Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودکیه — شمارهٔ بیست

Number Twenty

نمبر بیس

Author

Jeff Pippenger

Published

December 26, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book of Joel identifies that the destruction of God’s vineyard occurs in the fourth generation.

کتاب یوئیل تصریح می‌کند که ویرانی تاکستان خدا در نسل چهارم رخ می‌دهد.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

> کلامِ خداوند که بر یوئیل بن فتوئیل نازل شد.

> Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

> این را بشنوید، ای پیران، و گوش فرا دهید، ای جمیع ساکنان زمین. آیا در روزگار شما چنین چیزی واقع شده است، یا حتی در ایام پدرانتان؟ این را به فرزندان خود بازگویید، و فرزندانتان به فرزندان خویش بگویند، و فرزندان ایشان به نسل دیگر.

> That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

> آنچه ملخِ نوبرانه باقی گذاشت، ملخِ مهاجم خورد؛ و آنچه ملخِ مهاجم باقی گذاشت، کرمِ برگ‌خوار خورد؛ و آنچه کرمِ برگ‌خوار باقی گذاشت، کرمِ خزنده خورد.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.

> بیدار شوید، ای مستان، و بگریید؛ و ای همۀ می‌نوشندگانِ شراب، زاری کنید، به سببِ شرابِ تازه؛ زیرا از دهانِ شما بریده شده است. یوئیل ۱:۱–۵.

The parable of the ten virgins is the parable of Adventism, and the awakening in the parable occurs when the wheat and tares are separated, at which point, the tares awaken to the fact that they have been “cut off” from the “new wine.” The word “cut off” represents Abram’s first covenant step where a heifer, she-goat and ram were cut into two pieces in the ritual to ratify the covenant with blood. In that very same covenant passage, God identifies that He will visit His people in judgment during the fourth generation.

تمثیلِ ده باکره، تمثیلِ اَدونتیسم است، و بیداریِ مذکور در تمثیل در زمانی رخ می‌دهد که گندم و کاهِ هرزه از یکدیگر جدا می‌شوند؛ در آن هنگام، کاهِ هرزه به این واقعیت بیدار می‌شود که از «شرابِ تازه» «منقطع» شده است. واژهٔ «منقطع» نمایانگرِ نخستین گامِ عهدیِ اَبرام است، جایی که در آیینِ تثبیتِ عهد با خون، یک تلیسه، یک بز ماده و یک قوچ به دو پاره بریده شدند. در همان بخشِ مربوط به عهد، خدا تصریح می‌کند که در نسلِ چهارم، قومِ خود را در داوری تفقد خواهد کرد.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> Y le dijo a Abram: Ten por cierto que tu descendencia será extranjera en tierra ajena, y servirá a sus moradores; y será afligida por ellos durante cuatrocientos años. Mas también a la nación a la cual servirán juzgaré yo; y después de esto saldrán con gran riqueza. Y tú irás a tus padres en paz; serás sepultado en buena vejez. Pero en la cuarta generación volverán acá, porque aún no ha llegado a su colmo la maldad de los amorreos. Génesis 15:13–16.

When the prophecy was fulfilled in the fourth generation, in the generation of Moses, the Lord set forth the Ten Commandments as a symbol of the covenant with God and His chosen people. In the second of those ten laws the light of Abram’s four generations was magnified.

जब वह भविष्यवाणी चौथी पीढ़ी में, अर्थात मूसा की पीढ़ी में, पूरी हुई, तब प्रभु ने परमेश्वर और उसकी चुनी हुई प्रजा के साथ वाचा के प्रतीक के रूप में दस आज्ञाएँ प्रस्तुत कीं। उन दस विधानों में से दूसरी आज्ञा में अब्राम की चार पीढ़ियों का प्रकाश और भी प्रखर किया गया।

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And shewing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> تو برای خود هیچ صورتِ تراشیده، و هیچ مثالی از آنچه در آسمانِ بالا است، یا از آنچه در زمینِ پایین است، یا از آنچه در آب‌های زیرِ زمین است، مساز. نزد آنها سجده مکن و آنها را عبادت منما؛ زیرا من، یهوه خدای تو، خدای غیور هستم، که گناهِ پدران را بر فرزندان تا پشتِ سوم و چهارمِ آنان که از من نفرت دارند، می‌رسانم؛ و بر هزاران نسل از آنان که مرا محبت می‌نمایند و احکام مرا نگاه می‌دارند، رحمت می‌کنم. خروج 20:4–6.

The four generations of Abram’s covenant was incorporated into the magnification of God’s character as a jealous God. His jealousy is contrasted with graven images. With Abram’s fourth generation we also find a progressive judgment. The judgment was upon the nation where God’s people were in bondage, as well as upon God’s people, and after that, the Amorites would be judged. Abram identifies a progressive judgment process that begins with God’s house and moves through the world progressively, and the second commandment identifies that the judgment process divides mankind into a class of those who hate God, and a class of those who love God, thus typifying the Sunday law which shouts out, “If you love me, keep my commandments.”

چهار نسلِ عهدِ اَبرام در بزرگ‌نماییِ سیرتِ خدا به‌عنوان خدایی غیور مندرج گردیده بود. غیرت او در تقابل با تمثال‌های تراشیده قرار داده شده است. در نسلِ چهارمِ اَبرام، همچنین با داوری‌ای تدریجی روبه‌رو می‌شویم. این داوری هم بر آن قومی بود که قومِ خدا در آن به بندگی گرفتار بودند، و هم بر قومِ خدا، و پس از آن، اموریان نیز داوری می‌شدند. اَبرام فرایندی تدریجی از داوری را مشخص می‌سازد که از خانهٔ خدا آغاز می‌شود و به‌گونه‌ای پیشرونده از خلال جهان پیش می‌رود؛ و فرمانِ دوم نیز نشان می‌دهد که فرایندِ داوری، نوع بشر را به دو طبقه تقسیم می‌کند: طبقه‌ای از آنان که از خدا نفرت دارند، و طبقه‌ای از آنان که خدا را محبت می‌نمایند؛ و بدین‌سان، به‌طور نمادین به قانونِ یکشنبه اشاره دارد که با صدای بلند اعلام می‌کند: «اگر مرا محبت می‌کنید، احکام مرا نگاه دارید.»

In the same period that the Law is being delivered at Sinai, Moses is shown God’s character.

در همان دوره‌ای که شریعت در سینا عطا می‌شود، شخصیتِ خدا به موسی نشان داده می‌شود.

> And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount.

> و خداوند به موسی گفت: «برای خود دو لوح سنگی مانند نخستین بتراش؛ و من بر این لوح‌ها کلماتی را خواهم نوشت که بر لوح‌های نخستین بود، همان‌ها که تو شکستی. و بامدادان آماده باش، و صبحگاهان به کوه سینا برآی، و در آنجا بر فراز کوه خود را نزد من حاضر ساز. و هیچ‌کس با تو بالا نیاید، و نیز هیچ‌کس در تمامی کوه دیده نشود؛ و حتی گلّه‌ها و رمه‌ها نیز در برابر آن کوه نچرند.»

> And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

> او دو لوحِ سنگی مانندِ نخستین تراشید؛ و موسی بامدادان زود برخاست و به کوه سینا بالا رفت، چنان‌که خداوند او را امر فرموده بود، و آن دو لوحِ سنگی را در دست خود گرفت. و خداوند در ابر نازل شد و در آنجا با او ایستاد و نامِ خداوند را ندا درداد. و خداوند از پیش روی او گذشت و ندا کرد،

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation.

> خداوند، یهوه خدا، رحیم و کریم، دیرخشم و کثیر در احسان و راستی؛ که رحمت را برای هزاران نگاه می‌دارد، و گناه و عصیان و خطا را می‌آمرزد؛ و هرگز گناهکار را بی‌سزا نخواهد گذاشت؛ و گناه پدران را بر فرزندان و بر فرزندانِ فرزندان تا نسل سوم و چهارم می‌رساند.

> And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. Exodus 34:1–9.

> و موسی شتابان سر خود را به سوی زمین فرود آورد و سجده کرد. و گفت: «اکنون اگر در نظر تو فیض یافته‌ام، ای خداوند، تمنا دارم که خداوند در میان ما سیر فرماید؛ زیرا این قوم، قومی گردن‌کش‌اند؛ و گناه ما و خطای ما را بیامرز، و ما را میراث خویش بپذیر.» خروج ۳۴:‏۱–۹.

The second giving of the law, aligns with the 1850 pioneer chart. The first tables were broken, and the first table had an error in the figures. Ancient Israel was then made the depositaries of the law, and modern Israel was then made the depositaries of the law of God and the laws of God’s prophetic Word. When the two tables were first introduced, there was literal rebellion in the camp, and when the 1850 chart was introduced, there was spiritual rebellion brewing in the camp. Abram’s prophecy of the fourth generation was fulfilled by Moses in the fourth generation, where God expanded the revelation of judgment in the fourth generation in the second commandment. Graven images became the counterfeit to the true worship of God, and the jealousy of God’s character was attached to the judgment. Then Moses viewed God’s glory. He saw God’s jealousy as an element of God’s character, as represented by His “name,” and the relationship between the worshipper and the sins of their fathers is set forth.

شریعت کا دوسرا عطا کیا جانا 1850 کے پاینیر چارٹ کے ساتھ مطابقت رکھتا ہے۔ پہلی لوحیں توڑ دی گئی تھیں، اور پہلی لوح میں اعداد و شمار میں ایک خطا تھی۔ اُس وقت قدیم اسرائیل کو شریعت کا امین بنایا گیا، اور جدید اسرائیل کو خُدا کی شریعت اور خُدا کے نبوّتی کلام کی شریعتوں کا امین بنایا گیا۔ جب پہلی بار دونوں لوحیں پیش کی گئیں تو لشکرگاہ میں لفظی بغاوت موجود تھی، اور جب 1850 کا چارٹ پیش کیا گیا تو لشکرگاہ میں روحانی بغاوت پنپ رہی تھی۔ اَبرام کی چوتھی پشت کی نبوت موسیٰ کے وسیلہ سے چوتھی پشت میں پوری ہوئی، جہاں خُدا نے دوسری فرمان میں چوتھی پشت کے اندر عدالت کے مکاشفہ کو وسعت دی۔ تراشی ہوئی مورتیں خُدا کی سچی پرستش کے مقابل ایک جعلی قائم ہو گئیں، اور خُدا کے کردار کی غیرت عدالت کے ساتھ وابستہ کر دی گئی۔ پھر موسیٰ نے خُدا کا جلال دیکھا۔ اُس نے خُدا کی غیرت کو خُدا کے کردار کے ایک جزو کے طور پر دیکھا، جیسا کہ اُس کے “نام” سے ظاہر کیا گیا ہے، اور پرستار کے اپنی باپ دادا کے گناہوں کے ساتھ تعلق کو بیان کیا گیا ہے۔

When Christ cleansed the temple the first time, then the disciples remembered that the zeal of His house had eaten Him up. The “zeal” is the word “jealousy.” The character of God that expresses His jealousy, is the motivation that lead Christ to cleanse His temple, and the prophetic attribute of the need to confess those sins of your fathers, would later become an essential element of the call for repentance in the “seven times” judgment of Leviticus twenty-six. Abram’s “fourth generation” develops greater and greater weight as it continues through covenant history. The book of Joel represents the time of the latter rain, which occurs in the latter days. The book of Joel sets forth its message upon its introduction of the message of four generations, as the theme that was recorded in the very first step of Abram’s threefold covenant with God. That theme reaches its conclusion in the book of Joel.

هنگامی که مسیح برای نخستین بار هیکل را تطهیر کرد، آنگاه شاگردان به یاد آوردند که غیرتِ خانهٔ او وی را خورده است. «غیرت» همان واژهٔ «حسادت» است. آن صفتِ خدا که حسادت او را بیان می‌کند، انگیزه‌ای بود که مسیح را به تطهیر هیکل خود برانگیخت، و ویژگیِ نبویِ ضرورتِ اعتراف به گناهانِ پدرانتان، بعدها به عنصری اساسی در دعوت به توبه در داوریِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بدل شد. «نسلِ چهارم»ِ ابرام، در امتداد تاریخِ عهد، وزن و اهمیتِ فزاینده‌ای می‌یابد. کتاب یوئیل نمایانگر زمانِ بارانِ آخر است، که در ایامِ آخر رخ می‌دهد. کتاب یوئیل پیام خود را بر پایهٔ معرفیِ پیامِ چهار نسل بنا می‌نهد، به‌عنوان همان مضمونی که در نخستین گام از عهدِ سه‌گانهٔ ابرام با خدا ثبت شده بود. آن مضمون در کتاب یوئیل به فرجام خود می‌رسد.

Once in the Promised Land, the Ark of the covenant was located at Shiloh, where wicked and foolish Eli, the high priest and his two corrupt sons are contrasted with the calling of Samuel. Shiloh would become a step in the journey of the Ark, which was the symbol of the covenant. After the Ark was used as the symbol of bringing down the walls of Jericho, it was located in Shiloh for around four hundred years, until the death of Eli and his wicked sons. It was then captured by the Philistines, and thereafter when David moved the Ark to Jerusalem, the first illustration of the triumphal entry into Jerusalem was accomplished. The stated purpose of moving the covenant symbol to Jerusalem, was that God chose to place His name in Jerusalem, and His name is associated with His jealousy, which is associated with His jealous judgment in the fourth generation.

یک‌بار که در سرزمین موعود استقرار یافتند، تابوتِ عهد در شیلو قرار داشت؛ جایی که عیلیِ کاهنِ اعظمِ شریر و نابخرد و دو پسرِ فاسد او، در تقابل با دعوتِ سموئیل قرار می‌گیرند. شیلو به یکی از مراحلِ سفرِ تابوت بدل شد؛ همان نمادِ عهد. پس از آنکه از تابوت به‌عنوان نمادِ فروریختنِ دیوارهای اَریحا استفاده شد، نزدیک به چهارصد سال در شیلو قرار داشت، تا زمانِ مرگِ عیلی و پسرانِ شریر او. سپس فلسطینیان آن را به اسارت گرفتند، و پس از آن، هنگامی که داود تابوت را به اورشلیم منتقل کرد، نخستین تصویرِ ورودِ ظفرمندانه به اورشلیم تحقق یافت. هدفِ تصریح‌شده از انتقالِ این نمادِ عهد به اورشلیم این بود که خدا برگزید نامِ خود را در اورشلیم قرار دهد، و نامِ او با غیرتِ او مرتبط است، و غیرتِ او با داوریِ غیورانهٔ او در نسلِ چهارم پیوند دارد.

At the Sunday law the Lord will lift up the church triumphant above all the hills and mountains, and the Gentiles will say, “come and lets us go to the house of God.”

در هنگام قانون یکشنبه، خداوند کلیسای ظافر را بر فراز همهٔ تپه‌ها و کوه‌ها برخواهد افراشت، و امّت‌ها خواهند گفت: «بیایید تا به خانهٔ خدا برویم.»

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> اور ایامِ آخر میں یوں ہوگا کہ خداوند کے گھر کا پہاڑ پہاڑوں کی چوٹی پر قائم کیا جائے گا، اور ٹیلوں سے بلند ہوگا؛ اور سب قومیں اس کی طرف بہتی چلی آئیں گی۔ اور بہت سی امتیں جائیں گی اور کہیں گی، آؤ، ہم خداوند کے پہاڑ پر، یعنی یعقوب کے خدا کے گھر کو چڑھ چلیں؛ اور وہ ہمیں اپنی راہوں کی تعلیم دے گا، اور ہم اُس کے راستوں پر چلیں گے؛ کیونکہ شریعت صیون سے صادر ہوگی، اور خداوند کا کلام یروشلیم سے۔ یسعیاہ 2:2، 3۔

The word of the Lord goes forth from Jerusalem, for that is where He chose to place His “name.” With Moses, “the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

کلامِ خداوند از اورشلیم صادر می‌شود، زیرا او همان‌جا را برگزید تا «نام» خویش را در آنجا قرار دهد. نزد موسی، «خداوند در ابر نازل شد و با وی در آنجا ایستاد و نامِ خداوند را اعلام کرد. و خداوند از پیش روی او عبور کرده، ندا درداد،

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. Exodus 34:6, 7.

> خداوند، یهوه خدا، رحیم و کریم، دیرغضب و کثیر در احسان و راستی، که رحمت را برای هزاران نگاه می‌دارد، و گناه و تقصیر و خطا را می‌آمرزد، و گناهکار را هرگز بی‌سزا نمی‌گذارد؛ و عقوبت گناه پدران را بر فرزندان و بر فرزندانِ فرزندان ایشان تا پشت سوم و چهارم می‌رساند. خروج 34:6، 7.

His “name” is His character, and God’s character is profoundly complex and profoundly simple. God is love, is His character perfectly, but simply expressed. Abram’s covenant truth of “the fourth generation of judgment” was expanded “line upon line” with the second commandment’s additional light upon the fourth generation. Then Moses’ experience expands the light of the fourth generation’s connection with God’s character, by adding the light of His jealousy. Inspiration has defined character as “thoughts and feelings combined,” but inspiration has also informed us our thoughts are not as God’s thoughts. His character is His thoughts and feelings combined, and His character has so many facets beyond our simple human thoughts and feelings, that the difference is that his thoughts are higher than heaven in relation to the earth.

نامِ او همان شخصیت اوست، و شخصیت خدا به‌غایت پیچیده و درعین‌حال به‌غایت ساده است. خدا محبت است؛ این، بیانِ سادهٔ شخصیتِ کاملِ اوست. حقیقتِ عهدِ اَبرام دربارهٔ «نسلِ چهارمِ داوری» با نورِ افزودهٔ فرمانِ دوم دربارهٔ نسلِ چهارم، «حکم بر حکم» بسط داده شد. سپس تجربهٔ موسی، با افزودنِ نورِ غیرتِ او، نورِ پیوندِ نسلِ چهارم با شخصیتِ خدا را گسترش می‌دهد. الهام، شخصیت را «ترکیبِ افکار و احساسات» تعریف کرده است، اما الهام همچنین به ما آگاهانیده است که افکارِ ما مانند افکارِ خدا نیست. شخصیتِ او، ترکیبِ افکار و احساساتِ اوست، و شخصیتِ او چنان وجوهِ بی‌شماری فراتر از افکار و احساساتِ سادهٔ انسانیِ ما دارد که تفاوت چنین است که افکارِ او نسبت به افکارِ ما، همان‌قدر برتر از آسمان نسبت به زمین است.

> For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:8, 9.

> زیرا افکار من افکار شما نیست، و طریق‌های شما طریق‌های من نیست، خداوند می‌فرماید. زیرا همچنان که آسمان‌ها از زمین بلندتر است، همچنین طریق‌های من از طریق‌های شما بلندتر است، و افکار من از افکار شما. اشعیا ۵۵:‏۸، ۹

So, here is a human thought to ponder; if God’s character is represented by His name, then every manifestation of God’s name is a manifestation of His character. The Lion of the tribe of Judah seals and unseals His prophetic Word, Palmoni is the Wonderful Numberer of Secrets, who is also the Root out of dry ground, and also the burning bush, a pillar of fire, the archangel Michael and on, and on. The attributes of God’s character as represented by His various names are endless. The ‘human thought to ponder’ is this. With all the various expressions of God’s character that are known to exist, what is the significance—that in the very first covenant step of the threefold covenant process with Abram—the “fourth generation judgment” is the foundational statement in the covenant—that reflects His name?

پس، اینک اندیشه‌ای انسانی برای تأمل: اگر ذاتِ خدا به‌وسیلهٔ نام او نمایان می‌شود، آنگاه هر تجلیِ نامِ خدا، تجلیِ ذاتِ اوست. شیرِ سبطِ یهودا کلامِ نبویِ خود را مُهر می‌نهد و مهرگشایی می‌کند؛ پَلمونی، شمارندهٔ شگفتِ اسرار است، که همچنین آن ریشه از زمینِ خشک، و نیز بوتهٔ سوزان، ستونی از آتش، میکائیلِ رئیس‌فرشتگان، و همچنان و همچنان است. صفاتِ ذاتِ خدا، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ نام‌های گوناگون او نمایان می‌شوند، پایان‌ناپذیرند. «اندیشهٔ انسانی برای تأمل» این است: با وجودِ همهٔ جلوه‌های گوناگونِ ذاتِ خدا که دانسته شده وجود دارند، چه اهمیتی دارد که در همان نخستین گامِ عهدیِ فرایندِ سه‌گانهٔ عهد با اَبرام، «داوریِ نسلِ چهارم» بیانِ بنیادینِ عهد است که نامِ او را بازمی‌تاباند؟

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> اور اُس نے ابرام سے کہا، یقین جان کہ تیری نسل اُس ملک میں پردیسی ہوگی جو اُن کا نہیں، اور وہ اُن کی خدمت کریں گے؛ اور وہ اُنہیں چار سو برس تک دکھ دیں گے۔ اور اُس قوم کو بھی، جس کی وہ خدمت کریں گے، مَیں سزا دوں گا؛ اور اُس کے بعد وہ بڑے مال کے ساتھ نکل آئیں گے۔ اور تُو اپنے باپ دادا کے پاس سلامتی سے جائے گا؛ تُو اچھی بڑھاپے میں دفن کیا جائے گا۔ لیکن چوتھی پشت میں وہ پھر یہاں آئیں گے، کیونکہ اموریوں کی بدکرداری ابھی تک بھر نہیں گئی۔ پیدایش 15:13–16۔

The character of God as the judge of men and nations allows men a period of probation that is represented by four generations. God is the judge, He is merciful, He is patient and He brings judgment of men and nations to a conclusion in the fourth generation. God’s foundational statement in His covenant with a chosen people includes the fourth generational judgment. Just as the message of the first angel possesses all the characteristics of each of the three individual angels’ messages, so too, the first step of Abram’s covenant possesses the characteristics of the entire threefold covenant. God’s name is that He is the merciful judge, who judges in the fourth generation. Every other step in the covenant history of a chosen people, builds upon that foundation.

شخصیت خدا به‌عنوان داورِ انسان‌ها و ملت‌ها، برای انسان‌ها دوره‌ای از آزمایش را مقرر می‌دارد که به‌صورت چهار نسل به تصویر کشیده شده است. خدا داور است؛ او رحیم است؛ او بردبار است؛ و داوریِ انسان‌ها و ملت‌ها را در نسل چهارم به فرجام می‌رساند. بیانِ بنیادینِ خدا در عهدِ او با قومی برگزیده، داوریِ نسل چهارم را نیز دربر می‌گیرد. همان‌گونه که پیام فرشتهٔ اول همهٔ ویژگی‌های هر یک از پیام‌های سه فرشتهٔ منفرد را در خود دارد، همچنین گام نخستِ عهدِ اَبرام نیز ویژگی‌های تمامِ عهدِ سه‌گانه را در خود دارد. نام خدا این است که او داورِ رحیم است که در نسل چهارم داوری می‌کند. هر گامِ دیگر در تاریخِ عهدِ یک قومِ برگزیده، بر آن بنیاد بنا می‌شود.

When the book of Joel is placed at the Midnight Cry’s awakening in verse five, and the “new wine” is “cut off” from their mouths, the introduction to that final covenant separation of a chosen covenant people is the foundational message of the covenant that lays out the rebellion of the covenant people who are then “cut off” as being accomplished in the fourth generation. They are “cut off,” for not understanding the foundational message of the covenant.

هنگامی که کتاب یوئیل در آیهٔ پنج در بیداریِ فریادِ نیمه‌شب قرار داده می‌شود، و «شرابِ تازه» از دهان ایشان «منقطع» می‌گردد، درآمدِ آن جداییِ نهاییِ عهدیِ یک قومِ برگزیدهٔ عهد، همان پیامِ بنیادیِ عهد است که طغیانِ قومِ عهد را تبیین می‌کند؛ قومی که سپس در نسلِ چهارم، چون امری به انجام رسیده، «منقطع» می‌شوند. ایشان «منقطع» می‌شوند، زیرا پیامِ بنیادیِ عهد را درنمی‌یابند.

That foundational message of the covenant in Genesis fifteen’s four verses, is the measuring rod—the line of judgment that is used when the capstone message of the covenant is presented as “new wine” in the latter days. The gravity which is associated with the awakening of the drunkards of Ephraim, when the “new wine” is “cut off” is only truly understood—when it is set within the context of a pronouncement of judgment against the final fourth generation of a rebellious chosen people, during the testing period of the latter rain.

آن پیامِ بنیانیِ عهد در چهار آیهٔ فصل پانزدهمِ پیدایش، معیارِ سنجش است—خطِ داوری‌ای که هنگامی به کار می‌رود که پیامِ سنگِ سَرِ عهد در ایامِ آخر به‌عنوانِ «شرابِ تازه» عرضه می‌گردد. ثِقَل و وخامتی که با بیدار شدنِ مستانِ افرایم، آنگاه که «شرابِ تازه» «منقطع» می‌شود، پیوند دارد، تنها زمانی به‌راستی درک می‌شود—که در چارچوبِ اعلامِ داوری علیه نسلِ چهارمِ نهاییِ قومی برگزیده اما عاصی، در خلالِ دورهٔ آزمونِ بارانِ آخر، قرار داده شود.

In Genesis seventeen, we find the second step of the threefold covenant with Abraham:

در پیدایش هفده، گام دومِ عهدِ سه‌گانه با ابراهیم را می‌یابیم:

> And God said unto Abraham, Thou shalt keep my covenant therefore, thou, and thy seed after thee in their generations. This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee;

> و خدا به ابراهیم گفت: پس تو عهد مرا نگاه خواهی داشت، تو و نسل تو بعد از تو در نسل‌های ایشان. این است عهد من که آن را نگاه خواهید داشت، در میان من و شما و نسل تو بعد از تو؛

> Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. He that is born in thy house, and he that is bought with thy money, must needs be circumcised: and my covenant shall be in your flesh for an everlasting covenant. And the uncircumcised man child whose flesh of his foreskin is not circumcised, that soul shall be cut off from his people; he hath broken my covenant. Genesis 17:9–14.

> تمہارے درمیان ہر لڑکے کا ختنہ کیا جائے۔ اور تم اپنی پوستِ ختنہ کا گوشت ختنہ کرو گے؛ اور یہ میرے اور تمہارے درمیان عہد کی علامت ہوگا۔ اور تم میں سے ہر لڑکا جو آٹھ دن کا ہو، تمہاری نسلوں میں ختنہ کیا جائے، خواہ وہ گھر میں پیدا ہوا ہو یا کسی اجنبی سے روپیہ دے کر خریدا گیا ہو، جو تیری نسل سے نہ ہو۔ جو تیرے گھر میں پیدا ہوا ہو اور جو تیرے روپیہ سے خریدا گیا ہو، ان دونوں کا ختنہ ضرور کیا جائے؛ اور میرا عہد تمہارے جسم میں ابدی عہد کے لیے ہوگا۔ اور وہ نامختون لڑکا جس کی پوستِ ختنہ کا گوشت مختون نہ کیا گیا ہو، وہ جان اپنے لوگوں میں سے کاٹ ڈالی جائے گی؛ کیونکہ اس نے میرے عہد کو توڑا ہے۔ پیدایش 17:9–14۔

The second step provides a second witness to the symbol of being “cut off.” The word translated as “cut off,” finds its root in the animals Abram cut in halves in chapter fifteen, and in the passage, anyone who is not circumcised shall be “cut off” from the covenant. Circumcision was replaced by baptism in the covenant history where Christ was confirming these very truths, and for this reason, He, as our example was resurrected on the eighth day.

گام دوم، شاهدی دوم بر نماد «منقطع شدن» فراهم می‌آورد. واژه‌ای که به «منقطع شدن» ترجمه شده است، ریشهٔ خود را در حیواناتی می‌یابد که اَبرام در فصل پانزدهم به دو نیم برید؛ و در آن passage، هر کس که مختون نشود، از عهد «منقطع» خواهد شد. در تاریخ عهد، ختنه با تعمید جایگزین شد، آن‌جا که مسیح همین حقایق را تأیید می‌کرد؛ و از این‌رو او، به‌عنوان نمونهٔ ما، در روز هشتم قیام کرد.

That sign was to be accomplished on the eighth day, as represented by the eight souls in the ark. It is in the second step where the visual test is represented, whether it was Israel choosing between Jezebel’s prophets of Elijah in advance of the judgment carried out by Elijah, or Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego countenance appearing fairer and fatter than those who ate the king’s diet; the second test is visual. Circumcision is a sign of life, and the eight souls upon the ark, represent those who lived in contrast with those who died.

آن نشان می‌بایست در روز هشتم به انجام رسد، چنان‌که به‌وسیلهٔ هشت جان در کشتی نمایان شده است. در گام دوم است که آزمونِ دیداری بازنمایی می‌شود؛ خواه اسرائیل باشد که پیش از داوری‌ای که به‌دست ایلیا اجرا شد، میان انبیای ایزابل و ایلیا انتخاب می‌کرد، و خواه دانیال، شدرک، میشخ و عبدنغو باشند که سیمای ایشان از آنان که از خوراک پادشاه می‌خوردند، نیکوتر و فربه‌تر ظاهر شد؛ آزمون دوم دیداری است. ختنه نشانهٔ حیات است، و آن هشت جان بر کشتی، نمایانگر کسانی‌اند که در تقابل با آنان که مردند، زنده ماندند.

In the history of Christ, when the sign of the covenant transitioned to baptism the apostle Paul employed the very covenant history of these verses to demonstrate the major shift in covenant history. He used the flesh that is cut off in circumcision, as a symbol of man in relation to divinity, and as a symbol of man’s lower nature in relation to man’s higher nature. Paul taught his students by employing Gods’ prophetic Word, and his purpose as “one who was selected,” (as his name Saul means) was to identify the major shift in covenant history represented by the transition from literal to spiritual Israel as God’s covenant people. In accomplishing his assigned work, he presented his prophetic message in the context of covenant history.

در تاریخ مسیح، آنگاه که نشانِ عهد به تعمید انتقال یافت، رسولْ پولُس از همان تاریخِ عهدِ مذکور در این آیات بهره گرفت تا آن دگرگونیِ عظیم در تاریخِ عهد را آشکار سازد. او از گوشتی که در ختنه بریده می‌شود استفاده کرد، هم به‌عنوان نمادی از انسان در نسبت با الوهیت، و هم به‌عنوان نمادی از طبیعتِ فروترِ انسان در نسبت با طبیعتِ برترِ او. پولُس شاگردانِ خود را با به‌کارگیریِ کلامِ نبویِ خدا تعلیم داد، و مقصود او به‌عنوان «آن‌که برگزیده شد» (چنان‌که نامِ شائولِ او بدان معناست) این بود که آن دگرگونیِ بزرگ در تاریخِ عهد را که در گذار از اسرائیلِ ظاهری به اسرائیلِ روحانی به‌مثابه قومِ عهدِ خدا نمود یافته است، مشخص سازد. او در انجامِ کارِ محوَّلِ خویش، پیامِ نبویِ خود را در چارچوبِ تاریخِ عهد عرضه کرد.

Genesis seventeen represents the second step of the three foundational covenant steps that find their omega fulfillment in the three angels of Revelation fourteen. Step two is represented by the sign of circumcision, typifying the seal of God upon the one hundred and forty-four thousand, who are the ensign, which represents the visual test. The three angels are the omega of Abraham’s alpha covenant. The third step for Abraham was chapter twenty-two.

پیدایش هفده، گام دوم از سه گام بنیادیِ عهد را نمایندگی می‌کند؛ گام‌هایی که کمالِ اومگاییِ خود را در سه فرشتۀ مکاشفهٔ چهارده می‌یابند. گام دوم با نشانِ ختنه represented می‌شود که مُهرِ خدا را بر صد و چهل و چهار هزار تن نمادپردازی می‌کند؛ آنان که عَلَم‌اند، و این نمایانگرِ آزمونِ دیداری است. سه فرشته، اومگای عهدِ آلفای ابراهیم‌اند. گام سوم برای ابراهیم، فصل بیست‌ودو بود.

> And the angel of the Lord called unto Abraham out of heaven the second time, And said, By myself have I sworn, saith the Lord, for because thou hast done this thing, and hast not withheld thy son, thine only son: That in blessing I will bless thee, and in multiplying I will multiply thy seed as the stars of the heaven, and as the sand which is upon the sea shore; and thy seed shall possess the gate of his enemies; And in thy seed shall all the nations of the earth be blessed; because thou hast obeyed my voice. Genesis 22:15–18.

> اور خداوند کے فرشتہ نے آسمان سے دوسری بار ابراہیم کو پکار کر کہا، خداوند فرماتا ہے: میں نے اپنی ذات کی قسم کھائی ہے کہ چونکہ تو نے یہ کام کیا اور اپنے بیٹے، اپنے اکلوتے بیٹے کو دریغ نہ کیا، اس لیے میں یقیناً تجھے برکت دوں گا، اور تیری نسل کو یقیناً بڑھاؤں گا، یہاں تک کہ وہ آسمان کے ستاروں اور سمندر کے کنارے کی ریت کی مانند ہو جائے؛ اور تیری نسل اپنے دشمنوں کے پھاٹک پر قبضہ کرے گی؛ اور تیری نسل کے وسیلہ سے زمین کی سب قومیں برکت پائیں گی، کیونکہ تو نے میری آواز کی فرمانبرداری کی۔ پیدایش 22:15–18۔

Verse one of the chapter states, “And it came to pass after these things, that God did tempt Abraham, and said unto him, Abraham: and he said, Behold, here I am.” God tempted Abraham, thus identifying a final test, before the third covenant pronouncement. When Abraham passed the test, then the final four verses of Abraham’s threefold covenant were set forth. Because Abraham “obeyed” God’s voice, which in this passage is His “covenant voice,” Abraham would be blessed as the father of nations. The third angel is a test, which like Abraham represents a test that demonstrates character, and character is based upon whether you believe God, as did Abraham, or not. Those who pass the test, as did Abraham will be used to gather in all the nations of the world. The seventeen verses, from three chapters identify the covenant between God and a chosen people; and in so doing they represent the alpha of the covenant history of a chosen people, and in so doing, those verses also represent the omega of covenant history as represented with the raising up of the one hundred and forty-four thousand.

آیهٔ نخستِ این فصل می‌گوید: «و واقع شد بعد از این وقایع، که خدا ابراهیم را امتحان کرد، و بدو گفت: ابراهیم! و او گفت: اینک من حاضر هستم.» خدا ابراهیم را امتحان کرد، و بدین‌سان آزمونی نهایی را پیش از سومین اعلام عهد مشخص ساخت. هنگامی که ابراهیم از این آزمون سرافراز بیرون آمد، آنگاه چهار آیهٔ پایانیِ عهدِ سه‌گانهٔ ابراهیم بیان شد. چون ابراهیم از آواز خدا «اطاعت» کرد، که در این عبارت همان «آواز عهدِ» اوست، ابراهیم به‌عنوان پدر امت‌ها برکت می‌یافت. فرشتهٔ سوم یک آزمون است که، همچون ابراهیم، نمایانگر آزمونی است که منش را آشکار می‌سازد، و منش بر این مبتنی است که آیا مانند ابراهیم خدا را باور می‌کنی یا نه. آنان که از این آزمون، چنان‌که ابراهیم گذشت، کامیاب بیرون آیند، برای گرد آوردن همهٔ امت‌های جهان به کار گرفته خواهند شد. آن هفده آیه، از سه فصل، عهد میان خدا و قومی برگزیده را مشخص می‌سازد؛ و بدین‌گونه، الفِ تاریخِ عهدِ یک قومِ برگزیده را نمایندگی می‌کند، و نیز بدین‌گونه، همان آیات، اُمگای تاریخِ عهد را نیز نمایندگی می‌کنند، آن‌گونه که در برانگیخته شدنِ صد و چهل و چهار هزار نمود می‌یابد.

How many of us would by a home, or a vehicle without first reviewing the terms of the contract? How many Laodicean Seventh-day Adventists know that the very first term of their covenant contract with God consists of God identifying that He is the merciful God that passes judgment in the fourth generation? The tragedy is that they know not the foundational truths of the Millerite history, nor do they know the foundational truths of their professed covenant relationship, and because of this they, like ancient Israel, know not the time of their visitation. That conclusion of that period of visitation, that began at 9/11, is when they are awakened at midnight only to realize they are cut off.

کتنے ہم میں سے ایسے ہوں گے جو کسی گھر یا گاڑی کو خریدنے سے پہلے معاہدے کی شرائط کا جائزہ نہ لیں؟ لاودیکیہ کے سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹوں میں سے کتنے جانتے ہیں کہ خدا کے ساتھ اُن کے عہدی معاہدے کی بالکل پہلی شرط یہ ہے کہ خدا اپنی پہچان اس طور پر کراتا ہے کہ وہ رحیم خدا ہے جو چوتھی پشت تک عدالت کرتا ہے؟ المیہ یہ ہے کہ وہ نہ تو میلرائٹ تاریخ کی بنیادی سچائیوں کو جانتے ہیں، نہ ہی اپنے اقراری عہدی تعلق کی بنیادی سچائیوں کو؛ اور اسی سبب وہ، قدیم اسرائیل کی مانند، اپنی موعودہ تفقد کے وقت کو نہیں پہچانتے۔ اُس زمانۂ تفقد کا اختتام، جو 9/11 سے شروع ہوا، اُس وقت ہوتا ہے جب وہ آدھی رات کو بیدار کیے جاتے ہیں، مگر صرف یہ جاننے کے لیے کہ وہ کاٹ ڈالے گئے ہیں۔

We will continue in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “On April 18, two days after the scene of falling buildings had passed before me, I went to fill an appointment in the Carr Street Church, Los Angeles. As we neared the church we heard the newsboys crying: ‘San Francisco destroyed by an earthquake!’ With a heavy heart I read the first hastily printed news of the terrible disaster.

> «در ۱۸ آوریل، دو روز پس از آن‌که صحنهٔ فرو ریختن ساختمان‌ها از برابر چشمانم گذشته بود، برای انجام قرار ملاقاتی در کلیسای کار استریت، لس‌آنجلس، رفتم. هنگامی که به کلیسا نزدیک می‌شدیم، صدای پسران روزنامه‌فروش را شنیدیم که فریاد می‌زدند: «سان‌فرانسیسکو بر اثر زلزله ویران شد!» با دلی سنگین، نخستین اخبارِ شتاب‌زده چاپ‌شده دربارهٔ آن فاجعهٔ هولناک را خواندم.»

> “Two weeks later, on our homeward journey, we passed through San Francisco and, hiring a carriage, spent an hour and a half in viewing the destruction wrought in that great city. Buildings that were thought to be proof against disaster were lying in ruins. In some instances buildings were partially sunken in the ground. The city presented a most dreadful picture of the inefficiency of human ingenuity to frame fireproof and earthquake-proof structures.

> «دو ہفتے بعد، اپنے وطن واپسی کے سفر میں، ہم سان فرانسسکو سے گزرے اور ایک بگھی کرائے پر لے کر اُس عظیم شہر میں ہوئی تباہی کا مشاہدہ کرنے میں ڈیڑھ گھنٹہ صرف کیا۔ وہ عمارتیں بھی، جنہیں آفت کے مقابلہ میں محفوظ سمجھا جاتا تھا، کھنڈرات کی صورت میں پڑی تھیں۔ بعض صورتوں میں عمارتیں جزوی طور پر زمین میں دھنس گئی تھیں۔ یہ شہر انسانی ذہانت کی اس بے بسی کی نہایت ہولناک تصویر پیش کر رہا تھا کہ وہ آگ سے محفوظ اور زلزلہ سے محفوظ ڈھانچے تعمیر کر سکے۔»

> “Through His prophet Zephaniah the Lord specifies the judgments that He will bring upon evildoers: ‘I will utterly consume all things from off the land, saith the Lord. I will consume man and beast; I will consume the fowls of the heaven, and the fishes of the sea, and the stumbling blocks with the wicked; and I will cut off man from off the land, saith the Lord.’

> «خداوند به‌واسطهٔ نبی خود، صفنیا، داوری‌هایی را که بر بدکاران وارد خواهد آورد، به‌صراحت معین می‌سازد: “به‌کلی همه‌چیز را از روی زمین هلاک خواهم کرد، خداوند می‌گوید. انسان و حیوان را هلاک خواهم کرد؛ پرندگان آسمان و ماهیان دریا را، و سنگ‌های لغزش را با شریران نابود خواهم ساخت؛ و انسان را از روی زمین منقطع خواهم کرد، خداوند می‌گوید.”»

> “‘And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit….

> «و در روز قربانیِ خداوند واقع خواهد شد که من امیران و پسرانِ پادشاه و همهٔ آنان را که به لباسِ بیگانه ملبّس‌اند، مجازات خواهم کرد. همچنین در همان روز، همهٔ کسانی را که بر آستانه می‌جهند و خانه‌های سرورانِ خویش را از ظلم و فریب انباشته می‌سازند، مجازات خواهم کرد….»

> “‘And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will He do evil. Therefore their goods shall become a booty, and their houses a desolation: they shall also build houses, but not inhabit them; and they shall plant vineyards, but not drink the wine thereof.

> «و در آن زمان واقع خواهد شد که اورشلیم را با چراغ‌ها تفتیش خواهم کرد، و مردانی را که بر دُردِ خویش آرام گرفته‌اند مجازات خواهم نمود؛ آنان که در دل خود می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. بنابراین، اموال ایشان به غنیمت مبدل خواهد شد، و خانه‌هایشان به ویرانی؛ خانه‌ها نیز بنا خواهند کرد، اما در آنها ساکن نخواهند شد؛ و تاکستان‌ها غرس خواهند نمود، اما شراب آنها را نخواهند نوشید.»

> “‘The great day of the Lord is near, it is near, and hasteth greatly, even the voice of the day of the Lord: the mighty man shall cry there bitterly. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of wasteness and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness, a day of the trumpet and alarm against the fenced cities, and against the high towers. And I will bring distress upon men, that they shall walk like blind men, because they have sinned against the Lord: and their blood shall be poured out as dust, and their flesh as the dung. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them in the day of the Lord’s wrath; but the whole land shall be devoured by the fire of His jealousy: for He shall make even a speedy riddance of all them that dwell in the land.’ Zephaniah 1:2, 3, 8–18.

> «روزِ عظیمِ خداوند نزدیک است، نزدیک است و به شتاب بسیار می‌آید؛ حتی آوازِ روزِ خداوند: مردِ زورآور در آنجا به تلخی فریاد خواهد کرد. آن روز، روزِ غضب است، روزِ تنگی و اضطراب، روزِ ویرانی و خرابی، روزِ تاریکی و تیرگی، روزِ ابرها و ظلمتِ غلیظ، روزِ کرنا و بانگِ جنگ بر ضدِ شهرهای حصاردار و بر ضدِ برج‌های بلند. و بر آدمیان تنگی خواهم آورد، به‌گونه‌ای که چون کوران راه خواهند رفت، زیرا به خداوند گناه ورزیده‌اند؛ و خونِ ایشان چون غبار ریخته خواهد شد، و گوشتِ ایشان مانند سرگین. نه نقره‌شان و نه طلایشان خواهد توانست ایشان را در روزِ غضبِ خداوند برهاند؛ بلکه تمامیِ زمین به آتشِ غیرتِ او بلعیده خواهد شد، زیرا او به‌ناگاه نابودیِ همهٔ ساکنانِ زمین را پدید خواهد آورد.» صفنیا 1:2, 3, 8–18

> “God cannot forbear much longer. Already His judgments are beginning to fall on some places, and soon His signal displeasure will be felt in other places.

> «خدا دیگر نمی‌تواند برای مدتی بسیار طولانی‌تر درنگ کند. هم‌اکنون داوری‌های او در برخی مکان‌ها آغاز به فرود آمدن کرده است، و به‌زودی ناخشنودی آشکار او در مکان‌های دیگر نیز احساس خواهد شد.»

> “There will be a series of events revealing that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. As a people we must prepare the way of the Lord under the overruling guidance of the Holy Spirit. The gospel is to be given in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will be educated in connection with men of experience. As they learn to labor effectively they will proclaim the truth with power. Through most wonderful workings of divine providence, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. The message that means so much to the dwellers upon the earth will be heard and understood. Men will know what is truth. Onward and still onward the work will advance until the whole earth shall have been warned, and then shall the end come.

> «سلسله‌ای از رویدادها رخ خواهد داد که آشکار می‌سازد خداوند حاکمِ اوضاع است. حقیقت با زبانی روشن و بی‌ابهام اعلام خواهد شد. ما به‌عنوان یک قوم، باید راه خداوند را تحت هدایتِ مسلّطِ روح‌القدس مهیا سازیم. انجیل باید در خلوصِ خود عرضه شود. نهرِ آبِ حیات باید در مسیر خود ژرف‌تر و گسترده‌تر گردد. در همهٔ میدان‌ها، نزدیک و دور، مردان از پشتِ گاوآهن و از مشاغل رایج‌ترِ بازرگانی که تا حد زیادی ذهن را به خود مشغول می‌دارند، فراخوانده خواهند شد و در پیوند با مردانِ باتجربه تعلیم خواهند یافت. هنگامی که بیاموزند چگونه به‌گونه‌ای مؤثر کار کنند، حقیقت را با قدرت اعلام خواهند کرد. به‌واسطهٔ شگفت‌انگیزترین کارکردهای عنایتِ الهی، کوه‌های دشواری از میان برداشته شده و به دریا افکنده خواهند شد. پیامی که برای ساکنان زمین چنین اهمیت عظیمی دارد، شنیده و فهمیده خواهد شد. مردمان خواهند دانست که حقیقت چیست. کار، پیوسته رو به پیش و باز هم رو به پیش، پیش خواهد رفت تا آنکه تمامی زمین انذار شده باشد، و آنگاه پایان فرا خواهد رسید.»

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> «روزبه‌روز بیش از پیش آشکار می‌گردد که داوری‌های خدا در جهان جاری است. او در آتش و سیل و زلزله، ساکنان این زمین را از نزدیک بودن ظهور خویش هشدار می‌دهد. زمانی نزدیک می‌شود که بحران عظیم در تاریخ جهان فرا رسیده باشد؛ هنگامی که هر حرکت در حکومت خدا با علاقه‌ای شدید و بیمی وصف‌ناپذیر زیر نظر گرفته خواهد شد. داوری‌های خدا با شتاب، یکی پس از دیگری، در پی هم خواهند آمد—آتش و سیل و زلزله، همراه با جنگ و خونریزی.»

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> «کاش قوم زمانِ تفقدِ خود را می‌دانستند! بسیاری هستند که هنوز حقیقتِ آزمون‌کنندهٔ این زمان را نشنیده‌اند. بسیاری هستند که روحِ خدا با آنان در کشاکش است. زمانِ داوری‌های هلاک‌کنندهٔ خدا، برای آنان که فرصتی نیافته‌اند تا بدانند حقیقت چیست، زمانِ رحمت است. خداوند با شفقت بر ایشان نظر خواهد افکند. دلِ رحمتِ او به تأثر می‌آید؛ و دستِ او هنوز برای نجات دراز است، حال آن‌که در بر روی آنان که نخواستند داخل شوند بسته شده است.»

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 94–97.

> «رحمتِ خداوند در بردباریِ دیرپای او آشکار می‌شود. او داوری‌های خود را بازمی‌دارد و انتظار می‌کشد تا پیامِ هشدار به همه اعلام گردد. آه، اگر قومِ ما آن‌گونه که باید، مسئولیتی را که بر عهده دارند برای رساندنِ آخرین پیامِ رحمت به جهان احساس می‌کردند، چه کارِ شگفت‌انگیزی به انجام می‌رسید!» Testimonies, volume 9, 94–97.

Back to Articles