Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Fourteen

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شمارهٔ چهارده

Number Fourteen

شمارهٔ چهارده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The history of “God’s marvelous works,” is also represented by the prophetic question of “how long.” The history represented in those two, and many other symbols, represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period there is a debate over the true and the many other false latter rain messages. There is only one genuine latter rain message. The story line of the sacred history where God performs His marvelous works is placed within the context of the book of Joel where the “new wine” is cut off from one class while being poured out upon the other class.

تاریخِ «اعمالِ شگفت‌انگیزِ خدا» نیز در پرسشِ نبویِ «تا به کی» بازنمایی شده است. تاریخی که در آن دو، و نیز در بسیاری از نمادهای دیگر، به تصویر کشیده شده است، زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را نمایان می‌سازد. در آن دوره، مجادله‌ای بر سرِ پیامِ راستینِ بارانِ آخِر و پیام‌های کاذبِ بسیارِ دیگرِ بارانِ آخِر در جریان است. تنها یک پیامِ حقیقیِ بارانِ آخِر وجود دارد. خطِ رواییِ تاریخِ مقدسی که در آن خدا اعمالِ شگفت‌انگیزِ خویش را به‌جا می‌آورد، در چارچوبِ کتابِ یوئیل قرار داده شده است، جایی که «شرابِ تازه» از یک طبقه بازداشته می‌شود، در حالی که بر طبقهٔ دیگر فرو ریخته می‌شود.

There are a few contrasts in the book of Joel that are to be noted. The root of the word “parable” means “placing beside” and inherently involves a contrast of two classes. We have touched some of the ‘contrasts’ in the book of Joel previously, pointing out that the crown of pride that is worn by the drunkards that rule Jerusalem is contrasted with those who wear the crown of glory. We have not yet shared how the symbol of joy is the opposite, but a counterpart of being ashamed, but it is, and we intend to show that. The subject of alpha and omega is also located in the book of Joel and that principle of the first illustrating the last is also confirmed by Peter’s two sermons in the book of Acts.

در کتاب یوئیل چند تقابل وجود دارد که باید بدان‌ها توجه شود. ریشهٔ واژهٔ «مَثَل» به معنای «در کنار نهادن» است و ذاتاً متضمن تقابلِ دو طبقه است. ما پیش‌تر به برخی از این «تقابل‌ها» در کتاب یوئیل اشاره کرده‌ایم و خاطرنشان ساخته‌ایم که تاجِ تکبّر که میگسارانی که بر اورشلیم حکم می‌رانند بر سر دارند، در تقابل است با کسانی که تاجِ جلال را بر سر می‌نهند. هنوز بیان نکرده‌ایم که نمادِ شادی، در عین آنکه ضدّ شرمسار بودن است، همتای آن نیز هست؛ امّا چنین است، و قصد داریم آن را نشان دهیم. موضوعِ آلفا و امگا نیز در کتاب یوئیل یافت می‌شود، و آن اصل که نخست، آخر را به تصویر می‌کشد نیز به‌وسیلهٔ دو موعظهٔ پطرس در کتاب اعمال تأیید می‌گردد.

Acts chapter two takes place on Pentecost at 9 AM (the third hour) and chapter three is the ninth hour (3 PM) the time of the evening sacrifice. In Acts two the message Peter proclaims is in the upper room of a private residence, but his sermon in chapter three is given in the temple. They are tied together by the call to repentance in both meetings. Same message, two geographical places representing the symbol of a doubling within the Pentecostal message that is divided between the courtyard and the temple. In Revelation eleven John is told to measure the temple, but leave off the courtyard for it was given to the Gentiles.

اعمال باب دو در روز پنطیکاست، ساعت ۹ صبح (ساعت سوم) رخ می‌دهد، و باب سه در ساعت نهم (۳ بعدازظهر)، یعنی زمان قربانی شامگاهی. در اعمال دو، پیامی که پطرس اعلام می‌کند در بالاخانهٔ خانه‌ای خصوصی است، اما موعظهٔ او در باب سه در معبد ایراد می‌شود. این دو، به‌واسطهٔ دعوت به توبه در هر دو اجتماع، به یکدیگر پیوند خورده‌اند. همان پیام، در دو مکان جغرافیایی، که نمادِ دوگانگی‌ای در درون پیام پنطیکاستی است که میان صحن و معبد تقسیم شده است. در مکاشفه یازده، به یوحنا گفته می‌شود که معبد را اندازه بگیرد، اما صحن را واگذارد، زیرا به امّت‌ها داده شده بود.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> ۽ مون کي ھڪڙو بانس ڏنو ويو، جيڪو لٺ وانگر ھو؛ ۽ فرشتو بيٺو ھو ۽ چيائين، اٿ، ۽ خدا جي ھيڪل کي، ۽ قربانگاھ کي، ۽ انھن کي جيڪي ان ۾ عبادت ڪن ٿا، ماپ. پر جيڪو صحن ھيڪل کان ٻاھر آھي سو ڇڏ، ۽ ان کي نه ماپ؛ ڇاڪاڻ⁠تہ اھو غير قومن کي ڏنو ويو آھي: ۽ پاڪ شھر کي اھي ٻائيتاليھہ مھينا پيرن ھيٺ لتاڙيندا. مڪاشفو 11:1، 2.

Thus, the doubling of the two sermons and the division of the two sermon’s location, identifies two audiences for the latter rain in the book of Joel. One audience is the Gentiles outside the temple and the other is the Jews in the temple. In the judgment of the living the house of God is judged first, and from 9/11 unto the Sunday law the temple is judged, and from the Sunday law until the close of human probation the Gentiles are judged. That judgment occurs during the latter rain identified by Peter as being set forth in the book of Joel. What the courtyard (the Gentiles) and the temple (God’s church) in the division represented in Acts chapters two and three, is also the distinction in Joel of the former rain and the latter rain. The former rain arrived at 9/11 and is poured out while God’s temple is being judged. When that process is finished the latter rain is poured out upon the Gentiles in the courtyard.

پس، تکرارِ دو موعظه و تقسیمِ جایگاهِ آن دو موعظه، در کتاب یوئیل دو مخاطب را برای بارانِ آخر مشخص می‌سازد. یک مخاطب، امّت‌ها در بیرونِ هیکل‌اند و مخاطبِ دیگر، یهودیان در درونِ هیکل. در داوریِ زندگان، نخست خانهٔ خدا داوری می‌شود، و از 9/11 تا قانونِ یکشنبه، هیکل داوری می‌گردد؛ و از قانونِ یکشنبه تا پایانِ مهلتِ آزمونِ بشر، امّت‌ها داوری می‌شوند. این داوری در خلالِ بارانِ آخر رخ می‌دهد؛ همان بارانی که پطرس آن را به‌عنوانِ امری که در کتابِ یوئیل بیان شده است معرفی می‌کند. آنچه صحنِ هیکل (امّت‌ها) و هیکل (کلیسای خدا) در آن تقسیم‌بندیِ مذکور در اعمال، باب‌های دو و سه، نمایان می‌سازند، همان تمایزی است که در یوئیل میانِ بارانِ اول و بارانِ آخر وجود دارد. بارانِ اول در 9/11 فرارسید و در حالی فرو ریخته می‌شود که هیکلِ خدا در حالِ داوری است. هنگامی که آن فرایند به پایان برسد، بارانِ آخر بر امّت‌ها در صحنِ هیکل فرو ریخته می‌شود.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.

> پس ای فرزندانِ صهیون، شادمان باشید و در یهوه خدای خویش وجد نمایید؛ زیرا او بارانِ نخستین را به اندازه به شما عطا کرده است، و برای شما باران را نازل خواهد ساخت، یعنی بارانِ نخستین و بارانِ آخر را در ماهِ اول. یوئیل ۲:۲۳.

It is not my point currently to identify the prophetic distinction between joy and being ashamed, but the verse informs God’s people to “be glad” because of the latter rain message. The latter rain message produces prophetic joy in God’s people. That being said the subject of the former or early rain, followed by the latter rain is an illustration of the stone of stumbling that was set aside and marveled at. The symbol of the corner stone that ultimately becomes the cap stone is what is marvelous in the eyes of both God and His people.

مقصود من در حال حاضر این نیست که تمایز نبوی میان شادی و شرمساری را مشخص سازم، بلکه این آیه به قوم خدا اعلام می‌کند که به سبب پیام باران آخِر، «شادمان باشند». پیام باران آخِر در قوم خدا شادیِ نبوی پدید می‌آورد. با این حال، موضوعِ بارانِ نخستین یا زودهنگام، که باران آخِر در پیِ آن می‌آید، تصویری است از سنگِ لغزش که کنار گذاشته شد و موجب شگفتی گردید. نمادِ سنگِ زاویه که سرانجام به سنگِ سرِ زاویه بدل می‌شود، همان چیزی است که در نظرِ خدا و قومِ او شگفت‌انگیز است.

The marvelous stone represents the Alpha and Omega of prophecy. The principle of the alpha and omega in terms of prophetic application is identified by Alpha and Omega repeatedly in His Word, and He is the Word. For this reason, that what has been revealed of this principle has been revealed to us and our children forever. The year 1863 is the cap stone of Bible prophecy, and it is the cap stone of the period of the third angel from 1844 unto 1863. 1844 was the foundation stone 1863 the cap stone of that prophetic period. 1844 to 1863 is an established prophetic period, just as established as 538 unto 1798. The fact that mankind does not know something which God has established, does not make that thing un-established!

شگفت‌انگیز سنگ نمایانگر الفا و امگای نبوت است. اصلِ الفا و امگا از حیثِ کاربردِ نبوی، بارها در کلامِ او به‌وسیلهٔ «الفا و امگا» شناسانیده شده است، و او خود کلام است. از این‌رو، آنچه از این اصل مکشوف شده، برای ما و فرزندانِ ما تا ابد مکشوف گردیده است. سالِ 1863 سنگِ سرِ نبوتِ کتاب‌مقدس است، و سنگِ سرِ دورهٔ فرشتهٔ سوم از 1844 تا 1863 نیز هست. 1844 سنگِ بنیاد بود و 1863 سنگِ سرِ آن دورهٔ نبوی. 1844 تا 1863 یک دورهٔ نبویِ تثبیت‌شده است، همان‌قدر تثبیت‌شده که 538 تا 1798. این واقعیت که نوعِ بشر چیزی را که خدا برقرار داشته است نمی‌داند، آن چیز را برقرارناشده نمی‌سازد!

We ended the previous article with the following passage.

ما مقالۀ پیشین را با فراز زیر به پایان رساندیم.

> “I was shown that his relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel. There were murmurers against Moses, when in adverse circumstances, and there have been murmurers against him.” Testimonies, volume 3, 85.

> «مرا نشان داده شد که نسبت او با قوم خدا، از بعضی جهات، شبیه نسبت موسی با اسرائیل بود. هنگامی که اوضاع نامساعد بود، بر ضدّ موسی غرغره‌کنندگان بودند، و بر ضدّ او نیز غرغره‌کنندگان بوده‌اند.» شهادت‌ها، جلد ۳، ص. ۸۵.

In 1863, James White represented “in some respects” “Moses to Israel.”

در سال ۱۸۶۳، جیمز وایت «از برخی جهات» نمایانگرِ «موسی برای اسرائیل» بود.

The period of 1844 unto 1863 was typified in the period of the Red Sea deliverance unto the first Kadesh. The first Kadesh is an alpha and the second Kadesh is the omega—providing two forty-year periods that lead to Kadesh and both ended in rebellion.

د ۱۸۴۴ څخه تر ۱۸۶۳ پورې دوره د سره سمندر د خلاصون څخه تر لومړي قادش پورې په دوره کې تمثیل شوې وه. لومړی قادش الفا ده او دوهم قادش اوميګا ده—او دا دوه څلوېښت کلنې دورې برابروي چې قادش ته رسېږي، او دواړه په بغاوت پای ته رسېدلې.

The Spirit of Prophecy aligns the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. The Bible aligns the Red Sea crossing with the cross, and Sister White confirms the disappointment of the disciples at the cross was typifying the great disappointment of 1844. It was the Lord’s will to go directly into the Promise Land, and the geographical marker of the entrance into the Promise Land was Jericho, which is where in this second week of December, 2025, that the archeologists just dug out ancient Jericho—only to find to their dismay that the fallen walls they discovered there had all fallen outward, not inward as they always do during a siege. In an ancient siege the walls were beaten down and pushed over towards the inside. Not so with Jericho.

نبوت کی روح بحرِ قلزم کے عبور کو 1844 کی عظیم مایوسی کے ساتھ ہم آہنگ کرتی ہے۔ بائبل بحرِ قلزم کے عبور کو صلیب کے ساتھ مربوط کرتی ہے، اور سسٹر وائٹ تصدیق کرتی ہیں کہ صلیب پر شاگردوں کی مایوسی 1844 کی عظیم مایوسی کی تمثیل تھی۔ خداوند کی مرضی یہ تھی کہ براہِ راست موعودہ سرزمین میں داخل ہوا جائے، اور موعودہ سرزمین میں داخلے کی جغرافیائی علامت یریحو تھی؛ اور یہی وہ مقام ہے جہاں دسمبر 2025 کے اس دوسرے ہفتے میں ماہرینِ آثارِ قدیمہ نے قدیم یریحو کو ابھی ابھی کھود نکالا—اور اپنی شدید حیرت و افسوس کے ساتھ یہ دریافت کیا کہ وہاں جو گری ہوئی فصیلیں انہیں ملیں، وہ سب باہر کی طرف گری ہوئی تھیں، اندر کی طرف نہیں، جیسا کہ محاصرے کے دوران ہمیشہ ہوتا ہے۔ قدیم محاصرے میں فصیلوں کو کوٹ کوٹ کر گرا دیا جاتا تھا اور انہیں اندر کی جانب دھکیل دیا جاتا تھا۔ مگر یریحو میں ایسا نہ تھا۔

> So the people shouted when the priests blew with the trumpets: and it came to pass, when the people heard the sound of the trumpet, and the people shouted with a great shout, that the wall fell down flat, so that the people went up into the city, every man straight before him, and they took the city. Joshua 6:20.

> پس قوم هنگامی که کاهنان در کرناها دمیدند، بانگ برآوردند؛ و چون قوم آواز کرنا را شنیدند و قوم با بانگی عظیم فریاد زدند، دیوار به‌کلی فرو ریخت، به‌گونه‌ای که قوم، هر مردی مستقیم از برابر خویش، به شهر برآمدند و شهر را گرفتند. یوشع ۶:۲۰.

The archeologists also found jars with food, identifying that when the walls came down it was not a long drawn-out siege. It also answered a question among the archeological group as to why the biblical record of the fall of Jericho identifies them going “up” into Jericho over a hill or ramp, which they now know was created when the walls fell outward.

باستان‌شناسان همچنین خمره‌هایی حاوی غذا یافتند که نشان می‌داد هنگامی که دیوارها فرو ریختند، محاصره‌ای طولانی و فرساینده در کار نبوده است. این یافته همچنین به پرسشی در میان گروه باستان‌شناسان پاسخ داد که چرا گزارش کتاب‌مقدسیِ سقوط اَریحا بیان می‌کند که آنان از فراز تپّه‌ای یا شیبی به «بالا» به درون اَریحا رفتند؛ شیب یا تپّه‌ای که اکنون می‌دانند بر اثر فرو ریختن دیوارها به سمت بیرون پدید آمده بود.

The first obstacle which announced the entrance into the Promised Land was Jericho, a city of influence and wealth. Jericho is 1863, and Jericho is a subject of Bible prophecy, not only as an illustration of the Sunday law time period, but also in connection with its fall and rise. Jericho also had its own specific prophetic curse pronounced upon it. Joshua pronounced a curse upon the man who rebuilt Jericho, and in so doing identified that the man who rebuilt Jericho would lose his youngest and oldest sons in the re-building of that cursed city. One son was to be lost at the laying of the foundation and the other at the raising of the gate. That prophecy was fulfilled, and the record of its fulfillment is recorded in the Bible, making Jericho an established biblical symbol.

نخستین مانعی که ورود به سرزمین موعود را اعلام کرد، اَریحا بود، شهری برخوردار از نفوذ و ثروت. اَریحا سال ۱۸۶۳ است، و اَریحا موضوعی از نبوت کتاب‌مقدسی است؛ نه تنها به‌عنوان تصویری از دورهٔ زمانی قانون یکشنبه، بلکه همچنین در ارتباط با سقوط و برخاستن آن. اَریحا همچنین لعنت نبویِ خاصِ خود را داشت که بر آن اعلام شد. یوشع بر مردی که اَریحا را بازسازی کند لعنتی جاری ساخت، و بدین‌وسیله مشخص کرد که آن مرد که اَریحا را بازسازی می‌کند، در جریان بازسازی آن شهرِ ملعون، پسر کوچک‌تر و پسر بزرگ‌تر خود را از دست خواهد داد. یکی از پسران هنگام نهادن بنیاد از دست می‌رفت و دیگری هنگام برپا کردن دروازه. آن نبوت تحقق یافت، و گزارش تحقق آن در کتاب‌مقدس ثبت شده است؛ از این‌رو اَریحا نمادی تثبیت‌شده در کتاب‌مقدس است.

Within its historical demise, and in its prophetic curse, followed by the historical fulfillment of that prophecy, we find three witnesses speaking about Jericho in 1863. All three of those testimonies are to be applied to 1863. Those three witnesses stand together just as three Moses’s stand prophetically at the end of their respective forty-year periods. One of those forty-year periods is clearly aligned with Millerite history, establishing that all three representations of Moses at the end of each forty-year period align with the history of 1863—the history of the third angel.

در درون سقوط تاریخی آن، و در لعنت نبویِ آن، و سپس در تحقق تاریخیِ آن نبوت، سه شاهد را می‌یابیم که دربارهٔ اَریحا در سال ۱۸۶۳ سخن می‌گویند. هر سهِ آن شهادت‌ها باید بر سال ۱۸۶۳ تطبیق داده شوند. آن سه شاهد با یکدیگر ایستاده‌اند، همان‌گونه که سه موسی به‌طور نبوی در پایان دوره‌های چهل‌سالهٔ respective خود ایستاده‌اند. یکی از آن دوره‌های چهل‌ساله به‌وضوح با تاریخ میلریتی هم‌راستا است، و این امر برقرار می‌سازد که هر سه بازنماییِ موسی در پایان هر دورهٔ چهل‌ساله با تاریخ ۱۸۶۳—تاریخ فرشتهٔ سوم—منطبق هستند.

Two of those three witnesses of Moses’ forty years end at Kadesh, the third conclusion of the forty years was the Jordan River, and the conclusion of the second was the Red Sea. The conclusion of the first forty years was Moses fleeing Egypt. All three are describing a flight out of Egypt in fulfillment of Abraham’s four-hundred and thirty year prophecy of bondage in Egypt.

دو مورد از آن سه شاهدِ چهل سالِ موسی در قادش پایان می‌یابند؛ سومین پایانِ آن چهل سال، رود اردن بود، و پایانِ دوم، دریای سرخ. پایانِ نخستین چهل سال، گریختنِ موسی از مصر بود. هر سه، خروجی به‌صورت گریز از مصر را توصیف می‌کنند، در تحققِ نبوتِ چهارصد و سی‌سالهٔ ابراهیم دربارهٔ بندگی در مصر.

Moses’ three forty-year periods, whose endings (capstone) represents a type of deliverance from Egypt, were a fulfillment of Abraham’s prophecy of captivity in and deliverance out of Egyptian bondage. As the prophesied deliverer of Abraham’s covenant promise, Moses himself began by being saved out of the water, as his name means. Thereafter Moses led God’s people through the waters of the Red Sea and thereafter to the shore of the deliverance, represented by the Jordan River. The alpha of Moses life was saving from the water of the Nile and omega was the salvation represented by the water of the Jordan River. The alpha of Moses life illustrated by the experience defined by his name and his parents, being godly parents knew that the baby had been sentenced to death, as he would be forty years later after killing the Egyptian. As godly parents who knew their son needed to be saved from the death sentence, prepared for him an ark, that passed from the Hebrew world unto the Egyptian world, just as Moses left at the end of forty years the Egyptian world for the Hebrew world.

موسى در سه دورهٔ چهل‌سالهٔ خود، که پایان‌های آن‌ها (سنگِ سرِ بنا) نمونه‌ای از رهایی از مصر را نمایان می‌سازد، تحققِ نبوتِ ابراهیم دربارهٔ اسارت در بندگیِ مصر و رهایی از آن بود. موسی، به‌عنوان رهانندهٔ موعودِ وعدهٔ عهدِ ابراهیم، خود از همان آغاز، چنان‌که معنای نامش نیز دلالت می‌کند، از آب نجات یافت. پس از آن، موسی قومِ خدا را از میان آب‌های دریای سرخ عبور داد و سپس به ساحلِ رهایی، که به‌وسیلهٔ رود اردن نمود یافته است، رهبری کرد. آلفای زندگیِ موسی، نجات از آبِ نیل بود و اومگای آن، نجاتی که آبِ رود اردن مظهر آن بود. آلفای زندگیِ موسی، که با تجربه‌ای که نام او و والدینش آن را تعریف می‌کرد مجسم شده بود، چنین بود که والدینِ خداترسِ او می‌دانستند آن نوزاد به مرگ محکوم شده است؛ همان‌گونه که او چهل سال بعد، پس از کشتن آن مصری، چنین خواهد بود. والدینِ خداترسِ او، که می‌دانستند پسرشان باید از حکمِ مرگ نجات یابد، برای او صندوقی آماده کردند که از جهانِ عبرانی به جهانِ مصری گذر کرد؛ درست همان‌گونه که موسی در پایانِ چهل سال، جهانِ مصری را برای جهانِ عبرانی ترک کرد.

Moses repeated the story of Noah in his salvation from the water. The very first mention of Moses as the “deliverer” of Abraham’s four-hundred and thirty year covenant prophecy was a repetition of the history where God entered into covenant with mankind, therefore bringing Abraham’s covenant prophecy of a chosen people together with the covenant promise to all mankind. This identifies a baptism in the transfer of the baby Moses to Pharaoh’s daughter, for the death was acknowledged by the parent’s work, the burial is represented by the ark upon the water, and the resurrection is Pharaoh’s daughter.

موسیٰ نے پانی سے اپنی نجات میں نوح کی سرگزشت کو دہرایا۔ ابراہیم کی چار سو تیس سالہ عہدی نبوت کے “نجات دہندہ” کے طور پر موسیٰ کا پہلا ہی ذکر اُس تاریخ کی تکرار تھا جس میں خدا نے نوعِ انسان کے ساتھ عہد باندھا؛ یوں ابراہیم کے عہدی وعدۂ نبوت، یعنی ایک برگزیدہ قوم کے بارے میں، تمام بنی نوع انسان کے لیے عہدی وعدے کے ساتھ یکجا ہو گئے۔ یہ بات فرعون کی بیٹی کے حوالے کیے جانے میں طفلِ موسیٰ کی منتقلی کے اندر ایک بپتسمہ کی نشان دہی کرتی ہے، کیونکہ موت کو والدین کے عمل سے تسلیم کیا گیا، تدفین کی نمائندگی پانی پر موجود کشتی سے ہوتی ہے، اور قیامت فرعون کی بیٹی ہے۔

Moses’ life begins with the baptism of Noah’s ark being typified. This then means that from the outset the number “8” is associated with Moses, for the root of his covenant relationship began with the number “8” from the covenant of Noah, and his work was to institute the rite of circumcision on the “eighth” day. He was then tested and he failed on the very rite. Moses life begins with a baptism and forty years later there is a death (of an Egyptian) that marks the point where the Egyptian Moses dies and becomes strictly a son of Abraham. The beginning and ending of Moses’s first forty years is represented by a baptism. The first identified a transition from Hebrew to Egyptian and the last from Egyptian to Hebrew. Forty years after that, Moses takes God’s people through the baptism of the Red Sea, on his way to the baptism at the Jordan, which he never made.

زندگیِ موسی با به‌نمون درآمدنِ تعمیدِ کشتیِ نوح آغاز می‌شود. از این رو، از همان آغاز، عدد «۸» با موسی پیوند می‌یابد، زیرا ریشهٔ رابطهٔ عهدیِ او از عهدِ نوح با عدد «۸» آغاز شد، و مأموریت او این بود که آیینِ ختنه را در روز «هشتم» برقرار سازد. سپس آزموده شد و درست در همان آیین شکست خورد. زندگیِ موسی با یک تعمید آغاز می‌شود و چهل سال بعد، مرگی (مرگِ یک مصری) رخ می‌دهد که نقطه‌ای را نشان می‌دهد که در آن، موسیِ مصری می‌میرد و او به‌گونه‌ای کامل پسرِ ابراهیم می‌شود. آغاز و پایانِ نخستین چهل سالِ زندگیِ موسی با یک تعمید نمایانده می‌شود. نخستین، گذار از عبری به مصری را مشخص کرد و آخری، گذار از مصری به عبری را. چهل سال پس از آن، موسی قومِ خدا را از میانِ تعمیدِ دریای سرخ می‌گذراند، در مسیرِ تعمید در اردن، که هرگز بدان نرسید.

God’s people under the guidance of Joshua entered the Promised Land without Moses for he died just before the baptism of the Jordan River arrived. Moses said, and Peter repeated that the Lord thy God would raise up a prophet like unto Moses. The prophet who was typified by Moses was Christ, and He began His work exactly where Moses left off. He began His work at His baptism, and that baptism was the exact place Joshua baptized ancient Israel when they crossed the Jordan into the Promised Land. The gospels inform us that John was baptizing at Bethabara, which is the crossing point, and means ferry crossing.

قومِ خدا، زیر هدایت یوشع، بی‌آنکه موسی با ایشان باشد، به سرزمین موعود داخل شدند، زیرا او درست پیش از آنکه زمانِ تعمیدِ رود اردن فرا رسد، درگذشت. موسی گفت، و پطرس نیز تکرار کرد، که یهوه خدای تو نبی‌ای مانند موسی برای تو برخواهد انگیخت. آن نبی که موسی نمونه و تمثیل او بود، مسیح بود، و او کار خویش را دقیقاً از همان‌جا آغاز کرد که موسی آن را واگذاشت. او کار خود را از تعمید خویش آغاز نمود، و آن تعمید دقیقاً در همان جایی بود که یوشع، اسرائیلِ باستان را هنگام عبور از اردن به درونِ سرزمین موعود، تعمید داد. اناجیل ما را آگاه می‌سازند که یوحنا در بیت‌عباره تعمید می‌داد، که محلِ عبور است و معنای آن «گذرگاهِ کشتی» است.

The Red Sea is the symbol of the rebellion of Egypt, identifying Moses prophetic testimony in this line as truth. The Nile River to the Red Sea (sometimes called a river) and on to the Jordan. Moses, meaning ‘saved out of the water’ begins and ends his testimony at the water of deliverance, and each of those waters manifest two classes of worshippers.

بحرِ قلزم مصر کی سرکشی کی علامت ہے، اور اس سلسلے میں موسیٰ کی نبوی گواہی کو حق کے طور پر مشخص کرتا ہے۔ دریائے نیل سے بحرِ قلزم (جسے بعض اوقات دریا بھی کہا جاتا ہے) اور پھر اردن تک۔ موسیٰ، جس کے معنی ہیں ’پانی میں سے بچایا گیا‘، اپنی گواہی کا آغاز اور اختتام نجات کے پانی پر کرتا ہے، اور ان پانیوں میں سے ہر ایک عبادت گزاروں کے دو طبقوں کو ظاہر کرتا ہے۔

The first forty years of Moses represents the first angel’s message and the second forty years is the second angel, the third being the third. The three angels possess their own peculiar prophetic characteristics such as that all three messages are represented in the first message. We have demonstrated this phenomenon publicly for years in connection with the first three chapters of the book of Daniel.

چهل سال نخستِ موسی نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ اوّل است، و چهل سالِ دوم، فرشتهٔ دوم است، و سومی نیز فرشتهٔ سوم. این سه فرشته ویژگی‌های نبویِ خاصِ خود را دارا هستند، از جمله این‌که هر سه پیام در پیامِ نخست بازنمایی شده‌اند. ما سالیان دراز این پدیده را به‌طور علنی در پیوند با سه بابِ نخستِ کتابِ دانیال نشان داده‌ایم.

Daniel feared God in chapter one and refused to eat the Babylonian diet, and God glorified him in the second and dietary visual test that followed, which led to the judgment and third test carried out by Nebuchadnezzar himself. Daniel chapter one is the first angel of Revelation fourteen who announces “fear God,” “give him glory” as Daniel did in the second dietary and visual test, for “the hour of the judgment” of Nebuchadnezzar has come.

دانیال در باب نخست از خدا ترسید و از خوردن خوراک بابلی سر باز زد، و خدا او را در آزمون دوم، یعنی آزمون خوراکی و بصریِ پس از آن، جلال بخشید؛ و این امر به داوری و آزمون سوم انجامید که خود نبوکدنصر آن را به اجرا درآورد. باب نخستِ دانیال همان فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده است که اعلام می‌کند: «از خدا بترسید»، «او را جلال دهید»، چنان‌که دانیال در آزمون دومِ خوراکی و بصری چنین کرد، زیرا «ساعت داوریِ» نبوکدنصر فرا رسیده است.

The first forty years of Moses’s life began because his parents feared God. When Pharaoh’s daughter saw the ark in the water, Moses had passed the second test, which is a visual test. Then Pharaoh’s daughter judged that he was not to die. Judgment also arrived at the end of the first forty; when He slew the Egyptian and had to flee Egypt.

چهل سال نخست زندگی موسی از آن‌رو آغاز شد که والدینش از خدا ترس داشتند. هنگامی که دختر فرعون صندوق را بر آب دید، موسی از آزمون دوم، که آزمونی بصری بود، گذشته بود. سپس دختر فرعون حکم کرد که او نباید بمیرد. داوری نیز در پایان آن چهل سال نخست فرا رسید؛ آنگاه که آن مصری را کشت و ناچار شد از مصر بگریزد.

In the second forty years, the second angel of Revelation fourteen announcing the fall of Babylon was typified by the fall of Egypt. In that fall, at the end of the forty years there was a tremendous manifestation of the power of God, as there was at the end of the second angel’s message during the Midnight Cry of 1844.

در دومین دورهٔ چهل‌ساله، فرشتهٔ دومِ مکاشفهٔ باب چهارده که سقوط بابل را اعلام می‌کرد، به‌وسیلهٔ سقوط مصر نمونه‌سازی شده بود. در آن سقوط، در پایان آن چهل سال، ظهوری عظیم از قدرت خدا پدید آمد؛ همان‌گونه که در پایان پیام فرشتهٔ دوم، در خلال فریاد نیمه‌شبِ ۱۸۴۴، چنین بود.

The third forty years begins with the judgment of death being pronounced on virtually the entire congregation, and it ends with the judgment of death upon the leader of that congregation.

تیسرا چالیس سالہ دور تقریباً پوری جماعت پر موت کی عدالت سنائے جانے سے شروع ہوتا ہے، اور اسی جماعت کے پیشوا پر موت کی عدالت واقع ہونے پر ختم ہوتا ہے۔

Sister White identifies that our work is to combine the three angels’ messages.

خواهر وایت بیان می‌کند که کار ما این است که پیام‌های سه فرشته را با یکدیگر متحد سازیم.

> “The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angels’ messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 950.

> «خداوند در شُرُفِ آن است که جهان را به سبب گناهش مجازات کند. او در شُرُفِ آن است که هیئت‌های مذهبی را به سبب ردّ نور و حقیقتی که به ایشان داده شده است، مجازات نماید. پیام عظیم، که پیام‌های فرشتۀ اول، دوم و سوم را در بر می‌گیرد، باید به جهان اعلام شود. این باید بارِ اصلیِ کار ما باشد.» تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ص. ۹۵۰.

Moses’ first forty years represents the first angel of Revelation fourteen, and his second period of forty years is the second angel and the third forty-year period is the third angel. Our “great message” is to combine “the first, second, and third angels’ messages” which places all three symbols of Moses’ in 1863, and therefore three Moses’ at the Sunday law.

چهل سال نخستِ موسی نمایانگر فرشتهٔ اوّلِ مکاشفهٔ چهارده است، و دورهٔ دومِ چهل‌سالهٔ او فرشتهٔ دوم، و دورهٔ سومِ چهل‌ساله فرشتهٔ سوم است. «پیام عظیم» ما آن است که «پیام‌های فرشتگان اوّل، دوم، و سوم» را با هم متحد سازیم، که بدین‌سان هر سه نمادِ موسی را در ۱۸۶۳ قرار می‌دهد، و بنابراین سه موسی را در قانون یکشنبه.

1844 to 1863 includes two witnesses of both forty-year periods that led to Kadesh. Inspiration identifies that a third cannot exist without a first and a second, the first forty years of Moses’ life must also represent 1844 to 1863. Moses is killing the Egyptian in 1863, along with Moses striking the Rock with his rod of authority and also when Moses asks to see God’s glory in the history of the rebellion of the golden calf. There are three Moses’ at 1863 and the Sunday law, and they are all forty years old.

از 1844 تا 1863 شامل دو شاهد از هر دو دورهٔ چهل‌ساله‌ای است که به قادش منتهی شدند. الهام تصریح می‌کند که سومی نمی‌تواند بدون اولی و دومی وجود داشته باشد؛ بنابراین، چهل سال نخستِ زندگیِ موسی نیز باید نمایانگر 1844 تا 1863 باشد. موسی در 1863 مصری را می‌کشد، و نیز همان‌گاه که موسی با عصای اقتدار خود صخره را می‌زند، و نیز هنگامی که موسی در تاریخِ شورشِ گوسالهٔ طلایی درخواست می‌کند جلال خدا را ببیند. در 1863 و قانون یکشنبه، سه موسی وجود دارند، و همگی چهل‌ساله‌اند.

Moses’ three periods each contain a deliverance by water; Moses in the basket aligns with Moses through the Red Sea which aligns with Moses twice at the Jordan River: the Nile, the Red Sea and twice at the Jordan. Waters of deliverance are represented in each of the three periods, for they all align with the period when the water of deliverance is being poured out during the latter rain period.

دوران‌های سه‌گانۀ موسی هر یک دربردارندۀ رهایی به‌واسطۀ آب است؛ موسی در سبد با موسی در عبور از دریای سرخ متناظر است، و آن نیز با موسی در دو بارِ مربوط به رود اردن متناظر می‌باشد: نیل، دریای سرخ، و دو بار در اردن. آب‌های رهایی در هر یک از این سه دوران نمایان شده‌اند، زیرا همۀ آنها با دوره‌ای هم‌راستا هستند که در آن، آبِ رهایی در خلال دورۀ بارانِ آخر فرو ریخته می‌شود.

At the end of the third period of forty years Moses struck the Rock with his rod. At the end of the second forty years his rod parted the Red Sea. At the end of the first forty years, he rejected the rod of Egyptian authority, chose to suffer with his people.

در پایانِ سومین دورهٔ چهل‌ساله، موسی صخره را با عصای خود زد. در پایانِ دومین چهل سال، عصای او دریای سرخ را شکافت. در پایانِ نخستین چهل سال، او عصای اقتدار مصری را رد کرد و برگزید که با قوم خود رنج بکشد.

At the end of the first period an Egyptian died, and at the end of the second period the military, firstborn and leadership of Egypt died. At the end of the third period the nation of Israel, Aaron and Moses had all died. These are three parallel histories that “line upon line” each represent 1844 unto 1863—the history of the third angel, which in turn represents 9/11 to the Sunday law, and the Pentecostal season when the waters of deliverance are poured out.

در پایانِ دورهٔ نخست، یک مصری مرد، و در پایانِ دورهٔ دوم، نظامیان، نخست‌زادگان و رهبریِ مصر مردند. در پایانِ دورهٔ سوم، قومِ اسرائیل، هارون و موسی همگی مرده بودند. این‌ها سه تاریخِ موازی‌اند که «حکم بر حکم» هر یک نمایانگرِ 1844 تا 1863 هستند—تاریخِ فرشتهٔ سوم، که به نوبهٔ خود نمایانگرِ 9/11 تا قانونِ یکشنبه است، و فصلِ پنتیکاستی هنگامی که آب‌های رهایی فرو ریخته می‌شوند.

Moses is at both rebellions at Kadesh, and the Kadesh rebellions are both capstones in their respective periods. They both represent 1863, which is also the capstone of the period of the third angel, starting with the alpha in 1844 unto the capstone of 1863. When considering the marvelous light of the stone that begins as the foundation and ends as the cap stone it is recognized that the capstone is always prophetically larger. The few drops at the beginning of the Pentecostal season, leading to the full outpouring at the capstone on the day of Pentecost, illustrates this truth.

موسی در هر دو شورشِ قادش حضور دارد، و شورش‌های قادش هر دو در دوره‌های مربوط به خود، سنگِ سرِ کارند. هر دو نمایانگر ۱۸۶۳ هستند، که آن نیز سنگِ سرِ کارِ دورهٔ فرشتهٔ سوم است؛ دوره‌ای که با آلفا در ۱۸۴۴ آغاز می‌شود و تا سنگِ سرِ کارِ ۱۸۶۳ امتداد می‌یابد. هنگامی که نورِ شگفت‌انگیزِ آن سنگی را که به‌عنوانِ بنیاد آغاز می‌شود و به سنگِ سرِ کار پایان می‌یابد در نظر می‌گیریم، دانسته می‌شود که سنگِ سرِ کار از لحاظ نبوتی همواره بزرگ‌تر است. چند قطرهٔ اندک در آغازِ فصلِ پنطیکاست، که به ریزشِ کامل در سنگِ سرِ کار در روزِ پنطیکاست منتهی می‌شود، این حقیقت را به تصویر می‌کشد.

At 9/11, the sprinkling began and it ends at the full outpouring at the Sunday law. This truth identifies Moses’ sin at the second and omega Kadesh as a greater sin than the rebellion in the first alpha Kadesh rebellion. The alpha rebellion produced the death of an entire nation, and omega rebellion produced the death of one man (Moses), but the one man’s sin was greater than the entire nations corporate sin. The man who sins dies, and at that level there is no distinction between the sins of Moses or any other Israelite, but prophetically Moses’ striking Christ a second time was greater, for it was the capstone of that forty-year period.

در ۱۱ سپتامبر، پاشیدن آغاز شد و در افاضهٔ کاملِ شریعتِ یکشنبه به پایان می‌رسد. این حقیقت، گناهِ موسی را در قادشِ دوم و اُمِگا، گناهی بزرگ‌تر از شورشِ قادشِ نخستینِ آلفا معرفی می‌کند. شورشِ آلفا مرگِ تمامی یک قوم را پدید آورد، و شورشِ اُمِگا مرگِ یک مرد را به بار آورد (موسی)؛ اما گناهِ آن یک مرد از گناهِ جمعیِ تمامی آن قوم بزرگ‌تر بود. نفسی که گناه می‌کند، همان خواهد مرد، و در آن سطح، میان گناهانِ موسی و هر اسرائیلیِ دیگر هیچ تمایزی نیست؛ اما از لحاظ نبوی، اینکه موسی مسیح را برای بار دوم زد، بزرگ‌تر بود، زیرا این عمل سنگِ سرِ آن دورهٔ چهل‌ساله بود.

The rebellion of Moses at the second omega Kadesh was a greater sin than the rebellion of the children of Israel rejecting the message of Joshua and Caleb. Moses prophetically stands at 1863, where he dies in the wilderness for his rebellion. Moses also stands at 1863, where the former covenant people die in the wilderness for their rebellion, but Moses did not participate in that rebellion. 1863 aligns with the Sunday law, as does Aaron’s rebellion of the golden calf. That history, which aligns with Kadesh, 1863, and the Sunday law, Moses is praying to see God’s glory.

سرکشیِ موسی در دومین قادشِ اُمگا، گناهی بزرگ‌تر از سرکشیِ بنی‌اسرائیل در ردّ پیامِ یوشَع و کالیب بود. موسی به‌طور نبوی در 1863 می‌ایستد، جایی که به سبب سرکشیِ خود در بیابان می‌میرد. موسی همچنین در 1863 می‌ایستد، جایی که قومِ عهدِ پیشین به سبب سرکشیِ خویش در بیابان می‌میرند، اما موسی در آن سرکشی مشارکت نداشت. 1863 با قانونِ یکشنبه هم‌تراز است، همان‌گونه که سرکشیِ هارون در ماجرای گوسالهٔ زرّین نیز چنین است. در آن تاریخ، که با قادش، 1863، و قانونِ یکشنبه هم‌تراز است، موسی دعا می‌کند تا جلالِ خدا را ببیند.

Kadesh represents 1863, and Moses is at both Kadesh’s, so upon two biblical witnesses, who are both cap stones we establish that the third forty-year period which does not end at Kadesh represents 1863 as well. There ‘Moses the unsanctified’ is crucifying Christ afresh, as he rejects the Rock. In 1863, and the giving of the Law at Sinai, ‘Moses the sanctified’ is seeking Gods’ character. In 1863 Moses represents a wise and also a foolish virgin.

قادش نمایانگر ۱۸۶۳ است، و موسی در هر دو قادش حضور دارد؛ پس بر پایهٔ دو شاهدِ کتاب‌مقدسی، که هر دو سنگِ سرِ بنا هستند، تثبیت می‌کنیم که دورهٔ سومِ چهل‌ساله، که در قادش پایان نمی‌یابد، نیز نمایانگر ۱۸۶۳ است. در آنجا «موسیِ تقدیس‌ناشده» با رد کردنِ صخره، مسیح را از نو مصلوب می‌سازد. در ۱۸۶۳، و در اعطای شریعت در سینا، «موسیِ تقدیس‌شده» در پیِ شخصیتِ خداست. در ۱۸۶۳ موسی نمایانگرِ هم باکره‌ای حکیم و هم باکره‌ای جاهل است.

> “The Pharisee and the publican represent two great classes into which those who come to worship God are divided. Their first two representatives are found in the first two children that were born into the world.” Christ’s Object Lessons, 152.

> «فریسی اور محصول لینے والا اُن دو عظیم جماعتوں کی نمائندگی کرتے ہیں جن میں خدا کی عبادت کے لیے آنے والے لوگ تقسیم ہو جاتے ہیں۔ اُن کے پہلے دو نمائندے اُن پہلے دو بچوں میں پائے جاتے ہیں جو دنیا میں پیدا ہوئے تھے۔» Christ’s Object Lessons, 152.

At Kadesh and 1863, Moses represents “two great classes into which those who” “worship God are divided”. Moses is an example of the one hundred and forty-four thousand as is Peter.

در قادش و در سال ۱۸۶۳، موسی نمایندهٔ «دو طبقهٔ بزرگ است که» «پرستندگان خدا به آن‌ها تقسیم می‌شوند». موسی، همانند پطرس، نمونه‌ای از صد و چهل و چهار هزار نفر است.

> “For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.

> „Pentru fiecare dintre clasele reprezentate de fariseu și de vameș există o lecție în istoria apostolului Petru. În perioada de început a uceniciei sale, Petru se credea tare. Asemenea fariseului, după propria sa apreciere, el nu era „ca ceilalți oameni”. Când Hristos, în ajunul trădării Sale, i-a avertizat dinainte pe ucenicii Săi: „Toți vă veți poticni din pricina Mea în noaptea aceasta”, Petru a declarat cu încredere: „Chiar dacă toți se vor poticni, eu tot nu.” Marcu 14:27, 29. Petru nu-și cunoștea propria primejdie. Încrederea în sine l-a dus în rătăcire. El se socotea în stare să reziste ispitei; dar, în numai câteva ceasuri, a venit încercarea și, cu blesteme și jurăminte, s-a lepădat de Domnul său.” Parabolele Domnului Hristos, 152.

At the Sunday law, which is 1863, Peter represents two classes. Those who receive the mark of the beast or those who receive the seal of God. When Jesus changed Simon’s name to Peter, it symbolized the one-hundred and forty-four thousand. That understanding is also symbolized by multiplying Peter’s name using the number from the letter position in the English alphabet. If we use that same technique on 1863, we get 144.

در قانون یکشنبه، که ۱۸۶۳ است، پطرس نمایانگر دو طبقه است: آنان که نشان وحش را دریافت می‌کنند یا آنان که مُهر خدا را دریافت می‌کنند. هنگامی که عیسی نام شَمعون را به پطرس تغییر داد، این نمادِ یکصد و چهل و چهار هزار بود. این فهم همچنین از طریق ضربِ نام پطرس بر پایهٔ عددِ جایگاهِ حروف در الفبای انگلیسی نمادپردازی شده است. اگر همان روش را بر ۱۸۶۳ به کار بریم، ۱۴۴ به دست می‌آید.

Two of the three symbols of Moses which align with 1863, establish that the third period must align also. The two lines of Kadesh identify the story of the wise and foolish virgins, and the third period identifies an attempt to employ human effort to accomplish a godly work. To trust in human power as did Moses with the Egyptian represents trust in human authority over ordained authority.

دو تا از سه نمادِ موسی که با ۱۸۶۳ هم‌راستا هستند، ثابت می‌کنند که دورۀ سوم نیز باید هم‌راستا باشد. دو خطِ قادش، روایتِ باکره‌گانِ دانا و نادان را مشخص می‌سازند، و دورۀ سوم کوششی را برای به‌کارگیریِ تلاشِ انسانی به‌منظورِ انجامِ کاری الهی مشخص می‌کند. اعتماد به قدرتِ انسانی، همان‌گونه که موسی در ماجرای آن مصری عمل کرد، نمایانگرِ اعتماد به اقتدارِ انسانی به‌جای اقتدارِ منصوبِ الهی است.

Sister White states her husbands, “relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel.” In 1863, Moses was represented by James White. In 1863, James White is slaying an Egyptian, striking Christ a second time and praying for the rebels who rejected the message of “rest” set forth by Joshua and Caleb. Moses is both a foolish virgin when he struck the Rock a second time and a wise virgin as he interceded for the rebels of Israel.

خواهر وایت دربارهٔ شوهرش می‌گوید که «رابطهٔ او با قوم خدا، از برخی جهات، مشابه رابطهٔ موسی با اسرائیل بود.» در سال ۱۸۶۳، موسی به‌وسیلهٔ جیمز وایت نمایانده شد. در سال ۱۸۶۳، جیمز وایت در حال کشتن یک مصری است، مسیح را برای بار دوم می‌زند، و برای شورشیانی دعا می‌کند که پیام «آرامی» را که یوشع و کالیب عرضه کردند، رد نمودند. موسی هم باکره‌ای نادان است هنگامی که برای بار دوم صخره را زد، و هم باکره‌ای دانا آنگاه که برای شورشیان اسرائیل شفاعت کرد.

We will close this article with the passage in Numbers fourteen where Moses is at 1863, when he is given a view of God’s glory in the parallel history represented by the golden calf rebellion.

ما این مقاله را با آن بخش از باب چهاردهم سفر اعداد به پایان خواهیم برد، جایی که موسی در سال ۱۸۶۳ قرار دارد، هنگامی که در تاریخِ موازیِ بازنمایی‌شده به‌وسیلهٔ شورشِ گوسالهٔ زرّین، رؤیایی از جلالِ خدا به او عطا می‌شود.

In the passage the Lord asks “how long” would he have to deal with the rebels of Israel, which is the same question Isaiah asked the Lord in chapter six. Notice that the book of Numbers places this history in the period when the earth is lightened with God’s glory, as the angels also marked in verse three of Isaiah six. 9/11 was the foundation stone of the history of 1844 to 1863 and the Sunday law is the capstone. The setting in Numbers is nothing less than an illustration of the song or the parable of the vineyard, as ancient Israel is being passed by as the Lord entered into covenant with Joshua.

در این بخش، خداوند می‌پرسد «تا به کی» باید با سرکشانِ اسرائیل مدارا کند؛ و این همان پرسشی است که اشعیا نیز در باب ششم از خداوند پرسید. توجه کنید که کتاب اعداد این تاریخ را در دوره‌ای قرار می‌دهد که زمین از جلال خدا روشن می‌شود، چنان‌که فرشتگان نیز در آیهٔ سومِ اشعیا ۶ بدان اشاره کرده‌اند. ۱۱ سپتامبر سنگِ بنیادِ تاریخِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ بود و قانون یکشنبه سنگِ سرپوش آن است. صحنهٔ کتاب اعداد چیزی کمتر از تمثیلی از سرود یا مَثَلِ تاکستان نیست، زیرا از اسرائیلِ باستان درگذشته می‌شود، در حالی که خداوند با یوشع عهد می‌بندد.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt.

> او تمام جماعت نے اپنی آواز بلند کی اور فریاد کی؛ اور اُس رات لوگ روتے رہے۔ اور بنی اسرائیل سب کے سب موسیٰ اور ہارون کے خلاف بڑبڑانے لگے؛ اور ساری جماعت نے اُن سے کہا، کاش ہم ملکِ مصر ہی میں مر گئے ہوتے! یا کاش ہم اِس بیابان ہی میں مر جاتے! اور خداوند ہمیں اِس ملک میں کیوں لے آیا ہے؟ تاکہ ہم تلوار سے مارے جائیں، اور ہماری بیویاں اور ہمارے بچے لُوٹ کا مال بنیں؟ کیا ہمارے لیے مصر کو واپس چلے جانا بہتر نہ ہوتا؟ پھر وہ ایک دوسرے سے کہنے لگے، آؤ ہم ایک سردار مقرر کریں اور مصر کو واپس چلیں۔

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying,

> آنگاه موسی و هارون در حضور تمامی جماعتِ مجمعِ بنی‌اسرائیل بر روی درافتادند. و یوشع بن نون و کالب بن یفنه، که از جملهٔ کسانی بودند که آن سرزمین را جاسوسی کرده بودند، جامه‌های خویش را چاک زدند؛ و با تمامی جماعتِ بنی‌اسرائیل سخن گفته، گفتند:

> The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not.

> سرزمینی که از آن گذشتیم تا آن را تفحّص کنیم، سرزمینی است بس نیکو. اگر خداوند از ما خشنود باشد، آنگاه ما را به این سرزمین درخواهد آورد و آن را به ما خواهد بخشید؛ سرزمینی که شیر و عسل در آن جاری است. فقط بر خداوند عصیان مورزید، و از قوم آن سرزمین مترسید؛ زیرا ایشان برای ما همچون نان‌اند: حمایتشان از ایشان برداشته شده است، و خداوند با ماست؛ از ایشان مترسید.

> But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them?

> لیکن ساری جماعت نے کہا کہ اُن کو سنگسار کیا جائے۔ اور خیمۂ اجتماع میں بنی اسرائیل کی ساری جماعت کے سامنے خداوند کا جلال ظاہر ہوا۔ اور خداوند نے موسیٰ سے کہا، یہ لوگ کب تک مجھے حقیر جانتے رہیں گے؟ اور کب تک اُن سب نشانات کے باوجود جو میں نے اُن کے درمیان دکھائے ہیں، مجھ پر ایمان نہ لائیں گے؟

> I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they.

> آنان را به وبا خواهم زد، و از میراث محرومشان خواهم ساخت، و از تو امّتی بزرگ‌تر و نیرومندتر از ایشان پدید خواهم آورد.

> And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness.

> اور موسیٰ نے خداوند سے کہا، تب مصری یہ بات سنیں گے، کیونکہ تو نے اپنی قدرت سے اس قوم کو اُن کے درمیان سے نکال کر اوپر چڑھایا ہے؛ اور وہ اِسے اِس ملک کے باشندوں کو بتائیں گے، کیونکہ اُنہوں نے سنا ہے کہ اے خداوند، تو اِس قوم کے درمیان ہے، کہ اے خداوند، تو رُوبرو دکھائی دیتا ہے، اور تیرا بادل اُن کے اوپر ٹھہرا رہتا ہے، اور تو دن کے وقت بادل کے ستون میں اور رات کو آگ کے ستون میں اُن کے آگے آگے چلتا ہے۔ سو اگر تو اِس ساری قوم کو ایک ہی شخص کی مانند ہلاک کر ڈالے، تو وہ قومیں جنہوں نے تیرا شہرہ سنا ہے، یہ کہیں گی کہ چونکہ خداوند اِس قوم کو اُس ملک میں جس کی اُس نے اُن سے قسم کھائی تھی پہنچانے کے قابل نہ تھا، اِس لیے اُس نے اُنہیں بیابان میں ہلاک کر دیا۔

> And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now.

> اور اب میں تجھ سے التجا کرتا ہوں کہ میرے خداوند کی قدرت عظیم ہو، جیسا کہ تُو نے فرمایا ہے کہ خداوند قہر کرنے میں دھیما اور بڑی رحمت والا ہے، جو بدکرداری اور گناہ کو معاف کرتا ہے، لیکن ہرگز قصوروار کو بےقصور نہیں ٹھہراتا، بلکہ باپ دادا کی بدکرداری کا بدلہ تیسری اور چوتھی پشت تک اولاد کو دیتا ہے۔ پس میں تیری منت کرتا ہوں کہ اپنی عظیم رحمت کے مطابق اس قوم کی بدکرداری کو معاف فرما، جیسے تُو مصر سے لے کر اب تک اس قوم کو معاف کرتا آیا ہے۔

> And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord.

> و خداوند فرمود: «من مطابق سخن تو آمرزیدم؛ لیکن به حیات خودم سوگند، تمامی زمین از جلال خداوند پر خواهد شد.»

> Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. (Now the Amalekites and the Canaanites dwelt in the valley.) Tomorrow turn you, and get you into the wilderness by the way of the Red sea.

> از آن‌رو که تمامی آن مردانی که جلال مرا و آیات مرا که در مصر و در بیابان به‌جا آوردم دیده‌اند، و اکنون این ده بار مرا آزموده‌اند و به آواز من گوش نسپرده‌اند، یقیناً آن سرزمینی را که برای پدران ایشان قسم خوردم نخواهند دید، و هیچ‌یک از آنان که مرا به خشم آوردند آن را نخواهند دید. اما بنده‌ام کالیب، چون روحی دیگر با او بود و مرا به‌تمامی پیروی کرده است، او را به آن سرزمینی که بدان داخل شد خواهم آورد، و ذریت او آن را به تصرف خواهند آورد. (و اما عمالیقیان و کنعانیان در وادی ساکن بودند.) فردا بازگردید و به راه دریای سرخ به سوی بیابان روانه شوید.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, How long shall I bear with this evil congregation, which murmur against me? I have heard the murmurings of the children of Israel, which they murmur against me. Say unto them, As truly as I live, saith the Lord, as ye have spoken in mine ears, so will I do to you: Your carcases shall fall in this wilderness; and all that were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, which have murmured against me, Doubtless ye shall not come into the land, concerning which I sware to make you dwell therein, save Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. But your little ones, which ye said should be a prey, them will I bring in, and they shall know the land which ye have despised. But as for you, your carcases, they shall fall in this wilderness. And your children shall wander in the wilderness forty years, and bear your whoredoms, until your carcases be wasted in the wilderness. After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise.

> و خداوند به موسی و هارون گفت: «تا به کی این جماعت شریر را که بر ضدّ من همهمه می‌کنند، تحمّل کنم؟ همهمه‌های بنی‌اسرائیل را که بر ضدّ من می‌کنند، شنیده‌ام. بدیشان بگو: به حیات خودم، می‌گوید خداوند، همان‌گونه که در گوش من گفته‌اید، با شما همان خواهم کرد: لاشه‌های شما در این بیابان خواهد افتاد؛ و همهٔ شما که شمرده شده‌اید، بر حسب تمامی شمارهٔ خود، از بیست‌ساله و بالاتر، که بر ضدّ من همهمه کرده‌اید، هرآینه به آن سرزمینی که درباره‌اش سوگند خوردم شما را در آن سکونت دهم، داخل نخواهید شد، مگر کالیب پسر یفُنّه و یوشَع پسر نون. امّا کودکان شما که گفتید طعمه خواهند شد، ایشان را داخل خواهم ساخت، و آن سرزمینی را که شما خوار شمرده‌اید خواهند شناخت. امّا شما، لاشه‌هایتان در این بیابان خواهد افتاد. و فرزندانتان چهل سال در بیابان سرگردان خواهند بود و زناکاری‌های شما را بر خود خواهند کشید، تا آن‌گاه که لاشه‌هایتان در بیابان نابود گردد. بر حسب شمار روزهایی که آن سرزمین را جاسوسی کردید، یعنی چهل روز، برای هر روز یک سال، گناهان خویش را چهل سال بر خود خواهید کشید، و نقض عهد مرا خواهید شناخت.»

> I the Lord have said, I will surely do it unto all this evil congregation, that are gathered together against me: in this wilderness they shall be consumed, and there they shall die. And the men, which Moses sent to search the land, who returned, and made all the congregation to murmur against him, by bringing up a slander upon the land, Even those men that did bring up the evil report upon the land, died by the plague before the Lord.

> من، یهوه، گفته‌ام؛ یقیناً این را بر تمامی این جماعتِ شریر که بر ضدّ من گرد آمده‌اند، به‌جا خواهم آورد: در این بیابان نابود خواهند شد، و در همان‌جا خواهند مرد. و آن مردانی که موسی ایشان را فرستاده بود تا زمین را جاسوسی کنند، و چون بازگشتند، با آوردن خبر بدی دربارهٔ آن زمین، تمامی جماعت را بر ضدّ او به همهمه و شکایت واداشتند، همان مردانی که آن گزارشِ بد را دربارهٔ زمین آوردند، به بلا در حضور خداوند مردند.

> But Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of the men that went to search the land, lived still. Numbers 14:1–38.

> اما یوشع بنِ نون و کالب بنِ یفنه، که از جملهٔ مردانی بودند که برای جاسوسیِ آن سرزمین رفته بودند، زنده ماندند. اعداد ۱۴:‏۱–۳۸.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles