر ادونتیست‌ها پس از نومیدی عظیمِ سال ۱۸۴۴، ایمان خود را استوار نگاه می‌داشتند و به‌طور متحدانه در پیِ عنایتِ آشکارشوندهٔ خدا پیش می‌رفتند، پیامِ فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و آن را در قدرتِ روح‌القدس به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند، خداوند به‌گونه‌ای عظیم با کوشش‌های ایشان عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید، و مسیح تا کنون آمده بود تا قومِ خود را برای پاداششان برگزیند. اما در دورهٔ شک و عدمِ یقین که در پیِ آن نومیدی آمد، بسیاری از ایماندارانِ ادونتیست ایمانِ خود را از دست دادند.... بدین‌سان کار به تأخیر افتاد و جهان در تاریکی واگذاشته شد. اگر تمامِ جماعتِ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی متحد می‌شدند، تاریخِ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود!» Evangelism, 695.

On October 22, 1844 the seventh trumpet began to sound and the Jubilee trumpet also began to sound.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، شیپور هفتم نواخته شدن را آغاز کرد و شیپور یوبیل نیز به صدا درآمد.

> And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. Leviticus 25:8–10.

> اور تو اپنے لیے برسوں کے سات سبت شمار کرنا، یعنی سات بار سات برس؛ اور برسوں کے ان سات سبتوں کی مدت تیرے لیے اُنچاس برس ہو۔ پھر ساتویں مہینے کی دسویں تاریخ کو تُو یوبیل کے نرسنگے کو بجوا دینا؛ یعنی کفّارہ کے دن تم اپنے تمام ملک میں نرسنگا بجوانا۔ اور تم پچاسویں برس کو مقدّس ٹھہرانا، اور اُس کے سب باشندوں کے لیے تمام ملک میں آزادی کا اعلان کرنا: وہ تمہارے لیے یوبیل ہوگا؛ اور تم میں سے ہر شخص اپنی مِلکیت میں واپس آئے، اور ہر شخص اپنے خاندان میں لوٹ جائے۔ احبار 25:8–10۔

When the sealing time of the one hundred and forty-four thousand begins there is a trumpet that identifies that the warfare accomplished by Islam has arrived, and a trumpet that proclaims liberty for those who have been slaves of sin. One trumpet identifies the external history, and the other represents the internal experience of those last-day covenant people. Their slavery is relieved when their humanity is joined with His Divinity for eternity. Line upon line, those two trumpets are one Trumpet, for the Jubilee trumpet is only blown on the Day of Atonement, and the Day of Atonement begins when the seventh trumpet of the third woe is sounded. The doctrine that represented both trumpets in the Millerite movement was the light of the Sabbath. The light that represents both Trumpets in these last days is the doctrine of the incarnation. Line upon line, the Sabbath and the doctrine of the incarnation are the same doctrine.

کله چې د یو سل او څلوېښت زرو د مهر لګولو زمانه پیلېږي، یوه شپېلۍ غږېږي چې دا په ګوته کوي هغه جګړه چې اسلام یې ترسره کړې ده، رارسېدلې ده؛ او بله شپېلۍ د هغو لپاره ازادي اعلانوي چې د ګناه غلامان وو. یوه شپېلۍ بهرنی تاریخ مشخصوي، او بله د هغو وروستیو ورځو د عهد د خلکو داخلي تجربه انځوروي. د دوی غلامي هغه مهال لېرې کېږي کله چې د دوی انسانیت د تل لپاره د هغه له الوهیت سره یوځای شي. کرښه پر کرښه، دا دواړه شپېلۍ یوه شپېلۍ دي، ځکه چې د یوبیل شپېلۍ یوازې د کفارې په ورځ پوکل کېږي، او د کفارې ورځ هغه مهال پیلېږي کله چې د درېیمې بلا اوومه شپېلۍ وغږول شي. هغه عقیده چې د میلریتي خوځښت په ترڅ کې د دواړو شپېلیو استازولي یې کوله، د سبت رڼا وه. هغه رڼا چې په دغو وروستیو ورځو کې د دواړو شپېلیو استازولي کوي، د تجسد عقیده ده. کرښه پر کرښه، سبت او د تجسد عقیده یوه او هماغه عقیده ده.

Peter’s confession identified the Messiah, and also the Son of God. The Messiah is the Son of God. The Messiah is the creator represented by the Sabbath.

اعترافِ پطرس، هم مسیح را معرّفی کرد و هم پسرِ خدا را. مسیح، پسرِ خداست. مسیح همان آفریننده‌ای است که سَبَّت نمایانگرِ اوست.

> “Paul had never seen Christ while he dwelt upon the earth. He had indeed heard of him and his works, but he could not believe that the promised Messiah, the Creator of all worlds, the Giver of all blessings, would appear upon earth as a mere man.” Sketches from the Life of Paul, 256.

> «پولس هرگز مسیح را در زمانی که او بر زمین ساکن بود ندیده بود. هرچند دربارهٔ او و کارهایش شنیده بود، اما نمی‌توانست باور کند که مسیحای موعود، آفرینندهٔ همهٔ عالَم‌ها، بخشندهٔ همهٔ برکات، بر زمین در هیأت انسانی صرف ظاهر شود.» Sketches from the Life of Paul, 256.

The Sabbath identifies the Creator and the Creator was the Christ that Peter identified. The Son of God, who Peter identified is He who combined with human flesh to become the Son of man. The Son of God represents the incarnation.

سبت خالق را معرفی می‌کند، و آن خالق همان مسیحی بود که پطرس او را معرفی کرد. پسر خدا، که پطرس او را معرفی کرد، همان کسی است که با جسم انسانی متحد شد تا پسر انسان گردد. پسر خدا بیانگر تجسّد است.

> “Christ brought men and women power to overcome. He came to this world in human form, to live a man amongst men. He assumed the liabilities of human nature, to be proved and tried. In His humanity He was a partaker of the divine nature. In His incarnation He gained in a new sense the title of the Son of God. Said the angel to Mary, ‘The power of the Highest shall overshadow thee: therefore also that holy thing which shall be born of thee shall be called the Son of God’ (Luke 1:35). While the Son of a human being, He became the Son of God in a new sense. Thus He stood in our world—the Son of God, yet allied by birth to the human race.” Selected Messages, book 1, 226.

> «Քրիստոսը մարդկանց՝ թե՛ տղամարդկանց, թե՛ կանանց, հաղթահարելու զորություն բերեց։ Նա այս աշխարհ եկավ մարդկային կերպարանքով, որպեսզի մարդկանց մեջ որպես մարդ ապրի։ Նա Իր վրա վերցրեց մարդկային բնության պարտավորություններն ու սահմանափակումները, որպեսզի փորձվի և քննվի։ Իր մարդկայնության մեջ Նա աստվածային բնության մասնակից էր։ Իր մարմնավորման մեջ Նա նոր իմաստով ձեռք բերեց Աստծո Որդու կոչումը։ Հրեշտակը Մարիամին ասաց. «Բարձրյալի զորությունը պիտի հովանի քեզ. ուստի այն Սուրբը, որ քեզանից պիտի ծնվի, պիտի կոչվի Աստծո Որդի» (Ղուկաս 1:35)։ Թեև մարդկային էակի Որդին էր, Նա նոր իմաստով դարձավ Աստծո Որդի։ Այսպիսով Նա կանգնեց մեր աշխարհում՝ Աստծո Որդին, սակայն ծնունդով միացած մարդկային ցեղին»։ Selected Messages, գիրք 1, 226։

At Caesarea Philippi, Peter’s twofold confession represented the one hundred and forty-four thousand who understand that Jesus is the Christ, the Son of God and the doctrine of the Sabbath that was lightened in 1844, along with the doctrine of the incarnation that is recognized in the last days. The light of the twofold truth is opened up at the beginning and ending of the period of the sealing, as witnessed by the history of the sealing from October 22, 1844 to 1863, and the history of Revelation chapter eighteen’s two voices.

در قیصریهٔ فیلپی، اقرارِ دوگانهٔ پطرس نمایندهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر بود که درمی‌یابند عیسی همان مسیح، پسر خداست، و نیز آموزهٔ سَبَت را که در سال ۱۸۴۴ روشن‌تر گردید، همراه با آموزهٔ تجسّد را که در ایام آخر شناخته می‌شود، درمی‌یابند. نورِ این حقیقتِ دوگانه در آغاز و انجامِ دورهٔ مُهر شدن گشوده می‌شود، چنان‌که تاریخِ مُهر شدن از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، و تاریخِ دو صدای باب هجدهم مکاشفه، بر آن گواهی می‌دهند.

In both the Millerite line of the sealing process, and the prophetic line of the sealing in Revelation eighteen, there is a test at the very end of the period where one class is manifested as foolish virgins, as was the case from 1856 to 1863, and a class is manifested as wise virgins from July 2023 unto the soon coming Sunday law. That final period of testing repeats the beginning of the period. The same angel that descended on September 11, 2001 arrived as Michael to call the dead to life in 2023 some to everlasting life and some to everlasting death. When He arrived, He led His people back to the foundations. Some refuse to walk in the old paths, some do walk in the old paths. Some hearken to the sound of the trumpet, some refuse to hear.

در هر دو خطِ میلریِ فرایندِ مُهر شدن، و خطِ نبویِ مُهر شدن در مکاشفهٔ هجده، در پایانِ بسیارِ دوره آزمونی وجود دارد که در آن یک گروه به‌عنوانِ باکره‌گانِ جاهل آشکار می‌شوند، چنان‌که از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ چنین بود، و گروهی از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تا قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، به‌عنوانِ باکره‌گانِ عاقل آشکار می‌شوند. آن دورهٔ نهاییِ آزمون، آغازِ دوره را تکرار می‌کند. همان فرشته‌ای که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد، در ۲۰۲۳ به‌عنوانِ میکائیل آمد تا مردگان را به حیات فراخوانَد، بعضی را به حیاتِ جاودانی و بعضی را به موتِ جاودانی. چون او آمد، قومِ خود را به بنیادها بازگردانید. برخی از سلوک در راه‌های قدیم سر باز می‌زنند، برخی در راه‌های قدیم سلوک می‌کنند. برخی به آوازِ کرنا گوش می‌سپارند، برخی از شنیدن امتناع می‌ورزند.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> پس خداوند چنین می‌فرماید: «بر سر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک کنید؛ و برای جان‌های خویش آرامی خواهید یافت.» اما ایشان گفتند: «در آن سلوک نخواهیم کرد.» «و دیدبانانی بر شما گماشتم که گفتند: به آواز کرنا گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش نخواهیم داد.» ارمیا ۶:‏۱۶، ۱۷

The message represented by the trumpet which the watchmen blows is twofold. It is the seventh trumpet of Islam and the Jubilee trumpet of deliverance. It is the message of the combination of Divinity with humanity, which is accomplished by the mystery of the incarnation, and that produces a character prepared for the seal of God, which is the Sabbath. The message, the work and the circumstances associated with that final period of the sealing which began in July 2023, twenty-two years after 2001, is represented by verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, and by Christ’s visit to Caesarea Philippi in Matthew chapter sixteen.

پیامی که به‌وسیلهٔ شیپوری که دیدبانان می‌نوازند نمایان می‌گردد، دوگانه است. آن، هم شیپور هفتمِ اسلام است و هم شیپورِ یوبیلِ رهایی. این، پیامِ اتحادِ الوهیت با انسانیت است که به‌واسطهٔ سرِّ تجسّد تحقق می‌یابد، و شخصیتی پدید می‌آورد مهیّا برای مُهرِ خدا، که همان سَبَت است. این پیام، این کار، و اوضاع و احوالِ مرتبط با آن دورهٔ نهاییِ مُهرگذاری که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، بیست‌ودو سال پس از ۲۰۰۱، آغاز شد، در آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ دانیال، و نیز در دیدارِ مسیح از قیصریهٔ فیلپی در باب شانزدهمِ متی، به تصویر کشیده شده است.

In the parable of the ten virgins all the virgins fell asleep during the tarrying time. Jesus told His disciples that Lazarus sleepeth.

در مَثَلِ ده باکره، همهٔ باکره‌ها در مدتِ تأخیر به خواب رفتند. عیسی به شاگردان خود گفت که ایلعازر خفته است.

> These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:10–14.

> این چیزها را گفت؛ و پس از آن به ایشان فرمود: دوست ما ایلعازر خفته است؛ لیکن من می‌روم تا او را از خواب بیدار کنم. آنگاه شاگردانش گفتند: خداوندا، اگر خفته است، بهبود خواهد یافت. اما عیسی از مرگ او سخن می‌گفت؛ و ایشان پنداشتند که از آرام گرفتن در خواب سخن گفته است. پس عیسی آشکارا به ایشان فرمود: ایلعازر مرده است. یوحنا ۱۱:۱۰–۱۴.

At the end of twenty-one days, Daniel saw the vision, and he was in a deep sleep.

در پایانِ بیست‌ویک روز، دانیال رؤیا را دید، و در خوابی عمیق فرو رفته بود.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:7–9.

> اور میں، دانی ایل، اکیلا ہی اُس رُویا کو دیکھا؛ کیونکہ جو آدمی میرے ساتھ تھے اُنہوں نے وہ رُویا نہ دیکھی، لیکن اُن پر ایک بڑی کپکپی طاری ہوئی، یہاں تک کہ وہ اپنے آپ کو چھپانے کے لیے بھاگ گئے۔ پس میں اکیلا رہ گیا، اور اُس عظیم رُویا کو دیکھا، اور مجھ میں کچھ بھی قوت نہ رہی؛ کیونکہ میری شادابی مجھ میں بگڑ کر فساد ہو گئی، اور مجھ میں کچھ بھی طاقت باقی نہ رہی۔ تَو بھی میں نے اُس کے کلام کی آواز سنی؛ اور جب میں نے اُس کے کلام کی آواز سنی تو میں اپنے منہ کے بل گہری نیند میں تھا، اور میرا منہ زمین کی طرف تھا۔ دانی ایل 10:7–9۔

The two witnesses of Revelation chapter eleven, were dead in the street for three and a half days, and Ezekiel’s dead bones were in the valley. On July 18, 2020 the tarrying time of spiritual death and sleeping was brought upon the virgins of the movement of the third angel. Three years later the process of awakening and preparing God’s last-day people as His ensign and mighty army began. The angel that descended on July 18, 2020 unsealed a truth, as angels always do when they descend.

دو شاهدِ باب یازدهم مکاشفه، سه روز و نیم در کوچه افتاده مرده بودند، و استخوان‌های مردهٔ حزقیال در وادی بودند. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، زمانِ درنگِ مرگِ روحانی و خفتن بر باکرگانِ جنبشِ فرشتهٔ سوم عارض گردید. سه سال بعد، فرایندِ بیدار ساختن و مهیا کردنِ قومِ آخرالزمانیِ خدا به‌منزلهٔ عَلَمِ او و لشکرِ عظیمِ او آغاز شد. فرشته‌ای که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نازل شد، حقیقتی را از مُهر گشود، چنان‌که فرشتگان هرگاه نازل می‌شوند، همواره چنین می‌کنند.

The truth he unsealed was the experience of the tarrying time and first disappointment. God’s last-day people were then scattered, and when the process of awakening them arrived in history, they would be required to recognize and acknowledge that they had been scattered and that they were in the tarrying time. There was then sent many angels, or many messages to strengthen the message of the tarrying time.

حقیقتی که او مُهرگشایی کرد، تجربهٔ زمانِ تأخیر و نخستین نومیدی بود. قومِ خدا در ایام آخر در آن هنگام پراکنده بودند، و هنگامی که فرایندِ بیدار ساختنِ ایشان در تاریخ فرا می‌رسید، از آنان خواسته می‌شد که تشخیص دهند و اقرار کنند که پراکنده بوده‌اند و در زمانِ تأخیر به سر می‌برند. پس آنگاه فرشتگانِ بسیار، یا پیام‌های بسیار، فرستاده شد تا پیامِ زمانِ تأخیر را تقویت کنند.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> «در نزدیکی پایان پیام فرشتۀ دوم، دیدم نوری عظیم از آسمان بر قوم خدا می‌تابید. پرتوهای این نور همچون خورشید درخشان می‌نمود. و آوازهای فرشتگان را شنیدم که ندا می‌دادند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید!»»

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, “Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> «این همان فریادِ نیمه‌شب بود که می‌بایست به پیامِ فرشتهٔ دوم قدرت ببخشد. فرشتگانی از آسمان فرستاده شدند تا مقدسانِ دلسرد را بیدار سازند و ایشان را برای کارِ عظیمی که پیشِ رویشان بود آماده کنند. بااستعدادترین مردان نخستین کسانی نبودند که این پیام را دریافت کردند. فرشتگان نزد فروتنان و وقف‌شدگان فرستاده شدند و آنان را برانگیختند تا این ندا را بلند کنند: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبالِ او بیرون روید!” آنان که این ندا به ایشان سپرده شده بود، شتاب کردند و در قدرتِ روح‌القدس پیام را اعلان نمودند و برادرانِ دلسردِ خود را بیدار ساختند. این کار بر حکمت و دانشِ انسان‌ها استوار نبود، بلکه بر قدرتِ خدا؛ و مقدسانِ او که این ندا را شنیدند، نتوانستند در برابر آن مقاومت کنند. روحانی‌ترین افراد نخست این پیام را پذیرفتند، و آنان که پیش‌تر در این کار پیشگام بودند، آخرین کسانی بودند که آن را پذیرفتند و به بلندتر شدنِ این ندا یاری رساندند: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبالِ او بیرون روید!”»

> “In every part of the land, light was given upon the second angel’s message, and the cry melted the hearts of thousands. It went from city to city, and from village to village, until the waiting people of God were fully aroused. In many churches the message was not permitted to be given, and a large company who had the living testimony left these fallen churches. A mighty work was accomplished by the midnight cry. The message was heart-searching, leading the believers to seek a living experience for themselves. They knew that they could not lean upon one another.” Early Writings, 238.

> «در هر بخش از آن سرزمین، دربارهٔ پیام فرشتهٔ دوم نور داده شد، و آن ندا دل‌های هزاران تن را نرم ساخت. این پیام از شهری به شهری، و از روستایی به روستایی رفت، تا آنکه قوم منتظرِ خدا به‌طور کامل بیدار شدند. در بسیاری از کلیساها اجازه داده نشد که این پیام اعلام گردد، و گروه بزرگی که شهادتِ زنده را داشتند، این کلیساهای سقوط‌کرده را ترک کردند. به‌وسیلهٔ فریادِ نیمه‌شب، کاری عظیم به انجام رسید. این پیام کاوشگرِ دل‌ها بود و ایمانداران را برمی‌انگیخت تا برای خود تجربه‌ای زنده بجویند. آنان می‌دانستند که نمی‌توانند بر یکدیگر تکیه کنند.» Early Writings, 238.

The arrival of the message of the Midnight Cry in the parable identifies when the two classes of virgins’ manifest whether they have oil. The wise have oil, the foolish do not. The parable was fulfilled by the work of Samuel Snow in the Millerite history, and in that work the message Snow presented was developed as represented by his articles in the Millerite publications of that time period. Then when he arrived at the Exeter camp meeting, which was from August 12th to the 17th, 1844, a period is also represented that ultimately led to those at the meeting leaving the meeting and proclaiming the message.

ورودِ پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در مَثَل، زمانی را مشخص می‌سازد که در آن، آشکار می‌شود آیا دو گروهِ باکره‌ها روغن دارند یا نه. دانایان روغن دارند؛ نادانان ندارند. این مَثَل در تاریخِ میلریتی، به‌وسیلهٔ کارِ ساموئل اسنو تحقق یافت، و در آن کار، پیامی که اسنو عرضه کرد، همان‌گونه که در مقالاتِ او در نشریاتِ میلریتیِ آن دوره نمایان است، بسط و توسعه یافت. سپس هنگامی که او به گردهماییِ اردوییِ اکستر رسید، که از ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴ بود، دوره‌ای نیز بازنمایی می‌شود که سرانجام به آن انجامید که حاضران در آن گردهمایی، پس از ترکِ گردهمایی، آن پیام را اعلام کنند.

There is a “point in time” when the message of the Midnight Cry is fully established, and at that point, based upon the parable, probation closes upon the virgins. That “point in time” is preceded by “a period” when the message is being developed. Since July, 2023 the message of the Midnight Cry has been developing, and unlike the Millerite fulfillment, the message has been transmitted across the world in advance of the “close of probation”. When probation closed at the end of the Exeter meeting the message then went to “every part of the land,” and “light was given upon the second angel’s message, and the cry melted the hearts of thousands. It went from city to city, and from village to village, until the waiting people of God were fully aroused.”

ایک "وقت کا معین نکتہ" ہے جب نصفُ اللیل کی پکار کا پیغام پوری طرح قائم ہو جاتا ہے، اور اُس نکتے پر، تمثیل کے مطابق، کنواریوں پر مہلتِ آزمائش بند ہو جاتی ہے۔ اُس "وقت کے معین نکتے" سے پہلے "ایک مدت" آتی ہے جس میں یہ پیغام نشوونما پاتا ہے۔ جولائی 2023 سے نصفُ اللیل کی پکار کا پیغام نشوونما پاتا رہا ہے، اور میلیری وفا کی تکمیل کے برخلاف، "مہلتِ آزمائش کے اختتام" سے پہلے یہ پیغام پوری دنیا میں منتقل کیا جا چکا ہے۔ جب ایکسٹر کے اجتماع کے اختتام پر مہلتِ آزمائش بند ہوئی، تو پھر یہ پیغام "ملک کے ہر حصے" تک پہنچا، اور "دوسرے فرشتے کے پیغام پر روشنی دی گئی، اور اس پکار نے ہزاروں کے دلوں کو گداز کر دیا۔ یہ شہر بہ شہر، اور گاؤں بہ گاؤں پھیل گئی، یہاں تک کہ خدا کے منتظر لوگ پوری طرح بیدار ہو گئے۔"

In our current history the message that began to be published in July of 2023 is now in one hundred and twenty countries around the world, and the articles that represent the development of the message of the Midnight Cry are available in over sixty languages, and the articles can either be read or listened to.

در تاریخ کنونیِ ما، پیامی که انتشار آن در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد، اکنون در یکصد و بیست کشورِ جهان حضور دارد، و مقالاتی که نمایانگرِ تکاملِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب هستند، به بیش از شصت زبان در دسترس‌اند، و این مقالات را می‌توان یا خواند یا به آنها گوش سپرد.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفۂ یسوع مسیح، جو خدا نے اُسے اِس لیے عطا کیا کہ اپنے بندوں پر وہ باتیں ظاہر کرے جو عنقریب واقع ہونے والی ہیں؛ اور اُس نے اپنے فرشتہ کے وسیلہ سے اِسے اپنے بندہ یوحنا پر بھیج کر ظاہر کیا: جس نے خدا کے کلام، اور یسوع مسیح کی گواہی، اور اُن سب باتوں کی گواہی دی جو اُس نے دیکھیں۔ مبارک ہے وہ جو پڑھتا ہے، اور وہ جو اِس نبوت کی باتیں سنتے ہیں، اور اُن باتوں پر عمل کرتے ہیں جو اِس میں لکھی ہیں، کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ مکاشفہ 1:1–3۔

The light of this message as represented with the articles has been accomplished in roughly six months by two persons.

نورِ این پیام، چنان‌که در قالب مقالات عرضه شده است، در حدود شش ماه به‌وسیلهٔ دو نفر به انجام رسیده است.

> “Unless those who can help in — are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

> «Եթե նրանք, ովքեր կարող են օգնել —, չարթնանան իրենց պարտքի գիտակցությամբ, ապա չեն ճանաչի Աստծո գործը, երբ հնչի երրորդ հրեշտակի բարձրաձայն աղաղակը։ Երբ լույսը ծագի՝ լուսավորելու երկիրը, Տիրոջ օգնությանը հասնելու փոխարեն, նրանք կուզենան կաշկանդել Նրա գործը, որպեսզի այն համապատասխանեցնեն իրենց նեղ պատկերացումներին։ Թող ասեմ ձեզ, որ Տերը այս վերջին գործում պիտի գործի մի կերպ, որ շատ հեռու կլինի իրերի սովորական կարգից, և մի ճանապարհով, որ հակառակ կլինի ամեն մարդկային ծրագրավորման։ Մեր միջից կլինեն այնպիսիք, ովքեր միշտ կցանկանան վերահսկել Աստծո գործը, թելադրել նույնիսկ, թե ինչպիսի շարժումներ պիտի արվեն, երբ գործը առաջ գնա այն հրեշտակի առաջնորդությամբ, որը միանում է երրորդ հրեշտակին՝ աշխարհին տրվելիք պատգամում։ Աստված կգործածի այնպիսի ուղիներ և միջոցներ, որոնց միջոցով կերևա, որ Նա Ինքն է ղեկը վերցնում Իր ձեռքը։ Գործավորները պիտի զարմանան այն պարզ միջոցներից, որոնք Նա կգործածի՝ իրականացնելու և կատարելության հասցնելու Իր արդարության գործը»։ Testimonies to Ministers, 300.

The Lion of the tribe of Judah has now brought His last-day people to verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, opening the history represented by the history of 200 BC to 63 BC, and also Matthew chapter sixteen, and the history of Christ’s visit to Caesarea Philippi. Both the predictions and the history of their fulfillments align with the portion of the book of Daniel that was sealed until the last days. The books of Daniel and Revelation are one book, so in the last days, just before probation closes, the Revelation of Jesus Christ is unsealed, and that Revelation includes the portion of Daniel that relates to the last days. The time is at hand for the conclusion of the Exeter camp meeting.

شیرِ سبطِ یہوداہ اب اپنے آخری ایّام کے لوگوں کو دانی ایل باب گیارہ کی آیات تیرہ سے پندرہ تک لے آیا ہے، اور اُس تاریخ کو کھول رہا ہے جس کی نمائندگی 200 قبلِ مسیح سے 63 قبلِ مسیح تک کی تاریخ کرتی ہے، نیز متی باب سولہ اور قیصریہ فلپی میں مسیح کی آمد کی تاریخ کو بھی۔ پیش گوئیاں اور اُن کی تکمیل کی تاریخ—دونوں—دانی ایل کی اُس کتاب کے حصّے کے ساتھ ہم آہنگ ہیں جو آخری ایّام تک مہر بند رہی۔ دانی ایل اور مکاشفہ کی کتابیں دراصل ایک ہی کتاب ہیں؛ لہٰذا آخری ایّام میں، بندِ آزمائش کے اختتام سے ذرا پہلے، یسوع مسیح کا مکاشفہ کھولا جاتا ہے، اور اُس مکاشفہ میں دانی ایل کا وہ حصّہ بھی شامل ہے جو آخری ایّام سے متعلق ہے۔ اب ایکسیٹر کیمپ میٹنگ کے اختتام کا وقت قریب آ پہنچا ہے۔

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> اور اُس نے مجھ سے کہا، اِس کتاب کی نبوت کی باتوں پر مہر نہ لگا، کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ جو ناراست ہے، وہ ناراست ہی بنا رہے؛ اور جو ناپاک ہے، وہ ناپاک ہی بنا رہے؛ اور جو راستباز ہے، وہ راستباز ہی بنا رہے؛ اور جو مقدس ہے، وہ مقدس ہی بنا رہے۔ مکاشفہ 22:10، 11۔

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> هان، ایّامی می‌آید، می‌گوید خداوند یهوه، که در زمین قحطی‌ای خواهم فرستاد؛ نه قحطیِ نان و نه تشنگیِ آب، بلکه قحطیِ شنیدنِ کلام خداوند. و از دریا تا دریا سرگردان خواهند شد، و از شمال تا به مشرق این‌سو و آن‌سو خواهند دوید تا کلام خداوند را بجویند، امّا آن را نخواهند یافت. در آن روز، دوشیزگانِ زیباروی و جوانان از تشنگی بی‌حال خواهند شد. آنان که به گناه سامره سوگند می‌خورند و می‌گویند: «ای دان، خدای تو زنده است»، و «شیوهٔ بئرشبع زنده است»، همانان خواهند افتاد و دیگر هرگز برنخواهند خاست. عاموس ۸:‏۱۱–۱۴

Back to Articles