Article

# Laodicea - Number Three

لائودكية - الرقم ثلاثة

What are the Rules?

قواعد چیست؟

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> «ما باید خود بدانیم که مسیحیت از چه چیز تشکیل می‌شود، حقیقت چیست، ایمانی که پذیرفته‌ایم کدام است، و قوانین کتاب‌مقدس چیست—قوانینی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده است.» The 1888 Materials, 403.

For several years Future for America has identified that the seven churches of Revelation not only represent the history of modern Israel from the time of the apostles until the end of the world, but that the seven churches also represent ancient Israel from the time of Moses until the stoning of Stephen. The pioneers of Adventism did not teach this truth, but they understood and employed the principles that establish this truth. Jesus identifies the end from the beginning and ancient Israel represents modern Israel. Therefore, any truth that is part of the prophetic characteristics of modern Israel also existed in ancient Israel.

در طی چندین سال، «آینده برای آمریکا» این حقیقت را مشخص ساخته است که هفت کلیسای مکاشفه نه تنها تاریخ اسرائیلِ جدید را از زمان رسولان تا پایان جهان نمایندگی می‌کنند، بلکه هفت کلیسا همچنین نمایانگر اسرائیلِ باستان از زمان موسی تا سنگسار شدن استیفان نیز هستند. پیشگامان ادونتیسم این حقیقت را تعلیم ندادند، اما اصولی را که این حقیقت را استوار می‌سازد، درک کرده و به کار بردند. عیسی پایان را از ابتدا بیان می‌کند و اسرائیلِ باستان نمایندهٔ اسرائیلِ جدید است. بنابراین، هر حقیقتی که بخشی از ویژگی‌های نبویِ اسرائیلِ جدید باشد، در اسرائیلِ باستان نیز وجود داشته است.

Before Millerite history the traditional Christian view of the seven churches was that they represented the actual churches in Asia minor during the time of John. The traditional view also understood that the counsel to the individual churches may also be understood to represent specific counsel to various churches throughout Christian history, and also that the very same counsel and warnings is for individual Christians. They also understood that the seven churches represent seven periods of church history from the time of the disciples until the end of the world. These perspectives pre-dated the Millerite history. Those four recognitions of the seven churches that make up the traditional view that pre-dated William Miller were and are based upon the “historicist” interpretation of the Bible. It is that methodology that God’s angels led William Miller to adopt.

پیش از تاریخ میلریتی، دیدگاه سنتی مسیحی دربارهٔ هفت کلیسا این بود که آنان نمایانگر کلیساهای واقعیِ آسیای صغیر در زمان یوحنا بودند. دیدگاه سنتی همچنین بر این امر واقف بود که اندرز به کلیساهای منفرد را می‌توان نیز به‌منزلهٔ اندرزهای مشخص به کلیساهای گوناگون در سراسر تاریخ مسیحیت فهمید، و نیز اینکه همان اندرزها و هشدارها برای مسیحیان منفرد نیز هست. آنان همچنین می‌دانستند که هفت کلیسا نمایانگر هفت دوره از تاریخ کلیسا از زمان شاگردان تا پایان جهان است. این دیدگاه‌ها پیش از تاریخ میلریتی وجود داشتند. آن چهار شناختِ مربوط به هفت کلیسا که دیدگاه سنتیِ پیش از ویلیام میلر را تشکیل می‌دادند، مبتنی بوده و هستند بر تفسیر «تاریخ‌گرا» از کتاب مقدس. همین روش‌شناسی بود که فرشتگان خدا ویلیام میلر را به پذیرفتن آن هدایت کردند.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> «هفت کلیسای آسیا، تاریخ کلیسای مسیح است در هفت صورت آن، در همه پیچ‌وخم‌ها و گردش‌هایش، در همه کامیابی‌ها و سختی‌هایش، از روزگار رسولان تا پایان جهان. هفت مُهر، تاریخ معاملات و عملکرد قدرت‌ها و پادشاهان زمین نسبت به کلیسا، و نیز حفاظت خدا از قوم خویش در همان مدت است. هفت کرنا، تاریخ هفت داوری ویژه و سنگین است که بر زمین، یا بر قلمرو روم، فرستاده شد. و هفت پیاله، هفت بلای آخر است که بر روم پاپی فرستاده شد. با اینها، وقایع بسیار دیگری نیز درآمیخته است که چون جویبارهای فرعی در آن تنیده شده‌اند و رود عظیم نبوت را پُر می‌سازند، تا آن‌که سرانجام همه‌چیز ما را به اقیانوس ابدیت می‌رساند.»

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> «به نظر من، این طرحِ نبوتِ یوحنا در کتابِ مکاشفه است. و کسی که می‌خواهد این کتاب را درک کند، باید از بخش‌های دیگرِ کلامِ خدا آگاهیِ کامل داشته باشد. تمثیل‌ها و استعاره‌هایی که در این نبوت به کار رفته‌اند، همگی در همان‌جا توضیح داده نشده‌اند، بلکه باید در انبیای دیگر یافت شوند و در دیگر آیاتِ کتابِ مقدس تفسیر گردند. ازاین‌رو آشکار است که خدا مطالعهٔ تمامِ مجموعه را مقرر داشته است، حتی برای به‌دست‌آوردنِ معرفتی روشن از هر بخشی.» ویلیام میلر، سخنرانی‌های میلر، جلد ۲، سخنرانی ۱۲، ۱۷۸.

Sister White agrees with and upholds the “historicist” view held by Miller, but she added a deeper insight to the book of Revelation than Miller saw, for Miller had not recognized the sanctuary as it truly is. He understood the sanctuary to be the earth. Sister White recognized that when Jesus presented the predictions represented in the book of Revelation, that Christ was doing so in conjunction with His work as the heavenly High Priest.

خواهر وایت با دیدگاه «تاریخ‌گرا»یی که میلر بدان معتقد بود موافق است و آن را تأیید می‌کند، اما او نسبت به آنچه میلر دیده بود، بینشی عمیق‌تر به کتاب مکاشفه افزود؛ زیرا میلر قُدس را آن‌گونه که در حقیقت هست نشناخته بود. او قُدس را زمین می‌دانست. خواهر وایت دریافت که هنگامی که عیسی پیشگویی‌های به‌تصویرکشیده‌شده در کتاب مکاشفه را ارائه می‌کرد، مسیح این کار را در پیوند با خدمت خویش به‌عنوان کاهن اعظم آسمانی انجام می‌داد.

When John turns and sees Christ, He is walking among the candlesticks in priestly garments, and the candlesticks are located in the holy place, and therefore in the history after His ascension, but before He moved into the Most Holy Place in 1844. Miller could not have understood the significance of this reality. Neither would have Tyndale, Luther or John Wycliffe or any of the early reformers. Truth is progressive, shining brighter and still brighter unto the perfect day.

جب یوحنا مُڑ کر مسیح کو دیکھتا ہے تو وہ کہانت کے لباس میں شمعدانوں کے درمیان چلتے ہوئے دکھائی دیتے ہیں، اور شمعدان مقدّس مقام میں واقع ہیں، لہٰذا یہ اُس کی معراج کے بعد کی، مگر 1844 میں اُس کے اقدس الاقداس میں داخل ہونے سے پہلے کی تاریخ کی طرف اشارہ کرتا ہے۔ ملر اس حقیقت کی اہمیت کو سمجھ نہیں سکتا تھا۔ نہ ہی ٹنڈیل، لوتھر، یا جان وِکلف، یا ابتدائی مصلحین میں سے کوئی اسے سمجھ سکتا تھا۔ سچائی تدریجی ہے، اور کامل دن تک زیادہ سے زیادہ روشن ہوتی جاتی ہے۔

> “The great principle so nobly advocated by Robinson and Roger Williams, that truth is progressive, that Christians should stand ready to accept all the light which may shine from God’s holy word, was lost sight of by their descendants. The Protestant churches of America,—and those of Europe as well,—so highly favored in receiving the blessings of the Reformation, failed to press forward in the path of reform. Though a few faithful men arose, from time to time, to proclaim new truth and expose long-cherished error, the majority, like the Jews in Christ’s day or the papists in the time of Luther, were content to believe as their fathers had believed and to live as they had lived. Therefore religion again degenerated into formalism; and errors and superstitions which would have been cast aside had the church continued to walk in the light of God’s word, were retained and cherished. Thus the spirit inspired by the Reformation gradually died out, until there was almost as great need of reform in the Protestant churches as in the Roman Church in the time of Luther. There was the same worldliness and spiritual stupor, a similar reverence for the opinions of men, and substitution of human theories for the teachings of God’s word.” The Great Controversy, 297.

> «اصل عظیمی که رابینسن و راجر ویلیامز با چنان شرافتی از آن دفاع کردند—یعنی اینکه حقیقت ماهیتی تدریجی دارد و مسیحیان باید آماده باشند تا هر نوری را که ممکن است از کلام مقدس خدا بتابد بپذیرند—از نظر نسل‌های پس از ایشان دور ماند. کلیساهای پروتستان آمریکا—و نیز کلیساهای اروپا—که در دریافت برکات اصلاح دینی به‌غایت مورد لطف واقع شده بودند، نتوانستند در مسیر اصلاح به پیش روند. هرچند گهگاه مردانی امین برمی‌خاستند تا حقیقتی تازه را اعلام کنند و خطاهای دیرپا را آشکار سازند، اکثریت، همچون یهودیان در روزگار مسیح یا پیروان پاپ در زمان لوتر، خرسند بودند که همان را باور کنند که پدرانشان باور کرده بودند و همان‌گونه زندگی کنند که آنان زیسته بودند. ازاین‌رو، دین بار دیگر به صورت‌گرایی منحط شد؛ و خطاها و خرافاتی که اگر کلیسا همچنان در نور کلام خدا گام برمی‌داشت کنار افکنده می‌شد، حفظ و گرامی داشته شد. بدین‌سان، روحی که اصلاح دینی الهام کرده بود، به‌تدریج خاموش شد، تا آنجا که تقریباً همان اندازه نیاز به اصلاح در کلیساهای پروتستان وجود داشت که در کلیسای روم در زمان لوتر. همان دنیازدگی و رخوت روحانی، همان‌گونه حرمت نهادن به آرای انسان‌ها، و جایگزین ساختن نظریه‌های بشری به‌جای تعالیم کلام خدا وجود داشت.» The Great Controversy, 297.

If the fact that truth develops progressively throughout history is not recognized, then the significance of any new light in this final generation may very well be impossible to recognize. Once a person ceases to understand the progressive nature of “truth,” they automatically begin to rely upon traditions, customs and fallen human guidance.

Si no se reconoce el hecho de que la verdad se desarrolla progresivamente a lo largo de la historia, entonces el significado de cualquier nueva luz en esta generación final bien puede resultar imposible de reconocer. Una vez que una persona deja de comprender la naturaleza progresiva de la «verdad», automáticamente comienza a apoyarse en tradiciones, costumbres y en la dirección humana caída.

The methodology that Miller employed is a waymark that runs through the entire prophetic line which presents a testimony of the development of biblical truth that began with the apostles. Yet in the waymark represented by Miller, we find a beginning that demands a counterpart at the end. Most never understand these realities, but not so with Satan.

میتودولوژی‌ای که میلر به کار گرفت، نشانه‌ای در مسیر است که در سراسر خط نبوی امتداد می‌یابد و شهادتی از رشد حقیقت کتاب‌مقدسی را ارائه می‌کند که با رسولان آغاز شد. با این حال، در آن نشانه‌ای که به‌وسیلهٔ میلر نمایان شده است، آغازی را می‌یابیم که در پایان، همتایی را مطالبه می‌کند. اکثر مردم هرگز این واقعیت‌ها را درک نمی‌کنند، اما دربارهٔ شیطان چنین نیست.

Satan has resisted the truth and its development from his rebellion in heaven onward. When it reached the point in history that the reformers began to distinctly understand how to study the Bible, Satan did as he always does and he introduced counterfeits. The historical evidence of his work of counterfeiting the truth identifies that Jesuits such as Ribera and Louis de Alcazar focused their counterfeit methodology specifically against the book of Revelation. The corrupted methodology that is called “preterism” began in the second and third centuries with two primary representatives of that false methodology. One was Eusebius of Caesarea (260–339), and Victorinus of Pettau (died circa 304). Both of these early historical figures promoted the methodology suggesting the book of Revelation was fulfilled during the time of the Roman Empire by such historical figures as the infamous emperor Nero.

شیطان از زمان سرکشی‌اش در آسمان، همواره در برابر حقیقت و پیشرفت آن ایستادگی کرده است. هنگامی که در سیر تاریخ، کار به جایی رسید که اصلاح‌گران آغاز کردند به‌طور روشن دریابند که چگونه باید کتاب‌مقدس را مطالعه کنند، شیطان همان کاری را کرد که همیشه می‌کند و بدیل‌های جعلی را وارد ساخت. شواهد تاریخیِ کار او در جعل حقیقت نشان می‌دهد که یسوعیان، مانند ریبرا و لوئی دِ آلکازار، روش‌شناسیِ جعلیِ خود را مشخصاً بر ضد کتاب مکاشفه متمرکز کردند. روش‌شناسیِ فاسدی که «پرتریسم» نامیده می‌شود، در قرون دوم و سوم، با دو نماینده اصلیِ این روش‌شناسیِ کاذب آغاز شد. یکی اوسبیوسِ قیصریه (260–339) بود، و دیگری ویکتورینوسِ پتّاو (درگذشته حدود 304). هر دوی این چهره‌های نخستینِ تاریخی، آن روش‌شناسی را ترویج کردند که بر اساس آن، کتاب مکاشفه در زمان امپراتوری روم و به‌وسیله شخصیت‌های تاریخی‌ای چون امپراتور بدنام، نرون، تحقق یافته بود.

In the nineteenth century John Darby (1800–1882) from the United Kingdom introduced another satanic methodology which was also inserted to the foot notes of the Trojan horse Bible called the Scofield Reference Bible which we have previously identified. “Dispensationalism” is a theological framework that divides history and God’s interaction with humanity into distinct periods, or ‘dispensations,’ in which God administers His plan in different ways. I note this at this point for this is one of the falsehoods that was introduced to the movement of Future for America by voices from the same area Darby had propagated his satanic ideas. Darby’s ideas that attacked Future for America were accompanied by the philosophy of the so-called modern-day “woke” movement which promotes the same anarchy represented by the French Revolution and the same licentiousness represented by Sodom and Gomorrah.

در قرن نوزدهم، جان داربی (1800–1882) از بریتانیا روش‌شناسی شیطانیِ دیگری را مطرح ساخت که همچنین به پاورقی‌های «کتاب‌مقدس اسب تروا» موسوم به Scofield Reference Bible، که پیش‌تر آن را شناسایی کرده‌ایم، وارد شد. «دیسپنسیشنالیسم» چارچوبی الهیاتی است که تاریخ و تعامل خدا با بشریت را به دوره‌های متمایز، یا «دیسپنسیشن‌ها»، تقسیم می‌کند؛ دوره‌هایی که در آنها خدا طرح خود را به شیوه‌های متفاوت به اجرا درمی‌آورد. در اینجا به این نکته اشاره می‌کنم، زیرا این یکی از همان دروغ‌هایی است که به جنبش Future for America از سوی صداهایی از همان حوزه‌ای که داربی اندیشه‌های شیطانی خود را در آن ترویج کرده بود، وارد شد. اندیشه‌های داربی که به Future for America حمله‌ور شدند، با فلسفهٔ آنچه به‌اصطلاح جنبش «وُک» امروزی خوانده می‌شود همراه بود؛ جنبشی که همان هرج‌ومرجِ نمایان‌شده در انقلاب فرانسه و همان بی‌بندوباریِ نمایان‌شده در سدوم و عموره را ترویج می‌کند.

Today the theologians of modern Adventism employ a system of dissecting the truths of the Bible based upon a two-fold system of biblical interpretation they employ to undermine and deny both the Bible and the Spirit of Prophecy. They identify men as either experts in biblical languages or as experts in biblical history. Thus, the theologians of Adventism today control the minds of Laodicean Adventism either by interpreting God’s Word based upon a fallen man’s understanding of history or fallen man’s understanding of language. These modern manifestations of error which have been often used to attack the message you are now reading will be addressed further in these articles when we consider the symbolism of the French Revolution. Satan is alive, and he knows his time is short. The last rule of Miller’s rules, number fourteen concludes with the following paragraph.

امروز الهی‌دانان ادونتیسمِ نوین، برای تضعیف و انکار هم کتاب‌مقدس و هم روحِ نبوت، از نظامی برای کالبدشکافیِ حقایقِ کتاب‌مقدس بهره می‌برند که بر یک نظامِ دوگانهٔ تفسیرِ کتاب‌مقدس مبتنی است. آنان مردان را یا به‌عنوان متخصصانِ زبان‌های کتاب‌مقدسی معرفی می‌کنند یا به‌عنوان متخصصانِ تاریخِ کتاب‌مقدس. ازاین‌رو، الهی‌دانانِ ادونتیسمِ امروز، اذهانِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای را یا از طریق تفسیرِ کلامِ خدا بر پایهٔ فهمِ انسانِ سقوط‌کرده از تاریخ، و یا بر پایهٔ فهمِ انسانِ سقوط‌کرده از زبان، تحت سلطهٔ خود نگاه می‌دارند. این جلوه‌های نوینِ گمراهی، که بارها برای حمله به پیامی که اکنون می‌خوانید به‌کار گرفته شده‌اند، در این مقالات، هنگامی که نمادپردازیِ انقلابِ فرانسه را بررسی کنیم، بیشتر مورد توجه قرار خواهند گرفت. شیطان زنده است، و می‌داند که وقتش کوتاه است. آخرین قاعده از قواعدِ میلر، یعنی قاعدهٔ شمارهٔ چهارده، با بندِ زیر پایان می‌یابد.

> “The divinity taught in our schools is always founded on some sectarian creed. It may do to take a blank mind and impress it with this kind, but it will always end in bigotry. A free mind will never be satisfied with the views of others. Were I a teacher of youth in divinity, I would first learn their capacity and mind. If these were good, I would make them study the Bible for themselves, and send them out free to do the world good. But if they had no mind, I would stamp them with another’s mind, write bigot on their forehead, and send them out as slaves!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

> «الٰہیات جو ہماری درسگاہوں میں پڑھائی جاتی ہے، ہمیشہ کسی نہ کسی فرقہ وارانہ عقیدہ پر قائم ہوتی ہے۔ ممکن ہے کہ ایک خالی ذہن لے کر اس پر اس قسم کی تعلیم نقش کر دی جائے، لیکن اس کا انجام ہمیشہ تنگ نظری ہی ہوگا۔ ایک آزاد ذہن کبھی دوسروں کے نظریات سے مطمئن نہیں ہوگا۔ اگر میں نوجوانوں کو الٰہیات کا معلم ہوتا، تو پہلے میں ان کی استعداد اور ذہن کو جانچتا۔ اگر یہ اچھے ہوتے، تو میں انہیں خود اپنے لیے بائبل کا مطالعہ کرنے دیتا، اور آزاد کر کے بھیجتا تاکہ وہ دنیا کی بھلائی کریں۔ لیکن اگر ان میں ذہن نہ ہوتا، تو میں ان پر کسی دوسرے کا ذہن ثبت کر دیتا، ان کی پیشانی پر متعصب لکھ دیتا، اور انہیں غلاموں کے طور پر روانہ کر دیتا!» ولیم ملر، Miller’s Works، جلد 1، 24۔

In the period just after John the Revelator lived, and in the days of the Reformation, Satan was actively producing false prophetic methodology to confuse and destroy true biblical analysis. What is sometimes missed in these historical facts is that all those satanic methodologies were aimed directly at no other book than the book of Revelation. That was the subject of each of these promoters of satanic confusion. The book of Revelation has always been Satan’s target. Satan knows it is the book of Revelation that he must war against. When we recognize this fact, we can then recognize another unseen reality, that is obscured by another significant truth.

در دوره‌ای درست پس از روزگارِ یوحنای مُکاشفه‌گر، و نیز در ایامِ اصلاحات، شیطان به‌طور فعال در حال پدید آوردنِ روش‌شناسی‌های کاذبِ نبوی بود تا تحلیلِ راستینِ کتاب‌مقدسی را دچار سردرگمی ساخته و نابود کند. آنچه گاه در این واقعیاتِ تاریخی از نظر دور می‌ماند این است که همهٔ آن روش‌شناسی‌های شیطانی، مستقیماً نه متوجه هیچ کتابی جز کتابِ مکاشفه بودند. موضوعِ کارِ هر یک از این مروّجانِ سردرگمیِ شیطانی، همان کتاب بود. کتابِ مکاشفه همواره هدفِ شیطان بوده است. شیطان می‌داند که این کتابِ مکاشفه است که باید با آن به جنگ برخیزد. هنگامی که این حقیقت را درمی‌یابیم، آنگاه می‌توانیم واقعیتی نادیدنیِ دیگر را نیز تشخیص دهیم، که به‌واسطهٔ حقیقتی مهمِ دیگر از نظر پنهان مانده است.

The false methodology of the Jesuits was intended to prevent a clear understanding that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy. Every single Protestant reformer came to recognize and identify this truth. Therefore, when the accurate history of men such as Ribera and Louis de Alcazar have been publicly presented in the past through word and publication the history men such as Ribera and Louis de Alcazar was used for the purpose of demonstrating the satanic efforts to prevent a correct understanding of the “man of sin.” The written or spoken testimonies exposing the purpose of the introduction of these satanic methodologies are correct as far as they go, but Satan was attempting to cover up more than simply the biblical proofs that identify the antichrist as the pope of Rome.

روش کاذب یسوعیان بدین منظور طراحی شده بود که مانع از آن گردد که به‌روشنی فهمیده شود پاپِ کلیسای روم همان ضدّمسیحِ نبوت کتاب‌مقدّس است. هر یک از مصلحان پروتستان این حقیقت را تشخیص دادند و آن را بازشناختند. ازاین‌رو، هنگامی که در گذشته تاریخ دقیق مردانی چون ریبرا و لوئی دِ آلکازار به‌طور علنی از راه گفتار و نشر ارائه شده است، تاریخِ مردانی چون ریبرا و لوئی دِ آلکازار با این هدف به‌کار رفته است که تلاش‌های شیطانی برای جلوگیری از درک درستِ «مردِ گناه» نشان داده شود. شهادت‌های مکتوب یا شفاهی که مقصود از معرفی این روش‌های شیطانی را افشا می‌کنند، تا آنجا که پیش می‌روند درست‌اند، اما شیطان در پی آن بود که بیش از صرفِ براهین کتاب‌مقدّسیِ شناسایی‌کنندهٔ ضدّمسیح به‌عنوان پاپ روم را پنهان سازد.

There are truths in the book of Revelation that have been covered up with the confusion produced by these false systems of biblical interpretation that are outside the subject of the man whose number is six, six, six. One of those truths is most definitely the truth represented when the seven churches are understood in their fullest development. There are truths located within the seven churches that speak directly to the history that got under way on September 11, 2001 and ends in the Sunday law crisis. Satan has been seeking to keep this light buried, and he invented the satanic methodologies to obscure several gems of truth located in the book of Revelation, not only the identification of the pope of Rome as the antichrist.

در کتاب مکاشفه حقایقی وجود دارد که زیرِ آشفتگیِ پدیدآمده از این نظام‌های کاذبِ تفسیرِ کتاب‌مقدّس، که بیرون از موضوعِ آن انسانی است که عددش ششصد و شصت و شش است، پوشیده مانده‌اند. یکی از آن حقایق، بی‌تردید همان حقیقتی است که هنگامی نمایان می‌شود که هفت کلیسا در کامل‌ترین بسطِ خود فهمیده شوند. در درونِ هفت کلیسا حقایقی جای گرفته‌اند که مستقیماً به تاریخی سخن می‌گویند که در 11 سپتامبر 2001 آغاز شد و در بحرانِ قانونِ یکشنبه پایان می‌یابد. شیطان در پیِ آن بوده است که این نور را مدفون نگاه دارد، و او روش‌شناسی‌های شیطانی را ابداع کرده است تا چندین گوهرِ حقیقتِ موجود در کتاب مکاشفه را تیره و پنهان سازد، و نه فقط شناساییِ پاپِ روم به‌عنوانِ ضدّمسیح را.

Before “the man of sin” was revealed in 538, men such as Eusebius and Victorinus attacked the book of Revelation in an attempt to obscure the rise of the papal power. Later in history Christ fulfilled His promise to Thyatira and brought forth the morning star of the reformation (Wycliffe), and Satan thereafter brought forth two prominent historical figures to champion and carry on his satanic work. The long-drawn-out war over the development of truth that reaches its climax when the secret of the book of Revelation is unsealed, (just before the close of probation) includes light from the seven churches that Miller never recognized, nor did Sister White, but it can be easily shown that both Miller and the Spirit of Prophecy uphold the new light, for new light never contradicts old light.

پیش از آنکه «مرد گناه» در سال 538 آشکار گردد، اشخاصی چون اوسیبیوس و ویکتورینوس بر کتاب مکاشفه حمله بردند تا در تلاشی برای پوشاندن ظهور قدرت پاپی عمل کنند. سپس در ادامهٔ تاریخ، مسیح وعدهٔ خود را به طیاتیرا به انجام رسانید و ستارهٔ صبحِ اصلاحات (ویکلیف) را پدید آورد، و پس از آن شیطان دو چهرهٔ برجستهٔ تاریخی را به میان آورد تا از کار شیطانی او دفاع کنند و آن را ادامه دهند. جنگی طولانی و فرساینده بر سر تکامل حقیقت، که به اوج خود در هنگامی می‌رسد که راز کتاب مکاشفه گشوده می‌شود، (درست پیش از بسته شدن درِ توبه) دربرگیرندهٔ نوری از هفت کلیساست که میلر هرگز آن را تشخیص نداد، و خواهر وایت نیز چنین نکرد؛ اما به‌آسانی می‌توان نشان داد که هم میلر و هم روح نبوت از این نور جدید پشتیبانی می‌کنند، زیرا نور جدید هرگز با نور قدیم در تضاد نیست.

> “It is a fact that we have the truth, and we must hold with tenacity to the positions that cannot be shaken; but we must not look with suspicion upon any new light which God may send, and say, Really, we cannot see that we need any more light than the old truth which we have hitherto received, and in which we are settled. While we hold to this position, the testimony of the True Witness applies to our cases its rebuke, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Those who feel rich and increased with goods and in need of nothing, are in a condition of blindness as to their true condition before God, and they know it not.” Review and Herald, August 7, 1894.

> «این حقیقتی است که ما حق را داریم، و باید با استواری به مواضعی که نمی‌توان آنها را متزلزل ساخت، پایبند بمانیم؛ اما نباید با بدگمانی به هر نور تازه‌ای که خدا ممکن است بفرستد بنگریم و بگوییم: واقعاً، ما نمی‌توانیم ببینیم که به نوری بیش از حقایق قدیمی‌ای که تا کنون دریافت کرده‌ایم و در آنها استوار شده‌ایم، نیاز داشته باشیم. تا زمانی که این موضع را نگاه می‌داریم، شهادتِ شاهدِ امین، توبیخ خود را بر وضع ما منطبق می‌سازد: “و نمی‌دانی که تو شوربخت و miserable و فقیر و کور و عریانی.” کسانی که خود را دولتمند و بی‌نیاز از هر چیز می‌پندارند، نسبت به وضعیت حقیقی خویش در حضور خدا در حالت کوری هستند، و خود آن را نمی‌دانند.» Review and Herald, August 7, 1894.

The primary test for new light is whether it contradicts established truth, and whether it upholds the foundational truths.

آزمون اصلی برای نور جدید این است که آیا با حقیقتِ تثبیت‌شده در تضاد است یا نه، و آیا حقایقِ بنیادین را استوار نگاه می‌دارد یا نه.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 162.

> «آنگاه که قدرت خداوند بر آنچه حقیقت است شهادت می‌دهد، آن حقیقت باید تا ابد به‌عنوان حقیقت پابرجا بماند. هیچ پندارِ بعدی که برخلاف نوری باشد که خدا عطا کرده است، نباید پذیرفته شود. مردمانی برخواهند خاست با تفسیرهایی از کلام مقدس که برای ایشان حقیقت می‌نماید، اما حقیقت نیست. خدا حقیقتِ مخصوصِ این زمان را به ما عطا کرده است تا بنیان ایمان ما باشد. او خود به ما آموخته است که حقیقت چیست. یکی برخواهد خاست، و دیگری نیز، با نوری تازه که با نوری که خدا به‌وسیلهٔ ظهورِ روح‌القدسِ خود عطا کرده است، در تضاد است.» Selected Messages, book 1, 162.

Satan has had the book of Revelation as his target of attack from the time John recorded the messages contained therein. Jesus said:

شیطان از زمانی که یوحنا پیام‌های مندرج در کتاب مکاشفه را به نگارش درآورد، این کتاب را آماج حملات خود قرار داده است. عیسی فرمود:

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:16, 17.

> بل مبارک ہیں تمہاری آنکھیں، کیونکہ وہ دیکھتی ہیں؛ اور تمہارے کان، کیونکہ وہ سنتے ہیں۔ کیونکہ میں تم سے سچ کہتا ہوں کہ بہت سے نبیوں اور راستباز لوگوں نے آرزو کی کہ ان باتوں کو دیکھیں جو تم دیکھتے ہو، مگر نہ دیکھ سکیں؛ اور ان باتوں کو سنیں جو تم سنتے ہو، مگر نہ سن سکیں۔ متی 13:16، 17۔

The blessing attached to seeing and hearing is the blessing of understanding the message of the Revelation of Jesus Christ. When John represented those in the “last days” who see and hear the message he fell down to worship the angel Gabriel, who immediately informed John not to do it.

برکتی که به دیدن و شنیدن پیوسته است، برکتِ فهمِ پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است. هنگامی که یوحنا نمایندهٔ کسانی بود که در «ایام آخر» پیام را می‌بینند و می‌شنوند، به زمین افتاد تا جبرئیلِ فرشته را سجده کند، و او بی‌درنگ به یوحنا اعلام کرد که چنین نکند.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which showed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God. Revelation 22:8, 9.

> और मैं, यूहन्ना, इन बातों को देखता और सुनता रहा। और जब मैं इन्हें सुन और देख चुका, तब उस स्वर्गदूत के पांवों पर दण्डवत करने के लिये गिर पड़ा, जिसने मुझे ये बातें दिखाईं। तब उसने मुझसे कहा, “देख, ऐसा न करना; क्योंकि मैं तेरा सहसेवक हूँ, और तेरे भाइयों, अर्थात भविष्यद्वक्ताओं, का, और उनका भी जो इस पुस्तक की बातों को मानते हैं। परमेश्वर की उपासना कर।” प्रकाशितवाक्य 22:8, 9

Gabriel and John are both created beings, who are only to worship the Creator. Many prophets and righteous men, including angels have desired to “see” and “hear” the message of the Midnight Cry when it is repeated at the end of the world.

جبرائیل اور یوحنا دونوں مخلوق ہیں، اور انہیں صرف خالق ہی کی عبادت کرنی ہے۔ بہت سے انبیا اور راستباز لوگ، بلکہ فرشتے بھی، اس بات کے مشتاق رہے ہیں کہ جب نصف شب کی صدا دنیا کے آخر میں دوبارہ بلند کی جائے تو وہ اسے “دیکھیں” اور “سنیں”۔

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «مسیح فرمود: “خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان عادل آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند” [Matthew 13:16, 17]. خوشا به حال چشمانی که آنچه را در سال‌های 1843 و 1844 دیده شد، دیدند.»

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> "یہ پیغام دے دیا گیا۔ اور اس پیغام کو دوبارہ پہنچانے میں کوئی تاخیر نہ ہونی چاہیے، کیونکہ زمانہ کی نشانیاں پوری ہو رہی ہیں؛ اختتامی کام ضرور مکمل ہونا ہے۔ تھوڑے ہی عرصہ میں ایک بڑا کام انجام پائے گا۔ جلد ہی خدا کی مقررہ تدبیر کے مطابق ایک پیغام دیا جائے گا جو بڑھتے بڑھتے بلند پکار بن جائے گا۔ تب دانی ایل اپنے حصے میں کھڑا ہوگا تاکہ اپنی گواہی دے۔" Manuscript Releases, جلد 21، 437۔

What righteous men (John) and their fellow servants (angels) desired to see was the final fulfillment of the Midnight Cry at the end of Adventism when the earth would be lightened by God’s glory. That final manifestation of power in the latter rain is brought about by the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

آنچه مردان عادل (یوحنا) و هم‌خادمان ایشان (فرشتگان) مشتاق دیدنش بودند، تحقق نهاییِ فریاد نیمه‌شب در پایان ادونتیسم بود؛ آنگاه که زمین به جلال خدا منور می‌شد. آن ظهور نهاییِ قدرت در باران آخر، به‌وسیلهٔ برداشته شدن مُهر از مکاشفهٔ عیسی مسیح به وقوع می‌پیوندد.

> Of which salvation the prophets have inquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into. Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ. 1 Peter 1:10–13.

> اس نجات کے بارے میں اُن نبیوں نے تحقیق کی اور بڑی جستجو سے تلاش کیا، جنہوں نے اُس فضل کی بابت نبوت کی جو تم پر ہونے والا تھا؛ وہ دریافت کرتے رہے کہ مسیح کا جو رُوح اُن میں تھا، وہ کس بات یا کس طرح کے وقت کی نشان دہی کرتا ہے، جب وہ پیشتر سے مسیح کے دُکھوں اور اُس جلال کی گواہی دیتا تھا جو اُن کے بعد ظاہر ہونا تھا۔ اُن پر یہ منکشف کیا گیا کہ وہ اپنی نہیں بلکہ ہماری خدمت کے لیے اُن باتوں کی خدمت انجام دے رہے تھے، جو اب اُن کے وسیلہ سے تمہیں سنائی گئی ہیں جنہوں نے آسمان سے نازل کیے ہوئے رُوحُ القدس کے ساتھ تمہیں خوشخبری سنائی؛ اور اُن ہی باتوں پر فرشتے بھی نگاہ کرنے کی آرزو رکھتے ہیں۔ پس اپنی عقل کی کمر باندھو، ہوشیار رہو، اور اُس فضل پر جو یسوع مسیح کے ظہور کے وقت تم پر لایا جائے گا، آخر تک کامل امید رکھو۔ 1 پطرس 1:10–13۔

The prophets, righteous men and angels have desired to live in the time when the “grace” or the power of God, is poured out during the final fulfillment of the Midnight Cry. That “grace,” which is God’s creative power is brought to men when the Revelation of Jesus Christ is unsealed. Satan knows that the avenue to convey the creative power of God unto His people is accomplished by the message that is unsealed in the book of Revelation, and it has therefore been his supreme effort to confuse, suppress and cover up the light contained in the book of Revelation. That light is not simply the identification of the man of sin, for that truth has been fully documented by all the Protestant reformers centuries ago.

پیامبران، مردان پارسا و فرشتگان آرزو داشته‌اند در زمانی زندگی کنند که «فیض»، یا قدرت خدا، در جریان تحقق نهایی فریاد نیمه‌شب فرو ریخته می‌شود. آن «فیض» که همان قدرت خلاقهٔ خداست، هنگامی به انسان‌ها رسانده می‌شود که مکاشفهٔ عیسی مسیح گشوده گردد. شیطان می‌داند که راه انتقال قدرت خلاقهٔ خدا به قوم او، به‌واسطهٔ پیامی که در کتاب مکاشفه گشوده می‌شود، فراهم می‌گردد؛ و ازاین‌رو، بزرگ‌ترین تلاش او همواره این بوده است که نوری را که در کتاب مکاشفه نهفته است، مشوش سازد، سرکوب کند و بپوشاند. آن نور صرفاً شناسایی مرد گناه نیست، زیرا آن حقیقت قرن‌ها پیش به‌طور کامل به‌وسیلهٔ همهٔ مصلحان پروتستان مستند شده است.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last: I am he that liveth, and was dead; and, behold, I am alive for evermore, Amen; and have the keys of hell and of death. Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:10–19.

> در روز خداوند در روح بودم، و از پشت سر خود آوازی عظیم شنیدم، همچون آواز کرنا، که می‌گفت: من الفا و امگا، اول و آخر هستم؛ و آنچه می‌بینی در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اِفِسُس، و به اِسمیرنا، و به پِرغامُس، و به طیاتیرا، و به ساردِس، و به فیلادِلفیا، و به لائودِکیه. و برگشتم تا آن آوازی را که با من سخن می‌گفت ببینم. و چون برگشتم، هفت چراغدان زرین دیدم؛ و در میان آن هفت چراغدان، کسی را مانند پسر انسان، پوشیده به جامه‌ای تا به قدم‌ها، و بر سینه بسته به کمربندی زرین. سر و موهایش سفید بود، همچون پشم، سفید چون برف؛ و چشمانش مانند شعله آتش؛ و پاهایش مانند برنج صیقل‌داده‌شده، چنان‌که گویی در کوره گداخته شده باشد؛ و آوازش مانند صدای آب‌های بسیار. و در دست راست خود هفت ستاره داشت؛ و از دهانش شمشیری دودمِ تیز بیرون می‌آمد؛ و چهره‌اش مانند آفتاب بود هنگامی که در قوت خود می‌تابد. و چون او را دیدم، همچون مرده نزد پاهایش افتادم. و دست راست خود را بر من نهاد و به من گفت: مترس؛ من اول و آخر هستم. من آن زنده هستم، و مرده بودم؛ و اینک تا ابدالآباد زنده‌ام، آمین؛ و کلیدهای هاویه و موت را دارم. پس آنچه را دیده‌ای، و آنچه هست، و آنچه بعد از این خواهد شد، بنویس. مکاشفه ۱:‏۱۰–۱۹.

While Adventism upheld the “historicist” methodology they recognized that all the churches of Revelation two and three are repeated in the final church. Unfortunately, at the end of the nineteenth century Satan was already closing Adventism’s eyes to the sacred methodology, the protection of, and the practice of being an essential part of their responsibility as “the depositaries of the great truths of prophecy.” Even as the methodology was being set aside in Adventism, there were still those who applied the sacred methodology. We use the book, Story of the Seer of Patmos as a witness to the fact that applying all the churches to the history of Laodicea is a valid application of prophecy. The following are excerpts from that book that make the point I am referring to.

تا زمانی که ادونتیسم روش‌شناسی «تاریخی‌گرا» را پاس می‌داشت، آنان تشخیص می‌دادند که همهٔ کلیساهای مکاشفهٔ دو و سه در کلیسای نهایی تکرار می‌شوند. متأسفانه، در پایان سدهٔ نوزدهم، شیطان از پیش چشمان ادونتیسم را بر این روش‌شناسی مقدس، بر پاسداری از آن، و بر عمل به آن—که بخش اساسی مسئولیت ایشان به‌عنوان «امینانِ حقایق عظیم نبوت» بود—می‌بست. حتی در همان زمان که این روش‌شناسی در ادونتیسم کنار گذاشته می‌شد، هنوز کسانی بودند که آن روش‌شناسی مقدس را به کار می‌بستند. ما از کتاب Story of the Seer of Patmos به‌عنوان شاهدی بر این واقعیت استفاده می‌کنیم که تطبیق دادن همهٔ کلیساها بر تاریخ لائودکیه، کاربردی معتبر از نبوت است. آنچه در پی می‌آید، گزیده‌هایی از آن کتاب است که مقصودی را که به آن اشاره دارم، بیان می‌کند.

> “It should be remembered that, as the experience of Ephesus, Smyrna, and Pergamos, will be repeated in the last church before the second coming of Christ, so the history of Thyatira will have its counterpart in the last generation.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> «باید به یاد داشت که همان‌گونه که تجربهٔ اِفِسُس، سِمیرنا و پِرغامُس در آخرین کلیسا پیش از آمدنِ دوبارۀ مسیح تکرار خواهد شد، تاریخِ طیاتِرا نیز در نسلِ آخر همتای خود را خواهد داشت.» استیفن ن. هَسکل، Story of the Seer of Patmos، 69.

Haskell correctly points out that the experience of the first four churches is repeated, or as he says, “will have its counterpart in the last generation.”

ہاسکل درست طور پر اشارہ کرتا ہے کہ پہلی چار کلیسیاؤں کا تجربہ دہرایا جاتا ہے، یا جیسا کہ وہ کہتا ہے، "آخری نسل میں اس کی مماثل صورت پائی جائے گی۔"

> “He applied the test, but all pointed forward to the year 1843 as the time when the world must welcome its Saviour. The condition of the people at the first advent of Christ was now repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

> «او آزمون را به‌کار بست، اما همگی به سال 1843 به‌عنوان زمانی اشاره داشتند که جهان باید منجی خویش را خوشامد گوید. اکنون وضعیت مردم در نخستین ظهور مسیح دوباره تکرار شده بود.» Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

Haskell was speaking of William Miller identifying 1843 as the Second Coming of Christ, and identifies that the conditions of the first advent was repeated in the time of the Millerites. Haskell was correct, and Sister White confirms that Miller himself was represented by John the Baptist.

هاسكل كان يتحدث عن تحديد وليم ميلر لعام 1843 بوصفه موعد المجيء الثاني للمسيح، ويُبيّن أن ظروف المجيء الأول قد تكررت في زمن الميلايريين. وكان هاسكل مصيبًا، وتؤكد الأخت وايت أن ميلر نفسه كان ممثَّلًا بيوحنا المعمدان.

> “As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229.

> «چنان‌که یحییِ تعمیددهنده نخستین آمدنِ عیسی را ندا داد و راه را برای آمدن او مهیا ساخت، ویلیام میلر و آنان که با او همراه شدند نیز آمدنِ دوبارۀ پسرِ خدا را اعلام کردند.» Early Writings, 229.

Haskel even identifies that during the history of Pergamos, (the third church representing the compromise of Christianity with idolatry), the history of Sardis, the fifth church was repeated.

هاسكل حتیٰ کہ یہ بھی متعین کرتا ہے کہ پرگامس کی تاریخ کے دوران، (جو تیسرا کلیسیا ہے اور مسیحیت کے بت‌پرستی کے ساتھ سمجھوتے کی نمائندگی کرتا ہے)، ساردیس، یعنی پانچویں کلیسیا، کی تاریخ دہرائی گئی۔

> “There was a time in the history of Pergamos, when Christianity thought Paganism was dead; but in reality, the religion which was apparently vanquished, had conquered. Paganism baptized, stepped into the church. In the days of Sardis this history was repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

> «در تاریخ پرغامُس زمانی بود که مسیحیت می‌پنداشت بت‌پرستی مرده است؛ اما در واقع، دینی که ظاهراً مغلوب شده بود، پیروز گردیده بود. بت‌پرستی، پس از تعمید یافتن، به درون کلیسا قدم نهاد. در ایام ساردِس این تاریخ تکرار شد.» استیون ن. هسکل، Story of the Seer of Patmos، 75، 76.

Sardis was the church of the Reformation that woke up and protested against the satanic fallacies of the papacy, but before their work was finished, they had already began returning to Rome. They thought as did the church of Pergamos that papalism was dead, but in reality, it was still living. Haskell also identifies that upon the remnant church shines “the accumulated rays of all past ages.”

ساردیس کلیسای اصلاحات بود که بیدار شد و بر ضدّ مغالطات شیطانیِ پاپیّت اعتراض کرد؛ امّا پیش از آن‌که کارشان به پایان برسد، از همان زمان بازگشت به روم را آغاز کرده بودند. آنان، همانند کلیسای پرغامُس، می‌پنداشتند که پاپیّت مرده است، امّا در واقع هنوز زنده بود. هاسکل همچنین تصریح می‌کند که بر کلیسای باقی‌مانده «اشعّهٔ انباشتهٔ همهٔ اعصار گذشته» می‌تابد.

> “Upon this last church—the remnant,—shine the accumulated rays of all past ages.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> «بر این کلیسای آخرین—باقی‌مانده—پرتوهای انباشتهٔ همهٔ اعصار گذشته می‌تابد.» Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

I am not suggesting that Haskell recognized that the progressive history represented by the seven churches, was also fulfilled in the history of ancient Israel, but he certainly upholds that truth when he writes that “the accumulated rays of all past ages” “shine” upon “the last church.” Ancient Israel is included in the “rays of” “past ages.” And though he upholds the principles necessary to recognize the symbolism of the seven churches in ancient Israel’s history, I am uncertain how deeply he recognized the parallels represented in those symbols. I am also certain he did not recognize an even more important aspect of the histories represented by the seven churches, an aspect we are leading to.

میں یہ تجویز نہیں کر رہا کہ ہاسکل نے یہ پہچان لیا تھا کہ سات کلیسیاؤں کے ذریعہ ظاہر کی گئی تدریجی تاریخ، قدیم اسرائیل کی تاریخ میں بھی پوری ہوئی تھی؛ لیکن جب وہ لکھتا ہے کہ “the accumulated rays of all past ages” “shine” upon “the last church,” تو وہ یقیناً اس سچائی کی تائید کرتا ہے۔ قدیم اسرائیل “rays of” “past ages” میں شامل ہے۔ اور اگرچہ وہ ان اصولوں کی تائید کرتا ہے جو قدیم اسرائیل کی تاریخ میں سات کلیسیاؤں کی علامت کو پہچاننے کے لیے ضروری ہیں، تاہم مجھے یقین نہیں کہ اس نے ان علامتوں میں ظاہر ہونے والی مماثلتوں کو کس قدر گہرائی سے پہچانا تھا۔ نیز مجھے یقین ہے کہ اس نے سات کلیسیاؤں سے ظاہر ہونے والی تاریخوں کے ایک اور بھی زیادہ اہم پہلو کو نہیں پہچانا تھا، ایک ایسا پہلو جس کی طرف ہم بڑھ رہے ہیں۔

We will address this truth in our next article.

ما در مقالهٔ بعدی به این حقیقت خواهیم پرداخت.

Back to Articles