Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-One

کتابِ دانی ایل — ایک سو اکاون نمبر

The Symbolism of the Temple: Unveiling the Mysteries of the Divine and Human Connection

سمبولیزمِ ہیکل: الوہی اور انسانی ربط کے اسرار کا انکشاف

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.

دو چوب به یکدیگر پیوسته می‌شوند تا یک هیکل گردند. عدد چهل‌وشش نماد هیکل است، و چهل‌وشش سال فاصله‌ای است که اسارت پادشاهی شمالی را از اسارت پادشاهی جنوبی جدا می‌سازد. هنگامی که پایمال شدن قُدس و لشکر در زمان آخر، در سال 1798، به انجام می‌رسد، این چهل‌وشش سال است که دو چوب را در یک هیکل به هم می‌پیوندد. از 723 ق.م. تا 677 ق.م.، هیکل فرو افکنده شد و پایمال گردید. در 1798 پایمال شدن پایان یافت و تا 1844 هیکلی برپا شده بود. در آنجا ایشان می‌بایست یک امت شوند، با یک پادشاه، و تا ابد از گناه بازایستند. این طرح بود، اما شورش 1863 آن طرح را تا 2001 به عقب راند.

Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.

پولُس کلیسا را بدن می‌داند و مسیح را سر؛ و پولُس از بدن به‌عنوان نمادی از جسم استفاده می‌کند. نزد پولُس، «جسم» و «بدن» اصطلاحاتی‌اند که به‌جای یکدیگر به‌کار می‌روند.

> For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.

> زیرا اگر بر حسب جسم زندگی کنید، خواهید مرد؛ اما اگر به‌وسیلهٔ روح اعمال بدن را بمیرانید، زنده خواهید ماند. رومیان ۸:۱۳.

The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.

द मानव मंदिर की रचना परमेश्वर के मंदिर की रचना पर आधारित है। देह, जो कलीसिया है, व्यक्तिगत मंदिर में मांस के तुल्य है। एक व्यक्ति के मंदिर में मन सिर है, और देह मांस है।

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> زیرا ما اعضای بدن او هستیم، از گوشت او و از استخوان‌های او. از این سبب، مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به زن خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. این رازی عظیم است؛ لیکن من دربارهٔ مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. افسسیان ۵:‏۳۰–۳۲.

The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.

وہ ہیکل جسے یوحنا نے ناپنا تھا، اُس وقت جب ساتویں فرشتے کے نرسنگے کی آواز نے خدا کے بھید کو پورا کرنے کے کام کے آغاز کی علامت دی، خدا کا ہیکل تھا؛ لیکن انسان کا ہیکل خدا کے ہیکل کی شبیہ پر بنایا گیا تھا۔ یہ دونوں ایک دوسرے کے بدل کے طور پر استعمال ہونے والی علامتیں ہیں۔ موسیٰ چھیالیس دن تک پہاڑ پر رہا، جب اُسے وہ نمونہ دکھایا گیا جسے اُسے زمینی خیمۂ اجتماع کو برپا کرتے وقت استعمال کرنا تھا۔ یہ نمونہ آسمانی ہیکل سے لیا گیا تھا۔

Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.

مسیح هیکل آسمانی بود که در جسم ظاهر شد، و او نمونهٔ هیکل انسانی را نمایندگی می‌کند، زیرا انسان‌ها به صورت او آفریده شدند. از این‌رو، الگوی هیکل انسانی با چهل‌وشش کروموزوم نشان داده می‌شود.

The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.

معبدها از لحاظ نبوتی قابلِ جایگزینی با یکدیگرند. ازاین‌رو، معبدی که به یوحنا گفته شد آن را اندازه بگیرد، تنها از دو بخش تشکیل می‌شد و هیچ صحنی نداشت. بخش نخست نمایانگرِ معبدِ انسانی است: کلیسا (عروس)، قوم، بدن، که همان جسم است. بخش دوم نمایانگرِ معبدِ الهی است: داماد، پادشاه، سر، که همان ذهن است. وعدهٔ عهدِ جاودان که برای آن یکصد و چهل‌وچهار هزار در ایام آخر به انجام می‌رسد، به‌وسیلهٔ دو چوبِ حزقیال باب سی‌وهفتم به تصویر کشیده شده است. این وعده به‌وسیلهٔ معبدِ یوحنا، که از دو بخش تشکیل شده است، به تصویر کشیده شده است. همچنین به‌وسیلهٔ تعاریفِ مشخصِ پولس از سرِّ مسیح در مؤمن، یعنی امیدِ جلال، به تصویر کشیده شده است.

The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.

کارِ مُہر لگانے کے ایک لاکھ چوالیس ہزار کا مطلب الوہیت کو انسانیت کے ساتھ دائمی طور پر یکجا کرنا ہے۔ یہ کام ساتویں نرسنگے کے بجنے کے دوران سرانجام پاتا ہے۔ اس امتزاج کو کلامِ مقدس میں طرح طرح سے، سطر بہ سطر، پیش کیا گیا ہے۔ راستباز ٹھہرانا اور تقدیس کا کام اس عمل کے لیے الٰہیاتی اصطلاحات ہیں۔ راستباز ٹھہرانا ہمارے بدلے مسیح کے کام کو ظاہر کرتا ہے، اور تقدیس کا کام ہمارے نمونے کے طور پر مسیح کے کام کو ظاہر کرتا ہے۔ راستباز ٹھہرانا آسمان کے لیے ہمارے حق کی نمائندگی کرتا ہے اور تقدیس آسمان کے لیے ہماری موزونیت کی نمائندگی کرتی ہے۔ یہ دونوں کام ایماندار تک روح القدس کی حضوری کے وسیلہ سے پہنچائے جاتے ہیں۔ اس کام کو یوں بھی پیش کیا گیا ہے کہ خدا کی شریعت اُن لوگوں کے دلوں اور ذہنوں پر لکھی جاتی ہے جو ابدی عہد میں قبول کیے جاتے ہیں۔

The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.

«ذهن» نمایانگرِ حجره‌ای در معبد است که سر در آن قرار دارد. ذهن همان چیزی است که «طبیعتِ برتر» نامیده می‌شود، در مقابلِ جسم که «طبیعتِ فروتر» است. ذهن به‌وسیلهٔ افکارِ ما نمایانده می‌شود، و جسم به‌وسیلهٔ احساساتِ ما نمایانده می‌گردد.

> “Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.

> «بسیاری دچار ناشادیِ بیهوده می‌شوند. ذهن خود را از عیسی برمی‌دارند و آن را بیش از حد بر خویشتن متمرکز می‌سازند. دشواری‌های کوچک را بزرگ می‌شمارند و از دلسردی‌ها سخن می‌گویند. ایشان مرتکب آن گناه بزرگ می‌شوند که بی‌سبب بر تقدیرات الهی شکوه و شکایت می‌کنند. ما برای هر آنچه داریم و هر آنچه هستیم، به خداوند مدیونیم. او به ما قوایی عطا کرده است که تا اندازه‌ای همانند قوایی است که خود او داراست؛ و ما باید با جدیت بکوشیم تا این قوا را پرورش دهیم، نه برای خشنود ساختن و برکشیدن خویشتن، بلکه برای جلال دادن او.»

> “We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.

> «نباید اجازه دهیم ذهن‌های ما از وفاداری به خدا منحرف شود. به‌واسطۀ مسیح می‌توانیم و باید شاد باشیم، و باید عادت‌های خویشتن‌داری را در خود پدید آوریم. حتی افکار نیز باید به ارادۀ خدا مطیع گردانیده شوند، و احساسات تحت مهار عقل و دیانت قرار گیرند. قوۀ تخیل ما به ما داده نشده است تا بی‌مهار رها شود و راه خود را برود، بی‌آنکه هیچ کوششی برای بازداشتن و انضباط آن به‌عمل آید. اگر افکار نادرست باشند، احساسات نیز نادرست خواهند بود؛ و افکار و احساسات در کنار هم، منش اخلاقی را تشکیل می‌دهند. هنگامی که تصمیم می‌گیریم که ما، به‌عنوان مسیحیان، ملزم نیستیم افکار و احساسات خود را مهار کنیم، تحت تأثیر فرشتگان شریر قرار می‌گیریم، و حضور و تسلط آنان را دعوت می‌کنیم. اگر تسلیم تأثرات خود شویم و بگذاریم افکارمان در مجرای سوءظن، شک، و شکوه و شکایت جریان یابد، تیره‌بخت خواهیم شد، و زندگی‌های ما شکست‌خورده از کار درخواهد آمد.» Review and Herald، 21 آوریل 1885.

Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”

ترکیبِ افکار و احساسات، شخصیتِ اخلاقی را تشکیل می‌دهد۔ ہماری شخصیت ایک ادنیٰ اور ایک اعلیٰ فطرت پر مشتمل ہے؛ ذہن اعلیٰ فطرت ہے، اور اگر ذہن کے افکار مقدس کیے جائیں تو ہماری احساسات بھی مقدس ہو جائیں گی۔ یہ اس لیے ہے کہ ذہن اُن دو فطرتوں میں سے، جو ہماری انسانیت کو تشکیل دیتی ہیں، اعلیٰ اور حاکم فطرت ہے۔ وہ “قوتیں” جو ہماری ہستی کے جزو کے طور پر مقرر کی گئی تھیں، “کسی حد تک،” اُن کے “مشابہ ہیں جو” مسیح “میں موجود ہیں،” کیونکہ ہم اُس کی صورت پر پیدا کیے گئے، اور ہمیں “سنجیدگی کے ساتھ محنت کرنی چاہیے تاکہ” اُن “قوتوں کو ترقی دیں۔”

The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.

قوّت‌هایی که جزئی از طبیعت برتر، یا ذهنِ انسان‌اند، عبارت‌اند از داوری، حافظه، وجدان، و به‌ویژه اراده.

> “Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.

> «بسیاری می‌پرسند: “چگونه باید خویشتن را به خدا تسلیم کنم؟” شما آرزو دارید خود را به او بسپارید، اما از نظر نیروی اخلاقی ضعیف هستید، در بندِ تردید به سر می‌برید، و عادت‌های زندگی گناه‌آلودتان بر شما حاکم است. وعده‌ها و تصمیم‌های شما همچون ریسمان‌هایی از شن است. شما نمی‌توانید افکار، انگیزه‌ها، و عواطف خود را مهار کنید. آگاهی از وعده‌های شکسته و تعهدات از دست‌رفته‌تان، اعتماد شما را به صداقت خویش سست می‌کند و سبب می‌شود احساس کنید که خدا نمی‌تواند شما را بپذیرد؛ اما لازم نیست نومید شوید. آنچه باید درک کنید، حقیقتِ نیروی اراده است. این، قدرتِ حاکم در سرشت انسان است، قدرتِ تصمیم‌گیری، یا انتخاب. همه‌چیز به عملکرد درستِ اراده بستگی دارد. قدرت انتخاب را خدا به انسان عطا کرده است؛ به‌کار بردن آن بر عهده خود اوست. شما نمی‌توانید دل خود را تغییر دهید، و نمی‌توانید از خودتان عواطف آن را به خدا تقدیم کنید؛ اما می‌توانید انتخاب کنید که او را خدمت نمایید. می‌توانید اراده خود را به او بسپارید؛ آنگاه او در شما عمل خواهد کرد تا مطابق خشنودی نیکوی خویش، هم بخواهید و هم به‌جا آورید. بدین‌سان تمام سرشت شما تحت حاکمیت روح مسیح قرار خواهد گرفت؛ عواطف شما بر او متمرکز خواهد شد، و افکارتان با او در هماهنگی خواهد بود.»

> “Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.

> “نیکی اور پاکیزگی کی خواہشیں اپنی حد تک درست ہیں؛ لیکن اگر آپ یہیں رک جائیں، تو وہ کچھ فائدہ نہ دیں گی۔ بہت سے لوگ مسیحی ہونے کی امید اور خواہش رکھتے ہوئے بھی ہلاک ہو جائیں گے۔ وہ اپنی مرضی خدا کے سپرد کرنے کے مقام تک نہیں پہنچتے۔ وہ ابھی مسیحی ہونا اختیار نہیں کرتے۔”

> “Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.

> „از راه به‌کارگیری درستِ اراده، می‌توان دگرگونی‌ای کامل در زندگی شما پدید آورد. با تسلیم کردن ارادهٔ خود به مسیح، خویشتن را با آن قدرتی متحد می‌سازید که برتر از هر ریاست و قدرت است. از بالا نیرویی خواهید داشت که شما را استوار نگاه دارد، و بدین‌سان از طریق تسلیمِ پیوسته به خدا قادر خواهید شد آن حیات تازه را زیست کنید، یعنی همان حیاتِ ایمان را.“ گام‌هایی به‌سوی مسیح، 47، 48.

The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.

قدرت اراده «نیروی حاکم» در سرشت انسان است، و این حاکم در آن حجره از هیکل انسانی جای دارد که «با آن قدرتی که برتر از همهٔ ریاست‌ها و قدرت‌هاست» هم‌پیمان است. جایی که اتحاد الوهیت با انسانیت در هیکل انسانی واقع می‌شود، دژِ جان است. هر انسان دژی دارد، و آن یا به تصرف مسیح است، یا دشمن اعظمِ مسیح.

> “When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.

> «هرگاه مسیح دژِ جان را به تصرف درآورد، عاملِ انسانی با او یکی می‌شود. و آن که با مسیح یکی است، یگانگیِ خود را با او حفظ می‌کند، او را بر تختِ دل می‌نشاند، و از اوامر او اطاعت می‌نماید، از دام‌های آن شریر در امان است. او که با مسیح متحد است، فیض‌های مسیح را به سوی خویش گرد می‌آورد، و قوت و کارآمدی و توان را برای خداوند، در راهِ جلبِ جان‌ها به سوی او، تقدیس می‌کند. او به‌واسطهٔ همکاری با نجات‌دهنده، به ابزاری بدل می‌شود که خدا از طریق آن عمل می‌کند. آنگاه چون شیطان بیاید و بکوشد جان را به تصرف خود درآورد، درمی‌یابد که مسیح او را از آن مردِ زورمندِ مسلح نیرومندتر ساخته است.» Review and Herald, December 12, 1899.

The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.

ارگِ جان، دل و ذهنِ انسان است. وعدۀ عهدِ جدید سه وعدۀ اصلی را برای ایماندار معین می‌سازد. به او وعده داده شده است که سرزمینی برای سکونت داشته باشد، چنان‌که باغِ عدن برای آدم و حوا بود، که آن نیز به نوبۀ خود نمایانگرِ سرزمینِ موعود در عهدِ او با اسرائیلِ باستان بود، و آن نیز به نوبۀ خود نمایانگرِ سرزمینِ روحانیِ پُرجلال برای اسرائیلِ روحانی بود، و هر سه، سطر بر سطر، بر وعدۀ آفرینشِ دوبارۀ زمین برای آنان که غلبه می‌کنند، چنان‌که او غالب آمد، شهادت می‌دهند.

When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.

جب آدم و حوا گناه کردند، برای «هفت زمان» از باغ عدن «پراکنده» شدند، و پس از هفت هزاره است که زمین نو ساخته می‌شود و باغ عدن بازگردانده می‌گردد. پراکندگی اسرائیلِ باستان برای «هفت زمان»، به‌واسطهٔ پراکندگی آدم و حوا نمونه‌سازی شده بود. عهد، زمینی را برای سکونت وعده می‌دهد، و آن همان وعدهٔ عدنِ بازگردانده‌شده بود. پایمال شدنِ مقدسگاه و لشکر، نمایانگر تشدید تدریجی گناه در درون خانوادهٔ بشری است که با گناه آدم آغاز شد.

The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.

دو وعدۀ دیگرِ عهد این است که وفاداران بدنی تازه و ذهنی تازه، یعنی حتی ذهنِ مسیح، دریافت خواهند کرد. بدن همان جسم، طبیعتِ فروتر، است و در نسبت با مسیح، کلیسا می‌باشد. ذهن طبیعتِ برتر است؛ همان چیزی است که خواهر وایت آن را «دژِ جان» می‌نامد. پولس به‌روشنی تعلیم می‌دهد که ما در همان لحظه‌ای که الزاماتِ انجیل را می‌پذیریم، یعنی هنگامی که عادل شمرده می‌شویم، ذهنِ مسیح را دریافت می‌کنیم. او همچنین تعلیم می‌دهد که ما تا زمانِ آمدنِ ثانی، بدنی تازه و جلال‌یافته دریافت نمی‌کنیم.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.

> اینک، رازی را به شما می‌نمایانم: همه نخواهیم خفت، اما همه دگرگون خواهیم شد؛ در لحظه‌ای، در چشم برهم‌زدنی، به هنگام شیپور آخر؛ زیرا کرنا به صدا درخواهد آمد، و مردگان بی‌فساد برخیزانیده خواهند شد، و ما دگرگون خواهیم شد. زیرا این فاسد باید عدمِ فساد را دربر کند، و این فانی باید بقا را دربر کند. و چون این فاسد عدمِ فساد را دربر کند، و این فانی بقا را دربر کند، آنگاه آن گفته که مکتوب است به انجام خواهد رسید که: «مرگ در ظفر بلعیده شده است.» ای مرگ، نیش تو کجاست؟ ای گور، ظفر تو کجاست؟ نیش مرگ، گناه است؛ و قوت گناه، شریعت است. اول قرنتیان ۱۵:‏۵۱–۵۶.

A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.

ایک عقیدہ، جس کے بارے میں یوحنا کہتا ہے کہ ایسی مغالطہ آمیز تعلیمات پر ایمان رکھنے والوں کو دجال ٹھہراتا ہے، یہ دعویٰ کرتا ہے کہ مسیح نے کبھی ایسا جسم قبول نہیں کیا جو گناہ کے ان اثرات کے تابع ہو چکا ہو جو آدم کے گناہ کے بعد سے نسلِ انسانی پر پڑنے شروع ہو گئے تھے۔

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> و هر روحی که اقرار نکند که عیسی مسیح در جسم آمده است، از خدا نیست؛ و این است آن روحِ ضدّ مسیح که شنیده‌اید می‌آید، و هم‌اکنون نیز بالفعل در جهان است. اول یوحنا ۴:۳

The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.

شرابِ بابل (دجّال) که «حَبلِ بے داغ» کی تعلیم دیتا ہے، یہ دعویٰ کرتا ہے کہ مریم کو کامل بنایا گیا، جیسا کہ آدم اور حوّا گناہ سے پہلے تھے، تاکہ یسوع کی پیدایش الوہیت (روحُ القدس) اور کامل انسانیت (مریم) کے امتزاج پر مبنی ہو۔ «حَبلِ بے داغ» کا باطل عقیدہ اس امر سے بحث نہیں کرتا کہ یسوع مریم کے رحم میں کب قرار پایا، بلکہ اس بات سے بحث کرتا ہے کہ مریم کو آدم اور حوّا کی سی کاملیت کے ساتھ کیسے قرار دیا گیا۔ یہ کہنا کہ وہ جسم جسے مسیح نے انسان کی فدیہ کے لیے آنے پر اپنے اوپر لیا، بے گناہ جسم تھا، جس میں موروثیت کے اثرات شامل نہ تھے، دجّال کی تعلیم ہے۔

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> زیرا بسیاری از فریب‌دهندگان به جهان داخل شده‌اند که اقرار نمی‌کنند عیسی مسیح در جسم آمده است. این است آن فریب‌دهنده و ضدمسیح. ۲ یوحنا ۱:۷.

When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.

وقتی مسیح برخیزانیده شد، الهام با دقت تصریح می‌کند که او در آن هنگام بدنی جلال‌یافته داشت. رستاخیز او نمایانگر رستاخیز پارسایان در آمدنِ ثانی بود، و در همان‌جاست که ما وعدهٔ عهد، یعنی بدنی نو، را دریافت می‌کنیم.

> “The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.

> زمان آن رسیده بود که مسیح به تخت پدر خویش صعود کند. او، چونان فاتحی الهی، در شُرُف آن بود که با غنایمِ پیروزی به بارگاه‌های آسمانی بازگردد. پیش از مرگ خود به پدرش اعلام کرده بود: «کاری را که به من سپردی تا انجام دهم، به کمال رسانیدم.» یوحنا 17:4. پس از قیام خویش، مدتی بر زمین درنگ کرد تا شاگردانش با او در بدنِ قیام‌کرده و جلال‌یافته‌اش مأنوس شوند. اکنون او برای وداع آماده بود. او این حقیقت را مُحرَز ساخته بود که نجات‌دهنده‌ای زنده است. دیگر شاگردانش نیازی نداشتند او را با قبر مرتبط بدانند. آنان می‌توانستند او را جلال‌یافته در برابرِ کائناتِ آسمانی تصور کنند.» آرزوی اعصار، 829.

The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.

عهدِ وعدهٔ سکونت در سرزمینی، در زمینِ نو‌شده تحقق می‌یابد، آنگاه که عدن اعاده می‌گردد و پراکندگیِ «هفت زمان» (هفت هزار ساله)ِ بشریتِ آدمِ اوّل به پایان می‌رسد. وعدهٔ عهد دربارهٔ بدنی نو و جلال‌یافته، در آمدنِ دوّم، در طَرفَةُالعَین، عطا می‌شود.

> “The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

> «داستان بیت‌لَحم موضوعی پایان‌ناپذیر است. در آن، “عمق دولت و حکمت و معرفت خدا” نهفته است.» رومیان 11:33. «ما از فداکاری نجات‌دهنده در این‌که تخت آسمان را با آخور، و همنشینیِ فرشتگانِ پرستشگر را با چارپایانِ طویله معاوضه کرد، در شگفت می‌مانیم. غرور و خودبسندگیِ انسانی در حضور او محکوم می‌ایستد. با این همه، این فقط آغازِ فروتنیِ شگفت‌انگیز او بود. برای پسر خدا، حتی اگر آدم در معصومیتِ خود در عدن ایستاده بود، پذیرفتنِ طبیعتِ انسان، خواری‌ای تقریباً نامتناهی می‌بود. اما عیسی انسانیت را پذیرفت هنگامی که نسل بشر به‌واسطهٔ چهار هزار سال گناه ناتوان شده بود. او همچون هر فرزندِ آدم، نتایجِ عملکردِ قانونِ عظیمِ وراثت را پذیرفت. این نتایج چه بود، در تاریخِ نیاکانِ زمینیِ او آشکار است. او با چنین وراثتی آمد تا در غم‌ها و وسوسه‌های ما شریک شود، و نمونهٔ یک زندگیِ بی‌گناه را به ما عطا کند.» آرزوی اعصار، 48.

When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.

যখন একজন মানুষ সুসমাচারের দাবিসমূহ পূরণ করে, তখনই এবং সেইক্ষণেই সে এক নতুন মন লাভ করে, অর্থাৎ খ্রিষ্টের মন; কিন্তু দেহ, অথবা যেমন পৌল একে “মাংস”ও বলেন, তা দ্বিতীয় আগমনে পরিবর্তিত হয়। নিম্নতর স্বভাব, যা অনুভূতিসমূহ নিয়ে গঠিত, ধর্মান্তরের সময় বিলুপ্ত হয় না। সেই অনুভূতিসমূহ, যা নৈতিক চরিত্রের একটি অংশ, দ্বিতীয় আগমন পর্যন্ত অবশিষ্ট থাকে। ঐ অনুভূতিসমূহ আবেগগত ব্যবস্থাকে নির্দেশ করে, যা হরমোনগত ব্যবস্থার সঙ্গে সম্পর্কযুক্ত। এগুলো সেই ইন্দ্রিয়সমূহকেও নির্দেশ করে, যা স্নায়ুতন্ত্রের সঙ্গে সম্পর্কযুক্ত। মানুষের নিম্নতর স্বভাবের যে সব উপাদান অনুভূতি হিসেবে গণ্য হয়, সেগুলোকে দুটি মৌলিক শ্রেণিতে বিভক্ত করা যায়। এক প্রকার অনুভূতি হলো সেই প্রবণতাসমূহ, যা আমরা আমাদের পূর্বপুরুষদের কাছ থেকে উত্তরাধিকারসূত্রে পেয়েছি; আর অন্য প্রকার অনুভূতিসমূহ হলো লালিত প্রবণতাসমূহ, যা আমরা আমাদের নিজস্ব পছন্দের দ্বারা বিকশিত করেছি।

Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”

برخی گرایش‌های موروثی صرفاً بخشی از سرشت انسانی‌اند، و برخی گونه‌های گرایش‌های موروثی معطوف به انجام شر هستند. گونه‌های پرورش‌یافتهٔ احساسات آن‌هایی هستند که ما به‌واسطهٔ انتخاب‌های خود پدید می‌آوریم، و گرایش‌های موروثی از طریق «قانون عظیم وراثت» منتقل می‌شوند.

Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.

عیسی «انسانیت را پذیرفت، آنگاه که نسل بشر در اثر چهار هزار سال گناه ضعیف شده بود. او نیز همچون هر فرزند آدم، نتایجِ عملکردِ قانون بزرگ وراثت را پذیرفت. اینکه این نتایج چه بودند، در تاریخِ نیاکانِ زمینیِ او آشکار است. او با چنین وراثتی آمد تا در غم‌ها و وسوسه‌های ما شریک شود، و نمونهٔ یک زندگیِ بی‌گناه را به ما عطا کند.» با نتایجِ چهار هزار سال عملکردِ قانون بزرگ وراثت، عیسی همواره آن تمایلات را با به‌کارگیریِ ارادهٔ خویش در تحتِ انقیاد نگاه داشت، و هرگز حتی یک بار نیز در پرورشِ هیچ احساسِ گناه‌آلودی مشارکت نکرد.

Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.

اگر عیسی بدنی انسانی را، چنان‌که آدم و حوا پیش از گناه کردن نمایانگر آن بودند، می‌پذیرفت، بی‌آنکه نتایج تضعیفِ بشریت را که در طی بیش از چهار هزار سال انحطاط پدید آمده بود، بپذیرد، در آن صورت او نمونه‌ای از این‌که هر فرزند خدا چگونه می‌تواند غالب آید، فراهم نمی‌ساخت.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.

> «بسیاری به این کشمکش میان مسیح و شیطان چنان می‌نگرند که گویی هیچ ارتباط ویژه‌ای با زندگی شخصی ایشان ندارد؛ و از این‌رو برای آنان چندان جاذبه‌ای ندارد. اما در قلمرو هر دل انسانی، این منازعه تکرار می‌شود. هیچ‌کس هرگز صفوف شرارت را برای خدمت خدا ترک نمی‌کند، مگر آنکه با یورش‌های شیطان روبه‌رو شود. همان وسوسه‌هایی که مسیح در برابرشان ایستادگی کرد، همان‌هایی هستند که ما ایستادگی در برابرشان را بسیار دشوار می‌یابیم. این وسوسه‌ها بر او به همان اندازه شدیدتر وارد شدند که شخصیت او از شخصیت ما برتر است. مسیح، با وزن هولناک گناهان جهان بر دوش خویش، آزمون مربوط به اشتها، محبت به دنیا، و آن عشق به خودنمایی را که به جسارت خودسرانه می‌انجامد، تاب آورد. اینها همان وسوسه‌هایی بودند که بر آدم و حوا غلبه یافتند، و همان‌ها که به این آسانی بر ما نیز غلبه می‌کنند.»

> “Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.

> شیطان به گناه آدم اشاره کرده بود تا آن را دلیلی بر ناعادلانه بودن شریعت خدا و غیرقابل اطاعت بودن آن جلوه دهد. مسیح می‌بایست در انسانیت ما، قصور آدم را جبران کند. اما هنگامی که آدم از سوی وسوسه‌گر مورد هجوم قرار گرفت، هیچ‌یک از آثار گناه بر او نبود. او در قوتِ مردانگیِ کامل ایستاده بود و از تمامی نیروی ذهن و بدن برخوردار بود. او در میان جلال‌های عدن احاطه شده بود و هر روزه با موجودات آسمانی مشارکت داشت. اما دربارهٔ عیسی، هنگامی که برای مقابله با شیطان وارد بیابان شد، چنین نبود. طی چهار هزار سال، نسل بشر از لحاظ قوّت جسمانی، توان ذهنی و ارزش اخلاقی رو به انحطاط نهاده بود؛ و مسیح ضعف‌های انسانیتِ منحط را بر خود گرفت. تنها بدین‌سان بود که می‌توانست انسان را از ژرف‌ترین اعماق انحطاطش رهایی بخشد.

> “Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.

> «بسیاری ادعا می‌کنند که مغلوب شدن مسیح به‌وسیلهٔ وسوسه ناممکن بود. در آن صورت، او نمی‌توانست در جایگاه آدم قرار گیرد؛ او نمی‌توانست آن پیروزی‌ای را به‌دست آورد که آدم از به‌دست آوردنش ناکام ماند. اگر ما به هر معنا نبردی دشوارتر از آنچه مسیح داشت داشته باشیم، آنگاه او قادر نخواهد بود ما را یاری رساند. اما نجات‌دهندهٔ ما انسانیت را با همهٔ ضعف‌ها و مسئولیت‌هایش بر خود گرفت. او طبیعت انسان را پذیرفت، با امکان تسلیم شدن در برابر وسوسه. ما هیچ باری برای برداشتن نداریم که او متحمل آن نشده باشد.»

> “With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’

> «با مسیح، همچون آن زوج مقدس در عدن، اشتها زمینهٔ نخستین وسوسهٔ عظیم بود. درست از همان‌جا که تباهی آغاز شد، کار رستگاری ما نیز باید آغاز گردد. همان‌گونه که آدم با ارضای اشتها سقوط کرد، مسیح نیز باید با انکار اشتها غالب آید. «و چون چهل شبانه‌روز روزه داشت، عاقبت گرسنه شد. و چون آزمایش‌کننده نزد او آمد، گفت: اگر پسر خدا هستی، بگو این سنگ‌ها نان شوند. اما او در پاسخ گفت: مکتوب است: انسان نه محض نان زیست می‌کند، بلکه به هر کلمه‌ای که از دهان خدا صادر می‌شود.»

> “From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.

> «از زمان آدم تا زمان مسیح، خودکامگیِ نفسانی قدرتِ امیال و شهوات را چنان افزایش داده بود که آنان تقریباً مهاری نامحدود یافته بودند. بدین‌سان انسان‌ها خوار و بیمار شده بودند، و از خودِ ایشان محال بود که غلبه یابند. به نمایندگی از انسان، مسیح با تحمل شدیدترین آزمایش پیروز شد. او به‌خاطر ما خویشتن‌داری‌ای را به‌کار برد که از گرسنگی یا مرگ نیرومندتر بود. و در این نخستین پیروزی، مسائل دیگری نیز نهفته بود که در همهٔ نبردهای ما با قدرت‌های تاریکی دخالت دارد.» آرزوی اعصار، ۱۱۷.

Back to Articles