Article

# The Book of Daniel - Number Six

کتاب دانیال - شماره شش

Jehoiakim

یهویاقیم

Author

Jeff Pippenger

Published

December 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The books of Daniel and Revelation are the same book, in the same sense that the Bible is one book, consisting of the Old Testament and the New Testament.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه، همان یک کتاب‌اند؛ به همان معنایی که کتاب‌مقدس یک کتاب است و از عهد عتیق و عهد جدید تشکیل شده است.

> “The history of the life, death, and resurrection of Jesus, as that of the Son of God, cannot be fully demonstrated without the evidence contained in the Old Testament. Christ is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. The one testifies of a Saviour to come, while the other testifies of a Saviour that has come in the manner predicted by the prophets. In order to appreciate the plan of redemption, the Scripture of the Old Testament must be thoroughly understood. It is the glorified light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Jesus are a proof of his divinity; but the strongest proofs that he is the world’s Redeemer are found in the prophecies of the Old Testament compared with the history of the New. Jesus said to the Jews ‘Search the Scriptures; for in them ye think ye have eternal life, and they are they which testify of me.’ At that time there was no other scripture in existence save that of the Old Testament; so the injunction of the Saviour is plain.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.

> «تاریخِ حیات، مرگ و رستاخیزِ عیسی، به‌عنوان پسرِ خدا، بدونِ شواهدِ موجود در عهدِ عتیق نمی‌تواند به‌طور کامل اثبات شود. مسیح در عهدِ عتیق همان‌قدر آشکارا مکشوف است که در عهدِ جدید. یکی به نجات‌دهنده‌ای که خواهد آمد شهادت می‌دهد، و دیگری به نجات‌دهنده‌ای که مطابقِ آنچه انبیا پیشگویی کرده بودند آمده است. برای آن‌که طرحِ رستگاری به‌درستی درک شود، باید کتبِ عهدِ عتیق به‌طور کامل فهمیده شوند. این نورِ جلال‌یافته‌ای که از گذشتهٔ نبوی می‌تابد، حیاتِ مسیح و تعالیمِ عهدِ جدید را با وضوح و زیبایی آشکار می‌سازد. معجزاتِ عیسی دلیلی بر الوهیتِ اوست؛ اما نیرومندترین براهینِ این‌که او فدیه‌دهندهٔ جهان است، در نبوت‌های عهدِ عتیق، در مقایسه با تاریخِ عهدِ جدید، یافت می‌شود. عیسی به یهودیان گفت: «در کتب تفحص کنید، زیرا گمان می‌برید که در آنها حیاتِ جاودانی دارید، و آنها همان‌اند که بر من شهادت می‌دهند.» در آن زمان، هیچ نوشتهٔ مقدسِ دیگری جز نوشته‌های عهدِ عتیق وجود نداشت؛ ازاین‌رو، فرمانِ نجات‌دهنده روشن است.» روحِ نبوت، جلد ۳، ۲۱۱.

The strongest evidence of who and what Christ is, is when the prophecies of the Old Testament are compared with the fulfillment of those prophecies in the history of the New Testament. So too, with the relationship of the books of Daniel and Revelation.

قوی‌ترین گواه بر این‌که مسیح کیست و چیست، آن‌گاه آشکار می‌شود که نبوت‌های عهد عتیق با تحقق آن نبوت‌ها در تاریخ عهد جدید مقایسه شوند. همچنین است در خصوص رابطهٔ کتاب‌های دانیال و مکاشفه.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation.” Acts of the Apostles, 585.

> «در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به یکدیگر می‌پیوندند و به انجام می‌رسند. اینجا متممِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه.» اعمال رسولان، ۵۸۵.

The word “complement” means to bring to perfection. The fulfillment of the prophecies of the Old Testament were “the strongest” “proof” of Christ’s “divinity.” The strongest evidence of the divinity of the prophecies in the book of Daniel, are the fulfillment of those prophecies as represented in the book of Revelation. The prophecies in Daniel are continued in the book of Revelation, and they are brought to perfection in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed.

لفظ «مکمل» کا معنی ہے کمال تک پہنچانا۔ عہدِ عتیق کی نبوتوں کی تکمیل مسیح کی «الوہیت» کا «سب سے مضبوط» «ثبوت» تھی۔ دانی ایل کی کتاب میں مذکور نبوتوں کی الوہیت کا سب سے قوی ثبوت ان نبوتوں کی وہ تکمیل ہے جیسا کہ مکاشفہ کی کتاب میں ظاہر کیا گیا ہے۔ دانی ایل کی نبوتیں کتابِ مکاشفہ میں جاری رہتی ہیں، اور آخری ایام میں، جب یسوع مسیح کا مکاشفہ مُہر سے کھولا جاتا ہے، وہ کمال کو پہنچائی جاتی ہیں۔

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> «مکاشفه کتابی مُهر و موم‌شده است، اما در عین حال کتابی گشوده نیز هست. این کتاب رویدادهای شگفت‌انگیزی را ثبت می‌کند که در روزهای آخر تاریخ این جهان واقع خواهند شد. تعالیم این کتاب معین و روشن‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن، همان رشتهٔ نبوتی دنبال می‌شود که در دانیال آمده است. خدا برخی نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان داده که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند اموری را که هیچ اهمیت بزرگی ندارند تکرار نمی‌کند.» Manuscript Releases، جلد 9، 8.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. Daniel 1:1.

> در سال سوم سلطنت یهویاقیم، پادشاه یهودا، نبوکدنصر، پادشاه بابل، به اورشلیم آمد و آن را محاصره کرد. دانیال ۱:۱.

The first verse of the book of Daniel has a wealth of prophetic information when rightly considered. We will begin our consideration with Jehoiakim.

نخستین آیهٔ کتاب دانیال، اگر به‌درستی مورد توجه قرار گیرد، سرشار از اطلاعات نبوتی است. بررسی خود را با یهویاقیم آغاز خواهیم کرد.

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah. As such, he represents the first angel’s message. His son Jehoiachin, who was also known as Jeconiah or Coniah, represented the second angel’s message. Jehoiachin was followed by Zedekiah, the last of the three final kings of Judah. Zedekiah represents the third angel’s message. There are several prophetic witnesses that uphold that Jehoiakim is a symbol of the first angel’s message. It is important to understand these proofs, for it identifies that the first verse of chapter one of Daniel is identifying the first angel’s message, and that fact is an anchor that allows the first chapter to be understood as the first angel’s message of Revelation fourteen. We will begin in second Chronicles.

یہویاقیم یہوداہ کے آخری تین بادشاہوں میں پہلا تھا۔ اس حیثیت سے وہ پہلے فرشتے کے پیغام کی نمائندگی کرتا ہے۔ اُس کا بیٹا یہویاکین، جو یکنیاہ یا کنیاہ کے نام سے بھی معروف تھا، دوسرے فرشتے کے پیغام کی نمائندگی کرتا تھا۔ یہویاکین کے بعد صدقیاہ آیا، جو یہوداہ کے آخری تین بادشاہوں میں آخری تھا۔ صدقیاہ تیسرے فرشتے کے پیغام کی نمائندگی کرتا ہے۔ کئی نبوتی گواہیاں ایسی ہیں جو اس بات کو قائم رکھتی ہیں کہ یہویاقیم پہلے فرشتے کے پیغام کی علامت ہے۔ ان دلائل کو سمجھنا اہم ہے، کیونکہ یہی واضح کرتا ہے کہ دانی ایل کے پہلے باب کی پہلی آیت پہلے فرشتے کے پیغام کی نشان دہی کر رہی ہے، اور یہ حقیقت ایک ایسا لنگر ہے جو پہلے باب کو مکاشفہ چودہ کے پہلے فرشتے کے پیغام کے طور پر سمجھنے کی اجازت دیتی ہے۔ ہم ابتدا دوم تواریخ سے کریں گے۔

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:20, 21.

> اور آنان را که از شمشیر جان به در برده بودند، به بابل به اسیری برد؛ و ایشان برای او و پسرانش بندگان بودند تا زمان سلطنت پادشاهی فارس؛ تا کلام خداوند به زبان ارمیا تحقق یابد، تا هنگامی که زمین سَبَت‌های خود را به‌جا آورَد؛ زیرا تمام مدتی که ویران افتاده بود، سَبَت را نگاه داشت، تا هفتاد سال کامل شود. ۲ تواریخ ۳۶:‏۲۰، ۲۱

The captivity in Babylon for seventy years was so the land could enjoy the sabbaths that had not been fulfilled in agreement with Leviticus twenty-five. Seventy years of sabbaths amounts to four hundred and ninety years, that ancient Israel had disregarded the direction of Leviticus twenty-five. Four hundred and ninety years of rebellion preceded seventy years of captivity. At the ending of the four hundred and ninety years, three kings would be placed into subjection by Nebuchadnezzar.

اسیری در بابل به مدت هفتاد سال بود تا زمین بتواند سَبَت‌هایی را که مطابق لاویان بیست‌وپنج به‌جا آورده نشده بود، برخوردار شود. هفتاد سالِ سَبَت‌ها برابر است با چهارصد و نود سال که اسرائیلِ باستان رهنمودِ لاویان بیست‌وپنج را نادیده گرفته بود. چهارصد و نود سالِ عصیان، پیش از هفتاد سالِ اسارت روی داده بود. در پایان آن چهارصد و نود سال، سه پادشاه به دست نبوکدنصر مطیع گردانیده می‌شدند.

At the end of the seventy years of captivity, the Lord raised up Cyrus, who was the first of the three kings that would decree that Israel could return and rebuild Jerusalem. Artaxerxes was the third of those three kings and he made the third decree in 457 BC. The third decree began the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. In 1798, the first end of the indignation ended, the book of Daniel was unsealed and the first of the three angels arrived. The third angel arrived on October 22, 1844.

در پایان هفتاد سال اسارت، خداوند کورش را برانگیخت؛ او نخستینِ آن سه پادشاهی بود که فرمان دادند اسرائیل بتواند بازگردد و اورشلیم را بازسازی کند. اردشیر سومینِ آن سه پادشاه بود و او سومین فرمان را در سال ۴۵۷ پیش از میلاد صادر کرد. فرمان سوم، آغازِ دو هزار و سیصد سالِ دانیال باب هشت، آیه چهارده بود. در سال ۱۷۹۸، نخستین پایانِ غضب به پایان رسید، کتاب دانیال از مُهر گشوده شد و نخستینِ سه فرشته فرا رسید. فرشته سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید.

The three last kings of Judah were all confronted by Nebuchadnezzar, and at Jehoiakim’s captivity, the seventy years began. It continued until Babylon was destroyed, and the general (Cyrus) that had destroyed Babylon, and who shortly thereafter became the king, passed the first of three decrees. The third decree began the prophecy of the evenings and mornings that ended with the arrival of the third of three angels. Christ always identifies the end with the beginning.

سه پادشاه آخر یهودا همگی با نبوکدنصر روبه‌رو شدند، و با اسارت یهویاقیم، هفتاد سال آغاز گردید. این دوره تا زمان نابودی بابل ادامه یافت، و آن سردار (کوروش) که بابل را نابود کرده بود و اندکی پس از آن پادشاه شد، نخستینِ سه فرمان را صادر کرد. فرمان سوم، نبوت شام‌ها و صبح‌ها را آغاز کرد که با آمدن سومینِ سه فرشته به پایان رسید. مسیح همواره پایان را با آغاز یکی می‌شمارد.

The beginning of the seventy years took place with Nebuchadnezzar’s first attack against Jerusalem. The ending of the seventy years was marked by the destruction of Babylon. The final and complete destruction of Jerusalem was brought upon the third of three kings who had all been attacked by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem was progressive. The last three kings represent one prophetic symbol, in the sense that they all had been attacked by Nebuchadnezzar. They typified the three decrees that were all one symbol, as were the three angels at the end of the twenty-three hundred days.

آغاز هفتاد سال با نخستین یورش نبوکدنصر به اورشلیم واقع شد. پایان هفتاد سال با نابودی بابل مشخص گردید. نابودی نهایی و کامل اورشلیم بر سومینِ آن سه پادشاه واقع شد که همگی مورد هجوم نبوکدنصر قرار گرفته بودند. ویرانی اورشلیم تدریجی بود. آن سه پادشاهِ آخر، از این جهت یک نماد نبوی را نمایندگی می‌کنند که همگی مورد هجوم نبوکدنصر قرار گرفته بودند. آنان نمونهٔ آن سه فرمان بودند که همگی یک نماد واحد محسوب می‌شدند، همان‌گونه که آن سه فرشته در پایانِ دو هزار و سیصد روز نیز یک نماد بودند.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12-26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> «در باب هفتمِ عزرا، فرمان یافت می‌شود. آیات ۱۲ تا ۲۶. این فرمان در کامل‌ترین صورتِ خود به‌وسیلهٔ اردشیر، پادشاهِ فارس، در سال ۴۵۷ پیش از میلاد صادر شد. اما در عزرا ۶:۱۴ گفته شده است که خانهٔ خداوند در اورشلیم «بر حسب فرمان [«حکم»، در حاشیه] کوروش و داریوش و اردشیر، پادشاهِ فارس» بنا گردید. این سه پادشاه، با آغاز کردن، تأییدِ مجدد، و تکمیلِ فرمان، آن را به کمالی رساندند که نبوت برای تعیینِ آغازِ ۲۳۰۰ سال اقتضا می‌کرد. با در نظر گرفتنِ سال ۴۵۷ پیش از میلاد، یعنی زمانی که فرمان تکمیل شد، به‌عنوان تاریخِ صدورِ فرمان، آشکار شد که هر جزء از پیشگوییِ مربوط به هفتاد هفته به انجام رسیده بود.» The Great Controversy, 326.

Sister White identifies that the three decrees were necessary for the perfection of the prophecy. She defines their relation to each other, and in so doing, identifies the grammatical characteristics of the Hebrew word “truth.” She says the first decree originated, the second decree reaffirmed, and the third decree completed “every specification of the prophecy concerning the seventy weeks.” The Hebrew word “truth” is created by the combination of the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first decree originated, the second reaffirmed and the last decree completed the prophecy. The three decrees contain the signature of Alpha and Omega, and they were fulfilled at the end of the seventy-year prophecy of the captivity in Babylon, even though the third decree arrived well after the seventy years ended. The three decrees were progressive, and though they were three decrees, they were still one prophetic symbol.

خواهر وایت تصریح می‌کند که آن سه فرمان برای کمالِ نبوت ضروری بودند. او نسبتِ آن‌ها را با یکدیگر تبیین می‌کند، و بدین‌سان ویژگی‌های دستوریِ واژهٔ عبریِ «حقیقت» را مشخص می‌سازد. او می‌گوید فرمان نخست پدید آورد، فرمان دوم تأییدِ مجدد کرد، و فرمان سوم «هر مشخصهٔ نبوت را دربارهٔ هفتاد هفته» کامل ساخت. واژهٔ عبریِ «حقیقت» از ترکیبِ حرفِ اول، سیزدهم، و آخرِ الفبای عبری ساخته می‌شود. فرمان نخست آغاز کرد، فرمان دوم تأییدِ مجدد نمود، و فرمان آخر نبوت را کامل ساخت. آن سه فرمان دربردارندهٔ امضای آلفا و اُمگا هستند، و در پایانِ نبوتِ هفتادسالهٔ اسارت در بابل به انجام رسیدند، هرچند فرمان سوم بسیار پس از پایانِ آن هفتاد سال صادر شد. آن سه فرمان تدریجی بودند، و با آنکه سه فرمان بودند، همچنان یک نمادِ نبوی به‌شمار می‌رفتند.

The first angel arrived in 1798, the second angel arrived in the spring of 1844, and the third angel arrived on October 22, 1844. Those three angels are one prophetic symbol, representing the everlasting gospel of Revelation chapter fourteen.

فرشتۂ اوّل 1798 میں آیا، فرشتۂ دوم بہارِ 1844 میں آیا، اور فرشتۂ سوم 22 اکتوبر 1844 کو آیا۔ یہ تینوں فرشتے ایک ہی نبوتی علامت ہیں، جو مکاشفہ باب چودہ کی ابدی خوشخبری کی نمائندگی کرتے ہیں۔

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> «پیام‌های اوّل و دوم در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ داده شدند، و اکنون ما تحت اعلامِ پیام سوم هستیم؛ امّا هر سه پیام هنوز باید اعلام شوند. اکنون نیز همچون هر زمان دیگر، به همان اندازه ضروری است که این پیام‌ها برای کسانی که در جست‌وجوی حقیقت‌اند، تکرار شوند. ما باید با قلم و زبان این اعلام را طنین‌انداز سازیم، نظم آنها و کاربردِ نبوت‌هایی را که ما را به پیام فرشتهٔ سوم می‌رسانند، نشان دهیم. بدون اوّل و دوم، سومی نمی‌تواند وجود داشته باشد. این پیام‌ها را باید از طریق انتشارات و در مواعظ به جهان برسانیم، و در امتدادِ تاریخ نبوی، آنچه را بوده است و آنچه را خواهد بود، نشان دهیم.» Selected Messages, book 2, 104, 105.

The last three kings of Judah were one symbol, for they were all brought into various degrees of subjection by the king of Babylon. The last three kings of Judah, the three decrees and the three angels, though distinctly three are also represented as one prophetic symbol.

سه پادشاه آخر یهودا یک نماد بودند، زیرا همگی به درجات گوناگون به بندگیِ پادشاه بابل درآورده شدند. سه پادشاه آخر یهودا، سه فرمان و سه فرشته، هرچند به‌طور مشخص سه‌تا هستند، همچنین به‌صورت یک نماد نبوی واحد نیز نمایانده شده‌اند.

The last three kings are part of the prophetic setting of the beginning of the prophecy of seventy years of captivity, and as such they become part of the beginning that illustrates the end of the seventy years of captivity. The captivity began with the progressive subjection of three kings, ending with the destruction of the kingdom and its capital city. The end of the prophecy marks the destruction of the nation and capital of Babylon, which marks the arrival of the three progressive decrees. The beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy is marked by three progressive decrees, and it illustrates the ending of the twenty-three hundred year prophecy, which consists of three progressive messages.

سه پادشاهِ آخر بخشی از زمینهٔ نبویِ آغازِ نبوتِ هفتاد سالِ اسارت هستند، و از این‌رو جزئی از آن آغاز می‌شوند که پایانِ هفتاد سالِ اسارت را به تصویر می‌کشد. اسارت با مطیع‌ساخته‌شدنِ تدریجیِ سه پادشاه آغاز شد و با نابودیِ پادشاهی و شهرِ پایتختِ آن به پایان رسید. پایانِ این نبوت، نابودیِ ملت و پایتختِ بابل را نشان می‌دهد، و این امر بیانگرِ فرارسیدنِ سه فرمانِ تدریجی است. آغازِ نبوتِ دوهزار و سیصد ساله با سه فرمانِ تدریجی مشخص می‌شود، و این آغاز، پایانِ نبوتِ دوهزار و سیصد ساله را به تصویر می‌کشد، که از سه پیامِ تدریجی تشکیل شده است.

The three angels, and their respective three messages, had been typified by three kings and their three progressive decrees. The three kings that proclaimed their respective three decrees had been typified by three progressive kings, who had each presented their messages of rebellion against Nebuchadnezzar. Three messages of rebellion, typified three decrees, that in turn typified three messages. One begins the prophecy of seventy years, that in turn ends with the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy, that ends at the arrival of the third angel in 1844. The seventy years that the land was to enjoy its Sabbath cannot be separated from October 22, 1844.

سه فرشته، و سه پیامِ مربوط به هر یک از ایشان، به‌وسیلهٔ سه پادشاه و سه فرمانِ تدریجیِ آنان به‌طور نمادین پیش‌نموده شده بودند. آن سه پادشاه که هر یک سه فرمانِ مربوط به خود را اعلام کردند، به‌وسیلهٔ سه پادشاهِ تدریجی نمادین شده بودند که هر کدام پیام‌های خویش را دربارهٔ عصیان بر ضدّ نبوکدنصر عرضه کرده بودند. سه پیامِ عصیان، به‌طور نمادین سه فرمان را پیش‌نموده بودند، که آن فرمان‌ها نیز به نوبهٔ خود سه پیام را نمادین می‌ساختند. یکی، نبوتِ هفتاد سال را آغاز می‌کند، که آن نیز به نوبهٔ خود با آغاز نبوتِ دوهزار و سیصد سال به پایان می‌رسد، و آن نبوت در هنگامِ ظهورِ فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ پایان می‌یابد. هفتاد سالی که زمین می‌بایست سَبَّتِ خود را از آن برخوردار شود، از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ جدایی‌پذیر نیست.

Jehoiakim represents Cyrus’ first decree and also the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Beyond this, the three witnesses of the last three Judean kings, the three decrees and the three angel’s messages, provide precise information of the symbol of Jehoiakim, for the prophetic history of the three angels has been very carefully marked by inspiration. All three messages have a historical arrival and thereafter a historical empowerment.

یهویاقیم نمایانگر نخستین فرمان کورش و نیز پیام فرشتهٔ اولِ مکاشفه باب چهارده است. افزون بر این، سه شاهدِ سه پادشاهِ واپسین یهودا، سه فرمان، و سه پیام فرشتگان، اطلاعاتی دقیق دربارهٔ نماد یهویاقیم فراهم می‌آورند؛ زیرا تاریخِ نبویِ سه فرشته به‌غایت با دقت به‌وسیلهٔ الهام مشخص شده است. هر سه پیام، دارای ظهوری تاریخی‌اند و پس از آن، تمکینی تاریخی می‌یابند.

The first angel arrived in 1798, and was empowered on August 11, 1840, with the confirmation of the day for a year principle.

فرشتۂ اوّل 1798 میں آیا، اور 11 اگست 1840 کو اسے اُس اُصول کی تصدیق کے ساتھ قدرت بخشی گئی کہ ایک دن ایک سال کے برابر ہے۔

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «در سال 1840 تحقق شگفت‌انگیز دیگری از نبوت، توجهی گسترده را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوزایا لیچ، یکی از برجسته‌ترین خادمانِ موعظه‌کنندهٔ آمدنِ ثانوی، تفسیری بر مکاشفه 9 منتشر کرد و سقوط امپراتوری عثمانی را پیشگویی نمود. بر پایهٔ محاسبات او، این قدرت می‌بایست... در 11 اوت 1840 سرنگون شود، زمانی که می‌توان انتظار داشت قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و من بر این باورم که چنین خواهد شد.»

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «در همان زمانی که تعیین شده بود، ترکیه، از طریق سفیران خود، حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را تحت کنترل ملت‌های مسیحی قرار داد. این واقعه دقیقاً پیشگویی را تحقق بخشید. هنگامی که این امر معلوم شد، انبوهی از مردم به درستی اصول تفسیر نبوی که میلر و همکارانش اختیار کرده بودند، متقاعد شدند، و جنبش ظهور شتابی شگفت‌انگیز یافت. مردانِ اهل دانش و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ این کار به‌سرعت گسترش یافت.» جدال عظیم، ۳۳۴، ۳۳۵.

The first angel arrived announcing the opening of the judgment in 1798, but the message was premised on the validity of William Miller’s identification that a day in Bible prophecy represents a year. That principle was confirmed “on the 11th of August, 1840,” and the first message was empowered. With the failure of the prediction of Christ’s return in the biblical year of 1843, which extended into the year 1844, the second angel of Revelation chapter fourteen arrived. With the failure of the prediction in the spring of 1844, the Protestant churches rejected Miller’s rule of a day for a year, and became the daughters of Babylon. That message was thereafter empowered in the summer of 1844, when it was joined by the message of the Midnight Cry. With the fulfillment of the message of the Midnight Cry on October 22, 1844, the third angel arrived with his message.

پہلا فرشتہ 1798 میں عدالت کے آغاز کا اعلان کرتے ہوئے آیا، لیکن یہ پیغام اس بنیاد پر قائم تھا کہ ولیم ملر کی یہ تعیین درست ہے کہ بائبلی نبوت میں ایک دن ایک سال کی نمائندگی کرتا ہے۔ اس اصول کی تصدیق “11 اگست 1840” کو ہوئی، اور پہلے پیغام کو قدرت بخشی گئی۔ مسیح کی واپسی کی پیش گوئی کے بائبلی سال 1843 میں، جو 1844 تک ممتد ہوا، پورا نہ ہونے پر، مکاشفہ باب چودہ کا دوسرا فرشتہ آ پہنچا۔ 1844 کے موسمِ بہار میں اس پیش گوئی کے پورا نہ ہونے کے بعد، پروٹسٹنٹ کلیسیاؤں نے ملر کے ایک دن برابر ایک سال کے اصول کو رد کر دیا، اور بابل کی بیٹیاں بن گئیں۔ اس کے بعد 1844 کے موسمِ گرما میں اس پیغام کو قوت بخشی گئی، جب یہ نصفُ اللیل کی صدا کے پیغام کے ساتھ مل گیا۔ 22 اکتوبر 1844 کو نصفُ اللیل کی صدا کے پیغام کی تکمیل کے ساتھ، تیسرا فرشتہ اپنے پیغام سمیت آ پہنچا۔

Due to the disobedience of Laodicean Adventism in 1863, God’s people were assigned to repeat the history of ancient Israel’s wandering in the wilderness. The empowerment of the third message would wait until September 11, 2001. Each of the three messages arrive in history and are thereafter empowered.

به سبب نافرمانی ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳، قوم خدا مأمور شدند تاریخ سرگردانی اسرائیلِ کهن در بیابان را تکرار کنند. تقویتِ پیامِ سوم تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به تعویق افتاد. هر یک از این سه پیام در تاریخ وارد می‌شوند و سپس اقتدار می‌یابند.

Jehoiakim and Cyrus represent the empowerment of the first angel, not its arrival. Though Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and though he represents the first angel’s message, the prophetic characteristics that he, and also Cyrus, demonstrate that they are both symbols of the empowerment of the first angel, and not symbols of the arrival of the first angel. The arrival of the first message in the history of Jehoiakim was Manasseh, the first of the last seven kings of Judah.

یہویاقیم اور کورش پہلے فرشتے کی آمد نہیں بلکہ اُس کی تقویت کی نمائندگی کرتے ہیں۔ اگرچہ یہویاقیم یہوداہ کے آخری تین بادشاہوں میں پہلا تھا، اور اگرچہ وہ پہلے فرشتے کے پیغام کی نمائندگی کرتا ہے، تاہم وہ نبوتی خصوصیات جو اُس میں، اور نیز کورش میں، ظاہر ہوتی ہیں، یہ ثابت کرتی ہیں کہ وہ دونوں پہلے فرشتے کی تقویت کی علامات ہیں، نہ کہ پہلے فرشتے کی آمد کی علامات۔ یہویاقیم کی تاریخ میں پہلے پیغام کی آمد منسیؔ تھا، جو یہوداہ کے آخری سات بادشاہوں میں پہلا تھا۔

Seven kings preceded the complete and final destruction of Jerusalem. Those seven kings represent a progressive history, as was the history they typified from 1798 to 1844. The first angel arrived in 1798, and the third arrived on October 22, 1844. The history of 1798 to 1844, is the history of the first and second angels. The history of the third angel began in 1844. When Sister White identifies the symbolism of the seven thunders of Revelation chapter ten, she says the seven thunders represent the history of the first and second angels, but not the third angel.

هفت پادشاه پیش از ویرانی کامل و نهایی اورشلیم آمدند. آن هفت پادشاه نمایانگر تاریخی تدریجی هستند، همان‌گونه که تاریخی که از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ مظهر آن بودند نیز چنین بود. فرشتهٔ اول در سال ۱۷۹۸ آمد، و فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ وارد شد. تاریخِ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، تاریخِ فرشتهٔ اول و دوم است. تاریخِ فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ آغاز شد. هنگامی که خواهر وایت نمادپردازیِ هفت رعدِ باب دهم مکاشفه را مشخص می‌کند، می‌گوید که هفت رعد نمایانگر تاریخِ فرشتهٔ اول و دوم هستند، اما نه فرشتهٔ سوم.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «نوری ویژه که به یوحنا عطا شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از رویدادهایی بود که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به وقوع می‌پیوست.» تفسیری بر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The history of the seven thunders of Revelation chapter ten, emphasize the history of the empowerment of the first angel on August 11, 1840 through to the great disappointment on October 22, 1844, but it none-the-less, includes the entire history of the first and second angels. The general application of the seven thunders is that it represents 1798 through to October 22, 1844. The history of the arrival of the first angel from 1798 to the great disappointment is the history of the first and second angels, and it is prophetically represented as seven thunders. The seven thunders were also typified by the last seven kings of Judah. The last three of those kings were not only identifying sequential kings, but together they are one symbol made up of a first, middle and last.

دانیالچه‌ ده‌ مێژووی حه‌وت هه‌ورەکانیی ئاشکراکردن، مێژووی توانابەخشینی فریشتەی یەکەم لە 11ی ئاگۆستی 1840 هەتا ناڕەزایەتیی گەورە لە 22ی ئۆکتۆبری 1844 جەخت دەکاتەوە، بەڵام هەرچەندە وایە، مێژووی تەواوی فریشتەی یەکەم و دووەمیش لەخۆ دەگرێت. بەکارهێنانی گشتیی حه‌وت هه‌ورەکان ئەوەیە کە نێوان 1798 هەتا 22ی ئۆکتۆبری 1844 نیشان دەدات. مێژووی هاتنی فریشتەی یەکەم لە 1798 هەتا ناڕەزایەتیی گەورە، مێژووی فریشتەی یەکەم و دووەمە، و بە شێوەیەکی پێشبینانە وەک حه‌وت هه‌ورە نیشان دراوە. حه‌وت هه‌ورەکان هەروەها بە حەوت پاشای دوایی یەهودا نموونەیان پێشکەش کراوە. سێی دوایی ئەو پاشایانە تەنها پاشاکانی لەدوای یەک ناساندن نەبوون، بەڵکو بەیەکەوە یەک هێما بوون کە لە یەکەم، ناوەڕاست و کۆتایی پێکهاتووە.

In the history of the three angels, the first message was empowered on August 11, 1840, and both Jehoiakim and Cyrus typified that event.

در تاریخِ سه فرشته، پیامِ نخست در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ با قدرت تأیید شد، و هم یهویاقیم و هم کورش نمونهٔ آن رویداد بودند.

We will continue to identify these most important truths in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به شناسایی این مهم‌ترین حقایق ادامه خواهیم داد.

> “Strict integrity should be cherished by every student. Every mind should turn with reverent attention to the revealed word of God. Light and grace will be given to those who thus obey God. They will behold wondrous things out of his law. Great truths that have lain unheeded and unseen since the day of Pentecost, are to shine from God’s word in their native purity. To those who truly love God the Holy Spirit will reveal truths that have faded from the mind, and will also reveal truths that are entirely new. Those who eat the flesh and drink the blood of the Son of God will bring from the books of Daniel and Revelation truth that is inspired by the Holy Spirit. They will start into action forces that cannot be repressed. The lips of children will be opened to proclaim the mysteries that have been hidden from the minds of men. The Lord has chosen the foolish things of this world to confound the wise, and the weak things of the world to confound the mighty.

> «درستیِ سخت‌گیرانه باید از سوی هر دانشجو عزیز داشته شود. هر ذهن باید با توجهی آمیخته به حرمت به سوی کلامِ مکشوفِ خدا معطوف گردد. به کسانی که بدین‌گونه از خدا اطاعت می‌کنند، نور و فیض عطا خواهد شد. ایشان از شریعت او چیزهای شگفت خواهند دید. حقایق عظیمی که از روز پنتیکاست تاکنون بی‌اعتنا مانده و دیده نشده‌اند، از کلام خدا در پاکیِ ذاتیِ خویش خواهد درخشید. روح‌القدس برای آنان که حقیقتاً خدا را محبت می‌ورزند، حقایقی را آشکار خواهد ساخت که از ذهن محو شده‌اند، و نیز حقایقی را که به‌کلی تازه‌اند، مکشوف خواهد نمود. آنان که گوشت و خونِ پسر خدا را می‌خورند و می‌نوشند، از کتاب‌های دانیال و مکاشفه حقیقتی را بیرون خواهند آورد که از روح‌القدس الهام یافته است. آنان نیروهایی را به حرکت درخواهند آورد که نتوان آنها را فرو نشاند. لب‌های کودکان گشوده خواهد شد تا اسراری را اعلام کنند که از ذهن‌های آدمیان پنهان مانده است. خداوند چیزهای جاهلانهٔ این جهان را برگزیده است تا حکیمان را رسوا سازد، و چیزهای ضعیفِ جهان را تا نیرومندان را رسوا گرداند.»

> “The Bible should not be brought into our schools to be sandwiched in between infidelity. The Bible must be made the groundwork and subject-matter of education. It is true that we know much more of the word of the living God than we knew in the past, but there is still much more to be learned. It should be used as the word of the living God, and esteemed as first, and last, and best in everything. Then will be seen true spiritual growth. The students will develop healthy religious characters, because they eat the flesh and drink the blood of the Son of God. But unless watched and nurtured, the health of the soul decays. Keep in the channel of light. Study the Bible. Those who serve God faithfully will be blessed. He who permits no faithful work to go unrewarded will crown every act of loyalty and integrity with special tokens of his love and approbation.” Review and Herald, August 17, 1897.

> «کتابِ مقدس نباید به مدارس ما آورده شود تا در میانِ بی‌ایمانی گنجانیده گردد. کتابِ مقدس باید اساس و مادهٔ تعلیم و تربیت قرار داده شود. درست است که ما اکنون از کلامِ خدای زنده بسیار بیش از گذشته می‌دانیم، اما هنوز بسیارِ دیگری هست که باید آموخته شود. باید از آن همچون کلامِ خدای زنده استفاده شود، و در همه‌چیز به‌عنوان نخستین، آخرین، و بهترین ارج نهاده شود. آنگاه رشدِ حقیقیِ روحانی دیده خواهد شد. دانش‌آموزان خصلت‌های دینیِ سالم پرورش خواهند داد، زیرا گوشتِ پسرِ خدا را می‌خورند و خونِ او را می‌نوشند. اما اگر مراقبت و پرورش نیابد، سلامتِ جان رو به زوال می‌گذارد. در مجرای نور باقی بمانید. کتابِ مقدس را مطالعه کنید. آنان که خدا را با وفاداری خدمت می‌کنند برکت خواهند یافت. او که هیچ کارِ وفادارانه‌ای را بی‌پاداش نمی‌گذارد، هر عملِ وفاداری و درستکاری را با نشانه‌های ویژه‌ای از محبت و خشنودیِ خویش تاج‌گذاری خواهد کرد.» Review and Herald, August 17, 1897.

Back to Articles