Article

# The Book of Daniel - Number Fifty

کتاب دانیال — شماره پنجاه

Unlocking the Prophetic Mysteries of Daniel 8: Palmoni’s Revelation

گشایشِ اسرارِ نبویِ دانیال ۸: مکاشفهٔ پَلمونی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.

در باب هشتمِ دانیال، به دانیال رؤیایی دربارهٔ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدّس داده می‌شود، و پس از آن گفت‌وگویی آسمانی را می‌شنود که به صورت پرسش و پاسخ بیان شده است.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> پس شنیدم که قدّوسی سخن می‌گفت، و قدّوسی دیگر به آن قدّوسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، تا هم مقدِس و هم لشکر پایمال شوند؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدِس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:‏۱۳، ۱۴

The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”

دوازده آیهٔ نخست، رؤیا را بیان می‌کنند، و آیات سیزده و چهارده رؤیای دیگری را مشخص می‌سازند. همان‌گونه که در باب هشتم دانیال دو واژهٔ متفاوت عبری وجود دارد که هر دو به «برداشتن» ترجمه شده‌اند، و نیز دو واژهٔ متفاوت عبری که هر دو به «مقدّس» ترجمه شده‌اند، در باب هشتم دانیال همچنین دو واژهٔ متفاوت عبری نیز وجود دارد که هر دو به «رؤیا» ترجمه شده‌اند.

When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.

در خصوص دو واژه‌ای که «برداشتن» ترجمه شده‌اند، الهی‌دانان ادونتیسم استدلال می‌کنند که هر دو واژه باید به معنای «برطرف کردن» فهمیده شوند. در خصوص دو واژه‌ای که «مقدس» ترجمه شده‌اند، الهی‌دانان ادونتیسم استدلال می‌کنند که هر دو واژه باید به معنای «مقدس خدا» فهمیده شوند، و در خصوص دو واژه‌ای که «رؤیا» ترجمه شده‌اند، الهی‌دانان ادونتیسم، بار دیگر، تمایزات میان آن دو واژه را نادیده می‌گیرند. این تمایز برای دانیال به اندازه‌ای اهمیت داشت که او عمداً از دو واژهٔ عبریِ بسیار متفاوت استفاده کرد؛ ازاین‌رو، ما نیز باید این تمایز را تشخیص دهیم و آن را حفظ کنیم. واژهٔ «رؤیا» در آیهٔ سیزده، واژهٔ عبریِ «chazon» است، و معنای آن خواب، مکاشفه، یا وحی است—یعنی رؤیا.

The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.

لفظ «الرؤيا» يَرِدُ عشر مرّات في الإصحاح الثامن من سفر دانيال، غير أنّه يمثّل كلمتين عبريّتين مختلفتين. أمّا «حازون»، الواردة في الآية الثالثة عشرة، فتوجد أيضًا في الآية الأولى، ثم مرّتين في الآية الثانية، وبالطبع في الآية الثالثة عشرة، ومرّة واحدة في الآيات الخامسة عشرة والسابعة عشرة والسادسة والعشرين. ففي سبعٍ من المرّات العشر التي تَرِدُ فيها كلمة «الرؤيا» في الإصحاح الثامن من سفر دانيال، تكون هي كلمة «حازون»، ومعناها ببساطة «رؤيا».

The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?

سه بارِ دیگر که واژهٔ «vision» در فصل هشتم دانیال به‌کار رفته است، واژهٔ عبری «mareh» است، به‌معنای منظر؛ یا ظهوری. در فصل هشتم، واژهٔ عبری «mareh» همچنین یک بار نه به‌صورت «vision»، بلکه به‌صورت «appearance» ترجمه شده است، و بدین‌سان معنای این واژه را به‌گونه‌ای کامل‌تر مشخص می‌سازد. چرا دانیال از دو واژهٔ متفاوت عبری استفاده کرد، واژه‌هایی که از حیث معنا چنان به یکدیگر نزدیک‌اند که مترجمان آن‌ها را یک واژه به‌شمار آورده‌اند؟ آیا این اهمیتی دارد؟

> “Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> «هر اصل در کلام خدا جایگاه خود را دارد، و هر واقعیت دلالت و نقش خود را. و این بنا و ساختار کامل، در طرح و اجرا، بر پدیدآورندهٔ خود شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهن نامتناهی نه می‌تواند تصور کند و نه پدید آورد.» Education, 123.

The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”

دومین پرسش پاسخش «آری» است؛ یعنی به‌راستی اهمیت دارد که چرا دانیال آن تمایز را قائل شد؛ ازاین‌رو بر دانشجوی نبوت فرض است که در پیِ فهم پرسش نخست برآید، پرسشی که می‌پرسد چرا دانیال آن تمایز را برقرار ساخت. تمایزهایی که او در خصوص واژه‌ای که «مقدس» ترجمه شده است، و واژه‌ای که «برداشته شود» ترجمه شده است، قائل شد، پیامدهای جاودانی دارند؛ پس چرا کسی باید انتظار داشته باشد که واژه‌ای که «رؤیا» ترجمه شده است، از اهمیتی کمتر برخوردار باشد؟ «هر حقیقتی» «جایگاه خود» را «در کلام خدا» دارد، و بر «ساختار» نبوی و نیز بر تحققِ نبوت، هنگامی که «به اجرا درمی‌آید»، تأثیر می‌گذارد.

As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”

هم‌زمان که بررسیِ واژهٔ «رؤیا» را در باب هشتم آغاز می‌کنیم، یک «واقعیت» که با شهادت دانیال ارتباط دارد، این است که چه کسی بود که به پرسشِ دانیال ۸:۱۳ چنین پاسخ داد: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس تطهیر خواهد شد.»

There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.

چهار حقیقت وجود دارد که به‌طور مستقیم با باب هشتم دانیال «ارتباط» دارند و قصد دارم به آن‌ها بپردازم. یکی این است که رؤیای نهر اولای به‌عنوان نبوتی برای ایام آخر شناخته شده است، و نیز نماد «دانش» کتاب دانیال است که در «زمان آخر» در سال ۱۷۹۸ «گشوده» شد.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> «نیاز است که کلام خدا با دقّتی بسیار نزدیک‌تر مورد مطالعه قرار گیرد. به‌ویژه، دانیال و مکاشفه باید چنان مورد توجه قرار گیرند که هرگز پیش از این در تاریخ کار ما چنین نبوده است. ممکن است در برخی زمینه‌ها، دربارهٔ قدرت روم و پاپیّت کمتر سخن بگوییم؛ امّا باید توجه را به آنچه انبیا و رسولان تحت الهام روح خدا نوشته‌اند معطوف سازیم. روح‌القدس امور را، هم در عطای نبوت و هم در وقایعی که به تصویر کشیده شده‌اند، چنان شکل داده است که تعلیم دهد عامل انسانی باید از نظر دور نگه داشته شود، در مسیح پنهان گردد، و یهوه خدای آسمان و شریعت او باید متعال و سرافراز گردند.»

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> «کتاب دانیال را بخوانید. تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آن‌جا به تصویر کشیده شده‌اند، نکته به نکته به یاد آورید. دولتمردان، شوراها و سپاهیان نیرومند را بنگرید، و ببینید که خدا چگونه عمل کرد تا غرور انسان را خوار سازد و شکوه بشری را به خاک افکند. تنها خداست که عظیم نشان داده شده است. در رؤیای نبی، او دیده می‌شود که فرمانروایی مقتدر را فرو می‌افکند و دیگری را برپا می‌دارد. او همچون پادشاه عالم هستی مکشوف می‌شود؛ آن‌که در شرف برپا ساختن پادشاهی جاودانی خویش است—قدیم‌الایام، خدای زنده، سرچشمهٔ همهٔ حکمت، فرمانروای حال، و مکشوف‌کنندهٔ آینده. بخوانید و دریابید که انسان، در هنگامی که جان خویش را به بطالت برمی‌افرازد، چه اندازه فقیر، چه اندازه سست، چه اندازه کوتاه‌عمر، چه اندازه خطاکار، و چه اندازه گناهکار است.»

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> روح‌القدس از طریق اشعیا ما را به سوی خدا، خدای زنده، به‌عنوان اصلی‌ترین موضوع توجه هدایت می‌کند—به سوی خدا چنان‌که در مسیح مکشوف شده است. «زیرا که برای ما طفلی زاییده و پسری به ما بخشیده شد؛ و سلطنت بر دوش او خواهد بود؛ و اسم او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدر سرمدی، سرور سلامتی خوانده خواهد شد» [اشعیا ۹:۶].

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

> نوری که دانیال مستقیماً از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر عطا شد. رؤیاهایی که او در کنار اولای و حدّاقل، آن نهرهای بزرگ شنعار، دید، اکنون در حال تحقق یافتن‌اند، و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی به وقوع خواهند پیوست.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.

> "دانیال کی پیشین گوئیاں دیے جانے کے وقت یہودی قوم کے حالات پر غور کرو۔ بنی اسرائیل اسیری میں تھے، اُن کا ہیکل تباہ کر دیا گیا تھا، اور ہیکل کی خدمت موقوف ہو چکی تھی۔ اُن کا مذہب قربانی کے نظام کی رسومات پر مرکوز ہو گیا تھا۔ اُنہوں نے ظاہری صورتوں کو سب کچھ بنا لیا تھا، جبکہ وہ سچی عبادت کی روح کھو بیٹھے تھے۔ اُن کی عبادتی خدمات بت پرستی کی روایات اور رسوم سے آلودہ ہو چکی تھیں، اور قربانی کی رسومات کی ادائیگی میں وہ سایہ سے آگے حقیقت تک نظر نہ کرتے تھے۔ وہ مسیح کو، جو انسانوں کے گناہوں کے لیے حقیقی قربانی ہے، نہ پہچانتے تھے۔ خداوند نے لوگوں کو اسیری میں پہنچانے اور ہیکل کی خدمات کو موقوف کرنے کے لیے عمل کیا، تاکہ ظاہری رسومات اُن کے مذہب کا کل حاصل نہ بن جائیں۔ اُن کے اصولوں اور اعمال کو بت پرستی سے پاک ہونا لازم تھا۔ رسمی عبادت اس لیے ختم ہوئی تاکہ دلی عبادت پھر سے زندہ کی جائے۔ ظاہری جلال اس لیے ہٹا لیا گیا تاکہ روحانی حقیقت ظاہر ہو۔"

> “In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

> «در سرزمین اسارت خویش، هنگامی که قوم با توبه به سوی خداوند بازگشتند، او خویشتن را بر آنان مکشوف ساخت. آنان از نمودِ ظاهریِ حضور او بی‌بهره بودند؛ اما پرتوهای درخشانِ آفتابِ عدالت بر ذهن‌ها و دل‌های ایشان تابیدن گرفت. هنگامی که در خواری و تنگیِ خود نزد خدا فریاد برآوردند، رؤیاها به انبیای او عطا شد که رویدادهای آینده را مکشوف می‌ساخت—سرنگونیِ ستمگرانِ قومِ خدا، آمدنِ نجات‌دهنده، و برپاییِ پادشاهیِ جاودان.» Manuscript Releases، جلد 16، 333–335.

The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”

یہ "حقیقت" کہ اُولای ندی کی رویا آخری ایام کے لیے دی گئی تھی، اس امر کا تقاضا کرتی ہے کہ نبوت کا طالبِ علم اس بات کو سمجھنے کی کوشش کرے کہ اس رویا میں جن واقعات کی نمائندگی کی گئی ہے، اُن کے بارے میں کیا پیشین گوئی کی گئی ہے۔ اُولای ندی کی رویا سے وابستہ نبوی "امور" کو "روحُ القدس" نے "نبوت کے دیے جانے میں بھی، اور اُن واقعات میں بھی جو اُس میں دکھائے گئے" "مرتب" فرمایا۔ ایک نبی کے ساتھ اُس وقت کیا ہو رہا تھا جب وہ رویا پاتا ہے، نیز نبوت کے وہ واقعات جن کی نبی نشان دہی کرتا ہے، دونوں کا مطالعہ کیا جانا چاہیے، اس علم کے ساتھ کہ یہ دونوں آخری ایام میں پوری ہونے والی حقیقت کی نبوی نمائندگی ہیں۔ سابقہ اقتباس اس بات پر زور دیتا ہے کہ ہمیں یہ پہچاننا چاہیے کہ دانی ایل "سات زمانوں" کی اسیری میں تھا۔

Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”

دانیال نمایانگرِ کسانی است که در پایانِ سه روز و نیمِ مذکور در مکاشفه یازده، اسارتِ خویش را درمی‌یابند، آنگاه با توبه به سوی خداوند بازمی‌گردند، دعای لاویان بیست‌وشش را به‌جا می‌آورند، گران‌بها را از پست جدا می‌سازند، و سپس خداوند وعدهٔ خود را در گردآوردنِ آنان که پراکنده شده‌اند به انجام می‌رساند، آنگاه که خویشتن را بر ایشان ظاهر می‌سازد. پس «موضوع اصلیِ توجهِ» ایشان «خداست، آن‌گونه که در مسیح مکشوف شده است.»

The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.

«حمل» رؤیای نهر اُولای، و اینکه چگونه در «ساختار» پیام نبوتی که به‌وسیلهٔ مسیح «طراحی» شده است سهم می‌گذارد، نخستین «واقعیت»ی است که به‌اختصار بدان پرداخته‌ایم؛ و عبارتِ نقل‌شده مشخص می‌سازد که مقصود اصلی ما باید مکاشفهٔ خدا باشد، آنگونه که «در مسیح مکشوف شده است.» در فصل هشتم دانیال، مسیح به همان‌گونه‌ای که به‌وسیلهٔ اشعیا معرفی شد عرضه نمی‌گردد، آنگاه که اشعیا تصریح کرد که «نام او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدر سرمدی، سرور سلامتی خوانده خواهد شد.» در فصل هشتم دانیال، خدا در مسیح به‌عنوان پالْمونی مکشوف می‌شود، به‌معنای شمارندهٔ عجیب، یا شمارندهٔ اسرار.

That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.

آن «واقعیت» اقتضا می‌کند که «دلالت» نام «پالمونی» جست‌وجو شود، همراه با این‌که آن نام چگونه به «ساختار» و «طرح» نبوت کمک می‌کند. سومین «واقعیت» در باب هشتم دانیال، که باید شناخته شود، این است که در همان باب، رکن مرکزیِ آموزه‌ایِ جنبش میلری عرضه شده است. درخشان‌ترین گوهر میلر در آیهٔ چهاردهم یافت می‌شد، و ما باید بکوشیم «دلالتی» را که آن «واقعیت» بر رؤیای نهر اولای دارد—رؤیایی که اکنون در فرایند تحقق است—درک کنیم.

In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”

در رؤیای میلر، هنگامی که تابوت بر روی میز در مرکز اتاق او نهاده شد، با درخشندگی خورشید می‌درخشید؛ اما در ایام آخر، آن تابوت بزرگ‌تر است و ده برابر روشن‌تر از زمانی می‌درخشد که نخستین‌بار بر میز میلر نهاده شد. در رؤیای نهر اولای چه چیزی وجود دارد که، در حالی که ستون مرکزی جنبش میلری را در بر می‌گیرد، نور آن تعلیم را در ایام آخر ده برابر می‌افزاید؟ در ایام آخر چه چیزی آشکار می‌شود که در زمان انتها در سال 1798 آشکار نشده بود؟ «وقایعِ» رؤیای نهر اولای کدام‌اند که خواهر وایت می‌گوید «اکنون در حال تحقق یافتن هستند؟»

If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.

اگر ما صادقانه این سه واقعیتِ نخست را با یکدیگر جمع کنیم (رؤیای اُولای، مسیح که به‌عنوان پالمونی و ستونِ محوریِ تعلیمی مکشوف شده است)، باید آماده باشیم که یک فرضِ ساده را بپذیریم؛ فرضی که بر مطالعهٔ ما از رؤیای نهر اُولای تأثیر خواهد گذاشت. این حقایقِ به‌هم‌پیوسته به آنان که مایل به دیدن‌اند اعلام می‌کند که پیامی که در سال 1798 مُهرگشایی شد، پیامی بود که «بر زمان آویخته شده بود». بدون عنصرِ نبوتِ زمانیِ پیشگویانه، پیامِ میلر هرگز وجود نمی‌داشت.

The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.

चौथो “तथ्य” जसको यस अध्यायसँग सम्बन्ध छ, यो हो कि मिलेराइटहरूले भविष्यवाणीसम्बन्धी समयको आधारमा एउटा सन्देश प्रस्तुत गरे। यस तथ्यलाई विशेष जोड दिनका लागि, परमेश्वर ख्रीष्टमा प्रकट हुनुभएको छ, पद तेह्र र चौधमा, अद्भुत सङ्ख्याकर्ता (Palmoni) को रूपमा। यो धारणा कि दर्शनको आशय केवल पद चौधका तेईस सय दिनहरूको समाप्तिको रूपमा अक्टोबर २२, १८४४ लाई मात्र पहिचान गर्नु थियो, ख्रीष्टद्वारा Palmoni को रूपमा प्रकट हुनुभएको परमेश्वरको प्रकाशमाथि चिसो पानी खन्याउनु हो।

The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.

الهی‌دانان اَدوِنتیسم با جدیت کوشیده‌اند اهمیتِ پرسشِ آیهٔ سیزدهمِ بابِ هشتمِ دانیال را مدفون سازند تا در خوراکِ افسانه‌های خود آن طعمی را پدید آورند که مقرر داشته‌اند نادانانِ گوش‌خارش‌دار را از دل‌نگران شدن نسبت به حقایقِ مرتبط با ستونِ مرکزیِ اَدوِنتیسم بازدارد.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.

> «آیه‌ای از کتاب‌مقدس که بیش از هر آیهٔ دیگر، هم بنیاد و هم ستونِ مرکزیِ ایمان ادونتی را تشکیل می‌داد، این اعلان بود: “تا دو هزار و سیصد شبانه‌روز؛ آنگاه قُدس مطهّر خواهد شد.” [دانیال 8:14.] این سخنان برای همهٔ ایمان‌آورندگان به آمدنِ قریب‌الوقوعِ خداوند، آشنا بود. این نبوّت بر زبانِ هزاران تن، به‌عنوان شعارِ ایمانِ ایشان، تکرار می‌شد. همگان احساس می‌کردند که در رویدادهایی که در آن پیشگویی شده بود، درخشان‌ترین انتظارات و عزیزترین امیدهای ایشان نهفته است. نشان داده شده بود که این ایامِ نبوی در پاییزِ سال 1844 به پایان می‌رسد. ادونتیست‌ها نیز، همچون دیگران در جهانِ مسیحیت، در آن زمان بر این باور بودند که زمین، یا بخشی از آن، همان قُدس است. آنان چنین می‌فهمیدند که تطهیرِ قُدس، همان پاک‌سازیِ زمین به‌وسیلهٔ آتش‌های آخرین روزِ عظیم است، و این امر در بازگشتِ دوم روی خواهد داد. از این‌رو، این نتیجه حاصل شد که مسیح در سال 1844 به زمین بازخواهد گشت.»

> “But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.

> «Արդ, նշանակված ժամանակը անցել էր, և Տերը չէր հայտնվել։ Հավատացյալները գիտեին, որ Աստծո Խոսքը չէր կարող ձախողվել. ուրեմն մարգարեության իրենց մեկնությունն էր սխալ. բայց ո՞րն էր սխալը։ Շատերը, անհոգեմտաբար, դժվարության հանգույցը կտրեցին՝ ժխտելով, թե 2300 օրերը ավարտվել էին 1844 թվականին։ Դրա համար ոչ մի պատճառ չէր կարելի բերել, բացի միայն այն բանից, որ Քրիստոսը չէր եկել այն ժամանակ, երբ իրենք նրան սպասում էին։ Նրանք պնդում էին, թե եթե մարգարեական օրերը ավարտված լինեին 1844 թվականին, ապա Քրիստոսն այն ժամանակ վերադարձած կլիներ՝ սրբարանը մաքրելու՝ երկիրը կրակով մաքրագործելով. և քանի որ նա չէր եկել, ուրեմն օրերը չէին կարող ավարտված լինել։»

> “To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.

> پذیرفتنِ این نتیجه به معنای دست کشیدن از محاسبهٔ پیشینِ ادوار نبوی بود. معلوم شده بود که ۲۳۰۰ روز از زمانی آغاز می‌شود که فرمانِ اردشیر برای بازسازی و بنای اورشلیم در پاییزِ سال ۴۵۷ پیش از میلاد به اجرا درآمد. با پذیرفتنِ این زمان به‌عنوان نقطهٔ آغاز، در تطبیقِ همهٔ رویدادهایی که در تبیینِ آن دوره در دانیال ۹:‏۲۵–۲۷ پیشگویی شده بود، هماهنگیِ کامل وجود داشت. شصت‌ونه هفته، یعنی نخستین ۴۸۳ سال از ۲۳۰۰ سال، می‌بایست تا مسیح، آن مسح‌شده، امتداد یابد؛ و تعمیدِ مسیح و مسحِ او به‌وسیلهٔ روح‌القدس در سال ۲۷ میلادی، دقیقاً این تعیین را به انجام رسانید. در میانهٔ هفتهٔ هفتادم، مسیحا می‌بایست منقطع گردد. سه سال و نیم پس از تعمید او، مسیح در بهارِ سال ۳۱ میلادی مصلوب شد. هفتاد هفته، یا ۴۹۰ سال، می‌بایست به‌طور خاص به یهودیان تعلق داشته باشد. با انقضای این دوره، آن قوم با آزارِ شاگردانِ او، ردِّ مسیح را از سوی خود مُهر کرد، و رسولان در سال ۳۴ میلادی به سوی امت‌ها روی آوردند. چون نخستین ۴۹۰ سال از ۲۳۰۰ سال در آن هنگام به پایان رسیده بود، ۱۸۱۰ سال باقی می‌ماند. از سال ۳۴ میلادی، ۱۸۱۰ سال تا ۱۸۴۴ امتداد می‌یابد. فرشته گفت: «آنگاه مقدس پاک خواهد شد.» همهٔ تعییناتِ پیشینِ نبوت بی‌هیچ تردیدی در زمانِ مقرر تحقق یافته بود. با این محاسبه، همه‌چیز روشن و هماهنگ بود، جز اینکه دیده نمی‌شد در سال ۱۸۴۴ هیچ رویدادی که با تطهیرِ مقدس مطابقت داشته باشد، رخ داده باشد. انکارِ اینکه آن ایام در آن زمان پایان یافته بود، به معنای گرفتار کردنِ تمامِ این مسئله در آشفتگی، و دست کشیدن از مواضعی بود که به‌واسطهٔ تحقق‌های بی‌ابهامِ نبوت استوار شده بود.

> “But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.

> “परन्तु परमेश्वर ने महान आगमन आंदोलन में अपनी प्रजा की अगुवाई की थी; उसकी सामर्थ्य और महिमा ने उस कार्य का साथ दिया था, और वह उसे अन्धकार और निराशा में समाप्त होने नहीं देगा, ताकि उस पर झूठे और उन्मादी उत्तेजना के रूप में दोष लगाया जाए। वह अपने वचन को सन्देह और अनिश्चितता में घिरा हुआ नहीं छोड़ेगा। यद्यपि बहुतों ने भविष्यद्वाणी की अवधियों के विषय में अपनी पूर्व गणना का परित्याग कर दिया, और उस पर आधारित आंदोलन की शुद्धता का इन्कार किया, तथापि अन्य लोग विश्वास और अनुभव के उन बिन्दुओं को त्यागने के लिए तैयार न थे, जिन्हें पवित्रशास्त्र और परमेश्वर के आत्मा की साक्षी से समर्थन प्राप्त था। उनका विश्वास था कि भविष्यद्वाणियों के अध्ययन में उन्होंने व्याख्या के सुदृढ़ सिद्धान्त अपनाए थे, और यह उनका कर्तव्य था कि जो सत्य वे पहले ही प्राप्त कर चुके थे, उन्हें दृढ़तापूर्वक थामे रहें, और बाइबिलीय अनुसंधान की उसी दिशा में आगे बढ़ते रहें। गंभीर प्रार्थना के साथ उन्होंने अपनी स्थिति की पुनः समीक्षा की, और अपनी भूल का पता लगाने के लिए पवित्रशास्त्र का अध्ययन किया। जब वे भविष्यद्वाणी की अवधियों की अपनी गणना में कोई त्रुटि न देख सके, तब वे पवित्रस्थान के विषय की अधिक निकटता से जाँच करने के लिए प्रेरित हुए।” — द ग्रेट कंट्रोवर्सी, 409, 410.

We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.

ما از طریق خواهر وایت، در همان عبارتی که رؤیای نهر اولای شناسایی شده است، آگاه شده‌ایم که «نیاز به مطالعه‌ای بسیار دقیق‌تر از کلام خدا» وجود دارد. الهی‌دانان موضوع «دوره‌های نبوی» را در عبارت پیشین از کتاب The Great Controversy چنان مطرح خواهند کرد که گویی «دوره‌های نبوی»‌ای که خواهر وایت تفسیر خود را به آن محدود می‌سازد، همان پنج نبوتی است که در درون نبوتِ دو هزار و سیصد ساله بازنمایی شده‌اند. آنان، در نهایت، ادعا می‌کنند که چهار مورد از آن نبوت‌ها به‌طور مشخص در آن عبارت مورد بحث قرار گرفته‌اند. اما «مطالعه‌ای بسیار دقیق‌تر» در این موضوع نشان می‌دهد که اصطلاح «دوره‌های نبوی» به‌صورت جمع، در نوشته‌های خواهر وایت، دقیق‌تر به دو نبوتی اشاره دارد که می‌بایست در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق می‌یافتند.

There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?

پیش‌گویی‌های زمانیِ مشخصی پنج‌گانه وجود دارد که جبرائیل برای دانیال تعیین کرد و بخشی از دو هزار و سیصد سال به‌شمار می‌آیند. نخستینِ آن‌ها چهل و نه سال را مشخص می‌کند، زمانی که «کوچه‌ها و حصارها در زمان‌های سخت بنا خواهد شد.» دومین، تعمید مسیح بود، پس از چهارصد و هشتاد و سه سال از نقطهٔ آغازِ ۴۵۷ پیش از میلاد. سومین، مصلوب شدن او بود؛ چهارمین تعیین می‌کرد که در پایانِ چهارصد و نود سالی که به‌طور خاص برای قوم یهود جدا شده بود، انجیل به امت‌ها خواهد رسید؛ و پنجمین، و تنها پنجمین پیش‌گویی زمانی، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت. چهار پیش‌گویی زمانیِ پیشین، بسیار پیش از ۱۸۴۴ به پایان رسیده بودند. پس خواهر وایت در واقع چه منظوری دارد هنگامی که تعبیر «دوره‌های نبوی» را به‌صورت جمع به‌کار می‌برد، دوره‌هایی که قرار بود در ۱۸۴۴ پایان یابند؟

Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:

او در پرداختن به نخستین نومیدیِ میلری‌ها، پاسخ آن پرسش را مشخص می‌سازد:

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> “मैंने परमेश्वर की प्रजा को आनंदित अपेक्षा में, अपने प्रभु की बाट जोहते देखा। परन्तु परमेश्वर ने उन्हें परखने की ठानी थी। उसका हाथ भविष्यवाणी की अवधियों की गणना में हुई एक भूल पर पड़ा रहा। जो अपने प्रभु की बाट जोह रहे थे, वे उस भूल को न जान सके, और वे सबसे विद्वान पुरुष भी, जो उस समय का विरोध कर रहे थे, उसे देख न सके। परमेश्वर ने ठहराया था कि उसकी प्रजा निराशा का सामना करे। समय बीत गया, और जिन्होंने अपने उद्धारकर्ता की आनंदित अपेक्षा की थी, वे उदास और निरुत्साहित हो गए; जबकि जिन्होंने यीशु के प्रकट होने से प्रेम नहीं रखा था, पर भयवश उस संदेश को ग्रहण किया था, वे इस बात से प्रसन्न हुए कि वह अपेक्षित समय पर नहीं आया। उनके धर्म-स्वीकार ने न तो हृदय को प्रभावित किया था और न जीवन को शुद्ध किया था। समय का बीत जाना ऐसे हृदयों को प्रकट करने के लिए भली-भाँति उपयुक्त था। वही सबसे पहले मुड़े और उन शोकाकुल, निराश जनों का उपहास करने लगे, जो वास्तव में अपने उद्धारकर्ता के प्रकट होने से प्रेम रखते थे। मैंने अपनी प्रजा को परखने में और उन्हें ऐसी खोजी परीक्षा देने में, जिससे यह प्रकट हो कि परीक्षा की घड़ी में कौन पीछे हटेगा और लौट जाएगा, परमेश्वर की बुद्धि को देखा।”

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.

> «عیسی و تمامی لشکر آسمان با همدردی و محبت بر کسانی می‌نگریستند که با انتظارِ شیرین، مشتاق دیدار او بودند که جان‌هایشان او را محبت می‌داشت. فرشتگان بر گرد آنان در پرواز بودند تا ایشان را در ساعتِ آزمایششان تقویت کنند. آنان که از پذیرفتنِ پیام آسمانی غفلت ورزیده بودند، در تاریکی واگذاشته شدند، و غضبِ خدا بر ایشان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برای آنان فرستاده بود بپذیرند. آن وفادارانِ نومیدشده که نمی‌توانستند دریابند چرا خداوندشان نیامد، در تاریکی واگذاشته نشدند. بار دیگر به سوی کتاب‌مقدس‌های خود هدایت شدند تا ادوار نبوتی را بررسی کنند. دستِ خداوند از روی ارقام برداشته شد، و خطا توضیح داده شد. آنان دیدند که ادوار نبوتی تا ۱۸۴۴ امتداد می‌یافت، و همان شواهدی که برای نشان دادنِ این‌که ادوار نبوتی در ۱۸۴۳ پایان می‌یافت ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن‌ها در ۱۸۴۴ خاتمه می‌یابند.» Early Writings, 235–237.

The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.

«دوره‌های نبوی» همان «دوره‌های نبوی» بودند که «تا ۱۸۴۴ امتداد می‌یافتند»، و میلیری‌ها در آغاز بر این باور بودند که تا ۱۸۴۳ امتداد دارند. «دوره‌های نبوی» که تا ۱۸۴۴ امتداد یافتند، سه دورهٔ نبوی بودند، و همهٔ آن‌ها بر لوح‌های حبقوق نمایش یافته‌اند. یکی از این سه دوره صرفاً ۱۸۴۴ را «لمس می‌کند»، و دو دورهٔ دیگر تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ امتداد می‌یابند. هزار و سیصد و سی و پنج روز تا نخستین روزِ ۱۸۴۴ امتداد یافت، همان‌گاه که نخستین نومیدیِ میلیری‌ها فرا رسید، و زمانِ تأخیرِ هر دو، یعنی حبقوق باب دو، و مَثَلِ ده باکره در متی بیست و پنج، آغاز شد.

The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.

دو هزار و سیصد روزِ دانیال، باب هشت، آیهٔ چهارده، تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ امتداد یافت، و نیز دو هزار و پانصد و بیست سالِ «هفت زمان» که بر ضد پادشاهی جنوبیِ یهودا بود، در همان‌جا به پایان رسید. پَلمونی در آیهٔ سیزدهمِ دانیال هشت، خویشتن را به‌عنوان «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» معرفی می‌کند، و «ساختار» و «طرح» نبوی‌ای که سپس عرضه داشت، دست‌کم ده نبوتِ زمانیِ به‌هم‌پیوسته را در بر می‌گرفت.

We will begin to consider these truths further in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به بررسی بیشتر این حقایق خواهیم پرداخت.

> “Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.

> مسیح به جهان درسی عطا کرد که باید بر ذهن و جان نقش بندد. او گفت: «و حیات جاودانی این است که تو را، خدای واحدِ حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستادهٔ توست، بشناسند.» اما شیطان بر اذهان بشری عمل می‌کند و می‌گوید: این یا آن عمل را انجام دهید، و چون خدایان خواهید شد. او با استدلالی فریبنده آدم و حوا را بر آن داشت که در کلام خدا شک کنند و به جای آن، نظریه‌ای را بنشانند که به تعدّی و نافرمانی انجامید. و سفسطهٔ او امروز نیز همان می‌کند که در عدن کرد. هنگامی که مسیح به جهان ما آمد، ماهیگیرانی فروتن را به‌عنوان بنیان کلیسای خود برگزید. او کوشید ماهیت پادشاهی و مأموریت خویش را برای این شاگردان توضیح دهد. اما فهم محدود ایشان برای او قیدی پدید می‌آورد. آنان تعالیم کاتبان و فریسیان را پذیرفته بودند، و ازاین‌رو بخش بزرگی از آنچه باور داشتند نادرست بود. و هرچند مسیح سخنان بسیاری برای گفتن به ایشان داشت، آنان قادر نبودند بخش بزرگی از آنچه او مشتاق بود به ایشان منتقل کند، بشنوند.

> “Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.

> «مسیح دینداران این زمان را چنان آکنده از افکار نادرست می‌یابد که در ذهن‌های ایشان هیچ جایی برای حقیقت نیست. با تعلیمی که داده می‌شود، معلمان عقاید نویسندگان بی‌ایمان را درهم می‌آمیزند. بدین‌سان در ذهن جوانان کرکاس کاشته‌اند. آنان بر زبان می‌آورند احساسات و عقایدی را که نباید به جوان یا پیر عرضه شود، بی‌آنکه هرگز بیندیشند چه نوع بذری می‌کارند، یا چه محصولی را در نتیجه خواهند ناگزیر درو کنند.» Review and Herald, July 3, 1900.

Back to Articles