Article

# What is Truth? - Number Two

حقیقت چیست؟ — شمارهٔ دو

Seal not the Sayings of the Prophecy of this Book

سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن

Author

Jeff Pippenger

Published

September 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

It has been shown that the history of August 11, 1840 until October 22, 1844 is the history represented by the seven thunders which were sealed up until just before the close of probation. In this article I will begin by reviewing some of what we have identified about the symbolism of the seven thunders. We are using historical lines upon historical lines to present these truths. There are four prophetic waymarks from August 11, 1840 until and including October 22, 1844; the empowerment of the first angel’s message, the first disappointment, the Midnight Cry and the Great Disappointment.

نشان داده شده است که تاریخِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، همان تاریخی است که به‌وسیلهٔ هفت رعدی که تا اندکی پیش از بسته‌شدنِ زمانِ فیض مُهر شده بودند، نمود یافته است. در این مقاله، بررسیِ دوبارهٔ بخشی از آنچه را که دربارهٔ نمادپردازیِ هفت رعد شناسایی کرده‌ایم آغاز خواهم کرد. ما از خطوط تاریخی بر خطوط تاریخی برای ارائهٔ این حقایق استفاده می‌کنیم. از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، شاملِ خودِ آن روز، چهار نشانهٔ راهِ نبوی وجود دارد: توان‌بخشیِ پیامِ فرشتهٔ اول، نخستین نومیدی، فریادِ نیمه‌شب، و نومیدیِ عظیم.

August 11, 1840 was typified by Moses at the burning bush. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by the wife of Moses, Zipporah when she sorrowfully and fearfully circumcised their son. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by the arrival of Moses in Egypt and his initial warning about the death of Egypt’s firstborn. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by the Hebrews at the Red Sea.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ به‌وسیلهٔ موسی نزد بوتهٔ سوزان به‌صورت نمونه پیشگویی شده بود. نخستین نومیدی در بهار ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ همسر موسی، صِفّوره، هنگامی که با اندوه و بیم، پسر ایشان را مختون ساخت، به‌صورت نمونه پیشگویی شده بود. فریاد نیمه‌شب که از ۱۲ تا ۱۷ اوت در گردهمایی اردوییِ اکستر آغاز شد، به‌وسیلهٔ ورود موسی به مصر و نخستین هشدار او دربارهٔ مرگ نخست‌زادگان مصر به‌صورت نمونه پیشگویی شده بود. نومیدی عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ عبرانیان نزد دریای سرخ به‌صورت نمونه پیشگویی شده بود.

In the time of King David August 11, 1840 was typified by the Philistines returning the ark of God. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by Uzzah touching the ark of God. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by David bringing the ark into Jerusalem. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by David’s wife Michal as she despised David for entering Jerusalem with the ark.

در زمان پادشاه داود، 11 اوت 1840 به‌وسیلهٔ بازگردانیدنِ تابوتِ خدا توسط فلسطینیان تمثیل شده بود. نخستین ناامیدی در بهار 1844 به‌وسیلهٔ لمس کردنِ تابوتِ خدا از سوی عُزّا تمثیل شده بود. فریاد نیمه‌شب که از 12 تا 17 اوت در گردهمایی اردوییِ اکستر آغاز شد، به‌وسیلهٔ آوردنِ تابوت به اورشلیم توسط داود تمثیل شده بود. ناامیدی عظیمِ 22 اکتبر 1844 به‌وسیلهٔ میکال، همسر داود، تمثیل شده بود، آنگاه که او داود را به سبب داخل شدنش به اورشلیم با تابوت خوار شمرد.

August 11, 1840 was typified by the baptism of Christ. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by the disappointment of Lazarus’ death. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by the Triumphal Entry of Christ into Jerusalem. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by the disappointment of the cross.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ به‌وسیلهٔ تعمید مسیح نمادین شده بود. نخستین نومیدی در بهار ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ نومیدیِ مرگِ ایلعازر نمادین شده بود. فریادِ نیمه‌شب که از گردهماییِ اردوییِ اکستر در ۱۲ تا ۱۷ اوت آغاز شد، به‌وسیلهٔ ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم نمادین شده بود. نومیدیِ عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ نومیدیِ صلیب نمادین شده بود.

We have pointed out that these four waymarks, represent only a partial segment of the complete structure of every reformatory movement. We are identifying the four waymarks as witnesses of the history that began on September 11, 2001. One of the prophetic characteristics of each of the four lines, is that the waymarks in each line possess the same theme.

ہم نے اس بات کی نشان دہی کی ہے کہ یہ چار سنگِ راہ، ہر اصلاحی تحریک کے مکمل ڈھانچے کے صرف ایک جزوی حصے کی نمائندگی کرتے ہیں۔ ہم ان چار سنگِ راہ کی نشان دہی اُس تاریخ کے گواہوں کے طور پر کر رہے ہیں جو 11 ستمبر 2001 کو آغاز پذیر ہوئی۔ چاروں خطوط میں سے ہر ایک کی نبوتی خصوصیات میں سے ایک یہ ہے کہ ہر خط میں موجود سنگِ راہ ایک ہی موضوع کے حامل ہوتے ہیں۔

For Moses, all four of the waymarks addressed God’s work of entering into a covenant with a chosen people in fulfillment with the prophecy of Abraham. With King David’s reform line all four of the waymarks were associated with the ark of God. In Christ’s line all four of the waymarks were associated with death and resurrection.

برای موسی، هر چهارِ این نشانه‌های راه به کارِ خدا در ورود به عهد با قومی برگزیده، در تحقق نبوتِ ابراهیم، مربوط می‌شد. در خطِ اصلاحیِ داودِ پادشاه، هر چهارِ این نشانه‌های راه با تابوتِ خدا مرتبط بود. در خطِ مسیح، هر چهارِ این نشانه‌های راه با مرگ و رستاخیز مرتبط بود.

August 11, 1840 was a confirmation of the day for a year principle. The first disappointment in the spring of 1844 was caused by a failed application of the day for a year principle. Samuel Snow’s message of the Midnight Cry was the correction and a perfection of the failed application of the day for a year principle. The corrected message was based upon the day for a year principle and was fulfilled on October 22, 1844. All four waymarks are identifying the day for a year principle.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ تأییدی بر اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» بود. نخستین نومیدی در بهار ۱۸۴۴ در نتیجهٔ کاربردِ نادرستِ اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» پدید آمد. پیامِ «فریادِ نیمه‌شب»ِ ساموئل اسنو، اصلاح و تکمیلِ آن کاربردِ ناموفقِ اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» بود. پیامِ اصلاح‌شده بر اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» مبتنی بود و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت. هر چهار نشانِ راه، اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» را مشخص می‌کنند.

Sister White informs us the seven thunders represent the events that transpired during the first and second angels’ messages; but she teaches that the seven thunders also represent “future events that will be disclosed in their order.” The seven thunders represent four prophetic events that began on August 11, 1840 and ended on October 22, 1844 and those four waymarks will be repeated in our history in the same order.

خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که هفت رعد نمایانگر رویدادهایی هستند که در طی پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به وقوع پیوستند؛ اما او همچنین تعلیم می‌دهد که هفت رعد «وقایع آینده‌ای» را نیز نمایندگی می‌کنند که «در ترتیب خود مکشوف خواهند شد.» هفت رعد نمایانگر چهار رویداد نبوی هستند که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شدند و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافتند، و آن چهار نشانهٔ راه در تاریخ ما به همان ترتیب تکرار خواهند شد.

September 11, 2001 was typified by August 11, 1840 and both of those dates are connected with Islam, thus tying the beginning of Adventism together with the end of Adventism. Both August 11, 1840 and September 11, 2001 were a confirmation of the primary prophetic rule of their respective histories.

۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌واسطهٔ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمونه‌سازی شده بود، و هر دوی آن تاریخ‌ها با اسلام مرتبط‌اند؛ بدین‌سان آغاز ادونتیسم را با پایان ادونتیسم به هم پیوند می‌دهند. هم ۱۱ اوت ۱۸۴۰ و هم ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تأییدی بر قاعدهٔ اصلیِ نبویِ تاریخ‌های respective خود بودند.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended and on August 11, 1840 the angel of Revelation ten descended. The first disappointment of Future for America was a failed prediction concerning Islam on July 18, 2020. The message that is unsealed, as was the Midnight Cry at Exeter in the summer of 1844, is a correction of the failed prediction that had been previously given. For the Millerites the correction was in relation to the previously failed application of the day for a year principle identifying 1843 as the time of the Lord’s return. Today the correction which is represented by the Millerite Midnight Cry message must be a waymark that represents Islam, as the previous two waymarks were. The correction typified by the work of Samuel Snow was not to disregard the previous failed prediction, but to fine tune the prediction that had previously failed.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فرشتۀ مکاشفه هجده فرود آمد، و در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، فرشتۀ مکاشفه ده فرود آمد. نخستین ناامیدیِ Future for America پیشگوییِ نافرجامی دربارهٔ اسلام در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ بود. پیامی که گشوده می‌شود، همان‌گونه که فریاد نیمه‌شب در اکستر در تابستان ۱۸۴۴ گشوده شد، اصلاحِ آن پیشگوییِ نافرجامی است که پیش‌تر داده شده بود. برای میلری‌ها، این اصلاح مربوط به کاربردِ پیشینِ اصلِ یک روز به جای یک سال بود که ۱۸۴۳ را زمانِ بازگشت خداوند معرفی می‌کرد. امروز، این اصلاح که به‌وسیلهٔ پیامِ فریاد نیمه‌شبِ میلری نمایان شده است، باید نشانه‌ای باشد که نمایندۀ اسلام است، همان‌گونه که دو نشانۀ پیشین چنین بودند. اصلاحی که به‌وسیلهٔ کارِ ساموئل اسنو نمونه‌وار گردید، این نبود که از پیشگوییِ نافرجامِ پیشین چشم‌پوشی شود، بلکه این بود که آن پیشگویی‌ای که پیش‌تر نافرجام مانده بود، با دقت بیشتر تنظیم گردد.

> “The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

> «سرخورده‌گان از روی کتبِ مقدّس دریافتند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند، و باید با شکیبایی در انتظارِ تحقّقِ رؤیا بمانند. همان شواهدی که آنان را بر آن داشت تا در سال 1843 در انتظارِ خداوندِ خویش باشند، ایشان را به این نتیجه رسانید که او را در سال 1844 نیز متوقّع باشند.» Early Writings, 247.

Today the message that is typified by the message that came out of the Exeter camp meeting will be a perfection of the previously failed prediction. The Great Disappointment of Millerite history represents a great disappointment that takes place at the Sunday law, but it will be in the context of a prediction about Islam. Samuel Snow’s message was an identification of the exact date. It was the right date, but the wrong event. The message today represented by Snow’s message will be a message of Islam that is the perfection of the message that failed at the first disappointment of July 18, 2020.

امروز پیامی که به‌وسیلهٔ پیامی که از گردهمایی اردویی اکستر بیرون آمد نمونه‌سازی شده است، کمالِ پیشگوییِ پیشینِ ناکام‌مانده خواهد بود. ناامیدی عظیم در تاریخ میلریتی، نمایانگر ناامیدی عظیمی است که در زمان قانون یکشنبه رخ می‌دهد، اما این در چارچوبِ پیشگویی‌ای دربارهٔ اسلام خواهد بود. پیام ساموئل اسنو عبارت از شناساییِ تاریخ دقیق بود. تاریخ، درست بود، اما رویداد، نادرست. پیامی که امروز به‌وسیلهٔ پیام اسنو نمایانده می‌شود، پیامی دربارهٔ اسلام خواهد بود که کمالِ پیامی است که در نخستین ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ ناکام ماند.

There are no times or dates involved now, for since October 22, 1844 time setting is no longer to be a part of God’s prophetic message.

اکنون دیگر هیچ زمان‌ها یا تاریخ‌هایی در میان نیست؛ زیرا از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به این‌سو، تعیین زمان دیگر نباید بخشی از پیام نبوی خدا باشد.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48, 49.

> «خداوند به من نشان داده است که پیام فرشتهٔ سوم باید برود و به فرزندان پراکندهٔ خداوند اعلام شود، و اینکه نباید بر زمان آویخته گردد؛ زیرا زمان هرگز دیگر آزمونی نخواهد بود. دیدم که بعضی دچار هیجانی کاذب می‌شوند که از موعظهٔ زمان برمی‌خیزد؛ [و دیدم] که پیام فرشتهٔ سوم از آنچه زمان بتواند بدهد نیرومندتر است. دیدم که این پیام می‌تواند بر بنیاد خویش استوار بماند، و برای تقویت خود به زمان نیاز ندارد، و با قدرتی عظیم پیش خواهد رفت، و کار خود را انجام خواهد داد، و در عدالت مختصر خواهد شد.» Experience and Views, 48, 49.

The fourth waymark of our history must be the Sunday law, for the sacred histories of all the reform lines added together line upon line, in conjunction with the inspired commentary of those histories through the Spirit of Prophecy are conclusive that the Sunday law is the fourth waymark after the mighty angel descends in our history. The fourth waymark in the history of the seven thunders that are “future events that will be disclosed in their order” must be connected with Islam, based upon the fact that the same theme always exists in the same four waymarks in every reformatory movement.

چهارمین نشانهٔ راه در تاریخ ما باید قانون یکشنبه باشد، زیرا تاریخ‌های مقدسِ همهٔ خطوط اصلاحی، هنگامی که همگی با هم و حکم بر حکم کنار یکدیگر نهاده شوند، همراه با تفسیرِ الهام‌شدهٔ آن تاریخ‌ها از طریق روح نبوت، به‌طور قاطع ثابت می‌کنند که قانون یکشنبه پس از فرود آمدنِ فرشتهٔ نیرومند در تاریخ ما، چهارمین نشانهٔ راه است. چهارمین نشانهٔ راه در تاریخِ هفت رعد، که «وقایع آینده‌ای هستند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد»، باید با اسلام مرتبط باشد، بر این اساس که همان مضمون همواره در همان چهار نشانهٔ راه در هر جنبش اصلاحی وجود دارد.

Islam will be part of the prophetic events at the Sunday law for a second reason. Jesus, the Lion of the tribe of Judah has specifically taken the history of these four events and defined them as a symbol unto themselves. That symbol is the seven thunders. There are other waymarks in every reformatory movement that exist both before and after the four waymarks that the Lion of the tribe of Judah specifies as the seven thunders. As a symbol unto themselves, the first waymark of the symbolic history containing these four waymarks represented the attack by Islam on the United States on September 11, 2001. The fact that Alpha and Omega identify the end with the beginning, establishes Islam at the Sunday law, for the first of those four waymarks was the attack of Islam on September 11, 2001, therefore the fourth and last waymark must also be an attack by Islam against the United States.

اسلام به دلیلی دوم بخشی از رویدادهای نبویِ مرتبط با قانون یکشنبه خواهد بود. عیسی، شیرِ سبطِ یهودا، به‌طور مشخص تاریخِ این چهار رویداد را برگرفته و آن را به‌عنوان نمادی مستقل تعریف کرده است. آن نماد، هفت رعد است. در هر جنبش اصلاحی، نشانه‌های دیگری نیز وجود دارند که هم پیش از آن چهار نشانه و هم پس از آن‌ها قرار می‌گیرند؛ همان چهار نشانه‌ای که شیرِ سبطِ یهودا آن‌ها را هفت رعد تعیین می‌کند. به‌عنوان نمادی مستقل، نخستین نشانه از تاریخِ نمادینی که این چهار نشانه را در بر دارد، نمایانگر حملهٔ اسلام به ایالات متحده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود. این واقعیت که آلفا و امگا پایان را با آغاز یکی می‌شناسانند، حضور اسلام را در قانون یکشنبه تثبیت می‌کند؛ زیرا نخستینِ آن چهار نشانه، حملهٔ اسلام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود، بنابراین چهارمین و آخرین نشانه نیز باید حمله‌ای از سوی اسلام علیه ایالات متحده باشد.

It might very well be that the Sunday law is another attack by Islam on New York City, and that would answer as an end that is identified by the beginning, but at minimum it will be an attack by Islam as was the prediction of July 18, 2020.

ممکن است بسیار محتمل باشد که قانون یکشنبه حمله‌ای دیگر از سوی اسلام به شهر نیویورک باشد، و این به‌مثابه پایانی خواهد بود که با آغاز آن شناسایی می‌شود؛ اما دست‌کم، آن حمله‌ای از سوی اسلام خواهد بود، چنان‌که در پیشگوییِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ بیان شده بود.

We have also pointed out that the Alpha and Omega hid a history within those four histories. In fact, that hidden internal history is a primary revelation that is now being brought out in conjunction with the command to “seal not the sayings of the prophecy of the book of Revelation.” That hidden internal history is recognized when we see within the four waymarks that are represented by the seven thunders that there is a period within the four waymarks that begins with a disappointment and ends with a disappointment. From the arrival of the second angel until the arrival of the third in Millerite history is a specific history that represents a symbol unto itself. It begins with an angel’s message that must be eaten, thus marking the tarrying time in the parable of the ten virgins. It then identifies the Midnight Cry which is also a message that must be eaten and then leads to the arrival of the third message that must be eaten.

ہم نے یہ بھی واضح کیا ہے کہ الفا اور اومیگا نے ان چار تاریخوں کے اندر ایک تاریخ پوشیدہ رکھی تھی۔ درحقیقت، وہ پوشیدہ داخلی تاریخ ایک بنیادی مکاشفہ ہے جسے اب ’’کتابِ مکاشفہ کی نبوت کی باتوں پر مُہر نہ کر‘‘ کے حکم کے ساتھ مربوط کرتے ہوئے ظاہر کیا جا رہا ہے۔ اس پوشیدہ داخلی تاریخ کو اُس وقت پہچانا جاتا ہے جب ہم اُن چار نشانِ راہ کے اندر، جو سات گرجوں کے ذریعہ ممثل کیے گئے ہیں، یہ دیکھتے ہیں کہ ان چار نشانِ راہ کے اندر ایک ایسا دور موجود ہے جو ایک مایوسی سے شروع ہوتا ہے اور ایک مایوسی پر ختم ہوتا ہے۔ ملیرائٹ تاریخ میں دوسرے فرشتے کی آمد سے تیسرے کی آمد تک ایک مخصوص تاریخ ہے جو اپنے آپ میں ایک علامت کی نمائندگی کرتی ہے۔ یہ ایک فرشتے کے پیغام سے شروع ہوتی ہے جسے کھایا جانا لازم ہے، یوں یہ دس کنواریوں کی تمثیل میں ٹھہرے رہنے کے وقت کو نشان زد کرتی ہے۔ پھر یہ نصفُ اللیل کی للکار کی نشان دہی کرتی ہے، جو ایک ایسا پیغام بھی ہے جسے کھایا جانا لازم ہے، اور پھر تیسرے پیغام کی آمد تک لے جاتی ہے جسے بھی کھایا جانا لازم ہے۔

The hidden internal line within the line of the seven thunders is confirmed prophetically not only by the beginning representing a disappointment, and an angel’s arrival and a message to eat, that is then repeated at the great disappointment, but it is also confirmed by the “truth.”

خطِّ درونیِ پنهان در درونِ خطِ هفت رعد، از لحاظ نبوی نه‌تنها با این امر تأیید می‌شود که آغازْ نمایانگرِ یأس است، و آمدنِ فرشته و پیامی برای خوردن را ـ که سپس در یأسِ عظیم تکرار می‌گردد ـ در بر دارد، بلکه به‌وسیلهٔ «حقیقت» نیز تأیید می‌شود.

The Hebrew word “‘ĕmeṯ” that is translated as “truth” in the Old Testament was created by the wonderful linguist by using the first letter of the Hebrew alphabet, followed by the thirteenth letter of the alphabet and then ending with the last letter of the alphabet to form the word translated as truth. We have shown that those letters represent the principle of the rule of first mention, the principle that identifies the end from the beginning. The first letter is the letter “alpha”. The middle letter is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet and represents rebellion. The last letter is the last, the end, the omega. We have shown that these three letters represent the three steps of the everlasting gospel as confirmed by several prophetic lines.

واژهٔ عبری «’ĕmeṯ» که در عهد عتیق به «حقیقت» ترجمه شده است، به‌وسیلهٔ آن زبان‌شناس شگفت‌انگیز با به‌کارگیری نخستین حرف از الفبای عبری، سپس سیزدهمین حرف الفبا، و آنگاه با پایان دادن به آخرین حرف الفبا ساخته شده است تا واژه‌ای را پدید آورد که به «حقیقت» ترجمه می‌شود. ما نشان داده‌ایم که این حروف، اصلِ قاعدهٔ نخستین ذِکر را نمایان می‌سازند، اصلی که پایان را از ابتدا مشخص می‌کند. حرف نخست، حرف «آلفا» است. حرف میانی، سیزدهمین حرف از الفبای عبری است و نمایانگر عصیان است. حرف آخر، آخرین است، پایان، اُمگا. ما نشان داده‌ایم که این سه حرف، سه گامِ انجیل جاودانی را، چنان‌که به‌وسیلهٔ چندین خط نبوی تأیید شده است، نمایان می‌سازند.

Those three letter’s meanings correspond to the meaning of each of the three angels’ messages. Those three letter’s meanings correspond to the purification process of the wise and wicked in Daniel twelve verse ten who are purified, made white and tried. The three Hebrew letters that were brought together to create the word “truth,” possess the signature of Alpha and Omega and the three steps which they identify in the first angel’s message, is called the everlasting gospel. The three steps represented by those letters also represent the work of the Holy Spirit as set forth in John sixteen.

معانی آن سه حرف با معنای هر یک از پیام‌های سه فرشته مطابقت دارد. معانی آن سه حرف با فرایند تطهیرِ حکیمان و شریران در دانیال دوازده:10 مطابقت دارد؛ آنان که پاک می‌شوند، سفید گردانیده می‌شوند و آزموده می‌شوند. آن سه حرف عبری که برای پدید آوردن واژهٔ «حقیقت» در کنار هم نهاده شدند، نشانِ آلفا و اُمگا و نیز آن سه گامی را که در پیام فرشتهٔ اول معرّفی می‌کنند، در خود دارند؛ همان که «انجیل جاودانی» نامیده می‌شود. آن سه گامی که آن حروف نمایندگی می‌کنند، همچنین نمایانگر عمل روح‌القدس هستند، چنان‌که در یوحنا شانزده بیان شده است.

> And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. John 16:8–11.

> و چون او بیاید، جهان را دربارهٔ گناه، و عدالت، و داوری ملزم خواهد ساخت: دربارهٔ گناه، زیرا به من ایمان نمی‌آورند؛ دربارهٔ عدالت، زیرا نزد پدر خود می‌روم و دیگر مرا نخواهید دید؛ و دربارهٔ داوری، زیرا رئیس این جهان داوری شده است. یوحنا ۱۶:۸–۱۱.

The first disappointment is represented as sin, as illustrated by Moses, Uzzah, Mary and Martha, and the Millerites for as John sixteen describes the work of the Holy Spirit in convicting of “sin;” it was because “they believe not.” Each of the symbols we just cited represent the first disappointment, and each of their histories testify that the disappointment was caused by the sin of not believing something that had been previously revealed to them. The first step is the conviction of sin. The first step is the first letter of the Hebrew alphabet.

نخستین نومیدی به‌منزلهٔ گناه بازنمایی شده است، چنان‌که در مورد موسی، عُزّه، مریم و مرتا، و نیز میلیری‌ها دیده می‌شود؛ زیرا یوحنا ۱۶ کار روح‌القدس را در مجاب ساختن نسبت به «گناه» توصیف می‌کند، و این از آن رو بود که «ایمان نمی‌آورند». هر یک از نمادهایی که بدان‌ها اشاره کردیم، نمایانگر نخستین نومیدی‌اند، و هر یک از تاریخچه‌های ایشان گواهی می‌دهند که آن نومیدی ناشی از گناهِ ایمان نیاوردن به چیزی بود که پیش‌تر بر آنان مکشوف شده بود. گام نخست، اقناع نسبت به گناه است. گام نخست، نخستین حرفِ الفبای عبری است.

The second waymark of the hidden history is righteousness, which is where the manifestation of the power of God is manifested in the righteousness of those carrying the Midnight Cry message. They manifest God’s righteousness at the conclusion of the tarrying time, for John sixteen says Christ went to his Father and they saw Christ no more. Christ had tarried in advance of the manifestation of righteousness. With the Millerites, when Christ removed His hand, the mistake was recognized. Then the content of the corrected message produced two classes of worshippers. One class manifested righteousness, for they had oil, and the other class manifested the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

دومین نشانهٔ راه در تاریخِ پنهان، عدالت است؛ و آن جایی است که ظهورِ قدرتِ خدا در عدالتِ حاملانِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب آشکار می‌گردد. آنان در پایانِ زمانِ درنگ، عدالتِ خدا را ظاهر می‌سازند، زیرا یوحنا شانزده می‌گوید که مسیح نزدِ پدرِ خود رفت و ایشان دیگر مسیح را ندیدند. مسیح پیش از ظهورِ عدالت، درنگ کرده بود. در میانِ میلری‌ها، هنگامی که مسیح دستِ خود را برداشت، اشتباه شناخته شد. سپس محتوای پیامِ تصحیح‌شده، دو طبقه از پرستندگان را پدید آورد. یک طبقه عدالت را ظاهر ساخت، زیرا روغن داشتند، و طبقهٔ دیگر عصیانی را ظاهر ساخت که به‌وسیلهٔ سیزدهمین حرفِ الفبای عبری نمادپردازی شده است.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> «مسیح‌شدگانِ ایستاده نزد خداوندِ تمامی زمین، همان مقامی را دارند که زمانی به شیطان به‌عنوان کِروبیِ سایه‌گستر داده شده بود. خداوند به‌واسطهٔ موجوداتِ مقدّسی که گرداگرد تخت او هستند، ارتباطی پیوسته با ساکنان زمین برقرار می‌دارد. روغنِ زرّین، نمایانگرِ فیضی است که خدا به‌وسیلهٔ آن چراغ‌های ایمانداران را پیوسته فراهم و آکنده نگاه می‌دارد تا نه سوسو زنند و نه خاموش شوند. اگر این روغنِ مقدّس در پیام‌های روحِ خدا از آسمان فرو ریخته نمی‌شد، عاملانِ شرّ به‌طور کامل بر انسان‌ها تسلّط می‌یافتند.»

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «خدا زمانی بی‌حرمتی می‌شود که پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد دریافت نکنیم. بدین‌سان، آن روغن زرین را که او می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که این ندا برخیزد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید”، آنان که روغن مقدس را دریافت نکرده‌اند، آنان که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند یافت که برای ملاقات با خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود قدرتی برای به‌دست آوردن آن روغن ندارند، و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدس خدا طلب شود، اگر همچون موسی التماس کنیم: “جلال خود را به من بنما”، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. از طریق لوله‌های زرین، آن روغن زرین به ما منتقل خواهد شد. “نه به قوت و نه به قدرت، بلکه به روح من، یهوه صبایوت می‌گوید.” با دریافت پرتوهای درخشان آفتاب عدالت، فرزندان خدا چون نورها در جهان می‌درخشند.» Review and Herald, July 20, 1897.

Take note that those who receive the message of the Midnight Cry have been typified by Moses in the cave of Horeb, pleading for God to show him His glory. Those two classes had finalized their characters before the Midnight Cry, during the tarrying time.

توجه داشته باشید که کسانی که پیامِ فریادِ نیمه‌شب را دریافت می‌کنند، در موسی در غارِ حوریب نمونه‌وار مجسم شده‌اند، آنگاه که التماس می‌کرد خدا جلالِ خویش را به او بنمایاند. آن دو طبقه، پیش از فریادِ نیمه‌شب و در خلالِ زمانِ تأخیر، منش‌های خود را نهایی کرده بودند.

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

> «اکنون در زمانی بس خطرناک زندگی می‌کنیم، و هیچ‌یک از ما نباید در جست‌وجوی آمادگی برای آمدن مسیح درنگ ورزد. مبادا کسی از نمونهٔ باکره‌های نادان پیروی کند و چنین بیندیشد که ایمن خواهد بود اگر تا فرارسیدن بحران صبر کند و آنگاه برای ایستادگی در آن زمان، آمادگیِ منش حاصل نماید. هنگامی که میهمانان فراخوانده شوند و مورد بررسی قرار گیرند، برای جست‌وجوی پارساییِ مسیح بسیار دیر خواهد بود. اکنون زمان آن است که پارساییِ مسیح را بر تن کنید—جامهٔ عروسی‌ای که شما را شایستهٔ ورود به ضیافت عروسیِ برّه خواهد ساخت. در مَثَل، باکره‌های نادان چنین تصویر شده‌اند که برای روغن التماس می‌کنند و در درخواست خود کامیاب نمی‌شوند. این نمادِ کسانی است که با پرورشِ منشِ لازم برای ایستادگی در زمان بحران، خود را آماده نساخته‌اند.» The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

At the midnight cry one class had the necessary oil, and the other did not. The second step is the manifestation at the conclusion of the tarrying time of either righteousness or unrighteousness “because” the bridegroom went “to” his “Father, and ye see me no more.” The second step is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The third step in the hidden history is judgment and the great disappointment and the last letter of the alphabet.

در ندای نیمه‌شب، یک گروه روغن لازم را داشت و گروه دیگر آن را نداشت. گام دوم، ظهورِ عدالت یا بی‌عدالتی در پایانِ زمانِ تأخیر است، «زیرا» داماد نزد «پدر» خود رفت، «و دیگر مرا نخواهید دید.» گام دوم، سیزدهمین حرفِ الفبای عبری است. گام سوم در تاریخِ پنهان، داوری و نومیدیِ عظیم و آخرین حرفِ الفبا است.

The hidden history within the seven thunders is testified to by the word “truth,” by the beginning disappointment identifying the last disappointment, by an angel arriving with a message at the beginning and end. The hidden history will only be recognized by those who have accepted the rules of Bible study that have been given by the highest authority. Miller’s rules in the beginning and Prophetic Keys at the end.

تاریخِ پنهانِ درونِ هفت رعد، به‌واسطهٔ واژهٔ «حقیقت»، به‌واسطهٔ نومیدیِ آغازین که نومیدیِ واپسین را شناسایی می‌کند، و به‌واسطهٔ فرشته‌ای که در آغاز و در پایان با پیامی می‌آید، مورد شهادت قرار می‌گیرد. این تاریخِ پنهان تنها از سوی کسانی شناخته خواهد شد که قواعدِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس را که از عالی‌ترین مرجع عطا شده است پذیرفته‌اند: قواعدِ میلر در آغاز و Prophetic Keys در پایان.

With the history of the seven thunders, as we have just set forth, there is an emphasis that should be repeated and remembered. The first disappointment in every reform line is a disregard of previously established truth. Moses forgot to circumcise his son, though it was the very symbol of the Covenant that Abraham’s prophecy was identifying. Uzzah forgot that only the priesthood could touch the ark. Mary and Elizabeth give testimony in the story of Lazarus that they previously knew of Christ’s resurrection power. When the 1843 chart was produced the leaders (peer pressure) leaned upon Father Miller to disregard what he had always said about the year 1843. They insisted he change his established testimony that allowed for wiggle room unto the date of 1843 as their prediction of the fulfillment of the twenty-three hundred days. Miller’s testimony identifies that peer pressure brought by the other leaders in the movement led him to drop his vague identification of the fulfillment of the date for the fulfillment of the prophecy and state directly that it would be fulfilled in 1843.

با تاریخِ هفت رعد، چنان‌که هم‌اکنون بیان داشتیم، تأکیدی وجود دارد که باید تکرار شود و به یاد سپرده شود. نخستین نومیدی در هر خطِ اصلاح، نادیده گرفتنِ حقیقتی است که پیش‌تر برقرار شده است. موسی فراموش کرد پسر خود را مختون سازد، حال آنکه این همان نمادِ عهدی بود که نبوتِ ابراهیم آن را مشخص می‌ساخت. عُزّا فراموش کرد که تنها کهانت می‌تواند به تابوت دست بزند. مریم و الیزابت در داستانِ ایلعازر شهادت می‌دهند که پیش‌تر از قدرتِ رستاخیزِ مسیح آگاه بودند. هنگامی که نمودارِ ۱۸۴۳ تهیه شد، رهبران (فشارِ همتایان) بر پدر میلر تکیه کردند تا آنچه را که او همواره دربارهٔ سالِ ۱۸۴۳ گفته بود نادیده بگیرد. آنان اصرار ورزیدند که او شهادتِ تثبیت‌شدهٔ خود را که مجالِ انعطاف را تا تاریخِ ۱۸۴۳، به‌عنوان پیش‌بینیِ ایشان از تحققِ دو هزار و سیصد روز، باقی می‌گذاشت، تغییر دهد. شهادتِ میلر نشان می‌دهد که فشارِ همتایانی که از سوی دیگر رهبرانِ این جنبش وارد شد، او را بر آن داشت تا تشخیصِ مبهمِ خود را از زمانِ تحققِ نبوت کنار بگذارد و به‌صراحت اعلام کند که آن در سالِ ۱۸۴۳ تحقق خواهد یافت.

With Future for America, we knew that there was never to be another message “hung upon time.” Future for America had repeatedly taught that fact throughout the history of the movement. The first disappointment is always premised upon a disregard of an established testing truth. It was a sinful disregard of a truth, but more significantly it was a sinful disregard of the primary rule of William Miller, which had been specifically identified as ending in 1844.

با Future for America می‌دانستیم که هرگز قرار نبود پیام دیگری «بر زمان آویخته» شود. Future for America در سراسر تاریخ این جنبش بارها آن حقیقت را تعلیم داده بود. نخستین نومیدی همواره بر بی‌اعتنایی به یک حقیقتِ آزمون‌شده و استقرار‌یافته مبتنی است. آن، بی‌اعتناییِ گناه‌آلود به یک حقیقت بود، اما مهم‌تر از آن، بی‌اعتناییِ گناه‌آلود به قاعدهٔ اصلی ویلیام میلر بود؛ قاعده‌ای که به‌طور مشخص مشخص شده بود که در سال 1844 پایان می‌یابد.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> اور جس فرشتے کو میں نے سمندر پر اور زمین پر کھڑا دیکھا تھا، اُس نے اپنا ہاتھ آسمان کی طرف اُٹھایا، اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے، جس نے آسمان اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، اور زمین اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، اور سمندر اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں پیدا کیا، کہ پھر مہلت نہ رہے گی۔ مکاشفہ 10:5، 6۔

The angel that stood upon the land and sea according to Sister White was “no less a personage than Jesus Christ.” Future for America disregarded a direct command from Jesus Christ! Personally, I have only interacted with a handful of persons that I was associated with before July 18, 2020. Only two of those few persons, and one of those two is now sleeping in Jesus have I studied with and tested what was coming from God’s Word concerning the experience of July 18, 2020. But based upon Millerite history, which is the beginning of which we are the end, I am certain that there are still those that were in the movement at that time, that are still producing applications of prophecy that are “hung upon time.” There is nothing new under the sun.

فرشته‌ای که بنا بر گفتهٔ خواهر وایت بر خشکی و دریا ایستاده بود، «کسی جز عیسی مسیح» نبود. آینده برای آمریکا فرمانی مستقیم از عیسی مسیح را نادیده گرفت! شخصاً، من تنها با شمار اندکی از اشخاصی که پیش از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با آنان مرتبط بودم، تعامل داشته‌ام. از میان همان اندک اشخاص، فقط با دو نفر مطالعه کرده‌ام و آنچه را که از کلام خدا دربارهٔ تجربهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ می‌آمد، آزموده‌ام؛ و یکی از آن دو اکنون در عیسی خفته است. اما بر اساس تاریخ میلری، که آغازِ آن چیزی است که ما پایانِ آن هستیم، یقین دارم که هنوز کسانی هستند که در آن زمان در جنبش بودند و هنوز کاربردهایی از نبوت ارائه می‌کنند که «بر زمان آویخته» است. زیر آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست.

Time is much too short to continue with that type of prophetic excitement, but let each man be fully persuaded in his own mind. And let each of the men that takes a position on the side that is still playing with time that Future for America rejects all of those applications, for they are nothing less than satanic delusions.

زمان برای ادامه دادن به آن‌گونه هیجانِ نبوی بسی کوتاه‌تر از آن است؛ اما هر کس باید در ذهن خود کاملاً متقاعد باشد. و هر یک از مردانی که در جانبِ موضعی قرار می‌گیرند که هنوز با زمان بازی می‌کند، بداند که Future for America همهٔ آن کاربردها را رد می‌کند، زیرا آن‌ها چیزی کمتر از فریب‌های شیطانی نیستند.

The internal hidden prophetic line within the four waymarks that make up the seven thunders is what is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. This article has simply been a review of what we have stated about the Hebrew word “‘ĕmeṯ” that is translated as truth. It did not touch all that we have previously shared but the purpose of the review is to demonstrate that John chapter sixteen verse eight absolutely agrees with the prophetic model we are proposing for the hidden internal prophetic line within the seven thunders.

پنهانِ نبویِ درونی در میان چهار نشانه‌ای که هفت رعد را تشکیل می‌دهند، همان چیزی است که اکنون به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا گشوده می‌شود. این مقاله صرفاً مروری بوده است بر آنچه دربارهٔ واژهٔ عبریِ «’ĕmeṯ» که به «حق» ترجمه شده است، بیان کرده‌ایم. این نوشتار همهٔ آنچه را که پیش‌تر به اشتراک گذاشته‌ایم دربر نگرفت، اما مقصود از این مرور آن است که نشان دهد یوحنا باب شانزدهم آیهٔ هشت به‌طور کامل با الگوی نبوی‌ای که برای خطِ پنهانِ نبویِ درونی در هفت رعد پیشنهاد می‌کنیم، موافقت دارد.

There is still a little more review necessary before we reach a conclusion that we will take up in the next article.

هنوز اندکی مرور بیشتر لازم است، پیش از آن‌که به نتیجه‌ای برسیم که در مقالهٔ بعدی بدان خواهیم پرداخت.

> Seal not the sayings of the prophecy of this book, for the time is at hand: He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> مُهر مکن بر سخنانِ نبوّتِ این کتاب، زیرا زمان نزدیک است: آن که ظالم است، بگذار همچنان ظلم کند؛ و آن که ناپاک است، بگذار همچنان ناپاک بماند؛ و آن که عادل است، بگذار همچنان عدالت ورزد؛ و آن که مقدّس است، بگذار همچنان مقدّس بماند. و اینک، به‌زودی می‌آیم، و پاداش من با من است تا هر کس را موافقِ اعمالش جزا دهم. من الفا و اُمگا، ابتدا و انتها، اوّل و آخر هستم. مکاشفه 22:10–13.

Back to Articles