Article

# Parallel Warnings - Number Three

هشدارهای موازی - شمارهٔ سه

The Empowerment of Prophetic Messages: The Sequential Testing Process of Revelation’s Angels

قدرت‌بخشیِ پیام‌های نبوی: فرایندِ آزمونِ پی‌درپیِ فرشتگانِ مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.

در مقالۀ گذشته سخن را با این شناسایی به پایان بردیم که هر سه فرشتۀ مکاشفه باب چهارده پیامی در دست دارند. فرشتۀ دوم و سوم چنین معرفی می‌شوند که در هنگام فرود آمدن با پیام خویش، «طوماری» همراه خود دارند. هر فرشته نمایندۀ یک پیام است، و آمدن هر پیام اثری پدید می‌آورد. فرشتۀ اول در سال 1798 رسید. آن پیام گشوده شد و معرفت دربارۀ داوریِ قریب‌الوقوع افزایش یافت. آن افزایش معرفت دو طبقۀ پرستندگان را پدید آورد. هنگامی که فرشتۀ دوم رسید، پیام سقوط پروتستان‌ها گشوده شد و افزایش معرفت حاصل آمد و دو طبقه پدیدار شدند. هنگامی که پیام ندای نیمه‌شب در 22 اکتبر 1844 رسید، در گردهمایی اردویی اکستر گشوده شد و افزایش معرفت پدید آمد و دو طبقۀ باکره به‌وجود آمدند. هنگامی که فرشتۀ سوم در 22 اکتبر 1844 رسید، پیام فرشتۀ سوم و همۀ آنچه نمایندگی می‌کند گشوده شد و افزایش معرفت پدید آمد و دو طبقه به‌وجود آمدند.

Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:

یک خصوصیت دیگر که در فرشتگان یافت می‌شود، به قوّت‌بخشیِ پیام‌های فرشته مربوط است. همان‌گونه که مقالهٔ پیشین نشان داد، پیام فرشتهٔ دوم به‌وسیلهٔ پیامِ فریادِ نیمه‌شب قوّت یافت؛ امّا فریادِ نیمه‌شب به‌وسیلهٔ یک فرشتهٔ منفرد نشان داده نشده است، بلکه به‌وسیلهٔ فرشتگان بسیار نشان داده شده است. تاریخی که متناظر با فرشتهٔ دوم و فریادِ نیمه‌شب بود، نشان می‌دهد که پیام فرشتهٔ دوم هنگامی قوّت یافت که فریادِ نیمه‌شب با آن متحد شد. در همان کتاب به ما گفته شده است:

> “I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.

> «ملائکه‌ای را دیدم که در آسمان شتابان به این سو و آن سو می‌رفتند. ایشان به زمین فرود می‌آمدند و باز به آسمان صعود می‌کردند و برای تحقق واقعه‌ای مهم آماده می‌شدند. سپس فرشته‌ای زورآورِ دیگر را دیدم که مأمور شده بود به زمین فرود آید، و آواز خود را با فرشتهٔ سوم متحد سازد و به پیام او قدرت و نیرو ببخشد. قدرت و جلال عظیمی به آن فرشته عطا شد، و چون فرود آمد، زمین از جلال او روشن گردید. نوری که پیشاپیش و در پیِ این فرشته می‌رفت، به همه‌جا نفوذ کرد، آنگاه که او با نعره‌ای عظیم و آوازی بلند ندا درداد و گفت: بابلِ عظیم ساقط شد، ساقط شد، و مسکن دیوها و مأوای هر روح ناپاک و قفس هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز گردیده است. پیام سقوط بابل، چنان‌که به‌وسیلهٔ فرشتهٔ دوم داده شد، بار دیگر اعلام می‌شود، با این افزوده که فسادهایی را نیز در بر می‌گیرد که از سال 1844 به این سو در کلیساها راه یافته‌اند. کار این فرشته در زمان مناسب فرامی‌رسد و به آخرین کار عظیمِ پیام فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، آنگاه که آن پیام به فریادی بلند اوج می‌گیرد. و قوم خدا در همه‌جا مهیا می‌شوند تا در ساعتِ آزمایشی که به‌زودی با آن روبه‌رو خواهند شد، استوار بایستند. نوری عظیم را دیدم که بر ایشان قرار داشت، و آنان در این پیام متحد شدند و با بی‌باکی و قدرتی عظیم، پیام فرشتهٔ سوم را اعلام کردند.»

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.

> «فرشتگان فرستاده شدند تا آن فرشتهٔ نیرومندِ نازل‌شده از آسمان را یاری رسانند، و من صداهایی شنیدم که گویی در همه‌جا طنین می‌افکندند: “از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید و از بلاهایش نصیبی ببرید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.” این پیام چنان می‌نمود که افزوده‌ای بر پیام سوم باشد و به آن پیوسته است، همان‌گونه که فریادِ نیمه‌شب در سال ۱۸۴۴ به پیام فرشتهٔ دوم پیوست. جلال خدا بر قدیسانِ صبور و منتظر قرار داشت، و آنان بی‌باکانه آخرین هشدارِ جدی را اعلام می‌کردند، سقوط بابل را ندا می‌دادند، و قوم خدا را فرا می‌خواندند که از او بیرون آیند، تا از فرجامِ هولناکِ او رهایی یابند.» عطایای روحانی، جلد ۱، ۱۹۳، ۱۹۴.

The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.

فریادِ نیمه‌شب به فرشتهٔ دوم پیوست، و فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد؛ و هنگامی که او به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، در حقیقت تکرار همان پیوستنِ فریادِ نیمه‌شب و فرشتهٔ دوم در آغاز اَدونتیسم است. بر اساس دو شاهد، یعنی فرشتهٔ دوم و فرشتهٔ سوم، پیام هر فرشته دارای پیامی ثانوی است که آن را قدرت می‌بخشد. این دو شاهد تعلیم می‌دهند که هنگامی که پیام فرشتهٔ اول در تاریخ ظاهر شد، پس از آن ناگزیر می‌بایست زمانی فرا رسد که آن پیام به‌وسیلهٔ پیامی ثانوی توانمند گردد. البته این امر دربارهٔ خودِ فرشتهٔ اول نیز صادق بود. در نخستین بند از آن عبارت طولانی که هم‌اکنون آوردیم، خواهر وایت همان ویژگی‌هایی را برای فرشتهٔ اول برمی‌شمارد که یوحنا به فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده نسبت می‌دهد، آنگاه که می‌گوید: «به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خویش روشن سازد، و انسان را از غضبِ در شُرُفِ وقوعِ خدا آگاه کند.» روشن است که او در آن عبارت به فرشتهٔ اول اشاره می‌کند.

The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.

پیامِ فرشتهٔ نخست در سال ۱۷۹۸ رسید، و پس از آن در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، هنگامی که برتریِ عثمانی پایان یافت، اقتدار یافت. در آن هنگام، فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ ده از آسمان فرود آمد و یک پا بر خشکی و یک پا بر دریا نهاد. او نمایانگرِ اقتدار یافتنِ فرشتهٔ نخست است، و همین امر است که کارِ فرشتهٔ نخست را همان کارِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده معیّن می‌سازد. هر دو می‌بایست زمین را با جلالِ خود منوّر سازند؛ اما فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، همان‌گونه که فریادِ نیمه‌شب به فرشتهٔ دوم پیوست و همان‌گونه که فرشته‌ای که در مکاشفهٔ ده فرود آمد به فرشتهٔ نخست پیوست.

Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.

لہٰذا، جب پہلا فرشتہ آیا، تو ایک پیغام مُہر سے کھولا گیا جس نے عبادت گزاروں کی دو جماعتیں پیدا کیں۔ جب پہلے فرشتہ کے پیغام کو مکاشفہ دس کے فرشتہ کی قوت حاصل ہوئی، تو اُس کے ہاتھ میں ایک چھوٹی کتاب تھی جسے اُس نے یوحنا کو کھانے کا حکم دیا، اور اس سے یہ ظاہر ہوا کہ وہ ایک پیغام لایا، اسے مُہر سے کھولا، اور اُس نے عبادت گزاروں کی دو جماعتیں پیدا کیں۔ جب دوسرا فرشتہ، آدھی رات کی پکار، اور تیسرا فرشتہ آئے، تو ایک پیغام مُہر سے کھولا گیا جس نے آزمائش کی اور عبادت گزاروں کی دو جماعتیں پیدا کیں۔

The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.

عبارتی که به آن می‌پردازیم، با مقایسهٔ تاریخ مسیح با تاریخ میلری‌ها، تأکید می‌کند که همان فرایند آزمونِ متوالی که در تاریخ میلری رخ داد، در ایام مسیح نیز ــ که پایان اسرائیلِ باستان بود ــ به وقوع پیوست. اگر فرایندِ آزمونِ متوالی در آغازِ اسرائیلِ روحانی و در پایانِ اسرائیلِ باستان روی داده باشد، پس در پایانِ اسرائیلِ روحانی نیز فرایندِ آزمونِ متوالی وجود خواهد داشت، همان‌گونه که در آغازِ اسرائیلِ باستان بود.

In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.

در تاریخ میلریتی، این امر نمایانگر پنج گشودگیِ مُهرهاست که از سال ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دو طبقه از پرستندگان را آزمود و پدید آورد. این عبارت به‌روشنی تعلیم می‌دهد که اگر در یک آزمون ناکام شوید، آزمون بعدی را نخواهید گذراند، زیرا حتی برای آن نیز تلاشی نخواهید کرد. همچنین آشکار است که در زمان مسیح، فرایند آزمون با این نتیجه به پایان می‌رسد که قومِ عهدِ برگزیدهٔ پیشین، نسبت به نقشهٔ نجات، در تاریکیِ کامل قرار دارند. دانیال و یوحنا نمایانگر کسانی هستند که به صدایی که از پشت سر ایشان است گوش فرا می‌دهند؛ کسانی که از میان فرایندی تدریجی از آزمون گذشتند، فرایندی که مستلزم بررسیِ فردیِ هر حقیقتِ تازه‌ای بود که از مُهر گشوده می‌شد.

The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، و دانیال و یوحنا دو شاهدِ آن یک کتاب هستند. یک شاهد، آغازِ کتاب است، و شاهدِ دیگر، پایانِ کتاب. هر دو شاهد به‌گونه‌ای نمادین مرگ و قیام را متحمل شدند؛ یکی به‌وسیلهٔ پادشاهی ماد و فارس آزار دید (که نمادی از ایالات متحده است)، و دیگری به‌وسیلهٔ روم مورد آزار قرار گرفت (که نمادی از پاپیّت است). یوحنا از آن رو مورد آزار قرار می‌گیرد که نگاه‌دارندهٔ سَبَّت است، در توافق با دانیال که به سبب امتناع از تغییر دادن شیوه‌های عبادت خود مورد آزار قرار گرفت. آنان با هم نمایانگرِ کسانی در پایانِ جهان هستند که به سبب امتناع از پذیرفتن عبادتِ یکشنبه به‌جای سَبَّتِ روز هفتم، مورد آزار قرار می‌گیرند.

The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.

هغه خلک چې د دانيال او يوحنا له خوا تمثيل شوي دي، هماغه دي يا به هماغه وي چې مُهر پرې لګېدلی دی؛ ځکه کله چې دانيال د پاچا د «فرمان» د نه منلو په سبب د زمريانو کندې ته واچول شو، پاچا پر ډبره مُهر کېښود، تر څو مقصود بدل نه شي. دانيال د ابديت لپاره مُهر شو، ځکه چې د پاچا فرمان او همدارنګه د هغه د مُهر واک، د ماديانو او پارسيانو د قوانينو له مخې، بدلېدای نه شول. د پاچا مُهر پر يوې ډبرې ولګېد، او دروازه وتړل شوه. دروازه د يکشنبې د قانون پر مهال تړل کېږي، او هېڅوک هغه دروازه نه شي پرانيستلی، لکه څنګه چې دروازه د 1844 کال د اکتوبر په 22 مه وتړل شوه. دا د دې اهميت يوه ساده بېلګه وه چې نه يوازې هغه نبوي پېښې په پام کې ونيول شي چې په يوه نبوت کې وړاندې شوې دي، بلکې هغه شرايط هم چې د نبي شاوخوا وي، هغه مهال چې د کيسې په دننه کې تمثيلېږي، په تطبيق کې يې اهميت په پام کې ونيول شي.

Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.

با این همه، این نیز نمونه‌ای است از قدرتِ در نظر گرفتنِ آغاز (کتاب دانیال) همراه با انجام (کتاب مکاشفه) به‌مثابه دو شاهدِ یک نبوتِ واحد؛ زیرا برای اثبات یک حقیقتِ کتاب‌مقدّسی، وجودِ دو شاهد لازم است. هم رویدادهای پیشگویی‌شده و هم تصویرِ فعالیت‌های انبیا در ارتباط با آن نبوت، هر دو ملهم‌اند.

> All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.

> تمام کلامِ مقدّس خدا کے الہام سے ہے، اور تعلیم، ملامت، اصلاح، اور راست‌بازی میں تربیت کے لیے مفید ہے؛ تاکہ مردِ خدا کامل بنے اور ہر نیک کام کے لیے پوری طرح تیار کیا جائے۔ 2 تیمتھیس 3:16، 17

If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.

اگر رویدادهای پیشگویی‌شدهٔ کتاب‌مقدس، پایان جهان را به تصویر می‌کشند، پس تصویرِ نبی و محیط پیرامون او، هنگامی که پیشگویی را دریافت می‌کند و بدان شهادت می‌دهد، نیز تصویری از پایان جهان است. بنابراین، هنگامی که محیط و فعالیت‌های یک نبی به‌گونه‌ای نبوی به تصویر کشیده می‌شوند، آن نبی نمادی از قوم خدا در پایان جهان است. با این درک، هنگامی که خطِ پیشگوییِ الیای ملاکی را با خطوطِ مکاشفهٔ چهارده و هجده در کنار هم قرار می‌دهیم، همگی بر تاریخِ پیامِ هشدارِ نهایی شهادت می‌دهند—اما شهادتِ ایشان دوگانه است.

The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.

پیام از رویدادهای پیش‌گویی‌شده‌ای تشکیل می‌شود که بیرون از قوم خدا قرار دارند، و شهادتی ثانوی نیز از تجربهٔ نبی در هنگام دریافت و اعلام پیام تشکیل می‌گردد. مفهوم نبویِ دو خط نبوی که نمایانگر ظاهر و باطنِ یک تاریخ واحد هستند، از سوی پیشگامان ادونتیسم شناخته شد و در سوابق عمومی به ثبت رسید. به نظر من، نمونهٔ کلاسیکِ این کاربرد نزد پیشگامان آن است که ایشان هفت کلیسای مکاشفه و هفت مُهرِ مکاشفه را تاریخ‌هایی موازی می‌شناسند که تاریخ درونی و بیرونیِ کلیسا را مشخص می‌سازند. مُهرها نمایانگر تاریخ بیرونی‌اند و کلیساها تاریخ درونی را.

The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.

پیام ایلیا در ملاکی، و ابواب چهاردهم و هجدهمِ مکاشفه، همان پیامِ نهاییِ هشدار را معرفی می‌کنند که در باب نخستِ مکاشفه نیز از آن با عنوان «مکاشفهٔ عیسی مسیح» یاد شده است. در باب نخست، خدای پدر این پیام را به مسیح داد، و او آن را به جبرئیل سپرد، و جبرئیل آن را به یوحنا داد، و یوحنا سپس آن را به کلیساها فرستاد. پیام ایلیا، و نیز پیام‌هایی که در ابواب یک، چهارده و هجدهِ مکاشفه بازنمایی شده‌اند، همگی دقیقاً یک پیام واحد هستند.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> وَأَرْوَاحُ الْأَنْبِيَاءِ خَاضِعَةٌ لِلْأَنْبِيَاءِ. لأَنَّ اللهَ لَيْسَ إِلَهَ تَشْوِيشٍ، بَلْ إِلَهَ سَلاَمٍ، كَمَا فِي جَمِيعِ كَنَائِسِ الْقِدِّيسِينَ. ١ كورنثوس ١٤: ٣٢، ٣٣.

It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.

یہ ہمیشہ ایک ہی پیغام ہوتا ہے، کیونکہ ”نبی، نبیوں کے تابع ہوتے ہیں۔“ ان آیات میں جس لفظ کا ترجمہ ”تابع“ کیا گیا ہے، اس کے معنی ہیں: ”زیرِ دست کرنا؛ اور انعکاسی طور پر اطاعت کرنا: — اطاعت کے تحت ہونا (فرمانبردار ہونا)، ماتحت کرنا، مغلوب کرنا، تابع بنانا، (تابع ہونا، بنانا) (کا، کے لیے)، فرمانبرداری میں ہونا (کا، کے تحت)، اپنے آپ کو سپردِ اطاعت کرنا۔“ تمام انبیا ایک دوسرے کے ساتھ متفق ہوتے ہیں اور ایک دوسرے کے تابع ہوتے ہیں، وگرنہ وہ پیغام جو انہوں نے دیا، الجھن پیدا کرے گا۔

All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.

تمامِ تمثیلاتِ نبویِ پیامِ هشدارِ نهایی، همان پیامِ واحد را نمایندگی می‌کنند. ارادۀ خداوند چنین است که آنان که در مَثَلِ ده باکره «حکیمان» شمرده می‌شوند، و نیز همان «حکیمانی» هستند که هنگامی که کتابِ دانیال گشوده می‌شود، «افزایشِ معرفت» را «درک» می‌کنند؛ خواستِ خداوند این است که «حکیمان» آن پیامِ خاص را در هنگامِ گشوده شدنش تشخیص دهند. این تشخیص از طریقِ به‌کارگیریِ روش‌شناسیِ مطالعۀ کتاب‌مقدسی حاصل می‌شود که به‌طورِ مشخص در خودِ کتاب‌مقدس معرّفی شده است. این روش‌شناسی، مطابقِ اشعیا بیست‌وهشت، از راهِ کنارِ هم نهادنِ خطوطِ گوناگونِ نبوی که یک موضوعِ کتاب‌مقدسی را موردِ خطاب قرار می‌دهند، به‌صورتِ موازی با یکدیگر، به انجام می‌رسد تا رویدادهای درستِ نبوی تثبیت شوند.

I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.

میں آپ کے صبر کی درخواست کرتا ہوں کہ ہم اس مضمون کو یہیں اختتام تک پہنچاتے ہیں، اور ان خیالات کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔

Back to Articles