Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Three

کتاب یوئیل اور لاؤدِکیہ کی ساتویں دن کی ایڈونٹسٹ کلیسیا — نمبر تینتالیس

Number Forty-Three

چهل‌وسه

Author

Jeff Pippenger

Published

February 9, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

A symbol of the eighty human priests combined with the Divine High Priest is the number “81,” which is where we find Miller’s Dream in the book Early Writings. In Revelation “81” we find that when the very last seal is removed, there is silence in heaven for half an hour. Habakkuk 2:20 says that all the earth should keep quiet when the Lord is in His holy temple.

نماد هشتاد کاهنِ انسانی در اتحاد با کاهن اعظمِ الهی، عدد «81» است؛ و در همین‌جاست که رؤیای میلر را در کتاب Early Writings می‌یابیم. در مکاشفه «81» درمی‌یابیم که هنگامی که واپسین مُهر از همه برداشته می‌شود، در آسمان به مدت نیم ساعت سکوت برقرار می‌گردد. حبقوق 2:20 می‌گوید که چون خداوند در هیکل مقدس خویش است، تمامی زمین باید خاموش بماند.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. Revelation 8:1.

> اور جب اُس نے ساتویں مُہر کھولی تو آسمان پر تقریباً آدھے گھنٹے تک خاموشی رہی۔ مکاشفہ 8:1۔

The removing of the seventh seal takes place in the thirty days, for it is the final seal. On December 31, 2023, Ezekiel’s bones began the resurrection process. Christ then began to teach for forty days. That date marked the end of the 1,260 days since the disappointment of July 18, 2020, and John informs us in Revelation eleven that we are to measure the temple, but leave off the courtyard. The courtyard ends at the end of the scattering, for John informs us 1,260 is given to the Gentiles who are the courtyard. When measuring, that history is to be left off.

برداشته شدنِ مُهر هفتم در طی سی روز واقع می‌شود، زیرا آن مُهرِ نهایی است. در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، استخوان‌های حزقیال فرایندِ رستاخیز را آغاز کردند. سپس مسیح به مدت چهل روز به تعلیم آغاز کرد. آن تاریخ پایانِ ۱٬۲۶۰ روز از زمانِ نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را مشخص کرد، و یوحنا در مکاشفهٔ یازدهم به ما اعلام می‌کند که باید هیکل را اندازه بگیریم، اما صحنِ بیرونی را واگذاریم. صحنِ بیرونی در پایانِ پراکندگی به پایان می‌رسد، زیرا یوحنا به ما می‌گوید که ۱٬۲۶۰ روز به امت‌ها داده شده است، که همان صحنِ بیرونی هستند. هنگامِ اندازه‌گیری، آن تاریخ باید کنار گذاشته شود.

When Miller awakens and sees the dirt brush man, the room is empty, and as he raises his voice, Miller is still in the wilderness. From the history of the resurrection until just before the Sunday law, Christ is raising the temple of the one hundred and forty-four thousand, as He did in the forty-six years from 1798 unto 1844.

هنگامی که میلر بیدار می‌شود و مردِ خاک‌روب را می‌بیند، اتاق خالی است، و همان‌گونه که صدای خود را بلند می‌کند، میلر همچنان در بیابان است. از تاریخ رستاخیز تا اندکی پیش از قانون یکشنبه، مسیح معبدِ صد و چهل و چهار هزار را برپا می‌سازد، چنان‌که در چهل و شش سالِ از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ چنین کرد.

When He begins to teach, He is working in His temple, especially during the thirty days. The angels then keep silent for thirty minutes, while He teaches His priests of three hundred Millerite preachers, or His army of Gideon’s three hundred, or while He publishes the three hundred 1843 charts; and He does all this during the thirty days from the end of the unleavened bread, unto the message of the trumpets. He is sweeping the floor of Miller’s room, but it is His floor, so Miller’s room is His temple. He is finishing the work of blotting out either the sins or the names of those who were called as candidates to be among the one hundred and forty-four thousand.

هنگامی که او آغاز به تعلیم می‌کند، در معبد خویش مشغول کار است، به‌ویژه در طی آن سی روز. آنگاه فرشتگان به مدت سی دقیقه خاموش می‌مانند، در حالی که او کاهنان خویش، یعنی آن سیصد واعظ میلریتی، یا سپاه خویش، یعنی سیصد تنِ جدعون، را تعلیم می‌دهد، یا در حالی که سیصد نمودار 1843 را منتشر می‌سازد؛ و همهٔ اینها را در طی آن سی روز، از پایانِ نانِ فطیر تا پیامِ کرناها، انجام می‌دهد. او کفِ اتاق میلر را جارو می‌کند، اما آن کف از آنِ اوست، پس اتاق میلر معبد اوست. او کارِ محو کردنِ نهاییِ یا گناهان یا نام‌های کسانی را که به عنوان نامزدهایی برای بودن در زمرهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نفر فراخوانده شده بودند، به انجام می‌رساند.

The trumpet message that comes five days before the ascension and ten days before judgment is the litmus test. What happens in the thirty minutes that heaven is quiet, or the thirty days of Christ teaching the priests has already produced two classes when the seal is impressed during the three steps of the trumpet, ascension and judgment. It is simple to see.

پیام شیپور که پنج روز پیش از عروج و ده روز پیش از داوری می‌آید، سنگ محک است. آنچه در طی آن سی دقیقه که آسمان خاموش است، یا در طی آن سی روزِ تعلیم مسیح به کاهنان رخ می‌دهد، پیشاپیش دو طبقه را پدید آورده است، آنگاه که مُهر در خلال سه گامِ شیپور، عروج، و داوری نقش می‌بندد. دیدن این امر ساده است.

If you come to the point where you are to sound the message of the trumpet, and refuse to sound the message—you fail.

اگر شما به آن نقطه‌ای برسید که باید پیام شیپور را به صدا درآورید، و از به صدا درآوردن پیام خودداری کنید—شکست می‌خورید.

The three steps of ‘trumpet, ascension and judgment’ are one waymark in three steps, just as in the beginning of the history where one waymark was represented with the ‘death, burial and resurrection.’ The three step test at the end is the litmus test that precedes by five days the Pentecostal Sunday law.

سه گامِ «شیپور، عروج و داوری» یک نشانهٔ راه در سه گام است، همان‌گونه که در آغازِ تاریخ، یک نشانهٔ راه با «مرگ، دفن و رستاخیز» نمایانده شد. آزمونِ سه‌مرحله‌ای در پایان، محکِ نهایی است که پنج روز پیش از قانون یکشنبهٔ پنتیکاست قرار دارد.

Five days after the resurrection the end of the feast of unleavened bread arrives, and that holy convocation marks the first and foundational test of 2024. Are you going to eat the Bread of Heaven or the bread of human reasoning? That test arrived in 2024, and it had been typified by the foundational rebellion of Adam and Eve, Nimrod, Aaron, Jeroboam, Korah and his rebels, the Protestants of Millerite history, the alpha rebellion of John Harvey Kellogg, the rebellion of 1888 and of course the rebellion of 9/11. The foundational rebellion of Cain, conveys the issue of jealousy against your brother, all down the line of foundational rebellions.

رستاخیز کے پانچ دن بعد عیدِ فطیر کا اختتام آ پہنچتا ہے، اور وہ مقدس اجتماع 2024 کے پہلے اور بنیادی امتحان کی نشان دہی کرتا ہے۔ کیا آپ آسمان کی روٹی کھائیں گے یا انسانی استدلال کی روٹی؟ یہ امتحان 2024 میں آ پہنچا، اور اس کی تمثیل آدم و حوا، نمرود، ہارون، یربعام، قورح اور اس کے باغیوں، میلرائیٹ تاریخ کے پروٹسٹنٹس، جان ہاروی کیلاگ کی الفا بغاوت، 1888 کی بغاوت، اور یقیناً 9/11 کی بغاوت کی بنیادی سرکشیوں میں پہلے سے دکھائی گئی تھی۔ قابیل کی بنیادی سرکشی، ان تمام بنیادی بغاوتوں کی پوری سلسلہ وار تاریخ میں، اپنے بھائی کے خلاف حسد کے مسئلے کو ظاہر کرتی ہے۔

All the illustrations of foundational rebellion are rebellion against God, but some; such as the rebels of 1888, and the rebels of Korah, include the fact that the chosen messenger is part of the test. The rejection of Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision in Daniel 11:14, is a rejection of both the message and the messenger. The test is foundational for not only did Father Miller identify the robbers of verse fourteen as Rome, but also Miller’s son.

بنیادی بغاوت کی تمام مثالیں خدا کے خلاف بغاوت ہیں، لیکن بعض—جیسے 1888 کے باغی، اور قورح کے باغی—اس حقیقت کو بھی شامل کرتی ہیں کہ برگزیدہ قاصد خود آزمائش کا حصہ ہوتا ہے۔ دانی ایل 11:14 میں اس شناخت کو رد کرنا کہ رؤیا کو قائم کرنے والی روم ہے، پیغام اور قاصد دونوں کے انکار کے مترادف ہے۔ یہ آزمائش بنیادی نوعیت کی ہے، کیونکہ نہ صرف فادر ملر نے آیت چودہ کے لٹیروں کی شناخت روم کے طور پر کی، بلکہ ملر کے بیٹے نے بھی۔

Five days after the resurrection of December 31, 2023, Miller’s preparatory teaching ministry was taken over by the One who followed after John. For thirty days special instruction to the worshippers in the temple would be given “face to face” by Christ. That preparation was to prepare a priesthood of 80, to proclaim the warning message of the feast of trumpets.

پنج روز پس از رستاخیزِ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، خدمتِ تعلیمیِ آماده‌سازِ میلر به‌دستِ آن یگانه‌ای سپرده شد که پس از یوحنا می‌آمد. به‌مدت سی روز، تعلیمِ ویژه به پرستش‌کنندگان در هیکل، «رو در رو» از سوی مسیح داده می‌شد. آن آمادگی برای مهیا ساختنِ کهانتی متشکل از ۸۰ نفر بود تا پیامِ هشدارِ عیدِ شیپورها را اعلام کنند.

That preparation of thirty days consists of a foundational first test in the beginning and a second temple test at the ending. The second temple test is finished before the trumpets are blown, and this detail is therefore represented in Miller’s dream when Christ cast the jewels into the casket. It is after He does this, that He invites Miller to “come and see.” It is from the trumpet warning, to the ascension unto judgment that the ensign is lifted up in advance of the Sunday law. The jewels are all in the temple, before Miller is called to “come and see,” and it is when the two witnesses are lifted up in the clouds, that their enemies behold them.

آن آمادگیِ سی‌روزه از یک آزمونِ بنیادینِ نخست در آغاز، و یک آزمونِ دومِ معبد در پایان تشکیل می‌شود. آزمونِ دومِ معبد پیش از آن‌که شیپورها نواخته شوند به انجام می‌رسد، و ازاین‌رو این جزئیات در رؤیای میلر بدان‌گونه به تصویر کشیده شده است که مسیح جواهرات را در صندوقچه افکند. پس از آن‌که او این کار را انجام می‌دهد، میلر را دعوت می‌کند که «بیا و ببین». از هشدارِ شیپور، تا عروج به‌سوی داوری، عَلَم پیش از قانونِ یکشنبه برافراشته می‌شود. همهٔ جواهرات در معبد هستند، پیش از آن‌که میلر فراخوانده شود که «بیا و ببین»، و آن‌گاه که آن دو شاهد در ابرها بالا برده می‌شوند، دشمنانشان ایشان را می‌بینند.

Their prediction of an attack from Islam that failed in 2020, is to be repeated after it is corrected, as was the true Midnight Cry of Snow. Miller had an understanding that he identified as the Midnight Cry, but Samuel Snow corrected Miller’s Midnight Cry message, and for this reason, Snow’s Midnight Cry message is called the “true” Midnight Cry message in Millerite history. The message of the Midnight Cry is a message that has been corrected, and empowered by the correction.

ان کی 2020 میں اسلام کی طرف سے ایک حملے کی پیش گوئی جو پوری نہ ہو سکی، تصحیح کے بعد دوبارہ دہرائی جائے گی، جس طرح اسنو کی حقیقی نصف‌شب کی پکار دہرائی گئی تھی۔ میلر کے پاس ایک فہم تھا جسے اُس نے نصف‌شب کی پکار کے طور پر شناخت کیا، لیکن سموئیل اسنو نے میلر کے نصف‌شب کی پکار کے پیغام کی تصحیح کی، اور اسی سبب میلرائی تاریخ میں اسنو کے نصف‌شب کی پکار کے پیغام کو “حقیقی” نصف‌شب کی پکار کا پیغام کہا جاتا ہے۔ نصف‌شب کی پکار کا پیغام ایک ایسا پیغام ہے جس کی تصحیح کی گئی ہے، اور جو اسی تصحیح کے ذریعے قوت پاتا ہے۔

> “The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

> «مایوس‌شدگان از روی کتاب‌مقدس دریافتند که در زمانِ درنگ قرار دارند و باید با شکیبایی در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که آنان را بر آن داشت تا در سال 1843 در انتظار خداوندِ خویش باشند، ایشان را به این امید رهنمون شد که او را در سال 1844 انتظار کشند.» Early Writings, 247.

The phenomenon occurred at the end of the period of 1840 to 1844, and it also occurred at the beginning. Josiah Litch predicted a fulfillment of Islam in 1840. He put his prediction into the public record in 1838, and then corrected it ten days before August 11, 1840. The corrected prediction fulfillment empowered the first angel’s message. The second message was empowered by the corrected message of the Midnight Cry. Two witnesses from one history that are an alpha witness and an omega witness. Together they identify the empowerment of a message based upon the correction of a previous message.

یہ مظہر 1840 سے 1844 کے عرصہ کے اختتام پر بھی ظاہر ہوا، اور آغاز میں بھی ظاہر ہوا۔ جوشیا لِچ نے 1840 میں اسلام کی ایک تکمیل کی پیش گوئی کی۔ اُس نے اپنی پیش گوئی 1838 میں عوامی ریکارڈ پر درج کی، اور پھر 11 اگست 1840 سے دس دن پہلے اُس کی تصحیح کی۔ اس تصحیح شدہ پیش گوئی کی تکمیل نے پہلے فرشتے کے پیغام کو قوت بخشی۔ دوسرا پیغام آدھی رات کی پکار کے تصحیح شدہ پیغام کے ذریعے تقویت یافتہ ہوا۔ ایک ہی تاریخ کے دو گواہ، جو ایک الفا گواہ اور ایک اومیگا گواہ ہیں۔ وہ مل کر ایک ایسے پیغام کے تقویت یافتہ ہونے کی نشان دہی کرتے ہیں جو ایک سابقہ پیغام کی تصحیح پر مبنی ہو۔

The alpha identifies a prophecy of Islam and the omega identifies a prophecy of a shut door. Line upon line, Islam in 1840 and the shut door in 1844, identifies Islam and a shut door as the message of the Midnight Cry. At the beginning of the message Islam is loosed, as in Christ’s triumphal entry. At that point the door is closed in the parable of the ten virgins, as the door is closed upon the judgment of the house of God. At the conclusion of the message, Islam strikes again as the door is closed upon the United States.

الفا نبوّتی را دربارهٔ اسلام مشخص می‌کند و اومگا نبوّتی را دربارهٔ درِ بسته مشخص می‌سازد. سطر بر سطر، اسلام در ۱۸۴۰ و درِ بسته در ۱۸۴۴، اسلام و درِ بسته را به‌عنوان پیامِ فریادِ نیمه‌شب مشخص می‌کنند. در آغازِ این پیام، اسلام رها می‌شود، همان‌گونه که در ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح. در آن نقطه، درِ مثلِ ده باکره بسته می‌شود، همان‌گونه که در بر داوریِ خانهٔ خدا بسته می‌شود. در پایانِ این پیام، اسلام بار دیگر ضربه می‌زند، در حالی که در بر ایالات متحده بسته می‌شود.

It is important to see that the line produced by Leviticus twenty-three identifies the three steps of Passover at the beginning and the three steps of the priests at the end. The priests are lifted up as an offering at the Sunday law, but they are purified before that event. When they are lifted up, they are the ensign, and when Christ was lifted up in the three steps at the beginning of the line, He drew all the world unto Himself. The lifting up of the one hundred and forty-four thousand is the end of the line that began with the lifting up of Christ. In both the beginning and ending one waymark of three steps are identified.

دیدن این نکته اهمیت دارد که خطی که لاویان بیست‌وسه پدید می‌آورد، سه گامِ فِصح را در آغاز و سه گامِ کاهنان را در پایان مشخص می‌سازد. کاهنان در هنگام قانون یکشنبه به‌عنوان هدیه‌ای برکشیده می‌شوند، اما پیش از آن رویداد تطهیر می‌گردند. هنگامی که ایشان برکشیده می‌شوند، عَلَم هستند؛ و هنگامی که مسیح در آن سه گام در آغاز خط برکشیده شد، همهٔ جهان را به‌سوی خویش جذب کرد. برکشیده شدنِ صد و چهل و چهار هزار، پایانِ خطی است که با برکشیده شدنِ مسیح آغاز شد. هم در آغاز و هم در پایان، یک نشانهٔ راهِ متشکل از سه گام مشخص شده است.

Three steps at the beginning that are followed by five days, and three steps at the ending that are followed by five days. From that point on, the story is about the great multitude, for the priesthood has been established as the ensign of the one hundred and forty-four thousand. The seven days of Tabernacles is a period for the Gentiles. If we leave off the time of the Gentiles that begins at the Sunday law, and leave off the three and a half days that ended in 2023, we have the temple of the one hundred and forty-four thousand represented within the fifty days of the Pentecostal season from December 31, 2023 unto the soon-coming Sunday law.

سه گام در آغاز که به‌دنبال آن پنج روز می‌آید، و سه گام در پایان که به‌دنبال آن پنج روز می‌آید. از آن نقطه به بعد، روایت دربارهٔ جماعت عظیم است، زیرا که کهانت به‌عنوان عَلَمِ صد و چهل و چهار هزار برقرار شده است. هفت روزِ عید خیمه‌ها دوره‌ای برای امّت‌هاست. اگر زمانِ امّت‌ها را که با قانون یکشنبه آغاز می‌شود کنار بگذاریم، و نیز سه روز و نیم را که در سال ۲۰۲۳ پایان یافت کنار بگذاریم، آنگاه هیکلِ صد و چهل و چهار هزار را خواهیم داشت که در درونِ پنجاه روزِ فصلِ پنتیکاست از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، به تصویر کشیده شده است.

Five days from the resurrection for the virgins, thirty days that follow for the priests. Then five days of a trumpet message from the virgins, ending with their ascension when the forty days concludes, followed by five days unto judgment, followed by five days to the Sunday law. As a symbol of the virgins, the number “5” sets forth the footsteps of the one hundred and forty-four thousand, who are virgins and who are also priests.

قیامت سے کنواریوں کے لیے پانچ دن، اور اس کے بعد کاہنوں کے لیے تیس دن۔ پھر کنواریوں کی جانب سے نرسنگے کے پیغام کے پانچ دن، جو ان کے عروج پر ختم ہوتے ہیں جب چالیس دن پورے ہو جاتے ہیں، اس کے بعد عدالت تک پانچ دن، اور پھر اتوار کے قانون تک پانچ دن۔ کنواریوں کی علامت کے طور پر عدد "5" ایک لاکھ چوالیس ہزار کے نقشِ قدم کو ظاہر کرتا ہے، جو کنواریاں ہیں اور جو کاہن بھی ہیں۔

During the thirty days of teaching, the final and seventh seal is removed, and it is in that period that Miller sees the jewels being restored. “Come and see” is a symbol based upon the first four seals, so when the seventh seal was opened, Miller was told to “come and see,” but the angels in heaven all just watch on in silence. Miller’s dream is identifying the sealing of the jewels who are the one hundred and forty-four thousand, while also identifying the jewels that are the message of the Midnight Cry. That message conveys the power to the virgins that accomplishes the sealing, and the dirt brush man identifies the One who controls both the messengers and the message.

در خلال سی روزِ تعلیم، مُهرِ نهایی و هفتم برداشته می‌شود، و در همان دوره است که میلر می‌بیند جواهرات بازگردانده می‌شوند. «بیا و ببین» نمادی است مبتنی بر چهار مُهر نخست؛ از این‌رو، هنگامی که مُهر هفتم گشوده شد، به میلر گفته شد: «بیا و ببین»، اما فرشتگان در آسمان همگی فقط در سکوت نظاره می‌کنند. رؤیای میلر مُهر شدنِ جواهراتی را مشخص می‌سازد که همان صد و چهل و چهار هزار نفر هستند، و در عین حال جواهراتی را نیز معین می‌کند که همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب‌اند. آن پیام، قدرت را به باکره‌ها منتقل می‌کند که مُهر شدن را به انجام می‌رساند، و مردِ برسِ غبارروبی کسی را مشخص می‌سازد که هم پیام‌آوران و هم پیام را در اختیار و تحت کنترل دارد.

2024 represents the foundational test, and now in 2026 the temple test has arrived. We are now in the thirty-day period where Christ is teaching, and to not recognize this fact is fatal.

۲۰۲۴ بیانگر آزمونِ بنیادی است، و اکنون در ۲۰۲۶ آزمونِ هیکل فرا رسیده است. ما اکنون در دورهٔ سی‌روزه‌ای هستیم که مسیح در آن تعلیم می‌دهد، و نشناختنِ این واقعیت致ی است.

Recognizing the message and the messenger was an element of the foundational test represented by Rome establishing the vision, and is an element of the story of Elijah and Ahab.

تشخیصِ پیغام اور پیغامبر کو پہچاننا اُس بنیادی آزمائش کا ایک جزو تھا جس کی نمائندگی روم کے ذریعے رؤیا کے قائم کیے جانے سے ہوتی ہے، اور یہی بات ایلیاہ اور اخاب کی حکایت کا بھی ایک عنصر ہے۔

> And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:29–17:1.

> اور آساہ بادشاہِ یہوداہ کے اڑتیسویں سال میں عمری کا بیٹا اخی اب اسرائیل پر بادشاہی کرنے لگا؛ اور عمری کے بیٹے اخی اب نے سامریہ میں اسرائیل پر بائیس برس حکومت کی۔ اور عمری کے بیٹے اخی اب نے اُن سب سے بڑھ کر جو اُس سے پہلے تھے، خداوند کی نظر میں بدی کی۔ اور یوں ہوا کہ گویا نباط کے بیٹے یربعام کے گناہوں میں چلنا اُس کے لیے ایک ہلکی سی بات تھی، سو اُس نے صیدونیوں کے بادشاہ اِتبعل کی بیٹی ایزبل کو اپنی بیوی بنایا، اور جا کر بعل کی عبادت کرنے اور اُسے سجدہ کرنے لگا۔ اور اُس نے بعل کے لیے بعل کے اُس گھر میں، جسے اُس نے سامریہ میں بنایا تھا، ایک مذبح تعمیر کیا۔ اور اخی اب نے ایک یسیرت بھی بنائی؛ اور اخی اب نے اُن سب اسرائیلی بادشاہوں سے زیادہ، جو اُس سے پہلے ہو گزرے تھے، خداوند اسرائیل کے خدا کو غضب ناک کیا۔ اُس کے ایام میں بیت ایل کے حئی ایل نے یریحو کو پھر آباد کیا: اُس نے اُس کی بنیاد اپنے پہلوٹھے ابیرام کی قیمت پر ڈالی، اور اُس کے پھاٹک اپنے سب سے چھوٹے بیٹے سجوب کی قیمت پر قائم کیے، خداوند کے اُس کلام کے مطابق جو اُس نے نون کے بیٹے یشوع کی معرفت فرمایا تھا۔ اور ایلیاہ تشبی، جو جِلعاد کے باشندوں میں سے تھا، نے اخی اب سے کہا، زندہ ہے خداوند اسرائیل کا خدا، جس کے حضور میں کھڑا ہوں، اِن برسوں میں نہ شبنم پڑے گی اور نہ مینہ، مگر میرے کہنے سے۔ 1 سلاطین 16:29–17:1۔

The numbers associated with Ahab add to the context of the passage. “Thirty-eight” represents a “rising up.” Israel was commanded to “rise up” and enter the Promised Land in the thirty-eighth year.

اعدادِ وابستہ با اخاب نیز بر سیاقِ این متن می‌افزایند. «سی و هشت» نمایانگرِ «برخاستن» است. به اسرائیل فرمان داده شد که در سالِ سی و هشتم «برخیزد» و به سرزمینِ موعود داخل شود.

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> اکنون برخیزید، گفتم، و از نهر زارِد بگذرید. پس از نهر زارِد گذشتیم. و مدتی که از قادش‌برنیع روانه شدیم تا از نهر زارِد عبور کردیم، سی و هشت سال بود؛ تا آنکه تمامی نسل مردان جنگی از میان اردوگاه نابود شدند، چنان‌که خداوند برای ایشان قسم خورده بود. تثنیه ۲:۱۳، ۱۴.

Jesus healed the crippled man who was thirty-eight years old when He told him to “rise.”

عیسی آن مردِ فلج را که سی‌وهشت سال داشت، شفا داد، آنگاه که به او فرمود: «برخیز.»

> And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:5–9.

> اور وہاں ایک شخص تھا جو اڑتیس برس سے بیماری میں مبتلا تھا۔ جب یسوع نے اسے پڑا ہوا دیکھا، اور جان لیا کہ وہ مدتِ دراز سے اسی حالت میں ہے، تو اُس نے اُس سے کہا، کیا تو شفا پانا چاہتا ہے؟ اُس ناتواں آدمی نے اُسے جواب دیا، اے آقا، میرے پاس کوئی آدمی نہیں کہ جب پانی ہلایا جائے تو مجھے حوض میں اُتار دے؛ بلکہ جب تک میں آتا ہوں، کوئی اور مجھ سے پہلے اُتر جاتا ہے۔ یسوع نے اُس سے کہا، اُٹھ، اپنی چارپائی اُٹھا، اور چل پھر۔ اور وہ آدمی فوراً شفا پا گیا، اور اپنی چارپائی اُٹھا کر چلنے پھرنے لگا؛ اور اُس روز سبت کا دن تھا۔ یوحنا 5:5–9۔

Josiah Litch made a prediction in 1838, that he fine-tuned in 1840. The thirty-eighth year Moses references in Deuteronomy, was also the fortieth year. Josiah Litch’s two-step process paralleled the two-step revival of his namesake, king Josiah. The numbers of 38 and 40 in relation to one another, represent a rising up, which is what happens to the two witnesses when they are lifted up into the clouds.

جوسایا لیچ در سال 1838 پیشگویی‌ای کرد که آن را در سال 1840 دقیق‌تر ساخت. سال سی‌وهشتمی که موسی در تثنیه به آن اشاره می‌کند، همان سال چهلم نیز بود. فرایند دومرحله‌ای جوسایا لیچ با احیای دومرحله‌ای همنام او، پادشاه یوشیا، همسو بود. اعداد 38 و 40 در نسبت با یکدیگر، نمایانگر برخاستن‌اند؛ همان چیزی که برای دو شاهد رخ می‌دهد هنگامی که به ابرها بالا برده می‌شوند.

With Litch, the lifting up was accomplished by the message of Islam of the second woe. The lifting up that is marked by Christ’s ascension, comes after the trumpet message of Islam. Those first two steps of the waymark of trumpet, ascension and judgment was typified by Litch, whose two steps were typified by king Josiah’s two step revival and reformation. In Deuteronomy the command was to rise up and go into the Promised Land, and the lifting up of the ensign at the Sunday law is the identical promise.

با لیچ، برافراشته شدن به‌وسیلهٔ پیام اسلامِ وایِ دوم تحقق یافت. آن برافراشته شدنی که با عروج مسیح مشخص می‌شود، پس از پیام شیپورِ اسلام فرا می‌رسد. آن دو گام نخستِ راه‌نشانِ شیپور، عروج و داوری، به‌وسیلهٔ لیچ نمونه‌وار گردید؛ و دو گام او نیز به‌وسیلهٔ احیا و اصلاحِ دو مرحله‌ایِ یوشیای پادشاه نمونه‌وار شده بود. در تثنیه، فرمان این بود که برخیزند و به سرزمین موعود بروند، و برافراشتنِ عَلَم در قانون یک‌شنبه همان وعدهٔ عیناً یکسان است.

Ahab reigned twenty-two years, thus he reigns during the period when Divinity is combined with humanity, which is the period of thirty days that precedes the trumpet message. Ahab is Trump, who will marry Jezebel in the very near future. In the period of Trump, only Elijah has a message of rain. This fact is foundational, for the movement of the one hundred and forty-four thousand is the movement of the methodology of line upon line; and that methodology is based upon the foundational truth that the reform movement of the one hundred and forty-four thousand has been typified by every reform movement of sacred history. In each of those movements the leaders were part of the testing process. Every time.

آخاب بیست و دو سال سلطنت کرد؛ بنابراین او در دوره‌ای سلطنت می‌کند که در آن الوهیت با انسانیت متحد می‌گردد، و این همان دورهٔ سی روزه‌ای است که پیش از پیام شیپور قرار دارد. آخاب همان ترامپ است که در آینده‌ای بسیار نزدیک با ایزابل ازدواج خواهد کرد. در دورهٔ ترامپ، تنها ایلیا پیامی از باران دارد. این حقیقت بنیادی است، زیرا حرکتِ صد و چهل و چهار هزار، حرکتِ روش‌شناسیِ «خط بر خط» است؛ و آن روش‌شناسی بر این حقیقت بنیادی استوار است که جنبش اصلاحیِ صد و چهل و چهار هزار، به‌وسیلهٔ هر جنبش اصلاحیِ تاریخ مقدس، نمونه‌سازی شده است. در هر یک از آن جنبش‌ها، رهبران بخشی از فرایند آزمون بودند. هر بار.

Ahab is the seventh king from Jeroboam, and we have repeatedly shown how Ahab is the state during the Sunday law crisis. We have shown how the Laodicean Seventh-day Adventist church rebuilt Jericho in 1863, costing the Whites their oldest and youngest sons, and typifying Jericho at the Sunday law. 1863 typifies the Sunday law.

اَخآب، هفتمین پادشاه از یَربعام است، و ما بارها نشان داده‌ایم که اَخآب نمایانگر وضعیتی است در هنگام بحرانِ قانونِ یک‌شنبه. همچنین نشان داده‌ایم که کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روزِ هفتم در سال 1863 اَریحا را از نو بنا کرد، و این کار برای خاندانِ وایت به بهای از دست رفتنِ بزرگ‌ترین و کوچک‌ترین پسرانشان تمام شد، و بدین‌سان نمونه‌ای از اَریحا در زمانِ قانونِ یک‌شنبه گردید. سال 1863 نمونه‌ای از قانونِ یک‌شنبه است.

The passage is full of symbolism identifying the period as the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and in that time period to reject Miller’s understanding of a truth that was placed upon Habakkuk’s 1843 table is foundational rebellion, that includes a disregard for God’s chosen messenger under the same pretext as Korah’s rebels and the rebels of 1888, who claimed that all the congregation is holy.

یہ عبارت اُس زمانے کی شناخت کرنے والی علامتوں سے معمور ہے کہ وہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مہر لگائے جانے کی مدت ہے، اور اُس زمانی عرصے میں حَبَقُّوق کی 1843 کی تختی پر رکھی گئی ایک سچائی کے بارے میں ملر کی فہم کو رد کرنا بنیادی بغاوت ہے؛ اور اس میں، عین اُسی بہانے کے تحت جس کے ساتھ قورح کے باغیوں اور 1888 کے باغیوں نے یہ دعویٰ کیا تھا کہ ساری جماعت مقدس ہے، خدا کے برگزیدہ قاصد کو نظرانداز کرنا بھی شامل ہے۔

We are now in the test of the temple when the windows of heaven are opened along with a dispensational door. The dispensational door marks the transition for the priests from Laodicea unto the priests of Philadelphia. It marks the separation of the counterfeit and true jewels of Miller’s dream. The windows identify a curse or a blessing. Malachi three, premises the test upon returning. Miller’s dream emphasizes the restoration of both the priesthood and the message. Revelation nineteen identifies the army of the Lord that is raised up when a prediction of a trumpet message of Islam is fulfilled.

ما اکنون در آزمونِ هیکل هستیم، هنگامی که پنجره‌های آسمان، همراه با دری تدبیری، گشوده می‌شوند. این درِ تدبیری، انتقالِ کاهنان را از لائودیکیه به سوی کاهنانِ فیلادلفیا نشان می‌دهد. این، جداییِ جواهراتِ بدل و حقیقیِ رؤیای میلر را مشخص می‌سازد. پنجره‌ها لعنت یا برکت را معین می‌کنند. ملاکی باب سه، این آزمون را بر بازگشت مبتنی می‌سازد. رؤیای میلر بر احیای هم کهانت و هم پیام تأکید می‌ورزد. مکاشفه نوزده، سپاهِ خداوند را معرفی می‌کند که هنگامی برانگیخته می‌شود که پیشگوییِ پیامی شیپوری دربارهٔ اسلام به انجام رسیده باشد.

The test that precedes the litmus test of the trumpet message is the second and it is the temple test. Miller’s dream produces a doubling, that is always associated with the second test, for Miller’s dream uses jewels as both the messages and the messengers. The temple test involves the application of the line upon line methodology of the latter rain. It requires the priests to see the temple in the various lines of prophecy in order to align the messages. The dirt brush man’s larger casket is the temple of the one hundred and forty-four thousand, and Malachi’s storehouse is the same. The heart of the temple furnishing is the ark of the covenant, which the covering cherubim’s continually look to, thus emphasizing the focus of all holy beings. The holy in this history need to look unto the temple and gaze into the ark.

وہ آزمائش جو نرسنگی پیغام کی کسوٹی سے پہلے آتی ہے، دوسری آزمائش ہے، اور وہ ہیکل کی آزمائش ہے۔ ملر کا خواب ایک تثنیہ پیدا کرتا ہے، اور یہ ہمیشہ دوسری آزمائش کے ساتھ وابستہ ہوتا ہے، کیونکہ ملر کا خواب جواہرات کو پیغامات اور پیامبروں دونوں کے طور پر استعمال کرتا ہے۔ ہیکل کی آزمائش میں آخری بارش کے ”لائن پر لائن“ طریقۂ کار کے اطلاق کا تقاضا شامل ہے۔ یہ کاہنوں سے تقاضا کرتی ہے کہ وہ پیغامات کو باہم ہم آہنگ کرنے کے لیے نبوت کی مختلف سطروں میں ہیکل کو دیکھیں۔ مٹی جھاڑنے والے آدمی کا بڑا صندوقچہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کا ہیکل ہے، اور ملاکی کا خزانہ بھی یہی ہے۔ ہیکل کے سامان کا مرکز عہد کا صندوق ہے، جس کی طرف سایہ افگن کروبی مسلسل نگاہ رکھتے ہیں، اور یوں تمام مقدس ہستیوں کے مرکزِ توجہ پر زور دیا جاتا ہے۔ اس تاریخ میں مقدس لوگوں کو چاہیے کہ ہیکل کی طرف دیکھیں اور عہد کے صندوق میں نگاہ کریں۔

The temple of the one hundred and forty-four thousand is the subject of Leviticus twenty-three and it presents a historical line that was fulfilled in the time of Christ with what Sister White calls “the Pentecostal season.” From the resurrection unto Pentecost, or from December 31, 2023 unto the Sunday law Leviticus twenty-three’s prophetic line represents the temple of the one hundred and forty-four thousand. That history begins with a waymark of three steps followed by five days and it ends with a waymark of three steps followed by five days. In the middle of the alpha and omega histories is the thirty days of sealing the priests. That overall line begins with the seventh-day Sabbath and ends with the seventh-year Sabbath. At this level the temple of the one hundred and forty-four thousand is the ark that will carry 8 souls to the earth made new, and it is also the ark of the covenant that is shadowed by two angels, just as the two Sabbaths shadow the temple of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand represented with the Pentecostal season.

معبدِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، موضوعِ لاویان بیست‌وسه است و خطّی تاریخی را ارائه می‌کند که در زمانِ مسیح، با آنچه خواهر وایت «فصلِ پنتیکاست» می‌نامد، تحقق یافت. از رستاخیز تا پنتیکاست، یا از 31 دسامبر 2023 تا قانونِ یکشنبه، خطّ نبویِ لاویان بیست‌وسه، معبدِ یک‌صد و چهل و چهار هزار را نمایندگی می‌کند. آن تاریخ با نشانه‌ای مشتمل بر سه گام آغاز می‌شود که در پیِ آن پنج روز می‌آید، و با نشانه‌ای مشتمل بر سه گام پایان می‌یابد که در پیِ آن پنج روز می‌آید. در میانهٔ تاریخ‌های آلفا و اومگا، سی روزِ مُهر زدنِ کاهنان قرار دارد. این خطّ کلی با سَبَتِ روزِ هفتم آغاز می‌شود و با سَبَتِ سالِ هفتم پایان می‌یابد. در این سطح، معبدِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، آن کشتی است که 8 جان را به زمینِ نو ساخته‌شده حمل خواهد کرد، و نیز تابوتِ عهد است که دو فرشته بر آن سایه افکنده‌اند؛ همان‌گونه که آن دو سَبَت، بر معبدِ کَهَنتِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، که با فصلِ پنتیکاست بازنمایی شده است، سایه می‌افکنند.

Leviticus twenty-three is about the priesthood of the one hundred and forty-four thousand during the final manifestation of the Pentecostal season that began at Christ’s resurrection and continued until fifty days later at the Day of Pentecost. The Pentecostal season is established when the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three is aligned with the last twenty-two verses. William Miller’s dream identifies that the jewels of God’s word are both the message and the messengers.

احبار تیئس و سه دربارهٔ کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار تن در طیِ ظهور نهاییِ فصلِ پنتیکاست است؛ فصلی که با قیامِ مسیح آغاز شد و تا پنجاه روز بعد، در روزِ پنتیکاست، ادامه یافت. فصلِ پنتیکاست هنگامی تثبیت می‌گردد که بیست و دو آیهٔ نخستِ احبار تیئس و سه با بیست و دو آیهٔ آخرِ آن هم‌تراز شود. رؤیای ویلیام میلر آشکار می‌سازد که جواهراتِ کلامِ خدا هم پیام‌اند و هم پیام‌آوران.

> “I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

> «من فرصت‌های گران‌بهایی برای به‌دست آوردن یک تجربه داشته‌ام. من در پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم تجربه داشته‌ام. فرشتگان به‌صورت پروازکنان در وسط آسمان تصویر شده‌اند، در حالی که پیامی هشداردهنده را به جهان اعلام می‌کنند، و این پیام ارتباطی مستقیم با مردمی دارد که در روزهای آخر تاریخ این زمین زندگی می‌کنند. هیچ‌کس صدای این فرشتگان را نمی‌شنود، زیرا آنان نمادی هستند برای نمایاندن قوم خدا که در هماهنگی با عالمِ آسمان کار می‌کنند. مردان و زنانی که به‌وسیلهٔ روح خدا منوّر شده‌اند و از طریق حقیقت تقدیس یافته‌اند، این سه پیام را به‌ترتیب خود اعلام می‌کنند.» Life Sketches, 429.

The angels are symbols of God’s people who proclaim the message represented by the angel.

فرشتگان نماد قوم خدا هستند که پیامی را که فرشته نمایانگر آن است، اعلام می‌کنند.

> “Time is short. The first, second, and third angel’s messages are the messages to be given to the world. We hear not literally the voice of the three angels, but these angels in Revelation represent a people who will be upon the earth and give these messages.

> «وقت کوتاه است. پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم، همان پیام‌هایی هستند که باید به جهان داده شوند. ما صدای این سه فرشته را به‌طور تحت‌اللفظی نمی‌شنویم، بلکه این فرشتگان در مکاشفه نمایانگر قومی هستند که بر روی زمین خواهند بود و این پیام‌ها را اعلام خواهند کرد.»

> “John saw ‘Another angel come down from heaven, having great power; and the whole earth was lightened with his glory.’ Revelation 18:1. That work is the voice of the people of God proclaiming a message of warning to the world.” The 1888 Materials, 926.

> «یوحنا دید که “فرشته‌ای دیگر از آسمان نازل می‌شود که قدرتی عظیم دارد؛ و تمامی زمین از جلال او منوّر گردید.” مکاشفه ۱۸:۱. آن عمل، صدای قوم خداست که پیامی هشداردهنده را به جهان اعلام می‌کنند.» The 1888 Materials, 926.

Angels represent the people who give the messages represented by the angels. William Miller is represented prophetically in a multitude of applications. One of those applications is that Miller is represented by the first and the last time prophecies he was led to proclaim. The seven times or 2,520 years that ended in 1798, was Miller’s alpha discovery and the cleansing of the sanctuary at the end of 2,300 evenings and mornings on October 22, 1844 was Miller’s omega discovery. Millerite history is represented from 1798 to 1844, and though it was the history of the first and second angels’ it is called by the name of the messenger of that history. Millerite history identifies that Miller was the “voice” proclaiming the first and second angels’ message, and the first angel announced the beginning of judgment on October 22, 1844, and the first angel arrived at the time of the end in 1798, at the conclusion of the “seven times” scattering of the kingdom of Israel. Miller is a symbol of both the 2,520-year prophecy and the 2,300-year prophecy.

فرشتگان نمایانگر مردمی هستند که پیام‌های ممثَّل به‌وسیلهٔ فرشتگان را ابلاغ می‌کنند. ویلیام میلر از نظر نبوی در کاربردهای متعددی بازنمایی شده است. یکی از آن کاربردها این است که میلر به‌وسیلهٔ نخستین و آخرین نبوت‌های زمانی که به اعلام آن‌ها هدایت شد، بازنمایی می‌شود. «هفت زمان» یا ۲٬۵۲۰ سال که در ۱۷۹۸ به پایان رسید، کشف آلفای میلر بود، و تطهیر قدس در پایان ۲٬۳۰۰ شام و بامداد در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، کشف اُمگای میلر بود. تاریخ میلری از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ بازنمایی می‌شود، و هرچند این تاریخْ تاریخِ فرشتهٔ اول و دوم بود، به نامِ پیام‌آورِ آن تاریخ خوانده می‌شود. تاریخ میلری نشان می‌دهد که میلر «صدا»یی بود که پیام فرشتهٔ اول و دوم را اعلام می‌کرد، و فرشتهٔ اول آغاز داوری را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ اعلام نمود، و فرشتهٔ اول در زمان آخر در ۱۷۹۸، در پایان پراکندگیِ «هفت زمان»ِ مملکت اسرائیل، فرارسید. میلر نمادی است هم از نبوت ۲٬۵۲۰ ساله و هم از نبوت ۲٬۳۰۰ ساله.

The first waymark of 1798 announced that the judgment would begin when the 2,300-years ended on October 22, 1844. Then the Lord opened up the light of the seventh-day Sabbath, and it was His intent to finish the work, so He attempted to open up further light upon the seven times in 1856, but rebellion was manifested, instead of faith. The seven times is the alpha of Millerite history and the 2,300 is the omega.

نخستین نشانهٔ راهِ ۱۷۹۸ اعلام کرد که داوری هنگامی آغاز خواهد شد که ۲۳۰۰ سال در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسد. سپس خداوند نورِ سَبَّتِ روز هفتم را آشکار ساخت، و قصد او این بود که کار را به انجام رساند؛ ازاین‌رو کوشید در سال ۱۸۵۶ نور بیشتری را دربارهٔ هفت زمان بگشاید، اما به جای ایمان، سرکشی آشکار شد. هفت زمان، آلفای تاریخِ میلری است و ۲۳۰۰، اومگا.

The seven times is represented by the seventh-year Sabbath and the 2,300 is represented by the seventh-day Sabbath. Millerite history is represented by 1798 and 1844, and 1798 represents the seven times and 1844 represents the 2,300 years. Those two Sabbaths are the bookends to the history represented in Leviticus twenty-three. Those two Sabbaths represent two messages, that make one message. Those two messages represent the Millerites, for the people that proclaim the messages represent the angels that symbolize the message. 1798 the first angel arrived and in 1844 the third angel arrived.

ہفت گنا اوقات کی نمائندگی ساتویں سال کے سبت سے ہوتی ہے، اور 2,300 کی نمائندگی ساتویں دن کے سبت سے ہوتی ہے۔ ملیرائی تاریخ کی نمائندگی 1798 اور 1844 سے ہوتی ہے، اور 1798 سات گنا اوقات کی نمائندگی کرتا ہے اور 1844 2,300 سالوں کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہ دونوں سبت اُس تاریخ کے سرے ہیں جس کی نمائندگی احبار تئیس میں کی گئی ہے۔ یہ دونوں سبت دو پیغامات کی نمائندگی کرتے ہیں، جو مل کر ایک پیغام بنتے ہیں۔ یہ دونوں پیغامات ملیرائیوں کی نمائندگی کرتے ہیں، کیونکہ وہ لوگ جو ان پیغامات کا اعلان کرتے ہیں اُن فرشتوں کی نمائندگی کرتے ہیں جو اس پیغام کی علامت ہیں۔ 1798 میں پہلا فرشتہ آیا اور 1844 میں تیسرا فرشتہ آیا۔

Leviticus twenty-three has seven feasts and seven holy convocations, though every feast is not a holy convocation and vise versa. The feasts all fall between the first and the last holy convocation, which is the seventh-day Sabbath in the beginning and the seventh-year Sabbath at the end. The history of the feasts is bookended with the two Sabbaths that represent William Miller and the Millerites.

لاویان باب بیست‌وسه دارای هفت عید و هفت مجمع مقدّس است، هرچند هر عیدی مجمع مقدّس نیست و بالعکس. همهٔ اعیاد میان نخستین و آخرین مجمع مقدّس قرار می‌گیرند، که اوّلی سَبَّتِ روز هفتم در آغاز است و آخری سَبَّتِ سال هفتم در پایان. تاریخِ اعیاد با این دو سَبَّت که نمایانگر ویلیام میلر و میلری‌ها هستند، در ابتدا و انتها احاطه شده است.

When the first twenty-two verses and the last twenty-two verses are combined in Leviticus twenty-three the Pentecostal season is identified. The structure that is established by bringing the lines together is absolutely divine. The Pentecostal season of the structure clearly illustrates the three steps of the three angels. It bears the signature of “Truth.” It bears the signature of Alpha and Omega. It bears the signature of Palmoni. It leads a student to the very heart of the Most Holy Place. It identifies the temple of the one hundred and forty-four thousand. It extends all the way to the earth made new.

هنگامی که بیست‌ودو آیهٔ نخست و بیست‌ودو آیهٔ پایانیِ لاویان بیست‌وسه با یکدیگر ترکیب می‌شوند، فصل پنتیکاست مشخص می‌گردد. ساختاری که از کنار هم نهادن این سطور پدید می‌آید، مطلقاً الهی است. فصل پنتیکاستِ این ساختار، به‌روشنی سه گامِ سه فرشته را به تصویر می‌کشد. این ساختار حاملِ امضای «Truth» است. حاملِ امضای آلفا و امگا است. حاملِ امضای پالمونی است. دانشجو را به ژرف‌ترین مرکزِ قدس‌الاقداس رهنمون می‌شود. معبدِ یکصد و چهل‌وچهار هزار را مشخص می‌سازد. و تا زمینِ نو‌شده امتداد می‌یابد.

This truth of Leviticus twenty-three is now being unsealed in connection with the temple test that precedes the litmus and third test. The third angel arrived in 1844, and then again at 9/11 and then again in 2023. When the third angel arrived in 1844 the faithful were to by faith follow Christ into the Most Holy Place. Leviticus twenty-three is the path into the Most Holy Place and represents an element of the temple test. John was told to measure the temple and also the worshippers therein.

این حقیقتِ لاویان بیست‌وسه اکنون در ارتباط با آزمونِ هیکل که پیش از آزمونِ لاکْموس و آزمونِ سوم قرار دارد، در حال گشوده شدن است. فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ آمد، سپس بار دیگر در ۱۱ سپتامبر، و آنگاه دوباره در ۲۰۲۳. هنگامی که فرشتهٔ سوم در ۱۸۴۴ آمد، وفاداران می‌بایست با ایمان، مسیح را تا قدس‌الاقداس پیروی کنند. لاویان بیست‌وسه راهِ ورود به قدس‌الاقداس است و عنصری از آزمونِ هیکل را نمایندگی می‌کند. به یوحنا گفته شد که هیکل و نیز پرستندگانِ درون آن را اندازه‌گیری کند.

Miller’s casket is the temple and the jewels are the worshippers therein. Malachi’s storehouse is the temple and the tithes are the worshippers therein. The Pentecostal season, as represented in the line upon line application of Leviticus twenty-three represents the temple of the one hundred and forty-four thousand. More directly it illustrates the ark of the covenant, with the covering cherubs looking at the Ten Commandments, Aaron’s rod that budded and the golden pot of manna.

تابوتِ میلر، هیکل است و جواهرات، عبادت‌کنندگانی هستند که در آن جای دارند. انبارِ ملاکی، هیکل است و ده‌یک‌ها، عبادت‌کنندگانی هستند که در آن قرار دارند. فصلِ پنطیکاست، چنان‌که در کاربردِ «خط بر خط»ِ لاویان بیست و سوم نمود یافته است، هیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را نمایندگی می‌کند. به‌گونه‌ای مستقیم‌تر، این فصل صندوقِ عهد را به تصویر می‌کشد، با کروبیانِ پوشاننده که به ده فرمان، عصای هارون که شکوفا شد، و کوزهٔ زرینِ منّا می‌نگرند.

The covering cherubs are angels, and angels represent a message and the messenger. The message that is the alpha message of Leviticus twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega message is the seventh-year Sabbath. Both are messages, and they are also the alpha and omega messages of William Miller and the Millerites, with the fulfillment of the “seven times,” in 1798, a symbol of the seventh-year Sabbath, and in 1844, God led His people into the Most Holy Place, where they discovered the seventh-day Sabbath. Those two Sabbaths are the first and last holy convocations in Leviticus twenty-three, and the Pentecostal season is positioned between them both, just as the ark was positioned between the two covering cherubs.

کروبیانِ پوشاننده فرشتگان‌اند، و فرشتگان نمایانگر یک پیام و پیام‌آور آن هستند. پیامی که پیامِ آلفای لاویان بیست‌وسه است، سَبَّتِ روز هفتم است، و پیامِ اومگا، سَبَّتِ سال هفتم. هر دو پیام‌اند، و نیز پیام‌های آلفا و اومگای ویلیام میلر و میلری‌ها هستند؛ با تحققِ «هفت زمان»، در 1798، به‌عنوان نمادی از سَبَّتِ سال هفتم، و در 1844، خدا قوم خویش را به قدس‌الاقداس هدایت کرد، جایی که آنان سَبَّتِ روز هفتم را کشف کردند. آن دو سَبَّت، نخستین و آخرین محافلِ مقدس در لاویان بیست‌وسه هستند، و موسمِ پنتیکاست در میانِ هر دوی آنها قرار گرفته است، همان‌گونه که تابوت در میانِ دو کروبیِ پوشاننده قرار داشت.

The temple is to be measured, and it includes leaving off the courtyard that is given to the Gentiles. At the Sunday law judgment for the house of God ends, and the judgment of the Gentiles begins. The times of the Gentiles ended in 1798, at the end of 1,260 years, and at the end of three and a half days, (a symbol of 1,260) John was to leave off the courtyard.

معبد باید اندازه‌گیری شود، و این شامل واگذاشتنِ صحن است که به امت‌ها داده شده است. در قانون یکشنبه، داوریِ خاندان خدا به پایان می‌رسد و داوریِ امت‌ها آغاز می‌شود. زمان‌های امت‌ها در سال ۱۷۹۸، در پایان ۱٬۲۶۰ سال، به پایان رسید؛ و در پایان سه روز و نیم، (نمادی از ۱٬۲۶۰) به یوحنا گفته شد که صحن را واگذارد.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> و به من نی‌ای همانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاد و گفت: «برخیز و هیکل خدا و مذبح و آنان را که در آن عبادت می‌کنند، اندازه بگیر. اما صحن بیرونیِ هیکل را واگذار و آن را اندازه مگیر، زیرا به امت‌ها داده شده است؛ و ایشان شهر مقدس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد.» مکاشفه ۱۱:‏۱، ۲

The court was to be left off, for it was given to the Gentiles, who trod it under foot for three and a half days, or forty-two months.

صحن باید واگذاشته می‌شد، زیرا به امت‌ها داده شده بود، و آنان آن را به مدت سه روز و نیم، یا چهل‌ودو ماه، پایمال کردند.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و ایشان به دمِ شمشیر فرو خواهند افتاد، و به اسیری در میان جمیع امت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم پایمالِ امت‌ها خواهد بود تا زمان‌های امت‌ها به کمال رسد. لوقا ۲۱:۲۴

The times of the Gentiles was fulfilled in 1798, when the book of Daniel was unsealed.

اَتّفاقیانی زمانی که دانئیل کی کتاب وُشکِسته هُو، غَیرقومَن دَور 1798 ءَ پُور ہُو۔

> “In the temple at Jerusalem a low wall separated the outer court from all other portions of the sacred building. Upon this wall were inscriptions in different languages, stating that none but Jews were allowed to pass this boundary. Had a Gentile presumed to enter the inner enclosure, he would have desecrated the temple, and would have paid the penalty with his life. But Jesus, the originator of the temple and its service, drew the Gentiles to Him by the tie of human sympathy, while His divine grace brought to them the salvation which the Jews rejected.” The Desire of Ages, 194.

> در معبد اورشلیم، دیواری کوتاه، صحن بیرونی را از تمامی بخش‌های دیگر بنای مقدّس جدا می‌کرد. بر این دیوار، نوشته‌هایی به زبان‌های مختلف وجود داشت که اعلام می‌کرد هیچ‌کس جز یهودیان اجازه ندارد از این مرز بگذرد. اگر غیریهودی‌ای جسارت می‌کرد و به محوطۀ درونی وارد می‌شد، معبد را نجس می‌ساخت و بهای آن را با جان خود می‌پرداخت. امّا عیسی، که پدیدآورندۀ معبد و خدمت آن بود، غیریهودیان را با پیوند همدردی انسانی به سوی خود جذب کرد، در حالی که فیض الهی او نجاتی را به ایشان رسانید که یهودیان آن را رد کرده بودند.» تمنای اعصار، ۱۹۴.

December 31, 2023 ended the three and a half prophetic days from the disappointment of July 18, 2020. That three and a half years identifies that a prophetic message would then be unsealed, and that the times of the Gentiles was fulfilled, and left off of the measuring of the temple and the worshippers therein. At the Sunday law, which in the Pentecostal season was the Day of Pentecost, judgment passes unto the Gentiles. When we leave off the times of the Gentiles when measuring the temple of the one hundred and forty-four thousand, we find that December 31, 2023 unto the Sunday law is the temple.

۲۰۲۳ کال د دسمبر ۳۱مه د ۲۰۲۰ کال د جولای د ۱۸مې د ناهیلۍ څخه درې نيمې نبوي ورځې پوره شوې. همدغه درې نيم کاله دا څرګندوي چې په هغه وخت کې به يو نبوي پيغام بيا پرانيستل شي، او دا چې د امتونو وختونه پوره شول، او د معبد او په هغه کې د عبادت کوونکو له پېمانې اخيستلو څخه لاس واخيستل شو. د يکشنبې د قانون پر مهال، چې د پنطیکوست په فصل کې د پنطیکوست ورځ وه، قضاوت امتونو ته انتقالېږي. کله چې موږ د يو سل او څلور څلوېښت زرو د معبد د پېمانې اخيستلو پر مهال د امتونو له وختونو څخه وځو، نو وینو چې د ۲۰۲۳ کال د دسمبر ۳۱مې څخه تر يکشنبې قانون پورې موده هماغه معبد دی.

The witness of the temple is that it is raised up in two steps; first the foundation, then the temple is identified as finished when the foundation stone that was rejected, marvelously becomes the head of the corner. The foundation was laid when ancient Israel came out of Babylon in the history of the first decree, and the temple was finished in the history of the second decree, but before the third decree. The foundational test occurred in 2024 and we are now in the temple test. That temple test ends at the third and litmus test, and the temple test requires God’s people to measure the temple.

گواہیِ ہیکل یہ ہے کہ وہ دو مراحل میں قائم کیا جاتا ہے: پہلے بنیاد، پھر ہیکل اُس وقت مکمل قرار پاتا ہے جب وہ بنیادی پتھر جسے ردّ کر دیا گیا تھا، تعجب انگیز طور پر کونے کے سرے کا پتھر بن جاتا ہے۔ بنیاد اُس وقت رکھی گئی جب قدیم اسرائیل پہلے فرمان کی تاریخ میں بابل سے باہر آیا، اور ہیکل دوسرے فرمان کی تاریخ میں مکمل ہوا، مگر تیسرے فرمان سے پہلے۔ بنیادی آزمائش 2024 میں واقع ہوئی، اور اب ہم ہیکل کی آزمائش میں ہیں۔ ہیکل کی یہ آزمائش تیسرے اور لکمس آزمائش پر ختم ہوتی ہے، اور ہیکل کی آزمائش تقاضا کرتی ہے کہ خدا کے لوگ ہیکل کو ناپیں۔

The temple in Leviticus twenty-three is raised up from December 31, 2023 unto the Sunday law, and within that prophetic history the three tests that always occur when a prophecy is unsealed are represented. The last of the three is the litmus test, that was represented by the Exeter camp meeting. At that meeting you either attended the meetings in the tent where Elder Snow twice presented his message of the true Midnight Cry, or you attended the emotional and unbalanced meetings over at the Watertown tent. When the meetings ended the message of the true Midnight Cry went like a tidal wave. Exeter was the litmus test, and the litmus test represents the sealing.

معبدِ لاویان باب بیست‌وسه از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا قانونِ یکشنبه برپا می‌شود، و در درونِ آن تاریخِ نبوی، آن سه آزمونی که هرگاه نبوتی مُهرگشایی می‌شود همواره رخ می‌دهند، به نمایش گذاشته شده‌اند. آخرینِ آن سه، آزمونِ محک است که به‌وسیلهٔ گردهماییِ اردوییِ اکستر به تصویر کشیده شد. در آن گردهمایی، یا در جلساتِ خیمه‌ای حضور می‌یافتید که در آنجا الدِر اسنو دو بار پیامِ خود را دربارهٔ فریادِ نیمه‌شبِ حقیقی ارائه کرد، یا در جلساتِ احساساتی و نامتعادلِ خیمهٔ واترتاون شرکت می‌کردید. هنگامی که جلسات پایان یافت، پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ حقیقی همچون موجی خروشان به پیش رفت. اکستر آزمونِ محک بود، و آزمونِ محک نمایانگرِ مُهر شدن است.

The Exeter camp meeting was typified by Christ triumphal entry into Jerusalem, and Lazarus led the ass Jesus rode upon. Lazarus death was the disappointment of July 18, 2020, but he was also Christ’s crowning miracle and the “seal” of His divinity.

اجتماعُ المُعسكر في إكستر كان رمزًا لدخول المسيح الظافر إلى أورشليم، وكان لعازر يقود الجحش الذي ركبه يسوع. وكان موت لعازر هو خيبة الأمل في 18 يوليو/تموز 2020، لكنه كان أيضًا معجزة المسيح المُتوِّجة و«ختم» لاهوته.

> “Had Christ been in the sickroom, Lazarus would not have died; for Satan would have had no power over him. Death could not have aimed his dart at Lazarus in the presence of the Life-giver. Therefore Christ remained away. He suffered the enemy to exercise his power, that He might drive him back, a conquered foe. He permitted Lazarus to pass under the dominion of death; and the suffering sisters saw their brother laid in the grave. Christ knew that as they looked on the dead face of their brother their faith in their Redeemer would be severely tried. But He knew that because of the struggle through which they were now passing their faith would shine forth with far greater power. He suffered every pang of sorrow that they endured. He loved them no less because He tarried; but He knew that for them, for Lazarus, for Himself, and for His disciples, a victory was to be gained.

> «اگر مسیح در حجرۀ مریضان می‌بود، ایلعازر نمی‌مرد؛ زیرا شیطان هیچ قدرتی بر او نمی‌داشت. مرگ نمی‌توانست در حضور بخشندۀ حیات، تیر خود را به سوی ایلعازر پرتاب کند. از این‌رو مسیح دور ماند. او گذاشت تا دشمن قدرت خویش را به کار گیرد، تا او را چون دشمنی مغلوب واپس براند. او اجازه داد که ایلعازر زیر سلطۀ مرگ درآید؛ و آن دو خواهرِ سوگوار دیدند که برادرشان در قبر نهاده شد. مسیح می‌دانست که هنگامی که آنان بر چهرۀ بی‌جانِ برادر خویش می‌نگرند، ایمانشان به فادیِ خود به‌سختی آزموده خواهد شد. اما می‌دانست که به سبب همان کشاکشی که اکنون از آن می‌گذرند، ایمانشان با قدرتی به‌مراتب بیشتر درخشیدن خواهد گرفت. او هر دردِ اندوهی را که آنان متحمل شدند، متحمل شد. او ایشان را کمتر دوست نداشت از آن‌رو که درنگ کرد؛ بلکه می‌دانست که برای آنان، برای ایلعازر، برای خودش، و برای شاگردانش، پیروزی‌ای باید به دست آید.»

> “‘For your sakes,’ ‘to the intent ye may believe.’ To all who are reaching out to feel the guiding hand of God, the moment of greatest discouragement is the time when divine help is nearest. They will look back with thankfulness upon the darkest part of their way. ‘The Lord knoweth how to deliver the godly,’ 2 Peter 2:9. From every temptation and every trial He will bring them forth with firmer faith and a richer experience.

> «بخاطر شما»، «تا ایمان آورید». برای همۀ آنان که دست می‌گشایند تا دست هدایت‌کنندۀ خدا را احساس کنند، لحظۀ بزرگ‌ترین دلسردی، زمانی است که مدد الهی نزدیک‌ترین است. آنان با سپاسگزاری به تاریک‌ترین بخش راه خود باز خواهند نگریست. «خداوند می‌داند که چگونه پارسایان را رهایی بخشد»، 2 Peter 2:9. او ایشان را از هر وسوسه و هر آزمایش، با ایمانی استوارتر و تجربه‌ای غنی‌تر، بیرون خواهد آورد.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> «در تأخیرِ آمدن نزدِ ایلعازر، مسیح نسبت به کسانی که او را نپذیرفته بودند، قصدی از رحمت داشت. او درنگ کرد تا با برخیزانیدنِ ایلعازر از مردگان، به قومِ سرسخت و بی‌ایمانِ خود، شاهدی دیگر بدهد که او به‌راستی «قیامت و حیات» است. او میلی نداشت که همهٔ امید را نسبت به آن قوم، آن گوسفندانِ فقیر و سرگردانِ خاندانِ اسرائیل، از دست بدهد. دلِ او به سببِ بی‌توبگیِ ایشان در حالِ شکستن بود. در رحمتِ خویش قصد داشت یک شاهدِ دیگر به آنان بدهد که او احیاکننده است، آن یگانه کسی که به‌تنهایی می‌توانست حیات و جاودانگی را آشکار سازد. این می‌بایست شاهدی باشد که کاهنان نتوانند آن را بد تعبیر کنند. این علتِ تأخیرِ او در رفتن به بیت‌عنیا بود. این معجزهٔ تاج‌بخش، یعنی برخیزانیدنِ ایلعازر، می‌بایست مُهرِ خدا را بر کارِ او و بر ادعای الوهیتِ او بزند.» آرزوی اعصار، 528، 529.

The triumphal entry began with the loosing of an ass for Christ to ride upon.

ورودِ ظفرمندانه با باز کردنِ بندِ الاغی آغاز شد تا مسیح بر آن سوار شود.

> And when they drew nigh unto Jerusalem, and were come to Bethphage, unto the mount of Olives, then sent Jesus two disciples, Saying unto them, Go into the village over against you, and straightway ye shall find an ass tied, and a colt with her: loose them, and bring them unto me. And if any man say ought unto you, ye shall say, The Lord hath need of them; and straightway he will send them. All this was done, that it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. And the disciples went, and did as Jesus commanded them. Matthew 21:1–6.

> اور جب وہ یروشلم کے نزدیک پہنچے اور بیت فگے میں، جو کوہِ زیتون کے پاس ہے، آئے، تو یسوع نے دو شاگردوں کو بھیج کر اُن سے کہا، تم اپنے سامنے والے گاؤں میں جاؤ، اور فوراً ایک گدھی بندھی ہوئی، اور اُس کے ساتھ ایک بچہ پاؤ گے؛ اُنہیں کھول کر میرے پاس لے آؤ۔ اور اگر کوئی تم سے کچھ کہے، تو کہنا کہ خداوند کو اُن کی ضرورت ہے؛ اور وہ فوراً اُنہیں بھیج دے گا۔ یہ سب کچھ اِس لیے ہوا کہ وہ بات پوری ہو جو نبی کی معرفت کہی گئی تھی: صیون کی بیٹی سے کہو، دیکھ، تیرا بادشاہ تیرے پاس آتا ہے، حلیم ہے، اور گدھی پر، بلکہ گدھی کے بچے پر سوار ہے۔ اور شاگرد گئے اور جیسا یسوع نے اُنہیں حکم دیا تھا ویسا ہی کیا۔ متی 21:1–6۔

The Midnight Cry message joined the message of the second angel that had arrived at the first disappointment. In the time of Christ that disappointment was the death of Lazarus, and for the Millerites it was the failed prediction of 1843, that arrived on April 19, 1844. Both those disappointments represent July 18, 2020.

پیامِ فریادِ نیمه‌شب به پیامِ فرشتهٔ دوم که در نخستین نومیدی فرارسیده بود، پیوست. در زمانِ مسیح، آن نومیدی مرگِ ایلعازر بود، و برای میلری‌ها، پیشگوییِ نافرجامِ سال ۱۸۴۳ بود که در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ فرارسید. هر دوِ آن نومیدی‌ها نمایانگرِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ هستند.

In the Pentecostal season represented by Leviticus twenty-three the litmus test is represented by the threefold waymark of the feast of trumpets, Christ’s ascension and the Day of Atonement. Those three steps represent the litmus test in relation to the first two tests of the foundation and the temple. Those three steps come five days before the Sunday law of Pentecost and represent a lifting up of the one hundred and forty-four thousand as the ensign. If they pass the litmus test, they are lifted up, if they don’t, they are blown out of the windows of Miller’s dream.

در فصل پنتیکاست که لاویان بیست‌وسه آن را نمایندگی می‌کند، آزمون سرنوشت‌ساز با نشانهٔ سه‌گانهٔ عید کرناها، عروج مسیح، و روز کفاره بازنمایی می‌شود. این سه گام، آزمون سرنوشت‌ساز را در ارتباط با دو آزمون نخستِ بنیاد و هیکل نمایندگی می‌کنند. این سه گام پنج روز پیش از قانون یک‌شنبهٔ پنتیکاست واقع می‌شوند و نشان‌دهندهٔ برافراشته شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر به‌عنوان عَلَم هستند. اگر از آزمون سرنوشت‌ساز عبور کنند، برافراشته می‌شوند؛ و اگر نکنند، از پنجره‌های رؤیای میلر به بیرون رانده می‌شوند.

The third step of the sealing is the Day of Atonement and it represents the blotting out of sin. The second step is the lifting up of Malachi’s offering of Levites and the first step is the message of the trumpets. Since 1844 mankind has been living in the history of the sounding of the seventh trumpet. The external message of the seventh trumpet is the message of the third woe of Islam and the internal message of the seventh trumpet is Christ’s work of combining His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand.

گامِ سومِ مُهر کردن، روزِ کفاره است و نمایانگرِ محو شدنِ گناه می‌باشد. گامِ دوم، برکشیده شدنِ هدیۀ لاویانِ ملاکی است و گامِ نخست، پیامِ شیپورهاست. از سالِ 1844، بشر در تاریخِ نواخته شدنِ شیپورِ هفتم زیسته است. پیامِ بیرونیِ شیپورِ هفتم، پیامِ سومین وایِ اسلام است و پیامِ درونیِ شیپورِ هفتم، کارِ مسیح در متحد ساختنِ الوهیتِ خویش با انسانیتِ یکصد و چهل و چهار هزار است.

We will continue in the next article.

در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “In the writings of the prophets are portrayed scenes that, although hoary with age, appear to us in the freshness and power of new revelations. Through faith we understand that these records of God’s dealings with his people in past ages have been preserved in order that we may discern the lessons God desires to teach us by present-day experiences.

> «در نوشته‌های انبیا، صحنه‌هایی به تصویر کشیده شده‌اند که، هرچند از فرط قدمت کهن‌سال‌اند، برای ما با طراوت و قدرتِ مکاشفات نو جلوه می‌کنند. به‌واسطۀ ایمان درمی‌یابیم که این گزارش‌های مربوط به معاملات خدا با قوم خویش در اعصار گذشته، بدین منظور محفوظ داشته شده‌اند تا ما درس‌هایی را که خدا می‌خواهد به‌وسیلۀ تجربه‌های روزگار حاضر به ما بیاموزد، تشخیص دهیم.»

> “Living, as we are, in no less momentous a period than that just prior to Christ’s second advent, we need to be especially careful to avoid making mistakes similar to those made by the Jews living in the time of Christ’s first advent.

> «چون ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که از حیث اهمیت، کمتر از زمان اندکی پیش از آمدن دوم مسیح نیست، لازم است به‌ویژه مراقب باشیم که از ارتکاب خطاهایی مشابه خطاهایی که یهودیانِ زیسته در زمان آمدن نخست مسیح مرتکب شدند، پرهیز کنیم.»

> “Like the Jewish leaders, who gradually devised a formal system of worship, in which the importance of unessential matters was greatly magnified, some men are now in danger of losing sight of the important truths applicable to this generation, and of seeking for those things that are new, strange, entrancing.

> «چنان‌که رهبران یهود به‌تدریج نظامی رسمی برای عبادت پدید آوردند که در آن اهمیت امور غیرضروری به‌طرزی بسیار بزرگ‌نمایی می‌شد، برخی اکنون در خطرند که حقایق مهمِ مربوط به این نسل را از نظر دور بدارند و در پی چیزهایی باشند که نو، غریب و افسونگر است.»

> “There is need of cherishing elevated principles. Those who search after and advocate fanciful ideas need to be taught what is truth before they attempt to teach others. Man-made theories and suppositions are not to be sought after as truth.

> بلند اصولوں کی پرورش کرنے کی ضرورت ہے۔ جو لوگ خیالی نظریات کی جستجو کرتے اور اُن کی وکالت کرتے ہیں، اُنہیں دوسروں کو تعلیم دینے کی کوشش کرنے سے پہلے سچائی سکھائی جانی چاہیے۔ انسانی ساختہ نظریات اور قیاسیات کو سچائی کے طور پر تلاش نہیں کرنا چاہیے۔

> “There are many who are as true as steel to principle, and these will be helped and blessed; for they are weeping between the porch and the altar, saying, ‘Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach.’ We must let the foundation principles of the third angel’s message stand out clear and distinct. The great pillars of our faith will hold all the weight that can be placed upon them.

> بسیاری هستند که نسبت به اصول همچون فولاد استوار و وفادارند، و اینان یاری و برکت خواهند یافت؛ زیرا ایشان در میان رواق و مذبح گریه می‌کنند و می‌گویند: «ای خداوند، بر قوم خود شفقت فرما و میراث خویش را به ننگ مسپار.» ما باید بگذاریم اصول بنیادین پیام فرشتهٔ سوم به‌گونه‌ای روشن و متمایز نمایان گردد. ستون‌های عظیم ایمان ما تمام باری را که بتوان بر آن‌ها نهاد، تحمل خواهند کرد.

> “In this age of error, of day-dreaming and reverie, we need to learn the first principles of the doctrine of Christ. Let us strive to be able to say with the apostle, ‘We have not followed cunningly devised fables when we made known unto you the power and coming of our Lord Jesus Christ.’ The Lord calls upon us to follow high and noble principles.

> «در این عصرِ خطا، خیال‌پردازی و رؤیاپردازی، ما نیاز داریم که نخستین اصولِ تعلیمِ مسیح را بیاموزیم. بکوشیم تا بتوانیم همراه با رسول بگوییم: «زیرا هنگامی که قدرت و آمدنِ خداوند ما عیسی مسیح را به شما شناسانیدیم، از افسانه‌های استادانه ساخته‌شده پیروی نکردیم.» خداوند ما را فرا می‌خواند تا از اصولی والا و شریف پیروی کنیم.»

> “Truth, present truth, is all that the word of God represents it to be. The Lord would have his people keep themselves from all superfluities, from all that tends to mysticism. Let those who are tempted to indulge in fanciful, imaginary doctrines sink the shaft deep into the quarries of heavenly truth, and secure the treasure that means life eternal to the receiver. In the word there are the most precious truths. These will be found by those who study with earnestness; for heavenly angels will direct the search.

> «حقیقت، حقیقتِ حاضر، همان است که کلامِ خدا آن را بدان وصف می‌کند. خداوند می‌خواهد که قومِ او خویشتن را از هر زوائد، و از هر آنچه به عرفان‌گرایی می‌گراید، محفوظ دارند. آنان که وسوسه می‌شوند خود را به آموزه‌های خیال‌پردازانه و موهوم بسپارند، باید چاهِ جست‌وجو را ژرف در معادنِ حقیقتِ آسمانی فرو برند و آن گنجی را به دست آورند که برای گیرنده‌اش به معنای حیاتِ جاودان است. در کلام، گران‌بهاترین حقایق وجود دارد. اینها را کسانی خواهند یافت که با جدیت مطالعه می‌کنند؛ زیرا فرشتگانِ آسمانی جست‌وجو را هدایت خواهند کرد.»

> “Referring to those who are now living upon the earth, Paul declared: ‘The time will come when they will not endure sound doctrine, but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’

> «با اشاره به کسانی که اکنون بر زمین زندگی می‌کنند، پولُس اعلام کرد: «زمانی فرا خواهد رسید که تعلیم صحیح را تحمل نخواهند کرد، بلکه مطابق هوس‌های خود، معلمانی برای خویش فراهم خواهند آورد، زیرا گوش‌هایشان خارِش دارد؛ و گوش‌های خود را از حقیقت برخواهند گردانید و به سوی افسانه‌ها مایل خواهند شد.»»

> “How significant, how soul-stirring, is the charge Paul gave at the time he prophesied concerning those who would not endure sound doctrine: ‘I charge thee therefore before God, and the Lord Jesus Christ, who shall judge the quick and the dead at his appearing and his kingdom: Preach the word; be instant in season, out of season; reprove, rebuke, exhort with all long-suffering and doctrine.’

> «آن سفارش پولُس در زمانی که دربارهٔ کسانی که تابِ تحمّلِ تعلیمِ صحیح را نخواهند داشت نبوّت می‌کرد، چه اندازه پرمعنا و چه‌قدر جان‌برانگیز است: «پس تو را در حضور خدا و عیسی مسیحِ خداوند، که در ظهور و پادشاهیِ خود زندگان و مردگان را داوری خواهد کرد، به‌جد سفارش می‌کنم: به کلام موعظه کن؛ در وقت و بی‌وقت آماده باش؛ توبیخ کن، سرزنش نما، نصیحت کن، با کمالِ حلم و تعلیم.»»

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> „Ti, kdo mají společenství s Bohem, chodí ve světle Slunce spravedlnosti. Nezneucťují svého Vykupitele tím, že by kazili svou cestu před Bohem. Zář nebeského světla na ně dopadá. Jak se přibližují k závěru dějin této země, jejich poznání Krista a proroctví, která se k němu vztahují, velmi vzrůstá. V Božích očích mají nekonečnou cenu, neboť jsou v jednotě s jeho Synem. Boží slovo je pro ně nevýslovně krásné a půvabné. Vidí jeho důležitost. Pravda se jim rozvíjí. Učení o vtělení je zahaleno jemnou září. Vidí, že Písmo je klíčem, který odemyká všechna tajemství a řeší všechny nesnáze. Ti, kteří nebyli ochotni přijmout světlo a chodit ve světle, nebudou schopni porozumět tajemství zbožnosti; avšak ti, kteří neváhali vzít na sebe kříž a následovat Ježíše, uvidí světlo v Božím světle.“ The Southern Watchman, 4. dubna 1905.

Back to Articles