Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

کتاب دانیال - شماره چهل‌وسه

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

آشکارسازی نمادگراییِ مکروهِ ویرانگر در نبوتِ کتاب‌مقدسی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

تشخیص پولس از رومِ بت‌پرست به‌عنوان آن قدرتی که از برآمدن پاپیّت به قدرت در سال ۵۳۸ جلوگیری می‌کرد، همان شهادتی شد که ویلیام میلر دریافت و بر پایهٔ آن «قربانیِ دائمی» را در کتاب دانیال نمایندهٔ بت‌پرستی دانست. چارچوب تفسیری ویلیام میلر بر دو قدرتِ ویرانگر استوار بود: نخست بت‌پرستی و پس از آن پاپیّت. مهم‌ترین کشف میلر در تأیید آن چارچوب، شهادت پولس در ۲ تسالونیکیان، باب دوم، بود؛ جایی که پولس تصریح می‌کند مانعی که رومِ بت‌پرست در برابر پاپیّت پدید آورده بود، باید از میان برداشته شود تا «مردِ گناه» در هیکل خدا قرار گیرد و خود را خدا بنمایاند.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

در کتاب دانیال، نماد «قربانی دائمی» که نمایانگر بت‌پرستی است، همواره با نمادی از پاپیّت دنبال می‌شود، خواه این نماد به‌صورت «معصیتِ ویرانگر» نمود یابد یا «مکروهِ ویرانی». با این حال، در هشدار مسیح به مسیحیان دربارهٔ محاصره و ویرانی اورشلیم که در خلال سه سال و نیمِ میان سال‌های ۶۶ تا ۷۰ میلادی رخ داد، مسیح از «مکروهِ ویرانی که دانیال نبی از آن سخن گفته است» به‌عنوان نشانه‌ای برای مسیحیانی که در اورشلیم بودند یاد کرد تا بی‌درنگ بگریزند. تاریخ نشان می‌دهد که آن نشانه نه نماد رومِ پاپی، بلکه رومِ بت‌پرست بود. اگر مؤمنان می‌خواستند از محاصره و ویرانی در امان بمانند، می‌بایست آن نشانه را تشخیص می‌دادند. آیا «مکروهِ ویرانی که دانیال نبی از آن سخن گفته است» نمادی از رومِ بت‌پرست است یا رومِ پاپی؟

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> پس چون مکروهِ ویرانی را که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است، در مکانِ مقدّس برپا ببینید، (هر که می‌خواند، دریابد:) آنگاه آنان که در یهودیه‌اند، به کوه‌ها بگریزند؛ آن که بر بام است، فرود نیاید تا چیزی از خانهٔ خود بردارد؛ و آن که در مزرعه است، بازنگردد تا جامهٔ خود را برگیرَد. وای بر آبستنان و بر شیردهندگان در آن روزها! امّا دعا کنید که گریختن شما نه در زمستان باشد و نه در روزِ سَبَّت؛ زیرا در آن هنگام مصیبتی عظیم خواهد بود، چنان‌که از آغازِ جهان تا کنون نبوده است و هرگز نیز نخواهد بود. و اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ لیکن به‌خاطرِ برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد. متّی 24:15–22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

خواهر وایت توضیح می‌دهد که این هشدار چگونه در جریان تاریخِ ویرانی اورشلیم از سال 66 تا 70 میلادی به انجام رسید، و او تصریح می‌کند که پرچم، یا عَلَمِ سپاه روم، همان نشانه‌ای بود برای مسیحیانی که هنوز در اورشلیم بودند تا بگریزند. پس آیا «مکروه ویرانی که دانیال نبی از آن سخن گفته است» رومِ بت‌پرست بود، یا رومِ پاپی، آن‌گونه که میلر چارچوب خود را بر آن بنا نهاد؟

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

ویلیام میلر هدایت شد تا هر دو ظهور روم را درک کند (بت‌پرستانه و پس از آن پاپی)، اما تاریخى که در آن می‌زیست او را ناگزیر ساخت که هر دو پادشاهی را همچون یک پادشاهی مورد بررسی قرار دهد. و البته، آنها یک پادشاهی هستند، اما در عین حال نمایانگر دو پادشاهیِ متوالی نیز می‌باشند. میلر که تحت فشار تاریخ نبویِ 1798 قرار داشت، ناچار بود روم را اساساً همچون یک پادشاهی مطرح کند. در سال 1798، میلر بر این باور بود که آمدنِ دومِ مسیح تقریباً بیست و پنج سال در آینده است. او به‌خوبی می‌دانست که رومِ پاپی در 1798 جراحتی کشنده دریافت کرده است. از دید میلر، هیچ پادشاهیِ زمینیِ دیگری نبود که پس از رومِ پاپی بیاید، زیرا مسیح در آستانهٔ بازگشت بود.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

در آن مقطع از تاریخ که میلر در آن قرار داشت، او درک می‌کرد که مجسمهٔ باب دوم دانیال نمایانگر چهار پادشاهی زمینی است، زیرا دانیال بر همین امر شهادت داده بود.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> और चौथा राज्य लोहे के समान बलवन्त होगा; क्योंकि जैसे लोहा सब वस्तुओं को टुकड़े-टुकड़े कर देता है और वश में कर लेता है, वैसे ही वह, उस लोहे के समान जो इन सब को चूर-चूर कर देता है, टुकड़े-टुकड़े करेगा और कुचल डालेगा। और जैसा तू ने उन पांवों और उंगलियों को कुम्हार की मिट्टी और लोहे से कुछ-कुछ बना हुआ देखा, वैसे ही वह राज्य विभाजित होगा; तौभी उसमें लोहे का कुछ बल रहेगा, क्योंकि तू ने लोहे को गीली मिट्टी के साथ मिला हुआ देखा। दानिय्येल 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

میلر دریافته بود که تنها چهار پادشاهی وجود دارد، و پادشاهی چهارم و نهایی روم است؛ که او از تاریخ می‌دانست همان روم بت‌پرست است که به دنبال آن روم پاپی می‌آید. پادشاهی چهارم از نظر میلر، در توافق با سخن دانیال، «منقسم» بود؛ اما برای میلر این انقسام تنها بیانگر تمایزی میان جنبه‌های تحت‌اللفظی و روحانیِ پادشاهی روم بود. او درست می‌فهمید، اما فهم او محدود بود.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

میلر ندید که تقسیم رومِ مشرک و رومِ پاپی، بر همان تقسیمی استوار بود که پولُس برای شناسایی آن برانگیخته شد. پولُس (و یحیای تعمیددهنده) تشخیص دادند که در بازهٔ زمانیِ صلیب، امرِ تحت‌اللفظی می‌بایست به امرِ روحانی گذار کند. بدون آن فهم، میلر ناگزیر بود بپذیرد که روم اساساً یک پادشاهی واحد است که دو مرحله دارد. و البته، او درست می‌گفت (اما محدود بود). او نمی‌توانست ببیند که رومِ روحانی به‌وسیلهٔ بابلِ تحت‌اللفظی نمادپردازی شده است، زیرا رومِ روحانی (پاپیّت) همچنین بابلِ روحانی نیز هست.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

بابلِ تحت‌اللفظی، به‌عنوان نخستینِ چهار پادشاهی در دانیال دو، نمونۀ پادشاهی چهارم می‌بود، زیرا نخستین همواره نمونۀ آخرین است. رومِ بت‌پرست به‌وسیلۀ بابل نمونه‌وار گردیده بود، اما هم رومِ بت‌پرست و هم بابل، رومِ روحانی (پاپیّت) را نمونه‌وار می‌ساختند. بنابراین، پاپیّت پادشاهی پنجم بود، و به‌وسیلۀ بابل نمایش داده شده بود. این یکی از دلایل اساسی است که چرا خواهر وایت اسارت اسرائیلِ تحت‌اللفظی را در بابل به‌مدت هفتاد سال، با اسارت اسرائیلِ روحانی در بابلِ روحانی به‌مدت هزار و دویست و شصت سال مقایسه می‌کند.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «کلیسای خدا بر زمین، در طی این دورهٔ طولانیِ آزارِ بی‌امان، به همان‌سان در اسارت بود که فرزندان اسرائیل در دوران تبعید در بابل به اسارت نگاه داشته شده بودند.» انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

ازاین‌رو، میلر در جابه‌جا به‌کار بردن تحقق‌های نبوتی‌ای که به‌طور مشخص‌تر به رومِ بت‌پرست اشاره داشتند، با رومِ پاپی مشکلی نداشت. در ادامه، نمونه‌هایی از این امر ارائه خواهیم کرد؛ اما اگر دریابیم که میلر رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی را یک پادشاهی می‌دانست، می‌توانیم بفهمیم چرا میلر با این مسئله مشکلی نداشت که عیسی «مکروه ویرانی را که به زبان دانیال نبی گفته شده است» به‌عنوان تحققی مربوط به رومِ بت‌پرست مورد اشاره قرار دهد، و در عین حال، تعبیرِ «مکروه ویرانی» را در کتاب دانیال نمادی از رومِ پاپی بداند. میلر نمی‌توانست آن سه قدرتِ ویرانگر را ببیند، و از این‌رو چارچوب نبوتیِ او محدود بود، هرچند دقیق.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

لیکن ہمیں 66ء میں ہونے والی تاریخی تکمیل کے اس ظاہری اختلاف کو کیسے سمجھنا چاہیے، جب مشرک روم نے مسیح کی پیشین گوئی کی تکمیل میں اپنے عَلَموں کو ہیکل کے مقدس احاطوں میں نصب کیا؟ کیا “ویرانی کی مکروہ چیز، جس کا ذکر دانی ایل نبی کی معرفت ہوا،” مشرک روم کی علامت ہے یا پاپائی روم کی؟ اس اشکال کا جواب کافی سادہ ہے، اگر آپ دو کے بجائے تین ویران کرنے والی قوتوں کو پہچان لیں۔ ہمیں یروشلم کی تباہی سے متعلق مسیح کی پیشین گوئی کی تکمیل پر سسٹر وائٹ کی توضیح سے آغاز کرنا چاہیے۔

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> در به صلیب کشیدن مسیح به‌دست یهودیان، نابودی اورشلیم نهفته بود. خونی که بر جلجتا ریخته شد، همان باری بود که آنان را برای این جهان و برای جهان آینده به ورطهٔ هلاکت فرو برد. در آن روز عظیم نهایی نیز چنین خواهد بود، آنگاه که داوری بر ردکنندگان فیض خدا فرود آید. مسیح، آن صخرهٔ لغزش ایشان، آنگاه بر آنان چون کوهی انتقام‌گیر ظاهر خواهد شد. جلال چهرهٔ او، که برای عادلان حیات است، برای شریران آتشی سوزاننده خواهد بود. گناهکار به سبب محبتِ ردشده و فیضِ خوارشمرده‌شده، هلاک خواهد گردید.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “බොහෝ උපමා සහ නැවත නැවත දෙන ලද අනතුරු ඇඟවීම් මඟින්, දෙවියන්ගේ පුත්‍රයා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් යුදෙව්වන්ට සිදුවන ප්‍රතිඵලය කුමක් වන්නේදැයි යේසුස් පෙන්වා දුන්නේය. මේ වචනවලින් උන්වහන්සේ, සිය ගැළවුම්කරුවා ලෙස උන්වහන්සේව පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරන සෑම යුගයකම සියල්ලන්ටම ආමන්ත්‍රණය කරමින් සිටියේය. සෑම අනතුරු ඇඟවීමක්ම ඔවුන් සඳහාය. අපවිත්‍ර කළ මාලිගාව, අකීකරු පුත්‍රයා, බොරු ගොවියෝ, අවමානකාරී ගොඩනඟන්නෝ—මේ සියල්ලන්ටම සෑම පව්කාරයෙකුගේ අත්දැකීම තුළ සමානත්වයක් ඇත. ඔහු පසුතැවිලි නොවන්නේ නම්, ඔවුන් පූර්ව සංකේත කළ විනාශය ඔහුගේ වන්නේය.” The Desire of Ages, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

هنگامی که پولس گذار از امرِ تحت‌اللفظی به امرِ روحانی را مشخص کرد، نشان می‌دهد که این انتقال در بازهٔ زمانیِ صلیب رخ داد، و باید توجه داشت که ویرانیِ اورشلیم به‌طور مستقیم با صلیب مرتبط است. نابودیِ اورشلیمِ تحت‌اللفظی، که نخستین بار به‌وسیلهٔ بابلِ تحت‌اللفظی به انجام رسید، واپسین بار به‌وسیلهٔ رومِ تحت‌اللفظی تحقق یافت، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز بازمی‌نمایاند. پایمال شدنِ مقدِس و لشکر، که با قدرتِ بت‌پرستانهٔ بابل آغاز شد، با قدرتِ بت‌پرستانهٔ روم پایان یافت.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

پائیتال روما کے وسیلہ سے روحانی یروشلم کو روحانی طور پر پامال کیا گیا، اور پامالی کے یہ دونوں ادوار (حرفی اور روحانی) اُس تیسرے ویران کرنے والی قوت کے ہاتھوں خدا کے لوگوں کی پامالی کی تمثیل ہیں، جسے روما کے حوالے سے جدید روما کہا جاتا ہے۔

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

سه قدرتِ ویرانگر وجود دارند که هر یک قومِ خدا را آزار و جفا می‌رسانند: اژدهایِ بت‌پرستی، سپس حیوانِ دریا از کاتولیسیزم، و پس از آن حیوانِ زمین از ایالات متحده (نبیِ کاذب). بت‌پرستی به‌وسیلهٔ قدرت‌های گوناگونِ مشرک نمایان شد که اسرائیلِ تحت‌اللفظی را پایمال کردند. سپس پاپیّت، اسرائیلِ روحانی را به‌مدت هزار و دویست و شصت سال، از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، پایمال ساخت. اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، حیوان، و نبیِ کاذب، رومِ مدرن است و آن نیز در «ساعت» بحرانِ قانونِ یکشنبه قومِ خدا را پایمال می‌کند. این سه قدرتِ ویرانگرِ اژدها، حیوان، و نبیِ کاذب، همچنین به‌صورت رومِ بت‌پرست، رومِ پاپی، و رومِ مدرن نیز بازنمایی می‌شوند.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

بر بنیادِ مکاشفہ سترہ، بت‌پرستی نخستین چهار پادشاه است؛ پادشاه پنجم، پاپیّت است؛ و پادشاهان ششم و هفتم و هشتم، اتحادِ سه‌گانهٔ رومِ معاصر هستند.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> اور وہاں سات بادشاہ ہیں: پانچ گر چکے ہیں، اور ایک ہے، اور دوسرا ابھی تک نہیں آیا؛ اور جب وہ آئے گا تو اسے تھوڑی دیر تک قائم رہنا ہوگا۔ اور وہ حیوان جو تھا اور نہیں ہے، وہی آٹھواں ہے، اور اُن سات ہی میں سے ہے، اور ہلاکت میں جاتا ہے۔ مکاشفہ 17:10، 11۔

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

بر اساس باب دوم دانیال، بت‌پرستی شامل هر چهار پادشاهی است، از بابلِ واقعی تا رومِ واقعی. بابلِ روحانی همان پاپیّت است (سرِ زرین)، و اتحاد سه‌گانۀ اژدها، وحش، و نبیِ کذّاب (رومِ جدید)، به‌وسیلۀ اتحاد سه‌گانۀ ماد و فارسِ روحانی، یونانِ روحانی، و رومِ روحانی (که زخمِ مهلک آن شفا یافته است) بازنمایی می‌شود.

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

هنگامی که عیسی به «مکروهِ ویرانی که دانیال نبی از آن سخن گفته است» اشاره کرد، او «نشانه‌ای» معین را مشخص می‌ساخت که مسیحیان باید آن را در هر یک از سه روم بشناسند. رومِ بت‌پرست، رومِ پاپی و رومِ جدید، همگی قوم خدا را آزار می‌رسانند. این آزار، در زبان نبوت، به صورت پایمال کردنِ مقدّسگاه و لشکر نمایش یافته است. عیسی برای هر یک از این سه دورهٔ آزارها، هشداری دربارهٔ نزدیک شدنِ آن آزار ارائه کرد. هنگامی که «نشانه»ی اقتدار روم در درون مقدّسگاه قرار داده شد، زمانِ گریختن از اورشلیم فرا رسیده بود. عیسی تعبیر دانیال از «مکروهِ ویرانی» را نه به عنوان نمادی از یک قدرت زمینی، بلکه به عنوان نمادی از آن نشانه‌ای به کار می‌برد که مسیحیان می‌بایست آن را تشخیص دهند.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> عیسی به شاگردانی که گوش فرا می‌دادند، داوری‌هایی را اعلام کرد که قرار بود بر اسرائیل مرتد فرود آید، و به‌ویژه انتقام مکافات‌آمیزی را که به سبب رد کردن و مصلوب ساختن مسیحا بر ایشان خواهد آمد. نشانه‌های آشکاری پیش از آن اوج هولناک پدیدار می‌شد. آن ساعت هراس‌انگیز ناگهان و به‌سرعت فرا می‌رسید. و نجات‌دهنده پیروان خود را هشدار داد: «پس چون مکروه ویرانی را که دانیال نبی از آن خبر داده است در مکان مقدس برپا ببینید، (هر که می‌خواند، دریابد:) آنگاه آنان که در یهودیه باشند، به کوه‌ها بگریزند.» متی 24:15، 16؛ لوقا 21:20، 21. هنگامی که عَلَم‌های بت‌پرستانه رومیان در آن زمین مقدس، که چند فرسنگی بیرون از دیوارهای شهر امتداد داشت، برپا می‌شد، آنگاه پیروان مسیح می‌بایست امنیت را در گریختن بجویند. چون نشانه هشدار دیده می‌شد، آنان که می‌خواستند بگریزند، نباید هیچ درنگی می‌کردند. در سراسر سرزمین یهودیه، و نیز در خود اورشلیم، فرمان فرار باید بی‌درنگ اطاعت می‌شد. آن که اتفاقاً بر بام می‌بود، نباید به درون خانه‌اش فرود می‌آمد، حتی برای نجات گران‌بهاترین دارایی‌هایش. آنان که در کشتزارها یا تاکستان‌ها کار می‌کردند، نباید وقت بازگشتن برای برداشتن ردای رویین را که هنگام کار کردن در گرمای روز کنار گذاشته بودند، صرف می‌کردند. ایشان نباید لحظه‌ای درنگ می‌نمودند، مبادا در ویرانی همگانی گرفتار شوند.» جدال عظیم، 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

در این بخش، خواهر وایت «مکروهِ ویرانی» را «نشانه‌ای بی‌اشتباه» معرفی می‌کند که به‌وسیلهٔ «درفش‌های بت‌پرستانهٔ رومیان» نمود یافته بود؛ همان‌ها که آن‌ها را در «جایگاهِ مقدس»ِ حرم برپا کردند. عیسی از «مکروهِ ویرانی» برای نمایاندن هیچ‌یک از دو قدرتِ رومِ بت‌پرست یا رومِ پاپی استفاده نمی‌کرد، بلکه آن را به‌عنوان «نشانه» به‌کار می‌برد. هنگامی که این «نشانه» در جایگاه مقدسِ هیکل برپا شد، مسیحیان می‌بایست از اورشلیم بگریزند، «مبادا در هلاکت عمومی گرفتار شوند.» خواهر وایت سپس در ادامه، در همین بخش، فراتر رفته و تصریح می‌کند که نبوتِ مسیح، که آن ویرانی را مشخص می‌ساخت، بیش از یک تحقق داشت.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> “पापी न्यायों के यरूशलेम पर आने के विषय में उद्धारकर्ता की भविष्यवाणी की एक और पूर्ति होनी है, जिसके सामने वह भयंकर उजाड़पन केवल एक क्षीण छाया मात्र था। चुनी हुई नगरी की गति में हम उस संसार के दण्डादेश को देख सकते हैं जिसने परमेश्वर की करुणा को ठुकरा दिया है और उसकी व्यवस्था को पैरों तले रौंद डाला है। अपराध के अपने दीर्घ शताब्दियों के दौरान पृथ्वी ने मानव दुर्दशा के जो अंधकारमय अभिलेख देखे हैं, वे अत्यन्त भयावह हैं। उन पर मनन करते हुए हृदय व्याकुल हो उठता है, और मन क्षीण पड़ जाता है। स्वर्ग के अधिकार को अस्वीकार करने के परिणाम भयानक रहे हैं। परन्तु भविष्य के प्रकाशनों में इससे भी अधिक अंधकारमय दृश्य प्रस्तुत किया गया है। अतीत के अभिलेख—उथल-पुथल, संघर्षों और क्रान्तियों की वह दीर्घ परम्परा, ‘योद्धा के युद्ध का कोलाहल, और लोहू में लथड़े हुए वस्त्र’ (Isaiah 9:5)—उस दिन की विभीषिकाओं की तुलना में क्या हैं, जब परमेश्वर का रोकनेवाला आत्मा दुष्टों से पूर्णतः हटा लिया जाएगा, और वह फिर मानव-वासना तथा शैतानी क्रोध के प्रकोप को रोकने के लिए न रहेगा! तब संसार, पहले कभी नहीं की भाँति, शैतान के शासन के परिणामों को देखेगा।”

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> «اما در آن روز، همان‌گونه که در زمان ویرانی اورشلیم بود، قوم خدا رهایی خواهند یافت، یعنی هر که در شمار زندگان مکتوب یافت شود. اشعیا ۴:۳. مسیح اعلام کرده است که بار دوم خواهد آمد تا وفاداران خویش را نزد خود جمع کند: “آنگاه جمیع قبایل زمین سینه‌زنان خواهند نالید، و پسر انسان را خواهند دید که بر ابرهای آسمان با قوت و جلال عظیم می‌آید. و فرشتگان خود را با آواز بلند کرنا خواهد فرستاد، و برگزیدگان او را از چهار باد، از کران تا کران آسمان، فراهم خواهند آورد.” متی ۲۴:۳۰، ۳۱. آنگاه آنان که انجیل را اطاعت نمی‌کنند، به نَفَس دهان او هلاک خواهند شد و به ظهور درخشان آمدن او نابود خواهند گردید. دوم تسالونیکیان ۲:۸. شریران، همچون اسرائیلِ قدیم، خود را هلاک می‌سازند؛ ایشان به سبب گناه خویش سقوط می‌کنند. آنان با زندگیِ آکنده از گناه، خویشتن را چنان از هماهنگی با خدا دور ساخته‌اند، و سرشتشان چنان به شرارت تنزل یافته است، که تجلیِ جلال او برای ایشان آتشی سوزاننده است.»

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> «مردم باید برحذر باشند مبادا درسی را که در سخنان مسیح به ایشان رسانیده شده است، نادیده بگیرند. همان‌گونه که او شاگردان خود را از ویرانی اورشلیم هشدار داد و نشانه‌ای از خرابیِ نزدیک‌شونده به آنان بخشید تا بتوانند بگریزند، همان‌سان جهان را نیز از روز هلاکت نهایی هشدار داده و نشانه‌هایی از نزدیک شدن آن عطا کرده است تا هر که بخواهد، از غضبِ آینده بگریزد. عیسی اعلام می‌دارد: “و علامت‌ها در آفتاب و ماه و ستارگان خواهد بود؛ و بر زمین پریشانی امت‌ها.” Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. آنان که این پیش‌نشان‌های آمدن او را می‌بینند، باید “بدانند که نزدیک است، بلکه بر درها.” Matthew 24:33. “پس بیدار باشید،” این است کلام هشداردهندهٔ او. Mark 13:35. آنان که به این هشدار توجه کنند، در تاریکی واگذاشته نخواهند شد تا آن روز ایشان را غافلگیر سازد. اما برای آنان که بیدار نخواهند بود، “روز خداوند همچون دزد در شب می‌آید.” 1 Thessalonians 5:2–5.» The Great Controversy, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

جب بہن وائٹ نے یہ الفاظ لکھے، اُس وقت یروشلم کی تباہی کی ایک آئندہ تکمیل ابھی باقی تھی۔ اُس تعزیری عدالت کا فیصلہ جو دنیا کے خاتمے پر جدید روم (اژدہا، حیوان اور جھوٹا نبی) کے خلاف نافذ کیا جاتا ہے، روحانی بابل کے آخری سقوط کی نمائندگی کرتا ہے؛ لیکن روحانی بابل (پاپائیت) ایک بار پہلے ہی 1798 میں سقوط پذیر ہو چکی تھی۔ یروشلم کی تباہی ایک مرتد کلیسیا پر خدا کے تعزیری عدالت کے فیصلے کی نمائندگی کرتی ہے۔

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

نابودی اورشلیم در طول سه سال و نیم، از سال 66 میلادی تا 70 میلادی، نمونه‌ای از نابودیِ داوریِ کیفریِ خدا در پایان جهان است که بر رومِ جدید (اژدها، وحش و نبیِ کذّاب) وارد می‌شود. محاصره و نابودی اورشلیم، که به‌وسیلهٔ بت‌پرستی از سال 66 میلادی تا 70 میلادی به انجام رسید، دقیقاً سه سال و نیم به طول انجامید.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

محاصره و ویرانی اورشلیمِ روحانی که به‌وسیلهٔ پاپ‌گرایی به انجام رسید، سه سال و نیمِ نبوی، از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، به طول انجامید. آن دو تمثیل، محاصره و ویرانی اورشلیم را در «ساعتِ» بحرانِ قانونِ یکشنبه که به‌وسیلهٔ رومِ جدید پدید می‌آید، نمونه‌وار می‌سازند. آخرینِ سه ویرانیِ اورشلیم، چنان‌که در کتاب دانیال نشان داده شده است، معکوس می‌گردد.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

کتاب دانیال با فتح و ویرانی اورشلیم به‌دست بابل آغاز می‌شود و با نابودی بابل و پیروزی اورشلیم پایان می‌پذیرد. در هر یک از این سه نبرد، نشانه‌ای به مسیحیان داده شد تا ایشان را آگاه سازد که از جنگِ در شُرُف وقوع بگریزند. در سال 66 میلادی، این نشانه هنگامی بود که لشکرهای رومِ بت‌پرست عَلَم‌های خود (پرچم‌های جنگی خویش) را در زمینِ مقدّسِ حرم قرار دادند. در سال 538، این نشانه زمانی بود که «مردِ گناه» مکشوف گردید، در هیکل خدا (یعنی کلیسای مسیحی) نشست و خود را خدا نمود، آنگاه که در همان سال در شورای اورلئان قانونی دربارهٔ یکشنبه وضع کرد. اجرای اجباریِ یکشنبه همان چیزی است که پاپیّت آن را دلیل اقتدار خود بر جهان مسیحی می‌شمارد، زیرا استدلال می‌کنند ـ و در این امر برحق‌اند ـ که در کلام خدا هیچ پشتوانه‌ای برای پرستشِ یکشنبه وجود ندارد، و این واقعیت که ایشان یکشنبه را به‌عنوان روز عبادت در مسیحیت برقرار ساختند، گواه آن است که اقتدارِ سنّت‌ها و رسومِ بت‌پرستانهٔ ایشان برتر از کتاب مقدّس است.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

در سال ۵۳۸، مسیحیان می‌بایست از کلیسای روم جدا شوند، نه صرفاً از آن رو که آن کلیسا به‌راستی کلیسای مسیحی نبود، بلکه نیز زیرا نشان اقتدار پاپی در عرصهٔ مقدس کلیسای خدا برپا شده بود. خواهر وایت فرایند جداییِ آن تاریخ را مشخص می‌سازد؛ تاریخی که دوره‌ای را آغاز کرد که در آن کلیسای خدا برای مدت هزار و دویست و شصت سال به بیابان گریخت.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> «لیکن شہزادۂ نور اور شہزادۂ ظلمت کے درمیان کوئی اتحاد نہیں، اور نہ ہی اُن کے پیروکاروں کے درمیان کوئی اتحاد ہو سکتا ہے۔ جب مسیحیوں نے اُن لوگوں کے ساتھ متحد ہونے پر رضامندی ظاہر کی جو بت‌پرستی سے محض آدھے ہی تبدیل ہوئے تھے، تو وہ ایسی راہ پر چل پڑے جو انہیں حق سے بتدریج زیادہ سے زیادہ دور لے گئی۔ شیطان اس بات پر شادمان ہوا کہ وہ مسیح کے اتنے بڑے شمار کے پیروکاروں کو فریب دینے میں کامیاب ہو گیا تھا۔ پھر اُس نے اِن پر اپنی قدرت کو زیادہ کامل طور پر استعمال کیا، اور انہیں اُن لوگوں پر ظلم ڈھانے کے لیے اُبھارا جو خدا کے وفادار رہے تھے۔ کسی نے بھی اتنی اچھی طرح نہ جانا تھا کہ سچے مسیحی ایمان کی مخالفت کیسے کی جائے، جتنا اُن لوگوں نے جو کبھی اُس کے مدافع تھے؛ اور یہ مرتد مسیحی، اپنے نیم‌بت‌پرست ساتھیوں کے ساتھ مل کر، اپنی جنگ مسیح کی تعلیمات کے نہایت بنیادی خصائص کے خلاف لے گئے۔»

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> “برای آنان که می‌خواستند وفادار بمانند، ایستادگی استوار در برابر فریب‌ها و رجاساتى که در جامه‌هاى کَهَنوتى پنهان شده و به کلیسا راه یافته بودند، مستلزم کشاکشى جان‌فرسا بود. کتاب مقدس به‌عنوان معیار ایمان پذیرفته نمی‌شد. آموزهٔ آزادیِ دینی بدعت خوانده می‌شد، و پشتیبانان آن مورد نفرت قرار گرفته، طرد می‌شدند.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> «پس از کشمکشی طولانی و سخت، آن اندکِ وفاداران بر آن شدند که اگر آن کلیسای مرتد همچنان از رهایی خویش از دروغ و بت‌پرستی سر باز زند، هرگونه اتحاد با آن را منحل سازند. آنان دریافتند که اگر بخواهند از کلام خدا اطاعت کنند، جدایی ضرورتی مطلق است. جرئت نداشتند خطاهایی را که برای جان‌های خودشان مهلک بود تحمل کنند، و سرمشقی بر جای نهند که ایمان فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان را به خطر اندازد. برای تأمین صلح و وحدت، آماده بودند هر امتیازی را که با وفاداری به خدا سازگار باشد بپذیرند؛ اما احساس می‌کردند که حتی صلح نیز اگر به بهای قربانی کردن اصول به دست آید، بهایی بس گزاف خواهد داشت. اگر وحدت تنها با مصالحه بر سر حقیقت و پارسایی حاصل می‌شد، پس بگذار اختلاف باشد، و حتی جنگ.» The Great Controversy, 45.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> «ابدیت در برابر ما امتداد دارد. پرده در آستانهٔ کنار رفتن است. ما که این جایگاه خطیر و مسئولانه را اشغال کرده‌ایم، چه می‌کنیم، و به چه می‌اندیشیم، که چنین به محبت خودخواهانهٔ خویش نسبت به آسایش چنگ زده‌ایم، در حالی که جان‌ها در اطراف ما هلاک می‌شوند؟ آیا دل‌های ما یکسره بی‌احساس شده است؟ آیا نمی‌توانیم احساس کنیم یا دریابیم که برای نجات دیگران کاری بر عهدهٔ ماست؟ ای برادران، آیا شما از آن گروه هستید که با داشتن چشم نمی‌بینند، و با داشتن گوش نمی‌شنوند؟ آیا عبث است که خدا معرفت ارادهٔ خود را به شما داده است؟ آیا عبث است که او هشدار پس از هشدار برای شما فرستاده است؟ آیا اظهارات حقیقت ابدی را دربارهٔ آنچه در شرف آمدن بر زمین است باور دارید، آیا باور دارید که داوری‌های خدا بر فراز مردم آویخته است، و آیا با این همه هنوز می‌توانید در آسایش بنشینید، سست، بی‌مبالات و عیش‌دوست؟»

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> «اکنون زمانی نیست که قوم خدا دل‌بستگی‌های خود را استوار سازند یا گنج خویش را در جهان بیندوزند. زمانی چندان دور نیست که، همانند شاگردان نخستین، ناچار خواهیم شد در مکان‌های متروک و خلوت پناه بجوییم. همان‌گونه که محاصرهٔ اورشلیم به‌وسیلهٔ سپاهیان روم علامت فرار برای مسیحیان یهودیه بود، همچنین به‌دست گرفتن قدرت از سوی ملت ما در حکمی که سبت پاپی را به اجرا درمی‌آورد، برای ما هشداری خواهد بود. آن‌گاه وقت آن خواهد بود که شهرهای بزرگ را ترک کنیم، تا در آمادگی برای ترک شهرهای کوچک‌تر، به خانه‌های دورافتاده در جاهای خلوتِ میان کوه‌ها برویم. و اکنون، به‌جای آنکه در اینجا در پی مسکن‌های گران‌قیمت باشیم، باید خود را برای رفتن به وطنی بهتر، یعنی وطنی آسمانی، آماده سازیم. به‌جای آنکه دارایی خود را در ارضای نفس صرف کنیم، باید بیاموزیم که صرفه‌جویی کنیم. هر استعدادی که خدا به امانت سپرده است، باید برای جلال او در رساندن هشدار به جهان به کار گرفته شود. خدا برای همکاران خود کاری در شهرها دارد. مأموریت‌های ما باید پشتیبانی شوند؛ مأموریت‌های تازه باید گشوده شوند. پیشبرد کامیاب این کار مستلزم هزینه‌ای اندک نخواهد بود. خانه‌های عبادت لازم است تا مردم بتوانند دعوت شوند که حقایق مربوط به این زمان را بشنوند. دقیقاً برای همین منظور، خدا سرمایه‌ای را به مباشرین خود سپرده است. مگذارید اموال شما در بنگاه‌های دنیوی بسته و مقید شود، به‌گونه‌ای که این کار بازداشته گردد. دارایی خود را در جایی قرار دهید که بتوانید آن را برای منفعتِ آرمان خدا به کار برید. گنج‌های خود را پیش از خود به آسمان بفرستید.» Testimonies, volume 5, 464.

Back to Articles