Article

# The Book of Daniel - Number Forty-One

کتاب دانیال — نمبر اکتالیس

Paul’s Prophetic Ministry: Connecting Ancient Israel to Spiritual Israel

خدمتِ نبوتیِ پولُس: پیوند دادنِ اسرائیلِ باستان با اسرائیلِ روحانی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The apostle Paul was the connecting link between ancient Israel and spiritual Israel, for his ministry, his name, his personal circumstances and his prophetic work all testify to this truth. He identified himself as the least of the apostles, for he had persecuted God’s people.

رسول پولس میان اسرائیل باستان و اسرائیل روحانی حلقۀ پیوند بود، زیرا خدمت او، نام او، اوضاع شخصی‌اش و کار نبوی‌اش، همگی بر این حقیقت شهادت می‌دهند. او خود را کمترینِ رسولان می‌دانست، زیرا قوم خدا را آزار رسانیده بود.

> For I am the least of the apostles, that am not meet to be called an apostle, because I persecuted the church of God. 1 Corinthians 15:19.

> زیرا من کمترینِ رسولانم، و شایسته نیستم که رسول خوانده شوم، چون بر کلیسای خدا جفا می‌رساندم. اول قرنتیان ۱۵:۱۹.

The name he was given at conversion was Paul, which means small or little, for he was the least of the apostles. Yet his original name was Saul, which means “selected”.

نامی که هنگام ایمان آوردن به او داده شد، پولس بود، که به معنای کوچک یا اندک است، زیرا او از همهٔ رسولان کوچک‌تر بود. با این حال، نام نخستین او شائول بود، که به معنای «برگزیده» است.

> Then Ananias answered, Lord, I have heard by many of this man, how much evil he hath done to thy saints at Jerusalem: And here he hath authority from the chief priests to bind all that call on thy name. But the Lord said unto him, Go thy way: for he is a chosen vessel unto me, to bear my name before the Gentiles, and kings, and the children of Israel, Acts 9:13–15.

> پس حنانیا در پاسخ گفت: خداوندا، از بسیاری دربارهٔ این مرد شنیده‌ام که چه بسیار بدی‌ها به مقدسان تو در اورشلیم کرده است؛ و در اینجا نیز از سرِ کاهنانِ اعظم اختیار دارد تا همهٔ کسانی را که نام تو را می‌خوانند، در بند کشد. اما خداوند بدو گفت: برو، زیرا او برای من ظرفی برگزیده است تا نام مرا پیشِ امت‌ها و پادشاهان و بنی‌اسرائیل حمل کند، اعمال 9:13–15.

Saul was “a chosen vessel” to carry the gospel to the Gentiles, but he had to first be converted and humbled into Paul (small), for he was going to need to be powerful. Paul understood his strength was found in his smallness, or his weakness.

شائول «ظرفی برگزیده» بود تا انجیل را نزد امّت‌ها ببرد، امّا نخست می‌بایست دگرگون شود و تا مقام پولُس (کوچک) فروتن گردد، زیرا قرار بود نیرومند باشد. پولُس دریافت که قوّت او در کوچکیِ او، یا در ضعف او، یافت می‌شود.

> And lest I should be exalted above measure through the abundance of the revelations, there was given to me a thorn in the flesh, the messenger of Satan to buffet me, lest I should be exalted above measure. For this thing I besought the Lord thrice, that it might depart from me. And he said unto me, My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness. Most gladly therefore will I rather glory in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me. Therefore I take pleasure in infirmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ’s sake: for when I am weak, then am I strong. 2 Corinthians 12:7–10.

> اور مبادا به سببِ فزونیِ مکاشفات بیش از اندازه سرافراز گردم، خاری در جسم به من داده شد، فرستاده‌ای از شیطان تا مرا سیلی زند، مبادا بیش از اندازه سرافراز گردم. دربارهٔ این امر سه بار از خداوند التماس کردم تا از من دور شود. و او مرا گفت: «فیض من تو را کافی است، زیرا قوت من در ضعف کامل می‌گردد.» پس با کمال شادی بیشتر به ضعف‌های خود فخر خواهم کرد، تا قدرتِ مسیح بر من قرار گیرد. از این‌رو در ضعف‌ها، در اهانت‌ها، در احتیاج‌ها، در آزارها، و در تنگناها به خاطر مسیح خشنودم؛ زیرا هنگامی که ضعیفم، آنگاه نیرومندم. دوم قرنتیان ۱۲:۷–۱۰.

Saul was “selected”, but in order for him to be strong he was made small (Paul). He was chosen to take the gospel to the Gentiles, but he had been selected in part because of his knowledge of the Old Testament.

شائول «برگزیده شد»، اما برای آن‌که نیرومند باشد، کوچک گردانیده شد (پولس). او برگزیده شد تا انجیل را به سوی امّت‌ها ببرد، اما تا اندازه‌ای به سبب معرفتش از عهد عتیق انتخاب شده بود.

> Especially because I know thee to be expert in all customs and questions which are among the Jews: wherefore I beseech thee to hear me patiently. My manner of life from my youth, which was at the first among mine own nation at Jerusalem, know all the Jews; Which knew me from the beginning, if they would testify, that after the most straitest sect of our religion I lived a Pharisee. Acts 26:3–5.

> به‌ویژه از آن رو که می‌دانم تو در همهٔ رسوم و مسائل مربوط به یهودیان بصیرت داری؛ بنابراین، از تو تمنا دارم که مرا با شکیبایی بشنوی. طرز زندگانی من از جوانی، که از آغاز در میان قوم خودم در اورشلیم بوده است، بر همهٔ یهودیان معلوم است؛ آنان که مرا از ابتدا می‌شناختند، اگر بخواهند شهادت دهند، که من بر وفق سخت‌گیرانه‌ترین فرقهٔ دین خود، چون فریسی زیستم. اعمال ۲۶:۳–۵.

Saul had been trained by Gamaliel, who was considered one of the greatest teachers of the Scriptures of the Old Testament.

شائول گملیئیل کے زیرِ تربیت رہا تھا، جسے عہدِ عتیق کے صحائف کے عظیم ترین اساتذہ میں سے ایک شمار کیا جاتا تھا۔

> “The request was granted, and ‘Paul stood on the stairs, and beckoned with the hand unto the people.’ The gesture attracted their attention, while his bearing commanded respect. ‘And when there was made a great silence, he spake unto them in the Hebrew tongue, saying, Men, brethren, and fathers, hear ye my defense which I make now unto you.’ At the sound of the familiar Hebrew words, ‘they kept the more silence,’ and in the universal hush he continued: “‘I am verily a man which am a Jew, born in Tarsus, a city in Cilicia, yet brought up in this city at the feet of Gamaliel, and taught according to the perfect manner of the law of the fathers, and was zealous toward God, as ye all are this day.’ None could deny the apostle’s statements, as the facts that he referred to were well known to many who were still living in Jerusalem.” Acts of the Apostles, 408.

> «درخواست پذیرفته شد، و «پولس بر پله‌ها ایستاد و با دست به سوی مردم اشاره کرد.» آن حرکت توجه ایشان را جلب کرد، و در همان حال، هیئت و وقار او احترام برمی‌انگیخت. «و چون سکوتی عظیم برقرار شد، به زبان عبرانی ایشان را خطاب کرده، گفت: ای مردان، برادران و پدران، دفاع مرا که اکنون نزد شما می‌آورم، بشنوید.» با شنیدن آوای آن واژگان آشنای عبرانی، «بیش از پیش خاموش ماندند»، و او در آن سکوت همگانی چنین ادامه داد: «من در حقیقت مردی یهودی‌ام، در طرسوسِ قیلیقیه زاده شدم، اما در این شهر نزد پای‌های غمالائیل پرورش یافتم، و مطابق طریقه کامل شریعت پدران تعلیم دیدم، و نسبت به خدا غیور بودم، چنان‌که امروز همه شما هستید.» هیچ‌کس نمی‌توانست اظهارات رسول را انکار کند، زیرا حقایقی که او بدان‌ها اشاره می‌کرد، برای بسیاری از کسانی که هنوز در اورشلیم زنده بودند، به‌خوبی شناخته شده بود.» اعمال رسولان، 408.

Saul had not been chosen at random, and one of the specific purposes of Paul’s ministry was to bridge the sacred history of literal Israel with the sacred history of spiritual Israel. In conjunction with this fact, he authored the majority of the New Testament. One chapter of his writings identifies the support for the framework of the first angels’ message and also for the framework of the third angels’ message. The passage is a monument in the history of Adventism that identifies the distinction between the wise and foolish in the beginning and ending of Adventism.

شاؤل به‌طور تصادفی برگزیده نشده بود، و یکی از مقاصد مشخص خدمت پولس این بود که تاریخ مقدس اسرائیلِ تحت‌اللفظی را با تاریخ مقدس اسرائیلِ روحانی پیوند دهد. در ارتباط با این واقعیت، او بخش اعظم عهد جدید را به نگارش درآورد. یکی از فصل‌های نوشته‌های او پشتوانهٔ چارچوب پیام فرشتهٔ اول و نیز چارچوب پیام فرشتگان سوم را مشخص می‌سازد. این بخش، یادمانی در تاریخ ادوِنتیسم است که تمایز میان دانایان و جاهلان را در آغاز و پایان ادوِنتیسم نشان می‌دهد.

> Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.

> अब हम तुमसे, हे भाइयो, हमारे प्रभु यीशु मसीह के आगमन और उसके पास हमारे एकत्र किए जाने के विषय में विनती करते हैं कि तुम मन में शीघ्र चंचल न हो जाओ, और न घबराओ—न किसी आत्मा के द्वारा, न किसी वचन के द्वारा, और न किसी ऐसी पत्री के द्वारा जो मानो हमारी ओर से हो—कि मसीह का दिन आ पहुँचा है। किसी प्रकार कोई तुम्हें धोखा न दे; क्योंकि वह दिन तब तक न आएगा जब तक पहले धर्मत्याग न हो जाए, और वह पाप का पुरुष, अर्थात् विनाश का पुत्र, प्रगट न हो; जो हर एक उस वस्तु का विरोध करता और अपने आप को उसके ऊपर बढ़ाता है जो परमेश्वर कहलाती है या पूजी जाती है; यहाँ तक कि वह परमेश्वर के मन्दिर में परमेश्वर बनकर बैठता है और अपने आप को परमेश्वर ठहराता है। क्या तुम्हें स्मरण नहीं कि जब मैं अभी तुम्हारे साथ था, तब मैं ये बातें तुमसे कहा करता था? और अब तुम जानते हो कि कौन-सी वस्तु उसे रोक रही है, जिससे वह अपने ही समय में प्रगट हो। क्योंकि अधर्म का भेद तो अब भी कार्य कर रहा है; परन्तु जो अब रोकता है, वह तब तक रोके रहेगा जब तक वह मार्ग से हटा न दिया जाए। और तब वह दुष्ट प्रगट होगा, जिसे प्रभु अपने मुँह की श्वास से नाश करेगा और अपने आगमन की प्रभा से मिटा डालेगा। उसका आना शैतान के कार्य के अनुसार सब प्रकार की सामर्थ्य, चिन्हों और झूठे अद्भुत कामों के साथ, और नाश होनेवालों के लिये अधर्म के सब प्रकार के छल के साथ होता है; क्योंकि उन्होंने सत्य के प्रेम को ग्रहण नहीं किया, जिससे उनका उद्धार होता। इसी कारण परमेश्वर उन पर प्रबल भ्रम भेजेगा, ताकि वे झूठ की प्रतीति करें; जिससे वे सब दण्ड के भागी हों जिन्होंने सत्य की प्रतीति न की, परन्तु अधर्म से प्रसन्न रहे। 2 थिस्सलुनीकियों 2:1–12।

The context of this passage is the consideration of when Christ would return the second time. Paul reminds the Thessalonians that he has already answered that concern previously when he stated, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” Paul was attempting to prevent the brethren from being deceived upon the subject of “the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.”

سیاقِ این عبارت، بررسیِ این موضوع است که مسیح بارِ دوم چه زمانی بازخواهد گشت. پولس به تسالونیکیان یادآوری می‌کند که او پیش‌تر نیز به این نگرانی پاسخ داده بود، آنگاه که گفت: «آیا به یاد نمی‌آورید که چون هنوز نزد شما بودم، این چیزها را به شما می‌گفتم؟» پولس می‌کوشید برادران را از فریب خوردن دربارهٔ موضوعِ «آمدنِ خداوند ما عیسی مسیح، و جمع شدنِ ما نزد او» بازدارد.

The historians identify that half of William Miller’s message was based upon his identification of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. The other half of his message, that is sometimes not recognized, is his work of refuting the false teachings concerning the Second Coming of Christ.

مورخان تصدیق می‌کنند که نیمی از پیام ویلیام میلر بر مبنای تشخیص او از دو هزار و سیصد سالِ مذکور در دانیال، باب هشتم، آیهٔ چهاردهم، استوار بود. نیمهٔ دیگرِ پیام او، که گاه بدان توجه نمی‌شود، کوشش او در ردّ تعالیم باطل دربارهٔ بازگشتِ ثانویِ مسیح بود.

Based upon the false Jesuit methodology there was (and still is) a prominent false teaching that William Miller consistently opposed. It was the false teaching that the Lord’s second coming was preceded by a thousand years of peace called the “temporal millennium” which Sister White also opposed.

بر مبنای روش‌شناسی کاذب یسوعی، تعلیمی باطل و برجسته وجود داشت (و هنوز نیز وجود دارد) که ویلیام میلر پیوسته با آن مخالفت می‌ورزید. آن تعلیم باطل این بود که آمدن دوم خداوند، مسبوق به هزار سال صلحی است که «هزارهٔ زمانی» نامیده می‌شود و خواهر وایت نیز با آن مخالفت کرد.

Miller’s work was also establishing the truth of the literal return of Christ, in opposition to the various false ideas concerning the millennium that were prevalent in his history. Paul is addressing the Second Coming in 2 Thessalonians, so the passage was part of Miller’s understanding of a literal Second Coming. The chapter was “Present Truth” for Miller.

کارِ میلر همچنین حقیقتِ بازگشتِ واقعیِ مسیح را، در تقابل با گوناگون اندیشه‌های کاذب دربارهٔ هزاره که در دوران او رواج داشت، استوار می‌ساخت. پولس در دوم تسالونیکیان دربارهٔ آمدنِ دوباره سخن می‌گوید؛ ازاین‌رو، آن بخش از درکِ میلر از آمدنِ دوبارهٔ واقعیِ مسیح به‌شمار می‌رفت. این فصل برای میلر «حقیقتِ حاضر» بود.

Paul identifies an important sequence of events connected with the Second Coming, and also provides the logic of why the Thessalonians should not expect the return of the Lord in their lifetime. Paul says, “Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.” The word “beseech” means to interrogate. Paul is reasoning out the elements associated with the Second Coming and leading his audience through a type of interrogation, meant to produce analysis of his logic by his hearers.

پولُس توالی مهمی از رویدادهای مربوط به آمدنِ دوم را معین می‌سازد، و نیز منطقِ این را بیان می‌کند که چرا تسالونیکیان نباید انتظار داشته باشند که بازگشتِ خداوند در دوران زندگیِ ایشان واقع شود. پولُس می‌گوید: «اکنون ای برادران، دربارهٔ آمدنِ خداوند ما عیسی مسیح و گرد آمدنِ ما نزد او، از شما استدعا داریم.» واژهٔ «استدعا» به معنای بازخواست کردن است. پولُس عناصرِ مرتبط با آمدنِ دوم را به شیوه‌ای استدلالی بررسی می‌کند و مخاطبانِ خود را از خلال نوعی بازخواست پیش می‌برد؛ بازخواستی که مقصود از آن این است که شنوندگانش منطقِ او را تحلیل کنند.

The structure of his logic is that before Christ returns a second time, the papacy must be identified and reign, and that before the papacy arrives in history there must be a falling away. The falling away was yet future, so the arrival of the papacy was even beyond that. So how could anyone be deceived into thinking Christ’s return was soon? He uses several symbols of the papacy in order to establish just who that power is that is revealed after the falling away. He calls the papacy the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity.” Sister White is clear these are all symbols identifying the papacy.

نظامُ منطقه این است که پیش از آن‌که مسیح بارِ دوم بازگردد، پاپیّت باید شناخته شود و به سلطنت برسد، و پیش از آن‌که پاپیّت در تاریخ پدید آید، نخست باید ارتدادی واقع شود. آن ارتداد هنوز در آینده بود، پس ظهور پاپیّت از آن نیز فراتر قرار داشت. بنابراین، چگونه ممکن بود کسی فریب خورده، گمان کند که بازگشت مسیح نزدیک است؟ او برای آن‌که دقیقاً معیّن سازد آن قدرتی که پس از ارتداد آشکار می‌شود چیست، از چندین نماد برای پاپیّت استفاده می‌کند. او پاپیّت را «مردِ گناه»، آن «شریر»، «پسرِ هلاکت» و «سرِّ بی‌دینی» می‌نامد. خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که همهٔ این‌ها نمادهایی هستند که پاپیّت را مشخص می‌سازند.

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> «اما پیش از آمدن مسیح، تحولات مهمی در جهان دینی، که در نبوت پیشگویی شده بود، می‌بایست رخ دهد. رسول اعلام کرد: “به‌زودی در ذهن خود متزلزل نشوید و مضطرب نگردید، نه به‌وسیلهٔ روح، نه به‌وسیلهٔ سخن، و نه به‌وسیلهٔ نامه‌ای که گویی از جانب ما باشد، چنان‌که روز مسیح فرا رسیده است. هیچ‌کس به هیچ‌وجه شما را فریب ندهد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتداد واقع شود و آن مرد گناه، آن پسر هلاکت، ظاهر گردد؛ همان که مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا پرستیده می‌شود، برمی‌افرازد، به‌طوری‌که او چون خدا در معبد خدا می‌نشیند و خود را چنین می‌نمایاند که خداست.”»

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> «سخنان پولس نباید بد تعبیر می‌شد. نباید تعلیم داده می‌شد که او، به‌واسطهٔ مکاشفه‌ای خاص، به تسالونیکیان دربارهٔ آمدنِ فوریِ مسیح هشدار داده است. چنین موضعی موجب آشفتگی در ایمان می‌گردید؛ زیرا ناامیدی غالباً به بی‌ایمانی می‌انجامد. ازاین‌رو رسول برادران را هشدار داد که هیچ پیامِ از این‌گونه را چنان‌که از جانب او باشد نپذیرند، و سپس بر این حقیقت تأکید ورزید که قدرت پاپی، که نبی دانیال آن را با چنان روشنی توصیف کرده بود، هنوز می‌بایست برخیزد و بر ضد قوم خدا جنگ کند. تا هنگامی که این قدرت کارِ مرگبار و کفرآمیزِ خود را به انجام نرسانده باشد، برای کلیسا عبث می‌بود که در انتظار آمدنِ خداوندِ خویش باشد. پولس پرسید: «آیا به یاد ندارید که وقتی هنوز با شما بودم، این امور را به شما می‌گفتم؟»

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> «هراس‌انگیز بود آزمون‌هایی که قرار بود کلیسای راستین را فرو گیرد. حتی در همان زمانی که رسول می‌نوشت، «سرّ بی‌دینی» از پیش آغاز به کار کرده بود. تحولاتی که قرار بود در آینده رخ دهد، می‌بایست «بر حسب عمل شیطان، با همهٔ قوّت و آیات و عجایب دروغین، و با هر فریبِ ناراستی در آنان که هلاک می‌شوند» باشد.»

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> «به‌ویژه جدی و هراس‌انگیز است سخنِ رسول دربارهٔ کسانی که از پذیرفتنِ «محبتِ حقیقت» سر باز می‌زنند. او دربارهٔ همهٔ کسانی که عمداً پیام‌های حقیقت را رد می‌کنند، اعلام داشت: «و از این سبب، خدا ایشان را به عملِ ضلالت خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند؛ تا همهٔ آنانی که حقیقت را باور نکردند، بلکه از ناراستی خوشنود شدند، محکوم گردند.» انسان‌ها نمی‌توانند بی‌کیفر هشدارهایی را که خدا از سرِ رحمت برای ایشان می‌فرستد، رد کنند. خدا روحِ خود را از کسانی که در روی‌گردانی از این هشدارها پافشاری می‌ورزند، بازمی‌گیرد و آنان را به فریب‌هایی که دوست می‌دارند، وا می‌گذارد.» اعمال رسولان، ۲۶۵، ۲۶۶.

Although Sister White directly identifies the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity” from the passage of Paul, and calls it the “papal power,” she says more. She identifies that these symbols employed by Paul to identify the pope of Rome, was established from the book of Daniel, when she stated, “The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord.” Paul was basing the portion of the message to the Thessalonians which identified the papacy upon Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.

اگرچه خواهر وایت به‌طور مستقیم «مرد گناه»، آن «شریر»، «پسر هلاکت» و «سرّ بی‌دینی» را از نوشتهٔ پولس مشخص می‌سازد و آن را «قدرت پاپی» می‌نامد، اما او بیش از این نیز می‌گوید. او مشخص می‌سازد که این نمادهایی که پولس برای شناسایی پاپ روم به‌کار برد، از کتاب دانیال اخذ شده بود، آن‌گاه که اظهار داشت: «پس رسول، برادران را هشدار داد که هیچ‌گونه پیامی را به‌عنوان صادرشده از جانب او نپذیرند، و سپس بر این حقیقت تأکید کرد که قدرت پاپی، که نبی دانیال آن را به‌روشنی توصیف کرده بود، هنوز می‌بایست برخیزد و بر ضد قوم خدا جنگ نماید. تا زمانی که این قدرت کار مرگبار و کفرآمیز خود را به انجام نرسانیده باشد، چشم دوختن کلیسا به آمدن خداوندشان بیهوده خواهد بود.» پولس آن بخش از پیام خود به تسالونیکیان را که پاپیّت را شناسایی می‌کرد، بر دانیال فصل یازدهم، و آیهٔ سی‌وشش، مبتنی ساخته بود.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> اور بادشاہ اپنی مرضی کے مطابق عمل کرے گا؛ اور وہ اپنے آپ کو سرفراز کرے گا، اور اپنے آپ کو ہر معبود سے بڑھا کر بڑا ٹھہرائے گا، اور خداؤں کے خدا کے خلاف عجیب باتیں کہے گا، اور اُس وقت تک کامیاب رہے گا جب تک غضب پورا نہ ہو جائے، کیونکہ جو کچھ مقرر کیا گیا ہے وہی انجام پائے گا۔ دانی ایل 11:36۔

When Paul identifies the pope “Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God,” Paul was paraphrasing the prophet Daniel’s description of the “king” that did “according to his will,” and exalted “himself and” magnified “himself above every god.” The pope is the king that speaks “marvelous things against the God of gods”, and the pope is the power that would “prosper till the” first “indignation” would “be accomplished” in 1798.

پولس هنگامی که پاپ را چنین معرفی می‌کند که «با هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش است، مخالفت می‌ورزد و خود را برتر از آن می‌افرازد؛ به‌گونه‌ای که او چون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند»، در واقع توصیف دانیال نبی از آن «پادشاه» را بازگو می‌کرد که «بر وفق ارادهٔ خود» عمل می‌نمود و «خود را» برمی‌افراشت و «خود را برتر از هر خدا» بزرگ می‌ساخت. پاپ همان پادشاهی است که «سخنان شگفت‌انگیز بر ضدّ خدای خدایان» می‌گوید، و پاپ همان قدرتی است که «تا زمانی که» نخستین «غضب» در سال 1798 «به انجام رسد»، «کامیاب خواهد شد».

Daniel eleven, and verse thirty-six is absolutely essential to understand correctly if the increase of knowledge in 1989 is to be understood correctly. For this reason the false teaching that the king in the verse was France, as introduced by Uriah Smith, was introduced in the first generation of Adventism (1863 to 1888). Smith changed the text of verse thirty-six from “the” king (which is the papacy that was being described in the previous verses) to “a” king (any king) in order to ascribe to atheistic France the characteristics of Rome’s worship style, but that was just a jumping-off point to put forth his pet theory about Turkey being the king of the north in verse forty and onward.

دانیال باب یازدهم، آیهٔ سی‌وشش، برای آن‌که افزایشِ معرفت در سال ۱۹۸۹ به‌درستی فهمیده شود، absolutely essential است که به‌درستی فهمیده شود. از این‌رو، تعلیمِ کاذبی که می‌گفت پادشاهِ مذکور در آن آیه فرانسه است—چنان‌که اوریا اسمیت مطرح کرد—در نسلِ نخستِ اَدونتیسم (۱۸۶۳ تا ۱۸۸۸) وارد شد. اسمیت متنِ آیهٔ سی‌وشش را از «آن» پادشاه (که همان پاپیّت است که در آیاتِ پیشین توصیف می‌شد) به «یک» پادشاه (هر پادشاهی) تغییر داد تا ویژگی‌های سبکِ عبادتِ روم را به فرانسهٔ بی‌خدا نسبت دهد؛ اما این صرفاً نقطهٔ آغاز و سکوی پرتابی بود برای پیش نهادنِ نظریهٔ محبوبِ خود دربارهٔ این‌که ترکیه در آیهٔ چهل و پس از آن، پادشاهِ شمال است.

Satan began early to obscure the fact that the king in the verse, is the papacy, and it is the apostle Paul who provides Daniel’s testimony with a second witness to this fact. Sister White provided the third witness.

شیطان از همان آغاز کوشید این حقیقت را پنهان سازد که پادشاهِ مذکور در آن آیه، پاپیت است، و این رسول پولُس است که برای این حقیقت، بر شهادتِ دانیال شاهدی دوم فراهم می‌آورد. خواهر وایت شاهدِ سوم را فراهم ساخت.

Not only did Satan seek to obscure the truth about the king in the verse being the pope, but by misdirecting the truth contained in the verse, Satan also made obscure the significance of what the “indignation” in the verse represented. The papacy in the verse was to prosper until 1798 when it was delivered its deadly wound. 1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of God’s indignation that was carried out against the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC.

شیطان نه تنها کوشید حقیقتِ این‌که پادشاهِ مذکور در آن آیه همان پاپ است را تیره و مبهم سازد، بلکه با منحرف کردن حقیقتِ مندرج در آن آیه، اهمیتِ آنچه «غضب» در آن آیه نمایندگی می‌کرد را نیز مبهم ساخت. پاپیّت در آن آیه می‌بایست تا سال 1798 کامیاب گردد، زمانی که زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد. سال 1798 پایانِ دو هزار و پانصد و بیست سالِ غضبِ خداست که بر ضدّ پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل اِعمال شد، و آغاز آن به سال 723 پیش از میلاد بازمی‌گردد.

If Adventism had defended and upheld the “seven times,” in 1863, it would have been virtually impossible for Uriah Smith to get away with such foolishness about verse thirty-six, for the “indignation” would have been understood as representing God’s first indignation of “seven times,” thus having no connection whatsoever with France. The increase of knowledge in 1989 is supported by Paul in the passage, and for this reason the warning of Paul in the passage concerning those who do not receive the love of the truth, but receive strong delusion, do so through their rejection of the truths Paul presents in the passage. One of those truths is the correct identification of the king of the north in Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five.

اگر ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ از «هفت زمان» دفاع کرده و آن را استوار نگاه داشته بود، برای اوریاه اسمیت عملاً محال می‌بود که دربارهٔ آیهٔ سی‌وشش چنین حماقتی را پیش ببرد؛ زیرا «خشم» به‌عنوان نمودِ نخستین خشمِ خدا در «هفت زمان» فهمیده می‌شد و بدین‌سان هیچ‌گونه ارتباطی با فرانسه نمی‌داشت. افزایشِ معرفت در سال ۱۹۸۹ در آن بخش به‌وسیلهٔ پولس تأیید می‌شود، و از همین‌رو، هشدارِ پولس در آن بخش دربارهٔ کسانی که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند، بلکه دچارِ گمراهیِ شدید می‌شوند، از رهگذرِ ردّ حقایقی است که پولس در آن بخش عرضه می‌دارد. یکی از آن حقایق، تشخیصِ درستِ پادشاهِ شمال در دانیال باب یازدهم، آیات چهل تا چهل‌وپنج است.

In the passage, after Paul identifies the pope of Rome, he identifies a sequence of events at the end of the world leading up to the Second Coming of Christ, which is the subject of the passage. He states, “then shall that Wicked be revealed.” That “wicked” is the pope, “whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming.” Then Paul says “Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” Jesus is the one “whose coming is after the working of Satan.”

در این فراز، پس از آن‌که پولس پاپِ روم را شناسایی می‌کند، توالی‌ای از رویدادها را در پایان جهان، منتهی به آمدنِ دومِ مسیح، که موضوع این فراز است، مشخص می‌سازد. او می‌گوید: «آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد.» آن «شریر» همان پاپ است، «که خداوند او را به نفَسِ دهانِ خود هلاک خواهد کرد و به ظهورِ آمدنِ خویش نابود خواهد ساخت.» سپس پولس می‌گوید: «همان که آمدنش بر وفقِ عملِ شیطان، با همهٔ قدرت و آیات و عجایبِ دروغین است.» عیسی همان کسی است «که آمدنش بر وفقِ عملِ شیطان است.»

Satan’s miraculous working is the period of time from the soon-coming Sunday Law, until Michael stands up and human probation closes. Satan accomplishes no miracles during the Seven Last Plagues that are poured out from the close of probation until Christ returns.

کارِ معجزه‌آسای شیطان دوره‌ای از زمان است که از قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آمدنی آغاز می‌شود و تا هنگامی که میکائیل برخیزد و مهلتِ آزمایشِ بشر به پایان رسد ادامه می‌یابد. شیطان در خلال هفت بلای آخر، که از پایانِ مهلتِ آزمایش تا بازگشتِ مسیح فرو ریخته می‌شوند، هیچ معجزه‌ای به‌عمل نمی‌آورد.

> “Says Christ, ‘By their fruits ye shall know them.’ If those through whom cures are performed, are disposed, on account of these manifestations, to excuse their neglect of the law of God and continue in disobedience, though they have power to any and every extent, it does not follow that they have the great power of God. On the contrary, it is the miracle-working power of the great deceiver. He is a transgressor of the moral law, and employs every device that he can master to blind men to its true character. We are warned that in the last days he will work with signs and lying wonders. And he will continue these wonders until the close of probation, that he may point to them as evidence that he is an angel of light and not of darkness.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.

> «ਮਸੀਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੋਗੇ।” ਜੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਉਪੇਖਾ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਵੱਲ ਝੁਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰਿਤਾ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਭਰਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਚਰਜ-ਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਨੈਤਿਕ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਉਲੰਘਣਕਰਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਹਰ ਉਸ ਉਪਾਅ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕਾਬੂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਅਚਰਜਾਂ ਨਾਲ ਕਾਰਜ ਕਰੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਅਚਰਜ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸਬੂਤ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ ਕਿ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋਤ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.

Paul identifies that there would be a falling away that preceded the revealing of the papacy, and that Christ’s Second Coming would take place “after” the marvelous working of Satan. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States, and ends at the arrival of the close of probation and the seven last plagues. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States.

पौलुस संकेत करता है कि एक पतन होना था, जो पोपसत्ता के प्रकट होने से पहले घटित होता, और यह कि मसीह का दूसरा आगमन शैतान के अद्भुत कार्य के “बाद” होगा। शैतान का अद्भुत कार्य संयुक्त राज्य अमेरिका में रविवार-व्यवस्था से आरम्भ होता है, और परीक्षाकाल के समापन तथा अन्तिम सात विपत्तियों के आगमन पर समाप्त होता है। शैतान का अद्भुत कार्य संयुक्त राज्य अमेरिका में रविवार-व्यवस्था से आरम्भ होता है।

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «به‌موجب فرمانی که به‌زور اجرای نهاد پاپیّت را در نقض شریعت خدا برقرار می‌سازد، ملت ما خود را به‌طور کامل از پارسایی جدا خواهد کرد. هنگامی که پروتستانیسم دست خود را از فراز این شکاف دراز کند تا دست قدرت روم را بفشارد، هنگامی که از فراز این مغاک دست دراز کند تا با روح‌باوری دست دهد، هنگامی که تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، کشور ما هر اصلِ قانون اساسی خود را به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری‌خواه مردود شمارد، و برای گسترش دروغ‌ها و فریب‌های پاپی تمهید فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمانِ عملکرد شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» Testimonies, volume 5, 451.

The Sunday law is the end of the sixth kingdom, the earth beast of Revelation chapter thirteen. The earth beast began to reign at the end of the twelve hundred and sixty years of papal rule in 1798. The papacy was therefore revealed in the year 538, though her work to take control of the world was already active when Paul penned his words. Before the year 538, there would be a falling away that preceded the revealing of the man of sin, sitting in the temple of God.

قانون یک‌شنبه پایان پادشاهی ششم است، همان وحشِ زمینِ مذکور در باب سیزدهم مکاشفه. وحشِ زمین در پایانِ هزار و دویست و شصت سالِ حاکمیت پاپی، در سال ۱۷۹۸، به سلطنت آغاز کرد. ازاین‌رو، پاپیّت در سال ۵۳۸ آشکار گردید، هرچند کار او برای به دست گرفتن زمام جهان، هنگامی که پولُس این سخنان را نگاشت، از پیش در جریان بود. پیش از سال ۵۳۸، ارتدادی می‌بایست روی دهد که بر آشکار شدن مردِ گناه، که در هیکل خدا می‌نشیند، مقدّم می‌بود.

The falling away was represented by the church of Pergamos when the Christian church compromised with the religion of paganism, as symbolized by the emperor Constantine. Paul was identifying the prophetic waymarks that must occur before the Second Coming of Christ. After rehearsing what he had previously taught the Thessalonians, he then asks if they did not remember that he had previously taught them these truths? He then reminds them they should also remember that he taught them that a power would “withholdeth” the papacy “that” the papacy “might be revealed in his time?” The word “witholdeth” means to restrain. The word “withholdeth” is later in the same passage translated as “now letteth.”

سقوطِ ارتداد کی نمائندگی برگامس کی کلیسیا نے کی، جب مسیحی کلیسیا نے بت‌پرستی کے مذہب کے ساتھ مفاہمت کی، جیسا کہ شہنشاہ قسطنطین کی علامت میں ظاہر کیا گیا ہے۔ پولس اُن نبوتی سنگِ میلوں کی نشان دہی کر رہا تھا جن کا مسیح کی دوسری آمد سے پہلے واقع ہونا ضروری تھا۔ تھسلنیکیوں کو اُس تعلیم کی یاد دہانی کرانے کے بعد جو وہ پہلے انہیں دے چکا تھا، پھر وہ پوچھتا ہے کہ کیا انہیں یاد نہیں کہ اُس نے پہلے بھی انہیں یہ حقائق سکھائے تھے؟ پھر وہ انہیں یاد دلاتا ہے کہ انہیں یہ بھی یاد رکھنا چاہیے کہ اُس نے انہیں سکھایا تھا کہ ایک قوت پاپائیت کو “روکے ہوئے ہے” “تاکہ” پاپائیت “اپنے وقت میں ظاہر کی جائے؟” لفظ “روکے ہوئے ہے” کے معنی ہیں باز رکھنا۔ اسی عبارت میں بعد میں لفظ “روکے ہوئے ہے” کا ترجمہ “اب مانع ہے” کے طور پر کیا گیا ہے۔

The passage is therefore correctly represented as; “And now ye know what restrains the papacy, that the papacy might be revealed in his time. For the mystery of iniquity (the papacy) doth already work: only he who now restrains the papacy, will continue to restrain the papacy until he be taken out of the way.” When William Miller recognized this passage in Thessalonians he realized that the power that prevented the papacy from ascending to the throne of the earth in the year 538, was pagan Rome, and that pagan Rome would restrain the rise of the papal power, until pagan Rome was “taken out of the way.”

لهٰذا اس عبارت کی درست ترجمانی یوں ہے: “اور اب تم جانتے ہو کہ پاپائیت کو کیا روکے ہوئے ہے، تاکہ پاپائیت اپنے وقت میں ظاہر ہو۔ کیونکہ بدکاری کا بھید (یعنی پاپائیت) تو اب ہی سے عمل میں ہے؛ فقط وہ جو اب پاپائیت کو روکے ہوئے ہے، پاپائیت کو روکتا رہے گا، جب تک کہ وہ راستے سے ہٹا نہ دیا جائے۔” جب ولیم ملر نے تھیسلنیکیوں میں اس عبارت کو پہچانا تو اُس نے سمجھ لیا کہ وہ قوت جس نے سن 538 میں پاپائیت کو زمین کے تخت پر متمکن ہونے سے روکے رکھا، بت‌پرست روم تھا، اور یہ کہ بت‌پرست روم پاپائی قوت کے عروج کو اُس وقت تک روکے رکھے گا جب تک کہ بت‌پرست روم “راستے سے ہٹا” نہ دیا جائے۔

> “During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant.

> «در طی دوازده سالی که دئیست بودم، هر کتاب تاریخی را که می‌توانستم بیابم می‌خواندم؛ اما اکنون کتاب‌مقدس را دوست می‌داشتم. این کتاب از عیسی تعلیم می‌داد! با این همه، هنوز بخش قابل‌توجهی از کتاب‌مقدس برای من تاریک بود. در سال ۱۸۱۸ یا ۱۹، هنگامی که با دوستی که به دیدارش رفته بودم گفتگو می‌کردم، و او مرا در زمانی که دئیست بودم شناخته بود و سخنانم را شنیده بود، با لحنی نسبتاً پرمعنا پرسید: «دربارهٔ این آیه و آن آیه چه فکر می‌کنی؟» و به همان آیاتی اشاره داشت که در زمان دئیست بودنم بر آنها اعتراض می‌کردم. مقصود او را دریافتم و پاسخ دادم—اگر به من فرصت بدهی، به تو خواهم گفت که معنای آنها چیست. «چه مقدار فرصت می‌خواهی؟» نمی‌دانم، اما به تو خواهم گفت، پاسخ دادم؛ زیرا نمی‌توانستم باور کنم که خدا مکاشفه‌ای عطا کرده باشد که قابل فهم نباشد. آنگاه مصمم شدم کتاب‌مقدسم را مطالعه کنم، با این باور که می‌توانم دریابم منظور روح‌القدس چه بوده است. اما همین که این تصمیم را گرفتم، این اندیشه به ذهنم آمد—«فرض کن به بخشی برخورد کنی که نتوانی آن را بفهمی؛ چه خواهی کرد؟» سپس این شیوهٔ مطالعهٔ کتاب‌مقدس به ذهنم رسید:—واژگان چنین بخش‌هایی را برخواهم گرفت، و آنها را در سراسر کتاب‌مقدس دنبال خواهم کرد، و از این راه معنای آنها را خواهم یافت. «همخوانیِ کرودن» را در اختیار داشتم، که به گمانم بهترینِ آنها در جهان است؛ پس آن را با کتاب‌مقدسم برداشتم و پشت میزم نشستم، و دیگر هیچ چیز نخواندم، جز اندکی روزنامه، زیرا مصمم بودم بدانم کتاب‌مقدسم چه معنایی دارد.»

> “I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Savior was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could not understand.’

> «من از پیدایش آغاز کردم و به‌آهستگی پیش رفتم؛ و هنگامی که به متنی می‌رسیدم که نمی‌توانستم آن را درک کنم، در سراسر کتاب‌مقدس جست‌وجو می‌کردم تا دریابم معنای آن چیست. پس از آنکه بدین‌گونه از سراسر کتاب‌مقدس گذشتم، آه، حقیقت چه درخشان و جلال‌آمیز بر من ظاهر شد! آنچه را که به شما موعظه کرده‌ام یافتم. قانع شدم که هفت زمان در سال 1843 پایان می‌پذیرد. سپس به 2300 روز رسیدم؛ آنها مرا به همان نتیجه رهنمون شدند؛ اما هرگز در اندیشهٔ آن نبودم که زمان آمدن نجات‌دهنده را دریابم، و نمی‌توانستم آن را باور کنم؛ ولی نور چنان با قوت بر من تابید که نمی‌دانستم چه باید بکنم. آنگاه با خود گفتم، اکنون باید مهمیز و لگام بر خود نهم؛ از کتاب‌مقدس تندتر نخواهم رفت، و از آن نیز عقب نخواهم ماند. هر چه کتاب‌مقدس تعلیم دهد، بدان متمسک خواهم شد. اما هنوز آیاتی بود که نمی‌توانستم آنها را درک کنم.»

> “So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘and could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, ‘take away.’ He shall take away the daily, ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7–8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is ‘the daily!’ Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and ‘the wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.

> «این نیز از شیوهٔ کلی او در مطالعهٔ کتاب مقدّس. در موقعیتی دیگر، شیوهٔ خود را در تعیین معنای متن مورد بحث ما—معنای «قربانی دائمی»—بیان کرد. او گفت: «به خواندن ادامه دادم و هیچ مورد دیگری نیافتم که این اصطلاح در آن آمده باشد، جز در دانیال. سپس آن واژگانی را که در ارتباط با آن قرار داشتند، یعنی «برداشته شود»، در نظر گرفتم. او قربانی دائمی را برمی‌دارد، «از زمانی که قربانی دائمی برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم و گمان کردم که هیچ نوری بر این متن نخواهم یافت؛ سرانجام به 2 Thessalonians 2:7–8 رسیدم. «زیرا سرّ بی‌دینی هم‌اکنون عمل می‌کند، فقط آن که اکنون مانع است، مانع خواهد بود تا از میان برداشته شود، و آنگاه آن شریر ظاهر خواهد شد»، و غیره. و چون به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و جلال‌انگیز ظاهر شد! اینک آنجاست! آن است «قربانی دائمی»! بسیار خوب، اکنون پولس از «آن که اکنون مانع است» یا بازمی‌دارد، چه مراد می‌کند؟ از «مرد گناه» و «شریر»، پاپیّت مراد است. بسیار خوب، پس آن چیست که مانع آشکار شدن پاپیّت می‌شود؟ چرا، آن بت‌پرستی است؛ پس بنابراین، «قربانی دائمی» باید به معنای بت‌پرستی باشد.» William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.

Without an understanding that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, Miller would have been hard pressed to develop the framework that he assembled his prophetic structure upon. “The daily” is found five times in the book of Daniel, and it is always followed by a symbol of papalism. The evidence that “the daily” in the book of Daniel is paganism is located in Paul’s letter to the Thessalonians. One of the most severe warnings in God’s Word is located there, for there Paul clearly states that those who do not love the truth will be sent strong delusion. The truth that was purposely located in Thessalonians was the identification of paganism’s connection with papalism, and to reject that truth is to guarantee that strong delusion will be the consequence of that rejection.

اگر این درک وجود نمی‌داشت که «قربانی دائمی» در کتاب دانیال نمادی از بت‌پرستی است، برای میلر بسیار دشوار می‌بود که چارچوبی را که بنای ساختار نبوی خود را بر آن استوار کرد، پدید آورد. «قربانی دائمی» پنج بار در کتاب دانیال آمده است، و هر بار همواره به دنبال آن نمادی از پاپ‌گرایی می‌آید. شواهدی که نشان می‌دهد «قربانی دائمی» در کتاب دانیال همان بت‌پرستی است، در رسالهٔ پولس به تسالونیکیان یافت می‌شود. یکی از سخت‌ترین هشدارها در کلام خدا در آنجا آمده است، زیرا پولس در آنجا به‌روشنی بیان می‌کند که آنان که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند، به ضلالتِ قوی سپرده خواهند شد. حقیقتی که عمداً در تسالونیکیان جای داده شده بود، شناساییِ پیوندِ بت‌پرستی با پاپ‌گرایی بود، و رد کردن آن حقیقت، تضمین می‌کند که ضلالتِ قوی پیامدِ آن رد خواهد بود.

We will continue this subject in the next article.

ما این موضوع را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> ٹھہر جاؤ اور حیران رہو؛ فریاد کرو اور چیخو: وہ متوالے ہیں، مگر مَے سے نہیں؛ وہ لڑکھڑاتے ہیں، مگر نشہ آور مشروب سے نہیں۔ کیونکہ خداوند نے تم پر گہری نیند کی روح انڈیل دی ہے، اور تمہاری آنکھیں بند کر دی ہیں؛ نبیوں اور تمہارے حاکموں کو، یعنی غیب بینوں کو، اُس نے ڈھانپ دیا ہے۔ اور سب کی رویا تمہارے لیے اُس مُہرشدہ کتاب کے کلام کی مانند ہو گئی ہے جسے لوگ کسی عالم کو دے کر کہتے ہیں، مہربانی کرکے اسے پڑھ؛ اور وہ کہتا ہے، میں نہیں پڑھ سکتا، کیونکہ یہ مُہرشدہ ہے۔ پھر وہی کتاب ایک ناخواندہ کو دے کر کہتے ہیں، مہربانی کرکے اسے پڑھ؛ اور وہ کہتا ہے، میں پڑھا لکھا نہیں ہوں۔ پس خداوند نے فرمایا، چونکہ یہ لوگ اپنے منہ سے میرے نزدیک آتے ہیں اور اپنے لبوں سے میری تعظیم کرتے ہیں، لیکن اپنا دل مجھ سے دور رکھتے ہیں، اور ان کا مجھ سے خوف انسانوں کی سکھائی ہوئی تعلیم پر مبنی ہے؛ اس لیے دیکھو، میں اس قوم کے درمیان ایک عجیب کام، بلکہ ایک نہایت عجیب کام اور حیرت انگیز نشان ظاہر کروں گا؛ کیونکہ ان کے حکیموں کی حکمت نابود ہو جائے گی، اور ان کے فہیموں کی فہم پوشیدہ کر دی جائے گی۔ افسوس اُن پر جو خداوند سے اپنی مشورت کو گہرائی میں چھپانے کی کوشش کرتے ہیں، اور جن کے کام تاریکی میں ہوتے ہیں، اور وہ کہتے ہیں، کون ہمیں دیکھتا ہے؟ اور کون ہمیں جانتا ہے؟ یقیناً تمہارا سب کچھ الٹ پلٹ کر دینا کمہار کی مٹی کے مانند ٹھہرے گا؛ کیونکہ کیا کوئی کاریگری اپنے بنانے والے کے بارے میں کہہ سکتی ہے، اُس نے مجھے نہیں بنایا؟ یا کوئی بنائی ہوئی چیز اپنے صانع کے بارے میں کہہ سکتی ہے، اُسے کچھ سمجھ نہ تھی؟ یسعیاہ 29:9–16۔

Back to Articles