Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eight

کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و هشتاد

Unveiling Prophetic Symbolism: A Comprehensive Analysis of the Seven Trumpets in Revelation

آشکارسازیِ نمادپردازیِ نبوی: تحلیلی جامع از هفت شیپور در مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

ویلیام میلر دربارهٔ هفت کلیسا، هفت مُهر و هفت شیپور در کتاب مکاشفه، نور عظیمی دریافت کرده بود. او آن نمادهای نبوی را در چارچوبِ دو قدرتِ ویرانگر قرار داد: نخست بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی. او هر ویژگیِ نبویِ آن نمادها را ندید، اما آنچه دید، فهمِ بنیادیِ تاریخِ درونی و تاریخِ بیرونیِ کلیسای خدا را از زمانِ رسولان تا پایانِ جهان برقرار ساخت. تاریخِ درونی به‌وسیلهٔ کلیساها نمایانده شده بود، و تاریخِ بیرونیِ کلیساها به‌وسیلهٔ مُهرها نمایانده می‌شد. او دید که شیپورها نمادهای داوریِ خدا بر روم هستند، داوری‌ای که نمودِ پیشینِ داوریِ خدا بر روم در پایانِ جهان بود، هرچند او ندید که روم در پایانِ جهان از اتحادی سه‌گانه تشکیل شده است.

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

کتابی که اورایاہ اسمتھ نے **Daniel and Revelation** کے عنوان سے لکھی، اُس میں بعض غلط نظریات پائے جاتے ہیں، لیکن سسٹر وائٹ نے اُسے “خدا کا مددگار ہاتھ” قرار دیا۔ اُنہوں نے نشان دہی کی کہ اسے **The Great Controversy**، **Patriarchs and Prophets**، اور **The Desire of Ages** کے ساتھ پھیلایا جانا چاہیے۔ اُن کی بھرپور تائید کا یہ مطلب نہ تھا کہ یہ کتاب اُن کی کتابوں کے ہم پایۂ الہام تھی، بلکہ یہ کہ اس کتاب میں “عظیم ہدایت” موجود تھی، اور یہ “بہت سی قیمتی جانوں کو حق کے علم تک لانے” کا سبب بنی تھی۔

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

کتاب از منطق نبوی میلری بهره می‌گیرد، همراه با مفاهیمی از نبوت که پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دیده نشده بودند. هنگامی که کاربرد سه‌گانهٔ سه وای را بیان می‌کنیم، به بخش‌هایی از این کتاب ارجاع خواهیم داد.

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

میلر بیان کرد که «هفت کرنا، تاریخِ هفت داوریِ خاص و سختی است که بر زمین، یا پادشاهی روم، فرستاده شده است.» چهار کرنای نخست نمایانگر داوری‌هایی هستند که بر رومِ بت‌پرست وارد آمدند، و کرناهای پنجم و ششم داوری‌های خدا بودند که بر رومِ پاپی وارد شدند؛ اما میلر تشخیص نمی‌داد که کرنای هفتم نمایانگر داوریِ خدا بر رومِ جدید است. اوریا اسمیت، در سخن گفتن از هفت مُهر و هفت کرنای مکاشفه، نوشت:

> “Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

> “किताब ग्रहण करने के पश्चात् मेम्ना तुरन्त ही मुहरों को खोलने लगता है; और प्रेरित का ध्यान उन दृश्यों की ओर आकर्षित किया जाता है जो प्रत्येक मुहर के अधीन घटित होते हैं। संख्या सात के विषय में पहले ही ध्यान दिलाया जा चुका है कि पवित्रशास्त्र में यह पूर्णता और सिद्धता को प्रकट करती है। अतः सात मुहरें एक विशेष प्रकार की घटनाओं की संपूर्णता को समेटे हुए हैं, जो संभवतः कॉन्स्टैन्टाइन के समय तक पहुँचती हैं; और यह धारणा कि सात तुरहियाँ उसके बाद के किसी अन्य क्रम को प्रकट करती हैं, सही नहीं हो सकती। तुरहियाँ उन घटनाओं की एक ऐसी शृंखला का संकेत देती हैं जो मुहरों की घटनाओं के साथ ही समकालिक रूप से घटित होती हैं, परन्तु उनका स्वभाव सर्वथा भिन्न है। तुरही युद्ध का एक प्रतीक है; इसलिए तुरहियाँ उन महान राजनीतिक उथल-पुथलों को सूचित करती हैं जो सुसमाचार-युग के दौरान जातियों के बीच घटित होनी थीं। मुहरें धार्मिक स्वरूप की घटनाओं का संकेत देती हैं, और वे मसीही युग के आरम्भ से लेकर मसीह के आगमन तक कलीसिया के इतिहास को समाहित करती हैं।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

شیپور نمادی از جنگ و آشوب سیاسی است. اسمیت، در سخن گفتن از آیهٔ دومِ فصل هشتمِ مکاشفه، می‌گوید:

> “‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

> «آیه ۲. و هفت فرشته‌ای را دیدم که در حضور خدا ایستاده‌اند؛ و به ایشان هفت شیپور داده شد.»

> “This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

> «این آیه سلسله‌ای تازه و متمایز از رویدادها را معرفی می‌کند. در مُهرها، تاریخ کلیسا را در طی آنچه عصرِ انجیل نامیده می‌شود، داشته‌ایم. در هفت شیپور که اکنون معرفی می‌شوند، رویدادهای اصلی سیاسی و جنگی را داریم که قرار بود در همان زمان رخ دهند.» یوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 476.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

مُہرِ ہفتم مکاشفہ کے باب آٹھ کی پہلی چھ آیات میں کھولی جاتی ہے، اور مُہرِ ہفتم کے کھلنے کے پس منظر میں سات نرسنگے رکھنے والے سات فرشتے پھونکنے کے لیے تیار کیے جاتے ہیں۔

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

> اور جب اُس نے ساتویں مُہر کھولی تو آسمان میں قریب آدھے گھنٹے تک خاموشی رہی۔ اور مَیں نے اُن سات فرشتوں کو دیکھا جو خدا کے حضور کھڑے رہتے ہیں؛ اور اُنہیں سات نرسنگے دیے گئے۔ پھر ایک اَور فرشتہ آیا اور قربان گاہ کے پاس کھڑا ہوا، اُس کے پاس سونے کا بخوردان تھا؛ اور اُسے بہت سا بخور دیا گیا تاکہ وہ اُسے تمام مقدسوں کی دعاؤں کے ساتھ اُس سونے کی قربان گاہ پر چڑھائے جو تخت کے سامنے تھی۔ اور بخور کا دھواں، جو مقدسوں کی دعاؤں کے ساتھ تھا، فرشتے کے ہاتھ سے خدا کے حضور اوپر کو چڑھ گیا۔ پھر اُس فرشتے نے بخوردان لیا اور اُسے قربان گاہ کی آگ سے بھر کر زمین پر پھینک دیا؛ اور آوازیں، اور گرجیں، اور بجلیاں، اور ایک بھونچال پیدا ہوا۔ اور وہ سات فرشتے جن کے پاس سات نرسنگے تھے، پھونکنے کے لیے تیار ہوئے۔ مکاشفہ 8:1–6۔

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

یک ناهنجاریِ نبوی وجود دارد که ما در مقالات پیشین آن را شناسایی کرده‌ایم، اما هنوز پدیدهٔ خاصِ نبویِ آن را به‌طور مشخص مورد بررسی قرار نداده‌ایم. آن ناهنجاری این است که نمادهایی که نمایانگرِ توالی‌ای از نشانه‌های راه در تاریخ نبوی هستند، همگی در پایانِ تاریخی که نمایندگی می‌کنند، با یکدیگر گرد آورده می‌شوند. ما نشان داده‌ایم که چهار نسلِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای، که به‌وسیلهٔ چهار مکروهِ فصل هشتمِ حزقیال نمایانده شده است، نشانه‌های راهِ مشخصی را معیّن می‌ساخت؛ اما هر یک از آن‌ها، به‌منزلهٔ آزمونی، در تاریخِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نیز تکرار می‌شود. این ناهنجاری همچنین در هفت شیپور نیز یافت می‌شود؛ زیرا هرچند آن‌ها نمایانگرِ داوری‌های مشخص بر رومِ بت‌پرست، پاپی و مدرن هستند، همگی بار دیگر در هنگامی که داوریِ اجرایی بر رومِ مدرن با قانونِ یکشنبهٔ در شُرفِ وقوع آغاز می‌شود، با یکدیگر جمع می‌گردند.

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

هفت شیپور دارای تاریخ‌های مشخصی هستند که در گذشته تحقق یافته‌اند، اما خواهر وایت همچنین هفت فرشته را با هفت شیپور در مکاشفه باب هشت، در تاریخِ قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، قرار می‌دهد.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> «و چون مُهر پنجم را گشود، دیدم که زیر مذبح، جان‌های کسانی بودند که به‌سبب کلام خدا و به‌سبب شهادتی که بدان متمسک بودند، کشته شده بودند؛ و به آواز بلند فریاد برآوردند و گفتند: ای خداوندِ قدوس و حق، تا به کی داوری نمی‌کنی و انتقام خون ما را از ساکنان زمین نمی‌گیری؟ و به هر یک از ایشان جامه‌ای سفید داده شد [آنان پاک و مقدس اعلام شدند]؛ و به ایشان گفته شد که اندک زمانی دیگر بیارامند، تا هم‌خادمان ایشان نیز و برادرانشان که می‌بایست همچون آنان کشته شوند، کامل گردند» [مکاشفه ۶:‏۹–۱۱]. در اینجا صحنه‌هایی به یوحنا نشان داده شد که در آن هنگام واقعیت نداشت، بلکه آنچه در دوره‌ای از زمان در آینده به وقوع می‌پیوست، بود.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «مکاشفه ۸:۱–۴ نقل شد.» انتشارات نسخه‌های خطی، جلد ۲۰، ۱۹۷.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

در بند پیشین، خواهر وایت گفت‌وگو و تحققِ مُهر پنجم را بر دوره‌ای تطبیق می‌دهد که در آن هفت فرشته در باب هشتم در شُرُف نواختن‌اند؛ اما او همچنین همین بازنمود را در تاریخِ دو صدا در باب هجدهمِ مکاشفه نیز قرار می‌دهد.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> «هنگامی که مُهر پنجم گشوده شد، یوحنای مکاشفه‌گر در رؤیا در زیر مذبح جماعتی را دید که به‌سبب کلام خدا و شهادت عیسی مسیح کشته شده بودند. پس از این، صحنه‌هایی فرا رسید که در باب هجدهم مکاشفه توصیف شده است، آنگاه که آنان که امین و راستین‌اند از بابل فراخوانده می‌شوند. [مکاشفه 18:1–5، نقل‌قول شده.]» Manuscript Releases، جلد 20، 14.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

هفت شیپور نمایانگر داوری خدا در تاریخ رومِ بت‌پرست، پاپی و رومِ مدرن هستند، اما همچنین در تاریخ یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ و ندای دومِ قانونِ یکشنبهِ قریب‌الوقوع نیز بازنمایی شده‌اند. اوریا اسمیت، پس از پرداختن به شش آیهٔ نخستِ باب هشتمِ مکاشفه، به ارائهٔ تحقق‌های تاریخیِ چهار شیپورِ نخست آغاز می‌کند.

> “The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

> «موضوع هفت کرنا در اینجا از سر گرفته می‌شود و باقیِ این فصل و تمامِ فصل ۹ را دربر می‌گیرد. آن هفت فرشته خود را آماده می‌سازند تا بنوازند. نواختنِ ایشان به‌عنوان متممی برای نبوتِ دانیال ۲ و ۷ مطرح می‌شود و با تجزیهٔ امپراتوریِ کهنِ روم به ده بخشِ آن آغاز می‌گردد؛ که در چهار کرنای نخست، توصیفی از آن را در اختیار داریم.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

سمیتھ اس بات کی نشان دہی کرتا ہے کہ پہلی چار نرسنگے بت‌پرست روم پر خدا کے فیصلے تھے۔ وہ آیت سات کا حوالہ دیتا ہے، جو پہلے نرسنگے کی نبوتی خصوصیات کی نشان دہی کرتی ہے، اور پھر اس کی تاریخی تکمیل کو بیان کرتا ہے۔

> “The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

> «نخستین بلای سخت و سهمگینی که در مسیر انحطاط روم غربی بر آن فرود آمد، جنگ با گوت‌ها به فرماندهی آلاریک بود، که راه را برای یورش‌های بعدی گشود. مرگ تئودوسیوس، امپراتور روم، در ژانویهٔ 395 روی داد، و پیش از پایان زمستان، گوت‌ها تحت فرمان آلاریک بر ضد امپراتوری به جنگ برخاسته بودند.»

> “The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

> «نخستین یورش به فرماندهی آلاریک، تراکیه، مقدونیه، آتیکا و پلوپونز را به ویرانی کشید، اما به شهر روم نرسید. لیکن در یورش دوم خویش، آن سالار گوت از آلپ و آپِنین گذشت و در برابر دیوارهای «شهر جاودان» پدیدار شد؛ شهری که به‌زودی طعمهٔ خشم بربرها گردید.»

> “The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

> «نخستین نفخهٔ کرنا جایگاه خود را در حدود پایان سدهٔ چهارم و پس از آن دارد، و به این یورش‌های ویرانگر بر امپراتوری روم به دست گوت‌ها اشاره می‌کند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۷۸.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

اسمیت آلاریک را نمادِ داوریِ خدا بر رومِ مشرک می‌داند که به‌وسیلهٔ شیپورِ نخست نمایان شده است. هر یک از شیپورها شخصیتی تاریخی دارند که نمایندهٔ آن شیپور است؛ آلاریک نمایانگرِ فرارسیدنِ شیپورِ نخست از پایانِ قرنِ چهارم است. میلر نمی‌توانست دریافته باشد که این شیپور به سببِ اجرای اجباریِ یکشنبه بر روم نازل شد، زیرا میلر خود نگاه‌دارندهٔ یکشنبه بود. اسمیت نیز این حقیقت را از نظر دور داشت، اما اسمیت تشخیص داد که نخستین قانونِ اجباریِ یکشنبه به‌وسیلهٔ کنستانتین در سالِ 321 برقرار شد. قاعدهٔ کلیِ نبویِ مرتبط با اجرای اجباریِ یکشنبه همواره یکسان است، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند، و آن قاعده این است که «ارتدادِ ملی به‌دنبالِ ویرانیِ ملی می‌آید». آلاریک نمایانگرِ آغازِ ویرانیِ ملی است؛ و این ویرانی درست در همان دوره‌ای آغاز شد که کنستانتین نخستین قانونِ یکشنبه را وضع کرد.

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

اسمیت با نقل آیهٔ هشتم، که شیپور دوم را مشخص می‌سازد، ادامه می‌دهد و سپس تفسیر خود را پی می‌گیرد:

> “The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

> «امپراتوری روم، پس از کنستانتین، به سه بخش تقسیم شد؛ و از همین‌رو اشارهٔ مکررِ «ثلثِ مردمان» و مانند آن، به کنایه از یک‌سومِ امپراتوری است که زیر تازیانه قرار داشت. این تقسیمِ پادشاهیِ روم هنگام مرگِ کنستانتین، در میان سه پسر او، کنستانتیوس، کنستانتین دوم، و کنستانس، انجام شد. کنستانتیوس مشرق را در اختیار داشت و اقامتگاه خود را در قسطنطنیه، پایتختِ امپراتوری، قرار داد. کنستانتینِ دوم بریتانیا، گل، و اسپانیا را در دست داشت. کنستانس ایلیریکوم، افریقا، و ایتالیا را در اختیار داشت. (نگاه کنید به Sabine’s Ecclesiastical History، ص. 155.) الیوت، که آلبرت بارنز در یادداشت‌های خود بر Rev.12:4 از او نقل کرده است، دربارهٔ این واقعیتِ تاریخیِ شناخته‌شده چنین می‌گوید: «دست‌کم دو بار، پیش از آنکه امپراتوری روم به‌طور دائمی به دو بخشِ شرقی و غربی تقسیم شود، تقسیمی سه‌گانه در امپراتوری پدید آمد. نخستین بار در سال 311 م. رخ داد، هنگامی که امپراتوری میان کنستانتین، لیسینیوس، و ماکسیمین تقسیم شد؛ و بار دیگر در سال 337 م.، هنگام مرگ کنستانتین، میان کنستانس و کنستانتیوس.»» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

پدیدۀ تاریخیِ تقسیم شدن روم به سه بخش، و نیز به دو بخشی که مورخانِ مورد استناد اسمیت به آن اشاره می‌کنند، از عناصرِ روم است که اتحادِ سه‌گانۀ رومِ جدید را مشخص می‌سازد؛ اتحادی که ساختاری دوپاره را تشکیل می‌دهد و نمایانگرِ ترکیبِ کلیسا و دولت است. هنگامی که اسمیت سخن خود را ادامه می‌دهد، سپس شخصیتِ تاریخیِ مرتبط با شیپورِ دوم را شناسایی می‌کند.

> “The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

> «تاریخی که نمودار نواخته شدن کرناى دوم است، آشکارا به یورش و سپس فتحِ افریقا، و بعد از آن ایتالیا، به‌دستِ گنسریکِ هولناک مربوط می‌شود. فتوحات او در بیشترِ موارد دریایی بود؛ و پیروزی‌هایش «همچون کوهی بزرگ افروخته به آتش که به دریا افکنده شود» بود. چه تمثیلی می‌توانست بهتر از این، یا حتی به این خوبی، برخوردِ ناوگان‌ها و ویرانیِ فراگیرِ جنگ را بر سواحل دریایی مجسم سازد؟ در تبیینِ این کرنا، باید در جست‌وجوی رویدادهایی باشیم که ارتباطی خاص با جهانِ بازرگانی داشته باشند. نمادی که به‌کار رفته است، به‌طور طبیعی ما را به انتظارِ آشوب و تلاطم رهنمون می‌شود. جز یک جنگِ سختِ دریایی، هیچ چیز این پیشگویی را برآورده نمی‌ساخت. اگر نواخته شدنِ چهار کرنای نخست به چهار رویدادِ برجسته مربوط باشد که به سقوطِ امپراتوری روم یاری رساندند، و کرناى نخست به تاخت‌وتازهای گوت‌ها به رهبریِ آلاریک اشاره داشته باشد، در اینجا به‌طور طبیعی در پیِ عملِ بعدیِ یورش برمی‌آییم که قدرتِ روم را به لرزه درآورد و به سقوطِ آن انجامید. یورشِ بزرگِ بعدی، یورشِ «گنسریکِ هولناک» بود که در رأسِ وندال‌ها قرار داشت. دورانِ فعالیتِ او در سال‌های ۴۲۸ تا ۴۶۸ میلادی واقع شد. این رئیسِ بزرگِ وندال، مقرِ فرماندهیِ خود را در افریقا داشت....»

> “Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

> "روم کے زوال میں اس دلیر بحری قزاق نے جو اہم کردار ادا کیا، اُس کے بارے میں مسٹر گبن یہ بامعنی الفاظ استعمال کرتے ہیں: 'گینسیرک—ایک ایسا نام جس نے رومی سلطنت کی تباہی میں الیرک اور اٹیلا کے ناموں کے برابر درجہ پانے کا استحقاق حاصل کیا ہے۔'" یوریا اسمتھ، Daniel and Revelation، 481، 484۔

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

اسمیت، در حالی که از مورخ گیبون نقل قول می‌کرد که به نمادهای تاریخیِ سه شیپور نخست اشاره کرده بود، مشخص ساخت که گنسریک همان شیپور دوم بود، و سپس گفت که گنسریک «شایستهٔ هم‌رتبگی با آلاریک و آتیلا بود.» آلاریک شیپور نخست است، گنسریک شیپور دوم، و آتیلای هون شیپور سوم بود که در آیهٔ دهم به آن پرداخته می‌شود. اسمیت خاطرنشان کرد که شیپور دوم، که به‌وسیلهٔ گنسریک نمایانده شده است، نمایانگر تاریخ «428-468» بود. سپس اسمیت آیهٔ دهم را که شیپور سوم را مشخص می‌سازد نقل می‌کند، و روایت خود را ادامه می‌دهد:

> “In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

> «در تفسیر و تطبیق این فقره، به سومین رویداد مهمی می‌رسیم که به واژگونی امپراتوری روم انجامید. و در یافتن تحقق تاریخی این شیپور سوم، برای چند نقل‌قول مدیون یادداشت‌های دکتر آلبرت بارنز خواهیم بود. در توضیح این آیه، لازم است، چنان‌که این مفسر می‌گوید، «که رئیس یا جنگاوری پدید آید که بتوان او را به شهابی فروزان تشبیه کرد؛ که مسیرش به‌گونه‌ای استثنایی درخشان باشد؛ که ناگهان همچون ستاره‌ای شعله‌ور ظاهر شود، و سپس مانند ستاره‌ای که نورش در آب‌ها خاموش شده باشد، ناپدید گردد.» — Notes on Revelation 8.

> “It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

> «اینجا چنین فرض شده است که این شیپور به جنگ‌های ویرانگر و یورش‌های سهمگین آتیلا علیه قدرت روم اشاره دارد؛ همان جنگ‌ها و یورش‌هایی که او در رأس انبوهی از هون‌های خود به پیش می‌برد....»

> “‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

> «و نامِ آن ستاره افسنتین خوانده می‌شود [دلالت‌کننده بر پیامدهای تلخ].» این کلمات — که، چنان‌که حتی نشانه‌گذاری در ترجمهٔ ما نیز نشان می‌دهد، پیوندی نزدیک‌تر با آیهٔ پیشین دارند — ما را برای لحظه‌ای به شخصیت آتیلا، به مصیبتی که او پدیدآورنده یا ابزار آن بود، و به هراسی که نام او برمی‌انگیخت، بازمی‌گردانند.

> “‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

> «ریشه‌کن‌سازی کامل و محو و نابودی»، تعابیری هستند که به بهترین وجه مصیبت‌هایی را که او وارد ساخت، توصیف می‌کنند. او خود را «تازیانۀ خدا» می‌نامید.» اوریا اسمیت، Daniel and Revelation، 484، 487.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

تاریخِ شیپورِ سوم، که به وسیلۀ آتیلا هون نمایانده شده است، از سال 441 تا زمان مرگ او در سال 453 بود. سپس اسمیت آیۀ دوازدهم را نقل می‌کند که شیپور چهارم را ارائه می‌نماید و اوودوآکرِ پادشاهِ بربر را توصیف می‌کند، جایی که نمادپردازیِ سه‌گانۀ رومِ غربی به وسیلۀ خورشید و ماه و ستارگان نمایانده شده است. او این سه نماد را چنین شناسایی می‌کند: «خورشید، ماه و ستارگان—زیرا بی‌تردید در اینجا به عنوان نمادها به کار رفته‌اند—آشکارا دلالت بر انوار عظیمِ حکومت روم دارند، یعنی امپراتوران، سناتورها و کنسول‌های آن. اسقف نیوتن ملاحظه می‌کند که آخرین امپراتورِ رومِ غربی رومولوس بود که از روی تمسخر او را آگوستولوس، یا “آگوستوسِ کوچک” می‌نامیدند.» رومِ غربی در سال 476 میلادی سقوط کرد. با این همه، هرچند خورشیدِ روم خاموش شد، اجرامِ نورانیِ تابعِ آن تا زمانی کم‌فروغ می‌درخشیدند، در حالی که سنا و کنسول‌ها همچنان ادامه داشتند. اما پس از واژگونی‌های بسیارِ مدنی و دگرگونی‌های بختِ سیاسی، سرانجام در سال 566 میلادی، تمام صورتِ حکومتِ باستانی برانداخته شد، و خودِ روم از این‌که امپراتریسِ جهان باشد، به دوک‌نشینیِ فقیری خراج‌گزارِ اگزآرکِ راونا تنزل یافت.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

در اینجا شاهد دیگری بر تقسیم سه‌گانهٔ روم می‌یابیم، که اتحادیهٔ سه‌گانهٔ رومِ جدید را از پیش ترسیم می‌کند. در روم شرقی و امپراتور کنستانتین، این تقسیم سه‌گانه به‌وسیلهٔ سه پسر او نمود یافت، اما در روم غربی، این امر در قالب سه‌گانهٔ حکومت آنان نمایان شد. سپس اسمیت مشخص می‌سازد که خورشید، ماه و ستارگان بیانگر ترتیب معیّنی هستند که در آن روم غربی به زیر کشیده شد. او روایت خود را با مقدمهٔ زیر دربارهٔ سه شیپور آخر به پایان می‌برد.

> “Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

> هرچند بلاهایی که با نخستین یورش‌های این بربرها بر امپراتوری وارد آمد، هولناک بود، اما در مقایسه با مصیبت‌هایی که در پی می‌آمد، نسبتاً سبک به شمار می‌رفت. آن‌ها تنها همچون قطرات آغازین بارانی بودند پیش از سیلابی که به‌زودی بر جهان روم فرود می‌آمد. سه شیپورِ باقی‌مانده، به‌گونه‌ای که در آیاتِ بعد بیان شده است، در سایۀ ابری از وای قرار دارند.

> “‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

> «آیۀ ۱۳. و نگریستم، و فرشته‌ای را دیدم که در میان آسمان پرواز می‌کرد، و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، از سبب دیگر صداهای شیپورِ آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند.»

> “This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

> «این فرشته از سلسلهٔ هفت فرشتهٔ شیپورها نیست، بلکه صرفاً فرشته‌ای است که اعلام می‌کند سه شیپور باقی‌مانده، شیپورهای وای هستند، به سبب رویدادهای هولناک‌تری که با نواخته‌شدن آنها به وقوع خواهد پیوست. بنابراین، شیپور بعدی، یا شیپور پنجم، نخستین وای است؛ شیپور ششم، دومین وای؛ و شیپور هفتم، که آخرینِ این سلسلهٔ هفت شیپور است، سومین وای می‌باشد.» اوریا اسمیت، Daniel and Revelation, 493.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی سه وایِ شیپور را ادامه خواهیم داد.

> “The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

> «مصیبت‌های رومِ امپراتوری، در هنگام سقوطش، تا واپسینِ آن‌ها بازگفته شد، تا آن‌گاه که روم بی‌امپراتور، بی‌کنسول و بی‌سنا ماند. «در روزگار اگزآرخ‌های راونا، روم به مرتبهٔ دوم تنزل یافت.» یک‌سومِ خورشید زده شد، و یک‌سومِ ماه، و یک‌سومِ ستارگان. سلسلهٔ قیصران با امپراتورانِ مغرب منقرض نشد. روم، پیش از سقوطش، تنها بخشی از قدرتِ امپراتوری را در اختیار داشت. قسطنطنیه امپراتوریِ جهان را با آن تقسیم می‌کرد. و نه گوت‌ها و نه وندال‌ها بر آن شهرِ همچنان امپراتوری فرمان نراندند؛ شهری که امپراتورش، پس از نخستین انتقالِ مقرّ امپراتوری به‌دستِ کنستانتین، بارها امپراتورِ روم را به‌منزلهٔ منصوب و نایبِ خود نگاه داشت. و سرنوشتِ قسطنطنیه برای اعصارِ دیگر محفوظ ماند و به‌وسیلهٔ شیپورهای دیگری اعلام شد. از خورشید و ماه و ستارگان، هنوز فقط یک‌سوم زده شده بود.»

> “The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

> «الفاظِ اختتامیِ شیپورِ چهارم دلالت بر احیای آیندۀ امپراتوریِ غرب دارد: “و روز به قدرِ ثُلثِ آن روشن نشد، و شب نیز همچنین.” از حیث اقتدارِ مدنی، روم تابعِ راونا گردید، و ایتالیا ایالتی مغلوب از امپراتوریِ شرقی بود. اما، چنان‌که به‌وجهی مناسب‌تر به سایر نبوت‌ها تعلق دارد، دفاع از پرستشِ تصاویر نخست قدرت‌های روحانی و زمانیِ پاپ و امپراتور را به برخوردی سخت و خشونت‌بار کشانید؛ و یوستی‌نیان، با واگذار کردنِ همۀ اقتدار بر کلیساها به پاپ، دستِ یاریِ خود را در پیشبردِ برتریِ پاپی به کار برد؛ همان برتری‌ای که بعدتر قدرتِ آفرینشِ پادشاهان را به خود اختصاص داد. در سالِ 800 میلادی، پاپ عنوانِ “امپراتورِ رومیان” را به شارلمانی اعطا کرد.»—Keith. این عنوان بار دیگر از پادشاهِ فرانسه به پادشاهِ آلمان منتقل شد. و به‌دستِ امپراتور فرانسیسِ دوم، حتی این افسانه نیز سرانجام و برای همیشه در 6 اوت 1806 رسماً ترک گفته شد.» A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

Back to Articles