Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nineteen

کتاب یوئیل و کلیسای لائودیکیهٔ ادونتیست روز هفتم - شمارهٔ نوزده

Number Nineteen

شمارهٔ نوزدهم

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Lion of the tribe of Judah is a name for Jesus, which emphasizes Christ’s work in sealing and then unsealing His prophetic Word. In chapter five of Revelation the Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David prevailed to open the book. The “root” of David was Jessie, and the root of Jessie was Pharez, and his root was Judah, and his root was Jacob, and his root was Isaac, and his root was Abraham. The root of David or Jessie when mentioned in connection with the Lion of the tribe of Judah is emphasizing the principles of beginning and ending, which is Alpha and Omega. When the Revelation of Jesus Christ is unsealed in chapter one of Revelation the primary attribute of His character is that He is Alpha and Omega. Who He is, is also the principle that is employed to unseal the prophecies which the Lion of the tribe of Judah has sealed, when He determines that it is time.

شیرِ سبطِ یہوداہ یسوع کا ایک نام ہے، جو مسیح کے اس کام پر زور دیتا ہے کہ اُس نے اپنے نبوتی کلام پر مُہر لگائی اور پھر اُسے کھولا۔ مکاشفہ کے پانچویں باب میں شیرِ سبطِ یہوداہ، جو داؤد کی جڑ بھی ہے، اُس کتاب کو کھولنے کے لیے غالب آیا۔ داؤد کی “جڑ” یسّی تھا، اور یسّی کی جڑ فارص تھا، اور اُس کی جڑ یہوداہ تھا، اور اُس کی جڑ یعقوب تھا، اور اُس کی جڑ اسحاق تھا، اور اُس کی جڑ ابراہیم تھا۔ داؤد یا یسّی کی جڑ، جب شیرِ سبطِ یہوداہ کے ساتھ تعلق میں مذکور ہوتی ہے، ابتدا اور انتہا کے اصولوں پر زور دیتی ہے، یعنی الفا اور اومیگا۔ جب مکاشفہ کے پہلے باب میں یسوع مسیح کا مکاشفہ بے مُہر کیا جاتا ہے تو اُس کے کردار کی بنیادی صفت یہ ہے کہ وہ الفا اور اومیگا ہے۔ وہ جو ہے، وہی وہ اصل بھی ہے جسے اُن پیشین گوئیوں کو بے مُہر کرنے کے لیے بروئے کار لایا جاتا ہے جن پر شیرِ سبطِ یہوداہ نے مُہر لگائی ہے، جب وہ یہ مقرر کرتا ہے کہ وقت آ پہنچا ہے۔

The unsealing of God’s prophetic Word is an element of God’s work of redemption as He employs the power of His Word to produce revival’s according to His will. Sister White says that when the books of Daniel and Revelation are better understood there will be seen among us a great revival. It is the light of God’s prophetic Word that produces revival and reformation according to His will.

گشوده شدنِ کلامِ نبویِ خدا بخشی از کارِ نجات‌بخشِ اوست، زیرا او قدرتِ کلامِ خود را به‌کار می‌گیرد تا بر وفقِ ارادۀ خویش، احیاها را پدید آورد. خواهر وایت می‌گوید که هنگامی که کتاب‌های دانیال و مکاشفه بهتر فهمیده شوند، در میان ما احیایی عظیم دیده خواهد شد. این نورِ کلامِ نبویِ خداست که بر وفقِ ارادۀ او، احیا و اصلاح را پدید می‌آورد.

Sister White looking at the last days refers to a great reformation that takes place among God’s people in the latter days. The revival and reformations of sacred history were all produced from God’s Word, and each of those sacred periods pointed to the last great revival and reformation that begins shortly before the Sunday law. Those revivals are produced by an unsealing of God’s Word. The seven thunders were sealed up, just as was the book of Daniel in chapter twelve.

خواهر وایت، در نگریستن به ایام آخر، به اصلاحی عظیم اشاره می‌کند که در روزهای واپسین در میان قوم خدا به وقوع می‌پیوندد. احیاها و اصلاحاتِ تاریخ مقدس، همگی از کلام خدا پدید آمدند، و هر یک از آن ادوار مقدس به آخرین احیا و اصلاح عظیم اشاره داشت که اندکی پیش از قانون یکشنبه آغاز می‌شود. آن احیاها از گشوده شدنِ مُهرِ کلام خدا پدید می‌آیند. هفت رعد مُهر شده بودند، همان‌گونه که کتاب دانیال در باب دوازدهم مُهر شده بود.

When we apply the prophetic characteristics of a period of scattering that are associated with the symbol of 1260, we find that in Revelation eleven, Moses and Elijah are dead in the street for three and a half days. By verse eighteen the time of God’s wrath has arrived. Moses and Elijah represent God’s people just before the close of human probation. They are scattered for 1260 symbolic days in the streets of Sodom and Egypt, where Jesus was crucified.

هنگامی که ویژگی‌های نبویِ یک دورهٔ پراکندگی را که با نماد ۱۲۶۰ پیوند دارد به‌کار می‌بریم، درمی‌یابیم که در مکاشفهٔ یازده، موسی و ایلیا سه روز و نیم در کوچه افتاده و مرده‌اند. تا آیهٔ هجده، زمان غضب خدا فرا رسیده است. موسی و ایلیا قوم خدا را درست پیش از پایان مهلت آزمایش انسان نمایندگی می‌کنند. آنان به‌مدت ۱۲۶۰ روزِ نمادین در کوچه‌های سدوم و مصر، جایی که عیسی مصلوب شد، پراکنده‌اند.

Moses and Elijah were empowered to give their testimony from verse three on to verse seven where they are slain in the street. John finished measuring the temple in verse two, then Moses and Elijah are empowered to give their testimony, clothed in sackcloth. The message of Elijah and Moses were given to Philadelphian Millerite Adventism in 1844, and by 1863, their voices were buried under the customs and traditions that are handed down from generation to generation. They were empowered to give their testimony for three and a half years, clothed in “sackcloth,” a symbol of the escalating darkness from 1863 onward.

موسیٰ اور الیاس کو آیت تین سے لے کر آیت سات تک اپنی گواہی دینے کے لیے قوت بخشی گئی، جہاں وہ گلی میں قتل کیے جاتے ہیں۔ یوحنا نے آیت دو میں ہیکل کی پیمائش مکمل کی، پھر موسیٰ اور الیاس کو ٹاٹ اوڑھے اپنی گواہی دینے کے لیے قوت دی گئی۔ الیاس اور موسیٰ کا پیغام 1844 میں فِلادلفیائی ملیرائی ایڈونٹ ازم کو دیا گیا، اور 1863 تک اُن کی آوازیں اُن رسوم و روایات کے نیچے دفن ہو گئیں جو نسل در نسل منتقل ہوتی چلی آتی ہیں۔ اُنہیں ساڑھے تین برس تک، “ٹاٹ” اوڑھے، اپنی گواہی دینے کے لیے قوت بخشی گئی؛ “ٹاٹ” 1863 کے بعد سے بڑھتی ہوئی تاریکی کی ایک علامت ہے۔

When we apply Sister White’s definition of the seven thunders as representing the events of the first and second angels, in a line upon line fashion, we construct a history that begins with an angel descending with a message, but line upon line, the angel is both the first and second angel. One placed his foot upon the land and one foot upon the sea on August 11, 1840, and the other arrived at the disappointment of April 19, 1844.

هرگاه تعریف خواهر وایت از «هفت رعد» را ــ به‌مثابه نمایانگر رویدادهای فرشتهٔ اول و دوم ــ به شیوهٔ «سطر بر سطر» به کار بگیریم، تاریخی را بنا می‌کنیم که با فرود آمدن فرشته‌ای با پیامی آغاز می‌شود؛ اما در الگوی «سطر بر سطر»، آن فرشته هم فرشتهٔ اول است و هم فرشتهٔ دوم. یکی در 11 اوت 1840 پای خود را بر خشکی و پایی را بر دریا نهاد، و دیگری در نومیدیِ 19 آوریل 1844 ظاهر شد.

The next waymark in each parallel history is God’s hand, which is associated with Habakkuk’s tables. With the first angel, the 1843 chart was produced, but there was a mistake in some of the figures. With the second angel, God’s hand is a waymark of Habakkuk’s tables; represented when He removed His hand from the mistake. When he removed His hand, the message progressively developed until its climax at the Exeter camp meeting, just before the disappointment of October 22, 1844.

نشانۀ بعدی در هر تاریخِ موازی، دستِ خداست که با الواحِ حبقوق مرتبط است. در مورد فرشتۀ اول، جدولِ ۱۸۴۳ تهیه شد، اما در برخی از ارقامِ آن اشتباهی وجود داشت. در مورد فرشتۀ دوم، دستِ خدا نشانۀ راهِ الواحِ حبقوق است؛ و هنگامی به تصویر کشیده می‌شود که او دستِ خود را از آن اشتباه برداشت. هنگامی که او دستِ خود را برداشت، پیام به‌تدریج تکامل یافت تا به اوجِ خود در اجتماعِ اردوییِ اکستر برسد، درست پیش از سرخوردگیِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴.

The two lines identify a worldwide message, for the angel who arrives places one foot on the land and one foot on the sea, and inspiration informs us this represents a worldwide message. The angel also identifies the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. At this first waymark we also see God’s hand producing a lie. On April 19, 1844, prophetically it appeared as if the vision had lied, but those who had patience, waited, and though the vision tarried, it did not lie. But when the line we are building begins, the lie of the first disappointment is marked as an attribute of the first waymark.

دو خط، پیامی جهانی را مشخص می‌سازند، زیرا فرشته‌ای که می‌آید یک پا بر خشکی و پای دیگر بر دریا می‌گذارد، و الهام به ما آگاه می‌سازد که این نمایانگر پیامی جهانی است. این فرشته همچنین آغاز زمانِ درنگ را در مَثَلِ ده باکره معین می‌کند. در این نخستین نشانهٔ راه نیز دست خدا را می‌بینیم که دروغی پدید می‌آورد. در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، از لحاظ نبوی چنین به نظر می‌رسید که رؤیا دروغ گفته است، اما آنان که صبر داشتند، انتظار کشیدند، و هرچند رؤیا درنگ نمود، دروغ نگفت. اما هنگامی که خطی که در حال بنا کردن آن هستیم آغاز می‌شود، دروغِ نخستین نومیدی به‌عنوان یکی از ویژگی‌های نخستین نشانهٔ راه مشخص می‌گردد.

Then the waymark of God’s hand and Habakkuk’s tables shows God covering a mistake and then removing His hand from the mistake. In Millerite history, the mistake was allowed by God in May of 1842, when the chart was printed, and the mistake was thereafter manifested when the year 1843 ended, but it was some time after, that the Lord removed His hand from the mistake in the figures. The mistake was from May of 1842 until somewhere after the first disappointment. For the first angel, God’s hand and Habakkuk’s tables is marked in May of 1842, but the removal of His hand in the history of the second angel would be shortly after the first disappointment.

پس نشانهٔ دستِ خدا و الواحِ حبقوق نشان می‌دهد که خدا اشتباهی را می‌پوشاند و سپس دستِ خود را از آن اشتباه برمی‌دارد. در تاریخ میلریتی، آن اشتباه به ارادهٔ خدا در ماه مهِ 1842، هنگامی که نمودار چاپ شد، مجاز شمرده شد، و آن اشتباه پس از آن، هنگامی آشکار گردید که سال 1843 به پایان رسید؛ اما مدتی بعد بود که خداوند دستِ خود را از آن اشتباه در اعداد برداشت. آن اشتباه از ماه مهِ 1842 تا زمانی در جایی پس از نخستین نومیدی ادامه داشت. برای فرشتهٔ اول، دستِ خدا و الواحِ حبقوق در ماه مهِ 1842 مشخص شده است، اما برداشتنِ دستِ او در تاریخِ فرشتهٔ دوم اندکی پس از نخستین نومیدی خواهد بود.

This identifies the waymark of the “hand” as a prophetic period. A period that begins with His hand covering a mistake, and then ending with His hand being removed from the mistake. This period of His hand covering and uncovering is an illustration of the work of the Lion of the tribe of Judah as He seals and then unseals prophetic light. He covered truth, then revealed the very same truth—in a different light that did not contradict the original light. He did it in order to produce the revival and reformation of the Millerite Midnight Cry.

این، نشانهٔ راهِ «دست» را به‌عنوان یک دورهٔ نبوی معرّفی می‌کند؛ دوره‌ای که با پوشاندنِ یک اشتباه به‌وسیلهٔ دستِ او آغاز می‌شود، و سپس با برداشته شدنِ دستِ او از آن اشتباه پایان می‌یابد. این دورهٔ پوشاندن و آشکار ساختن به‌وسیلهٔ دستِ او، تصویری از کارِ شیرِ سبطِ یهودا است، آنگاه که او نورِ نبوی را نخست مهر می‌زند و سپس مُهر آن را می‌گشاید. او حقیقت را پوشانید، سپس همان حقیقت را آشکار ساخت—در نوری متفاوت که با نورِ نخستین در تضاد نبود. او این کار را به‌منظور پدید آوردنِ احیا و اصلاحِ فریادِ نیمه‌شبِ میلری انجام داد.

The tarrying time, which began with the arrival of the angel ended when His hand was removed, thus unsealing prophetic light which began the “seventh-month movement” that led to the Midnight Cry message at the Exeter camp meeting, where the message turned into a tidal wave, until the closed door at the great disappointment. The manifestation of God’s power through the unsealing of His Word produced an escalating revival and reformation.

د فرښتې په راتګ سره چې د ځنډ موده پیل شوې وه، هغه مهال پای ته ورسېده کله چې د هغه لاس لرې شو؛ په دې توګه نبوي رڼا له مهره ووتله، او همدا هغه څه وو چې د «اوومې-میاشتې غورځنګ» یې پیل کړ، هغه غورځنګ چې د Exeter د کمپ په غونډه کې د «نیمې شپې د فریاد» پیغام ته ورسېد، هلته چې دا پیغام د سمندر د مد په څېر په یوه ستره څپه بدل شو، تر هغې چې په لویې ناهیلۍ کې تړلې دروازې ته ورسېد. د خدای د قدرت څرګندونه، چې د هغه د کلام د مهر پرانیستل کېدو له لارې وشوه، یوه پرله‌پسې زیاتېدونکې بیا راژوندي کېدنه او اصلاح یې راوزېږوله.

In 1863, the Laodicean Millerite movement was forbidden to cross over the Jordan, and were assigned to the wilderness for stoning Elijah and Moses. The message of William Miller was the message of Elijah, and Miller’s foundational message was Moses’ “seven times.” To reject the “seven times” was to slay Moses, and to reject the foundational truth set forth by Miller, was to slay Elijah. In 1863 the messenger and the message were murdered in the street, and from that point on, the only way to find them was to search for their graves in Jeremiah’s old paths. They were dead in the street—that is until they are resurrected. They are resurrected when the “seven thunders’ future events” that will be “disclosed in their order” are repeated—in the history of the one hundred and forty-four thousand.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلریِ لائودکیه از عبور از اردن منع شد، و به سبب سنگسار کردن ایلیا و موسی، به بیابان گماشته گردید. پیام ویلیام میلر، پیام ایلیا بود، و پیام بنیادین میلر همان «هفت زمان» موسی بود. رد کردنِ «هفت زمان» به معنای کشتن موسی بود، و رد کردنِ حقیقتِ بنیادینی که میلر مطرح ساخته بود، به معنای کشتن ایلیا. در سال ۱۸۶۳، رسول و پیام در کوچه کشته شدند، و از آن نقطه به بعد، تنها راه یافتن ایشان این بود که قبورشان در طریق‌های کهنِ ارمیا جست‌وجو شود. ایشان در کوچه مرده بودند—یعنی تا هنگامی که زنده شوند. ایشان زمانی زنده می‌شوند که «وقایع آیندهٔ هفت رعد» که «به ترتیب خود آشکار خواهند شد» تکرار شود—در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار.

When the history of the first angel is laid over the top of the history of the second angel, the prophetic structure produces a point of reference to follow Christ’s hand, which is the light upon the path of the Midnight Cry. The original light of the Midnight Cry lightens the path and it is the light of His “glorious right arm” that leads the way up the path.

هنگامی که تاریخ فرشتهٔ اوّل بر فراز تاریخ فرشتهٔ دوم قرار داده می‌شود، ساختار نبوی نقطه‌ای مرجع پدید می‌آورد تا دست مسیح را دنبال کنیم؛ دستی که نوری است بر مسیرِ فریادِ نیمه‌شب. نورِ اصلیِ فریادِ نیمه‌شب مسیر را روشن می‌سازد، و این نورِ «بازوی راستِ پرجلالِ» اوست که راه را به سوی بالا در آن مسیر رهبری می‌کند.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «به نظر می‌رسید که در میان نور احاطه شده‌ام و از زمین پیوسته بالاتر و بالاتر برده می‌شوم. برگشتم تا قوم ادونتی را در جهان بجویم، اما آنان را نیافتم؛ آنگاه صدایی به من گفت: “بار دیگر بنگر، و اندکی بالاتر نظر افکن.” پس چشمان خود را بلند کردم و راهی راست و تنگ دیدم که در بلندی، far above the world, افراشته شده بود. بر این راه، قوم ادونتی به سوی شهری که در انتهای دوردست راه قرار داشت، سفر می‌کردند. در آغاز راه، نوری درخشان در پشت سر ایشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت آن “فریاد نیمه‌شب” است. این نور در سراسر راه می‌تابید و برای پای‌های ایشان روشنایی می‌بخشید تا مبادا بلغزند.»

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> «اگر چشمان خود را بر عیسی، که درست پیش روی ایشان بود و آنان را به سوی شهر هدایت می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما به‌زودی برخی خسته شدند و گفتند که شهر بسیار دور است و انتظار داشتند که پیش از این به آن داخل شده باشند. آنگاه عیسی با برافراشتن بازوی راستِ پرجلال خود آنان را دلگرم می‌ساخت، و از بازوی او نوری پدید می‌آمد که بر فراز گروه ادونتیست به اهتزاز درمی‌آمد، و ایشان فریاد می‌زدند: “هللویاه!” دیگران با بی‌پروایی نوری را که پشت سرشان بود انکار کردند، و گفتند که این خدا نبود که آنان را تا این‌جا هدایت کرده بود. نورِ پشت سر ایشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ کامل فروگذاشت، و آنان لغزیدند و نشان و نیز عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به پایین، به درون جهان تاریک و شریرِ زیر افتادند.» Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

When Christ raises His glorious arm, He is using His “hand” as a symbol of His work of leading His people. When we bring together the arrival of the second angel with the first angel who descended on August 11, 1840, we find both angels had a message in their hands.

هنگامی که مسیح بازوی جلال‌آمیز خود را برمی‌افرازد، او از «دست» خود به‌عنوان نمادی از کار هدایت قوم خویش استفاده می‌کند. هنگامی که آمدن فرشتهٔ دوم را با فرشتهٔ نخست که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نازل شد در کنار هم قرار می‌دهیم، درمی‌یابیم که هر دو فرشته پیامی در دستان خود داشتند.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. …

> «به من نشان داده شد که تمامی آسمان چه علاقه‌ای به کاری که بر زمین در جریان بود، داشت. عیسی به فرشته‌ای نیرومند مأموریت داد تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که خود را برای ظهور دوم او آماده سازند. هنگامی که آن فرشته حضور عیسی را در آسمان ترک کرد، نوری بس درخشان و جلال‌آمیز پیشاپیش او می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خویش روشن سازد و انسان را از غضبِ در شرفِ وقوعِ خداوند هشدار دهد. …»

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 246, 247.

> «فرشته‌ای نیرومندِ دیگر مأمور شد تا به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای در دست او نهاد، و چون به زمین آمد، ندا درداد: “بابل سقوط کرد، سقوط کرد.” سپس بار دیگر دیدم آنان که نومید شده بودند، چشمان خود را به آسمان برمی‌افراشتند و با ایمان و امید در انتظار ظهور خداوند خویش بودند. اما بسیاری چنان می‌نمودند که در حالتی کودن‌وار، همچون خفتگان، باقی مانده‌اند؛ با این حال، من اثر اندوهی عمیق را بر چهره‌هایشان می‌دیدم. نومیدشدگان از روی کتب مقدس دریافتند که در زمانِ درنگ به سر می‌برند و باید با شکیبایی در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که ایشان را در سال 1843 به چشم‌به‌راهیِ خداوندشان رهنمون شده بود، آنان را به این انتظار رسانید که او در 1844 خواهد آمد. با این همه، دیدم که اکثریت، آن نیرویی را که در 1843 نشانِ ایمانشان بود، در خود نداشتند. نومیدیِ آنان ایمانشان را فرو نشانده بود.» Early Writings, 246, 247.

Both angels are one of three angels that together are one symbol, so they align in terms of the message they represent, though they each represent their own unique message. Both angels have a “writing” in their hands, representing a test. The “first and second angels are to run parallel” to the third angel.

هر دو فرشته از میانِ سه فرشته‌ای هستند که در کنار هم یک نماد را تشکیل می‌دهند؛ ازاین‌رو از جهتِ پیامی که نمایندگی می‌کنند با یکدیگر هماهنگ‌اند، هرچند هر یک پیامِ یگانهٔ خاصِ خود را نمایندگی می‌کند. هر دو فرشته در دست‌های خود «نوشته‌ای» دارند که نمایانگرِ یک آزمون است. «فرشتهٔ اول و دوم باید به‌موازات» فرشتهٔ سوم پیش روند.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> «خداوند پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ را در جایگاه خود در سلسلهٔ نبوت قرار داده است، و کار آن‌ها نباید تا پایان تاریخ این زمین متوقف شود. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم همچنان حقیقتی برای این زمان هستند، و باید به‌موازات پیامی که در پی می‌آید، پیش روند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با آواز بلند اعلام می‌کند. یوحنا گفت: «و بعد از این امور، فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان نازل می‌شد، و قدرتی عظیم داشت، و زمین از جلال او منور گردید.» در این روشنایی، نور هر سه پیام با هم متحد شده است.» The 1888 Materials, 803, 804.

Sister White identifies the third angel, as the angel of Revelation eighteen, and identifies that the first and second angels are to run parallel with the prophetic history represented by the third angel of Revelation eighteen. Thus, she is aligning the descent of the first angel on August 11, 1840, with 9/11, and identifying that the angel of Revelation eighteen is “the third angel.” The third angel is the last of the three, and is typified by the first, and for this reason Sister White informs us the mission of the first angel was identical to the mission of the angel of Revelation eighteen, for the mission of both angels was to “lighten the earth with its glory.”

خواهر وایت فرشتهٔ سوم را همان فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده معرفی می‌کند، و تصریح می‌نماید که فرشتگان اول و دوم باید به موازات تاریخ نبویِ بازنمایی‌شده به‌وسیلهٔ فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ هجده پیش روند. بنابراین، او نزول فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ را با 9/11 منطبق می‌سازد و مشخص می‌کند که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده «فرشتهٔ سوم» است. فرشتهٔ سوم آخرینِ آن سه فرشته است، و نمونهٔ آن در فرشتهٔ اول دیده می‌شود؛ و از این‌رو خواهر وایت به ما آگاهی می‌دهد که مأموریت فرشتهٔ اول با مأموریت فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده یکسان بود، زیرا مأموریت هر دو فرشته این بود که «زمین را به جلال خود روشن سازند.»

The “seven thunders” represent a delineation of events within the history of the first and second angels that will be repeated in the history of the third angel. Inspiration has directed that when we align these histories “line upon line”, the first angel’s descent in 1840 aligns with His descent at 9/11. It identifies a testing message that must be eaten with two witnesses, and aligns a disappointment with the first waymark.

«هفت رعد» نمایانگر ترسیمی از رویدادها در درون تاریخِ فرشتۀ اول و دوم است که در تاریخِ فرشتۀ سوم تکرار خواهد شد. الهام رهنمود داده است که هنگامی که این تاریخ‌ها را «حکم بر حکم» در کنار هم قرار می‌دهیم، نزولِ فرشتۀ اول در سال 1840 با نزولِ او در 9/11 هم‌تراز می‌شود. این امر پیامی آزمون‌کننده را مشخص می‌سازد که باید همراه با دو شاهد خورده شود، و یأس و ناکامی‌ای را با نخستین Waymark هم‌تراز می‌گرداند.

The “seven thunders” represent the prophetic period that begins with a disappointment and ends with a greater disappointment.

«هفت رعد» نمایانگر دورهٔ نبوی‌ای است که با یک ناکامی آغاز می‌شود و با ناکامی‌ای بزرگ‌تر پایان می‌یابد.

When the prophetic line of the descent of the first angel is aligned with the arrival of the second angel, it produces “a structure of truth.” Truth is defined as three steps, with the first and last being the same and the middle step representing rebellion. Aligning the first two angels with this design, produces a structure made up of the first and second angels, that illustrates the third angel of Revelation eighteen, and the third angel of Revelation eighteen is a combination of both the first and second angels.

جب پہلے فرشتے کے نزول کی نبوتی سلسلہ بندی کو دوسرے فرشتے کی آمد کے ساتھ ہم آہنگ کیا جاتا ہے، تو یہ "سچائی کی ایک ساخت" پیدا کرتی ہے۔ سچائی کی تعریف تین مراحل کے طور پر کی جاتی ہے، جن میں پہلا اور آخری ایک ہی ہوتے ہیں اور درمیانی مرحلہ بغاوت کی نمائندگی کرتا ہے۔ جب پہلے دو فرشتوں کو اس نقشے کے مطابق ہم آہنگ کیا جاتا ہے، تو پہلے اور دوسرے فرشتے پر مشتمل ایک ساخت وجود میں آتی ہے، جو مکاشفہ اٹھارہ کے تیسرے فرشتے کی تصویر پیش کرتی ہے، اور مکاشفہ اٹھارہ کا تیسرا فرشتہ پہلے اور دوسرے دونوں فرشتوں کا مجموعہ ہے۔

The third angel of Revelation eighteen is made up of two voices. The first voice was fulfilled when the buildings of New York came down at 9/11 and the second voice of verse four is the Sunday law. Within the period from 9/11 unto the Sunday law the third angel of Revelation eighteen represents a combination of the first and second angels. This being the fact, using those two angels’ history “line upon line,” to represent the history of the third angel of Revelation eighteen—is to align the first and second angel, with the first and second angel.

فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ هجده از دو صدا تشکیل شده است. صدای نخست هنگامی تحقق یافت که ساختمان‌های نیویورک در ۱۱ سپتامبر فرو ریختند، و صدای دومِ آیهٔ چهار، قانون یکشنبه است. در فاصلهٔ زمانی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه، فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ هجده نمایانگر ترکیبی از فرشتهٔ اول و دوم است. چون واقعیت چنین است، به‌کار بردن تاریخِ آن دو فرشته به صورت «خط بر خط» برای بازنماییِ تاریخِ فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ هجده، به معنای هم‌راستا ساختنِ فرشتهٔ اول و دوم با فرشتهٔ اول و دوم است.

Two angels arrive at the first disappointment, and both angels are prophetically related, and both have a testing message that is in the angel’s hand. The waymark next represented in the line is Habakkuk’s tables, which is directly associated with the hand of God. In the line of the first angel, the 1843 chart is produced in May of 1842, and in the line of the second angel, there was no chart. The chart had ended at the arrival of the second angel. The waymark of Habakkuk’s table in the line of the second angel is the removing of God’s hand from a mistake in the figures of the 1843 chart.

دو فرشته به نخستین نومیدی می‌رسند، و هر دو فرشته از نظر نبوی با یکدیگر مرتبط‌اند، و هر دو دارای پیامی آزمون‌کننده هستند که در دست فرشته است. راه‌نشانِ بعدی که در این خط نمایان می‌شود، الواحِ حبقوق است که به‌طور مستقیم با دستِ خدا مرتبط است. در خطِ فرشتهٔ اول، نمودارِ 1843 در ماه مه 1842 تهیه می‌شود، و در خطِ فرشتهٔ دوم، هیچ نموداری وجود نداشت. نمودار با رسیدنِ فرشتهٔ دوم به پایان رسیده بود. راه‌نشانِ لوحِ حبقوق در خطِ فرشتهٔ دوم، برداشتنِ دستِ خدا از یک اشتباه در ارقامِ نمودارِ 1843 است.

His hand covered a mistake in the waymark of the first angel, and His hand was removed at that very same waymark, in the line of the second angel. Thus; the waymark of Habakkuk’s tables in the parallel lines of the first and second angel represents two steps. In the first step His hand covers a mistake, and at the end of the period of the waymark of Habakkuk’s tables, He removes His hand. The tarrying time began with the arrival of the second angel and the tarrying time ends progressively, beginning with the removal of His hand. The waymark of Habakkuk’s tables represents a period of time that is marked by Christ’s hand at the beginning and His hand at the ending.

دستِ او خطایی را در نشانهٔ راهِ فرشتهٔ اوّل پوشانید، و دستِ او در همان نشانهٔ راه، در خطّ فرشتهٔ دوّم، برداشته شد. بدین‌سان، نشانهٔ راهِ لوح‌های حبقوق در خطوطِ متوازیِ فرشتهٔ اوّل و دوّم، نمایانگرِ دو گام است. در گامِ نخست، دستِ او خطایی را می‌پوشاند، و در پایانِ دورهٔ نشانهٔ راهِ لوح‌های حبقوق، او دستِ خود را برمی‌دارد. زمانِ تأخیر با ورودِ فرشتهٔ دوّم آغاز شد، و زمانِ تأخیر به‌طور تدریجی، با آغازِ برداشتنِ دستِ او، پایان می‌یابد. نشانهٔ راهِ لوح‌های حبقوق نمایانگرِ دوره‌ای از زمان است که در آغاز با دستِ مسیح و در پایان با دستِ او مشخص شده است.

Two hands are marked at the first disappointment, and both have a testing message that must be taken and eaten. Then a period of prophetic time, representing the foundational truths, begins with God’s hand covering and ending with His hand uncovering. The next waymark is the Exeter camp meeting where the cry at midnight separates and purifies those who would follow Christ’s hand into the Most Holy Place.

دو دست در نخستین نومیدی علامت‌گذاری شده‌اند، و هر دو حامل پیامی آزمایشی هستند که باید گرفته و خورده شود. سپس دوره‌ای از زمان نبوی، که نمایانگر حقایق بنیادی است، آغاز می‌شود؛ با دست خدا که می‌پوشاند شروع می‌گردد و با دست او که برمی‌دارد پایان می‌یابد. نشانۀ بعدی، اجتماع اردویی اکستر است، جایی که فریاد نیمه‌شب کسانی را که می‌خواهند دست مسیح را تا قدس‌الاقداس پیروی کنند، جدا و پاک می‌سازد.

When Christ moved into the Most Holy Place, He lifted up His hand to heaven and swore that time would be no longer. He had just sealed up the “seven thunders” which represent the history of the first two angels, repeating in the history of the third. He sealed up the “seven thunders” as He had sealed up the prophecies of Daniel in chapter twelve. In chapter twelve of Daniel, at the first of three symbolic periods of time, Christ raises both hands to heaven and proclaims that when the scattering of God’s people is finished, those who become “men wondered at” would be purified and lifted up as an offering. The structure of the first and second angels which we are currently considering, symbolically manifests God’s hand at every step.

جب مسیح اقدس‌الاقداس میں داخل ہوا، اُس نے اپنا ہاتھ آسمان کی طرف اُٹھایا اور قسم کھائی کہ اب وقت نہ رہے گا۔ اُس نے ابھی ابھی “سات گرجوں” پر مہر لگا دی تھی جو پہلے دو فرشتوں کی تاریخ کی نمائندگی کرتی ہیں، اور تیسری کی تاریخ میں دہرائی جاتی ہیں۔ اُس نے “سات گرجوں” پر اُسی طرح مہر لگائی جیسے اُس نے دانی ایل کی پیشین گوئیوں پر بارہویں باب میں مہر لگائی تھی۔ دانی ایل کے بارہویں باب میں، تین علامتی ادوارِ وقت میں سے پہلے کے آغاز پر، مسیح اپنے دونوں ہاتھ آسمان کی طرف اُٹھاتا ہے اور اعلان کرتا ہے کہ جب خدا کے لوگوں کا بکھیر دیا جانا پورا ہو جائے گا، تو وہ لوگ جو “باعثِ حیرت آدمی” بن جاتے ہیں، پاک کیے جائیں گے اور نذرانے کے طور پر بلند کیے جائیں گے۔ پہلے اور دوسرے فرشتوں کی جو ساخت ہم اس وقت زیرِ غور لا رہے ہیں، وہ علامتی طور پر ہر قدم پر خدا کے ہاتھ کو ظاہر کرتی ہے۔

When He covers truth, it produces a disappointment, and when He removes His hand, light is produced, and the light is the light of the message of the Midnight Cry. The first disappointment to the great disappointment bears the signature of alpha and omega and is set forth within the structure of truth. The beginning represents the end, and the waymark between the two disappointments portray the effect of the sealing and unsealing of Habakkuk’s tables, which is an unsealing of Jeremiah’s old paths, and represents the foundation upon which the temple is erected in advance of the Sunday law when the finished temple is lifted up above all the mountains. The middle waymark in the word of truth, represents rebellion, and in the history represented by the final separation of the wheat and tares manifests the rebellion of the foolish virgins.

کله چې هغه حقیقت پټوي، نو مایوسي رامنځته کېږي؛ او کله چې هغه خپل لاس لیرې کوي، رڼا پیدا کېږي، او دغه رڼا د نيمې شپې د فرياد د پيغام رڼا ده. له لومړۍ مایوسۍ څخه تر سترې مایوسۍ پورې د الفا او اوميګا نښه لېدل کېږي، او دا د حقیقت په جوړښت کې وړاندې شوې ده. پیل د پای استازیتوب کوي، او د دغو دوو مایوسیو ترمنځ نښه د حبقوق د لوحو د مُهرولو او مُهرماتېدو اغېز انځوروي، چې دا د ارميا د پخوانيو لارو مُهرماتېدل دي، او د هغه بنسټ استازیتوب کوي چې پرې معبد د يکشنبې د قانون څخه مخکې ودانېږي، کله چې بشپړ شوی معبد له ټولو غرونو څخه پورته اوچت کړل شي. د حقیقت په کلام کې منځنۍ نښه د بغاوت استازیتوب کوي، او په هغه تاریخ کې چې د غنمو او واښو په وروستي بېلتون سره تمثیل شوی، د ناپوهو پېغلو بغاوت څرګندوي.

The rebellion represented by the waymark of Habakkuk’s tables is represented as progressive, for it is not a single waymark, but a period with a defined beginning and ending, as represented by God’s hand. God’s hand is twice at the first disappointment, for there are two angels which both have a message in their hands. The next waymark of rebellion has a beginning and ending hand, so it also has two hands within its prophetic characteristics. The third waymark of the greater disappointment identifies Christ raising His hand and swearing to heaven, in the very passage where the seven thunders are sealed up, as was Daniel chapter twelve. At the very point the angel marks the end of the prophetic structure of the first two angels we are now considering, He ends the application of prophetic time, and places Himself in a parallel passage in the book of Daniel, where He is not raising His hand, but raising both His hands.

بغاوت، که از طریق نشانۀ راهِ الواحِ حبقوق به تصویر کشیده شده است، به‌مثابۀ امری تدریجی بازنمایی می‌شود؛ زیرا آن یک نشانۀ راهِ واحد نیست، بلکه دوره‌ای است با آغاز و پایانِ معیّن، چنان‌که به‌وسیلۀ دستِ خدا نمایان شده است. دستِ خدا در نخستین ناامیدی دوبار ظاهر می‌شود، زیرا دو فرشته هستند که هر دو پیامی در دست‌های خود دارند. نشانۀ راهِ بعدیِ بغاوت نیز دارای دستی در آغاز و دستی در پایان است؛ ازاین‌رو در ویژگی‌های نبویِ خود آن نیز دو دست دارد. سومین نشانۀ راهِ ناامیدیِ بزرگ‌تر، مسیح را نشان می‌دهد که دست خود را بلند کرده و به آسمان سوگند یاد می‌کند، درست در همان عبارتی که هفت رعد مُهر شده‌اند، چنان‌که در دانیال فصل دوازده نیز چنین بود. دقیقاً در همان نقطه‌ای که فرشته پایانِ ساختار نبویِ دو فرشتۀ نخست را که اکنون در نظر داریم، مشخص می‌کند، او کاربردِ زمانِ نبوی را به پایان می‌رساند و خویشتن را در عبارتی موازی در کتاب دانیال قرار می‌دهد، جایی که او نه یک دست خود را، بلکه هر دو دست خود را بلند می‌کند.

In Daniel twelve there are three prophetic periods that are unsealed in the latter days, for this is what befalls God’s people in the latter days. The first thing mentioned in Daniel’s final climactic vision was that Daniel, who represents the remnant people of God, had understanding of both of the thing and of the vision. The last thing recorded by Daniel is how the increase of knowledge was employed by the Lion of the tribe of Judah to produce the final revival and reformation among God’s people who are distinguished as those who understand. He accomplishes the sealing of His people by unsealing the “seven thunders” of Revelation in connection with the unsealing of the “three periods” of Daniel twelve.

در دانیال دوازده سه دورۀ نبوی وجود دارد که در ایام آخر گشوده می‌شوند، زیرا این همان چیزی است که در ایام آخر بر قوم خدا واقع می‌شود. نخستین چیزی که در رؤیای نهایی و اوج‌گیرندۀ دانیال ذکر شده این بود که دانیال، که نمایندۀ قومِ باقی‌ماندۀ خداست، هم آن امر و هم آن رؤیا را فهمیده بود. آخرین چیزی که دانیال ثبت می‌کند این است که چگونه افزایش معرفت به‌وسیلۀ شیرِ سبطِ یهودا به کار گرفته شد تا احیا و اصلاح نهایی را در میان قوم خدا پدید آورد؛ همانانی که به عنوان فهم‌کنندگان متمایز شده‌اند. او مُهر شدن قوم خویش را از طریق گشودنِ «هفت رعد»ِ مکاشفه، در پیوند با گشودنِ «سه دوره» در دانیال دوازده، به انجام می‌رساند.

When Jesus identifies that at the end of the three and a half prophetic days of scattering the power of God’s people, all the “marvels” would be finished—He is identifying July 2023, when the three and a half days of death in the streets of Revelation eleven was finished. Now the marvels would be finished in advance of the Sunday law. He marked July 2023, by raising not one, but both hands. In so doing He was marking the end of the tarrying time, as when He removed His hand from the mistake in Millerite history. The first disappointment occurred on July 18, 2020, as typified by the Millerite’s first disappointment, and the tarrying time began and continued until He stretched forth His hand a second time to gather His remnant people in July of 2023.

وقتی عیسی مشخص می‌سازد که در پایانِ سه‌ونیم روزِ نبویِ پراکنده شدنِ قدرتِ قوم خدا، همهٔ «شگفتی‌ها» به انجام خواهد رسید، او به ژوئیهٔ ۲۰۲۳ اشاره می‌کند؛ زمانی که سه‌ونیم روزِ مرگ در کوچه‌های مکاشفهٔ یازده به پایان رسید. اکنون شگفتی‌ها پیش از قانونِ یکشنبه به انجام می‌رسید. او ژوئیهٔ ۲۰۲۳ را با بالا بردن نه یک، بلکه هر دو دست خود نشان‌گذاری کرد. بدین‌سان او پایانِ زمانِ درنگ را نشان‌گذاری می‌کرد، همان‌گونه که هنگامی که دست خود را از اشتباه در تاریخِ میلریتی برداشت. نخستین نومیدی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ رخ داد، چنان‌که به‌وسیلهٔ نخستین نومیدیِ میلریتیان به‌صورت نمادین نشان داده شده است، و زمانِ درنگ آغاز شد و ادامه یافت تا آن‌که او بارِ دوم دست خود را دراز کرد تا قومِ باقی‌ماندهٔ خود را در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ گرد آورد.

The first disappointment is represented by God’s hand covering a mistake, that for the Millerites was identifying the year 1843, instead of October 22, 1844. That disappointment is represented in verse twelve of chapter twelve. The first disappointment is represented by His hand covering the mistake, and was typified by the Millerites who came to the first disappointment. The word in verse twelve is “cometh.” Blessed is he who waiteth, and who “cometh” to the 1335; blessed is he who “cometh” to the disappointment of April 19, 1844. The word translated as “cometh” means “to touch.” The Millerites experienced their first disappointment when the year 1843 touched the year 1844. Verse twelve of Daniel twelve identifies the first disappointment of both April 19, 1844, but more directly the first disappointment of July 18, 2020.

نخستین یأس با این امر نمایانده شده است که دست خدا خطایی را می‌پوشاند؛ خطایی که برای میلری‌ها عبارت بود از تعیین سال 1843 به‌جای 22 اکتبر 1844. آن یأس در آیه دوازدهم از باب دوازدهم نمایانده شده است. نخستین یأس با پوشانیدن خطا به‌وسیله دست او نمایانده شده، و به‌واسطه میلری‌هایی که به نخستین یأس رسیدند، به‌صورت نمونه پیش‌نگاشته شد. واژه در آیه دوازدهم «می‌رسد» است. خوشا به حال آن‌که انتظار می‌کشد و به 1335 «می‌رسد»؛ خوشا به حال آن‌که به یأسِ 19 آوریل 1844 «می‌رسد». واژه‌ای که به «می‌رسد» ترجمه شده، به‌معنای «لمس کردن» است. میلری‌ها نخستین یأس خود را زمانی تجربه کردند که سال 1843 سال 1844 را لمس کرد. آیه دوازدهم از دانیال دوازده، نخستین یأسِ هر دو تاریخِ 19 آوریل 1844 را مشخص می‌کند، اما به‌طور مستقیم‌تر، نخستین یأسِ 18 ژوئیه 2020 را.

The first prophetic period and the last prophetic period of the three periods that are unsealed at the time of the end, when knowledge is increased and accomplishes the final separation of the wheat and tares, thus identifying the unsealing of the prophetic light that seals the one hundred and forty-four thousand are the same prophetic period.

نخستین دورهٔ نبوی و آخرین دورهٔ نبوی از آن سه دوره‌ای که در زمانِ آخر گشوده می‌شوند، هنگامی که معرفت افزایش می‌یابد و جداسازی نهاییِ گندم و کَرکاس را به انجام می‌رساند، و بدین‌سان گشوده‌شدنِ نور نبوی را که آن صد و چهل و چهار هزار تن را مُهر می‌زند مشخص می‌سازد، همان یک دورهٔ نبوی هستند.

The first period of verse seven, is the ending of the scattering of Revelation eleven’s three and a half days in July of 2023, and the period in verse twelve is the beginning of that same scattering on July 18, 2020. Alpha and Omega had marked the history of the seven thunders in Daniel twelve, as the history that begins at the disappointment of July 18, 2020 and ends three and a half symbolic days later in July of 2023. Just as important is that when Alpha and Omega marked the beginning and ending of the final tarrying time, He raised not one, but both of His hands to heaven and swore by Him that liveth forever and ever.

دورِ نخستِ آیهٔ هفتم، پایانِ پراکندگیِ سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازدهم در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ است، و دورهٔ مذکور در آیهٔ دوازدهم، آغازِ همان پراکندگی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ می‌باشد. آلفا و اُمگا تاریخِ هفت رعد را در دانیال دوازدهم به‌منزلهٔ تاریخی نشان داده بود که از یأسِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز می‌شود و سه روز و نیمِ نمادین بعد، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، پایان می‌پذیرد. به همان اندازه مهم است که آلفا و اُمگا، هنگامی که آغاز و پایانِ آخرین زمانِ تأخیر را مشخص ساخت، نه یک، بلکه هر دو دستِ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن‌که تا ابدالآباد زنده است، سوگند یاد کرد.

The Son of God who is the son of man is making an oath with the Father, right where the climax of the story of the covenant people of God began, when Christ first called Abram with a promise, and then confirmed the promise, with an oath. Take off your shoes, you are on holy ground!

پسر خدا که پسر انسان است، با پدر سوگند می‌بندد، درست در همان‌جا که اوجِ داستانِ قومِ عهدِ خدا آغاز شد؛ آنگاه که مسیح نخست اَبرام را با وعده‌ای فراخواند، و سپس آن وعده را با سوگند استوار ساخت. کفش‌های خود را از پا بیرون آور، زیرا بر زمینِ مقدّس ایستاده‌ای!

The middle letter of the three prophetic periods is nothing less than the omega fulfillment of Abram and Paul’s covenant time prophecy of 430 years as represented in the 1290 years of verse eleven. The verse approached with Millerite understanding identified a thirty-year period of preparation for the papacy, then 1260 years of papal persecution that follows. Abram’s 430 years represents bondage and deliverance in a specific nation, in conjunction with the first thirty years representing the Lord entering into covenant with Abram. The thirty years preparation for the priests began in 1989 at the time of the end, and the thirty years end at the Sunday law, when the verse identifies the abomination of desolation would be placed, and would then persecute God’s people for 1260 symbolic years aligning with John’s 42 symbolic months in Revelation thirteen.

حرفِ میانیِ سه دورهٔ نبوی چیزی جز تحققِ اومگاییِ نبوتِ زمانیِ عهدِ اَبرام و پولُس دربارهٔ 430 سال نیست، چنان‌که در 1290 سالِ آیهٔ یازدهم بازنموده شده است. این آیه، هنگامی که با فهمِ میلریتی بدان نزدیک شویم، یک دورهٔ سی‌سالهٔ آمادگی برای پاپیّت را مشخص می‌سازد و سپس 1260 سالِ آزارِ پاپی را که در پی آن می‌آید. 430 سالِ اَبرام، بندگی و رهایی را در یک ملتِ معیّن نمایندگی می‌کند، همراه با این حقیقت که سی سالِ نخست نشان‌دهندهٔ داخل شدنِ خداوند به عهد با اَبرام است. سی سالِ آمادگی برای کاهنان در 1989، در زمانِ آخر، آغاز شد و این سی سال در قانونِ یکشنبه به پایان می‌رسد، هنگامی که آیه مشخص می‌سازد که مکروهِ ویرانی برپا خواهد شد، و سپس قومِ خدا را به‌مدتِ 1260 سالِ نمادین آزار خواهد داد، در انطباق با 42 ماهِ نمادینِ یوحنا در مکاشفهٔ سیزدهم.

The reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began in 1989, as the Lord began His work of preparing a priesthood to serve during the crisis at midnight, that begins at the Sunday law. The Alpha and Omega stood upon the water of the Hiddekel and raised both His hands to heaven, swearing that when the scattering of July 18, 2020 unto July 2023 was fulfilled, the marvels associated with Christ’s work of combining His Divinity with humanity would be finished.

د یو لک او څلور څلوېښت زرو اصلاحي خوځښت په ۱۹۸۹ کال کې پیل شو، کله چې څښتن خپل کار د دې لپاره پیل کړ چې یوه کاهنانه ډله چمتو کړي څو د نیمې شپې د بحران پر مهال، چې د یکشنبې د قانون په راپیلېدو سره پیلېږي، خدمت وکړي. الفا او اومیګا د حدّیکل پر اوبو ودرېد او دواړه لاسونه یې آسمان ته پورته کړل، او قسم یې وخوړ چې کله د ۲۰۲۰ کال د جولای له ۱۸مې څخه تر ۲۰۲۳ کال د جولای پورې خورېدنه بشپړه شي، نو هغه عجایب به، چې د مسیح له هغه کار سره تړلي دي چې خپله الوهیت له انسانیت سره یوځای کوي، پای ته ورسېږي.

This is the same pronouncement of chapter ten, in the line of the seven thunders, for He not only there ended the prophetic application of time, but he also identified that in the days of the sounding of the seventh trumpet the mystery of God would be finished. The parallel passage in Daniel twelve identifies that when the scattering ended in July of 2023, the finishing of the sealing of God’s people would be finished, as represented by the sounding of the seventh trumpet that coincided with Christ raising His hand and swearing in both parallel passages.

این همان اعلامِ باب دهم است، در امتدادِ هفت رعد، زیرا او نه تنها در آنجا کاربرد نبویِ زمان را به پایان رساند، بلکه همچنین تصریح کرد که در ایامِ به صدا درآمدنِ شیپورِ هفتم، سرِّ خدا به انجام خواهد رسید. متنِ موازی در دانیال دوازدهم مشخص می‌سازد که هنگامی که پراکندگی در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ پایان یافت، به‌کمال‌رسیدنِ مُهر کردنِ قومِ خدا نیز به انجام خواهد رسید؛ همان‌گونه که با به صدا درآمدنِ شیپورِ هفتم بازنمایی شده است، که در هر دو متنِ موازی هم‌زمان بود با آنکه مسیح دستِ خود را برافراشت و سوگند یاد کرد.

The first prophetic period and the last prophetic period of the threefold message of Daniel twelve possesses an alpha and omega signature. The first period of verse seven identifies the end of the very same period, that verse twelve marks the beginning of. In the middle of verses seven and twelve, the history of the time of the end in 1989 unto the close of probation is represented. In the middle of the alpha period of verse seven and the omega history of verse twelve, the final rebellion of mankind from the Sunday law until Michael stands up is represented, and it is represented in the very chapter where Michael stands up.

نخستین دورهٔ نبوی و آخرین دورهٔ نبویِ پیام سه‌گانهٔ دانیال دوازده، حاملِ مُهرِ آلفا و اُمگا است. نخستین دورهٔ آیهٔ هفت، پایانِ همان دوره‌ای را مشخص می‌سازد که آیهٔ دوازده آغازِ آن را نشان می‌دهد. در میانِ آیاتِ هفت و دوازده، تاریخِ زمانِ آخر از ۱۹۸۹ تا پایانِ مهلتِ فیض به تصویر کشیده شده است. در میانهٔ دورهٔ آلفای آیهٔ هفت و تاریخِ اُمگای آیهٔ دوازده، شورشِ نهاییِ بشریت از زمانِ قانونِ یکشنبه تا هنگامی که میکائیل برخیزد، به تصویر کشیده شده است؛ و این امر در همان فصلی به تصویر کشیده شده که در آن میکائیل برمی‌خیزد.

The rebellion of the middle period, is primarily the external history of rebellion, but the first thirty years is the internal history of the preparation of the priests who are in direct confrontation with the external forces represented in the following 1260 period.

بغاوت کے درمیانی دور کی تاریخ بنیادی طور پر بغاوت کی بیرونی تاریخ ہے، لیکن پہلے تیس برس اُن کاہنوں کی تیاری کی اندرونی تاریخ ہیں جو بعد کے 1260 کے دور میں ظاہر ہونے والی بیرونی قوتوں کے ساتھ براہِ راست مقابلے میں ہوتے ہیں۔

The middle period represents the rebellion of the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, and it combines with the internal as it portrays the final battle of the great controversy upon planet earth, while probation lingers. Its combination of external and internal is also the message of Daniel’s last vision, represented by the river Hiddekel and the three chapters which also bear the signature of Alpha and Omega, and are built upon the structure of truth. The first and last chapter address the sealing of God’s people who are portrayed as the stars that shine forever. The middle chapter of rebellion identifies the same history represented in verse eleven with the 1290 years, which is the middle verse in the very same structure.

میانی دور عبرانی حروفِ تہجی کے تیرھویں حرف کی بغاوت کی نمائندگی کرتا ہے، اور یہ باطنی پہلو کے ساتھ مل کر زمین پر عظیم تنازع کے آخری معرکے کو پیش کرتا ہے، جبکہ مہلتِ آزمائش ابھی باقی ہے۔ اس کا ظاہری اور باطنی امتزاج دانی ایل کی آخری رویا کا بھی پیغام ہے، جس کی نمائندگی دریائے حدّیقل اور ان تین ابواب سے ہوتی ہے جو الفا اور اومیگا کی مہر بھی رکھتے ہیں اور حق کی ساخت پر قائم ہیں۔ پہلا اور آخری باب خدا کے لوگوں کی مہر بندی پر گفتگو کرتے ہیں، جنہیں ان ستاروں کے طور پر پیش کیا گیا ہے جو ابد تک چمکتے رہتے ہیں۔ بغاوت کا درمیانی باب اسی تاریخ کی نشان دہی کرتا ہے جو آیت گیارہ میں 1290 برس کے ساتھ ظاہر کی گئی ہے، اور یہی اسی ساخت کی عین درمیانی آیت ہے۔

When Christ employs His hand within the prophetic structure it represents many truths, but it also represents the path He is leading His people upon. The revelation of Jesus Christ began to be unsealed in July of 2023. That unsealing includes the unsealing of the seven thunders and the message of Daniel as represented within chapter twelve. The unsealing takes place within the hidden history of verse forty, which began in 1989 and concludes at the Sunday law. In that history God’s people will be sealed, and they are sealed by the outpouring of the Holy Spirit. The final outpouring of the Holy Spirit is identified in the eighth chapter of Revelation, where it is represented as the seventh, and therefore the final seal. The Lion of the tribe of Judah prevailed in chapter five to open the book sealed with seven seals.

کله چې مسیح په نبوي جوړښت کې خپل لاس کاروي، هغه د ډېرو حقیقتونو استازیتوب کوي، خو همدارنګه د هغې لارې استازیتوب هم کوي چې هغه خپل قوم پرې رهبري کوي. د عیسی مسیح مکاشفه د ۲۰۲۳ کال په جولای کې د مهرونو له خلاصولو سره پيل شوه. په دې خلاصولو کې د اوو تندرونو خلاصول او د دانیال پیغام هم شامل دی، لکه څنګه چې په دولسم فصل کې استازیتوب شوی دی. دا خلاصول د څلوېښتم آیت په پټې تاریخ کې واقع کېږي، هغه تاریخ چې په ۱۹۸۹ کې پیل شوی او د یکشنبې تر قانون پورې پای ته رسېږي. په هغه تاریخ کې به د خدای قوم مُهر شي، او هغوی د روح‌القدس په تویېدو مُهر کېږي. د روح‌القدس وروستنی تویېدنه د مکاشفې په اتم فصل کې څرګندېږي، چېرې چې دا د اووم، او له همدې امله د وروستي مُهر په توګه استازیتوب شوې ده. د یهودا د قبیلې زمري په پنځم فصل کې غالب شو، څو هغه کتاب پرانیزي چې په اوو مُهرونو مُهر شوی و.

The sixth seal raised the question at the end of chapter six, asking who would be able to stand during the period when there is no longer mediation for sin.

مُہرِ ششم نے باب چھ کے اختتام پر یہ سوال اٹھایا کہ اُس زمانہ میں، جب گناہ کے لیے مزید شفاعت نہ رہے گی، کون قائم رہ سکے گا۔

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> زیرا روز عظیم غضب او فرارسیده است؛ و کیست که بتواند بایستد؟ مکاشفه ۶:۱۷.

The next chapter, or you can say the next verse, introduces the sealing of the one-hundred and forty-four thousand and the great multitude who are gathered into God’s kingdom during the Sunday law crisis. The one-hundred and forty-four thousand are the answer of the sixth seal’s question. After they are represented in chapter seven, then, chapter eight identifies the seventh and final seal being removed.

فصلِ بعدی، یا می‌توان گفت آیهٔ بعدی، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن و آن جماعتِ عظیم را که در خلالِ بحرانِ قانونِ یکشنبه به پادشاهیِ خدا گرد آورده می‌شوند، معرفی می‌کند. صد و چهل و چهار هزار تن، پاسخِ پرسشِ مُهرِ ششم هستند. پس از آنکه ایشان در فصلِ هفتم به تصویر کشیده می‌شوند، آنگاه فصلِ هشتم برداشته شدنِ مُهرِ هفتم و نهایی را مشخص می‌سازد.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.

> اور جب اُس نے ساتویں مہر کھولی تو آسمان میں قریب آدھ گھڑی تک خاموشی رہی۔ اور میں نے اُن سات فرشتوں کو دیکھا جو خدا کے حضور کھڑے رہتے ہیں؛ اور اُنہیں سات نرسنگے دیے گئے۔ پھر ایک اور فرشتہ آیا اور قربان گاہ پر کھڑا ہوا، اُس کے پاس سونے کا بخوردان تھا؛ اور اُسے بہت سا بخور دیا گیا تاکہ وہ اُسے سب مقدسوں کی دعاؤں کے ساتھ اُس سونے کی قربان گاہ پر چڑھائے جو تخت کے سامنے تھی۔ اور بخور کا دھواں، جو مقدسوں کی دعاؤں کے ساتھ تھا، فرشتے کے ہاتھ سے خدا کے حضور اوپر کو اُٹھ گیا۔

> And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.

> و فرشته مجمر را برگرفت و آن را از آتشِ مذبح پر کرد و بر زمین افکند؛ و آوازها و غرش‌های رعد و برق‌ها و زلزله‌ای پدید آمد. مکاشفه ۸:۱–۵.

The “fire,” represented in Isaiah chapter six as a “coal,” which Sister White identifies as a symbol of purification, are taken from the altar and cast to the earth. The “fire” from heaven at Pentecost was represented as tongues of “fire.” “Fire” is what the Messenger of the Covenant uses to purify the sons of Levi.

«آتش» که در فصل ششمِ اشعیا به‌صورت «اخگر» نمود یافته است، و خواهر وایت آن را نمادِ تطهیر معرفی می‌کند، از مذبح برداشته شده و بر زمین افکنده می‌شود. «آتش»ی که از آسمان در پنتیکاست نازل شد، به‌صورت زبان‌های «آتش» نمود یافت. «آتش» همان چیزی است که رسولِ عهد برای تطهیر پسرانِ لاوی به کار می‌برد.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «“که بادبیزن او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندم خویش را در انبار گرد خواهد آورد.” متی ۳:‏۱۲. این یکی از زمان‌های پالایش بود. به‌وسیلهٔ کلمات حق، کاه از گندم جدا می‌شد. چون بسیاری بیش از حد باطل‌گرا و خودپارسا بودند که توبیخ را بپذیرند، و بیش از اندازه دنیا‌دوست بودند که زندگیِ فروتنی را قبول کنند، از عیسی روی گردان شدند. بسیاری هنوز نیز همین کار را می‌کنند. امروز جان‌ها آزموده می‌شوند، همان‌گونه که آن شاگردان در کنیسهٔ کَفَرناحوم آزموده شدند. هنگامی که حقایق بر دل وارد می‌شود، می‌بینند که زندگی‌شان با ارادهٔ خدا مطابق نیست. آنان نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند این کارِ انکار نفس را بر عهده گیرند. از این‌رو، هنگامی که گناهانشان آشکار می‌شود، خشمگین می‌گردند. ایشان آزرده‌خاطر دور می‌شوند، همان‌گونه که شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: “این سخنی سخت است؛ که تاب شنیدن آن را دارد؟”» اشتیاق اعصار، ۳۹۲.

Fire is what came down on Elijah’s offering, as it did with Gideon’s offering to the angel. The “fire” of purification is God’s Word, for to be made holy, is to be sanctified by His Word. The “fire” that is cast down to earth when the seventh seal is removed identifies the empowerment of the prophetic message that is unsealed in the latter days, during the sounding of the seventh trumpet, during the final and perfect fulfillment of the events represented by the seven thunders and confirmed by the three prophetic periods of Daniel twelve that were sealed up until the latter days.

آتش همان چیزی بود که بر قربانیِ ایلیا فرود آمد، چنان‌که بر قربانیِ جدعون برای فرشته نیز فرود آمد. «آتشِ» تطهیر، کلامِ خداست، زیرا مقدّس گردانیده شدن، همانا تقدیس شدن به‌وسیلهٔ کلام اوست. «آتشی» که هنگامی که مُهرِ هفتم برداشته می‌شود بر زمین افکنده می‌گردد، بیانگر توان‌بخشیِ پیامِ نبوی‌ای است که در ایّامِ آخر گشوده می‌شود، در هنگامِ نواخته شدنِ شیپورِ هفتم، در طیِ تحقّقِ نهایی و کاملِ وقایعی که به‌وسیلهٔ هفت رعد نمایانده شده‌اند و به‌وسیلهٔ سه دورهٔ نبویِ دانیال دوازده که تا ایّامِ آخر مُهر و موم شده بودند تأیید گردیده‌اند.

The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of human probation—includes the unsealing of the seven thunders, the removal of the seventh seal, the unsealing of Daniel twelve, and the unsealing of the hidden history of verse forty of Daniel eleven, the very history where the angel asked the Man in linen what would be the end of these wonders.

مکاشفۀ عیسی مسیح که درست پیش از پایان مهلت آزمایش بشر گشوده می‌شود—شامل گشوده شدن هفت رعد، برداشته شدن مُهر هفتم، گشوده شدن دانیال دوازده، و گشوده شدن تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهلِ دانیال یازده است؛ همان تاریخی که در آن فرشته از آن مردِ ملبس به کتان پرسید که پایان این عجایب چه خواهد بود.

The Man in linen responded and said—When you get to the conclusion of the tarrying time in July of 2023, you have reached the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

آن مردِ ملبّس به کتان پاسخ داد و گفت: «وقتی به پایانِ زمانِ درنگ در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ می‌رسید، به تاریخِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن رسیده‌اید.»

He also said—at the end of the three and a half symbolic days of Revelation eleven, a prophetic message from the book of Daniel would be unsealed, as typified by the time of the end in 1798. The truth that would then be unsealed, at the end of three and a half symbolic days, would be located in the very nine verses from the book of Daniel that identifies and defines the sealing and unsealing of the book of Daniel.

او همچنین گفت—در پایان سه‌ونیم روزِ نمادینِ مکاشفهٔ یازده، پیامی نبوی از کتاب دانیال گشوده خواهد شد، چنان‌که به‌طور نمادین با زمانِ آخر در سال ۱۷۹۸ نشان داده شده است. حقیقتی که آنگاه، در پایان سه‌ونیم روزِ نمادین، گشوده می‌گردید، دقیقاً در همان نه آیه از کتاب دانیال قرار داشت که مُهر و گشوده‌شدنِ کتاب دانیال را مشخص و تعریف می‌کند.

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “When Christ came to this earth, the traditions that had been handed down from generation to generation, and the human interpretation of the Scriptures, hid from men the truth as it is in Jesus. The truth was buried beneath a mass of tradition. The spiritual import of the sacred volumes was lost; for in their unbelief men locked the door of the heavenly treasure. Darkness covered the earth, and gross darkness the people. Truth looked down from heaven to earth; but nowhere was revealed the divine impress. A gloom like the pall of death overspread the earth.

> «هنگامی که مسیح به این زمین آمد، سنّت‌هایی که از نسلی به نسل دیگر سپرده شده بود، و تفسیر انسانیِ کتب مقدّس، حقیقت را آن‌گونه که در عیسی است از مردم پنهان می‌کرد. حقیقت در زیر انبوهی از سنّت مدفون شده بود. معنای روحانیِ مجلّدات مقدّس از میان رفته بود؛ زیرا مردم در ناباوریِ خود، درِ گنج آسمانی را بسته بودند. تاریکی زمین را پوشانیده بود، و ظلمتِ غلیظ قوم‌ها را. حقیقت از آسمان بر زمین می‌نگریست؛ امّا در هیچ جا نقشِ مُهرِ الهی آشکار نبود. تیرگی‌ای همچون کفنِ مرگ بر سراسر زمین گسترده شده بود.»

> “But the Lion of the tribe of Judah prevailed. He opened the seal that closed the book of divine instruction. The world was permitted to gaze upon pure, unadulterated truth. Truth itself descended to roll back the darkness and counteract error. A Teacher was sent from heaven with the light that was to light every man that comes into the world. There were men and women who were eagerly seeking for knowledge, the sure word of prophecy, and when it came, it was as a light shining in a dark place.” Spalding Magan, 58.

> «اما شیرِ سبطِ یهودا غالب آمد. او مُهری را که کتابِ تعلیمِ الهی را بسته بود، گشود. به جهان اجازه داده شد که بر حقیقتِ پاک و بی‌آمیغ بنگرد. خودِ حقیقت فرود آمد تا تاریکی را واپس زند و با خطا مقابله کند. معلّمی از آسمان فرستاده شد با نوری که می‌بایست هر انسانی را که به جهان می‌آید روشن سازد. مردان و زنانی بودند که با اشتیاق در جست‌وجوی معرفت، یعنی کلامِ یقینیِ نبوت، بودند؛ و چون آن آمد، همچون نوری بود که در جایِ تاریک می‌تابد.» Spalding Magan, 58.

> “The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.

> «کاتبان و فریسیان ادعا می‌کردند که کتب مقدس را تفسیر می‌کنند، اما آن‌ها را بر وفق افکار و سنن خویش تفسیر می‌نمودند. آداب و اصولشان هرچه بیشتر سخت‌گیرانه‌تر می‌شد. در معنای روحانیِ خود، کلام مقدس برای مردم همچون کتابی مُهرشده گردید، بسته بر فهم ایشان.» Signs of the Times, May 17, 1905.

Back to Articles