Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Four

کتابِ دانیال — ایک سو چون متن موجود برای ترجمه فقط همین عنوان «The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Four» است، برای ترجمہ دقیق و طبیعی به زبان فارسی (ps) معمولاً این‌گونه می‌آید: “د دانیال کتاب — یو سل او څلور پنځوسمه”.

Understanding Daniel’s Last Vision: The Significance of Belteshazzar and the Unveiling of Prophecy

درک آخرین رؤیای دانیال: اهمیت بَلطَشَصَّر و آشکار شدن نبوت

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The last vision of Daniel consists of the last three chapters. The first of those chapters, as with the last of those three chapters identifies the experience of Daniel, and the middle chapter identifies the prophetic history that addresses the final rise and fall of the counterfeit king of the north. The first chapter is as the last, and the middle chapter represents the rebellion of the counterfeit king of the north. Daniel’s last vision, the vision of the Hiddekel River, bears the signature of Alpha and Omega, who is the Truth. As we begin to address Daniel’s last vision, we will start with verse one.

آخرین رؤیای دانیال شامل سه باب پایانی است. نخستینِ آن باب‌ها، همانند آخرینِ آن سه باب، تجربهٔ دانیال را مشخص می‌سازد، و باب میانی تاریخ نبوی‌ای را بیان می‌کند که به ظهور و سقوط نهاییِ پادشاهِ جعلیِ شمال می‌پردازد. باب نخست همچون باب آخر است، و باب میانی نمایانگر شورشِ پادشاهِ جعلیِ شمال است. آخرین رؤیای دانیال، یعنی رؤیای نهر حدّاقل، حامل مُهرِ الفا و امگا است، که همان حق است. هنگامی که پرداختن به آخرین رؤیای دانیال را آغاز می‌کنیم، از آیهٔ نخست شروع خواهیم کرد.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سالِ سومِ کوروش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که او را بلطشصر می‌نامیدند مکشوف گردید؛ و آن امر حق بود، اما مدتِ معیّن دراز بود؛ و او آن امر را دریافت و رؤیا را فهم کرد. دانیال 10:1.

There are several truths wrapped up in this verse. The first is Daniel’s name of “Belteshazzar”.

در این آیه چندین حقیقت نهفته است. نخستینِ آن‌ها نام دانیال، «بلطشصر»، است.

> Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. Daniel 1:7.

> و رئیس خواجه‌سرایان ایشان را نام‌ها نهاد: دانیال را بَلطشَصَّر نامید، حننیا را شَدرَخ، میشائیل را میشَخ، و عزریا را عَبدنَغو. دانیال ۱:‏۷

Daniel was given the name “Belteshazzar” in chapter one, and he is never identified as “Belteshazzar” again until his last vision is introduced. Belteshazzar is therefore his name in his first and last testimony. The change of a name in prophecy represents a symbol of the covenant relation between God and His people. When the Lord entered into covenant with Abram and Sarai, He changed their names to Abraham and Sarah. He changed Jacob’s name to Israel, and He promises to give His last day covenant people a new name.

در باب اوّل، نام «بلطشصّر» به دانیال داده شد، و او دیگر هرگز با نام «بلطشصّر» شناخته نمی‌شود تا زمانی که آخرین رؤیای او معرّفی می‌گردد. بنابراین، بلطشصّر نام او در نخستین و آخرین شهادتش است. تغییر نام در نبوت، نمادی از رابطهٔ عهدی میان خدا و قوم او را نمایان می‌سازد. هنگامی که خداوند با ابرام و سارای وارد عهد شد، نام‌های ایشان را به ابراهیم و ساره تغییر داد. او نام یعقوب را به اسرائیل تغییر داد، و وعده می‌دهد که به قوم عهدیِ ایّام آخرِ خود، نامی جدید عطا کند.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Isaiah 61:1, 2.

> به‌خاطر صهیون خاموش نخواهم ماند، و به‌خاطر اورشلیم آرام نخواهم گرفت، تا آن‌گاه که عدالتش چون روشنایی بدرخشد، و نجاتش مانند چراغی افروخته شعله‌ور گردد. و امت‌ها عدالت تو را خواهند دید، و همهٔ پادشاهان جلال تو را؛ و تو به نامی تازه خوانده خواهی شد که دهان خداوند آن را تعیین خواهد کرد. اشعیا ۶۱:‏۱، ۲.

To the Philadelphians, who are the one hundred and forty-four thousand of the last days, He also makes this promise.

به فیلادلفیان، که همان صد و چهل و چهار هزارِ ایامِ آخر هستند، او نیز این وعده را می‌دهد.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> جو غالب آئے گا، میں اسے اپنے خدا کے ہیکل میں ایک ستون بناؤں گا، اور وہ پھر کبھی باہر نہ نکلے گا؛ اور میں اُس پر اپنے خدا کا نام، اور اپنے خدا کے شہر کا نام، یعنی نئے یروشلیم کا نام، جو میرے خدا کی طرف سے آسمان سے اُترتا ہے، لکھوں گا؛ اور میں اُس پر اپنا نیا نام بھی لکھوں گا۔ جس کے کان ہوں، وہ سنے کہ روح کلیسیاؤں سے کیا فرماتا ہے۔ مکاشفہ 3:12، 13۔

The prophets illustrate God’s people of the last days, and unlike Abraham, Sarah and Israel the precise meaning of Belteshazzar is unknown. The name God gives to His last day people to represent His covenant relationship is an unknown name until the time when He gives them the name. The name Belteshazzar is identifying Daniel as God’s covenant people of Philadelphia in the last days, but the actual name is hidden until the sealing, for the name is written upon their foreheads, which is also where the seal is written.

انبیاء قومِ خدا را در ایام آخر به تصویر می‌کشند، و برخلاف ابراهیم، ساره و اسرائیل، معنای دقیقِ «بلطشصر» ناشناخته است. نامی که خدا به قومِ ایام آخرِ خود می‌دهد تا رابطهٔ عهدیِ خویش را نمایندگی کند، تا زمانی که آن نام را به ایشان عطا فرماید، نامی ناشناخته است. نام «بلطشصر» دانیال را به‌عنوان قومِ عهدیِ خدا، یعنی فیلادلفیا در ایام آخر، معرفی می‌کند؛ اما نامِ واقعی تا هنگام مُهر شدن پنهان است، زیرا آن نام بر پیشانی‌های ایشان نوشته می‌شود، همان جایی که مُهر نیز نوشته می‌شود.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. Revelation 14:1.

> اور میں نے نگاہ کی، اور دیکھو، صیون کے پہاڑ پر ایک برّہ کھڑا تھا، اور اُس کے ساتھ ایک لاکھ چوالیس ہزار تھے، جن کے ماتھوں پر اُس کے باپ کا نام لکھا ہوا تھا۔ مکاشفہ 14:1

Daniel is called Belteshazzar in chapter one and then in chapter ten, thus identifying himself as a symbol of the movement of the first angel, and the movement of the third angel, for chapter one, represents the first angel’s message, as previously identified in detail in earlier articles. Chapter ten therefore represents the movement of the third angel, and the covenant people of the last days. The verse then identifies Belteshazzar as a symbol of those who understand the increase of knowledge that was unsealed in the reform movement that began in 1989. This is represented by the emphasis upon what Daniel (Belteshazzar) knew.

دانیال در باب اوّل «بلطشصر» نامیده شده است و سپس در باب دهم نیز، و بدین‌سان خود را به‌عنوان نمادی از حرکت فرشتهٔ اوّل و حرکت فرشتهٔ سوّم معرفی می‌کند؛ زیرا باب اوّل، چنان‌که پیش‌تر در مقالات سابق به‌تفصیل بیان شده است، نمایانگر پیام فرشتهٔ اوّل است. ازاین‌رو، باب دهم نمایانگر حرکت فرشتهٔ سوّم و قوم عهدِ ایّام آخر است. سپس این آیه بلطشصر را به‌عنوان نمادی از کسانی معرفی می‌کند که افزایشِ معرفتی را که در جنبش اصلاحیِ آغازشده در سال 1989 از مُهر گشوده شد، درک می‌کنند. این معنا با تأکید بر آنچه دانیال (بلطشصر) می‌دانست، به تصویر کشیده شده است.

Daniel is identified as knowing the “thing” which “was revealed unto Daniel,” “and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.” Daniel understood the “thing,” and also “the vision.” The Hebrew word “dabar,” is translated as “thing” in the verse, and it means “word.” Prophetically the “word” represents both the vision of the “seven times,” but also it represents Christ, who is the Word. Both the “seven times,” and Christ are the Rock which the builders rejected, and Daniel represents a people who understand both elements of the symbolism of the Word.

دانیال به‌عنوان کسی شناخته می‌شود که «امر» را می‌دانست؛ همان امری که «بر دانیال مکشوف گردید»، و «این امر راست بود، اما زمانِ معیّن دراز بود؛ و او امر را فهمید و رؤیا را دریافت.» دانیال «امر» را فهمید، و نیز «رؤیا» را. واژهٔ عبریِ «dabar» در این آیه به «امر» ترجمه شده است، و معنای آن «کلمه» است. از نظر نبوی، «کلمه» هم نمایانگر رؤیای «هفت زمان» است، و هم نمایانگر مسیح است که همان کلمه است. هم «هفت زمان» و هم مسیح، آن صخره‌ای هستند که معماران رد کردند، و دانیال نمایندهٔ قومی است که هر دو عنصرِ نمادپردازیِ کلمه را درک می‌کنند.

In Daniel chapter nine, verse twenty-three we find one of the most important verses connected with the time prophecies of the twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years, which are represented by the question of Daniel chapter eight, verse thirteen, and the answer in verse fourteen. The question asks, “How long shall be the “chazon” vision identifying the trampling down of the sanctuary and host that was accomplished by paganism and then papalism?” The trampling down took twenty-five hundred and twenty years, in fulfillment of Leviticus twenty-six’s “seven times.”

در دانیال، باب نهم، آیهٔ بیست‌وسه، یکی از مهم‌ترین آیات مرتبط با نبوت‌های زمانیِ دو هزار و سیصد سال و دو هزار و پانصد و بیست سال را می‌یابیم؛ نبوت‌هایی که به‌وسیلهٔ پرسشِ دانیال، باب هشتم، آیهٔ سیزده، و پاسخِ آیهٔ چهارده، بازنمایی شده‌اند. این پرسش می‌پرسد: «رؤیای “chazon” که پایمال شدنِ مقدّس و لشکر را ــ که نخست به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس به‌وسیلهٔ پاپیّت به انجام رسید ــ مشخص می‌سازد، تا چه مدت خواهد بود؟» این پایمال شدن، در تحققِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش، دو هزار و پانصد و بیست سال به طول انجامید.

The answer to verse thirteen’s question was unto twenty-three hundred years, then shall the sanctuary that has been trampled down, be cleansed, and the “mareh” vision of twenty-three hundred years ties the two time prophecies together, and in verse twenty-three of Daniel nine, Gabriel is leading Daniel to understand the relation of the two visions.

پاسخِ پرسشِ آیهٔ سیزدهم چنین بود: تا دو هزار و سیصد سال؛ سپس آن مقدّسی که پایمال شده است، تطهیر خواهد شد؛ و رؤیای «مَرئه» دربارهٔ دو هزار و سیصد سال، این دو نبوّتِ زمانی را به یکدیگر پیوند می‌دهد، و در آیهٔ بیست‌وسه از دانیال نه، جبرائیل دانیال را هدایت می‌کند تا رابطهٔ این دو رؤیا را درک کند.

> At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:23.

> در آغازِ تضرعاتت، فرمان صادر شد، و من آمده‌ام تا آن را بر تو آشکار سازم؛ زیرا تو بسیار محبوبی. پس این کلام را درک کن و رؤیا را دریاب. دانیال ۹:۲۳

The word translated both as “understand,” “consider” in the verse is the Hebrew word “biyn,” and it means “to mentally separate”. Gabriel informs Daniel to make a mental separation between “the matter” and “the vision.” The “vision” in the verse is the Hebrew word “mareh,” and it is the vision of the twenty-three hundred years that concluded on October 22, 1844. The Hebrew word translated as “matter,” is the same word translated as “thing,” in verse one of chapter ten. It is the Hebrew word “dabar,” and it represents the vision of the twenty-five hundred and twenty years that also concluded on October 22, 1844.

واژه‌ای که در این آیه به «بفهم» و «تأمل کن» ترجمه شده، واژهٔ عبریِ «biyn» است، و معنای آن «به‌طور ذهنی جدا ساختن» است. جبرائیل به دانیال اعلام می‌کند که میان «امر» و «رؤیا» تمایزی ذهنی قائل شود. «رؤیا» در این آیه واژهٔ عبریِ «mareh» است، و مقصود از آن رؤیای دو هزار و سیصد سال است که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید. واژهٔ عبری‌ای که به «امر» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که در آیهٔ نخستِ باب دهم به «چیز» ترجمه شده است. این واژهٔ عبری «dabar» است، و نمایانگر رؤیای دو هزار و پانصد و بیست سال است که آن نیز در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید.

In verse one of chapter ten, God’s covenant people of the last days are represented by Belteshazzar, and they have understood the increase of knowledge that arrived at the time of the end in 1989, that allowed them to understand the connection of the two visions, which the Millerites of the movement of the first angel only partially understood. In the verse, the vision represented as the “thing” is identified as the longest of the two prophecies, because coupled in between the two references in the verse to the “thing,” Daniel identifies the time appointed to the “thing” (the dabar) was “long”, in relation to the vision (mareh).

در آیهٔ نخستِ باب دهم، قوم عهدِ خدا در روزهای آخر به‌وسیلهٔ بَلتْشَصَّر نمایانده شده‌اند، و ایشان فزونیِ معرفتی را که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، پدید آمد، دریافته‌اند؛ همان فزونی‌ای که به آنان امکان داد پیوندِ میانِ آن دو رؤیا را بفهمند؛ پیوندی که میلِری‌ها در جنبشِ فرشتهٔ اول آن را تنها به‌طور جزئی درک کرده بودند. در این آیه، رؤیایی که به‌صورت «امر» بازنمایی شده است، به‌عنوان طولانی‌ترینِ آن دو نبوت شناسانده می‌شود؛ زیرا دانیال در میانِ دو اشارهٔ آیه به «امر»، تصریح می‌کند که وقتِ مقررِ آن «امر» (dabar)، نسبت به رؤیا (mareh)، «دراز» بود.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سومِ کورش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که بلطشصر نامیده می‌شد مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، اما زمانِ معیّن دراز می‌بود؛ و او آن امر را فهمید و از رؤیا ادراک یافت. دانیال 10:1.

The subtle truth that the “seven times,” is the longest time prophecy which the Millerites proclaimed, is denied by Laodicean Adventism, based upon a passage that they wrest to their own destruction. By rejecting the “seven times,” in the rebellion of 1863, they do not see the relation of the two prophecies, and can only, or will only, see the next passage as identifying the twenty-three hundred years.

یہ لطیف حقیقت کہ “سات اوقات” وہ طویل ترین زمانی نبوت ہے جس کی منادی ملیرائیوں نے کی تھی، لاؤدیقیائی ایڈونٹ ازم کے ذریعے رد کی جاتی ہے، ایک ایسے اقتباس کی بنیاد پر جسے وہ اپنی ہی ہلاکت کے لیے ٹیڑھا کرتے ہیں۔ 1863 کی بغاوت میں “سات اوقات” کو رد کرنے کے سبب وہ ان دو نبوتوں کے باہمی تعلق کو نہیں دیکھتے، اور اگلے اقتباس کو صرف، یا صرف دیکھنا ہی چاہتے ہیں، کہ وہ تیئیس سو برس کی نشان دہی کرتا ہے۔

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.” The Great Controversy, 351.

> «تجربهٔ شاگردانی که در نخستین ظهور مسیح “انجیلِ ملکوت” را موعظه کردند، نظیرِ خود را در تجربهٔ کسانی داشت که پیامِ ظهورِ دومِ او را اعلام نمودند. همان‌گونه که شاگردان بیرون رفتند و موعظه کردند: “وقت تمام شده و ملکوتِ خدا نزدیک است”، میلر و همکارانش نیز اعلام کردند که طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبوتی که در کتاب‌مقدس آشکار شده است، در آستانهٔ پایان یافتن است؛ داوری نزدیک بود، و ملکوتِ جاودانی می‌بایست برقرار گردد. موعظهٔ شاگردان دربارهٔ زمان، بر هفتاد هفتهٔ دانیال ۹ مبتنی بود. پیامی که به‌وسیلهٔ میلر و همکارانش داده شد، پایانِ ۲۳۰۰ روزِ دانیال ۸:۱۴ را اعلام می‌کرد که هفتاد هفته بخشی از آن را تشکیل می‌دهد. موعظهٔ هر یک، بر تحققِ بخشی متفاوت از همان دورهٔ عظیمِ نبوتی استوار بود.» The Great Controversy, 351.

Don’t miss the inherent logic of this last passage. Laodicean Adventism does not teach the world that the Millerites thought the sanctuary to be cleansed was the heavenly sanctuary, for they, and any who wish to look at the historical record, know that the Millerites believed the sanctuary to be cleansed was the earth. The passage Laodicean Adventism wrests to their own destruction is “so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire”, which they insist is the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen.

منطق ذاتی این آخرین بخش را از نظر دور مدارید. ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای به جهان تعلیم نمی‌دهد که میلری‌ها می‌پنداشتند آن مقدسی که باید تطهیر شود، مقدس آسمانی است؛ زیرا ایشان، و هر که بخواهد به گزارش تاریخی بنگرد، می‌دانند که میلری‌ها معتقد بودند آن مقدسی که باید تطهیر شود، زمین است. عبارتی که ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای آن را برای هلاکت خویش تحریف می‌کند این است: «پس میلر و همکارانش اعلام کردند که طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبوتی که در کتاب‌مقدس به نظر آورده شده بود، نزدیک به پایان یافتن است»، که اصرار دارند همان دو هزار و سیصد سالِ دانیال فصل هشتم، آیهٔ چهاردهم است.

Adventism’s own history books identify that the three hundred Millerite preachers ALL used the 1843 pioneer chart in their presentations, and it is crystal clear on the chart, in the rest of the historical testimony, that the “seven times,” (twenty-five hundred and twenty years), was the prophecy they identified as the “longest and last prophetic period,” which was “about to expire.” Due to their rebellion of 1863, when they rejected the foundation stone of the “seven times,” they now blindly insist that Sister White is re-writing established history in the passage from The Great Controversy.

کتاب‌های تاریخ خود ادونتیسم تصریح می‌کنند که هر سیصد واعظ میلری در ارائه‌های خود همگی از نمودار پیشگام 1843 استفاده می‌کردند، و بر روی آن نمودار، و نیز در سایر شهادت‌های تاریخی، به‌روشنیِ تمام آشکار است که «هفت زمان» (دو هزار و پانصد و بیست سال) همان نبوتی بود که آنان آن را «طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبوی» می‌شناختند؛ دوره‌ای که «نزدیک به انقضا» بود. به سبب عصیان ایشان در سال 1863، هنگامی که سنگِ بنیادِ «هفت زمان» را رد کردند، اکنون کورکورانه اصرار می‌ورزند که خواهر وایت در آن بخش از The Great Controversy تاریخِ تثبیت‌شده را از نو می‌نویسد.

In verse one of Daniel chapter ten, Belteshazzar represents God’s people of the last days, and they understand both the question and answer of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, that Sister White identifies as the foundation and central pillar of the Advent faith. The portrayal that Daniel represents in the verse, he is marking a distinction between God’s covenant people of the last days, and Laodicean Adventism, for they are those who understand the increase of knowledge in 1989.

در آیهٔ نخستِ دانیال باب دهم، بلطشصر نمایندهٔ قوم خدا در ایام آخر است، و آنان هم پرسش و هم پاسخِ دانیال باب هشتم، آیات سیزده و چهارده را درک می‌کنند؛ همان چیزی که خواهر وایت آن را اساس و ستونِ مرکزیِ ایمان ادونتیست معرفی می‌کند. تصویری که دانیال در این آیه ارائه می‌دهد، تمایزی را میان قومِ عهدیِ خدا در ایام آخر و ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای مشخص می‌سازد، زیرا آنان کسانی هستند که افزایشِ معرفت را در سال ۱۹۸۹ درک می‌کنند.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سومِ کورش، پادشاه فارس، امری بر دانیال، که به بلطشصر نامیده می‌شد، مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، اما زمانِ مقرر دراز بود؛ و او آن امر را فهمید و رؤیا را دریافت. دانیال ۱۰:۱.

Verse one is the beginning of the vision given by the Hiddekel River that ends in chapter twelve. It is there where we find the unsealing of the book of Daniel at the time of the end, so the representation of Daniel understanding both the “thing” and the “vision,” is connected with those who understand, and who are identified as the “wise,” in contrast with those who do not understand, and are identified as “wicked.” In verse ten of chapter twelve, the distinction between the two classes is represented.

آیهٔ نخست، آغاز رؤیایی است که در کنار رود حِدِّقِل داده شد و در باب دوازدهم پایان می‌یابد. در همان‌جاست که گشوده شدن مُهر کتاب دانیال را در زمان آخر می‌یابیم؛ ازاین‌رو، بازنماییِ دانیال که هم «امر» و هم «رؤیا» را می‌فهمد، با کسانی مرتبط است که می‌فهمند و به‌عنوان «حکیمان» شناخته می‌شوند، در تقابل با کسانی که نمی‌فهمند و به‌عنوان «شریران» شناخته می‌گردند. در آیهٔ دهم از باب دوازدهم، تمایز میان این دو طبقه به تصویر کشیده شده است.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> بسیاری طاهر ساخته خواهند شد، و سفید گردانیده خواهند شد، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت رفتار خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۱۰.

The “wise” understand, and the wicked don’t understand, and the word translated as “understand” is the same word we identified in verse twenty-three of chapter nine. It is the Hebrew word “biyn,” which means to mentally separate. The wicked do not understand the increase of knowledge, for they are unwilling to make the mental separation of the two visions that are the truths which Belteshazzar is identified as understanding in verse one, when he is identified as Belteshazzar instead of Daniel. In verse one he is identified as God’s last day covenant people, and he is identified as those who understand the two visions, that God’s people are to make a mental distinction between. Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and in chapter twelve, the wise are those who understand the prophecy of twenty-three hundred years, and its direct relationship to “the longest and last” time prophecy, which is the twenty-five hundred and twenty years.

«حکیمان» می‌فهمند، و شریران نمی‌فهمند؛ و واژه‌ای که «می‌فهمند» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که در آیهٔ بیست‌وسه از باب نهم شناسایی کردیم. این واژه، واژهٔ عبریِ «biyn» است که به معنای جدا ساختنِ ذهنی است. شریران افزایش معرفت را درنمی‌یابند، زیرا حاضر نیستند آن جداسازی ذهنیِ دو رؤیا را انجام دهند؛ همان دو حقیقتی که در آیهٔ یک، بلشصر به فهمِ آنها شناخته می‌شود، آنگاه که به‌جای دانیال، بلشصر نامیده شده است. در آیهٔ یک، او به‌عنوان قومِ عهدِ خدا در ایام آخر شناسانده می‌شود، و نیز به‌عنوان کسانی که آن دو رؤیا را می‌فهمند که قوم خدا باید میان آنها تمایز ذهنی قائل شوند. عیسی پایانِ یک چیز را با آغازِ یک چیز به تصویر می‌کشد، و در باب دوازدهم، حکیمان کسانی‌اند که نبوتِ دوهزار و سیصد سال را، و رابطهٔ مستقیمِ آن را با نبوتِ زمانیِ «طولانی‌ترین و آخرین» درمی‌یابند؛ نبوتی که همان دوهزار و پانصد و بیست سال است.

We will continue our study of Daniel’s last vision in the next article.

در مقالهٔ بعدی، مطالعهٔ خود را دربارهٔ آخرین رؤیای دانیال ادامه خواهیم داد.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> قومِ من از نبودِ معرفت هلاک شدند؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا دیگر برای من کاهن نباشی؛ و چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانت را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.

> شما نیز، چون سنگ‌های زنده، بنایی روحانی بنا می‌شوید و کاهنانی مقدّس هستید تا قربانی‌های روحانی را به‌واسطۀ عیسی مسیح به خدا تقدیم کنید، قربانی‌هایی که نزد خدا مقبول است. ازاین‌رو در کتاب نیز آمده است: «اینک در صَهیون سنگ زاویه‌ایِ اصلی را می‌نهم، برگزیده و گران‌بها؛ و هر که به او ایمان آورد، هرگز سرافکنده نخواهد شد.» پس برای شما که ایمان دارید، او گران‌بهاست؛ امّا برای آنان که نافرمانند، «همان سنگی که معماران رد کردند، همان سرِ زاویه شده است»، و نیز «سنگِ لغزش و صخرۀ عثار» برای آنان که از کلام می‌لغزند، زیرا نافرمانند؛ و برای همین نیز مقرّر شده بودند. امّا شما نسلِ برگزیده، کاهنانِ شاهانه، امّتِ مقدّس، و قومی خاصّ هستید، تا فضایلِ او را اعلام کنید؛ او که شما را از تاریکی به نورِ شگفت‌انگیزِ خود فراخوانده است. شما که در گذشته قومی نبودید، امّا اکنون قومِ خدا هستید؛ و شما که رحمت نیافته بودید، امّا اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:‏۵–۱۰.

> And account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; As also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other scriptures, unto their own destruction. Ye therefore, beloved, seeing ye know these things before, beware lest ye also, being led away with the error of the wicked, fall from your own stedfastness. 2 Peter 3:15–17.

> و بردباریِ خداوند ما را نجات بشمارید؛ چنان‌که برادرِ محبوبِ ما پولس نیز، بر حسب حکمتی که به او عطا شده است، به شما نوشته است؛ همچنان که در همهٔ رساله‌های خود نیز از این امور سخن می‌گوید؛ که در آنها بعضی مطالب هست که فهمیدنشان دشوار است، و جاهلان و ناپایداران آنها را، چنان‌که سایر کتب مقدّس را نیز، تحریف می‌کنند تا به هلاکتِ خویش برسند. پس شما، ای حبیبان، چون این امور را از پیش می‌دانید، بر حذر باشید مبادا شما نیز، به گمراهیِ شریران کشیده شده، از استواریِ خود ساقط گردید. ۲ پطرس ۳:‏۱۵–۱۷

> Of these things put them in remembrance, charging them before the Lord that they strive not about words to no profit, but to the subverting of the hearers. Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:14–16.

> اِن باتوں کی اُنہیں یاددہانی کراتے رہو، اور خداوند کے حضور اُنہیں تاکید کرو کہ وہ الفاظ پر ایسی نزاع نہ کریں جس سے کچھ فائدہ نہ ہو، بلکہ سننے والوں کی تباہی ہو۔ کوشش کر کہ اپنے آپ کو خدا کے حضور مقبول ثابت کرے، ایسا کاریگر جو شرمندہ ہونے نہ پائے، اور کلامِ حق کو درست طور پر بیان کرے۔ لیکن ناپاک اور باطل بکواس سے پرہیز کر، کیونکہ وہ لوگوں کو زیادہ بےدینی کی طرف بڑھا دے گی۔ 2 Timothy 2:14–16

Back to Articles