Article

# The Book of Daniel - Number Seven

کتاب دانیال — شمارهٔ هفت

Seven Kings

هفت پادشاه

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The seven thunders represent the history of 1798, through to October 22, 1844. That history was typified by the last seven kings of the kingdom of Judah, from Manasseh in 677 BC through to Zedekiah in 586 BC.

ہفت رعدیں سنہ 1798 سے لے کر 22 اکتوبر 1844 تک کی تاریخ کی نمائندگی کرتی ہیں۔ اس تاریخ کی تمثیل مملکتِ یہوداہ کے آخری سات بادشاہوں میں پائی جاتی ہے، منسّیٰ سے، جو 677 قبلِ مسیح میں تھا، لے کر صدقیاہ تک، جو 586 قبلِ مسیح میں تھا۔

In the sacred reform lines, a characteristic of the empowerment of the first angel is a symbol which identifies something that is worldwide. On August 11, 1840, the first angel’s message was empowered and the message was then carried to every mission station in the world.

در خطوط اصلاح مقدس، یکی از ویژگی‌های توانمندسازی فرشتهٔ اول، نمادی است که چیزی جهانی را شناسایی می‌کند. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، پیام فرشتهٔ اول توانمند گردید و سپس این پیام به هر ایستگاه مأموریتی در جهان رسانده شد.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world.” The Great Controversy, 611.

> جنبش ظهورِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، تجلیِ باشکوهی از قدرت خدا بود؛ پیامِ فرشتهٔ اول به هر ایستگاهِ بشارتی در جهان رسانیده شد. نبرد عظیم، ۶۱۱.

Prophetically at that time, the angel of Revelation ten descended and placed one foot on the earth and the other on the sea. Sister White identified that as a symbol of the worldwide extent of the message.

به‌گونه‌ای نبوی، در آن زمان، فرشتهٔ مکاشفهٔ ده فرود آمد و یک پا بر زمین و پای دیگر بر دریا نهاد. خواهر وایت آن را نمادی از گسترهٔ جهانی این پیام معرفی کرد.

> “The angel’s position, with one foot on the sea, the other on the land, signifies the wide extent of the proclamation of the message. It will cross the broad waters and be proclaimed in other countries, even to all the world.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «جایگاه فرشته، با یک پا بر دریا و پای دیگر بر خشکی، نشانگر گسترهٔ وسیع اعلام این پیام است. این پیام از آب‌های پهناور عبور خواهد کرد و در کشورهای دیگر، بلکه در سراسر جهان، اعلام خواهد شد.» تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ص. ۹۷۱.

Cyrus’s proclamation of the first decree was a worldwide decree.

اعلام کوروش دربارهٔ نخستین فرمان، فرمانی جهانی بود.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The Lord God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and he hath charged me to build him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the Lord God of Israel, (he is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beasts, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem. Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem. Ezra 1:1–4.

> پس در سال نخست کورش، پادشاه فارس، تا کلام خداوند به زبان اِرمیا به انجام رسد، خداوند روح کورش، پادشاه فارس، را برانگیخت تا در سراسر تمامی مملکت خویش ندا درداد و آن را نیز به نگارش آورد، بدین‌گونه که گفت: «کورش، پادشاه فارس، چنین می‌گوید: یهوه، خدای آسمان، همهٔ ممالک زمین را به من بخشیده است؛ و او مرا مأمور ساخته است تا برای او خانه‌ای در اورشلیم که در یهوداست بنا کنم. کیست از میان شما از تمامی قوم او؟ خدایش با او باشد، و به اورشلیم که در یهوداست برود و خانهٔ یهوه، خدای اسرائیل، را بنا نماید؛ (او خداست،) که در اورشلیم است. و هر که در هر جایی که به طور غریبانه اقامت دارد باقی مانَد، مردمان آن مکان او را با نقره و طلا و اموال و چهارپایان یاری کنند، علاوه بر هدایای داوطلبانه برای خانهٔ خدا که در اورشلیم است.» آنگاه سران خاندان‌های پدریِ یهودا و بنیامین، و کاهنان و لاویان، با همهٔ کسانی که خدا روح ایشان را برانگیخته بود، برخاستند تا بروند و خانهٔ خداوند را که در اورشلیم است بنا کنند. عزرا 1:1–4.

Just as the first angel was carried to every mission station in the world on August 11, 1840, Cyrus identifies himself as the king of “all the kingdoms on earth,” as he proclaims the first decree. The descent of the angel of Revelation ten, the angel that Sister White identifies as “no less a personage than Jesus Christ,” possesses the same prophetic characteristics as the mighty angel of Revelation eighteen. Sister White identifies that the purpose of the first angel was the same as the purpose of the angel of Revelation eighteen.

چنان‌که فرشتهٔ نخست در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به هر ایستگاه بشارتی در سراسر جهان برده شد، کوروش نیز هنگامی که فرمان نخست را اعلام می‌کند، خود را پادشاهِ «تمامی ممالک زمین» معرفی می‌نماید. نزولِ فرشتهٔ مکاشفهٔ ده، آن فرشته‌ای که خواهر وایت او را «کسی کمتر از خودِ عیسی مسیح» نمی‌شناساند، همان ویژگی‌های نبویِ فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده را داراست. خواهر وایت تصریح می‌کند که مقصودِ فرشتهٔ نخست همان مقصودِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده بود.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> «عیسی فرشته‌ای نیرومند را مأمور ساخت تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که برای ظهورِ دومِ او آماده شوند. هنگامی که آن فرشته حضورِ عیسی را در آسمان ترک می‌کرد، نوری بس درخشان و جلال‌آمیز پیشاپیش او می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلالِ خویش روشن سازد و انسان را از غضبِ در شُرُفِ وقوعِ خداوند هشدار دهد.» Early Writings, 245.

The empowerment of the first angel is a symbol that emphasizes a worldwide element. The first message in the time of Christ was empowered at the baptism of Christ. The Scriptures identify that all of Israel went out to the wilderness to hear the message of John.

توانمندسازیِ فرشتۀ نخست، نمادی است که بر عنصری جهانی تأکید می‌ورزد. نخستین پیام در زمانِ مسیح، در تعمیدِ مسیح توان یافت. کتبِ مقدّس بیان می‌کنند که تمامیِ اسرائیل به بیابان بیرون رفتند تا پیامِ یحیی را بشنوند.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. Matthew 3:5, 6.

> سپس اورشلیم و تمامی یهودیه و همهٔ نواحی پیرامون اردن نزد او بیرون رفتند، و در اردن از او تعمید می‌یافتند، در حالی که به گناهان خود اقرار می‌کردند. متی ۳:۵، ۶

Christ’s ministry was directed to ancient Israel, and in that prophetic sense the entire world was drawn to the Jordan, the place of Christ’s baptism. Yet the rite of baptism, and what it represented when Christ was baptized, was directed at all the world.

خدمتِ مسیح متوجهِ اسرائیلِ باستان بود، و از این حیثِ نبوی، تمامی جهان به سوی اردن، جایگاهِ تعمیدِ مسیح، کشانده شد. با این همه، آیینِ تعمید، و آنچه هنگامی که مسیح تعمید یافت نمایان می‌ساخت، متوجهِ سراسر جهان بود.

The name Jehoiakim means “God will rise”, and at the baptism of Christ, as John brought Christ up out of the water, the emblem of “rising up” out of a watery grave became an element of that empowerment. In the first four verses of Ezra that we have already cited, verse five identifies the response of those that heard the decree with the words, “Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem.” When the first message is empowered, there is a rising up, as represented by the name of Jehoiakim.

نامِ یہویاقیم کا مطلب ہے “خدا اٹھے گا”، اور مسیح کے بپتسمہ کے وقت، جب یوحنا مسیح کو پانی میں سے اوپر لایا، تو آبی قبر میں سے “اٹھ کھڑے ہونے” کی علامت اس تمکین کا ایک جزو بن گئی۔ عزرا کی پہلی چار آیات میں، جن کا ہم پہلے ہی حوالہ دے چکے ہیں، پانچویں آیت اُن لوگوں کے ردِّعمل کی نشان دہی ان الفاظ سے کرتی ہے: “تب یہوداہ اور بنیمین کے آبائی خاندانوں کے سردار، اور کاہن، اور لاوی، یعنی وہ سب جن کی روح خدا نے ابھاری تھی، یروشلیم میں خداوند کے گھر کو بنانے کے لیے جانے کو اٹھ کھڑے ہوئے۔” جب پہلا پیغام قوت پاتا ہے، تو ایک اٹھان واقع ہوتی ہے، جیسا کہ یہویاقیم کے نام سے ظاہر ہے۔

On September 11, 2001, the first message of the mighty movement of the third angel was empowered as typified by the empowerment of the first message of the mighty movement of the first angel. Sister White comments on the destruction of the Twin Towers on that date.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، نخستین پیامِ جنبشِ عظیمِ فرشتهٔ سوم، همان‌گونه که در توان‌بخشیِ نخستین پیامِ جنبشِ عظیمِ فرشتهٔ اول به‌صورت نمادین پیش‌نموده شده بود، با قدرت تأیید شد. خواهر وایت دربارهٔ ویرانیِ برج‌های دوقلو در آن تاریخ اظهار نظر می‌کند.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «آیا اکنون این سخن مطرح می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک باید به‌وسیلهٔ موجی عظیم روبیده شود؟ این را هرگز نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا، طبقه بر طبقه، سر برمی‌آوردند می‌نگریستم: “چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدّت بلرزاند! آنگاه کلماتِ مکاشفه ۱۸:‏۱–۳ به انجام خواهد رسید.” تمام باب هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما در خصوص آنچه بر نیویورک خواهد آمد، به‌طور خاص نوری به من داده نشده است، جز این‌که می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آنجا به‌واسطهٔ گردانیدن و واژگون‌ساختنِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلمه از سوی خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این بناهای سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هراس‌انگیزیِ آنها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» Review and Herald, July 5, 1906.

At the empowerment of the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand, the Lord “rose up” to “shake terribly the earth”. Jehoiakim’s name symbolizes the empowerment of the first message. On August 11, 1840, the Lord arose from his throne and descended to earth and stood upon the land and the sea. At the first decree of Cyrus, the faithful arose. Jehoiakim is a symbol of not simply the arrival of the first angel, but he also represents the empowerment of the first angel.

در هنگام توانمندسازی پیام نخست در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار، خداوند «برخاست» تا «زمین را به‌طرزی هولناک بلرزاند». نامِ یهویاقیم نمادِ توانمندسازیِ پیام نخست است. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، خداوند از تخت خود برخاست و به زمین فرود آمد و بر خشکی و دریا ایستاد. در نخستین فرمانِ کورش، امینان برخاستند. یهویاقیم نمادِ صرفاً آمدنِ فرشتهٔ اول نیست، بلکه همچنین نمایانگرِ توانمندسازیِ فرشتهٔ اول نیز هست.

Jehoiakim represents the first of the last three kings, but he also represents the fifth of seven kings that lead to the destruction of Jerusalem. The names of those seven kings are very informative. Those seven kings were Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah.

یہویاقیم آخری تین بادشاہوں میں سے پہلے کی نمائندگی کرتا ہے، لیکن وہ اُن سات بادشاہوں میں سے پانچویں کی بھی نمائندگی کرتا ہے جو یروشلم کی تباہی تک لے جاتے ہیں۔ اُن سات بادشاہوں کے نام نہایت معنی خیز ہیں۔ وہ سات بادشاہ یہ تھے: منسّی، آمون، یوسیاہ، یہوآخاز، یہویاقیم، یہویاکین اور صدقیاہ۔

In the history of the Millerites, Manasseh represents the time of the end, in 1798. Manasseh means “causing to forget”, and it is in 1798 that the whore of Tyre is forgotten for seventy years. Manasseh was one of the most wicked kings, and possesses prophetic characteristics that should be considered.

در تاریخ میلری‌ها، مَنَسّی نمایانگر زمانِ آخر، در سال ۱۷۹۸، است. مَنَسّی به معنای «سببِ فراموشی» است، و این در سال ۱۷۹۸ است که فاحشهٔ صور برای هفتاد سال به فراموشی سپرده می‌شود. مَنَسّی یکی از شریرترین پادشاهان بود و ویژگی‌های نبوی‌ای دارد که باید مورد توجه قرار گیرند.

The last seven kings of Judah represent the history of the seven thunders from 1798, through October 22, 1844. Manasseh was the first of the seven kings, and as the first king of seven, he typified Zedekiah, the last of the seven kings. Jesus always identifies the end with the beginning. Zedekiah, the last king of the seven, was carried into the slavery of Babylonian captivity. The first king of the seven last kings was also carried into Babylonian captivity, typifying the carrying of the last king into Babylonian captivity.

بنی‌یہوداہ کے آخری سات بادشاہ 1798 سے لے کر 22 اکتوبر 1844 تک سات گرجوں کی تاریخ کی نمائندگی کرتے ہیں۔ منسّی ان سات بادشاہوں میں پہلا تھا، اور سات میں پہلا بادشاہ ہونے کے ناطے وہ صدقیاہ کی تمثیل تھا، جو ان سات بادشاہوں میں آخری تھا۔ یسوع ہمیشہ انجام کو ابتدا کے ساتھ شناخت کرتا ہے۔ صدقیاہ، جو ان سات میں آخری بادشاہ تھا، بابل کی اسیری کی غلامی میں لے جایا گیا۔ سات آخری بادشاہوں میں پہلا بادشاہ بھی بابل کی اسیری میں لے جایا گیا، اور یوں اس نے آخری بادشاہ کے بابل کی اسیری میں لے جائے جانے کی تمثیل پیش کی۔

> And the Lord spake to Manasseh, and to his people: but they would not hearken. Wherefore the Lord brought upon them the captains of the host of the king of Assyria, which took Manasseh among the thorns, and bound him with fetters, and carried him to Babylon. And when he was in affliction, he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, And prayed unto him: and he was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord he was God. 2 Chronicles 33:10–13.

> और यहोवा ने मनश्शे और उसकी प्रजा से कहा, परन्तु उन्होंने ध्यान न दिया। इसलिए यहोवा ने अश्शूर के राजा की सेना के प्रधानों को उन पर चढ़ा लाया; उन्होंने मनश्शे को कांटों के बीच पकड़ लिया, उसे बेड़ियों से बाँधा, और बाबुल को ले गए। और जब वह क्लेश में पड़ा, तब उसने यहोवा अपने परमेश्वर से विनती की, और अपने पितरों के परमेश्वर के सम्मुख बहुत दीन हुआ, और उससे प्रार्थना की; तब उसने उसकी बिनती स्वीकार की, और उसकी विनती सुनी, और उसे फिर यरूशलेम में उसके राज्य में पहुँचा दिया। तब मनश्शे ने जाना कि यहोवा ही परमेश्वर है। 2 इतिहास 33:10–13.

The experience of Manasseh coming to know that the Lord was God, was accomplished by being removed from his kingdom, and then being restored to his kingdom. Nebuchadnezzar, as with Manasseh, came to know the Lord when he was removed from his kingdom and thereafter restored.

تجربهٔ منسّی در شناختن این‌که خداوند، خداست، از راه برکنار شدن او از پادشاهی‌اش و سپس بازگردانده شدنش به پادشاهی‌اش تحقق یافت. نبوکدنصر نیز، همانند منسّی، هنگامی خداوند را شناخت که از پادشاهی خود برکنار شد و پس از آن به پادشاهی خویش بازگردانده شد.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> اور اُن ایّام کے اختتام پر مَیں، نبوکدنضر، نے اپنی آنکھیں آسمان کی طرف اُٹھائیں، اور میری سمجھ مجھے واپس ملی، اور مَیں نے خدائے تعالیٰ کو مبارک کہا، اور اُس کی حمد و تعظیم کی جو ابدُالآباد زندہ ہے، جس کی سلطنت ابدی سلطنت ہے، اور جس کی بادشاہی نسل در نسل قائم ہے۔ اور زمین کے سب باشندے ہیچ شمار کیے جاتے ہیں؛ اور وہ آسمان کے لشکر میں اور زمین کے باشندوں کے درمیان اپنی مرضی کے مطابق عمل کرتا ہے؛ اور کوئی اُس کا ہاتھ روک نہیں سکتا، نہ کوئی اُس سے کہہ سکتا ہے، تُو کیا کرتا ہے؟ اُسی وقت میری عقل مجھے واپس ملی؛ اور میری سلطنت کے جلال کے لیے میری عزّت اور تابانی مجھے پھر حاصل ہوئی؛ اور میرے مشیر اور میرے امرا میرے طالب ہوئے؛ اور مَیں اپنی سلطنت میں پھر قائم کیا گیا، اور مزید شانِ جلال مجھے عطا ہوئی۔ اب مَیں، نبوکدنضر، آسمان کے بادشاہ کی حمد و تمجید اور تعظیم کرتا ہوں، جس کے سب کام سچائی ہیں، اور جس کی راہیں عدل ہیں؛ اور جو تکبّر سے چلتے ہیں اُنہیں وہ پست کرنے پر قادر ہے۔ دانی ایل 4:34–37۔

The experience of Manasseh was accomplished upon Nebuchadnezzar. Manasseh represents the “time of the end” in the history of the last three Judean kings, and the arrival of the prophecy of seventy years of captivity. Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the history of the three decrees, just as 1798 was the “time of the end” in the history of the seven thunders. In the verses just cited Nebuchadnezzar’s understanding returned to him at “the end of the days.” The “end of the days” is also referenced in Daniel chapter twelve.

تجربهٔ مَنَسّی بر نبوکدنصر به انجام رسید. مَنَسّی در تاریخ سه پادشاه واپسین یهودا، نمایانگر «زمانِ آخر» و فرارسیدن نبوتِ هفتاد سالِ اسارت است. نبوکدنصر در تاریخ سه فرمان، نمایانگر «زمانِ آخر» است، همان‌گونه که ۱۷۹۸ در تاریخ هفت رعد، «زمانِ آخر» بود. در آیاتی که همین‌اکنون بدان‌ها اشاره شد، فهمِ نبوکدنصر در «پایانِ ایام» به او بازگشت. «پایانِ ایام» همچنین در باب دوازدهم دانیال نیز مورد اشاره قرار گرفته است.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> اما تو تا پایانِ کار، راه خویش را برو؛ زیرا آرام خواهی گرفت، و در پایانِ روزها در نصیبِ خود خواهی ایستاد. دانیال ۱۲:۱۳.

The “end of the days” in Daniel chapter twelve is the “time of the end”, for Daniel was told to go “till the end be.” At that time Daniel would “stand in his lot.” To “stand in his lot” means to fulfill his purpose, which Daniel did when his book was unsealed at the end of the days, which is the “time of the end.” At that time there would be an “increase of knowledge” that the wise would understand. At the end of Nebuchadnezzar’s days his “understanding” returned unto him.

«پایانِ ایّام» در فصل دوازدهم دانیال همان «زمانِ آخر» است، زیرا به دانیال گفته شد که «تا پایان برو». در آن زمان دانیال «در نصیب خود خواهد ایستاد». «ایستادن در نصیب خود» یعنی مقصد خود را به انجام رساندن، و دانیال این را هنگامی به‌جا آورد که کتاب او در پایانِ ایّام، که همان «زمانِ آخر» است، گشوده شد. در آن زمان «فزونیِ معرفت»ی خواهد بود که حکیمان آن را درک خواهند کرد. در پایانِ ایّامِ نبوکدنصر، «فهم» او به وی بازگشت.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> «هرگاه خدا به انسانی کاری ویژه می‌سپارد، او باید همچون دانیال در نصیب و جایگاه خود بایستد، آماده برای پاسخ گفتن به دعوت خدا، و آماده برای به انجام رساندن مقصود او باشد.» Manuscript Releases، جلد 6، 108.

Manasseh represents the “time of the end” in the history of the three last kings of Judah, Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the three decrees. Manasseh was followed by his son Amon.

منسّی در تاریخ سه پادشاه آخر یهودا نمایانگر «زمان آخر» است؛ همان‌گونه که نبوکدنصر در سه فرمان نمایانگر «زمان آخر» است. پس از منسّی، پسرش آمون به سلطنت رسید.

Amon means “training” and represents the period of time when there was an “increase of knowledge” that would train the “wise” in the message that was unsealed. Amon was then followed by Josiah, the only king of the seven that has a fairly good, though complicated prophetic history.

آمون به‌معنای «آموزش» است و نمایانگر دوره‌ای از زمان است که در آن «افزایش معرفت» پدید آمد تا «حکیمان» را در پیامی که مُهر از آن برداشته شده بود، تعلیم دهد. سپس پس از آمون، یوشیا آمد؛ تنها پادشاه از میان آن هفت پادشاه که دارای تاریخی نبوی نسبتاً نیکو، هرچند پیچیده، است.

Josiah means “the foundation of God”, and represents the establishing of the truths that had been unsealed at the “time of the end”. The increase of knowledge that was represented by Amon was put together by William Miller, through the guidance of Gabriel and other holy angels. Miller’s work is represented by the name Josiah, for he established the foundations of the movement. There is much more to identify of Josiah, but we will move onto his son Jehoahaz.

یوشیا به معنای «بنیاد خدا» است و نمایانگر استوار ساختن حقایقی است که در «زمان آخر» مُهرگشایی شده بودند. افزونیِ دانشی که آمون نمایندهٔ آن بود، به‌وسیلهٔ ویلیام میلر، تحت هدایت جبرئیل و دیگر فرشتگان مقدّس، سامان داده شد. کار میلر با نام یوشیا نمایانده می‌شود، زیرا او بنیادهای آن حرکت را استوار ساخت. دربارهٔ یوشیا مطالب بسیار بیشتری برای شناسایی وجود دارد، اما اکنون به پسر او، یهوآحاز، می‌پردازیم.

> Jehoahaz was twenty and three years old when he began to reign; and he reigned three months in Jerusalem. And his mother’s name was Hamutal, the daughter of Jeremiah of Libnah. And he did that which was evil in the sight of the Lord, according to all that his fathers had done. And Pharaohnechoh put him in bands at Riblah in the land of Hamath, that he might not reign in Jerusalem; and put the land to a tribute of an hundred talents of silver, and a talent of gold. And Pharaohnechoh made Eliakim the son of Josiah king in the room of Josiah his father, and turned his name to Jehoiakim, and took Jehoahaz away: and he came to Egypt, and died there. 2 Kings 23:31–34.

> یَهُواحاز بیست‌وسه ساله بود هنگامی که به پادشاهی رسید، و سه ماه در اورشلیم سلطنت کرد. و نام مادرش حَمُوطال، دختر اِرمیا از لِبنه، بود. و او آنچه را که در نظر خداوند شریرانه بود، موافق همهٔ آنچه پدرانش کرده بودند، به‌جا آورد. و فرعون‌نَخو او را در رِبله، در سرزمین حَمات، در بند نهاد تا در اورشلیم سلطنت نکند؛ و بر زمین خراجی به مقدار صد وزنه نقره و یک وزنه طلا مقرر داشت. و فرعون‌نَخو، اِلیاقیم، پسر یوشیا، را به جای یوشیا، پدرش، پادشاه ساخت و نام او را به یَهویاقیم تبدیل کرد؛ و یَهُواحاز را با خود برد، و او به مصر رفت و در آنجا مُرد. دوم پادشاهان 23:31–34.

Jehoahaz means “Jehovah has seized”, and he was seized by Pharaohnecho. Jehoahaz, the son of Josiah, was seized by Pharaohnechoh and replaced by his brother Eliakim, meaning the “God of raising”. Pharaohnechoh then changed Eliakim’s name to Jehoiakim, meaning “God will rise”. The change of a name is a symbol of a covenant relationship, and at the empowerment of the first message, God enters into covenant with a people, as He simultaneously passes by a former covenant people.

یَهُوآحاز به‌معنای «یهوه گرفته است» است، و او به‌دست فرعون‌نَخو گرفته شد. یَهُوآحاز، پسر یوشیا، به‌دست فرعون‌نَخوه گرفتار شد و با برادرش اَلیاقیم جایگزین گردید، که معنایش «خدای برخیزانیدن» است. سپس فرعون‌نَخوه نام اَلیاقیم را به یَهویاقیم تغییر داد، که به‌معنای «خدا برخواهد خاست» است. تغییر نام، نمادی از رابطه‌ای عهدی است، و در هنگام اقتدار یافتنِ نخستین پیام، خدا با قومی به عهد درمی‌آید، در همان حال که هم‌زمان از کنار قومی که پیش‌تر اهل عهد بودند، می‌گذرد.

On August 11, 1840, the Ottoman Empire that had been represented by four winds that were loosed for three hundred and ninety-one years and fifteen days were restrained, or as Jehoahaz means, they were “seized”. At the same time, Eliakim was made king and his name changed to Jehoiakim, meaning “God will rise”. Jehoiakim was followed by his son Jehoiachin who has three names in the Scriptures.

در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، امپراتوری عثمانی که با چهار بادی که به مدت سیصد و نود و یک سال و پانزده روز رها شده بودند نمایانده شده بود، مهار گردید؛ یا چنان‌که معنای نام یَهواحاز دلالت می‌کند، «به چنگ آورده شد». در همان زمان، اِلیاقیم پادشاه ساخته شد و نام او به یَهویاقیم تغییر یافت، به معنای «خدا برخواهد خاست». پس از یَهویاقیم، پسرش یَهویاقین آمد که در کتب مقدس سه نام دارد.

The name Jehoiachin means “the Lord will set up and establish”. He was the son of Jehoiakim and he marks the arrival of the second angel in the spring of 1844, as God “set up and established” the new, true, Protestant horn. The second angel’s message was empowered by the message of the Midnight Cry, and Jeconiah and Coniah mean “God will establish”. The three names, each with the same meaning, represent the joining of the Midnight Cry to the second angel’s message. It is in the final outpouring of the Holy Spirit during the Loud Cry that the one hundred and forty-four thousand are sealed. The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified in the Midnight Cry of the Millerite movement, and Jehoiachin, also called Jeconiah and Coniah, is a symbol of the sealing.

نامِ یہویاکین کے معنی ہیں: “خداوند قائم کرے گا اور استوار کرے گا۔” وہ یہویاکیم کا بیٹا تھا، اور وہ 1844 کے موسمِ بہار میں دوسرے فرشتے کی آمد کی نشان دہی کرتا ہے، کیونکہ خدا نے نئے، سچے، پروٹسٹنٹ سینگ کو “قائم کیا اور استوار کیا۔” دوسرے فرشتے کے پیغام کو نصف شب کی للکار کے پیغام سے قوت بخشی گئی، اور یکنیاہ اور کنیاہ کے معنی ہیں: “خدا قائم کرے گا۔” یہ تینوں نام، جو ہر ایک ایک ہی معنی رکھتے ہیں، نصف شب کی للکار کے دوسرے فرشتے کے پیغام کے ساتھ اتصال کی نمائندگی کرتے ہیں۔ روح القدس کے آخری انڈیلاؤ میں، جو بلند فریاد کے دوران ہوتا ہے، ایک لاکھ چوالیس ہزار پر مہر کی جاتی ہے۔ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مہر بندی کی تمثیل میلری تحریک کی نصف شب کی للکار میں پائی جاتی ہے، اور یہویاکین، جسے یکنیاہ اور کنیاہ بھی کہا جاتا ہے، مہر بندی کی ایک علامت ہے۔

> As I live, saith the Lord, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence; And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand of them whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans. And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die. But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. Is this man Coniah a despised broken idol? is he a vessel wherein is no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not? O earth, earth, earth, hear the word of the Lord. Jeremiah 22:24–29.

> قسم به حیات خودم، می‌گوید خداوند، اگرچه کُنیا، پسر یهویاقیم، پادشاه یهودا، همچون نگین مُهر بر دست راست من باشد، با این حال تو را از آنجا برخواهم کند. و تو را به دست کسانی که در پی جان تو هستند، و به دست کسانی که از روی ایشان می‌ترسی، یعنی به دست نبوکدنصر، پادشاه بابل، و به دست کلدانیان، خواهم سپرد. و تو را، و مادرت را که تو را زایید، به سرزمینی دیگر، که در آن زاده نشده‌اید، خواهم افکند؛ و در آنجا خواهید مرد. اما به آن سرزمینی که آرزوی بازگشت به آن را دارند، به آنجا باز نخواهند گشت. آیا این مرد، کُنیا، بتی خوار و شکسته است؟ آیا او ظرفی است که در آن هیچ رغبت نیست؟ پس چرا او و نسلش رانده شده‌اند و به سرزمینی که آن را نمی‌شناسند افکنده شده‌اند؟ ای زمین، زمین، زمین، کلام خداوند را بشنو. ارمیا 22‏:24–29.

Jehoiachin, Jeconiah and Coniah represent the sealing time, when the second angel is joined by the message of the Midnight Cry. He represents the sealing time of the foolish. The evil king represents those that are the foolish Laodicean virgins who in the sealing time are destined to receive the mark of the beast as they are forever spewed out of the mouth of the Lord.

یَهُویاقین، یَکُنیاہ اور کُنیاہ مُہر لگنے کے وقت کی نمائندگی کرتے ہیں، جب دوسرے فرشتے کے ساتھ نصفُ اللیل کی پکار کا پیغام شامل ہو جاتا ہے۔ وہ احمقوں کے مُہر لگنے کے وقت کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہ شریر بادشاہ اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو احمق لَودِیکیہ کی کنواریاں ہیں، اور جو مُہر لگنے کے وقت درندے کا نشان پانے کے لیے مقرر ہیں، کیونکہ وہ ہمیشہ کے لیے خداوند کے منہ سے اُگل دی جاتی ہیں۔

The signet on God’s right hand is His seal, and those that are spewed out of the mouth of the Lord during the sealing of the one hundred and forty-four thousand are contrasted with Zerubbabel, the man who had the plummet of the “seven times” in his hand.

مُهرِ بر دستِ راستِ خدا، مُهرِ اوست؛ و آنان که در هنگامِ مُهر شدنِ آن یک‌صد و چهل و چهار هزار، از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌شوند، در تقابل با زِرُبّابِل قرار داده شده‌اند، آن مردی که شاقولِ «هفت زمان» را در دستِ خود داشت.

> Speak to Zerubbabel, governor of Judah, saying, I will shake the heavens and the earth; And I will overthrow the throne of kingdoms, and I will destroy the strength of the kingdoms of the heathen; and I will overthrow the chariots, and those that ride in them; and the horses and their riders shall come down, every one by the sword of his brother. In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:21–23.

> با زِرُبّابِل، حاکمِ یهودا، سخن بگو و بگو: من آسمان‌ها و زمین را متزلزل خواهم ساخت؛ و تختِ پادشاهی‌ها را واژگون خواهم کرد، و قوّتِ ممالکِ امّت‌ها را نابود خواهم ساخت؛ و ارابه‌ها و سوارانِ آن‌ها را سرنگون خواهم کرد؛ و اسبان و سوارانِ ایشان فرو خواهند افتاد، هر یک به شمشیرِ برادرِ خویش. در آن روز، یهوه صبایوت می‌گوید، تو را، ای زِرُبّابِل، بندهٔ من، پسرِ شَأَلتیئیل، برخواهم گرفت، یهوه می‌گوید، و تو را چون نگینِ خاتم خواهم ساخت؛ زیرا تو را برگزیده‌ام، یهوه صبایوت می‌گوید. حجّی ۲:‏۲۱–۲۳.

The “stone of stumbling” that is the “seven times” is the “plummet” in the hand of Zerubbabel, and he is represented as the “signet” that God employs to seal the one hundred and forty-four thousand. The signet, or the “sign”, is placed upon those that “sigh and cry” for the abominations that are done in Jerusalem. The sighing and crying identifies the experience of those that are sealed, and the signing and crying is the symbol of their internal response to the remedy of the “seven times.” It is confession for their sins and for the sins of their fathers. It is the acknowledgment that they have not been walking with God and that God has not been walking with them ever since the disappointment of July 18, 2020. It is the test that was failed in 1863, during the period of time when Philadelphia was transitioning unto Laodicea. It typified the period of time when those represented by Coniah are forever established as foolish Laodicean virgins, and those represented by Zerubbabel are forever established as wise Philadelphian virgins.

«سنگِ لغزش» که همان «هفت زمان» است، همان «شاقول» در دست زِرُبّابِل است، و او به‌منزلهٔ «انگشترِ مُهر»ی به تصویر کشیده شده است که خدا به‌وسیلهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن را مُهر می‌نهد. انگشترِ مُهر، یا «نشان»، بر کسانی نهاده می‌شود که برای مکروهاتی که در اورشلیم به‌عمل می‌آید «آه می‌کشند و ناله می‌کنند». این آه کشیدن و ناله کردن، تجربهٔ کسانی را که مُهر می‌شوند مشخص می‌سازد، و آه کشیدن و ناله کردن نمادِ واکنشِ درونیِ آنان به درمانِ «هفت زمان» است. این، اعتراف به گناهانِ خویش و به گناهانِ پدرانِ ایشان است. این، اقرار به این است که ایشان با خدا سلوک نکرده‌اند و خدا نیز از زمانِ نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با ایشان سلوک نکرده است. این همان آزمونی است که در سال ۱۸۶۳، در خلالِ دوره‌ای که فیلادلفیا به لائودکیه انتقال می‌یافت، مردود شد. آن، نمادِ دوره‌ای از زمان بود که در آن، کسانی که به‌وسیلهٔ کُنیا نمودار شده‌اند، برای همیشه به‌عنوان باکره‌گانِ جاهلِ لائودکیه‌ای استوار می‌گردند، و کسانی که به‌وسیلهٔ زِرُبّابِل نمودار شده‌اند، برای همیشه به‌عنوان باکره‌گانِ دانای فیلادلفیایی استوار می‌گردند.

Jehoichin was followed by Zedekiah, the last of the seven kings. As Manasseh represented 1798, and the “time of the end,” Zedekiah must represent October 22, 1844, when the vision would “speak, and not lie”. Zedekiah is a name made up of the combination of two Hebrew words. The one word is “Jehovah”, and it is combined with the word that is translated in Daniel chapter eight, and verse fourteen as “cleansed.” Zedekiah means the cleansing of God’s temple, which began on October 22, 1844.

پس از یهویاکین، صدقیا آمد، که آخرینِ آن هفت پادشاه بود. همان‌گونه که منسّی نمایندهٔ سال 1798 و «زمان آخر» بود، صدقیا نیز باید نمایندهٔ 22 اکتبر 1844 باشد، هنگامی که رؤیا «سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت». صدقیا نامی است که از ترکیب دو واژهٔ عبری ساخته شده است. یک واژه «یهوه» است، و با واژه‌ای ترکیب شده است که در باب هشتم دانیال، آیهٔ چهارده، به «تطهیر خواهد شد» ترجمه شده است. معنای صدقیا تطهیرِ معبدِ خداست، که در 22 اکتبر 1844 آغاز شد.

The last seven kings of Judah represent the progressive history of 1798 to October 22, 1844. Jehoiakim is the symbol of August 11, 1840, which in turn represents September 11, 2001. He is a symbol of the empowerment of the first angel’s message, and he is introduced in the first verse of Daniel chapter one. Thus, the setting and context of Daniel chapter one, is the empowerment of the first angel’s message, as represented in Revelation chapter ten. In Revelation chapter ten Christ descended with a little book in His hand that John was commanded to eat. This is why the first test in the book of Daniel has to do with eating.

آخرین هفت پادشاه یهودا نمایانگر تاریخ تدریجیِ 1798 تا 22 اکتبر 1844 هستند. یهویاقیم نماد 11 اوت 1840 است، که آن نیز به نوبهٔ خود نمایانگر 11 سپتامبر 2001 می‌باشد. او نماد توانمندسازیِ پیام فرشتهٔ اول است، و در نخستین آیه از فصل اول دانیال معرفی می‌شود. بنابراین، صحنه و زمینهٔ فصل اول دانیال، توانمندسازیِ پیام فرشتهٔ اول است، آن‌گونه که در فصل دهم مکاشفه بازنمایی شده است. در فصل دهم مکاشفه، مسیح با کتابچه‌ای در دست خود فرود آمد که به یوحنا فرمان داده شد آن را بخورد. از این‌رو نخستین آزمون در کتاب دانیال با خوردن ارتباط دارد.

We will continue these subjects in the next article.

ما این موضوعات را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 3:3.

> او به من گفت: «ای پسر انسان، شکمت را بخوران و اندرونه‌ات را از این طوماری که به تو می‌دهم پر ساز.» پس آن را خوردم، و در دهانم از شیرینی همچون عسل بود. حزقیال ۳:۳

Back to Articles