Article

# Panium - Number Twenty

پانیوم — شمارهٔ بیست

Daniel 11’s Sequence and the 2025 Warning

تسلسل دانيال ١١ وإنذار ٢٠٢٥

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The pioneer application of the history which fulfilled verses ten through sixteen identified that Rome, who established the vision arrived in the year 200 BC, the same year as the battle of Panium, and I am suggesting that in 2025 Rome arrived and established the vision with the inauguration of Trump and Pope Leo. 2025 represents the only time a pope and President were inaugurated in the same year. The beast and its image was lifted up for all who are willing to see in 2025. Unlike the pioneers, I am applying the sequence of the verses, instead of the history that initially fulfilled the verses. I agree with the history, but am drawing upon a sequence within the verses as the framework for the history, as opposed to using the history to define the framework of the verses. I contend that the two approaches are both accurate.

La aplicación pionera de la historia que cumplió los versículos diez al dieciséis identificó que Roma, quien estableció la visión, llegó en el año 200 a. C., el mismo año de la batalla de Panio; y yo sostengo que en 2025 Roma llegó y estableció la visión con la investidura de Trump y del papa León. El año 2025 representa la única ocasión en que un papa y un presidente fueron investidos en el mismo año. La bestia y su imagen fueron exaltadas en 2025 para todos los que estén dispuestos a ver. A diferencia de los pioneros, estoy aplicando la secuencia de los versículos, en lugar de la historia que inicialmente cumplió los versículos. Concuerdo con la historia, pero me baso en una secuencia dentro de los versículos como marco para la historia, en vez de usar la historia para definir el marco de los versículos. Sostengo que ambos enfoques son exactos.

## The Revolution of the Maccabees

انقلابِ مکابیان

I apply the line of the Maccabees in a similar fashion. The Maccabean revolt in 167 BC was well after the battle of Panium in 200 BC, and well before Pompey captured Jerusalem in 63 BC. The line which begins at verse sixteen with general Pompey’s conquering of Jerusalem in 63 BC, and continues through to Tiberias Caesar who reigned when Jesus was crucified. The cross and Tiberias is represented in verse twenty-two of chapter eleven.

من نیز سیر مکابیان را به‌گونه‌ای مشابه به‌کار می‌برم. قیام مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد، بسیار پس از نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، و بسیار پیش از آن بود که پومپی در سال ۶۳ پیش از میلاد اورشلیم را تصرف کند. آن سلسله‌ای که از آیه شانزدهم با فتح اورشلیم به‌دست سردار پومپی در سال ۶۳ پیش از میلاد آغاز می‌شود، تا تیبریوس قیصر که در زمان مصلوب شدن عیسی سلطنت می‌کرد ادامه می‌یابد. صلیب و تیبریوس در آیه بیست‌ودوم از باب یازدهم نمایان شده‌اند.

> And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:22.

> و با بازوانِ سیلاب از حضور او جاروب خواهند شد و درهم شکسته خواهند گشت؛ آری، همچنین رئیسِ عهد. دانیال ۱۱:۲۲

General Pompey conquering Jerusalem in 63 BC in verse sixteen, and then the cross in 31 AD in verse twenty-two, represents a line of prophecy that begins at a symbol of the Sunday law and ends with a symbol of the Sunday law. Verse twenty-three is a break in the passage, thus marking verse twenty-two as the end of the prophetic line that began in verse sixteen. Accompanied with the distinct ending of the line in verse twenty-two, is the fact that verse twenty-two is a symbol of the same waymark represented in verse sixteen, thus providing an alpha and omega witness that verses sixteen to twenty-two represents a distinct prophetic line.

پومپیِ بزرگ که در آیهٔ شانزدهم به فتح اورشلیم در سال ۶۳ پیش از میلاد اشاره دارد، و سپس صلیب در آیهٔ بیست‌ودو در سال ۳۱ میلادی، نمایانگر خطی از نبوت است که با نمادی از قانون یکشنبه آغاز می‌شود و با نمادی از قانون یکشنبه پایان می‌یابد. آیهٔ بیست‌وسه وقفه‌ای در این بخش است؛ ازاین‌رو آیهٔ بیست‌ودو را به‌عنوان پایان خط نبوی‌ای که در آیهٔ شانزدهم آغاز شده بود، مشخص می‌سازد. همراه با پایانِ آشکارِ این خط در آیهٔ بیست‌ودو، این واقعیت نیز وجود دارد که آیهٔ بیست‌ودو نمادی از همان نشانهٔ راهی است که در آیهٔ شانزدهم بازنمایی شده است؛ و بدین‌سان، شهادتِ آلفا و اُمگا را فراهم می‌آورد که آیات شانزده تا بیست‌ودو یک خط نبویِ متمایز را نمایندگی می‌کنند.

Add to this that verses fifteen and sixteen are marking the transition from the Seleucid kingdom to the Roman power, and you see a break in continuity from the Seleucids in verse fifteen unto the Romans in verse sixteen and the line of verse sixteen to twenty-two is clearly isolated as a singular prophetic line. Verse sixteen introduces the next power who will dominate Judea, thus marking a transition of prophetic history just as with verse twenty-three. The line begins and ends with a symbol of the Sunday law, and the line ends in the twenty-second verse of the eleventh chapter.

به این نیز بیفزایید که آیات پانزده و شانزده گذار از پادشاهی سلوکی به قدرت روم را نشان می‌دهند، و درمی‌یابید که در تداوم تاریخی از سلوکیان در آیه پانزدهم تا رومیان در آیه شانزدهم گسستی پدید می‌آید، و سلسله آیات از شانزدهم تا بیست‌ودو به‌روشنی به‌صورت یک خط نبوی یگانه از دیگر بخش‌ها متمایز است. آیه شانزدهم قدرت بعدی را که بر یهودیه مسلط خواهد شد معرفی می‌کند، و بدین‌سان انتقالی در تاریخ نبوی را مشخص می‌سازد، همان‌گونه که در آیه بیست‌وسه نیز چنین است. این خط با نمادی از قانون یکشنبه آغاز می‌شود و پایان می‌یابد، و این خط در آیه بیست‌ودوم از باب یازدهم پایان می‌پذیرد.

## Smith—and Three Caesars

اسمیت — و سه قیصر

The fact that verse sixteen represents the Sunday law, as does verse twenty-two—demands that the two verses be aligned upon each other. Uriah Smith comments on verse twenty-three, and explains why it represents a history that began further back in the history of the previous verses, as opposed to representing a history that follows immediately after the cross of verse twenty-two.

این واقعیت که آیهٔ شانزدهم نمایانگر قانون یکشنبه است، همان‌گونه که آیهٔ بیست‌ودوم نیز چنین است، اقتضا می‌کند که این دو آیه بر یکدیگر منطبق دانسته شوند. اوریا اسمیت دربارهٔ آیهٔ بیست‌وسوم اظهار نظر می‌کند و توضیح می‌دهد که چرا این آیه نمایانگر تاریخی است که در گذشته‌ای دورتر، در بستر تاریخ آیات پیشین، آغاز شده است، نه آن‌که نمایانگر تاریخی باشد که بلافاصله پس از صلیبِ آیهٔ بیست‌ودوم در پی می‌آید.

> “‘VERSE 23. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people.’

> «آیه ۲۳. و پس از اتحادی که با او بسته شود، او با نیرنگ عمل خواهد کرد؛ زیرا برخواهد آمد و با قومی اندک نیرومند خواهد شد.»

> “The ‘him’ with whom the league here spoken of is made, must be the same power which has been the subject of the prophecy from the 14th verse; and that this is the Roman power is shown beyond controversy in the fulfilment of the prophecy in three individuals, as already noticed, who successively ruled over the Roman Empire; namely, Julius, Augustus, and Tiberius Caesar. The first, on returning to the fort of his own land in triumph, stumbled and fell, and was not found. Verse 19. The second was a raiser of taxes; and he reigned in the glory of the kingdom, and died neither in anger nor in battle, but peacefully in his own bed. Verse 20. The third was a dissembler, and one of the vilest of characters. He entered upon the kingdom peaceably, but both his reign and life were ended by violence. And in his reign the Prince of the covenant, Jesus of Nazareth, was put to death upon the cross. Verses 21. 22. Christ can never be broken or put to death again; hence in no other government, and at no other time, can we find a fulfilment of these events. Some attempt to apply these verses to Antiochus, and make one of the Jewish high priests the prince of the covenant, though they are never called such. This is the same kind of reasoning which endeavors to make the reign of Antiochus a fulfilment of the little horn of Daniel 8; and it is offered for the same purpose; namely, to break the great chain of evidence by which it is shown that the Advent doctrine is the doctrine of the Bible, and that Christ is now at the door. But the evidence cannot be overthrown; the chain cannot be broken.

> «او» که عهدِ مذکور در اینجا با وی بسته می‌شود، باید همان قدرتی باشد که از آیهٔ ۱۴ موضوع نبوت بوده است؛ و این‌که آن قدرت، قدرتِ روم است، به‌واسطهٔ تحقق نبوت در سه فرد، چنان‌که پیش‌تر یاد شد، که به‌ترتیب بر امپراتوری روم فرمان راندند، ورای هر مناقشه‌ای آشکار می‌گردد؛ یعنی یولیوس، آگوستوس، و تیبریوس قیصر. نخستینِ ایشان، چون در حال ظفر به دژِ سرزمین خویش بازگشت، لغزید و سقوط کرد، و یافت نشد. آیهٔ ۱۹. دومی برپا‌کنندهٔ مالیات بود؛ و او در جلالِ پادشاهی سلطنت کرد، و نه در خشم و نه در جنگ، بلکه با آرامش در بسترِ خویش درگذشت. آیهٔ ۲۰. سومی حیله‌گر بود، و از فرومایه‌ترین شخصیت‌ها. او به‌سلامتی بر پادشاهی دست یافت، اما هم سلطنتش و هم زندگیش به‌وسیلهٔ خشونت پایان پذیرفت. و در عهدِ سلطنتِ او، رئیسِ عهد، عیسی ناصری، بر صلیب به مرگ سپرده شد. آیات ۲۱، ۲۲. مسیح هرگز دیگر نمی‌تواند شکسته یا به مرگ سپرده شود؛ ازاین‌رو، در هیچ حکومت دیگری و در هیچ زمان دیگری، نمی‌توانیم تحقق این وقایع را بیابیم. برخی می‌کوشند این آیات را بر آنتیوخوس تطبیق دهند، و یکی از کاهنان اعظم یهود را رئیسِ عهد بشمارند، حال آن‌که هرگز بدین نام خوانده نشده‌اند. این همان گونه استدلالی است که می‌کوشد سلطنت آنتیوخوس را تحققِ شاخِ کوچکِ دانیال ۸ جلوه دهد؛ و برای همان مقصود عرضه می‌شود؛ یعنی تا زنجیرهٔ عظیمِ شواهدی را که به‌واسطهٔ آن نشان داده می‌شود که تعلیمِ ظهور، تعلیمِ کتاب‌مقدس است و اینکه مسیح اکنون بر در است، درهم بشکند. اما این شواهد را نمی‌توان واژگون ساخت؛ این زنجیره را نمی‌توان گسست.»

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Mac.8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chap.10, sec.6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> «پس از آن‌که نبی ما را از خلال رویدادهای عرفیِ امپراتوری تا پایان هفتاد هفته فرود می‌آورد، در آیهٔ ۲۳ ما را به زمانی بازمی‌گرداند که رومیان، به‌واسطهٔ پیمان یهود، در سال ۱۶۱ پیش از میلاد، به‌طور مستقیم با قوم خدا مرتبط شدند؛ و از آن نقطه، سپس در خطی مستقیم از رویدادها تا پیروزی نهایی کلیسا و برپایی ملکوت جاودانیِ خدا پیش برده می‌شویم. یهودیان، که به‌سختی از سوی پادشاهان سوریه ستم می‌دیدند، سفارتی به روم فرستادند تا یاری رومیان را درخواست کنند و خود را در «پیمانی از دوستی و اتحادیه» با ایشان داخل سازند. 1 Mac.8؛ Prideaux, II, 234؛ Josephus’s Antiquities, book 12, chap.10, sec.6. رومیان به درخواست یهودیان گوش فرا دادند و فرمانی برای ایشان صادر کردند که در این عبارت‌ها تنظیم شده بود:—»

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’

> «‘فرمانِ مجلسِ سنا دربارۀ پیمانِ یاری و دوستی با قومِ یهود. بر هیچ‌یک از کسانی که تابعِ رومیان‌اند روا نخواهد بود که با قومِ یهود جنگ کنند، یا کسانی را که چنین می‌کنند یاری رسانند، خواه با فرستادنِ غله، یا کشتی‌ها، یا پول؛ و اگر حمله‌ای بر یهود واقع شود، رومیان تا آنجا که توانند ایشان را یاری خواهند کرد؛ و نیز اگر حمله‌ای بر رومیان واقع شود، یهود ایشان را یاری خواهند کرد. و اگر یهود بخواهند چیزی بر این پیمانِ یاری بیفزایند، یا چیزی از آن بکاهند، این امر با رضایتِ مشترکِ رومیان انجام خواهد شد. و هر افزوده‌ای که بدین‌سان صورت پذیرد، نافذ خواهد بود.’ ‘یوسفوس می‌گوید: این فرمان را اوپولِموس، پسرِ یوحنا، و یاسون، پسرِ العازر، نوشتند، در زمانی که یهودا کاهنِ اعظمِ قوم بود و شمعون، برادرِ او، سردارِ سپاه. و این نخستین پیمانی بود که رومیان با یهود بستند، و به این شیوه تدبیر شد.’»

> “At this time the Romans were a small people, and began to work deceitfully, or with cunning, as the word signifies. And from this point they rose by a steady and rapid ascent to the height of power which they afterward attained.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 270, 271.

> «در آن زمان رومیان قومی کوچک بودند و آغاز کردند به‌نیرنگ رفتار کردن، یا با مکر عمل نمودن، چنان‌که این واژه بر آن دلالت دارد. و از این نقطه، آنان با صعودی پیوسته و سریع به اوج قدرتی که بعدها بدان دست یافتند، برآمدند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 270، 271.

Not only does the cross of verse twenty-two end a line with a symbol that is also at the beginning of the line, but the next verse drops back into the history which preceded the cross, to roughly thirty years after Panium and roughly one hundred years before Rome conquered Jerusalem. The waymark of the league of the Jews that Smith here identifies as 161 BC, is identified by other pioneers as 158 BC. The point I am focusing on here is not so much the date, but that verses sixteen to twenty-two represents a line of prophetic history that the Sunday law is both the alpha and omega of the line. Then once the line of verse sixteen unto twenty-two is set forth, verse twenty-three repeats and enlarges upon the history within the line of verses sixteen to twenty-two. The prophetic line of history represented by verse twenty-three is the history of the Maccabees, and the history of the Maccabees is a perfect parallel to the history of the United States.

نه تنها صلیبِ آیهٔ بیست‌ودو سطری را با نمادی به پایان می‌رساند که همان نماد در آغاز آن سطر نیز آمده است، بلکه آیهٔ بعدی به تاریخی بازمی‌گردد که پیش از صلیب بوده است، یعنی تقریباً سی سال پس از پانیوم و تقریباً یکصد سال پیش از آن‌که روم اورشلیم را فتح کند. نشانِ راهِ اتحاد یهودیان که اسمیت در اینجا آن را 161 ق.م. شناسایی می‌کند، از سوی پیشگامان دیگر 158 ق.م. شناسایی شده است. نکته‌ای که من در اینجا بر آن تمرکز دارم، چندان خودِ تاریخ نیست، بلکه این است که آیات شانزده تا بیست‌ودو نمایانگر خطی از تاریخ نبوی‌اند که در آن، قانون یکشنبه هم الفای خط است و هم اُمگای آن. سپس، هنگامی که خطِ آیهٔ شانزده تا بیست‌ودو ترسیم می‌شود، آیهٔ بیست‌وسه تاریخِ درونِ خطِ آیات شانزده تا بیست‌ودو را تکرار کرده، بر آن بسط می‌دهد. خطِ نبویِ تاریخ که به‌وسیلهٔ آیهٔ بیست‌وسه نمایانده می‌شود، تاریخ مکابیان است، و تاریخ مکابیان موازاتی کامل با تاریخ ایالات متحده است.

## Two Dynasties

دو سلسلے نسب

The Maccabees represent a rebellion against the Seleucid kingdom that began during the reign of Antiochus Epiphanes. The rebellion was against the northern Seleucid kingdom and it resulted in a victory that led to one of two Judean dynasties in the period that ultimately led to the destruction of Jerusalem in 70 AD. The first dynasty was the Hasmonean and the second was the Herodian. The Herodian dynasty was the second Judean government after deliverance from the northern Seleucid kingdom. It was directly connected to the Roman system, whereas; the prior Hasmonean dynasty was essentially Jewish. The Hasmonean dynasty began in 141 BC and in 37 BC the Herodian dynasty began and lasted until 70 AD.

مکابیان نمایانگر شورشی بر ضد پادشاهی سلوکی هستند که در دوران سلطنت آنتیوخوس اپیفانِس آغاز شد. این شورش بر ضد پادشاهی سلوکیِ شمالی بود و به پیروزی‌ای انجامید که به یکی از دو سلسلهٔ یهودیه در آن دوره منتهی شد؛ دوره‌ای که در نهایت به ویرانی اورشلیم در سال 70 میلادی انجامید. سلسلهٔ نخست، حَشمونیان بود و سلسلهٔ دوم، هیرودیان. سلسلهٔ هیرودی، دومین حکومت یهودیه پس از رهایی از پادشاهی سلوکیِ شمالی بود. این سلسله به‌طور مستقیم با نظام روم پیوند داشت، حال آنکه سلسلهٔ پیشینِ حَشمونی اساساً یهودی بود. سلسلهٔ حَشمونی در سال 141 پیش از میلاد آغاز شد و در سال 37 پیش از میلاد سلسلهٔ هیرودی آغاز گردید و تا سال 70 میلادی دوام یافت.

The dynasties represent the government of Judea, the ancient and literal glorious land. The Maccabean revolt was from 167 to 160 BC. In 164 BC the Maccabees drove Antiochus Epiphanes out of Jerusalem and cleansed and rededicated the temple after Antiochus had desecrated it, but it was not until 141 BC that the northern Seleucid power was fully vanquished and the Hasmonean dynasty began.

سلسله‌ها نمایانگر حکومت یهودیه، آن سرزمینِ جلالِ کهن و تحت‌اللفظی، هستند. شورش مکابیان از ۱۶۷ تا ۱۶۰ پیش از میلاد به طول انجامید. در ۱۶۴ پیش از میلاد، مکابیان آنتیوخوس اِپیفانِس را از اورشلیم بیرون راندند و پس از آن‌که آنتیوخوس هیکل را نجس کرده بود، آن را تطهیر و دوباره تقدیس کردند؛ اما تا ۱۴۱ پیش از میلاد نبود که قدرت شمالیِ سلوکیان به‌طور کامل مغلوب شد و سلسلهٔ حَسمونیان آغاز گردید.

The Herodian dynasty is a key to this line, for it was Herod the Great who called to execute the babies at the time of Jesus birth, and his son was ruling when Jesus died. Herod the Great was the father, and he was a king over Judea, but his son was only a tetrarch, meaning he was a ruler over a fourth of the kingdom, like a governor rather than a king. That is why he lacked the authority which required him to connect with Pilate to crucify Christ. Jesus’ birth was the prophetic “time of the end” in his line of prophecy, and His death represents the Sunday law. The first Herod represents 1989, and the last Herod is the Sunday law. Herod the father to Herod the son is the prophetic line of Christ.

سلسلهٔ هرودیان کلید این خط است، زیرا این هیرودیسِ کبیر بود که فرمان کشتنِ کودکان را در هنگام تولد عیسی صادر کرد، و پسر او در زمان مرگ عیسی حاکم بود. هیرودیسِ کبیر پدر بود و بر یهودیه پادشاهی می‌کرد، اما پسرش تنها یک تتراخ بود، یعنی حاکمی بر یک‌چهارمِ پادشاهی، همچون والی‌ای بیش از یک پادشاه. از همین رو، او فاقد آن اقتداری بود که او را ناگزیر می‌ساخت برای مصلوب کردن مسیح با پیلاطس ارتباط برقرار کند. تولد عیسی «زمانِ آخر»ِ نبوی در خطِ نبوتِ او بود، و مرگ او نمایانگر قانون یکشنبه است. نخستین هیرودیس نمایندهٔ ۱۹۸۹ است، و آخرین هیرودیس قانون یکشنبه است. هیرودیسِ پدر تا هیرودیسِ پسر، خطِ نبویِ مسیح است.

The line of the Maccabees begins with a victorious rebellion against a northern king who had enforced his Greek customs, culture as well as the Greek religion upon the Jews. The beginning of the Hasmonean dynasty represented 1798. Why so, you might ask? If one dynasty begins at a prophetic “time of the end,” as it was with the Herodian dynasty at Christ’s birth, then the other dynasty would of prophetic necessity have the same beginning. The two dynasties both begin with a time of the end, when we apply Christ birth as the “time of the end,” but the foolish never see the unsealed light associated with the time of the end.

خطِّ مکابیان با شورشی پیروزمندانه بر ضدِّ پادشاهی شمالی آغاز می‌شود که آداب و رسوم یونانی، فرهنگ، و نیز دین یونانی را بر یهودیان تحمیل کرده بود. آغاز دودمان حَسمونی نمایانگر سال 1798 بود. چرا چنین است، ممکن است بپرسید؟ اگر یک دودمان در یک «زمانِ آخر» نبوی آغاز شود، چنان‌که در مورد دودمان هیرودی در هنگام تولد مسیح چنین بود، پس دودمان دیگر نیز به اقتضای ضرورت نبوی باید همان آغاز را داشته باشد. هر دو دودمان با یک زمانِ آخر آغاز می‌شوند، هنگامی که تولد مسیح را به‌عنوان «زمانِ آخر» به‌کار می‌بریم؛ اما جاهلان هرگز نورِ گشوده‌نشدهِ مرتبط با زمانِ آخر را نمی‌بینند.

> “In ours, as in Christ’s day, there may be a misreading or misinterpreting of the Scriptures. If the Jews had studied the Scriptures with earnest, prayerful hearts, their searching would have been rewarded with a true knowledge of the time, and not only the time, but also the manner of Christ’s appearing. They would not have ascribed the glorious second appearing of Christ to his first advent. They had the testimony of Daniel; they had the testimony of Isaiah and the other prophets; they had the teaching of Moses; and here was Christ in their very midst, and still they were searching the Scriptures for evidence in regard to his coming. And they were doing unto Christ the very things that had been prophesied they would do. They were so blinded they knew not what they were doing.

> «در زمان ما نیز، همان‌گونه که در روزگار مسیح، ممکن است کتاب‌مقدس به خطا خوانده یا نادرست تفسیر شود. اگر یهودیان کتاب‌مقدس را با دل‌هایی صمیمی و آکنده از دعا مطالعه کرده بودند، جست‌وجوی آنان با شناختی راستین از زمان پاداش می‌یافت، و نه تنها از زمان، بلکه همچنین از چگونگی ظهور مسیح. آنان ظهور پرجلال ثانویِ مسیح را به آمدن نخستین او نسبت نمی‌دادند. ایشان شهادت دانیال را داشتند؛ شهادت اشعیا و دیگر انبیا را داشتند؛ تعلیم موسی را داشتند؛ و اینک مسیح در میان خودِ ایشان حاضر بود، و با این همه، همچنان کتاب‌مقدس را برای یافتن شواهدی درباره آمدن او جست‌وجو می‌کردند. و آنان همان اعمالی را نسبت به مسیح انجام می‌دادند که نبوت شده بود انجام خواهند داد. ایشان چنان کور شده بودند که نمی‌دانستند چه می‌کنند.»

> “And many are doing the same things today, in 1897, because they have not had experience in the testing messages comprehended in the first, second and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread; but the supposed wise and great men are prating about ‘Higher Education.’ They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Paulson Collection, 423, 424.

> «او امروزه نیز بسیاری در سال ۱۸۹۷ همان کارها را انجام می‌دهند، زیرا در پیام‌های آزمون‌کننده‌ای که در پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم دربر گرفته شده‌اند، تجربه‌ای نداشته‌اند. کسانی هستند که در پیِ یافتن دلیلی در کتاب‌مقدس می‌گردند تا ثابت کنند که این پیام‌ها هنوز در آینده‌اند. آنان دلایلِ راستیِ این پیام‌ها را گرد می‌آورند، اما از دادن جایگاه درستِ آنها در تاریخ نبوی بازمی‌مانند. ازاین‌رو چنین کسان در خطر آن‌اند که مردم را در تعیینِ جایگاه این پیام‌ها گمراه سازند. آنان زمانِ آخر را نمی‌بینند و درک نمی‌کنند، و نیز نمی‌دانند که پیام‌ها را در چه زمانی باید جای داد. روزِ خدا با گام‌هایی پنهانی در حال آمدن است؛ اما مردانِ به‌اصطلاح حکیم و بزرگ دربارهٔ «آموزشِ عالی» یاوه‌سرایی می‌کنند. آنان نه نشانه‌های آمدنِ مسیح را می‌شناسند و نه پایانِ جهان را.» Paulson Collection, 423, 424.

Identifying Christ’s birth as the “time of the end,” and therefore as the key of bringing the line of the Maccabees into the present truth context of the latter days, is making Christ the very center of the passage, which is also evidence the application is valid.

شناساییِ تولد مسیح به‌عنوان «زمانِ آخر»، و ازاین‌رو به‌منزلهٔ کلیدِ وارد ساختنِ خطِ مکابیان به زمینهٔ حقیقتِ حاضرِ ایامِ آخر، مسیح را دقیقاً در مرکزِ این بخش قرار می‌دهد، که این نیز خود دلیلی است بر معتبر بودنِ این کاربرد.

The line of the Maccabees illustrates the spiritual glorious land, and the illustration begins in a period where the citizens of the glorious land break away from the king of the north’s political and religious domination. The Maccabean revolt that led to the Hasmonean dynasty represents 1776, and the revolt against the king of the north that was accomplished by the Maccabees represented the Revolutionary War. The twenty-two years of 1776 unto 1798 represents the Maccabean rebellion that led to the Hasmonean dynasty at the time of the end in 1798, which continued until the Herodian dynasty began at the time of the end in 1989. The Herodian dynasty continued until the destruction of Jerusalem in 70 AD.

نسبِ مکابیان سرزمینِ جلالِ روحانی را به تصویر می‌کشد، و این تصویر از دوره‌ای آغاز می‌شود که در آن شهروندانِ سرزمینِ جلال از سلطهٔ سیاسی و مذهبیِ پادشاهِ شمال جدا می‌شوند. قیامِ مکابیان که به دودمانِ حَشمونی انجامید، نمایانگرِ ۱۷۷۶ است، و شورش بر ضدّ پادشاهِ شمال که به‌وسیلهٔ مکابیان به انجام رسید، نمایانگرِ جنگِ انقلاب بود. بیست‌ودو سالِ ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ نمایانگرِ شورشِ مکابیان است که به دودمانِ حَشمونی در زمانِ آخر در ۱۷۹۸ انجامید، و این تا آغازِ دودمانِ هیرودی در زمانِ آخر در ۱۹۸۹ ادامه یافت. دودمانِ هیرودی تا ویرانیِ اورشلیم در سالِ ۷۰ میلادی ادامه یافت.

What is important to recognize in this line of history is twofold; it is an illustration of the ancient glorious land that typifies the modern glorious land, and it begins within a line of history that starts with verse sixteen, where Rome conquers the glorious land for the first time, thus identifying the primary theme of the line. The line of verse sixteen unto verse twenty-two represents the glorious land, and its context is the soon-coming Sunday law. The line also represents the two classes of worshippers that influence both dynastic governments. The Sadducees were less in numbers but generally controlled the Jewish religious and political systems in both dynastic periods. The religious system was managed by a priesthood, and that priesthood was also influenced by both Sadducees and Pharisees. The Hasmonean and Herodian governments were both influenced by the Pharisees and Sadducees, and the two dynasties represent the government of the United States from 1798 unto the Sunday law.

آنچه در این خطّ تاریخ شناختنِ آن مهم است، دو جنبه دارد: نخست آن‌که تصویری است از سرزمینِ جلالِ کهن که نمونهٔ سرزمینِ جلالِ جدید است؛ و دوم آن‌که در درونِ خطّی از تاریخ آغاز می‌شود که از آیهٔ شانزده شروع می‌گردد، جایی که روم برای نخستین بار سرزمینِ جلال را فتح می‌کند، و بدین‌سان مضمونِ اصلیِ آن خط را مشخص می‌سازد. خطّ آیهٔ شانزده تا آیهٔ بیست‌ودو نمایانگرِ سرزمینِ جلال است، و بسترِ آن شریعتِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد. این خط همچنین نمایانگرِ دو طبقه از عبادت‌کنندگان است که بر هر دو حکومتِ دودمانی تأثیر می‌گذارند. صدوقیان از نظر شمار کمتر بودند، اما عموماً نظام‌های دینی و سیاسیِ یهود را در هر دو دورهٔ دودمانی در اختیار داشتند. نظامِ دینی به‌وسیلهٔ کهانتی اداره می‌شد، و آن کهانت نیز از هر دو گروهِ صدوقیان و فریسیان تأثیر می‌پذیرفت. حکومت‌های حَسمونی و هیرودی هر دو از فریسیان و صدوقیان تأثیر پذیرفته بودند، و این دو دودمان نمایانگرِ حکومتِ ایالات متحده از 1798 تا شریعتِ یکشنبه هستند.

The Pharisees and Sadducees represent two parties of political persuasions that are distinguished by their stand upon the issue of slavery. The Democrats are pro-slavery and the Republicans are anti-slavery; and together they interact with the political apparatus of the constitutional government of the United States. That government is the earth beast of Revelation thirteen, and the external history of the earth beast is represented by its republican horn. The internal history is represented by the protestant horn. The horns are separated on the beast, for the beast is the Constitution that separates the state horn from the church horn, but they move through history together. The republican horn has two influences either for or against slavery. The protestant horn has two influences either for the seventh-day Sabbath or the first day of the sun.

فریسیان و صدوقیان نمایندهٔ دو جناح از گرایش‌های سیاسی‌اند که موضع آنان در مسئلهٔ برده‌داری، ایشان را از یکدیگر متمایز می‌سازد. دموکرات‌ها طرفدار برده‌داری‌اند و جمهوری‌خواهان مخالف برده‌داری؛ و این هر دو با دستگاه سیاسی حکومت مشروطهٔ ایالات متحده در تعامل‌اند. آن حکومت همان وحشِ زمینِ مذکور در مکاشفهٔ سیزدهم است، و تاریخ بیرونیِ وحشِ زمین به‌وسیلهٔ شاخِ جمهوری‌خواهِ آن نمایانده می‌شود. تاریخ درونیِ آن به‌وسیلهٔ شاخِ پروتستان نمایانده می‌شود. شاخ‌ها بر آن وحش از یکدیگر جدا هستند، زیرا آن وحش همان قانون اساسی است که شاخِ دولت را از شاخِ کلیسا جدا می‌سازد، اما در سراسر تاریخ با یکدیگر حرکت می‌کنند. شاخِ جمهوری‌خواه دو تأثیر دارد: یا به سود برده‌داری یا بر ضد آن. شاخِ پروتستان نیز دو تأثیر دارد: یا به سود سبتِ روز هفتم یا به سود روز نخستِ خورشید.

Roughly thirty years after the battle of Panium the Maccabees mark the history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. Then roughly a century later, verse sixteen is fulfilled when Jerusalem is conquered, typifying the cross. Judea is the second of the three obstacles Rome subdues as it takes control of the world. General Pompey conquered Syria in 65 BC, and then Judah in 63 BC. Augustus Caesar would conquer the third obstacle at the battle of Actium in 31 BC. This history is represented in the line of verse sixteen to twenty-two.

تقریباً سی سال پس از نبرد پانیوم، مکابیان تاریخ ایالات متحده را به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس نشان‌گذاری می‌کنند. سپس تقریباً یک قرن بعد، آیهٔ شانزدهم تحقق می‌یابد، آنگاه که اورشلیم فتح می‌شود و نمونهٔ صلیب را مجسم می‌سازد. یهودیه دومینِ سه مانعی است که روم در مسیر به‌دست گرفتن سلطهٔ جهان، آن را مطیع می‌گرداند. ژنرال پومپه در سال 65 پیش از میلاد سوریه را فتح کرد، و سپس در سال 63 پیش از میلاد یهودا را. آگوستوس قیصر سومین مانع را در نبرد آکتیوم در سال 31 پیش از میلاد فتح می‌کرد. این تاریخ در خط آیات شانزدهم تا بیست‌ودو نمایانده شده است.

By the time of the cross the Maccabean history has been running for almost two hundred years. Uriah Smith identifies that the history represented by the league with the Jews in verse twenty-three is to be aligned to a starting point in history that occurred almost two hundred years before the history of the cross in verse twenty-two. The history of the cross in verse twenty-two must be aligned with verse sixteen, for verse sixteen is also the Sunday law. This means the line of the Maccabees, which is the history of the glorious land of Judah, begins well before verse sixteen’s Sunday law.

تا زمان صلیب، تاریخ مکابیان نزدیک به دویست سال در جریان بوده است. اوریاه اسمیت مشخص می‌سازد که تاریخی که به‌وسیلهٔ پیمان با یهودیان در آیهٔ بیست‌وسه نمایانده شده است، باید با نقطهٔ آغازی در تاریخ منطبق گردد که نزدیک به دویست سال پیش از تاریخ صلیب در آیهٔ بیست‌ودو رخ داده بود. تاریخ صلیب در آیهٔ بیست‌ودو باید با آیهٔ شانزده منطبق شود، زیرا آیهٔ شانزده نیز همان قانون یکشنبه است. این بدان معناست که خط مکابیان، که تاریخ سرزمین جلالِ یهوداست، بسیار پیش از قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزده آغاز می‌شود.

When we understand that the Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, we can align the time of the end for the Millerites in 1798, with the time of the end for the one hundred and forty-four thousand in 1989. When we do this, we are overlaying the history of the first and second angels, with the history of the third angel. 1798 and 1989 are the alpha and omega waymark of the history of verse forty of Daniel eleven.

هنگامی که درمی‌یابیم تاریخ میلریتی تاریخ یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشد، می‌توانیم زمان آخر را برای میلریتیان در ۱۷۹۸ با زمان آخر را برای یکصد و چهل و چهار هزار در ۱۹۸۹ منطبق سازیم. هنگامی که این کار را انجام می‌دهیم، تاریخ فرشتۀ اول و دوم را بر تاریخ فرشتۀ سوم منطبق می‌سازیم. ۱۷۹۸ و ۱۹۸۹ نشانه‌های آلفا و امگای تاریخ آیۀ چهلِ دانیال یازده هستند.

Verse forty begins at the “time of the end,” which is easily proved to be 1798; and when correctly understood, the collapse of the Soviet Union in 1989, fulfilled verse forty, and that fulfillment was also “the time of the end.” Two “time of the ends,” in one verse, that is in the same chapter as the line of the Maccabees. The Maccabean revolt that led to the Hasmonean dynasty represents the twenty-two years from 1776 unto 1798. In 1798 the Hasmonean dynasty began and the Herodian dynasty began in 1989.

آیهٔ چهلم از «زمانِ آخر» آغاز می‌شود که به‌آسانی می‌توان ثابت کرد همان سال 1798 است؛ و هنگامی که به‌درستی فهمیده شود، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1989، تحققِ آیهٔ چهلم بود، و آن تحقق نیز «زمانِ آخر» بود. دو «زمانِ آخر» در یک آیه، که در همان فصلی قرار دارد که خطِ مکابیان نیز در آن آمده است. قیامِ مکابیان که به دودمانِ حَسمونی انجامید، نمایانگرِ بیست‌ودو سال از 1776 تا 1798 است. در 1798 دودمانِ حَسمونی آغاز شد و دودمانِ هیرودی در 1989 آغاز گردید.

Verse ten of Daniel eleven identifies 1989, and verse sixteen is the Sunday law. The line of history within those verses represent three battles, and a demise of a southern king and the entrance of Rome into prophetic history. It also contains the line of two dynasties that typify the change that occurs when the earth beast of Revelation thirteen who “had two horns like a lamb, and” “spake as a dragon.” Sequentially the first Jewish dynasty is the lamb and the second Roman dynasty is the dragon. The first dynasty was Jewish, the second was Roman. Whether Jewish or Roman the earth beast had two horns.

آیت دهمِ دانیال یازدهم سال 1989 را مشخص می‌کند، و آیت شانزدهم قانون یک‌شنبه است. خطّ تاریخِ درونِ آن آیات نمایانگر سه نبرد، زوالِ یک پادشاهِ جنوبی، و ورودِ روم به تاریخِ نبوی است. همچنین خطّ دو سلسله را در بر دارد که نمونه‌وار دگرگونی‌ای را مجسّم می‌سازند که هنگامی رخ می‌دهد که وحشِ زمین در مکاشفه سیزده، که «دو شاخ مانند برّه داشت» و «همچون اژدها سخن می‌گفت»، ظاهر می‌شود. به‌صورت متوالی، نخستین سلسله یهودی، برّه است و دومین سلسله رومی، اژدها. سلسله نخست یهودی بود، سلسله دوم رومی. خواه یهودی و خواه رومی، وحشِ زمین دو شاخ داشت.

The Jewish dynasty represents the Protestant horn and the Roman dynasty represents the Republican horn. Both horns also possess a prophetic division of two. The Sadducees and Pharisees provide the framework of the pro-slavery Democrats as opposed to the anti-slavery Republicans; while also representing a twofold division of foolish virgins in contrast with the wise virgins. The Pharisees as foolish virgins are purged at the first disappointment and the Sadducees are purged at the second temple cleansing. The Pharisees, like unto the church of Sardis professed to have a name of life, but were dead, and are purged first, then the Sadducees who denied the power of God, denied the power and message of the Midnight Cry. The Sadducees are the covenant people who are being passed by, the Sadducees are those who are satisfied with the feelings of good emotions.

द یهودي سلطنت د پروتستانتي ښکر استازولي کوي، او رومي سلطنت د جمهوري‌پال ښکر استازولي کوي. دواړه ښکرونه هم د دوو یوه نبوي وېش لري. صدوقیان او فریسیان د غلامۍ‌پالو دیموکراتانو په مقابل کې د غلامۍ‌ضد جمهوري‌پالو چوکاټ برابروي؛ او همدارنګه د ناپوهو پېغلو یوه دوه‌ګونې وېش استازولي کوي، د هوښیارو پېغلو په مقابله کې. فریسیان، د ناپوهو پېغلو په توګه، په لومړنۍ نهیلي کې تصفیه کېږي، او صدوقیان د معبد په دویمې پاکونې کې تصفیه کېږي. فریسیانو، د ساردیس د کلیسا په څېر، دعوه کوله چې د ژوند نوم لري، خو مړه وو، او لومړی تصفیه کېږي؛ بیا صدوقیان، چې د خدای قدرت یې انکاراوه، د نیمې شپې د چیغې له قدرت او پیغام څخه یې هم انکار وکړ. صدوقیان هغه د عهد خلک دي چې ترې تېریږي؛ صدوقیان هغه کسان دي چې د ښو عواطفو په احساساتو بسنه کوي.

> “The coming of Christ, as announced by the first angel’s message, was understood to be represented by the coming of the bridegroom. The widespread reformation under the proclamation of His soon coming, answered to the going forth of the virgins. In this parable, as in that of Matthew 24, two classes are represented. All had taken their lamps, the Bible, and by its light had gone forth to meet the Bridegroom. But while ‘they that were foolish took their lamps, and took no oil with them,’ ‘the wise took oil in their vessels with their lamps.’ The latter class had received the grace of God, the regenerating, enlightening power of the Holy Spirit, which renders His word a lamp to the feet and a light to the path. In the fear of God they had studied the Scriptures to learn the truth, and had earnestly sought for purity of heart and life. These had a personal experience, a faith in God and in His word, which could not be overthrown by disappointment and delay. Others ‘took their lamps, and took no oil with them.’ They had moved from impulse. Their fears had been excited by the solemn message, but they had depended upon the faith of their brethren, satisfied with the flickering light of good emotions, without a thorough understanding of the truth or a genuine work of grace in the heart. These had gone forth to meet the Lord, full of hope in the prospect of immediate reward; but they were not prepared for delay and disappointment. When trials came, their faith failed, and their lights burned dim.” The Great Controversy, 393.

> «آمدن مسیح، چنان‌که در پیام فرشتهٔ اول اعلام شده بود، چنین فهمیده می‌شد که با آمدن داماد به تصویر کشیده شده است. اصلاح گسترده‌ای که تحت اعلام آمدن قریب‌الوقوع او پدید آمد، با بیرون رفتن باکره‌ها مطابقت داشت. در این مَثَل، همانند مَثَل متی 24، دو دسته نمایانده شده‌اند. همه چراغ‌های خود، یعنی کتاب‌مقدس را، برگرفته بودند و با نور آن برای استقبال داماد بیرون رفته بودند. اما در حالی که «نادانان چراغ‌های خود را گرفته، هیچ روغن با خود برنداشتند»، «دانایان با چراغ‌های خود در ظرف‌های خویش روغن برگرفتند.» دستهٔ اخیر فیض خدا را، یعنی قدرت نوساز و روشنگر روح‌القدس را، دریافت کرده بودند؛ همان قدرتی که کلام او را چراغی برای پاها و نوری برای راه می‌گرداند. آنان در ترس خدا، برای آموختن حقیقت، کتب مقدس را مطالعه کرده بودند و با جدیت در پیِ پاکی دل و زندگی بودند. ایشان تجربه‌ای شخصی و ایمانی به خدا و به کلام او داشتند که با نومیدی و تأخیر نمی‌توانست واژگون شود. دیگران «چراغ‌های خود را گرفته، هیچ روغن با خود برنداشتند.» آنان از روی انگیزش عمل کرده بودند. پیامِ پرهیبت ترس‌های ایشان را برانگیخته بود، اما بر ایمان برادران خود تکیه کرده بودند و به نور لرزان احساسات نیک بسنده می‌نمودند، بی‌آنکه حقیقت را به‌درستی دریابند یا در دلْ عمل راستینِ فیض صورت گرفته باشد. اینان برای استقبال خداوند بیرون رفته بودند، سرشار از امید به چشم‌انداز پاداشی فوری؛ اما برای تأخیر و نومیدی آماده نبودند. هنگامی که آزمون‌ها فرا رسید، ایمانشان از پای درآمد و چراغ‌هایشان کم‌نور سوخت.» The Great Controversy, 393.

Whether political or religious both classes unite against the wise at the crisis at midnight. This being said, we began the article by raising the point that I am applying verse fourteen based upon its placement in the flow of the verses, in contradiction with the historical sequence represented by the verses. I employ that logic in agreement with the placement of verse twenty-three. The placement of a waymark is to correspond to its historical fulfillment. The league that the Jews made with Rome during the Maccabean time period defined where the verse would be applied. The “robbers” of verse fourteen, who establish the vision did so in 200 BC, the very year of the battle of Panium, but the battle and the robbers are two different symbols.

چه سیاسی باشند و چه مذهبی، هر دو طبقه در بحرانِ نیمه‌شب بر ضدِ حکیمان متحد می‌شوند. با بیان این مطلب، ما مقاله را با طرح این نکته آغاز کردیم که آیهٔ چهارده را بر اساس جایگاه آن در جریانِ آیات به‌کار می‌برم، در تعارض با توالیِ تاریخی‌ای که آیات بازنمایی می‌کنند. این منطق را در موافقت با جایگاه آیهٔ بیست‌وسه به‌کار می‌گیرم. جایگاهِ یک waymark باید با تحققِ تاریخیِ آن متناظر باشد. اتحادی که یهودیان در دورهٔ زمانیِ مکابیان با روم بستند، تعیین کرد که آیه در کجا به‌کار برده شود. «دزدان»ِ آیهٔ چهارده، که رؤیا را برقرار می‌سازند، این کار را در سال ۲۰۰ ق.م. انجام دادند، همان سالِ نبردِ پانیوم؛ اما نبرد و دزدان دو نمادِ متفاوت‌اند.

The “robbers” become part of the narrative, not to establish a direct connection with the date of the battle of Panium, but to identify the relation they made with the weakened five-year-old ruler of Egypt that was about to be defeated by Antiochus. They did not want a disruption of the importation of Egyptian wheat to the Roman Empire. The prophetic relation of Rome with the vulnerable five-year-old Egyptian king is the subject of the verse. That intercession is identifying the aftermath of the fallout that follows Putin’s attempt to include the subjection of the Ukrainian church to the Russian church as it had formerly been, before 1989. That attempt starts the progressive demise of his southern kingdom, and when Putin dies as did Ptolemy, or is somehow exiled as was Uzziah and Napoleon, he is prophetically removed and his kingdom is then being handled by a series of less competent leaders. Then, in the time of the five-year old king, papal Rome intercedes to protect its interests, which is the Ukrainian church.

«غارتگران» به بخشی از روایت بدل می‌شوند، نه برای آن‌که پیوندی مستقیم با تاریخ نبرد پانیوم برقرار شود، بلکه برای آن‌که نسبتی را مشخص سازند که ایشان با فرمانروای پنج‌ساله و تضعیف‌شدۀ مصر برقرار کردند؛ همان کسی که در شُرُف شکست خوردن از آنتیوخوس بود. آنان نمی‌خواستند در واردات گندم مصر به امپراتوری روم اختلالی پدید آید. رابطۀ نبویِ روم با پادشاه آسیب‌پذیرِ پنج‌سالۀ مصر، موضوع این آیه است. آن شفاعت، پیامدهای پس از فروپاشی‌ای را مشخص می‌سازد که در پیِ تلاش پوتین برای داخل کردنِ تابعیتِ کلیسای اوکراین به کلیسای روسیه، چنان‌که پیش‌تر و پیش از 1989 بوده است، پدید می‌آید. آن تلاش، آغاز زوال تدریجیِ پادشاهی جنوبیِ او را رقم می‌زند، و هنگامی که پوتین بمیرد، چنان‌که بطلمیوس مرد، یا به‌گونه‌ای به تبعید افکنده شود، چنان‌که عُزّیا و ناپلئون شدند، او از نظر نبوی برکنار می‌گردد و آنگاه پادشاهی‌اش به دست رشته‌ای از رهبرانی کم‌کفایت‌تر اداره می‌شود. سپس، در زمانِ پادشاه پنج‌ساله، رومِ پاپی برای حفاظت از منافع خود، که همان کلیسای اوکراین است، مداخله می‌کند.

The papacy is not picking sides between Russian or Ukrainian orthodoxy; she is playing every side to bring all the religious bodies under her authority as represented in Isaiah four.

پاپیت میان ارتدکس روسی یا اوکراینی جانب هیچ‌یک را نمی‌گیرد؛ بلکه هر دو سوی ماجرا را به بازی می‌گیرد تا همهٔ نهادهای دینی را زیر اقتدار خود، آن‌گونه که در اشعیا ۴ به تصویر کشیده شده است، درآورد.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem. Isaiah 4:1–3.

> و در آن روز هفت زن به یک مرد تمسک خواهند جست و خواهند گفت: «نان خود را خواهیم خورد و جامهٔ خویش را خواهیم پوشید؛ فقط بگذار به نام تو خوانده شویم تا ننگ ما برداشته شود.» در آن روز، شاخهٔ خداوند زیبا و پرجلال خواهد بود، و میوهٔ زمین برای رستگانِ اسرائیل عالی و دلپسند خواهد شد. و واقع خواهد شد که هر که در صهیون باقی مانده باشد، و هر که در اورشلیم برجا مانده باشد، مقدس خوانده خواهد شد، یعنی هر کسی که در میان زندگانِ اورشلیم مکتوب شده باشد. اشعیا ۴:‏۱–۳

The papacy takes control of all the religious bodies, represented as seven women, meaning all the churches. Those seven churches wish to be called catholic, which means universal, and they are clearly not God’s people, for they intend to wear their own apparel. The unification of all the religious bodies who wish to wear their own human garments does so in the time when those in “Jerusalem shall be called holy,” which is when the branch of the Lord transforms from a Laodicean to Philadelphian people, which is where the papacy becomes the head of all the religious bodies in the very time she will also be made the head of the political bodies.

پاپ‌سالاری بر تمامی نهادهای دینی، که به صورت هفت زن نمایان شده‌اند، تسلط می‌یابد؛ یعنی بر همهٔ کلیساها. آن هفت کلیسا می‌خواهند کاتولیک خوانده شوند، که به معنای جامع است، و آشکارا قوم خدا نیستند، زیرا قصد دارند جامهٔ خود را بر تن کنند. یکپارچه شدن همهٔ نهادهای دینی که می‌خواهند جامه‌های انسانیِ خویش را بر تن کنند، در زمانی رخ می‌دهد که آنان که در «اورشلیم مقدس خوانده خواهند شد»؛ یعنی هنگامی که شاخهٔ خداوند از قومی لائودیکیه‌ای به قومی فیلادلفیایی دگرگون می‌شود، و در همان زمان پاپ‌سالاری سرِ همهٔ نهادهای دینی می‌گردد، همان زمانی که او همچنین بر نهادهای سیاسی نیز به ریاست گماشته خواهد شد.

In 1989, the Ukrainian church was a symbol of the king of the north sweeping away the Soviet Union, and Putin will seek to restore the former relationship of submission, and receive leprosy on his forehead and begin a persecution against the religion that refused his demands. That persecution took place in Ptolemy’s own nation, in the city of Alexandria, so the churches within Russia that are influenced by Rome will become Putin’s target, and his ending. As Trump prepares for the battle of Panium his open relationship with the protector of the weakened Egyptian child king is identified in 2025. The Roman power that in 200 BC protected the Egyptian child-king, will not then protect the child-king. She will help to end the child king. Rome as Egypt’s protector in 200 BC, represents Rome as Egypt’s destroyer at the battle of Panium.

در سال ۱۹۸۹، کلیسای اوکراین نمادی از جاروب‌کردن اتحاد جماهیر شوروی به‌وسیلهٔ پادشاه شمال بود، و پوتین خواهد کوشید رابطهٔ پیشینِ اطاعت و انقیاد را بازگرداند، و جذام را بر پیشانی خود دریافت کند و آزار و جفایی را علیه دینی آغاز نماید که خواسته‌های او را نپذیرفت. آن آزار و جفا در ملتِ خودِ بطلمیوس، در شهر اسکندریه، رخ داد؛ ازاین‌رو کلیساهای درون روسیه که از روم تأثیر پذیرفته‌اند، به هدف پوتین و نیز به پایان او بدل خواهند شد. هنگامی که ترامپ برای نبرد پانیوم آماده می‌شود، رابطهٔ آشکار او با حامیِ پادشاهِ کودکِ تضعیف‌شدهٔ مصر در سال ۲۰۲۵ مشخص می‌گردد. قدرت روم که در سال ۲۰۰ پیش از میلاد از پادشاهِ کودکِ مصر حمایت کرد، در آن هنگام از پادشاه کودک حمایت نخواهد کرد. او به پایان‌دادن به پادشاه کودک یاری خواهد رساند. روم به‌عنوان حامی مصر در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، نمایانگر روم به‌عنوان نابودکنندهٔ مصر در نبرد پانیوم است.

## Millerites

میلری‌ها

The Millerites did not see three Roman powers, they only saw two, but their truth was truth, just the same. The prophetic logic of Antiochus as a symbol allows us to apply verse fourteen in a history that precedes verse fifteen, even if the history which initially fulfilled the verses placed both verse fourteen and fifteen in the year 200 BC. I am claiming verse sixteen is the soon-coming Sunday law and that verse fourteen was 2025, and verse fifteen is the yet future battle of Panium. Antiochus proves the three battles are one prophetic line for he is at all three battles, but he also proves the claim I am asserting that the latter-day application of the verses, when rightly divided with line upon line methodology.

میلری‌ها سه قدرت رومی را ندیدند؛ آنان فقط دو قدرت را دیدند، اما با این همه، حقیقتِ ایشان همچنان حقیقت بود. منطق نبویِ انطیوخوس به‌عنوان نماد، به ما اجازه می‌دهد که آیهٔ چهارده را در تاریخی به‌کار بریم که بر آیهٔ پانزده مقدّم است، هرچند تاریخی که در آغاز این آیات را محقق ساخت، هم آیهٔ چهارده و هم آیهٔ پانزده را در سال ۲۰۰ پیش از میلاد قرار داد. من ادعا می‌کنم که آیهٔ شانزده همان قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌درراه است، و آیهٔ چهارده سال ۲۰۲۵ بود، و آیهٔ پانزده نبردِ هنوز آیندهٔ پانیوم است. انطیوخوس ثابت می‌کند که این سه نبرد یک خط نبوی‌اند، زیرا او در هر سه نبرد حضور دارد؛ اما او همچنین ادعایی را که من مطرح می‌کنم نیز ثابت می‌سازد: اینکه کاربردِ ایامِ آخرِ این آیات، هنگامی که به‌درستی با روش «خط بر خط» تفکیک شود.

Antiochus was at all three battles and in the latter days he represents the papacies proxy power in 1989 (Reagan and the USA), 2014 (Zelenskyy and the Ukraine), and then at the battle of Panium it is the same proxy power as 1989, for Jesus always represents the end with the beginning. Ronald Reagan is dead and buried, so the historical witness of Antiochus is accurate to the Millerite understanding, but subject to the rules which govern a line upon line application. The last papal proxy power in the verses is Trump, even though historically Antiochus was at all three battles. In order to fulfill verse thirteen Trump had to lose the second election, for in verse thirteen he “returns,” stronger than ever, strong enough to take a bullet through the ear, which along with the right thumb and right big toe is what was to be anointed with blood, when the priests were anointed.

انتيوخوس در هر سه نبرد حضور داشت و در ايام آخر نمايندۀ قدرت نيابتیِ پاپ‌سالاری در سال ۱۹۸۹ (ريگان و ايالات متحده)، ۲۰۱۴ (زلنسکی و اوکراين)، و سپس در نبرد پانیوم همان قدرت نيابتیِ ۱۹۸۹ است، زيرا عيسی همواره انتها را با ابتدا بازنمايی می‌کند. رونالد ريگان مرده و دفن شده است، پس شهادت تاريخیِ انتيوخوس با فهم ميلريتی دقيق است، اما تابع قواعدی است که کاربرد «خط بر خط» را اداره می‌کنند. آخرين قدرت نيابتیِ پاپی در اين آيات ترامپ است، هرچند از نظر تاريخی انتيوخوس در هر سه نبرد حضور داشت. برای آن‌که آيۀ سيزدهم تحقق يابد، ترامپ می‌بايست در انتخابات دوم شکست بخورد، زيرا در آيۀ سيزدهم او «بازمی‌گردد»، نيرومندتر از هر زمان، آن‌قدر نيرومند که گلوله‌ای از گوشش بگذرد؛ همان عضوی که همراه با شست دست راست و شست پای راست، هنگام تدهين کاهنان، بايد به خون مسح می‌شد.

Reagan typified Trump, for Reagan is the first of the final eight presidents from the time of the end in 1989. Lincoln typified Trump, for he was the first Republican president. Lincoln was assassinated by proslavery Democrats in alliance with Rome, and both Ronald Reagan and his popish counterpart John Paul II survived assassination attempts. Trump was politically assassinated in 2020, with the stolen election in fulfillment of Revelation eleven, verse seven, and then in 2024 he was resurrected in fulfillment of verse eleven.

ریگن نمونۀ ترامپ بود، زیرا ریگن نخستینِ هشت رئیس‌جمهورِ پایانی از زمانِ آخر در سال 1989 است. لینکلن نمونۀ ترامپ بود، زیرا او نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه بود. لینکلن به دست دموکرات‌های طرفدارِ برده‌داری، در ائتلاف با روم، ترور شد، و هر دو، رونالد ریگن و همتای پاپیِ او، ژان پل دوم، از سوءقصدها جان سالم به در بردند. ترامپ در سال 2020 از نظر سیاسی ترور شد، با انتخاباتِ دزدیده‌شده در تحققِ مکاشفه، باب یازدهم، آیۀ هفتم، و سپس در سال 2024 در تحققِ آیۀ یازدهم قیام کرد.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. … And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:7, 11.

> و چون شهادتِ خود را به پایان رسانند، آن وحش که از هاویه برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد، و بر ایشان غلبه خواهد یافت، و ایشان را خواهد کشت. … و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا در ایشان داخل شد، و بر پای‌های خود ایستادند؛ و خوفی عظیم بر آنان که ایشان را می‌دیدند، مستولی گردید. مکاشفه 11:7، 11

Trump’s resurrection was his “return” of verse thirteen, and it also provided a parallel of a characteristic of Rome, for Rome is “the eighth that is of the seven,” and Trump is an image of Rome.

رستاخیز ترامپ همان «بازگشت» او در آیهٔ سیزده بود، و نیز موازاتی از یکی از ویژگی‌های روم را فراهم ساخت؛ زیرا روم «هشتمی است که از آن هفت است»، و ترامپ تصویری از روم است.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> و آن وحشی که بود و نیست، خود او هشتمین است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. مکاشفه 17:11.

Trump’s second term makes him the eighth president since Reagan, and because he was also the sixth, Trump, in alignment with the papacy is “the eight, that is of the seven.” Eight is the symbol of resurrection, which emphasizes that he, as an image of the papacy needed to have a deadly wound that was healed in order to “return.”

دورۀ دوم ترامپ او را هشتمین رئیس‌جمهور از زمان ریگان می‌سازد، و از آنجا که او همچنین ششمین بود، ترامپ، در هم‌راستایی با پاپیّت، «هشتم است و از آن هفت.» عدد هشت نماد رستاخیز است، که تأکید می‌کند او، به‌مثابۀ تصویری از پاپیّت، لازم بود زخمی مهلک داشته باشد که شفا یافت تا بتواند «بازگردد.»

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> اور میں نے اُس کے سروں میں سے ایک کو گویا جان لیوا زخمی دیکھا؛ اور اُس کا مہلک زخم بھر گیا، اور ساری دنیا اُس حیوان کے پیچھے حیران ہوتی چلی گئی۔ مکاشفہ 13:3۔

When the deadly wound is healed the world “wonders after the beast,” and when Trump was resurrected as the eighth that is of the seven in 2024, he “returned” and the whole world wondered after him.

هنگامی که زخمِ مهلک شفا یابد، جهان «در پیِ وحش به شگفتی می‌افتد»، و هنگامی که ترامپ در سال ۲۰۲۴ به‌عنوان هشتمین، که از آن هفت است، برخاست، او «بازگشت» و تمامی جهان از پیِ او به شگفتی افتاد.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا به ایشان داخل شد، و بر پاهای خود ایستادند؛ و خوفی عظیم بر آنان که ایشان را می‌دیدند، مستولی گشت. و آوازی عظیم از آسمان شنیدند که به ایشان می‌گفت: بدین‌جا بالا آیید. و در ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان ایشان را دیدند. مکاشفه 11:11، 12.

Trump “returned” in the election of 2024, and then in 2025 he and pope Leo were both inaugurated. Jesus gave a direct and fair warning, to any who wished to see.

ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ «بازگشت»، و سپس در سال ۲۰۲۵ او و پاپ لئو هر دو به مقام خود منصوب شدند. عیسی هشداری مستقیم و عادلانه داد، برای هر که می‌خواست ببیند.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> پس چون مکرَهِ ویرانی را که به‌واسطۀ دانیال نبی گفته شده است، ببینید که در مکان مقدّس برپا ایستاده است، (هر که می‌خوانَد، دریابد.) متی 24:15.

Mark says it perhaps a little clearer.

مرقس این را شاید اندکی روشن‌تر بیان می‌کند.

> But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:14.

> اما چون مکروهِ ویرانی را که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است، در جایی که نباید ایستاده ببینید، (هر که می‌خواند، دریابد،) آنگاه آنان که در یهودیه‌اند، به کوه‌ها بگریزند. مرقس ۱۳:۱۴

The abomination of desolation is Rome in each of its three phases. Pagan, papal and modern Rome is each a symbol of warning for the people of God. The warning is to be recognized when Rome is in a “holy place” or where “it ought not” be. The glorious land is the holy land in Scripture, and the United States is the spiritual glorious land.

مکروہِ ویرانی روم ہے، اپنی تینوں ادوار میں۔ بت‌پرست روم، پاپائی روم، اور جدید روم—ہر ایک خدا کے لوگوں کے لیے تنبیہ کی ایک علامت ہے۔ اس تنبیہ کو اُس وقت پہچانا جانا ہے جب روم کسی “مقدس جگہ” میں ہو یا وہاں ہو “جہاں اُسے نہ ہونا چاہیے”۔ کتابِ مقدس میں جلیل القدر سرزمین، مقدس سرزمین ہے، اور ریاستہائے متحدہ روحانی جلیل القدر سرزمین ہے۔

> And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 2:12, 13.

> اور خداوند، یہوداہ کو سرزمینِ مقدس میں اپنی میراث کے طور پر اختیار کرے گا، اور یروشلیم کو پھر چن لے گا۔ اے تمام بشر، خداوند کے حضور خاموش رہو، کیونکہ وہ اپنے مقدس مسکن سے اُٹھ کھڑا ہوا ہے۔ زکریاہ 2:12، 13۔

When you see Rome standing in the holy place the Lord is choosing Jerusalem as His covenant people for the final time. When Reagan, the first of eight presidents arranged a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy, it represented an open alliance with Rome by the eighth and last president since the time of the end in 1989. Omega symbols often reverse attributes of the alpha symbol.

Cuando veáis a Roma en pie en el lugar santo, el Señor estará escogiendo a Jerusalén como Su pueblo del pacto por última vez. Cuando Reagan, el primero de ocho presidentes, concertó una alianza secreta con el anticristo de la profecía bíblica, ello representó una alianza abierta con Roma por parte del octavo y último presidente desde el tiempo del fin en 1989. Los símbolos omega a menudo invierten los atributos del símbolo alfa.

The inauguration of pope Leo and Trump in 2025 is identifying an open relationship between the sea beast and the earth beast of Revelation thirteen. The reversal to an open alliance of Trump and Leo that was typified by the secret alliance of Reagan and John Paul II, informs us that the support of the Egyptian child-king that fulfilled verse fourteen in 200 BC, represents a lack of support in the latter-days.

افتتاحِ خدمتِ پاپ لِیو و ترامپ در سال ۲۰۲۵، وجودِ رابطه‌ای آشکار میانِ وحشِ دریا و وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزدهم را نمایان می‌سازد. این بازگشتِ معکوس به اتحادی آشکار میانِ ترامپ و لِیو، که به‌وسیلهٔ اتحادِ پنهانیِ ریگان و ژان پل دوم نمونه‌وار گردیده بود، به ما آگاهی می‌دهد که حمایت از پادشاهِ کودکِ مصری، که در سال ۲۰۰ پیش از میلاد آیهٔ چهارده را به انجام رساند، در ایامِ آخر نمایانگرِ نبودِ حمایت است.

2025 establishes the external foundational vision or prophecy, for it lifts up Rome as the warning of Rome that is identified by Daniel with the symbolism of “the abomination of desolation.” The warning of the abomination of desolation takes place in advance of the destruction represented by “desolation.” In the siege of Jerusalem under Cestius the warning was represented by the banners of Rome’s authority being placed within the sacred precincts of the sanctuary. Those who saw, understood, obeyed and left the city and were protected when the siege was re-engaged. They saw the Roman warning sign. The Christians who separated from the compromised church of Pergamos and thereafter the church of Thyatira fled into the wilderness when they saw the man of sin setting in the temple of God. Those witnesses identify a warning of the abomination of desolation spoken of by Daniel in the latter days.

۲۰۲۵ رؤیت یا نبوتِ بنیادیِ بیرونی را برقرار می‌سازد، زیرا روم را به‌عنوان آن هشدارِ روم برمی‌افرازد که دانیال آن را با نمادِ «مکروهِ ویرانی» مشخص می‌کند. هشدارِ مکروهِ ویرانی پیش از آن ویرانگری‌ای رخ می‌دهد که با «ویرانی» بازنمایی شده است. در محاصرهٔ اورشلیم زیر فرمانِ کِستیوس، این هشدار با افراشته شدنِ درفش‌های اقتدارِ روم در درونِ محوطه‌های مقدسِ معبد نمود یافت. آنان که دیدند، فهمیدند، اطاعت کردند و شهر را ترک گفتند، هنگامی که محاصره از سر گرفته شد محفوظ ماندند. ایشان نشانهٔ هشداردهندهٔ رومی را دیدند. مسیحیانی که از کلیسای سازش‌کردهٔ پِرغامُس و سپس از کلیسای طیاتیرا جدا شدند، هنگامی به بیابان گریختند که دیدند مردِ گناه در هیکلِ خدا نشسته است. آن شاهدان، هشداری از مکروهِ ویرانی را که دانیال درباره‌اش در ایامِ آخر سخن گفته است، مشخص می‌سازند.

We have repeatedly shown that 1888 was the siege of Cestius, and the conclusion of the Sunday law crisis is the siege of Titus. The Blair Sunday law bills of the 1880’s in accompaniment with the Sunday laws that were implemented in some southern states during the 1880’s was the warning of Cestius that also marked the dividing line on Sister White’s counsel on country living. Before the 1880’s her counsel was that in the future we would need to move to the country, but after the 1880’s country living was something that was to have already been accomplished. The warning sign of the Blair Bills, promoting the papal power’s mark of authority being discussed in 1880’s typified the Patriot Act at 9/11, for the angel of Revelation eighteen appeared in both those histories.

ہم بارہا یہ دکھا چکے ہیں کہ 1888 سیسٹیئس کا محاصرہ تھا، اور سنڈے لا کے بحران کا اختتام طیطس کا محاصرہ ہے۔ 1880ء کی دہائی میں بلیئر سنڈے لا کے بل، اور ان کے ساتھ 1880ء کی دہائی ہی میں بعض جنوبی ریاستوں میں نافذ کیے گئے سنڈے لاز، سیسٹیئس کی اُس تنبیہ کے مانند تھے جس نے سسٹر وائٹ کی دیہی سکونت سے متعلق مشورت میں حدِ فاصل کو بھی نشان زد کیا۔ 1880ء کی دہائی سے پہلے اُن کی مشورت یہ تھی کہ مستقبل میں ہمیں دیہات کی طرف منتقل ہونا پڑے گا، لیکن 1880ء کی دہائی کے بعد دیہی سکونت ایسی چیز تھی جو پہلے ہی اختیار کی جا چکی ہونی چاہیے تھی۔ بلیئر بلز کی تنبیہی علامت، جو 1880ء کی دہائی میں پاپائی اقتدار کی مُہرِ اختیار کے فروغ پر ہونے والی بحث کے ساتھ سامنے آئی، 9/11 کے موقع پر پیٹریاٹ ایکٹ کی تمثیل تھی، کیونکہ مکاشفہ اٹھارہ کا فرشتہ اُن دونوں تواریخ میں ظاہر ہوا تھا۔

9/11 was the warning of Cestius placing his authority in the holy place where it should not be, for at 9/11 Roman law replaced English law. In the Pelosi Trials of 2021 the due process clause was repudiated, and represents another footstep towards the siege of Titus, which ends at the soon-coming Sunday law in the United States. The siege is a period of time. 1888 speaks to the rebellion of the internal Protestant horn, and 9/11 speaks to the rebellion of the external Republican horn. The inauguration of the pope from the glorious land in the same year that the final president is also inaugurated represents the final warning of the abomination of desolation standing where it ought not, just before the battle of Panium. The battle of Panium leads directly into the Sunday law and the battle of Actium, which represented the third and final obstacle for pagan Rome, and then pagan Rome ruled supremely for 360 years in fulfillment of Daniel 11:24. At the Sunday law the sixth and seventh kingdoms are both conquered by Rome, and modern Rome then reigns for one symbolic hour, or forty-two symbolic months.

۹/۱۱ همان هشدارِ سِستیوس بود که اقتدار خود را در جای مقدّس، آنجا که نباید می‌بود، قرار داد؛ زیرا در ۹/۱۱ قانون رومی جایگزین قانون انگلیسی شد. در محاکمات پلوسی در سال ۲۰۲۱، بندِ آیین دادرسیِ قانونی مردود شمرده شد، و این گام دیگری به سوی محاصرهٔ تیتوس را بازنمایی می‌کند، محاصره‌ای که در قانونِ یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع در ایالات متحده پایان می‌یابد. محاصره دوره‌ای از زمان است. ۱۸۸۸ به شورشِ شاخِ پروتستانِ داخلی اشاره دارد، و ۹/۱۱ به شورشِ شاخِ جمهوری‌خواهِ خارجی اشاره می‌کند. آغازِ منصبِ پاپ از سرزمینِ جلال در همان سالی که رئیس‌جمهورِ نهایی نیز بر مسند می‌نشیند، هشداری نهایی را از مکروهِ ویرانگر که در جایی ایستاده است که نباید بایستد، درست پیش از نبردِ پانیوم، بازنمایی می‌کند. نبردِ پانیوم مستقیماً به قانونِ یکشنبه‌ای و نبردِ آکتیوم می‌انجامد، نبردی که سومین و آخرین مانع برای رومِ بت‌پرست را نمایندگی می‌کرد، و سپس رومِ بت‌پرست به مدت ۳۶۰ سال در تحققِ دانیال ۱۱:۲۴ به‌گونه‌ای برتر فرمان راند. در قانونِ یکشنبه‌ای، پادشاهی‌های ششم و هفتم هر دو به‌دستِ روم مغلوب می‌شوند، و سپس رومِ مدرن برای یک ساعتِ نمادین، یا چهل‌ودو ماهِ نمادین، سلطنت می‌کند.

In verse sixteen Pompey, who has just conquered pagan Rome’s first obstacles of Syria then conquers Jerusalem. Pompey takes down Rome’s first two obstacles and Augustus Caesar conquers the third at Actium. Modern Rome first conquers the king of the south in 1989 in fulfillment of verse forty, and as typified by verse ten. Then at the Sunday law modern Rome conquers its second and third obstacle with the United States and then the United Nations immediately agrees to give their kingdom to the papal power. Pagan Rome conquered two with Pompey and then one, and papal Rome conquered one in 1989, and then its next two in verse sixteen, which is where Pompey is marked with his second conquering.

در آیهٔ شانزدهم، پومپه، که به‌تازگی نخستین موانع رومِ بت‌پرست، یعنی سوریه، را مغلوب ساخته است، سپس اورشلیم را نیز فتح می‌کند. پومپه دو مانع نخست روم را از میان برمی‌دارد و اوگوستوس سزار سومی را در آکتیوم مغلوب می‌سازد. رومِ معاصر نخست در سال ۱۹۸۹ پادشاه جنوب را، در تحقق آیهٔ چهل و به همان‌گونه که در آیهٔ ده به‌صورت نمونه آمده است، مغلوب می‌کند. سپس در هنگام قانون یکشنبه، رومِ معاصر دومین و سومین مانع خود را به‌واسطهٔ ایالات متحده مغلوب می‌سازد و آنگاه سازمان ملل متحد بی‌درنگ موافقت می‌کند که پادشاهی خویش را به قدرت پاپی واگذارد. رومِ بت‌پرست به‌وسیلهٔ پومپه دو مانع را مغلوب کرد و سپس یکی دیگر را، و رومِ پاپی یکی را در سال ۱۹۸۹ مغلوب ساخت و سپس دو مانع بعدی خود را در آیهٔ شانزدهم مغلوب می‌کند، همان‌جایی که پومپه با دومین فتح خود مشخص شده است.

Whether it was the third obstacle at Actium for pagan Rome, or when the third obstacle, represented by the Goths being driven out of the city of Rome in 538, when Rome overcomes the third obstacle it rules supremely.

خواه این سومین مانع در آکتیوم برای رومِ بت‌پرست بوده باشد، و خواه آن هنگام که سومین مانع، که به‌وسیلهٔ بیرون رانده شدن گوت‌ها از شهر روم در سال ۵۳۸ نمایان شد، از میان برداشته شد، هرگاه روم بر سومین مانع چیره می‌شود، به‌گونه‌ای مطلق فرمان می‌راند.

> Surely the Lord God will do nothing, but he revealeth his secret unto his servants the prophets. Amos 3:7.

> یقیناً خداوند یهوه هیچ کاری نمی‌کند، مگر آنکه رازِ خود را بر بندگان خویش، انبیا، مکشوف سازد. عاموس ۳:۷.

The Lord will surely give the final manifestation of the warning sign that is represented as the abomination of desolation in the book of Daniel, before the desolation arrives. That warning sign is the open alliance in contrast with Reagan’s secret alliance being represented in 2025. The Lord will not bring punishment, without first giving warning, and Amos is very direct about what the secret revelation to His servants is, and who it is directed at.

خداوند بی‌تردید پیش از آن‌که ویرانی فرا رسد، تجلّی نهاییِ نشانِ هشدار را که در کتاب دانیال به‌صورت «مکروهِ ویرانگر» معرفی شده است، عطا خواهد کرد. آن نشانِ هشدار، همان ائتلافِ آشکار است، در تقابل با ائتلافِ پنهانیِ ریگان که در سال ۲۰۲۵ به تصویر کشیده می‌شود. خداوند مجازات را بدون آن‌که نخست هشدار داده باشد، نازل نخواهد کرد؛ و عاموس با صراحت کامل بیان می‌کند که مکاشفهٔ سرّیِ او به بندگانش چیست و خطاب آن متوجه چه کسانی است.

> Hear this word that the Lord hath spoken against you, O children of Israel, against the whole family which I brought up from the land of Egypt, saying, You only have I known of all the families of the earth: therefore I will punish you for all your iniquities. Amos 3:1, 2.

> اے بنیِ اسرائیل، اس کلام کو سنو جو خداوند نے تمہارے خلاف، اُس سارے خاندان کے خلاف جو میں مصر کی سرزمین سے نکال لایا، فرمایا ہے: روئے زمین کے سب خاندانوں میں سے فقط تم ہی کو میں نے جانا ہے؛ اس لیے میں تمہاری سب بدکرداریوں کی سزا تم کو دوں گا۔ عاموس 3:1، 2

Amos is addressing the last generation of God’s chosen covenant people who are to be punished, in alignment with the 25 men who bow to the sun in Ezekiel eight. Amos is presenting the Laodicean message, which is the third angel’s message during the blotting out of sin in the time of the judgment of the living. Amos’s warning is based upon a unification of two parties.

عاموس در حال خطاب قرار دادن آخرین نسل از قومِ برگزیده و عهدیِ خداست که باید مجازات شوند، در هم‌سویی با آن بیست‌وپنج مردی که در حزقیال هشت در برابر خورشید سجده می‌کنند. عاموس پیام لائودکیه را عرضه می‌کند، که همان پیام فرشتهٔ سوم است در هنگامِ محو شدنِ گناه، در زمانِ داوریِ زندگان. هشدارِ عاموس بر اتحادِ دو گروه استوار است.

> Can two walk together, except they be agreed? Will a lion roar in the forest, when he hath no prey? will a young lion cry out of his den, if he have taken nothing? Can a bird fall in a snare upon the earth, where no gin is for him? shall one take up a snare from the earth, and have taken nothing at all? Shall a trumpet be blown in the city, and the people not be afraid? shall there be evil in a city, and the Lord hath not done it? Amos 3:3–6.

> کیا دو آدمی ایک ساتھ چل سکتے ہیں، جب تک کہ اُن میں باہمی موافقت نہ ہو؟ کیا شیر جنگل میں دھاڑے گا، جب اُس کے لیے کوئی شکار نہ ہو؟ کیا جوان شیر اپنی مانَد سے غرّائے گا، اگر اُس نے کچھ بھی نہ پکڑا ہو؟ کیا کوئی پرندہ زمین پر پھندے میں پھنس سکتا ہے، جہاں اُس کے لیے کوئی جال نہ بچھا ہو؟ کیا کوئی آدمی زمین سے پھندا اٹھائے گا، حالانکہ اُس میں کچھ بھی نہ پھنسایا ہو؟ کیا شہر میں نرسنگا پھونکا جائے، اور لوگ نہ ڈریں؟ کیا کسی شہر میں آفت آئے، اور خداوند نے اُسے نہ کیا ہو؟ عاموس 3:3–6۔

The warning of two walking together as one, is set within the context of a snare catching a bird from the earth. Birds are symbols of religious bodies, and the papacy is a cage of every unclean and hateful bird in Revelation.

هشدارِ دو نفری که همچون یک تن با هم راه می‌روند، در بسترِ دامی قرار داده شده است که پرنده‌ای را از زمین گرفتار می‌سازد. پرندگان نمادِ هیئت‌های دینی هستند، و پاپیّت در مکاشفه قفسی است برای هر پرندهٔ ناپاک و مکروه.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:2, 3.

> اور اُس نے بڑے زور کی آواز سے پکار کر کہا، عظیم بابل گر پڑا، گر پڑا، اور شیاطین کا مسکن، اور ہر ناپاک روح کی پناہ گاہ، اور ہر ناپاک اور مکروہ پرندے کا پنجرہ بن گیا ہے۔ کیونکہ سب قومیں اُس کی زناکاری کے غضب کی مے پی چکی ہیں، اور زمین کے بادشاہوں نے اُس کے ساتھ زناکاری کی ہے، اور زمین کے سوداگر اُس کی عیش و عشرت کی فراوانی سے مالدار ہو گئے ہیں۔ مکاشفہ 18:2، 3۔

A bird in a cage is a captured bird, and when a nation commits fornication with the whore of Rome it becomes a captured bird, and the bird that is lifted up above all the other prophetic birds is the power whose threefold house is built, is established at the Sunday law, in her place, which is Shinar, which is Babylon. It is the bird that received a deadly wound in 1798, or as Zechariah states, had a lead cover placed over its basket, but was thereafter lifted up by the birds of spiritualism and apostate Protestantism.

پرنده‌ای در قفس، پرنده‌ای اسیر است؛ و هنگامی که امتی با فاحشهٔ روم زنا می‌کند، به پرنده‌ای اسیر بدل می‌شود. و آن پرنده‌ای که بر فراز همهٔ دیگر پرندگانِ نبوی برافراشته می‌شود، همان قدرتی است که خانهٔ سه‌گانه‌اش بنا می‌گردد، در قانون یکشنبه استقرار می‌یابد، در جایگاه خود، که شِنعار است، که همان بابل است. این همان پرنده‌ای است که در سال 1798 زخمِ مهلکی دریافت کرد، یا چنان‌که زکریا بیان می‌دارد، پوششی از سرب بر سبدِ آن نهاده شد؛ اما پس از آن، به‌وسیلهٔ پرندگانِ روح‌گرایی و پروتستانتیسمِ مرتد برافراشته شد.

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah. And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof. Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> پس آن فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت بیرون آمد و به من گفت: «اکنون چشمان خود را برافراز و ببین این چیست که بیرون می‌آید.» و گفتم: «این چیست؟» و او گفت: «این ایفایی است که بیرون می‌آید.» و نیز گفت: «این است هیئت ایشان در تمامی زمین.» و اینک، وزنه‌ای از سرب برداشته شد؛ و این زنی بود که در میان ایفا نشسته بود. و او گفت: «این شرارت است.» پس او را به میان ایفا افکند، و وزنهٔ سرب را بر دهانهٔ آن افکند. آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک دو زن بیرون آمدند، و باد در بال‌های ایشان بود؛ زیرا بال‌هایی مانند بال‌های لک‌لک داشتند؛ و ایفا را در میان زمین و آسمان برداشتند. پس به آن فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت، گفتم: «اینها ایفا را به کجا می‌برند؟» و او به من گفت: «تا برای آن در زمین شِنْعار خانه‌ای بنا کنند؛ و آن استوار خواهد شد و در آنجا بر پایهٔ خود قرار داده خواهد شد.» زکریا ۵:‏۵–۱۱.

Amos’s snare catches the bird from the earth, for it represents the alliance that precedes the soon-coming Sunday law where the earth-bird is captured, and according to Amos the alliance is a rebuke to Laodicean Seventh-day Adventism, for there will be a warning trumpet blown in the city, which they will refuse to hear.

دامِ عاموس پرنده را از زمین می‌گیرد، زیرا نمایانگرِ اتحادی است که پیش از قانونِ یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آمدنی پدید می‌آید؛ همان‌جا که پرندهٔ زمینی گرفتار می‌شود. و بنا بر عاموس، این اتحادی توبیخی است بر ادونتیسمِ لائودیکیه‌ایِ روزِ هفتم، زیرا شیپورِ انذاری در شهر نواخته خواهد شد که ایشان از شنیدنِ آن سر باز خواهند زد.

> Shall a trumpet be blown in the city, and the people not be afraid? shall there be evil in a city, and the Lord hath not done it? Surely the Lord God will do nothing, but he revealeth his secret unto his servants the prophets. The lion hath roared, who will not fear? the Lord God hath spoken, who can but prophesy? Amos 3:6–8.

> آیا کرنا در شهر نواخته شود و قوم نترسند؟ آیا در شهری بلایی واقع گردد و یهوه آن را نکرده باشد؟ به‌راستی خداوندگار یهوه هیچ کاری نمی‌کند، مگر آنکه راز خویش را بر بندگان خود، انبیا، مکشوف سازد. شیر غریده است؛ کیست که نترسد؟ خداوندگار یهوه سخن گفته است؛ کیست که نبوت نکند؟ عاموس ۳:۶–۸.

The Lion who roars is the Lion of the tribe of Judah, who represents Christ when He seals and unseals His prophetic Word. The open alliance of 2025 is the siege of Cestius and the symbol of the robbers of God’s people is established when you see two walking together that should never co-exist. Rome allied and aligned with Protestants is an oxymoron, for to be a Protestant means to protest against Rome.

شیری که غرش می‌کند، شیرِ سبطِ یهوداست که مسیح را نمایندگی می‌کند هنگامی که کلام نبویِ خود را مُهر می‌نهد و مُهر آن را می‌گشاید. ائتلاف آشکارِ ۲۰۲۵ همان محاصرهٔ کِستیوس است، و نماد راهزنانِ قومِ خدا زمانی برقرار می‌شود که دو چیز را در حال هم‌راهی ببینید که هرگز نباید هم‌زیست باشند. روم که با پروتستان‌ها متحد و هم‌سو گردد، خود تناقضی درونی است؛ زیرا پروتستان بودن یعنی بر ضدّ روم اعتراض کردن.

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

## Too Late to Escape the Snare

بہت دیر ہو چکی ہے کہ پھندے سے بچ نکلا جائے

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> «Y recuérdese que es jactancia de Roma afirmar que ella nunca cambia. Los principios de Gregorio VII y de Inocencio III siguen siendo los principios de la Iglesia Católica Romana. Y si tan solo tuviera el poder, los pondría en práctica ahora con tanto vigor como en los siglos pasados. Los protestantes poco saben lo que hacen cuando se proponen aceptar la ayuda de Roma en la obra de la exaltación del domingo. Mientras están empeñados en el logro de su propósito, Roma procura restablecer su poder, recobrar su supremacía perdida. Establézcase una vez en los Estados Unidos el principio de que la iglesia puede emplear o controlar el poder del Estado; de que las observancias religiosas pueden ser impuestas por leyes seculares; en suma, de que la autoridad de la iglesia y del Estado ha de dominar la conciencia, y el triunfo de Roma en este país quedará asegurado.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> "کلامِ خدا از خطرِ قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر به این هشدار اعتنا نشود، جهانِ پروتستان تنها هنگامی خواهد آموخت که مقاصدِ روم در حقیقت چیست، که دیگر برای گریختن از دام بسیار دیر شده باشد. او در سکوت در حال رشد یافتن به‌سوی قدرت است. تعالیمِ او نفوذِ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها، و در دل‌های انسان‌ها اعمال می‌کنند. او بناهای عظیم و رفیعِ خود را بر هم انباشته می‌سازد که در نهانگاه‌های پنهانِ آن‌ها، آزارهای گذشته‌اش بار دیگر تکرار خواهند شد. او پنهانی و بی‌آنکه موردِ ظن قرار گیرد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا هنگامی که زمانِ وارد آوردنِ ضربه‌اش فرا رسد، مقاصدِ خویش را پیش ببرد. تمام آنچه او می‌خواهد، موضعِ برتر است، و این هم‌اکنون نیز به او داده می‌شود. ما به‌زودی خواهیم دید و احساس خواهیم کرد که مقصودِ عنصرِ رومی چیست. هر که به کلامِ خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، بدین‌سان ملامت و آزار را بر خود هموار خواهد ساخت." نبرد عظیم، 581.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “دنیایی هست که در شرارت، در فریب و ضلالت، و در خودِ سایۀ موت آرمیده است—خفته، خفته. چه کسانی دردِ جان می‌کشند تا آنان را بیدار کنند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ ذهن من به آینده برده می‌شود، آنگاه که این ندا داده خواهد شد: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید.» اما بعضی در به‌دست‌آوردن روغن برای پُر کردن چراغ‌های خود تأخیر کرده خواهند بود، و آنگاه بسیار دیر درمی‌یابند که منش، که به‌وسیلۀ روغن نمادین شده است، انتقال‌پذیر نیست. آن روغن، پارساییِ مسیح است. آن نمایندۀ منش است، و منش انتقال‌پذیر نیست. هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برای دیگری فراهم سازد. هر کس باید برای خود، منشِ پاک‌شده از هر لکۀ گناه را به دست آورد.” Bible Echo، 4 مه 1896.

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus (Matthew 19:16–22) they went away sorrowful, and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Early Writings, 49.

> «آنگاه که جان‌های بینوا را می‌دیدم که از نداشتنِ حقیقتِ حاضر جان می‌سپارند، و بعضی که به ظاهر اقرار می‌کردند به حقیقت ایمان دارند، با بازداشتنِ وسایلِ ضروری برای پیشبردِ کارِ خدا، آنان را به حال مرگ وا می‌گذاشتند، این منظره چنان دردناک بود که از فرشته التماس کردم آن را از من دور سازد. دیدم هنگامی که آرمانِ خداوند بخشی از اموال ایشان را طلب می‌کرد، مانند آن جوانی که نزد عیسی آمد (Matthew 19:16–22)، اندوهگین بازمی‌گشتند؛ و اینکه به‌زودی بلایِ سرریزکننده از فراز خواهد گذشت و دارایی‌های آنان را یکسره خواهد روبید، و آنگاه دیگر برای قربانی کردنِ اموالِ زمینی و اندوختنِ گنجی در آسمان بسیار دیر شده خواهد بود.» Early Writings, 49.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” The Desire of Ages, 722.

> «یهودا دید که التماس‌هایش بی‌ثمر است، و با شتاب از تالار بیرون رفت و فریادکنان گفت: دیگر دیر شده است! دیگر دیر شده است! او احساس می‌کرد که نمی‌تواند زنده بماند تا مصلوب شدن عیسی را ببیند، و در نومیدی بیرون رفت و خود را حلق‌آویز کرد.» آرزوی اعصار، 722.

Back to Articles