Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Seven

کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و شصت‌وهفت

Decoding Prophecy: Unveiling the Historical and Prophetic Significance of Daniel 11:10 and Beyond

رازگشایی نبوت: آشکار ساختن اهمیت تاریخی و نبویِ دانیال ۱۱:۱۰ و فراتر از آن

Author

Jeff Pippenger

Published

March 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel chapter eleven, begins at the time of the end in 1798, when the king of the north is delivered his deadly wound at the hands of the king of the south. That history was typified by the year 246 BC, when Ptolemy brought revenge upon the northern kingdom, and also by Napoleonic France taking the pope captive in 1798. After the king of the south returns to Egypt in verse nine, then verse ten identifies that the king of the north would mount a counter-attack against the king of the south.

چهل‌امین آیه از فصل یازدهم دانیال از زمان آخر در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود؛ آنگاه که پادشاه شمال به دست پادشاه جنوب زخمِ مهلک خود را دریافت می‌کند. آن تاریخ، نخست به‌وسیله سال ۲۴۶ پیش از میلاد نمونه‌وار گردید، هنگامی که بطلمیوس بر پادشاهی شمال انتقام آورد؛ و نیز به‌وسیله فرانسه ناپلئونی که در سال ۱۷۹۸ پاپ را به اسارت گرفت. پس از آنکه پادشاه جنوب در آیه نهم به مصر بازمی‌گردد، آنگاه آیه دهم مشخص می‌سازد که پادشاه شمال ضدحمله‌ای بر ضد پادشاه جنوب برپا خواهد کرد.

> So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:9, 10.

> پس پادشاه جنوب به پادشاهی خویش درخواهد آمد و به سرزمین خود بازخواهد گشت. اما پسران او برانگیخته خواهند شد و انبوهی از نیروهای عظیم را گرد خواهند آورد؛ و یکی از ایشان یقیناً خواهد آمد و همچون سیلاب سرازیر شده، عبور خواهد کرد؛ سپس بازخواهد گشت و تا دژ خویش برانگیخته خواهد شد. دانیال 11:9، 10

Before we consider Uriah Smith’s commentary upon the history that fulfilled verse ten, we note the expression of “overflow, and pass through.” The Hebrew phrase that is translated in this fashion, is also translated in verse forty, as “overflow and pass over.” It is the same phrase in the original Hebrew. It is only found one other place in the Scriptures.

Antes de considerar el comentario de Uriah Smith acerca de la historia que cumplió el versículo diez, observemos la expresión “rebosará, y pasará”. La frase hebrea que se traduce de esta manera también se traduce en el versículo cuarenta como “rebosará y pasará”. Es la misma frase en el hebreo original. Solo se encuentra en un solo otro lugar de las Escrituras.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> او از یهودا خواهد گذشت؛ طغیان کرده، عبور خواهد نمود؛ تا به گردن خواهد رسید؛ و گستردگیِ بال‌های او پهنای سرزمین تو را پر خواهد ساخت، ای عمانوئیل. اشعیا ۸:۸.

In Daniel chapter eleven, verse ten and verse forty, and then again in Isaiah chapter eight, verse eight, the identical Hebrew phrase is translated three different ways, though they represent the same meaning. The last word of the phrase, the Hebrew word “abar,” is either represented as “pass through,” in verse ten, “pass over,” in verse forty, and then as “go over,” in Isaiah. The meaning is essentially the same in each of the three references, but in Isaiah there is also another prophetic connection between the references.

در دانیال، باب یازدهم، آیهٔ ده و آیهٔ چهل، و سپس بار دیگر در اشعیا، باب هشتم، آیهٔ هشت، همان عبارت عبریِ یکسان به سه شیوهٔ متفاوت ترجمه شده است، هرچند همهٔ آنها بیانگر یک معنا هستند. آخرین واژهٔ این عبارت، یعنی واژهٔ عبریِ «abar»، در آیهٔ ده به «عبور کردن»، در آیهٔ چهل به «گذشتن از»، و سپس در اشعیا به «از روی چیزی رفتن» ترجمه شده است. معنا در هر یک از این سه مرجع اساساً یکسان است، اما در اشعیا افزون بر این، پیوندی نبوی دیگر نیز میان این مراجع وجود دارد.

The verse in Isaiah, was fulfilled when the king of Assyria conquered Judah and came to Jerusalem, but never conquered the city itself. He came up “to the neck,” but he never conquered the “head.” In the very same prophecy, Isaiah sets forth a prophetic symbol of what a “head” represents, and he identifies a “head,” as the capital of the kingdom, and the king of the kingdom is also the “head.” He provides two witnesses of the prophetic truth that a head, is a king, and a kingdom, and then cryptically identifies that if the student of prophecy will not accept and understand this truth, he will not be established. The cryptic verse is part of the very same prophecy that identifies that the king of the north would overflow and go over, but only up “to the neck.”

در آیهٔ اشعیا، این امر زمانی تحقق یافت که پادشاه آشور بر یهودا غالب شد و تا اورشلیم آمد، اما هرگز خودِ شهر را فتح نکرد. او تا «گردن» بالا آمد، اما هرگز «سر» را مغلوب نساخت. در همان نبوت، اشعیا نماد نبویِ آنچه «سر» نمایندگی می‌کند را بیان می‌دارد، و «سر» را به‌عنوان پایتختِ پادشاهی معرفی می‌کند، و پادشاهِ پادشاهی نیز «سر» است. او دو شاهد برای حقیقت نبویِ این امر ارائه می‌کند که سر، پادشاه و پادشاهی است، و سپس به‌گونه‌ای رمزآلود بیان می‌دارد که اگر دانشجوی نبوت این حقیقت را نپذیرد و درک نکند، استوار نخواهد شد. این آیهٔ رمزآلود بخشی از همان نبوت است که مشخص می‌سازد پادشاه شمال سرریز کرده و عبور خواهد کرد، اما تنها تا «گردن».

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> زیرا سرِ اَرام دمشق است، و سرِ دمشق رَصین؛ و در مدت شصت و پنج سال، افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نخواهد بود. و سرِ افرایم سامره است، و سرِ سامره پسرِ رِمَلیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹

The “head” of the nation of Syria was its capital city “Damascus,” and the “head” of “Damascus” (the capital city) was “Rezin,” the king of Syria. Also, the “head” of the nation of Ephraim was its capital city “Samaria,” and the “head” of “Samaria” (the capital city) was “Remaliah’s son” (Pekah), the king of Samaria. In the same prophecy, in the next chapter, in verse eight, King Sennacherib of Assyria surrounded Jerusalem, and in verse eight, it identifies his surrounding of Jerusalem as coming up to the neck.

«سر» ملتِ سوریه، پایتخت آن، یعنی «دمشق»، بود؛ و «سرِ» «دمشق» (پایتخت) «رصین»، پادشاه سوریه، بود. همچنین «سر» ملتِ افرایم، پایتخت آن، یعنی «سامره»، بود؛ و «سرِ» «سامره» (پایتخت) «پسر رملیا» (فقح)، پادشاه سامره، بود. نیز در همان نبوت، در باب بعد، در آیهٔ هشت، سنحاریب، پادشاه آشور، اورشلیم را محاصره کرد، و در آیهٔ هشت، این محاصرهٔ او از اورشلیم چنین توصیف می‌شود که تا گردن بالا آمده بود.

Verses seven and eight, which set forth upon two witnesses, the prophetic symbol of a “head,” representing both the king and the capital of the king’s nation is the prophecy of sixty-five years that identifies the starting point of both prophecies of twenty-five hundred and twenty years against the northern and southern kingdoms of Israel. It is therefore, a very complex verse, for it connects with verse ten, and forty, of chapter eleven of Daniel, which both also identify engagements of a northern king attacking a southern king, just as Sennacherib, a king of the north, attacked Judah, a southern king in verse eight, of Isaiah chapter eight.

آیات هفتم و هشتم، که بر پایهٔ دو شاهد، نماد نبویِ «سر» را—که هم پادشاه و هم پایتختِ ملتِ آن پادشاه را نمایندگی می‌کند—مطرح می‌سازند، همان نبوتِ شصت‌وپنج ساله‌اند که نقطهٔ آغازِ هر دو نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله را بر ضدّ پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل مشخص می‌سازد. از این‌رو، این آیه، آیه‌ای بسیار پیچیده است، زیرا با آیات دهم و چهلمِ باب یازدهمِ دانیال ارتباط دارد؛ آیاتی که هر دو نیز درگیری‌هایی را شناسایی می‌کنند که در آن‌ها پادشاهی شمالی به پادشاهی جنوبی حمله می‌کند، همان‌گونه که سنحاریب، پادشاهی از شمال، در آیهٔ هشتمِ اشعیا باب هشتم، به یهودا، پادشاهی جنوبی، حمله کرد.

The key that connects these engagements of northern and southern kings together is the “head,” and the “overflowing and passing over.” When the king of the north retaliates against the king of the south in verse ten, of chapter eleven, he wins the battle, but he leaves the “head,” for he “comes, and overflows, and passes through” “to” the king of the south’s “fortress.” The history of verse ten represents the northern king’s victory over the southern king, but he does not enter into Egypt (the fortress), the capital—the “head.”

کلیدی که این درگیری‌های پادشاهان شمال و جنوب را به یکدیگر پیوند می‌دهد، «سر» و «سرریز شدن و گذشتن» است. هنگامی که پادشاه شمال در آیهٔ دهِ باب یازدهم بر پادشاه جنوب تلافی می‌کند، در نبرد پیروز می‌شود، اما «سر» را وا می‌گذارد، زیرا «می‌آید و سرریز می‌شود و عبور می‌کند» «تا» «دژ» پادشاه جنوب. تاریخِ آیهٔ ده نمایانگر پیروزی پادشاه شمال بر پادشاه جنوب است، اما او به مصر (دژ)، پایتخت—«سر»—داخل نمی‌شود.

When the southern king previously defeated the northern king in verses seven and eight, he “entered into the fortress of the king of the north, and” “prevailed and” “carried captives” back to “Egypt.” In the king of the north’s retaliatory victory, he did not enter into Egypt, thus typifying that when the Soviet Union was swept away in 1989, Russia, its capital—its head was left standing. “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” It is Russia, represented as the king of the south in verses eleven and twelve, that wins the battle of the borderland, which in antiquity was Raphia, and today is Ukraine.

जब दक्षिणी राजा ने पहले पद सात और आठ में उत्तरी राजा को पराजित किया, तब वह “उत्तर के राजा के गढ़ में प्रवेश कर गया, और” “प्रबल हुआ, और” “बन्दी बनाकर” उन्हें वापस “मिस्र” ले गया। उत्तर के राजा की प्रतिशोधात्मक विजय में वह मिस्र में प्रवेश नहीं करता; इस प्रकार यह प्रतिरूप प्रस्तुत होता है कि जब 1989 में सोवियत संघ बहा दिया गया, तब रूस—उसकी राजधानी, उसका सिर—खड़ा रह गया। “यदि तुम विश्वास न करोगे, तो निश्चय तुम स्थिर न रहोगे।” पद ग्यारह और बारह में दक्षिण के राजा के रूप में निरूपित रूस ही सीमावर्ती प्रदेश की उस लड़ाई को जीतता है, जो प्राचीन काल में राफिया थी, और आज यूक्रेन है।

> “‘VERSE 10. But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress.’

> «آیت ۱۰۔ لیکن اُس کے بیٹے برانگیختہ ہوں گے، اور بڑی فوجوں کا ایک ہجوم جمع کریں گے؛ اور ایک یقیناً آئے گا، اور سیلاب کی مانند بہہ نکلے گا، اور گزر جائے گا؛ پھر وہ لوٹے گا، اور اپنے ہی قلعہ تک برانگیختہ ہوگا۔»

> “The first part of this verse speaks of sons, in the plural; the last part, of one, in the singular. The sons of Seleucus Callinicus were Seleucus Ceraunus and Antiochus Magnus. These both entered with zeal upon the work of vindicating and avenging the cause of their father and their country. The elder of these, Seleucus, first took the throne. He assembled a great multitude to recover his father’s dominions; but being a weak and pusillanimous prince, both in body and estate, destitute of money, and unable to keep his army in obedience, he was poisoned by two of his generals after an inglorious reign of two or three years. His more capable brother, Antiochus Magnus, was thereupon proclaimed king, who, taking charge of the army, retook Seleucia and recovered Syria, making himself master of some places by treaty, and of others by force of arms. A truce followed, wherein both sides treated for peace, yet prepared for war; after which Antiochus returned and overcame in battle Nicolas, the Egyptian general, and had thoughts of invading Egypt itself. Here is the ‘one’ who should certainly overflow and pass through.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 253.

> «بخش نخست این آیه از پسران، به‌صورت جمع، سخن می‌گوید؛ و بخش آخر، از یکی، به‌صورت مفرد. پسران سلوکوس کالینیکوس، سلوکوس سراونوس و آنتیوخوس ماگنوس بودند. هر دوی ایشان با غیرت به کارِ احقاق و انتقامِ دعویِ پدر خود و کشور خویش پرداختند. بزرگ‌ترِ آن دو، یعنی سلوکوس، نخست بر تخت نشست. او انبوهی عظیم گرد آورد تا متصرفات پدرش را بازپس گیرد؛ اما چون شاهزاده‌ای ناتوان و بزدل بود، هم از حیث تن و هم از حیث دارایی، و از پول بی‌بهره و از نگاه داشتن سپاهش در فرمان‌بری ناتوان، پس از سلطنتی خفت‌بار به مدت دو یا سه سال، به دست دو تن از سردارانش مسموم شد. آنگاه برادر کاردان‌تر او، آنتیوخوس ماگنوس، به پادشاهی اعلام شد؛ او با به‌عهده گرفتن فرماندهی سپاه، سلوکیه را بازپس گرفت و سوریه را بازیافت، و بر برخی جاها از راه پیمان و بر برخی دیگر به نیروی سلاح چیره شد. پس از آن، آتش‌بسی روی داد که در آن هر دو طرف برای صلح مذاکره کردند، اما برای جنگ آماده می‌شدند؛ و سپس آنتیوخوس بازگشت و نیکولاس، سردار مصری، را در نبرد مغلوب ساخت و در اندیشهٔ یورش بردن به خودِ مصر افتاد. این است آن «یکی» که یقیناً چون سیلاب درخواهد گذشت.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 253.

The collapse of the Soviet Union in 1989, marked the “time of the end,” and the two sons in the verse, represent the two waymarks of Reagan and Bush the first. Since the “time of the end,” in 1798, which is where verse forty of Daniel eleven began, the whore of Rome has been forgotten, for she, as Jezebel, remains behind in Samaria, while her husband Ahab addresses Elijah at Mount Carmel. She was in hiding, but secretly pulling the strings, as she was in World War One and World War Two. Her husband is her proxy army against the king of the south. When she retaliated in 1989, she, as the king of the north, brought chariots, ships and horsemen.

فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹، «زمانِ آخر» را رقم زد، و آن دو پسر در آن آیه، نمایانگر دو نشانهٔ راهِ ریگان و بوشِ پدر هستند. از «زمانِ آخر» در سال ۱۷۹۸، که آیهٔ چهلمِ دانیال یازده از آنجا آغاز شد، فاحشهٔ روم به فراموشی سپرده شده است، زیرا او، در مقام ایزابل، در سامره در پسِ صحنه باقی می‌ماند، حال آنکه شوهرش اخاب، در کوه کرمل با ایلیا روبه‌رو می‌شود. او در اختفا بود، اما پنهانی رشته‌ها را می‌کشید، همان‌گونه که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم چنین می‌کرد. شوهرش، ارتش نیابتیِ او علیه پادشاه جنوب است. هنگامی که او در سال ۱۹۸۹ تلافی کرد، وی، در مقام پادشاه شمال، ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران را آورد.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> و در زمانِ آخر، پادشاهِ جنوب بر او حمله‌ور خواهد شد؛ و پادشاهِ شمال با ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار همچون گردباد بر او خواهد آمد؛ و به سرزمین‌ها داخل خواهد شد و چون سیل طغیان کرده، عبور خواهد نمود. دانیال ۱۱:۴۰.

Her proxy in the retaliation is represented by “ships,” which are economic power, and by “chariots and horsemen,” which are military might. Military might and economic power are the two prophetic attributes of the United States in the prophecies of the last days, for the United States will forbid those who will not bow to Jezebel from buying and selling, and if they still refuse Jezebel’s mark of authority, they will be put to death. It was the economic power and military strength of the United States that was employed in cooperation with the papacy that brought about the dissolution of the Soviet Union in 1989, though Russia was left standing.

نُمَايِندَهٔ او در این انتقام با «کشتی‌ها» نمایانده می‌شود، که قدرت اقتصادی است، و با «ارّابه‌ها و سواران»، که قوّت نظامی است. قوّت نظامی و قدرت اقتصادی، دو ویژگی نبویِ ایالات متحده در نبوت‌های روزهای آخرند؛ زیرا ایالات متحده آنان را که از تعظیم کردن در برابر ایزابل سر باز زنند، از خرید و فروش منع خواهد کرد، و اگر همچنان نشان اقتدار ایزابل را نپذیرند، به مرگ سپرده خواهند شد. این قدرت اقتصادی و قوّت نظامیِ ایالات متحده بود که در همکاری با پاپیّت به کار گرفته شد و انحلال اتحاد جماهیر شوروی را در سال 1989 پدید آورد، هرچند روسیه بر جای ماند.

The history which fulfilled verse ten of Daniel chapter eleven is repeated in the history of the second part of verse forty which identifies the time of the end in 1989. The history of verses six through nine represent the history that led to the time of the end, which is identified in the first part of verse forty. Verses five through ten of Daniel chapter eleven perfectly illustrate the history of verse forty of Daniel eleven, for as Sister White recorded, “much of the history that has been fulfilled in the eleventh of Daniel will be repeated.”

آن تاریخ که آیهٔ دهمِ باب یازدهم دانیال را به انجام رسانید، در تاریخِ بخشِ دومِ آیهٔ چهلم تکرار می‌شود؛ بخشی که زمانِ آخر را در سال ۱۹۸۹ مشخص می‌سازد. تاریخِ آیات شش تا نه نمایانگرِ تاریخی است که به زمانِ آخر انجامید، و این زمان در بخشِ نخستِ آیهٔ چهلم مشخص شده است. آیات پنج تا دهِ باب یازدهم دانیال، تاریخِ آیهٔ چهلمِ دانیال ۱۱ را به‌طور کامل به تصویر می‌کشند؛ زیرا همان‌گونه که خواهر وایت ثبت کرده است، «بخشِ اعظمِ تاریخی که در دانیال یازدهم به انجام رسیده است، تکرار خواهد شد.»

Verses one through four of Daniel eleven identify Cyrus, the second king of the two-horn nation at the time of the end in the last days. The “time of the end” in the last days was 1989, and the second president, represented by Cyrus, establishes a prophetic sequence that allows a student of prophecy to count to the sixth president after 1989, who would be the richest president, and who would stir up (awaken), the globalist dragon powers whether they be the globalists of the world, or those in the United States. That prophetic history then jumps to the seventh kingdom of Bible prophecy, the ten kings of the United Nations, and identifies its primary and first king, as represented by Alexander the Great (meaning “The Warrior of Men”), and the ultimate dissolution of his kingdom when the four winds of Islam are fully released at the close of human probation.

آیات یک تا چهارِ دانیال یازده، کوروش را به‌عنوان دومین پادشاهِ ملتِ دوشاخ در زمانِ آخرِ ایامِ آخر شناسایی می‌کند. «زمانِ آخر» در ایامِ آخر، سال ۱۹۸۹ بود، و دومین رئیس‌جمهور، که به‌وسیلهٔ کوروش نمادپردازی شده است، توالی‌ای نبوی را برقرار می‌سازد که به دانشجوی نبوت امکان می‌دهد پس از ۱۹۸۹ تا ششمین رئیس‌جمهور را بشمارد؛ کسی که ثروتمندترین رئیس‌جمهور خواهد بود و اژدهای جهانی‌گرایان را، خواه جهانی‌گرایانِ جهان باشند و خواه آنان که در ایالات متحده هستند، به جنبش وامی‌دارد (بیدار می‌سازد). آن تاریخِ نبوی سپس به هفتمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، یعنی ده پادشاهِ سازمانِ ملل متحد، انتقال می‌یابد و پادشاه اصلی و نخستین آن را، که به‌وسیلهٔ اسکندرِ کبیر نمود یافته است (به‌معنای «جنگاورِ مردمان»)، شناسایی می‌کند، و نیز انحلالِ نهاییِ پادشاهیِ او را هنگامی که چهار بادِ اسلام در پایانِ مهلتِ آزمایشیِ بشر به‌طور کامل رها شوند.

Then verses five through nine illustrate the history represented by the period that preceded the establishment of the papacy upon the throne in 538, for first the power who is to become the king of the north must overcome three geographical obstacles, as did Seleucus, who then was established as the king of the north. Thereafter for three and a half years, as represented by thirty-five actual years, the king of the north ruled, until the king of the south entered into his fortress and took him captive, where he later died in Egypt from falling off a horse. Thus, the verses identify the history that concluded at the time of the end in 1798.

سپس آیات پنج تا نه تاریخی را به تصویر می‌کشند که در دورهٔ پیش از استقرار پاپیّت بر تخت در سال 538 نمایان شده است؛ زیرا نخست، آن قدرتی که قرار است پادشاه شمال شود، باید بر سه مانع جغرافیایی غلبه کند، همان‌گونه که سلوکوس چنین کرد و سپس به‌عنوان پادشاه شمال استوار گردید. پس از آن، به مدت سه سال و نیم، که به‌وسیلهٔ سی‌وپنج سال واقعی نمود یافته است، پادشاه شمال فرمان راند، تا آن‌که پادشاه جنوب به دژ او درآمد و وی را به اسارت گرفت؛ و او بعدها در مصر بر اثر افتادن از اسب جان سپرد. بدین‌سان، این آیات تاریخی را مشخص می‌کنند که در زمان آخر، در سال 1798، به پایان رسید.

Verse ten identifies the history of the time of the end in 1989, and together with verses five through nine, they represent the history of verse forty, as does the history of verses thirty to thirty-six. Therefore, from verse one to verse ten, line upon line, there are two prophetic lines. The first addresses the leaders of the sixth and seventh kingdoms, though there is an empty space between the sixth and richest president of the sixth kingdom and the seventh kingdom.

آیهٔ ده تاریخِ زمانِ پایان را در سال ۱۹۸۹ مشخص می‌سازد، و همراه با آیات پنج تا نه، تاریخِ آیهٔ چهل را بازنمایی می‌کنند، همان‌گونه که تاریخِ آیات سی تا سی‌وشش نیز چنین می‌کند. بنابراین، از آیهٔ یک تا آیهٔ ده، سطر بر سطر، دو خطِ نبوتی وجود دارد. نخستینِ آن‌ها رهبرانِ پادشاهی‌های ششم و هفتم را مورد خطاب قرار می‌دهد، هرچند میان ششمین و ثروتمندترین رئیس‌جمهورِ پادشاهیِ ششم و پادشاهیِ هفتم، خلائی وجود دارد.

The second line covers the history of the removal of the three obstacles, the period the king of the north reigned, and who was then removed in 1798, and up to 1989, and the second president, represented in the previous line by Cyrus.

خطِّ دوم تاریخِ برطرف شدنِ آن سه مانع، دوره‌ای را که پادشاهِ شمال سلطنت کرد، و این‌که سپس چه کسی در سالِ ۱۷۹۸ برکنار شد، و نیز تا سالِ ۱۹۸۹، و رئیس‌جمهورِ دوم را که در سطرِ پیشین به‌وسیلهٔ کورش نمایانده شده بود، دربر می‌گیرد.

Verses eleven and twelve represent a third line of history that occurs after the rich president of verse two, but sometime after the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989, and somewhere before the Sunday law in the United States as represented in verse sixteen.

آیات یازدهم و دوازدهم نمایانگر سومین خطِ تاریخ‌اند که پس از رئیس‌جمهورِ ثروتمندِ آیهٔ دوّم رخ می‌دهد، امّا زمانی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در وقتِ آخر در سال ۱۹۸۹، و در جایی پیش از قانون یکشنبه در ایالات متحده، آن‌گونه که در آیهٔ شانزدهم به تصویر کشیده شده است.

The history after the time of the end in 1989, is taken to the sixth and richest president who stirs up the globalists beginning in 2016, in the first line. The prophetic history is taken to 1989, in the second line. The Battle of Raphia (“The Borderline”) in verses eleven and twelve, precedes verse thirteen, where the recently defeated king of the north restores his army and then defeats the king of the south, just before the Sunday law of verse sixteen. The king of the north’s proxy power in verse thirteen, is the last of the eight presidents that reign from 1989 to the Sunday law. Verse thirteen must therefore take place at or after the election of the eighth president, who is of the seven. Verses eleven and twelve begin just before the sixth, richest president, and likely ends just before the election of that very same president, who becomes the eighth that is of the seven, and is victorious in the third battle of the proxy war, in verses thirteen to fifteen.

پس از زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹، تاریخ در سطر نخست به ششمین و ثروتمندترین رئیس‌جمهور منتقل می‌شود که از سال ۲۰۱۶ جهانی‌گرایان را به حرکت درمی‌آورد. در سطر دوم، تاریخ نبوی به سال ۱۹۸۹ برده می‌شود. نبرد رافیا («مرز») در آیات یازده و دوازده، بر آیه سیزده تقدم دارد؛ جایی که پادشاه شمال که به‌تازگی شکست خورده است، سپاه خود را بازسازی می‌کند و سپس پادشاه جنوب را شکست می‌دهد، درست پیش از قانون یک‌شنبه در آیه شانزده. قدرت نیابتیِ پادشاه شمال در آیه سیزده، آخرینِ هشت رئیس‌جمهوری است که از ۱۹۸۹ تا قانون یک‌شنبه سلطنت می‌کنند. بنابراین، آیه سیزده باید در زمانِ انتخابِ هشتمین رئیس‌جمهور، که از آن هفت است، یا پس از آن واقع شود. آیات یازده و دوازده اندکی پیش از ششمین، ثروتمندترین رئیس‌جمهور آغاز می‌شود و به احتمال زیاد درست پیش از انتخاب همان رئیس‌جمهور پایان می‌یابد؛ کسی که هشتمیِ از آن هفت می‌شود و در سومین نبردِ جنگ نیابتی، در آیات سیزده تا پانزده، پیروز می‌گردد.

The retaliation of the king of the south in verses eleven and twelve, is in response to the defeat the king of the south suffered in verse ten. Verse ten identifies the victory of the king of the north in 1989, which was brought about by the secret alliance of the United States and the Vatican. The victory for the northern army was the first battle of the proxy war. The literal hot war that was fulfilled in antiquity typified a proxy war in the last days, and the victory of verse eleven and twelve will therefore be a victory for the southern king, in the second battle of the proxy wars.

در آیات یازدهم و دوازدهم، تلافیِ پادشاه جنوب در پاسخ به شکستی است که پادشاه جنوب در آیه دهم متحمل شد. آیه دهم پیروزیِ پادشاه شمال را در سال ۱۹۸۹ مشخص می‌کند؛ پیروزی‌ای که به‌واسطهٔ اتحاد پنهانیِ ایالات متحده و واتیکان حاصل شد. پیروزی برای لشکر شمالی نخستین نبردِ جنگ‌های نیابتی بود. جنگِ داغِ تحت‌اللفظی که در دوران باستان تحقق یافت، نمونه‌ای از یک جنگ نیابتی در ایام آخر بود؛ و ازاین‌رو، پیروزیِ آیات یازدهم و دوازدهم، پیروزی‌ای برای پادشاه جنوب، در دومین نبردِ جنگ‌های نیابتی خواهد بود.

There are three battles in verses ten through fifteen, and they were all fulfilled in antiquity by literal hot wars, but they represent three battles in the proxy wars in the last days. The first battle was won by the secret alliance of the beast and false prophet, against the dragon in 1989. The second battle of the proxy wars will be won by the atheistic dragon power of the king of the south, against the alliance of the pope and his proxy army. The third battle of the proxy wars will be won by the proxy army of the king of the north, as represented in verses thirteen through fifteen.

در آیات ده تا پانزده سه نبرد وجود دارد، و همۀ آنها در عهد باستان به‌وسیلهٔ جنگ‌های واقعی و داغ به‌صورت تحت‌اللفظی تحقق یافتند؛ اما این نبردها نمایانگر سه نبرد در جنگ‌های نیابتیِ ایام آخر هستند. نبرد نخست در سال ۱۹۸۹ به‌وسیلهٔ ائتلاف پنهانیِ وحش و نبیِ کاذب، بر ضد اژدها، به پیروزی رسید. نبرد دومِ جنگ‌های نیابتی به‌وسیلهٔ قدرت اژدهای خداناباورِ پادشاه جنوب، بر ضد ائتلاف پاپ و سپاه نیابتیِ او، به پیروزی خواهد رسید. نبرد سومِ جنگ‌های نیابتی به‌وسیلهٔ سپاه نیابتیِ پادشاه شمال، چنان‌که در آیات سیزده تا پانزده بازنمایی شده است، به پیروزی خواهد رسید.

Prophetically there are three hot world wars, three proxy wars, consisting of three battles, and the warfare of the three woes of Islam. There is also a Civil War and a Revolutionary war. The second battle of the proxy wars is now under way in the Ukraine, “The Borderline”, as represented by Raphia, which was the borderline between the king of the south and the king of the north, when verses eleven and twelve were first fulfilled in history.

از لحاظ نبوی، سه جنگ جهانیِ داغ، سه جنگ نیابتی که مشتمل بر سه نبرد است، و نیز جنگِ سه وایِ اسلام وجود دارد. همچنین یک جنگ داخلی و یک جنگ انقلابی نیز هست. دومین نبرد از جنگ‌های نیابتی اکنون در اوکراین، «مرز»، در جریان است؛ همان‌گونه که به‌واسطهٔ رافیه بازنمایی می‌شود، که در هنگامی که آیات یازده و دوازده نخستین بار در تاریخ تحقق یافتند، مرز میان پادشاه جنوب و پادشاه شمال بود.

At the very same time that the second battle of the proxy wars in the Ukraine is being carried out, the second of three attacks of Islam against the glorious land is also occurring. The first attack of the third woe arrived on September 11, 2001, and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The sealing time ends at the soon coming Sunday law in the United States, when Islam of the third woe will once again strike the United States. The first and last strikes are the same, and they both mark a voice of the angel of Revelation eighteen, which is also the voice of the third angel, which is also the sounding of the seventh trumpet, which is also the third woe.

عین همان زمانی که دومین نبرد از جنگ‌های نیابتی در اوکراین در حال انجام است، دومینِ سه حملهٔ اسلام بر سرزمینِ جلال نیز در حال وقوع است. نخستین حملهٔ وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، و مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار آغاز شد. زمانِ مُهرگذاری با قانونِ یکشنبه که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد به پایان می‌رسد؛ آنگاه اسلامِ وایِ سوم بار دیگر به ایالات متحده ضربه خواهد زد. نخستین و آخرین ضربه یکسان‌اند، و هر دو ندای آن فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را نشان می‌دهند، که همان ندای فرشتهٔ سوم نیز هست، که همان نواخته شدنِ شیپور هفتم نیز هست، که همان وایِ سوم نیز هست.

In the middle of those two attacks, which are two voices, which are the sound of the seventh trumpet, Islam of the third woe attacked, not the modern spiritual glorious land, but the ancient literal glorious land on October 7, 2023.

در میان آن دو حمله، که دو صدا هستند و آوای شیپور هفتم را تشکیل می‌دهند، اسلامِ وایِ سوم، نه به سرزمین باشکوهِ روحانیِ نوین، بلکه به سرزمین باشکوهِ کهنِ لفظی، در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حمله کرد.

The warfare that then began, is now taking place in the exact area where the Battle of Raphia occurred as described in verses eleven and twelve. The Gaza strip is the borderline between the southern kingdom of Judah and Egypt. October 7, 2023, is a wheel within the other wheels that marks the rebellion, or thirteenth letter in the Hebrew alphabet that together with the first and the last letters creates the word “truth.”

جنگی که در آن زمان آغاز شد، اکنون دقیقاً در همان ناحیه‌ای در جریان است که نبرد رفح، چنان‌که در آیات یازدهم و دوازدهم توصیف شده است، روی داد. نوار غزه مرز میان پادشاهی جنوبی یهودا و مصر است. ۷ اکتبر ۲۰۲۳ چرخی در میان چرخ‌های دیگر است که عصیان، یا سیزدهمین حرف در الفبای عبری را نشان می‌دهد؛ حرفی که همراه با نخستین و آخرین حروف، واژهٔ «حقیقت» را پدید می‌آورد.

The second attack against the glorious land by Islam of the third woe, took place on October 7, 2023, and it took place in the exact area that the ancient Battle of Raphia occurred in fulfillment of verses eleven and twelve. The second attack upon the glorious land, is through prophetic geographic symbolism, connected to the second battle of the proxy wars, as represented by the war in Ukraine.

دومین حملهٔ اسلامِ وایِ سوم علیه سرزمینِ جلال، در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ رخ داد، و این حمله دقیقاً در همان ناحیه‌ای واقع شد که نبرد باستانیِ رافیا در آن به وقوع پیوسته بود، در تحقق آیات یازده و دوازده. دومین حمله بر سرزمینِ جلال، از طریق نمادگراییِ جغرافیاییِ نبوی، به دومین نبردِ جنگ‌های نیابتی مرتبط است، چنان‌که جنگ در اوکراین نمایانگر آن است.

Line upon line, the second battle of the proxy wars that is now under way in the Ukraine (The Borderland), includes the second note of the trumpet of the third woe (October 7, 2023), that is accomplished in the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That sealing experience is illustrated by Daniel in chapter ten, when he sees the “marah” vision after the twenty-one day period of mourning, which is the three and a half days that the two prophets were dead in the street. The vision was interpreted as the explanation of “what was to befall God’s people in the last days.”

سطرًا فوق سطر، إن المعركة الثانية من حروب الوكالة الجارية الآن في أوكرانيا (الأرض الحدودية)، تتضمن النغمة الثانية لبوق الويل الثالث (7 أكتوبر/تشرين الأول 2023)، التي تتم في الفترة الختامية من ختم المئة والأربعة والأربعين ألفًا. وتُصوَّر خبرة الختم تلك بواسطة دانيال في الأصحاح العاشر، حين يرى رؤيا «ماراه» بعد فترة الحداد التي دامت واحدًا وعشرين يومًا، وهي الأيام الثلاثة والنصف التي كان فيها النبيان ميتين في الشارع. وقد فُسِّرت الرؤيا بأنها بيان «ما سيصيب شعب الله في الأيام الأخيرة».

The truth that is represented by the vision of the Hiddekel River, which is the sealing truth, is fulfilled in the prophetic history of verses eleven through fifteen. It is the history of verse forty that begins in 1989, and continues to verse forty-one and the soon coming Sunday law. It is the history of the sixth, richest president in verse two that is represented until the seventh kingdom of “Alexander the Great” as noted in verse three.

وہ سچائی جو دریائے حدّاقل کے رُؤیا کے ذریعہ ظاہر کی گئی ہے، اور جو مُہر لگانے والی سچائی ہے، آیات گیارہ سے پندرہ کی نبوی تاریخ میں پوری ہوتی ہے۔ یہ آیت چالیس کی وہ تاریخ ہے جو 1989 میں شروع ہوتی ہے، اور آیت اکتالیس اور جلد آنے والے اتوار کے قانون تک جاری رہتی ہے۔ یہ آیت دو کے چھٹے اور نہایت دولت مند صدر کی وہ تاریخ ہے جس کی نمائندگی آیت تین میں مذکور “سکندرِ اعظم” کی ساتویں سلطنت تک کی گئی ہے۔

The history which began at the commencement of the second battle of the proxy wars in 2014, that was followed by the richest president beginning his campaign in 2015, is the empty area of verse forty, from 1989 unto the Sunday law in verse forty-one, and it is also the empty area from the sixth, richest president in verse two, unto the seventh kingdom. It is the history that began with the first voice of Revelation chapter eighteen on September 11, 2001, and ends with the second voice at the hour of the great earthquake in chapter eleven of Revelation. That history is also the period of history identified by Ezekiel in chapter twelve, where every vision is fulfilled. That period of time is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The sanctification of God’s people is accomplished through His word.

تاریخی که با آغاز دومین نبردِ جنگ‌های نیابتی در سال ۲۰۱۴ شروع شد، و پس از آن ثروتمندترین رئیس‌جمهور در سال ۲۰۱۵ کارزار خود را آغاز کرد، همان بخشِ خالیِ آیهٔ چهل است، از ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک؛ و نیز همان بخشِ خالی از ششمین، ثروتمندترین رئیس‌جمهور در آیهٔ دو تا پادشاهی هفتم است. این همان تاریخی است که با نخستین صدا از مکاشفه باب هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز می‌شود و با صدای دوم در ساعتِ زلزلهٔ عظیم در باب یازدهمِ مکاشفه پایان می‌پذیرد. آن تاریخ همچنین همان دوره‌ای از تاریخ است که حزقیال در باب دوازده مشخص می‌کند، جایی که هر رؤیا به انجام می‌رسد. آن دورهٔ زمانی، زمانِ مُهر و موم شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است. تقدیسِ قومِ خدا به‌واسطهٔ کلامِ او به انجام می‌رسد.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> آنان را به‌وسیلهٔ حقیقتِ خود تقدیس فرما؛ کلامِ تو حقیقت است. یوحنا ۱۷:۱۷.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

> "یہ رؤیا حزقی ایل کو ایسے وقت میں دی گئی جب اُس کا ذہن اندوہناک اندیشوں سے بھرا ہوا تھا۔ اُس نے اپنے باپ‌دادا کی سرزمین کو ویران پڑا دیکھا۔ وہ شہر جو کبھی لوگوں سے معمور تھا، اب بےسکونت ہو چکا تھا۔ اس کی فصیلوں کے اندر نہ ہنسی کی آواز رہی تھی اور نہ حمد کا نغمہ سنائی دیتا تھا۔ خود نبی بھی ایک اجنبی سرزمین میں پردیسی تھا، جہاں بےحد و حساب بلندپروازی اور درندہ‌صفت ظلم پوری قوت سے حکمران تھے۔ انسانی جبر اور ناراستی کی جو کچھ اُس نے دیکھا اور سنا، اُس نے اُس کی جان کو مغموم کر دیا، اور وہ دن رات تلخی سے ماتم کرتا رہا۔ لیکن دریائے خابور کے کنارے اُس کے سامنے پیش کیے گئے عجیب و غریب نشانوں نے ایک ایسے غالب اقتدار کو آشکارا کیا جو زمینی فرمانرواؤں کی قوت سے کہیں زیادہ زبردست تھا۔ اسور اور بابل کے متکبر اور سنگدل بادشاہوں سے بالا تر، رحمت اور صداقت کا خدا تخت‌نشین تھا۔"

> “The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

> پیچیدگی‌های چرخ‌مانندی که به نظر نبی چنان درگیر آشفتگی می‌نمود، تحت هدایت دستی نامتناهی بود. روح خدا که بر او آشکار شد که این چرخ‌ها را به حرکت درمی‌آورد و هدایت می‌کند، از میان آشفتگی هماهنگی پدید آورد؛ بدین‌سان تمامی جهان تحت فرمان او بود. بی‌شمارانِ موجوداتِ جلال‌یافته آماده بودند که به کلام او بر قدرت و تدبیر مردان شریر چیره شوند و برای وفاداران او نیکی به بار آورند.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> «به همین‌سان، هنگامی که خدا در شُرُف آن بود که تاریخ کلیسا را برای اعصار آینده بر محبوبِ خود، یوحنا، مکشوف سازد، با آشکار کردنِ «کسی مانند پسر انسان» که در میان شمعدان‌ها گام می‌زد—شمعدان‌هایی که نماد هفت کلیسا بودند—به او اطمینانی از علاقه و مراقبتِ نجات‌دهنده نسبت به قوم خویش عطا فرمود. در حالی که به یوحنا آخرین کشمکش‌های عظیمِ کلیسا با قدرت‌های زمینی نشان داده می‌شد، همچنین به او اجازه داده شد که پیروزی نهایی و رهاییِ وفاداران را مشاهده کند. او دید که کلیسا به نبردی مرگبار با وحش و تمثال او کشانیده شده است، و پرستش آن وحش با تهدیدِ مرگ تحمیل می‌شود. اما چون فراتر از دود و غوغای نبرد نگریست، جماعتی را بر کوه صهیون با برّه دید که به جای نشانِ وحش، «نام پدرش بر پیشانی‌های ایشان نوشته شده بود.» و باز دید «آنان را که بر وحش و بر تمثال او و بر نشان او و بر عدد نام او غالب آمده بودند، بر دریای شیشه‌ای ایستاده، بربط‌های خدا را در دست دارند» و سرودِ موسی و برّه را می‌سرایند.»

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> “این درس‌ها برای منفعت ماست. ما نیاز داریم ایمان خود را بر خدا استوار سازیم، زیرا درست در پیش روی ما زمانی است که جان‌های آدمیان را خواهد آزمود. مسیح، بر کوه زیتون، داوری‌های هولناکی را که می‌بایست پیش از آمدنِ دوم او واقع شوند، بازگو کرد: «و اخبار جنگ‌ها و شایعات جنگ‌ها را خواهید شنید.» «امتی بر امتی و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست؛ و در جای‌های مختلف، قحطی‌ها و وباها و زلزله‌ها پدید خواهد آمد. و همهٔ اینها آغاز دردهاست.» هرچند این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم تا حدی تحقق یافتند، کاربرد مستقیم‌تر آنها به ایام آخر مربوط است.”

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> «ما بر آستانهٔ رویدادهایی عظیم و خطیر ایستاده‌ایم. نبوت به‌سرعت در حال تحقق است. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دوره‌ای در برابر ما گشوده خواهد شد که برای همهٔ زندگان سرشار از اهمیتِ سهمگین خواهد بود. مجادلات گذشته از نو زنده خواهند شد؛ مجادلاتی تازه پدید خواهند آمد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به وقوع پیوندد، هنوز حتی به خواب کسی نیز نیامده است. شیطان از طریق عوامل انسانی در کار است. آنان که می‌کوشند قانون اساسی را تغییر دهند و قانونی برای تحمیلِ رعایت یکشنبه به‌دست آورند، اندک درمی‌یابند که نتیجهٔ آن چه خواهد بود. بحرانی درست در آستانهٔ ماست.»

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> “لیکن خُدا کے خادموں کو اس عظیم بحرانی گھڑی میں اپنے اوپر بھروسا نہیں کرنا چاہیے۔ اُن رویاؤں میں جو یسعیاہ، حزقی ایل، اور یوحنا کو دی گئیں، ہم دیکھتے ہیں کہ آسمان زمین پر وقوع پذیر ہونے والے واقعات سے کس قدر گہرا تعلق رکھتا ہے، اور اُن لوگوں کے لیے جو اُس کے وفادار ہیں، خُدا کی نگہداشت کس قدر عظیم ہے۔ دنیا کسی حاکم کے بغیر نہیں ہے۔ آنے والے واقعات کا منصوبہ خداوند کے ہاتھ میں ہے۔ جلالِ آسمانی کی ذات نے اپنی کلیسیا کے معاملات ہی نہیں بلکہ قوموں کی تقدیر کو بھی اپنے اختیار اور نگرانی میں رکھا ہوا ہے۔” Testimonies, volume 5, 752, 753.

Back to Articles