Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Fifteen

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاادیکیه — شماره پانزده

Number Fifteen

شماره پانزده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

I contend that it is important to understand the connection of the symbol of four generations with the latter rain message to have the best hope of recognizing the significance of the opening four verses of Joel chapter one. Joel sings the song of the vineyard, but his opening stanza is the covenant’s prophetic association with four generations.

من استدلال می‌کنم که برای آن‌که بهترین امید را برای تشخیص اهمیت چهار آیهٔ آغازینِ فصل اول یوئیل داشته باشیم، مهم است ارتباطِ نمادِ چهار نسل را با پیامِ بارانِ آخر درک کنیم. یوئیل سرودِ تاکستان را می‌سراید، اما بندِ آغازینِ او پیوندِ نبویِ عهد با چهار نسل است.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> और उस ने अब्राम से कहा, तू निश्चय जान ले कि तेरी सन्तान ऐसे देश में परदेसी होगी जो उनका नहीं है; और वे उनकी दासता करेंगे; और वे उन्हें चार सौ वर्ष तक दुःख देंगे। और जिस जाति की वे दासता करेंगे, उसका मैं न्याय करूंगा; और उसके बाद वे बड़ी संपत्ति के साथ निकल आएंगे। और तू शान्ति के साथ अपने पुरखाओं के पास जाएगा; और तू भली बुढ़ापे में मिट्टी दी जाएगी। परन्तु चौथी पीढ़ी में वे यहां फिर आएंगे; क्योंकि एमोरियों का अधर्म अभी पूरा नहीं हुआ है। उत्पत्ति 15:13–16।

This passage is the prophecy that was fulfilled through the life of Moses. When the book of Joel begins the song of the vineyard by referencing four generations of escalating destruction, it is aligning the book of Joel with the prophetic fourth and final generation. That generation is Peter’s “chosen generation” who have been called out of darkness into His “marvelous light.” They are contrasted with their generational counterpart represented as a generation of vipers. That fourth and final generation is represented by John, who is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, who “are called, and chosen, and faithful.”

این فراز، همان نبوتی است که از طریق زندگی موسی به تحقق رسید. هنگامی که کتاب یوئیل سرودِ تاکستان را با اشاره به چهار نسلِ ویرانیِ فزاینده آغاز می‌کند، بدین‌سان کتاب یوئیل را با نسل نبویِ چهارم و نهایی همسو می‌سازد. آن نسل، «نسل برگزیده»‌ی پطرس است که از ظلمت به «نورِ شگفت‌انگیزِ» او فراخوانده شده‌اند. ایشان در تقابل با همتای نسلیِ خود قرار دارند که به صورتِ نسلِ افعیان تصویر شده است. آن نسلِ چهارم و نهایی، به‌وسیلهٔ یوحنا نمایانده می‌شود؛ یوحنایی که نمادِ صد و چهل و چهار هزار نفر است، که «خوانده‌شده، و برگزیده، و وفادار» هستند.

Called at 9/11, chosen in the Midnight Cry and faithful at the Sunday law crisis, just as the Levites were faithful in Aarons and Jeroboams’ golden calf rebellions. The souls who are purified as silver in Malachi three, are Levites who are chosen during the message of the Midnight Cry, for the sealing is accomplished with, and by, an outpouring of the Holy Spirit.

فراخوانده‌شده در ۹/۱۱، برگزیده‌شده در فریاد نیمه‌شب و امین در بحران قانون یکشنبه، همان‌گونه که لاویان در شورش‌های گوسالهٔ زرینِ هارون و یربعام امین بودند. جان‌هایی که در ملاکی سه همچون نقره پاک می‌شوند، لاویانی هستند که در جریان پیام فریاد نیمه‌شب برگزیده می‌گردند، زیرا مُهر شدن همراه با، و به‌واسطهٔ، افاضه‌ای از روح‌القدس به انجام می‌رسد.

In the previous article we brought out lines from the history of Moses, who Sister White identifies as the alpha of Bible prophecy, who prophetically connects with Christ as the omega of Bible prophecy. Moses is the foundation stone and Christ is the capstone. They both are symbols of deliverance from sin, as represented by the deliverance from Egypt with Moses. Yet all the manifestations of the power of God that occurred at the hands of Moses, were far surpassed, when Christ confirmed the covenant with many for one week. Moses is the alpha and Christ is the omega, and the omega is the number “22” and the alpha is the number “1.”

در مقالۀ پیشین، خطوطی را از تاریخ موسی مطرح کردیم؛ همان کسی که خواهر وایت او را آلفای نبوتِ کتاب‌مقدس معرفی می‌کند، و به‌گونه‌ای نبوی با مسیح، به‌مثابۀ اُمگای نبوتِ کتاب‌مقدس، پیوند دارد. موسی سنگِ بنیاد است و مسیح سنگِ سرِ زاویه. هر دو نماد رهایی از گناه‌اند، چنان‌که این حقیقت در رهایی از مصر به‌وسیلۀ موسی به تصویر کشیده شده است. بااین‌همه، همۀ ظهورات قدرت خدا که به‌دست موسی واقع شد، به‌مراتب فراتر رفت، آنگاه که مسیح عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار ساخت. موسی آلفا است و مسیح اُمگا، و اُمگا عدد «22» است و آلفا عدد «1».

Dealing with Moses we find the deliverance which pervades his prophetic testimony is set within water. His deliverance from the water of the Nile at his birth, typified Noah in the ark. The baptism at the Red Sea aligns with Noah and the eight within the ark, which in turn aligns with the baptism of Joshua at the Jordan River, that was repeated by Christ at the very same spot. The testimony of Moses begins with deliverance at the Nile River and ends at the banks of the Jordan River. The baptism of Christ was His anointing to witness for three and a half years leading up to His death, which was represented at the beginning at His baptism. At His resurrection there was a few drops until the full outpouring at Pentecost.

در بررسی موسی درمی‌یابیم که رهایی‌ای که بر سراسر شهادت نبوی او سایه افکنده است، در چارچوب آب قرار دارد. رهایی او از آب‌های نیل در هنگام تولدش، نمونه‌ای از نوح در کشتی بود. تعمید در دریای سرخ با نوح و آن هشت تن در کشتی همسو است، و این نیز به نوبه خود با تعمید یوشع در رود اردن همسو می‌گردد، که مسیح آن را در همان موضع عیناً تکرار کرد. شهادت موسی با رهایی در رود نیل آغاز می‌شود و بر کرانه‌های رود اردن پایان می‌یابد. تعمید مسیح، مسحِ او بود برای آن‌که سه سال و نیم شهادت دهد، تا به مرگ خود برسد، مرگی که در آغاز، در تعمید او نمود یافته بود. در رستاخیز او تنها چند قطره بود تا آن‌که در پنتیکاست، ریزش کامل واقع شد.

God’s covenant promise to mankind begins with Noah, and His covenant promise to a chosen people through Abraham was fulfilled with Moses. Moses the alpha typified Jesus the omega who would come and confirm the covenant with “many,” not just a chosen people. As a type of Christ, Moses’ birth aligns with the covenant given to Noah, with the rainbow as the sign for all people. Moses also aligns with the covenant given to a chosen people, with circumcision as the sign for the chosen people. Moses’ covenant work was with “many,” not simply a chosen people. If that had not been the case, they would not have been constantly plagued by the mixed multitude.

وعدُ اللهِ العهديُّ للبشرية يبدأ مع نوح، ووعدُه العهديُّ لشعبٍ مختار من خلال إبراهيم قد تمّ مع موسى. وكان موسى، الألفا، رمزًا ليسوع، الأوميغا، الذي سيأتي ويثبّت العهد مع «كثيرين»، لا مع شعبٍ مختار فحسب. وبصفته رمزًا للمسيح، فإن ميلاد موسى يتوافق مع العهد المعطى لنوح، حيث قوسُ قزح علامةٌ لجميع الناس. كما يتوافق موسى أيضًا مع العهد المعطى لشعبٍ مختار، حيث الختانُ علامةٌ للشعب المختار. وكان عملُ موسى العهدي مع «كثيرين»، لا مع شعبٍ مختار فحسب. ولو لم يكن الأمر كذلك، لما كانوا قد ابتُلوا على الدوام باللفيف المختلط.

In the middle of all the various ‘waters of deliverance’ represented throughout the life of Moses, the baptism at Bethabara on the Jordan River connects the beginning of ancient Israel’s covenant history in the Promised Land with the end of its history, during the week that Christ confirmed the covenant with many. Christ’s baptism aligns with ancient Israel’s baptism and both histories speak to His resurrection when He breathed a few drops of rain, before the plentiful showers at Pentecost fifty days later. The entire line of alpha and omega in terms of Moses to Christ is portrayed within the waters of deliverance.

در میان همهٔ «آب‌های رهایی» گوناگونی که در سراسر زندگی موسی به تصویر کشیده شده‌اند، تعمید در بیت‌عباره بر رود اردن، آغاز تاریخ عهدیِ اسرائیل باستان را در سرزمین موعود، به پایان تاریخ آن پیوند می‌دهد، در خلال آن هفته‌ای که مسیح عهد را با بسیاری استوار ساخت. تعمید مسیح با تعمید اسرائیل باستان همسو است، و هر دو تاریخ به رستاخیز او گواهی می‌دهند، آنگاه که پیش از بارش‌های فراوانِ روز پنطیکاست، پنجاه روز بعد، چند قطره باران فرو فرستاد. سراسر خطِ الفا و امگا، از حیث موسی تا مسیح، در درون آب‌های رهایی به تصویر کشیده شده است.

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> „När Jesus undervisade dessa lärjungar visade han hur viktig Gamla testamentet är som vittnesbörd om hans uppdrag. Många bekännande kristna förkastar nu Gamla testamentet och hävdar att det inte längre är till någon nytta. Men detta är inte Kristi undervisning. Så högt värderade han det att han vid ett tillfälle sade: ’Om de inte hör på Mose och profeterna, kommer de inte heller att låta övertyga sig, även om någon uppstod från de döda.’ Luk. 16:31.”

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.” The Desire of Ages, 799.

> «این صدای مسیح است که از طریق پدرسالاران و انبیا سخن می‌گوید، از ایام آدم تا صحنه‌های پایانی زمان. نجات‌دهنده در عهد عتیق همان‌قدر آشکار مکشوف است که در عهد جدید. این نوری است که از گذشتهٔ نبوی می‌تابد و حیات مسیح و تعالیم عهد جدید را با روشنی و زیبایی نمایان می‌سازد. معجزات مسیح برهانی بر الوهیت اوست؛ اما برهانی نیرومندتر بر این‌که او فدیه‌دهندهٔ جهان است، در مقایسهٔ نبوت‌های عهد عتیق با تاریخ عهد جدید یافت می‌شود.» آرزوی اعصار، ۷۹۹.

In the articles addressing the book of Joel, we have been “comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New,” and also the history of modern spiritual Israel. Whether it is the Old or New Testaments or the history of the three angels that began in 1798, all of those lines are represented as “the voice of Christ.” The written testimony of the Bible and the Spirit of Prophecy is the voice of Christ, and the voice of Christ, is the voice of He who is the Word of God.

در مقالاتی که به کتاب یوئیل می‌پرداختند، ما «نبوت‌های عهد عتیق را با تاریخ عهد جدید» و نیز با تاریخ اسرائیل روحانیِ جدید مقایسه کرده‌ایم. خواه عهد عتیق باشد یا عهد جدید، یا تاریخ پیامِ سه فرشته که در سال 1798 آغاز شد، همهٔ این خطوط به‌منزلهٔ «صدای مسیح» معرفی شده‌اند. شهادتِ مکتوبِ کتاب‌مقدس و روحِ نبوت، صدای مسیح است؛ و صدای مسیح، صدای اوست که کلامِ خداست.

The “voice” of the Word of God, is God’s message as represented in His written Word. His message in the last days is the message of the latter rain, which includes a former rain, followed by a former and latter rain, according to Joel.

«آواز» کلام خدا، پیام خداست چنان‌که در کلام مکتوب او نمایان شده است. پیام او در ایام آخر، پیام باران آخر است که بنا بر یوئیل، شامل باران اول نیز می‌شود، و پس از آن باران اول و آخر با هم می‌آیند.

John the Revelator represents the one hundred and forty-four thousand who return to the old paths, for he hears a “voice” behind him. The “voice” behind is the voice of Christ “from the days of Adam” onward.

یوحناى مکاشفه‌نگار نمایندۀ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که به راه‌های کهن بازمی‌گردند، زیرا او «آوازی» را از پشت سر خود می‌شنود. آن «آواز» از پشت سر، آواز مسیح است «از ایام آدم» به این‌سو.

> And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks. Revelation 1:12.

> و من بازگشتم تا آن صدایی را که با من سخن می‌گفت ببینم. و چون بازگشتم، هفت شمعدان زرین دیدم. مکاشفه ۱:۱۲.

The verse represents a break in chapter one, for up until the previous verse John was in the isle which is called Patmos, but in verse twelve he turns, and from there on John is in the Heavenly Sanctuary. When he turns, he is doing so, for in verse ten he had heard a voice from behind.

این آیه نمایانگر گسستی در فصل اول است، زیرا تا آیهٔ پیشین، یوحنا در جزیره‌ای بود که پَطمُس نامیده می‌شود، اما در آیهٔ دوازدهم او بازمی‌گردد، و از آن پس یوحنا در قُدس آسمانی است. هنگامی که او بازمی‌گردد، چنین می‌کند، زیرا در آیهٔ دهم صدایی را از پشت سر خود شنیده بود.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

> در روزِ خداوند در روح بودم، و از پشت سر خود آوازی عظیم، همچون صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: من الف و یاء، اول و آخر هستم؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اِفِسُس، و به سِمیرنا، و به پِرغامُس، و به طیاتیرا، و به ساردِس، و به فیلادِلفیه، و به لائودِکیه. مکاشفه ۱:۱۰، ۱۱.

John represents those who hear the voice of Christ behind them. He hears Jeremiah’s trumpet message to return to the old paths, the paths the wicked refused to walk in and the warning trumpet they refuse to listen to. John listened, and the voice behind him identified himself as Alpha and Omega—the One who illustrates the new path, with the old path.

جان نمایندۀ کسانی است که صدای مسیح را از پشتِ سرِ خود می‌شنوند. او پیام شیپورِ ارمیا را می‌شنود که به بازگشت به راه‌های کهن فرا می‌خوانَد؛ راه‌هایی که شریران از پیمودنِ آن‌ها سر باز زدند، و نیز شیپورِ هشدار را که از گوش سپردن به آن امتناع می‌ورزند. جان گوش فرا داد، و آن صدا از پشتِ سرِ او خویشتن را الف و یاء معرفی کرد—آن یگانه‌ای که راهِ نو را با راهِ کهن به تصویر می‌کشد.

> And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. Revelation 1:13–16.

> و در میانِ هفت شمعدان، کسی مانند پسرِ انسان بود که جامه‌ای تا به پا در بر داشت و بر سینهٔ خود کمربندی زرّین بسته بود. سر و موی او سفید بود، همچون پشم، سفید مانند برف؛ و چشمانش چون شعلهٔ آتش؛ و پاهایش مانند برنجِ صیقل‌داده‌شده، چنان‌که گویی در کوره گداخته شده باشد؛ و آوازش چون صدای آب‌های بسیار. و در دست راست خود هفت ستاره داشت؛ و از دهانش شمشیری تیزِ دودَم بیرون می‌آمد؛ و چهره‌اش چون خورشید بود هنگامی که در قوّت خود می‌تابد. مکاشفه ۱:‏۱۳–۱۶

In verse twelve John turns around and sees a vision of Christ which Sister White aligns with the vision of Christ that Daniel had, which is the vision Isaiah, Jeremiah, Ezekiel and Paul had.

در آیهٔ دوازده، یوحنا برمی‌گردد و رؤیایی از مسیح می‌بیند که خواهر وایت آن را با رؤیای مسیحی که دانیال داشت همسو می‌داند؛ همان رؤیایی که اشعیا، ارمیا، حزقیال و پولس نیز داشتند.

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> «با اشتیاقی صمیمانه چشم‌به‌راه زمانی هستم که وقایع روز پنطیکاست با قدرتی حتی عظیم‌تر از آن occasion تکرار شود. یوحنا می‌گوید: “فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان نازل می‌شود و قدرتی عظیم دارد؛ و زمین از جلال او منوّر گردید.” آنگاه، همان‌گونه که در موسم پنطیکاست بود، مردم حقیقت را خواهند شنید که با ایشان سخن گفته می‌شود، هر کس به زبان خود.»

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him [Adam and Ezekiel’s valley of bones], and can touch the lips with a live coal from off the altar [Isaiah], and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed [Isaiah’s other tongue], and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement [Malachi’s Levites], and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> «خدا می‌تواند در هر جانِی که صادقانه آرزومندِ خدمت به اوست، حیاتی تازه بدمد [آدم و وادیِ استخوان‌های حزقیال]، و لب‌ها را با اخگری زنده از قربانگاه لمس کند [اشعیا]، و موجب شود که آنان در ستایش او فصیح گردند. هزاران صدا به قدرتی آکنده خواهند شد تا حقایق شگفت‌انگیزِ کلامِ خدا را بیان کنند. زبانِ لکنت‌دار گشوده خواهد شد [زبانِ دیگرِ اشعیا]، و ترسویان نیرومند خواهند گردید تا برای حقیقت، شهادتی دلیرانه بدهند. خداوند قومِ خود را یاری فرماید تا هیکلِ جان را از هر آلودگی پاک سازند [لاویانِ ملاکی]، و چنان پیوندی نزدیک با او نگاه دارند که چون بارانِ آخرین فرو ریزد، شریکِ آن گردند.» Review and Herald, July 20, 1886.

The vision we are considering includes the description of Christ’s voice. When John turns and hears Christ’s voice, it is as the sound of “many waters.” When Christ’s voice speaks of His covenant with men or with a chosen people it is associated with many waters. The message of Daniel seven through nine was unsealed in 1798, and then, in 1989 the message of Daniel ten through twelve was unsealed. 1798 is associated with the voice of the Ulai River and 1989 is the voice of the Hiddekel River.

حالیہ رویا جس پر ہم غور کر رہے ہیں، اُس میں مسیح کی آواز کی توصیف بھی شامل ہے۔ جب یوحنا مُڑتا ہے اور مسیح کی آواز سنتا ہے، تو وہ “بہت سے پانیوں” کی آواز کے مانند ہوتی ہے۔ جب مسیح کی آواز انسانوں کے ساتھ، یا کسی برگزیدہ قوم کے ساتھ، اپنے عہد کے بارے میں کلام کرتی ہے تو اُس کا تعلق بہت سے پانیوں سے ہوتا ہے۔ دانی ایل سات سے نو تک کا پیغام 1798 میں مُہر کھولا گیا، اور پھر 1989 میں دانی ایل دس سے بارہ تک کا پیغام مُہر کھولا گیا۔ 1798 دریائے اُولای کی آواز سے وابستہ ہے، اور 1989 دریائے حدّیقل کی آواز ہے۔

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر عطا شد. رؤیاهایی که او در کنار رودهای اولای و حدّاقل، آن نهرهای عظیم شنعار، دید، اکنون در حال تحقق یافتن‌اند، و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی به وقوع خواهند پیوست.» Testimonies to Ministers, 112.

The River Jordan is the link between the alpha covenant history and the omega covenant history of ancient Israel. The word Jordan means ‘descender’ and represents Christ ‘the great descender.’

رود اردن حلقۀ پیوند میان تاریخ عهدِ آلفا و تاریخ عهدِ اومگا در اسرائیل باستان است. واژۀ «اردن» به معنای «فرودآینده» است و نمایندۀ مسیح، «آن فرودآیندۀ عظیم»، می‌باشد.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–9.

> همین طرز فکر در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود: او که در صورتِ خدا بود، برابری با خدا را غصب نشمرد؛ بلکه خود را از هر اعتبار تهی ساخت و صورتِ غلام را پذیرفت و در شباهتِ انسان‌ها پدیدار شد؛ و چون در هیئتِ انسان یافت شد، خویشتن را فروتن ساخت و تا به مرگ مطیع گردید، حتی مرگ بر صلیب. فیلیپیان ۲:۵–۹.

The Jordan River represents Christ ‘the great descender’ and the Jordan is the connection between the alpha and omega history of the chosen people of God, who were given a vineyard to maintain. Moses’ waters of deliverance represent the voice of Christ, that can be heard if a soul would but turn around, to hear ‘the voice behind them,’ and the voice they would then hear is—the voice of many waters. From the flood of Noah to the destruction of Jerusalem in 70 AD, waters of deliverance are set forth as waymarks for God’s covenant people. Those waymarks represent the internal history of God’s final covenant people, the one hundred and forty-four thousand. The water that supplies the Jordan River originates in the dew and snow that accumulates in the Hermon mountains, which form the head waters of the Jordan River.

دریای اردن نمایانگر مسیح است، «آن فرودآیندۀ عظیم»، و اردن پیوند میان تاریخِ آلفا و اُمگای قوم برگزیدۀ خداست، همانانی که تاکستانی به ایشان سپرده شد تا آن را نگاه دارند. آب‌های رهاییِ موسی نمایانگر صدای مسیح است، صدایی که اگر جانی فقط بازگردد تا «صدای پشت سرِ خود» را بشنود، شنیده می‌شود؛ و آن صدایی که آنگاه خواهند شنید، همان است—صدای آب‌های بسیار. از طوفان نوح تا ویرانی اورشلیم در سال 70 میلادی، آب‌های رهایی به‌عنوان نشانه‌های راه برای قوم عهدِ خدا به نمایش گذاشته شده‌اند. آن نشانه‌های راه، تاریخ درونیِ قومِ عهدِ نهاییِ خدا، یعنی یکصد و چهل و چهار هزار، را نمایان می‌سازند. آبی که رود اردن را تغذیه می‌کند، از شبنم و برفی سرچشمه می‌گیرد که در کوه‌های حرمون انباشته می‌شود؛ کوه‌هایی که سرچشمه‌های اصلی رود اردن را تشکیل می‌دهند.

> A Song of degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.

> سرودِ درجاتِ داوود. اینک چه نیکو و چه خوشایند است که برادران با هم در یگانگی ساکن شوند! مانند روغن گران‌بها بر سر است که بر ریش فرو می‌ریزد، یعنی بر ریش هارون، که تا دامن جامه‌هایش سرازیر می‌شود؛ و مانند شبنمِ حِرمون، و مانند شبنمی که بر کوه‌های صهیون فرود می‌آید؛ زیرا در آنجا خداوند برکت را امر فرموده است، یعنی حیات را تا ابدالآباد. مزمور ۱۳۳:‏۱–۳

Those waters also produce the grotto of Pan, a deep pool, set within a cave located in Panium of Daniel 11:13–15, and Caesarea Philippi in the days of Peter. The head waters of the Jordan River also produce the satanic pool of the grotto of Pan. The voice of many waters identifies that the great controversy between Christ and Satan originated in the high mountain peaks of the Hermon mountains.

آن آب‌ها همچنین مغارهٔ پان را پدید می‌آورند؛ حوضی ژرف که درون غاری واقع در پانیومِ دانیال ۱۱:‏۱۳–۱۵، و قیصریهٔ فیلیپی در روزگار پطرس، قرار دارد. سرچشمه‌های رود اردن نیز حوض شیطانیِ مغارهٔ پان را پدید می‌آورند. آوازِ آب‌های بسیار نشان می‌دهد که جدال عظیم میان مسیح و شیطان از قله‌های بلندِ کوه‌های حرمون سرچشمه گرفته است.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> اور میں تجھ سے یہ بھی کہتا ہوں کہ تو پطرس ہے، اور میں اس چٹان پر اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا، اور جہنم کے پھاٹک اس پر غالب نہ آئیں گے۔ متی 16:18۔

The name “Hermon” means “sacred, consecrated, devoted, or set apart,” and is a symbol of Heaven, the source of all water and the beginning of the great controversy as represented by “the gates of hell,” which was the label Jesus attached to the grotto of Pan, when at Caesarea Philippi. In that setting Simon Barjona's name was changed to Peter. Simon means ‘one who hears,’ and Barjona means ‘son of the dove.’ Simon was a symbol of the soul who heard the message of Jesus baptism that was represented by the Holy Spirit in the form of a dove. As one who heard the message of Christ’s baptism, Peter is changed, representing the 144,000. Peter was sealed while at Panium, which is verses thirteen through fifteen of Daniel eleven.

نام «حِرمون» به معنای «مقدّس، تکریس‌شده، وقف‌شده، یا جداگردانیده» است، و نمادی از آسمان است؛ سرچشمهٔ همهٔ آب‌ها و آغازِ نبرد عظیم، چنان‌که با «دروازه‌های جهنم» نمود یافته است، که عنوانی بود که عیسی در قیصریهٔ فیلپی بر غارِ پَن نهاد. در آن صحنه، نامِ شمعون باریونا به پطرس تغییر یافت. شمعون به معنای «کسی که می‌شنود» است، و باریونا به معنای «پسرِ کبوتر». شمعون نمادی از آن جان بود که پیامِ تعمیدِ عیسی را شنید؛ تعمیدی که به‌وسیلهٔ روح‌القدس در هیئتِ کبوتری نمودار شده بود. پطرس، به‌عنوان کسی که پیامِ تعمیدِ مسیح را شنیده بود، دگرگون می‌شود و نمایانگر ۱۴۴٬۰۰۰ تن است. پطرس در پانیاس مُهر شد، و این همان آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال یازده است.

From Hermon’s waters, the Jordan river, a symbol of Christ—the great descender concludes His journey at the Dead Sea. From Heaven, where the dew of life originates, Christ descended to the death of the cross, represented by the Dead Sea. The Dead Sea shoreline is the deepest exposed surface land on earth. The Jordon river that descends, descends to the lowest water level on earth, as Christ descended to His death on the cross. From the water of life to the water of death, the River Jordan represents the descent of Christ from heaven to the cross.

از آب‌های حِرمون، رود اردن، که نمادی از مسیح است—آن فرودآیندۀ عظیم—سفر خود را در دریای مرده به پایان می‌رساند. از آسمان، جایی که شبنم حیات از آن سرچشمه می‌گیرد، مسیح تا مرگِ صلیب، که به‌وسیلۀ دریای مرده بازنموده می‌شود، فرود آمد. کرانۀ دریای مرده ژرف‌ترین سطحِ آشکارِ خشکی بر روی زمین است. رود اردنی که فرود می‌آید، تا پایین‌ترین سطحِ آب بر روی زمین فرود می‌آید، همان‌گونه که مسیح تا مرگِ خود بر صلیب فرود آمد. از آبِ حیات تا آبِ مرگ، رود اردن نمایانگر فرودِ مسیح از آسمان تا صلیب است.

Important themes of Bible prophecy are associated with water, and Bible prophecy is the voice of Christ, which is a voice of many waters. The whore of Babylon is seated upon many waters, and the waters of the Euphrates are dried up to prepare the way of the kings of the east, and the merchants and kings stand a far off and lament for the ships of Tarshish are destroyed in the midst of the seas, and the covenant of death that the drunkards of Ephraim accepted when they hid themselves under lies, is disannulled by the overwhelming flood of the papal Sunday law.

موضوعات مهم نبوت کتاب‌مقدس با آب مرتبط‌اند، و نبوت کتاب‌مقدس صدای مسیح است که صدای آب‌های بسیار می‌باشد. فاحشهٔ بابل بر آب‌های بسیار نشسته است، و آب‌های فرات خشک می‌شوند تا راه پادشاهان مشرق آماده گردد، و بازرگانان و پادشاهان از دور ایستاده، ماتم می‌گیرند، زیرا کشتی‌های ترشیش در میان دریاها نابود شده‌اند، و عهدِ موت که مستانِ افرایم، هنگامی که خود را زیر دروغ‌ها پنهان ساختند، پذیرفتند، به‌وسیلهٔ سیلابِ فراگیرِ قانون یکشنبهٔ پاپی باطل می‌گردد.

When Sister White references the “great rivers of Shinar,” she is addressing the Tigris and Euphrates Rivers. Those waters can be traced back to the Garden of Eden where they are the third and fourth river to come out of Eden.

هنگامی که خواهر وایت به «رودهای بزرگ شِنْعار» اشاره می‌کند، مقصود او رودهای دجله و فرات است. این آب‌ها را می‌توان تا باغ عدن پی گرفت، جایی که آن‌ها سومین و چهارمین رودی هستند که از عدن بیرون می‌آیند.

> And the name of the third river is Hiddekel: that is it which goeth toward the east of Assyria. And the fourth river is Euphrates. Genesis 2:14.

> اور تیسرے دریا کا نام حدّاقل ہے؛ یہ وہی ہے جو اشور کے مشرق کی طرف بہتا ہے۔ اور چوتھا دریا فرات ہے۔ پیدایش 2:14۔

The Hiddekel is the Tigris, and of course, the Euphrates was the Euphrates, though modern historians and theologians disagree. They insist that the Ulai was not a great river, but simply a man-made aqueduct in Persia, not Shinar. Those same human authorities identify that the only two rivers of any note that are associated with Shinar, were the Tigris and Euphrates, and the prophetess states that the Ulai and the Hiddekel were “the great rivers of Shinar.”

هیدّکل همان دجله است، و البته فرات نیز همان فرات بود، هرچند مورخان و الاهی‌دانان معاصر در این باره اختلاف نظر دارند. آنان اصرار می‌ورزند که اولای نه رودی عظیم، بلکه صرفاً آبراهی دست‌ساخته در پارس بوده است، نه در شنعار. همین مراجع انسانی تصریح می‌کنند که تنها دو رود شاخصی که با شنعار مرتبط‌اند، دجله و فرات بوده‌اند، و نبیه بیان می‌دارد که اولای و هیدّکل «رودهای عظیم شنعار» بودند.

The prophetess words on the message of water opposes the modern experts, as did the ancient experts—who opposed Noah’s message of water. We are informed that the two visions represented by the two rivers are in the process of fulfillment, and therefore, everything represented within those two visions that were given by “the two great rivers of Shinar,” will soon come to pass. The message associated with those rivers is the voice of Christ, for His voice is as many waters. The Tigris and Euphrates represent a major prophetic theme, and their testimony is related to the covenant that the alpha Moses set forth, which is the same covenant that the omega Christ confirmed.

کلماتِ نبیہ جو پیغامِ آب کے بارے میں ہیں، جدید ماہرین کی مخالفت کرتی ہیں، جیسے قدیم ماہرین نے مخالفت کی تھی—جنہوں نے نوحؑ کے پیغامِ آب کی مخالفت کی۔ ہمیں مطلع کیا گیا ہے کہ وہ دو رویا جو دو دریاؤں کے ذریعے ظاہر کی گئی ہیں، تکمیل کے عمل میں ہیں، اور اس لیے وہ سب کچھ جو ان دو رویا کے اندر ان دو عظیم دریاؤںِ شنعار کے ذریعے ظاہر کیا گیا تھا، جلد وقوع میں آئے گا۔ ان دریاؤں سے وابستہ پیغام مسیح کی آواز ہے، کیونکہ اُس کی آواز بہت سے پانیوں کی مانند ہے۔ دجلہ اور فرات ایک عظیم نبوی موضوع کی نمائندگی کرتے ہیں، اور ان کی شہادت اُس عہد سے متعلق ہے جسے الفا موسیٰ نے پیش کیا، اور یہی وہی عہد ہے جس کی تصدیق اومیگا مسیح نے کی۔

In prophecy the Tigris represents Assyria and the Euphrates is Babylon. In this relation they are the two powers, represented as lions by Jeremiah who would carry first the northern kingdom and thereafter the southern kingdom into captivity.

در نبوت، دجله نمایانگر آشور است و فرات بابل. در این نسبت، آن دو همان دو قدرتی هستند که ارمیا ایشان را به صورت شیران تصویر می‌کند؛ قدرت‌هایی که نخست مملکت شمالی و سپس مملکت جنوبی را به اسارت خواهند برد.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadrezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> اسرائیل پراگنده‌گوسفندی است؛ شیران او را رانده‌اند: نخست پادشاه آشور او را بلعید؛ و در آخر، این نبوکدنصر، پادشاه بابل، استخوان‌های او را شکست. ارمیا 50:17.

Both Assyria and Babylon were northern enemies in relation to either kingdom of Israel, and are therefore types of the counterfeit king of the north—the papal power. Essentially the same political and religious traditions were carried out by the two powers that arose from the same cultural setting, but Assyria’s political structure emphasized statecraft, whereas; Babylon emphasized churchcraft, though very similar. Pagan Rome and papal Rome at some levels are identical, but still, pagan Rome represents statecraft and papal Rome churchcraft. Assyria, in prophetic relation to Babylon was a kingdom of statecraft, followed by Babylon a similar power that emphasized churchcraft. Assyria represented pagan Rome and Babylon represents papal Rome. All four of these powers trampled down God’s sanctuary and host. Assyria is associated with the Tigris and Babylon the Euphrates. This is in agreement with the drying up of the Euphrates in the book of Revelation, to prepare the way for the kings of the east as typified by the work of Cyrus in diverting the Euphrates to bring down Babylon. Babylon is the Euphrates; Assyria is the Tigris.

هم آشور و هم بابل، نسبت به هر یک از دو پادشاهی اسرائیل، دشمنانی شمالی بودند؛ و از این‌رو، نمونه‌هایی از پادشاهِ جعلیِ شمال ــ یعنی قدرت پاپی ــ به‌شمار می‌آیند. در اساس، همان سنن سیاسی و مذهبی به‌وسیلهٔ این دو قدرتی که از یک بستر فرهنگی واحد برخاستند، به اجرا درآمد؛ اما ساختار سیاسی آشور بر کشورداری تأکید داشت، در حالی که بابل، هرچند بسیار مشابه، بر کلیسازدگی تأکید می‌ورزید. رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی در برخی سطوح یکسان‌اند؛ با این همه، رومِ بت‌پرست نمایندهٔ کشورداری است و رومِ پاپی نمایندهٔ کلیسازدگی. آشور، در نسبت نبوی با بابل، پادشاهیِ کشورداری بود، و پس از آن بابل آمد؛ قدرتی مشابه که بر کلیسازدگی تأکید داشت. آشور نمایانگر رومِ بت‌پرست بود و بابل نمایانگر رومِ پاپی است. هر چهارِ این قدرت‌ها مقدس و لشکر خدا را پایمال کردند. آشور با دجله مرتبط است و بابل با فرات. این با خشک‌شدن فرات در کتاب مکاشفه سازگار است، تا راه برای پادشاهانِ مشرق آماده شود؛ همان‌گونه که در کارِ کوروش نمونه‌وار دیده می‌شود، آنگاه که فرات را منحرف ساخت تا بابل را سرنگون کند. بابل همان فرات است؛ آشور همان دجله.

The king of the north in prophecy conquers the world during the Sunday law crisis and thereafter falls, but the conquering is often represented as an overwhelming flood. The story of the king of the north, as represented by Assyria and Babylon, is symbolized by rivers for the story is told by the voice of many waters.

پادشاه شمال در نبوت، در جریان بحران قانون یکشنبه جهان را تسخیر می‌کند و پس از آن سقوط می‌نماید؛ اما این تسخیر غالباً به صورت سیلابی سهمگین به تصویر کشیده شده است. داستان پادشاه شمال، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ آشور و بابل بازنمایی می‌شود، با رودها نمادپردازی شده است، زیرا این داستان با صدای آب‌های بسیار روایت می‌گردد.

The land between the two rivers is called Mesopotamia, which means ‘the land between two rivers.’ The two rivers represent the northern power which God employs to chastise His apostate people by scattering them into captivity. One of the tributary streams of the voice of many waters is found in the name “Padanaram,” which is referenced only ten times in the Scriptures. The first mention is in association with the covenant, for it identifies the blood roots of Rebekah, the wife of Isaac. The verse says:

زمینِ میانِ دو دریا را بین‌النهرین می‌نامند، که به معنای «سرزمینِ میانِ دو رود» است. این دو رود نمایانگرِ قدرتِ شمالی هستند که خدا آن را به کار می‌گیرد تا قومِ مرتدِ خود را با پراکنده ساختنِ ایشان به اسارت، تأدیب کند. یکی از شاخه‌های فرعیِ آوازِ آب‌های بسیار در نامِ «پَدَن‌اَرام» یافت می‌شود، که در کتبِ مقدس تنها ده بار بدان اشاره شده است. نخستین ذکرِ آن در پیوند با عهد است، زیرا ریشه‌های خونیِ رِفْقَه، همسرِ اسحاق، را مشخص می‌سازد. آیه می‌گوید:

> And Isaac was forty years old when he took Rebekah to wife, the daughter of Bethuel the Syrian of Padanaram, the sister to Laban the Syrian.

> وإسحاقُ كان ابنَ أربعين سنةً حين اتخذَ رِفقةَ زوجةً له، وهي ابنةُ بتوئيلَ الآراميِّ من فَدّانِ أرام، أختُ لابانَ الآراميِّ.

The end of forty years has been shown upon the three witnesses of Moses to lead to Kadesh, 1863 and the Sunday law. The marriage of Isaac is a covenant marriage typifying the marriage of Christ to the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law, which is 1863, which is Kadesh, which is the end of a forty-year covenant history. Rebekah was a daughter of a Syrian and the sister of Laban a Syrian, (who in the next generation of covenant history, broke a covenant with Isaac’s son Jacob.)

پایانِ چهل سال بر سه شاهدِ موسی آشکار شده است که به قادِش، 1863، و قانونِ یکشنبه منتهی می‌شود. ازدواجِ اسحاق، ازدواجی عهدی است که نمونه‌وار به ازدواجِ مسیح با صد و چهل و چهار هزار تن در قانونِ یکشنبه اشاره دارد؛ همان که 1863 است، همان که قادِش است، همان که پایانِ یک تاریخِ عهدیِ چهل‌ساله است. رِبِکا دخترِ یک سوری بود و خواهرِ لابانِ سوری، (که در نسلِ بعدیِ تاریخِ عهدی، عهدی را با یعقوب، پسرِ اسحاق، شکست.)

Bethuel means ‘house of desolation or desolator,’ so Rebekah was the daughter of “the house of the desolator.’ Syria means highland and plateau, and Padanaram means Mesopotamia, or the land between. Rebekah was from the bloodline of Syrians who came from Mesopotamia the highland between ‘the Tigris of Assyria’ and ‘the Euphrates of Babylon,’ who represent the lions which the Lord used to scatter his apostate sheep. The house of the desolators was joined with the house of God in the marriage of Isaac and Rebekah. It is not an accident that in the first mention of Padanaram, these two rivers representing the prophetic king of the north who is represented as an overflowing flood is first mentioned in Genesis 25:20.

Betuel oznacza „dom spustoszenia” albo „spustoszyciela”, tak więc Rebeka była córką „domu spustoszyciela”. Syria oznacza wyżynę i płaskowyż, a Paddan-Aram oznacza Mezopotamię, czyli kraj pośrodku. Rebeka pochodziła z linii krwi Syryjczyków, którzy wywodzili się z Mezopotamii, wyżyny położonej pomiędzy „Tygrysem Asyrii” a „Eufratem Babilonu”, którzy przedstawiają lwy, których Pan użył, aby rozproszyć swoje odstępcze owce. Dom spustoszycieli został połączony z domem Bożym w małżeństwie Izaaka i Rebeki. Nie jest przypadkiem, że przy pierwszej wzmiance o Paddan-Aram po raz pierwszy wspomina się o tych dwóch rzekach, przedstawiających proroczego króla północy, ukazanego jako wzbierająca powódź, w 1 Księdze Mojżeszowej 25:20.

The connection of the house of desolation with God’s covenant people continues when Jacob flees from Esau, and ends up at his uncle Laban’s and there serves two periods’ of 2520 days in order to secure the next covenant marriage. One marriage ends with the scattering of the northern kingdom of Israel and the other marriage ends with the scattering of the southern kingdom. When those two kingdoms respective period of scattering ended in 1798 and 1844, the marriage that Jacob labored to accomplish over two periods of 2520 was fulfilled, as the bridegroom came to the marriage on October 22, 1844.

پیوندِ خانهٔ ویرانی با قومِ عهدِ خدا ادامه می‌یابد آنگاه که یعقوب از عیسو می‌گریزد، و نزد داییِ خود، لابان، می‌رود و در آنجا برای به‌دست آوردنِ ازدواجِ عهدیِ بعدی، دو دورهٔ 2520روزه خدمت می‌کند. یک ازدواج با پراکنده شدنِ پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل پایان می‌یابد و ازدواجِ دیگر با پراکنده شدنِ پادشاهیِ جنوبی پایان می‌پذیرد. هنگامی که دورهٔ پراکندگیِ هر یک از آن دو پادشاهی به‌ترتیب در 1798 و 1844 به پایان رسید، آن ازدواجی که یعقوب برای تحققِ آن در طیِ دو دورهٔ 2520 مشقت کشیده بود، به انجام رسید، زیرا داماد در 22 اکتبر 1844 به عروسی آمد.

Did Christ then marry Leah, which means ‘weary and tired,’ or did He marry Rachel, which means ‘a good traveler?’ Leah and Rachel represent two classes of travelling virgins, one virgin who ‘grows weary’ and one virgin who ‘travels well’ on the path to marry Jacob on October 22, 1844.

آیا مسیح، پس، با لیه ازدواج کرد که به معنای «خسته و فرسوده» است، یا با راحیل ازدواج کرد که به معنای «مسافری نیکو» است؟ لیه و راحیل نمایانگر دو طبقه از باکره‌گانِ در سفرند: یک باکره که «خسته می‌شود» و یک باکره که در مسیرِ ازدواج با یعقوب در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ «نیک سفر می‌کند».

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «در آغازِ راه، نوری درخشان در پشتِ سرِ ایشان قرار داده شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان “ندای نیمه‌شب” است. این نور در سراسرِ راه می‌تابید و برای پاهای ایشان روشنایی می‌بخشید تا مبادا بلغزند.»

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Early Writings, 15.

> «اگر چشمان خود را بر عیسی، که درست پیش روی آنان بود و ایشان را به سوی شهر رهبری می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما به‌زودی برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است، و انتظار داشتند که پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی آنان را تشویق می‌کرد، بدین‌سان که بازوی راستِ جلال‌مند خویش را بلند می‌نمود، و از بازوی او نوری برمی‌آمد که بر فراز گروه ادونتی به اهتزاز درمی‌آمد، و آنان فریاد برمی‌آوردند: “هَلِلویاه!” دیگران بی‌پروا نوری را که پشت سرشان بود انکار کردند و گفتند این خدا نبود که ایشان را تا اینجا هدایت کرده بود. نوری که پشت سرشان بود خاموش شد و پاهای ایشان را در تاریکیِ کامل رها کرد، و آنان لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از مسیر به پایین، در جهان تاریک و شریرِ زیرِ پا، سقوط کردند.» Early Writings, 15.

In 1844, the Philadelphian Millerite movement went into the marriage. The marriage of October 22, 1844 separated two classes of worshippers represented by Rachel and Leah. Rachel, represents a class who had successfully travelled on the path to the marriage of October 22, 1844, but Leah’s class grew weary. They were then separated and the testing process of the third angel began, right where the testing-process of the Midnight Cry concluded.

در سال ۱۸۴۴، جنبش فیلادلفیاییِ میلریتی به ازدواج درآمد. ازدواجِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دو طبقه از عبادت‌کنندگان را که به‌واسطۀ راحیل و لیه نمود یافته‌اند، از یکدیگر جدا ساخت. راحیل نمایندۀ طبقه‌ای است که با موفقیت در مسیرِ منتهی به ازدواجِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ سفر کرده بود، اما طبقۀ لیه خسته شد. آنگاه ایشان از یکدیگر جدا شدند و فرایندِ آزمونِ فرشتۀ سوم، دقیقاً از همان‌جا آغاز شد که فرایندِ آزمونِ فریادِ نیمه‌شب پایان یافته بود.

The marriage had commenced and it was to thereafter to be consummated and tested. The marriage was consummated in 1846, and the testing process of the third angel began. In 1849 and 1850 the Lord was stretching out His hand a second time to gather His remnant. The second table of Habakkuk was then placed into history, as typified by the second set of Commandments. After Moses broke the first set, the second set of tables were set forth. The 1850 chart replaced the 1843, and in 1850, the testing of ancient Israel as God’s new covenant bride continued towards Kadesh and 1863.

ازدواج آغاز شده بود و از آن پس می‌بایست به کمال رسد و آزموده شود. این ازدواج در سال ۱۸۴۶ به کمال رسید، و فرایند آزمونِ فرشتهٔ سوم آغاز گردید. در سال‌های ۱۸۴۹ و ۱۸۵۰، خداوند برای بار دوم دست خود را دراز می‌کرد تا باقیماندگان خود را گرد آورد. در آن زمان، لوح دومِ حبقوق در تاریخ جای داده شد، چنان‌که نمونهٔ آن در دومین مجموعهٔ احکام دیده می‌شود. پس از آن‌که موسی نخستین مجموعه را شکست، دومین مجموعهٔ الواح برقرار گردید. نمودار ۱۸۵۰ جایگزین ۱۸۴۳ شد، و در ۱۸۵۰، آزمون اسرائیلِ کهن به‌مثابهٔ عروس عهدِ جدیدِ خدا، در مسیر قادش و ۱۸۶۳ ادامه یافت.

In 1856, more water from the two rivers came through the pen of Hiram Edson. The light upon the “seven times” which came through Edson’s pen, was the light represented by the two rivers that began their prophetic testimony at the Garden of Eden. The Garden of Eden is a symbol of mankind’s rebellion against God’s law, and is where the waters of the Ulai and Hiddekel rivers begin their journey. They travel through covenant history, for that Garden, the symbol of rebellion, is also where a lamb was slain to provide clothes to replace the fig leaves upon Adam and Eve. Covenant history begins with the covenant of life between Adam and God. That covenant symbolized by the tree of life, led to the broken covenant by Adam and Eve, that initiated a new covenant of life, when the Lamb slain from the foundation of the world provided clothing for the naked and lost pair. The two rivers which flow from that Garden ultimately become the symbols of the powers God employs as His rod of chastisement.

در سال ۱۸۵۶، آبِ بیشتری از آن دو نهر از طریق قلم هیرام اَدسون جاری شد. نوری که دربارهٔ «هفت زمان» از طریق قلم اَدسون آمد، همان نوری بود که به‌وسیلهٔ آن دو نهری نمودار می‌شد که شهادت نبویِ خود را از باغ عدن آغاز کردند. باغ عدن نمادی از عصیانِ بشر بر ضد شریعت خداست، و همان‌جاست که آب‌های نهرهای اولای و حدّاقل سفر خود را آغاز می‌کنند. آن‌ها در سراسر تاریخِ عهد جریان می‌یابند، زیرا آن باغ، که نماد عصیان است، همان‌جا نیز هست که برّه‌ای ذبح شد تا جامه‌ای فراهم آوَرَد و جای برگ‌های انجیرِ بر آدم و حوّا را بگیرد. تاریخِ عهد با عهدِ حیات میان آدم و خدا آغاز می‌شود. آن عهد که به‌وسیلهٔ درخت حیات نمادینه شده بود، به‌واسطهٔ آدم و حوّا به عهدی شکسته انجامید، و این امر آغازگرِ عهدی تازه از حیات شد، هنگامی که برّه‌ای که از بنای عالم ذبح شده بود، برای آن زوجِ عریان و گمشده پوشش فراهم آورد. آن دو نهری که از آن باغ جاری می‌شوند، در نهایت به نمادِ قدرت‌هایی بدل می‌گردند که خدا آن‌ها را به‌عنوان عصای تأدیبِ خویش به‌کار می‌گیرد.

> O Assyrian, the rod of mine anger, and the staff in their hand is mine indignation. I will send him against an hypocritical nation, and against the people of my wrath will I give him a charge, to take the spoil, and to take the prey, and to tread them down like the mire of the streets. Isaiah 10:5, 6.

> ای آشوری، عصای خشم من، و چوبی که در دست ایشان است غضب من می‌باشد. او را بر ضد امتی منافق خواهم فرستاد، و بر ضد قومِ موردِ غضبِ خود به او فرمان خواهم داد تا غارت کند، و تاراج نماید، و ایشان را همچون گلِ کوچه‌ها پایمال سازد. اشعیا 10:5، 6

Those two rivers flowed out of Eden into the lineage of Rebekah and her covenant marriage to Isaac, and onward to Jacob, where the water of the two rivers is represented as two distinct periods of seven times. Then, the same two rivers flow through the last six chapters of Daniel, where three chapters are represented by each river. One river represents the increase of knowledge which was unsealed in chapters seven, eight and nine and the other river represents the increase of knowledge which was unsealed in chapters ten, eleven and twelve.

آن دو نهر از عدن به نسلِ رِفْقَه و ازدواجِ عهدیِ او با اسحاق جاری شدند، و سپس به یعقوب رسیدند، جایی که آبِ آن دو نهر به صورتِ دو دورهٔ متمایزِ هفت‌گانه نمایانده شده است. سپس همان دو نهر از خلالِ شش فصلِ پایانیِ دانیال جاری می‌شوند، که در آن هر نهر با سه فصل بازنمایی می‌شود. یک نهر نمایانگرِ افزایشِ معرفتی است که در فصل‌های هفت، هشت و نه گشوده شد، و نهرِ دیگر نمایانگرِ افزایشِ معرفتی است که در فصل‌های ده، یازده و دوازده گشوده شد.

Chapters seven, eight and nine are represented as the vision of the Ulai and Christ is portrayed in a similar way in chapters ten, eleven and twelve. In both river visions, represented by three chapters—Christ is represented as standing upon the water.

ابواب سات، هشت و نه همچون رؤیای اولای به تصویر کشیده شده‌اند، و مسیح نیز در ابواب ده، یازده و دوازده به شیوه‌ای مشابه ترسیم شده است. در هر دو رؤیای مربوط به نهر، که هر یک در سه باب عرضه شده‌اند، مسیح در حالی تصویر شده است که بر آب ایستاده است.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> و واقع شد هنگامی که من، یعنی من دانیال، رؤیا را دیدم و در پی فهمیدن معنای آن بودم، اینک کسی با هیئت مردی در برابر من ایستاد. و آوای مردی را از میان کرانه‌های اولای شنیدم که ندا کرده، گفت: ای جبرائیل، این مرد را از رؤیا آگاه ساز. دانیال ۸:‏۱۵، ۱۶

The vision of Christ in chapter ten is similar to the vision John witnessed in Revelation chapter one, and in Daniel’s vision of chapter eight Palmoni is upon the waters, as He was in chapter twelve, where He was clothed in linen.

رؤیای مسیح در باب دهم مشابه رؤیایی است که یوحنا در مکاشفه باب اول مشاهده کرد، و در رؤیای دانیال در باب هشتم، پَلمونی بر فراز آب‌هاست، همان‌گونه که در باب دوازدهم نیز بود، جایی که او به کتان ملبّس بود.

> “At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

> «Στον καιρό τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Γαβριὴλ, ὁ προφήτης Δανιὴλ δὲν ἦταν σε θέση νὰ δεχθῇ περαιτέρω διδασκαλία· ἀλλὰ λίγα χρόνια ἀργότερα, ἐπιθυμώντας νὰ γνωρίσῃ περισσότερα γιὰ ζητήματα ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμη ἐξηγηθῇ πλήρως, ἀφοσιώθηκε πάλι στὸ νὰ ζητήσῃ φῶς καὶ σοφία ἀπὸ τὸν Θεό. “Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐγὼ Δανιὴλ ἤμην πενθῶν τρεῖς ὁλόκληρες ἑβδομάδες. Ἄρτον ἐπιθυμητὸν δὲν ἔφαγα, οὔτε κρέας οὔτε οἶνος εἰσῆλθεν εἰς τὸ στόμα μου, οὔτε καὶ ἤλειψα καθόλου ἑμαυτόν…. Καὶ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου, καὶ εἶδον, καὶ ἰδού, ἀνὴρ εἷς ἐνδεδυμένος λινὰ ἱμάτια, καὶ ἡ ὀσφὺς αὐτοῦ ἦτο περιεζωσμένη μὲ χρυσίον καθαρὸν ἐκ Οὐφάζ. Τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ ἦτο ὡς βηρύλλιον, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὅρασις ἀστραπῆς, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς λαμπάδες πυρός, καὶ οἱ βραχίονες αὐτοῦ καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ὄψις χαλκοῦ στιλπνοῦ, καὶ ἡ φωνὴ τῶν λόγων αὐτοῦ ὡς φωνὴ πλήθους.”»

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

> «کسی جز پسر خدا بر دانیال ظاهر نشد. این توصیف همانند توصیفی است که یوحنا هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پطمس بر او مکشوف شد، ارائه کرده است. خداوند ما اکنون با فرستاده‌ای آسمانی دیگر می‌آید تا به دانیال آنچه را که در ایام آخر واقع می‌شد، تعلیم دهد. این معرفت به دانیال داده شد و به الهام برای ما ثبت گردید، ما که انتهای جهان بر ما فرارسیده است.» Review and Herald, February 8, 1881.

In the Hiddekel vision of Christ in chapter ten, Christ is upon the water and clothed in linen and in the Ulai vision He is upon the water. The vision of Revelation one aligns with the vision presented in the Ulai and Hiddekel visions, where Sister White identifies that it is “no less a personage than the Son of God.” When she identifies the angel of Revelation ten she states the angel was “no less a personage than Jesus Christ.” The angel in Revelation ten lifts up His hand to heaven and swears by Him that liveth forever and ever, connected with the vision of Christ in chapter twelve who lifts up both His hands to heaven and swears by Him that liveth forever and ever. In Revelation ten He is upon both the water and land.

در رؤیای حدّاقلِ مسیح در فصل دهم، مسیح بر آب ایستاده و ملبّس به کتان است، و در رؤیای اولای نیز او بر آب است. رؤیای مکاشفه ۱ با رؤیایی که در رؤیاهای اولای و حدّاقل ارائه شده، هماهنگ است؛ جایی که خواهر وایت تصریح می‌کند که آن «کسی کمتر از پسر خدا نیست». هنگامی که او فرشتهٔ مکاشفه ۱۰ را معرفی می‌کند، می‌گوید که آن فرشته «کسی کمتر از عیسی مسیح نبود». فرشته در مکاشفه ۱۰ دست خود را به سوی آسمان برمی‌افرازد و به آن که تا ابدالآباد زنده است سوگند می‌خورد، و این با رؤیای مسیح در فصل دوازدهم مرتبط است که هر دو دست خود را به سوی آسمان برمی‌افرازد و به آن که تا ابدالآباد زنده است سوگند می‌خورد. در مکاشفه ۱۰ او بر هر دو، آب و خشکی، ایستاده است.

What exists “between the banks” of a river is water, and Daniel heard “a man’s voice between the banks,” so the voice came from the man upon the water, and the voice was the sound of the waters of the Ulai river.

آنچه «میان دو کرانۀ» یک رود وجود دارد، آب است؛ و دانیال «آوای مردی را از میان دو کرانه» شنید؛ پس آن صدا از آن مردی برمی‌خاست که بر روی آب‌ها بود، و آن صدا بانگ آب‌های رود اولای بود.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. …

> اور در روز بیست‌وچهارم از ماهِ نخست، هنگامی که در کنار رودِ عظیم، یعنی حِدِّقِل، بودم، آنگاه چشمان خود را بلند کرده، نگریستم، و اینک مردی را دیدم ملبس به کتان، که کمرش به زرِ نابِ اوفاز بسته شده بود. بدنش نیز چون زَبَرجَد بود، و چهره‌اش مانند منظرِ برق، و چشمانش چون مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش به رنگِ مفرغِ صیقل‌یافته، و صدای سخنانش مانند صدای جماعتی عظیم بود. …

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را پنهان دار و کتاب را تا زمانِ آخر مُهر کن؛ بسیاری به این‌سو و آن‌سو خواهند شتافت و معرفت افزون خواهد شد. آنگاه من، دانیال، نگریستم، و اینک دو تنِ دیگر ایستاده بودند، یکی بر این سویِ کرانهٔ نهر، و دیگری بر آن سویِ کرانهٔ نهر. و یکی به آن مردِ ملبس به کتان که بر فراز آب‌های نهر بود، گفت: «انجامِ این عجایب تا چه مدت خواهد بود؟» و من آن مردِ ملبس به کتان را که بر فراز آب‌های نهر بود، شنیدم، هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که این، برای زمانی و زمان‌ها و نصفِ زمان خواهد بود؛ و چون او پراکنده ساختنِ قدرتِ قومِ مقدس را به کمال رسانَد، همهٔ این امور به انجام خواهد رسید.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 10:4–6; 12:4–10.

> اور میں نے سنا، لیکن نہ سمجھا؛ تب میں نے کہا، اے میرے خداوند، ان باتوں کا انجام کیا ہوگا؟ اور اُس نے کہا، اے دانی ایل، اپنی راہ جا؛ کیونکہ یہ باتیں وقتِ آخر تک بند اور مُہر کی ہوئی ہیں۔ بہت سے لوگ پاک کیے جائیں گے، اور سفید کیے جائیں گے، اور آزمائے جائیں گے؛ لیکن شریر بدکرداری ہی کرتے رہیں گے؛ اور شریروں میں سے کوئی نہ سمجھے گا؛ لیکن دانا سمجھ جائیں گے۔ دانی ایل 10:4–6؛ 12:4–10۔

The great rivers of Shinar as Sister White identifies them, are both attached to a vision where Christ is upon the water speaking, for His voice is as the sound of many waters. In both visions the question of “how long” is asked. Both rivers are also represented in Daniel’s ‘question and answer’ of chapter eight, which is the central pillar and foundation of Adventism. There, the two rivers are symbols of the “seven times” of scattering and trampling down of both the sanctuary and the host. The two rivers fulfill their role as God’s rod of chastisement, only to thereafter flow into the Millerite history of the first angel, where William Miller discovered his first prophetic jewel, which was the line of the “seven times” in Leviticus twenty-six. The two rivers represent the two scatterings of 2520 years, which were accomplished by the two lions of Assyria and Babylon, who are represented by the Tigris and Euphrates, and of course by Leah and Rachel, nieces of Rebekah, whose covenant marriage occurred when Isaac was forty years old, as recorded in Genesis 2520.

رودهای عظیم شِنعار، آن‌گونه که خواهر وایت آن‌ها را شناسایی می‌کند، هر دو به رؤیایی پیوسته‌اند که در آن مسیح بر آب ایستاده و سخن می‌گوید؛ زیرا آواز او همچون صدای آب‌های بسیار است. در هر دو رؤیا، پرسشِ «تا به کِی» مطرح می‌شود. هر دو رود همچنین در «پرسش و پاسخ» دانیال در باب هشتم نمود یافته‌اند، که ستون مرکزی و بنیاد ادونتیسم است. در آنجا، آن دو رود نمادِ «هفت زمان» پراکندگی و پایمال شدنِ هم مَقْدِس و هم لشکر هستند. آن دو رود نقش خود را به‌عنوان عصای تأدیبِ خدا ایفا می‌کنند، و سپس به تاریخ میلریتیِ فرشتهٔ اول جاری می‌شوند، جایی که ویلیام میلر نخستین گوهر نبویِ خود را کشف کرد، که همان خطِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش بود. آن دو رود نمایانگر دو پراکندگیِ 2520 ساله‌اند، که به‌وسیلهٔ دو شیرِ آشور و بابل به انجام رسیدند؛ همان‌ها که به‌وسیلهٔ دجله و فرات، و البته به‌وسیلهٔ لیه و راحیل، برادرزاده‌های رِفقه، نمایش داده می‌شوند؛ کسانی که ازدواجِ عهدیِ ایشان هنگامی واقع شد که اسحاق چهل ساله بود، چنان‌که در پیدایش 2520 ثبت شده است.

Miller only presented the scattering of “seven times” against the southern kingdom of Judah, which was fulfilled with the 2300-year prophecy in 1844. In 1856, the “new wine” of the “seven times” identified the same scattering upon the northern kingdom ending in 1798. As the first prophetic discovery of William Miller, the water of the river Euphrates arrived as the alpha doctrine in the history of the first angel. The water of the Ulai river arrived with the third angel. The alpha discovery of Miller was the seven times represented by the river Ulai and the omega discovery of Hiram Edson was the seven times represented by the Hiddekel river.

میلر تنها پراکندگیِ «هفت زمان» را بر ضدِ پادشاهیِ جنوبیِ یهودا عرضه کرد، که همراه با نبوتِ ۲۳۰۰ ساله در سال ۱۸۴۴ به انجام رسید. در سال ۱۸۵۶، «شرابِ تازه»یِ «هفت زمان» همان پراکندگی را بر پادشاهیِ شمالی پایان‌یافته در سال ۱۷۹۸ شناسایی کرد. آبِ نهرِ فرات، به‌عنوان نخستین کشفِ نبویِ ویلیام میلر، در تاریخِ فرشتهٔ اول به‌مثابهٔ تعلیمِ آلفا پدیدار شد. آبِ نهرِ اولای با فرشتهٔ سوم پدیدار گردید. کشفِ آلفایِ میلر، هفت زمانِ ممثَّل به نهرِ اولای بود، و کشفِ اومگایِ هیرام ادسون، هفت زمانِ ممثَّل به نهرِ حدِّقِل بود.

The 2520 represents the length of the period that is the same for each kingdom, but that begins and ends forty-six years apart. 1798 marks the time of the end and the arrival of the first angel of Revelation fourteen. 1798 is the fulfillment of the 2520 years of scattering brought upon the northern kingdom by the lion of Assyria. 1844 is the fulfillment of the “seven times” brought upon the southern kingdom and is represented by the lion of Babylon. The two rivers are the bookends for the history of the first and second angels’ messages that ended with the arrival of the third on October 22, 1844, when both the seventh trumpet and also the jubilee trumpet were sounded on the antitypical Day of Atonement.

2520 مدتِ اُس دورانیے کی نمائندگی کرتا ہے جو ہر ایک مملکت کے لیے یکساں ہے، لیکن جس کا آغاز اور اختتام چھیالیس برس کے فاصلے سے ہوتا ہے۔ 1798 اختتامِ زمانہ اور مکاشفہ چودہ کے پہلے فرشتے کی آمد کی علامت ہے۔ 1798 اُس 2520 سالہ پراگندگی کی تکمیل ہے جو اسور کے شیر کے وسیلہ سے شمالی مملکت پر لائی گئی۔ 1844 اُن “سات زمانوں” کی تکمیل ہے جو جنوبی مملکت پر لائے گئے، اور اس کی نمائندگی بابل کے شیر سے کی جاتی ہے۔ یہ دو دریا پہلے اور دوسرے فرشتوں کے پیغامات کی تاریخ کے لیے آغاز و انجام کے ستون ہیں، جو 22 اکتوبر 1844 کو تیسرے فرشتے کی آمد پر اختتام پذیر ہوئی، جب مثالی یومِ کفارہ پر ساتویں نرسنگے اور نیز یوبیل کے نرسنگے دونوں کو پھونکا گیا۔

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

> پس در روز دهم از ماه هفتم، کرناى یوبیل را به صدا درآور؛ در روز کفاره، کرنا را در سراسر سرزمین خود به صدا درآورید. لاویان 25:9.

The sounding of the seventh trumpet is a symbol of Christ’s work in combining His Divinity with humanity, and is represented by the 2300 years of the Ulai River vision, and the sounding of the jubilee trumpet is a symbol of the covenant of the land that was broken and brought upon God’s people, what Daniel called the curse and oath of Moses, and what Moses called the “quarrel of God’s covenant.”

دمیده شدنِ شیپورِ هفتم نمادی از کارِ مسیح در پیوند دادنِ الوهیتِ خویش با انسانیت است، و به‌وسیلهٔ ۲۳۰۰ سالِ رؤیای نهرِ اُولای بازنمایی می‌شود؛ و دمیده شدنِ شیپورِ یوبیل نمادی از عهدِ زمین است که شکسته شد و بر قومِ خدا عارض گردید، همان چیزی که دانیال آن را لعنت و سوگندِ موسی نامید، و موسی آن را «مخاصمهٔ عهدِ خدا» خواند.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> آری، تمامی اسرائیل از شریعت تو تجاوز کرده‌اند و منحرف شده‌اند تا آواز تو را اطاعت نکنند؛ ازاین‌رو لعنت بر ما فرو ریخته است، و نیز آن سوگندی که در شریعت موسی، بندهٔ خدا، مکتوب است، زیرا که به او گناه ورزیده‌ایم. دانیال ۹:۱۱

The “curse” and the “oath” written of “in the law of Moses” is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “oath” is the same Hebrew word that in Leviticus is translated as “seven times.” The curse, for breaking the oath of the covenant in chapter twenty-five, is set forth in chapter twenty-six, where Moses identifies the curse as the “quarrel of the covenant.”

«لعنت» و «قسم»ی که «در شریعت موسی» نوشته شده است، همان «هفت مرتبه» مذکور در لاویان بیست‌وشش است. واژه‌ای که «قسم» ترجمه شده، همان واژهٔ عبری‌ای است که در لاویان به «هفت مرتبه» ترجمه شده است. لعنتِ ناشی از شکستنِ قسمِ عهد در فصل بیست‌وپنج، در فصل بیست‌وشش بیان شده است، جایی که موسی آن لعنت را «مخاصمهٔ عهد» معرفی می‌کند.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> پس من نیز با شما به مخالفت خواهم خاست، و شما را به سبب گناهانتان هفت چندان دیگر مجازات خواهم کرد. و شمشیری بر شما خواهم آورد که انتقام عهد مرا بگیرد؛ و چون در شهرهای خود گرد آیید، وبا را در میان شما خواهم فرستاد؛ و به دست دشمن تسلیم خواهید شد. لاویان 26:24، 25.

The Lord brought the sword of the lion of Assyria upon the northern kingdom to “punish” them by delivering them into “the hand of the enemy,” in 723 BC. Forty-six years later in 677 BC, the southern kingdom felt the curse of Moses. The curse of Moses is the quarrel of the covenant. For forty-six years the lions of Mesopotamia were employed by God to remove and trample down the host. At the end of that period of forty-six years Nebuchadnezzar destroyed the sanctuary. The host of Daniel’s question in verse thirteen of Daniel eight was enslaved by their enemies over a forty-six-year period that culminated with the destruction of the sanctuary, which was the other subject that was to be trampled down in verse thirteen. When those rivers reached 1798 and 1844 respectably, a host had been gathered together as a temple, for the host is a body, and the body is a temple. At the end of that period the temple erected over the forty-six years was to join with the heavenly temple in the marriage of Divinity with humanity. Marriage is between two temples, and what God joins together is not to be apart.

خداوند شمشیرِ شیرِ آشور را بر پادشاهیِ شمالی آورد تا در سال ۷۲۳ ق.م. ایشان را با سپردنشان به «دستِ دشمن» «مجازات» کند. چهل‌وشش سال بعد، در سال ۶۷۷ ق.م.، پادشاهیِ جنوبی لعنتِ موسی را احساس کرد. لعنتِ موسی همان مرافعهٔ عهد است. طی چهل‌وشش سال، شیرانِ بین‌النهرین به‌وسیلهٔ خدا به کار گرفته شدند تا لشکر را برکنند و پایمال سازند. در پایانِ آن دورهٔ چهل‌وشش‌ساله، نبوکدنصر مقدِس را ویران کرد. لشکرِ موردِ پرسشِ دانیال در آیهٔ سیزدهمِ دانیال هشت، در طی دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله به دستِ دشمنانشان به اسارت درآمد؛ دوره‌ای که با ویرانیِ مقدِس به اوج خود رسید، و مقدِس همان موضوعِ دیگری بود که در آیهٔ سیزدهم می‌بایست پایمال شود. هنگامی که آن نهرها، به‌ترتیب، به سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ رسیدند، لشکری همچون هیکل گرد آورده شده بود، زیرا لشکر یک بدن است، و بدن هیکل است. در پایانِ آن دوره، هیکلی که در طول آن چهل‌وشش سال بنا شده بود، می‌بایست در پیوندِ زناشوییِ الوهیت با انسانیت با هیکلِ آسمانی متحد گردد. ازدواج میان دو هیکل است، و آنچه را خدا به هم پیوسته است، نباید از هم جدا باشد.

The water of the Tigris came to 1798 and the water of the Euphrates came to 1844. Just before the arrival of the third angel, the second angel arrived, and thereafter at the Exeter, New Hampshire camp meeting on August 12–17, 1844, the message of the Midnight Cry was poured out. Exeter means “a water fortress,” and at the camp meeting, there was a counterfeit meeting held in a different tent, set up by a group from Watertown, Massachusetts. The waters that originated in Eden, according to Sister White, were about to be dispersed as “a tidal wave” across the eastern seaboard of the United States. The earthquake which triggered that tidal wave occurred in the Garden of Eden when Satan conquered mankind, causing a seismic upheaval in Eden whose waves reached the Midnight Cry of the Millerite history. That tidal wave floods into the Midnight Cry in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the wave that began at the earthquake of Adam’s sin reaches to the earthquake of the Sunday law of Revelation chapter eleven.

د اوبو د دجلې بهیر تر ۱۷۹۸ پورې ورسېد او د فرات اوبه تر ۱۸۴۴ پورې ورسېدې. د درېیمې فرښتې له راتګ څخه لږ مخکې، دوهمه فرښته راغله، او له هغې وروسته د ۱۸۴۴ کال د اګست له ۱۲ تر ۱۷ پورې، د نیوهمپشایر ایالت د Exeter په خیمه‌ییزه غونډه کې، د نیمې شپې د فریاد پیغام توی کړای شو. Exeter معنی لري «د اوبو کلا»، او په هغه خیمه‌ییزه غونډه کې یوه جعلي غونډه په بلې خیمه کې جوړه شوې وه، چې د ماساچوسټس د Watertown له یوې ډلې خوا برابره شوې وه. هغه اوبه چې د خور وایټ په وینا له عدن څخه سرچینه اخیستې وه، نږدې وې چې د متحده ایالاتو د ختیځ ساحلي کرښې پر اوږدو د «مدي څپې» په توګه خورې شي. هغه زلزله چې دغه مدي څپه یې راوپاروله، د عدن په بڼ کې هغه مهال رامنځته شوه کله چې شیطان پر انسانانو بریالی شو، او په عدن کې یې داسې زلزله‌ییزه ګډوډي پیدا کړه چې څپې یې د میلرایتي تاریخ د نیمې شپې فریاد ته ورسېدې. هماغه مدي څپه د یوسل او څلور څلوېښت زرو په تاریخ کې د نیمې شپې فریاد ته رادننه کېږي، او هغه څپه چې د آدم د ګناه له زلزلې څخه پیل شوې وه، د یکشنبې د قانون تر زلزلې پورې رسېږي چې د مکاشفې د یوولسم فصل کې یاد شوی دی.

The voice of Christ is the voice of many waters, and the waters combined, make up the message of the latter rain. Isaiah and his son Shearjashub are standing in verse three of chapter seven at the pool from the upper conduit, presenting the latter rain message in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. There Isaiah’s pronouncement upon the foolish and wicked king Ahaz is that the Lord would send upon Ahaz the waters of Assyria, king Sennacherib and his water would flow up to the neck.

آوازِ مسیح، آوازِ آب‌های بسیار است، و این آب‌ها در پیوستگی با یکدیگر، پیامِ بارانِ آخر را تشکیل می‌دهند. اشعیا و پسرش شِعاریاشوب در آیهٔ سه از باب هفتم، نزدِ برکه از مجرای بالایی ایستاده‌اند و پیامِ بارانِ آخر را در زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر اعلام می‌کنند. در آنجا، اعلامِ اشعیا بر ضدّ اَحاز، آن پادشاهِ جاهل و شریر، این است که خداوند آب‌های آشور، یعنی سَنحاریبِ پادشاه را، بر اَحاز خواهد فرستاد و آبِ او تا گردن بالا خواهد آمد.

> The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

> خداوند بار دیگر با من سخن گفت و فرمود: «از آن‌جا که این قوم آب‌های شیلوح را که به نرمی جاری است رد می‌کنند و به رضین و پسر رَمَلْیا دل خوش می‌دارند، لهذا اینک خداوند آب‌های نهر را، نیرومند و بسیار، یعنی پادشاه آشور و تمامی جلالش را، بر ایشان می‌آورد؛ و او بر همهٔ مجاری خود بالا خواهد آمد و از همهٔ کرانه‌های خویش خواهد گذشت. و از یهودا عبور خواهد کرد؛ طغیان کرده، خواهد گذشت و تا گردن خواهد رسید؛ و گستردگی بال‌های او پهنای سرزمین تو را، ای عِمّانوئیل، پر خواهد ساخت.» اشعیا ۸:‏۵–۸

Ahaz refused the waters that were ‘sent’ by the Lord, so the Lord ‘sent’ the waters of Assyria to Ahaz. Ahaz “rejoiced” in the confederacy of “Rezin and Remaliah’s son.” Ahaz “rejoices” in a counterfeit latter rain message represented by Rezin and Remaliah’s son.

آحاز آب‌هایی را که از سوی خداوند «فرستاده» شده بود، رد کرد؛ ازاین‌رو خداوند آب‌های آشور را به سوی آحاز «فرستاد». آحاز در هم‌پیمانیِ «رَصین و پسر رَمَلیاه» «شادمان شد». آحاز به پیامِ بارانِ آخریِ جعلی، که به‌وسیلهٔ رَصین و پسر رَمَلیاه نمایانده شده است، «شادمان می‌شود».

Rezin and the son of Remaliah, who is Pekah, king of the northern kingdom, represent a counterfeit of Isaiah and his son. The foolish and wicked king Ahaz “rejoices” in the confederacy represented by the ten northern tribes of Israel and Syria, typifying the unlawful relationship of church and state at the Sunday law. Ahaz rejoices, for shame and joy are the two opposite emotions that are employed by inspiration to address those who are represented in the debate of the latter rain. When Jeremiah ate the little book it was the joy and rejoicing of his heart, and Joel informs us God’s people will never be ashamed. Ahaz, as a Laodicean is blind, so he is rejoicing in the false water message and rejecting Isaiah’s true water message. He should be ashamed for trusting in the counterfeit latter rain message represented by the flood of the king of the north, but he has rejected the message of Shiloah.

رَصِينُ وَابْنُ رَمَلْيَا، أَيْ فَقَحُ مَلِكُ الْمَمْلَكَةِ الشِّمَالِيَّةِ، يُمَثِّلَانِ زَيْفًا لِإِشَعْيَاءَ وَابْنِهِ. إِنَّ الْمَلِكَ أَحَازَ الْجَاهِلَ الشِّرِّيرَ «يَبْتَهِجُ» بِالْحِلْفِ الَّذِي تُمَثِّلُهُ الْأَسْبَاطُ الْعَشَرَةُ الشِّمَالِيَّةُ مِنْ إِسْرَائِيلَ وَسُورِيَا، وَذَلِكَ نَمَطٌ لِلْعَلَاقَةِ غَيْرِ الْمَشْرُوعَةِ بَيْنَ الْكَنِيسَةِ وَالدَّوْلَةِ عِنْدَ سُنِّ قَانُونِ الْأَحَدِ. يَبْتَهِجُ أَحَازُ، لِأَنَّ الْخِزْيَ وَالْفَرَحَ هُمَا الْعَاطِفَتَانِ الْمُتَقَابِلَتَانِ اللَّتَانِ تَسْتَعْمِلُهُمَا الْوَحْيُ لِمُخَاطَبَةِ الَّذِينَ تُمَثِّلُهُمُ الْمُنَاظَرَةُ فِي الْمَطَرِ الْمُتَأَخِّرِ. حِينَ أَكَلَ إِرْمِيَا السِّفْرَ الصَّغِيرَ كَانَ ذَلِكَ بَهْجَةَ قَلْبِهِ وَفَرَحَهُ، وَيُخْبِرُنَا يُوئِيلُ أَنَّ شَعْبَ اللهِ لَنْ يَخْزَى أَبَدًا. أَحَازُ، بِوَصْفِهِ لَاوُدِكِيًّا، أَعْمَى؛ وَلِذَلِكَ هُوَ يَبْتَهِجُ بِرِسَالَةِ الْمِيَاهِ الزَّائِفَةِ وَيَرْفُضُ رِسَالَةَ إِشَعْيَاءَ الْحَقَّةَ عَنِ الْمِيَاهِ. كَانَ يَنْبَغِي أَنْ يَخْجَلَ لِاتِّكَالِهِ عَلَى رِسَالَةِ الْمَطَرِ الْمُتَأَخِّرِ الْمُزَيَّفَةِ الَّتِي يُمَثِّلُهَا فَيْضُ مَلِكِ الشِّمَالِ، لَكِنَّهُ قَدْ رَفَضَ رِسَالَةَ شِيلُوحَ.

The message of Shiloah in Isaiah eight is the message of the latter rain. The pool of Shiloah is identified in the New Testament as the pool of Siloam. In Hebrew or Greek it means “sent.” It was expedient for Christ to leave that He might “send” the Holy Spirit. Isaiah and Ahaz are at the pool of Shiloah, and the test is based upon whether to have faith in the pool Shiloah as represented by Isaiah and his son, or faith in Rezin and Remaliah’s son? Ahaz is choosing between two waters, the waters of Shiloah or the waters of the King of Assyria. Ahaz rejoiced in the alliance and message represented by Rezin and Remaliah’s son and he therefore received the flood of desolation, instead of the water that runs softly at his judgment. His judgment represents the Sunday law when the king of the north overflows the entire world like a flood. It does so from the Sunday law onward, when the flood of the Midnight Cry is also sweeping the world.

پيامِ شيلواح در اشعياي هشت، پيامِ بارانِ آخِر است. حوضِ شيلواح در عهدِ جديد به‌عنوانِ حوضِ سيلوام شناخته مي‌شود. در عبري يا يوناني، معناي آن «فرستاده‌شده» است. براي مسيح مصلحت بود كه برود تا روح‌القدس را «بفرستد». اشعيا و آحاز نزدِ حوضِ شيلواح هستند، و آزمون بر اين اساس است كه آيا بايد به حوضِ شيلواح، آن‌گونه كه به‌وسيلهٔ اشعيا و پسرش نمايانده شده است، ايمان داشت، يا به رِصين و پسرِ رِمَليّا ايمان آورد؟ آحاز ميانِ دو آب در حال انتخاب است: آب‌هاي شيلواح يا آب‌هاي پادشاهِ آشور. آحاز به اتحاد و پيامي كه به‌وسيلهٔ رِصين و پسرِ رِمَليّا نمايانده شده بود، شادماني كرد و ازاين‌رو، به‌جاي آبي كه در هنگامِ داوريِ او به نرمي جاري مي‌شود، سيلِ ويراني را دريافت نمود. داوريِ او نمايانگرِ قانونِ يكشنبه است، هنگامي كه پادشاهِ شمال همچون سيلابي تمامِ جهان را فرا مي‌گيرد. اين امر از زمانِ قانونِ يكشنبه به بعد رخ مي‌دهد، هنگامي كه سيلِ فريادِ نيمه‌شب نيز جهان را درمي‌نوردد.

Ahaz rejoices in the alliance of the ten northern tribes and Syria, and thus rejoices in the message that combines church and state, as represented by every unlawful alliance found within God’s Word. Isaiah represents a Philadelphian and Ahaz a Laodicean. Christ connects Isaiah’s testimony with His own when He cures the blind man, a Laodicean at the pool of Siloam.

آحاز از اتحادِ ده قبیلهٔ شمالی و سوریه شادمان می‌شود، و بدین‌سان از پیامی نیز شادمان می‌گردد که کلیسا و دولت را با هم در می‌آمیزد؛ چنان‌که این امر در هر اتحادِ نامشروعی که در کلام خدا یافت می‌شود، نمود یافته است. اشعیا نمایندهٔ یک فیلادلفیایی است و آحاز نمایندهٔ یک لائودیکیه‌ای. مسیح شهادتِ اشعیا را با شهادتِ خود پیوند می‌دهد، آنگاه که مردِ نابینا، یعنی یک لائودیکیه‌ای، را در برکهٔ سیلوآم شفا می‌بخشد.

> And as Jesus passed by, he saw a man which was blind from his birth. And his disciples asked him, saying, Master, who did sin, this man, or his parents, that he was born blind?

> اور جب یسوع وہاں سے گزر رہا تھا، اُس نے ایک آدمی کو دیکھا جو پیدائش سے اندھا تھا۔ اور اُس کے شاگردوں نے اُس سے پوچھا، ’’اے اُستاد، کس نے گناہ کیا تھا، اِس آدمی نے یا اُس کے والدین نے، کہ یہ اندھا پیدا ہوا؟‘‘

> Jesus answered, Neither hath this man sinned, nor his parents: but that the works of God should be made manifest in him. I must work the works of him that sent me, while it is day: the night cometh, when no man can work. As long as I am in the world, I am the light of the world. When he had thus spoken, he spat on the ground, and made clay of the spittle, and he anointed the eyes of the blind man with the clay, And said unto him, Go, wash in the pool of Siloam, (which is by interpretation, Sent.) He went his way therefore, and washed, and came seeing.

> عیسی در پاسخ گفت: نه این مرد گناه کرده است و نه پدر و مادرش؛ بلکه تا اعمال خدا در او آشکار گردد. مرا باید تا وقتی روز است، کارهای فرستندهٔ خود را به‌جا آورم؛ شب می‌آید که در آن هیچ‌کس نمی‌تواند کار کند. مادامی که در جهان هستم، نور جهانم. چون این را گفت، بر زمین آب دهان افکند و از آن گل ساخت، و گل را بر چشمان آن مرد نابینا مالید، و به او گفت: برو و در حوض سیلوآم شست‌وشو کن (که ترجمه‌اش «فرستاده» است). پس او رفت و شست‌وشو کرد و بینا بازگشت.

> The neighbours therefore, and they which before had seen him that he was blind, said, Is not this he that sat and begged? Some said, This is he: others said, He is like him: but he said, I am he. Therefore said they unto him, How were thine eyes opened?

> لہٰذا ہمسایوں نے اور اُن لوگوں نے بھی جنہوں نے پہلے اُسے اندھا دیکھا تھا، کہا، کیا یہ وہی نہیں جو بیٹھا بھیک مانگا کرتا تھا؟ بعض نے کہا، یہی ہے۔ اَوروں نے کہا، یہ اُس کے مشابہ ہے۔ مگر اُس نے کہا، میں وہی ہوں۔ پس اُنہوں نے اُس سے کہا، تیری آنکھیں کیسے کھل گئیں؟

> He answered and said, A man that is called Jesus made clay, and anointed mine eyes, and said unto me, Go to the pool of Siloam, and wash: and I went and washed, and I received sight. John 9:1–11.

> او در پاسخ گفت: مردی که عیسی نامیده می‌شود، گِل ساخت و چشمان مرا تدهین کرد و به من گفت: به حوض سیلوآم برو و خود را بشوی. پس رفتم و شستم و بینایی یافتم. یوحنا ۹:۱–۱۱.

The blind man along with the foolish and wicked king Ahaz are tested as to whether to place their confidence in the pool of Siloam or the flood of Assyria. The blind man knows he is blind, but Ahaz is rich, increased with goods and in need of nothing. Ahaz is the foolish virgin at the pool of the latter rain, and the blind man a wise virgin. The waters that are Sent from, or the waters that are sent from Assyria are the test.

مرد نابینا همراه با آحاز، پادشاه جاهل و شریر، آزموده می‌شوند تا معلوم گردد آیا اعتماد خود را بر برکۀ سلوام خواهند نهاد یا بر سیلاب آشور. مرد نابینا می‌داند که نابیناست، اما آحاز دولتمند است، در اموال افزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارد. آحاز آن باکرۀ جاهل نزد برکۀ باران آخر است، و مرد نابینا باکره‌ای دانا. آب‌هایی که از «فرستاده‌شده» است، یا آب‌هایی که از آشور فرستاده می‌شود، همان آزمون است.

A pool is where water is gathered together, and prophetically a pool is where the various streams, rivers, creeks, seas, oceans, lakes, rain and dew of all the “waters” which represent the voice of Christ are gathered together. The pool of the latter rain is formed by the water which flows from the upper pool. The pool represents the message of the latter rain in the context of a test. Ahaz rejected the waters that flow softly, but the blind man was obedient to the message connected with the pool. Jesus took some of His Divinity, represented as “spit” and combined it with clay, representing the combination of Divinity with humanity that is accomplished by Christ in the Most Holy Place.

حوض جایی است که آب در آن گرد می‌آید؛ و از منظر نبوی، حوض جایی است که جویبارها، نهرها، رودک‌ها، دریاها، اقیانوس‌ها، دریاچه‌ها، باران و شبنمِ همهٔ «آب‌ها» که نمایانگر صدای مسیح هستند، در آن فراهم می‌شوند. حوضِ باران آخر از آبی شکل می‌گیرد که از حوضِ بالایی جاری می‌شود. حوض، پیامِ باران آخر را در زمینهٔ یک آزمون نمایان می‌سازد. آحاز آب‌هایی را که به نرمی جاری می‌شوند رد کرد، اما مردِ نابینا نسبت به پیامی که با حوض مرتبط بود مطیع بود. عیسی بخشی از الوهیتِ خود را، که به صورت «آب‌دهان» بازنمایی شده است، برگرفت و آن را با گل درآمیخت؛ گِلی که نمایانگرِ امتزاجِ الوهیت با انسانیت است، همان امری که به‌واسطهٔ مسیح در اقدس‌الاقداس به انجام می‌رسد.

Christ spat on the ground and mixed His spit to form clay. He used the message of the combination of Divinity and humanity to anoint the eyes of the blind man. The message represented by the combination of Divinity and humanity is the message of 1888, and it is designed to transform a person from the condition of Laodicea unto the condition of Philadelphia. But the message requires human participation. They must go to the pool, then wash.

مسیح بر زمین آب دهان انداخت و با آب دهانِ خود گِل ساخت. او از پیامِ اتحادِ الوهیت و انسانیت بهره گرفت تا چشمانِ مردِ نابینا را مسح کند. پیامی که به‌وسیلهٔ این اتحادِ الوهیت و انسانیت نمایانده می‌شود، همان پیامِ ۱۸۸۸ است، و برای آن مقرر شده است که انسان را از وضعیتِ لاادیکیه به وضعیتِ فیلادلفیه دگرگون سازد. اما این پیام مستلزم مشارکتِ انسانی است. آنان باید به حوض بروند، سپس شست‌وشو کنند.

All have sinned and come short of the glory of God, but Jesus said the blind man and his parents had not sinned. Jesus is removing the question of blame from the blind man’s condition, and identifies him as a man that was raised up to glorify the Lord, and the prophetic man in Bible prophecy that is raised up for the purpose that “the works of God should be made manifest” are the ensign, which is made up of men and women who have transitioned from Laodicea to Philadelphia. The ensign is where the works of God are manifested, for His work was to combine Divinity with humanity (as represented by the ointment of clay), and the trophies of that work are those who not only heard the Laodicean message, but those who followed the prescription in the message. The prescription for the blind man was to go and wash. Once he could see he did not need to try and glorify God, the circumstances surrounding him made that happen.

همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصر مانده‌اند، اما عیسی گفت آن مردِ کور و والدینش گناه نکرده بودند. عیسی مسئلۀ تقصیر را از وضعیت آن مردِ کور برمی‌دارد و او را مردی معرفی می‌کند که برای جلال دادن به خداوند برانگیخته شده بود؛ و آن مردِ نمادینِ نبوتِ کتاب‌مقدس که برای این مقصود برانگیخته می‌شود که «اعمال خدا در او ظاهر گردد»، همان عَلَم است؛ عَلَمی که از مردان و زنانی تشکیل شده است که از لائودیکیه به فیلادلفیه منتقل شده‌اند. عَلَم همان جایی است که اعمال خدا در آن ظاهر می‌گردد، زیرا عمل او این بود که الوهیت را با انسانیت متحد سازد (چنان‌که در گِلِ آغشته به چشم‌مرهم نمود یافته است)، و غنایم آن عمل کسانی هستند که نه‌تنها پیام لائودیکیه را شنیدند، بلکه نسخه‌ای را که در آن پیام بود نیز پیروی کردند. نسخۀ آن مردِ کور این بود که برود و خود را بشوید. چون توانست ببیند، دیگر لازم نبود بکوشد خدا را جلال دهد؛ شرایط پیرامون او خود موجب آن می‌شد.

It began with Christ’s approach, followed by Christ’s work. The last work of Christ in the Heavenly sanctuary in relation to man is to transform a human being from a valley of dead dry bones, or from being dead in the streets or from being blind as a bat. His last work is to recreate His people into His image, and that is the very work He did when He created Adam out of the dust of the ground, then breathed into him the breath of life. The last work is the first work, for He first made the clay and then anointed that clay with the life of His Spirit. With Adam the Spirit was His breath, with the blind man it was the water. With Ezekiel’s valley of dead bones it was a gathering message which created the body. Then a message of the four winds was breathed upon the body, and then it stood up as an mighty army.

این با آمدنِ مسیح آغاز شد و سپس کارِ مسیح در پی آن آمد. آخرین کارِ مسیح در قدسِ آسمانی در رابطه با انسان، این است که انسانی را از درّه‌ای از استخوان‌های خشکِ مرده، یا از حالتِ مرده بودن در کوچه‌ها، یا از کور بودن همچون خفاش، دگرگون سازد. آخرین کارِ او این است که قومِ خود را به صورتِ خویش از نو بیافریند، و این دقیقاً همان کاری است که هنگامی انجام داد که آدم را از خاکِ زمین آفرید و سپس در بینیِ او نَفَسِ حیات دمید. آخرین کار، همان نخستین کار است؛ زیرا او نخست گل را ساخت و سپس آن گل را به حیاتِ روحِ خویش مسح کرد. در موردِ آدم، روحْ نَفَسِ او بود؛ در موردِ آن مردِ نابینا، آب بود. در موردِ درّهٔ استخوان‌های مردهٔ حزقیال، پیامی برای گرد آوردن بود که بدن را پدید آورد. سپس پیامی دربارهٔ چهار باد بر آن بدن دمیده شد، و آنگاه آن بدن برخاست و به لشکری عظیم بدل شد.

While the blind man was yet blind, Jesus saw Him and then approached him. He approaches the blind man within the context of a question that was raised by His disciples, thus allowing Him to establish the proper prophetic setting for the illustration. The “works of God” are a prophetic symbol upon many various lines of witnesses in the Bible. Every manifestation of the “works of God” in the Scriptures is fulfilled in the time of the latter rain. Jesus is placing the context of the story in terms of the final message, as represented by Elijah in the last verses of Malachi.

در حالی که آن مردِ نابینا هنوز نابینا بود، عیسی او را دید و سپس به او نزدیک شد. او در چارچوبِ پرسشی که شاگردانش مطرح کرده بودند به آن مردِ نابینا نزدیک می‌شود، و بدین‌سان به او امکان می‌دهد که زمینهٔ نبویِ درستِ این تمثیل را برقرار سازد. «اعمال خدا» نمادی نبوی است بر خطوط گوناگونِ شاهدانِ بسیار در کتاب‌مقدس. هر تجلّیِ «اعمال خدا» در کتب مقدّس در زمانِ بارانِ آخِر به انجام می‌رسد. عیسی زمینهٔ این حکایت را بر حسبِ پیامِ نهایی قرار می‌دهد، آن‌گونه که در آیاتِ پایانیِ ملاکی به‌وسیلهٔ ایلیا بازنمایی شده است.

The parents and the blind child are not condemned as sinners, for this is the time of God’s marvelous works, and in that time the hearts of the parents and the hearts of the children will get turned to see the issue at hand. The issue being—whether the blind Laodicean man has been changed into a anointed Philadelphian man. That is the issue that confronts the parents and the child in the time of the latter rain, for that is also the time of judgment. And the time of judgment is carried out during the third and fourth generations according to Abraham’s covenant prophecy. The blind man is the last and fourth generation, and his parents are the third. In that period the Elijah message places families into circumstances where they are forced to accept or reject the message of the pool of Siloam. The foolish and wicked king Ahaz rejected the message of that pool, but the blind man accepted. The Elijah message of Malachi is set in the context of a curse before the great and terrible day of the Lord.

والدین اور نابینا بچہ گنہگار ٹھہرائے نہیں گئے، کیونکہ یہ خدا کے عجیب کاموں کے ظہور کا وقت ہے، اور اس وقت میں والدین کے دل اور اولاد کے دل اس معاملہ کو دیکھنے کے لیے پھیرے جائیں گے۔ معاملہ یہ ہے کہ آیا نابینا لاودیکیہ کا آدمی بدل کر ممسوح فِلاڈلفیائی آدمی بن گیا ہے۔ یہی وہ مسئلہ ہے جو اخیر بارش کے زمانہ میں والدین اور بچے کے سامنے آ کھڑا ہوتا ہے، کیونکہ وہ عدالت کا بھی وقت ہے۔ اور عدالت کا وقت ابرہام کے عہد کی نبوت کے مطابق تیسری اور چوتھی نسلوں میں جاری کیا جاتا ہے۔ نابینا آدمی آخری اور چوتھی نسل ہے، اور اس کے والدین تیسری نسل ہیں۔ اس مدت میں ایلیاہ کا پیغام خاندانوں کو ایسے حالات میں لے آتا ہے جہاں وہ حوضِ سِلوام کے پیغام کو قبول یا رد کرنے پر مجبور ہو جاتے ہیں۔ احمق اور شریر بادشاہ آحاز نے اس حوض کے پیغام کو رد کیا، لیکن نابینا آدمی نے اسے قبول کیا۔ ملاکی کا ایلیاہی پیغام، خداوند کے عظیم اور ہیبت ناک دن سے پہلے، لعنت کے پس منظر میں قائم کیا گیا ہے۔

When Jesus organized the setting we are considering, He included in His summary of the purpose of the miracle was that He must work then, for a time will come when no man can work. The work He referred to takes place in the daylight, and the end of work is represented as night. His reference is to the close of probation.

هنگامی که عیسی صحنه‌ای را که در نظر داریم ترتیب داد، در خلاصه‌ای که از هدف این معجزه بیان کرد، این نکته را نیز گنجانید که او باید در آن هنگام کار کند، زیرا زمانی خواهد آمد که هیچ‌کس نتواند کار کند. کاری که او بدان اشاره کرد در روشنایی روز انجام می‌گیرد، و پایان کار به‌صورت شب تصویر شده است. اشارهٔ او به بسته شدنِ مهلتِ فیض است.

When He finishes His work of judgment, he takes off His priestly garments and puts on His garments of vengeance. When He finishes that work of separating the lost from the saved, the work of salvation ends. Probation is closed and it is now nighttime when no man can work. Christ’s message was not only the Laodicean message to a blind man, but it was the Elijah message set within the context of the nearness of the close of probation, which is Christ’s sanctified motivation to work for the saving of souls.

وقتی او کار داوری خود را به پایان می‌رساند، جامه‌های کهانتی خویش را از تن به در می‌آورد و جامه‌های انتقام خود را بر تن می‌کند. هنگامی که آن کارِ جدا ساختن گمشدگان از نجات‌یافتگان را به انجام می‌رساند، کار نجات پایان می‌یابد. زمانِ آزمایش بسته می‌شود و اکنون شب است؛ هنگامی که هیچ‌کس نمی‌تواند کار کند. پیام مسیح تنها پیام لاودیکیه به انسانی کور نبود، بلکه پیام ایلیا بود که در چارچوب نزدیکیِ بسته شدنِ زمانِ آزمایش قرار داده شده بود، و این همان انگیزهٔ تقدیس‌شدهٔ مسیح برای کار در راه نجات جان‌هاست.

First Christ approached the blind man, then prepared and applied the ointment, then gave instructions for a work that the blind man must do for himself, and just as importantly is that as he takes up the work his sight is restored. Once he has sight he has transformed from a blind Laodicean into a Philadelphian. The transformation period of those two churches was fulfilled in the beginning from 1856 unto 1863.

نخست مسیح به مرد کور نزدیک شد، سپس مرهم را آماده کرد و بر او نهاد، آنگاه دستورهایی برای کاری داد که آن مرد کور باید خود برای خویشتن انجام می‌داد؛ و به همان اندازه مهم این است که به‌محض آنکه آن کار را بر عهده می‌گیرد، بینایی‌اش بازگردانده می‌شود. چون بینایی می‌یابد، از یک لائودیکیه‌ایِ کور به یک فیلادلفیه‌ای دگرگون می‌شود. دورهٔ دگرگونی آن دو کلیسا در آغاز، از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، به انجام رسید.

That period represents the separation of the wheat and tares, and the final sealing of the one hundred and forty-four thousand who are thereafter lifted up as an ensign. The blind man immediately became the public focus—once he changed from a Laodicean unto a Philadelphian. The blind man is the one hundred and forty-four thousand and the wicked and foolish king Ahaz are the former covenant people who are spewed out of the mouth of the Lord. At the same point in history, Jesus is either using his spit to anoint His new covenant people, or He is spitting the old covenant people out of His mouth.

آن دوره نمایانگر جداسازیِ گندم از علف‌های هرز، و مهر نهاییِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که پس از آن به‌عنوان عَلَمی برافراشته می‌شوند. آن مردِ نابینا بی‌درنگ کانون توجهِ عمومی شد—آنگاه که از لاودکیه‌ای به فیلادلفیه‌ای دگرگون گشت. آن مردِ نابینا همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، و آحازِ پادشاهِ شریر و ابله همان قومِ عهدِ پیشین‌اند که از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌شوند. در همان نقطه از تاریخ، عیسی یا از آبِ دهانِ خود برای تدهینِ قومِ عهدِ جدیدِ خویش استفاده می‌کند، یا قومِ عهدِ پیشین را از دهانِ خویش بیرون می‌افکند.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این افکار را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The Coming Crisis

> «بحرانِ در پیش»

> “With unerring accuracy the Infinite One keeps an account with all nations. While his mercy is offered with calls to repentance, this account will remain open; but when a certain limit which God has fixed is reached, the ministry of his wrath begins. The account is then closed; divine patience ceases; there is no more pleading for mercy in their behalf.

> «آن بی‌نهایت با دقتی خطاناپذیر با همهٔ ملت‌ها حساب نگاه می‌دارد. تا هنگامی که رحمت او همراه با دعوت‌ها به توبه عرضه می‌شود، این حساب همچنان مفتوح خواهد ماند؛ اما چون حدّ معیّنی که خدا مقرر کرده است فرا رسد، خدمتِ غضب او آغاز می‌شود. آنگاه حساب بسته می‌شود؛ شکیباییِ الهی پایان می‌پذیرد؛ و دیگر هیچ استدعایی برای رحمت به نفع ایشان در میان نخواهد بود.»

> “The prophet, looking down the ages, had our time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of Heaven’s blessings have been given them; but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude, are written against them. They are fast closing up their account with God.

> «پیامبر، در حالی که در گذر قرون می‌نگریست، زمان ما را در برابر دیدگان نبوی خویش مشاهده کرد. امت‌های این عصر، دریافت‌کنندگان رحمت‌هایی بی‌سابقه بوده‌اند. برگزیده‌ترین برکات آسمان به آنان عطا شده است؛ اما تکبّر فزاینده، طمع، بت‌پرستی، خوارشماریِ خدا، و ناسپاسیِ پست، بر ضدّ ایشان نوشته شده است. آنان به‌سرعت در حال بستن حساب خود با خدا هستند.»

> “The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion in the religious world. There will be gods many and lords many; every wind of doctrine will be blowing; and Satan, clothed in angel robes, would deceive, if it were possible, the very elect.

> روزها به‌سرعت نزدیک می‌شوند که در جهان دینی سردرگمی و آشفتگی عظیمی پدید خواهد آمد. خدایان بسیار و خداوندان بسیار خواهند بود؛ هر بادِ تعلیمی در وزیدن خواهد بود؛ و شیطان، آراسته به جامه‌های فرشتگان، اگر ممکن بود، حتی برگزیدگان را نیز فریب می‌داد.

> “The universal scorn thrown upon true piety and holiness, leads those who have not a living connection with God to lose their reverence for his law. And as the disrespect for the divine law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world and a world-loving church will become more distinct. Love of God’s precepts increases with one class, according as contempt for them increases with the other.

> تمسخرِ عامی که بر دینداریِ راستین و قدوسیت روا داشته می‌شود، کسانی را که پیوندی زنده با خدا ندارند، به آنجا می‌کشاند که حرمتِ شریعتِ او را از دست بدهند. و هرچه بی‌حرمتی نسبت به شریعتِ الهی آشکارتر گردد، خطِّ تمایز میان نگاه‌دارانِ آن و جهان، و کلیسایی جهان‌دوست، آشکارتر و مشخص‌تر خواهد شد. محبت به فرایضِ خدا در یک گروه فزونی می‌گیرد، به همان نسبت که تحقیرِ آنها در گروهِ دیگر افزایش می‌یابد.

> “The great I AM is vindicating his law. He is speaking to those who make it void in storms, in floods, in tempests, in earthquakes, in perils by land and by sea. Now is the time for his people to show themselves true to principle.

> «منِ اعظم» شریعت خویش را تبرئه می‌کند. او با کسانی سخن می‌گوید که آن را در میان توفان‌ها، سیلاب‌ها، بادهای سخت، زلزله‌ها، و خطراتِ خشکی و دریا بی‌اعتبار می‌سازند. اکنون زمان آن است که قوم او نشان دهند که به اصول وفادارند.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. The Lord is at the door. Upon the Mount of Olives the Saviour rehearsed the scenes that were to precede this great event: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars,’ he said. ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom; and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfilment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application in the last days.

> «ما بر آستانهٔ رویدادهایی عظیم و خطیر ایستاده‌ایم. خداوند بر در است. نجات‌دهنده بر کوه زیتون صحنه‌هایی را که می‌بایست پیش از این رویداد بزرگ واقع شوند، بازگو کرد: “از جنگ‌ها و اخبار جنگ‌ها خواهید شنید”، او گفت. “قومی بر قومی، و مملکتی بر مملکتی خواهند برخاست؛ و در جای‌های گوناگون قحطی‌ها، و وباها، و زلزله‌ها پدید خواهد آمد. همهٔ اینها آغاز دردهاست.” هرچند این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم تا اندازه‌ای تحقق یافتند، کاربردی مستقیم‌تر در ایام آخر دارند.»

> “John and the other prophets also were witnesses of the terrible scenes that will take place as signs of Christ’s coming. They saw armies mustering for battle, and men’s hearts failing them for fear. They saw the earth moved out of its place, the mountains carried into the midst of the sea, the waves thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. They saw the vials of God’s wrath opened, and pestilence, famine, and death come upon the inhabitants of the earth.

> «یوحنا و دیگر انبیا نیز شاهد صحنه‌های هولناکی بودند که به‌عنوان نشانه‌های آمدن مسیح رخ خواهد داد. آنان لشکرها را دیدند که برای جنگ گرد می‌آمدند، و دل‌های آدمیان را که از ترس از کار می‌افتاد. آنان دیدند که زمین از جای خود متزلزل شد، کوه‌ها به میان دریا افکنده شدند، امواج آن غریدند و آشفته گشتند، و کوه‌ها از خروش آن به لرزه درآمدند. آنان دیدند که جام‌های خشم خدا گشوده شد، و وبا، قحطی، و مرگ بر ساکنان زمین فرود آمد.»

> “Already the restraining Spirit of God is being withdrawn from the world. And hurricanes, tempests, disasters by sea and land, follow each other in quick succession. Science seeks to explain all these. The signs thickening around us, telling of the near approach of the Son of God, are attributed to any other than the true cause. Men cannot discern the sentinel angels restraining the four winds that they may not blow until the servants of God are sealed; but when God shall bid his angels loose the winds, there will be such a scene of his avenging wrath as no pen can picture.

> «از همین اکنون، روحِ بازدارندهٔ خدا از جهان در حال برداشته‌شدن است. و توفان‌های سهمگین، تندبادها، بلاها در دریا و خشکی، یکی پس از دیگری با شتاب رخ می‌دهند. علم می‌کوشد همهٔ این‌ها را توضیح دهد. نشانه‌هایی که پیرامون ما فزونی می‌گیرند و از نزدیک‌بودنِ آمدنِ پسرِ خدا خبر می‌دهند، به هر علتی جز علتِ حقیقی نسبت داده می‌شوند. انسان‌ها نمی‌توانند فرشتگانِ نگهبانی را که چهار باد را بازمی‌دارند تا نوزند تا زمانی که بندگانِ خدا مُهر شوند، تشخیص دهند؛ اما هنگامی که خدا به فرشتگانِ خود فرمان دهد که بادها را رها کنند، صحنه‌ای از غضبِ انتقام‌جویانهٔ او پدید خواهد آمد که هیچ قلمی توانِ تصویر کردنِ آن را ندارد.»

> “A crisis is just upon us; but God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, Ezekiel, and John, we see how closely heaven is connected with the events transpiring upon the earth. We see the care of God for those who are loyal to him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of his church, in his own keeping.

> «بحرانی درست در آستانۀ ماست؛ اما خادمان خدا نباید در این وضعیت خطیرِ عظیم بر خود تکیه کنند. در رؤیاهایی که به اشعیا، حزقیال و یوحنا داده شد، می‌بینیم که آسمان تا چه اندازه به‌طور نزدیک با رویدادهایی که بر زمین در جریان است پیوند دارد. ما عنایت خدا را نسبت به کسانی که به او وفادارند مشاهده می‌کنیم. جهان بی‌حاکم نیست. برنامۀ وقایع آینده در دستان خداوند است. جلالِ آسمان، سرنوشت ملت‌ها را، همچنان که امور کلیسای خود را، در نگاهبانیِ خویش دارد.»

> “God has revealed what is to take place in the last days, that his people may be prepared to stand against the tempests of opposition and wrath. Those who have been warned of the events before them are not to sit in calm expectation of the coming storm, comforting themselves that the Lord will shelter his faithful ones in the day of trouble. We are to be as men waiting for their Lord, not in idle expectancy, but in earnest work, with unwavering faith. It is no time now to allow our minds to be engrossed with things of minor importance.

> «خداوند آنچه را که در ایام آخر واقع خواهد شد آشکار ساخته است، تا قوم او برای ایستادگی در برابر توفان‌های مخالفت و غضب آماده باشند. آنان که از وقایعی که در پیش روی ایشان است هشدار یافته‌اند، نباید در انتظار آرامِ طوفانِ آینده بنشینند و خود را به این دلخوش سازند که خداوند در روز تنگی، وفاداران خویش را پناه خواهد داد. ما باید همچون کسانی باشیم که در انتظار سَروَر خویش‌اند، نه با چشم‌به‌راهیِ بی‌عمل، بلکه در کاری جدّی و با ایمانی استوار. اکنون زمان آن نیست که بگذاریم ذهن ما درگیر امور کم‌اهمیت شود.»

> “While men are sleeping, Satan is actively arranging matters so that the Lord’s people may not have mercy or justice. The Sunday movement is now making its way in darkness. The leaders are concealing the true issue, and many who unite in the movement do not themselves see whither the under-current is tending. Its professions are mild, and apparently Christian; but when it shall speak, it will reveal the spirit of the dragon. It is our duty to do all in our power to avert the threatened danger. We should bring before the people the real question at issue, thus interposing the most effectual protest against measures to restrict liberty of conscience. We should search the Scriptures, and be able to give the reason for our faith. Says the prophet, ‘The wicked shall do wickedly, and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.’

> «چون آدمیان در خواب‌اند، شیطان به‌فعّالانه امور را چنان ترتیب می‌دهد که قوم خداوند نه رحمت داشته باشند و نه عدالت. جنبش یک‌شنبه اکنون در تاریکی راه خود را می‌پیماید. رهبران، مسئلۀ حقیقی را پنهان می‌کنند، و بسیاری از آنان که به این جنبش می‌پیوندند، خود نیز نمی‌بینند که جریان زیرین به کجا گرایش دارد. اظهارهای آن ملایم و ظاهراً مسیحی است؛ امّا هنگامی که به سخن درآید، روح اژدها را آشکار خواهد ساخت. وظیفۀ ماست که هر آنچه در توان داریم به‌عمل آوریم تا خطرِ موردِ تهدید را دفع کنیم. باید مسئلۀ واقعیِ مورد نزاع را پیش روی مردم بگذاریم، و بدین‌سان مؤثرترین اعتراض را در برابر اقداماتی که آزادی وجدان را محدود می‌سازد، برپا داریم. باید کتب مقدّس را بجوییم و بتوانیم دلیل ایمان خود را بیان کنیم. نبی می‌گوید: «شریران به شرارت عمل خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ امّا دانایان خواهند فهمید.»

> “The important future is before us. To meet its trials and temptations, and to perform its duties, will require great faith, energy, and perseverance. But we may triumph gloriously; for not one watching, praying, believing soul will be ensnared by the devices of the enemy. All heaven is interested in our welfare, and waits our demand upon its wisdom and strength. Every opposing influence, whether open or secret, may be successfully resisted, ‘not by might nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of hosts.’ God is just as willing now as anciently to work through human efforts, and to accomplish great things through weak instrumentalities. We shall not gain the victory through numbers, but through full surrender of the soul to Jesus.

> "آیندهٔ مهم پیش روی ماست. برای رویارویی با آزمایش‌ها و وسوسه‌های آن، و برای انجام دادن وظایفش، ایمان عظیم، نیرو، و پایداری بسیار لازم خواهد بود. اما ما می‌توانیم به‌گونه‌ای پرجلال ظفر یابیم؛ زیرا هیچ جانِ بیدار، دعاگو، و ایمانداری به دام نیرنگ‌های دشمن گرفتار نخواهد شد. تمام آسمان به سعادت ما علاقه‌مند است، و در انتظار آن است که حکمت و قوت آن را مطالبه کنیم. هر نفوذِ معارض، خواه آشکار و خواه پنهان، می‌تواند با موفقیت مقاومت شود، «نه به قوت و نه به قدرت، بلکه به روح من، می‌گوید یهوهٔ صبایوت.» خدا اکنون نیز درست همان‌قدر مایل است که در روزگاران کهن بود تا از طریق کوشش‌های بشری عمل کند، و از رهگذر ابزارهای ضعیف کارهای عظیم به انجام رساند. ما پیروزی را از طریق کثرت عدد به دست نخواهیم آورد، بلکه از راه تسلیم کامل جان به عیسی."

> “Now, while mercy still lingers, while Jesus is making intercession for us, let us make thorough work for eternity.” Southern Watchman, December 25, 1906.

> «اکنون، تا زمانی که رحمت هنوز باقی است، تا زمانی که عیسی برای ما شفاعت می‌کند، بیایید برای ابدیت کاری کامل و همه‌جانبه انجام دهیم.» Southern Watchman، 25 دسامبر 1906.

Back to Articles