Article

# The Book of Daniel - Number Seventy

کتاب دانیال — شمارۀ هفتاد

From Ancient Tables to Modern Responsibilities: Unveiling the Covenant Journey

از الواح باستانی تا مسئولیت‌های معاصر: پرده‌برداری از سیرِ عهد

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified the responsibility of ancient Israel to present a living testimony of the two tables to the world. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified their responsibility to present a living testimony of all four tables to the world.

כאשר כרת ה' ברית עם ישראל הקדום, הוא נתן שני לוחות כיסוד וכסמל של יחסי הברית. שני הלוחות גם הגדירו את אחריותו של ישראל הקדום להציג לעולם עדות חיה של שני הלוחות. כאשר כרת ה' ברית עם ישראל המודרני, הוא נתן שני לוחות כיסוד וכסמל של יחסי הברית. שני הלוחות גם הגדירו את אחריותם להציג לעולם עדות חיה של כל ארבעת הלוחות.

The two tables were given to literal ancient Israel just after God delivered them out of the literal slavery of Egyptian bondage, and brought them through the disappointment of the Red Sea crossing. The period of time that literal ancient Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as four hundred and thirty years, and while in bondage literal ancient Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

دو لوح به اسرائیل باستانِ تحت‌اللفظ، درست پس از آن‌که خدا ایشان را از بندگیِ تحت‌اللفظِ اسارتِ مصر رهایی بخشید و از خلالِ نومیدیِ عبور از دریای سرخ گذرانید، داده شد. مدّت زمانی که اسرائیل باستانِ تحت‌اللفظ در اسارت به سر برده بود، در نبوت به‌طور مشخص چهارصد و سی سال تعیین شده بود؛ و اسرائیل باستانِ تحت‌اللفظ در دوران اسارت، سَبَّتِ روز هفتم را فراموش کرد و از نگاه‌داشتن آن بازایستاد.

The two tables were given to spiritual modern Israel just after God delivered them out of the spiritual slavery of Catholic bondage, and brought them through the great disappointment of 1844. The period of time that spiritual modern Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as twelve hundred and sixty years, and while in bondage spiritual modern Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

دو لوح به اسرائیل روحانیِ معاصر داده شد، درست پس از آن‌که خدا ایشان را از بردگی روحانیِ اسارتِ کاتولیکی رهایی بخشید و از میان نومیدی عظیمِ سال ۱۸۴۴ عبور داد. دوره زمانی‌ای که اسرائیل روحانیِ معاصر در اسارت به سر برد، در نبوت به‌طور مشخص یک‌هزار و دویست و شصت سال تعیین شده بود، و اسرائیل روحانیِ معاصر در دوران اسارت، سَبَّتِ روز هفتم را از یاد برد و از نگاه‌داشتن آن بازایستاد.

In the very history when God provided the two tables to Moses to take to ancient Israel, his brother Aaron was making a golden image of a calf. The two tables of the Ten Commandments identify that God is a jealous God, and His jealousy is especially manifested against idolatry, and as Moses descended the mount, ancient Israel was dancing naked around a golden image that had been produced by the one who had been chosen as God’s spokesman.

در همان واقعهٔ تاریخی که خدا دو لوح را به موسی سپرد تا نزد اسرائیلِ باستان ببرد، برادرش هارون مشغول ساختن تصویری زرین از گوساله‌ای بود. آن دو لوحِ ده فرمان آشکار می‌سازند که خدا خدای غیوری است، و غیرت او به‌ویژه در برابر بت‌پرستی ظاهر می‌شود؛ و هنگامی که موسی از کوه فرود می‌آمد، اسرائیلِ باستان برهنه‌وار گرداگرد تصویری زرین که به دست همان کسی ساخته شده بود که به‌عنوان سخنگوی خدا برگزیده شده بود، به رقص مشغول بود.

> And Moses told Aaron all the words of the Lord who had sent him, and all the signs which he had commanded him. And Moses and Aaron went and gathered together all the elders of the children of Israel: And Aaron spake all the words which the Lord had spoken unto Moses, and did the signs in the sight of the people. Exodus 4:28–30.

> اور موسیٰ نے ہارون کو خداوند کی وہ سب باتیں بتا دیں جس نے اُسے بھیجا تھا، اور وہ سب نشانیاں بھی جن کا اُسے حکم دیا گیا تھا۔ اور موسیٰ اور ہارون گئے اور بنی اسرائیل کے سب بزرگوں کو جمع کیا۔ اور ہارون نے وہ سب باتیں کہیں جو خداوند نے موسیٰ سے فرمائی تھیں، اور لوگوں کی نگاہ کے سامنے وہ نشانیاں دکھائیں۔ خروج 4:28–30۔

The brother of the prophet who led ancient Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of the image of jealousy. The husband of the prophetess who led modern Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of 1863, and 1863 marks the first generation of Adventism as being represented as an image of jealousy being placed at the entry of the gate of the altar.

برادرِ آن نبی که در تاریخِ عهد، هنگامی که دو لوحِ عهد داده شد، اسرائیلِ باستان را رهبری می‌کرد، رهبرِ شورشِ تصویرِ غیرت بود. شوهرِ آن نبیّه که در تاریخِ عهد، هنگامی که دو لوحِ عهد داده شد، اسرائیلِ جدید را رهبری می‌کرد، رهبرِ شورشِ ۱۸۶۳ بود؛ و ۱۸۶۳ نخستین نسلِ ادونتیسم را چنین مشخص می‌سازد که به‌صورتِ تصویرِ غیرتی نمایانده شده است که در مدخلِ دروازهٔ مذبح نهاده می‌شود.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> پس او به من گفت: «ای پسر انسان، اکنون چشمان خود را به سوی شمال بردار.» پس چشمان خود را به سوی شمال برداشتم، و اینک در جانب شمالی، نزد دروازهٔ مذبح، این تمثالِ غیرت در مدخل قرار داشت. حزقیال ۸:۵.

The “altar” is a symbol of Christ.

«مذبح» نمادی از مسیح است.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> „Nalazimo se u opasnosti da pomiješamo sveto i obično. U našim nastojanjima treba da se koristi sveta vatra od Boga. Pravi oltar je Hristos; prava vatra je Sveti Duh. To je naše nadahnuće. Samo kada Sveti Duh vodi i upravlja čovjekom, on je siguran savjetnik. Ako se odvratimo od Boga i od Njegovih izabranih da bismo pitali na tuđim oltarima, biće nam odgovoreno prema našim djelima.“ Selected Messages, knjiga 3, 300.

The “gate” is the church.

«دروازه» کلیسا است.

> “To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

> «برای جانِ فروتن و باایمان، خانۀ خدا بر زمین دروازۀ آسمان است. سرودِ ستایش، دعا، و سخنانی که نمایندگان مسیح بر زبان می‌آورند، وسایلِ مقرَّرِ خدا هستند تا قومی را برای کلیسای بالا، برای آن عبادتِ والاتر که هیچ چیزِ نجس بدان راه نمی‌یابد، آماده سازند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ص. ۴۹۱.

In 1863, Laodicean Adventism became a legally registered church and ceased to be a movement. They “entered” into church history at that point. In 1863, the church of Christ entered into a legal association with the government of the United States. In that year they also introduced a counterfeit chart to replace the two sacred tables of Habakkuk. As soon as the second table was prepared, in terms of prophetic history those typified by Aaron were preparing a counterfeit image.

در سال ۱۸۶۳، اَدوِنتیسمِ لائودیکیه به کلیسایی دارای ثبت قانونی تبدیل شد و از آن پس دیگر یک جنبش نبود. آنان در آن مقطع به «تاریخ کلیسا» وارد شدند. در سال ۱۸۶۳، کلیسای مسیح وارد پیوندی قانونی با حکومت ایالات متحده شد. در همان سال نیز جدولی جعلی را برای جایگزین ساختن دو لوح مقدسِ حبقوق معرفی کردند. به محض آن‌که لوح دوم آماده شد، از منظر تاریخ نبوی، کسانی که به‌واسطهٔ هارون نمونه‌وار معرفی شده‌اند، در حال آماده ساختن تصویری جعلی بودند.

The second Commandment is the most specific warning against idolatry and the worship of images. It is also where God identifies His character as a jealous God. It is also there that He sets forth the principle that He reserves judgment upon the wicked unto the third and fourth generations. The Ten Commandments are a transcript of Christ’s character.

दूसरी आज्ञा मूर्तिपूजा और प्रतिमाओं की उपासना के विरुद्ध सबसे विशिष्ट चेतावनी है। इसी में परमेश्वर अपने स्वरूप को ईर्ष्यालु परमेश्वर के रूप में प्रकट करता है। वहीं वह यह सिद्धांत भी स्थापित करता है कि वह दुष्टों पर दण्ड को तीसरी और चौथी पीढ़ी तक रख छोड़ता है। दस आज्ञाएँ मसीह के चरित्र की प्रतिलिपि हैं।

> “For the rejection of Christ, with the results that followed, they were responsible. A nation’s sin and a nation’s ruin were due to the religious leaders.

> «به سبب رد کردن مسیح، با همهٔ پیامدهایی که در پی آمد، آنان مسئول بودند. گناه یک ملت و ویرانی یک ملت، ناشی از رهبران مذهبی بود.»

> “In our day are not the same influences at work? Of the husbandmen of the Lord’s vineyard are not many following in the steps of the Jewish leaders? Are not religious teachers turning men away from the plain requirements of the word of God? Instead of educating them in obedience to God’s law, are they not educating them in transgression? From many of the pulpits of the churches the people are taught that the law of God is not binding upon them. Human traditions, ordinances, and customs are exalted. Pride and self-satisfaction because of the gifts of God are fostered, while the claims of God are ignored.

> «آیا در روزگار ما همان تأثیرات در کار نیست؟ آیا بسیاری از باغبانان تاکستان خداوند در پیِ گام‌های پیشوایان یهود گام برنمی‌دارند؟ آیا معلمان دینی مردم را از الزامات آشکارِ کلام خدا منحرف نمی‌سازند؟ آیا به‌جای آنکه ایشان را در اطاعت از شریعت خدا تعلیم دهند، آنان را به تعدّی تعلیم نمی‌دهند؟ از بسیاری از منبرهای کلیساها به مردم تعلیم داده می‌شود که شریعت خدا بر آنان الزام‌آور نیست. سنّت‌ها، فرایض، و رسوم بشری ارج نهاده می‌شوند. غرور و خرسندی از خویشتن به سبب عطایای خدا پرورش داده می‌شود، حال آنکه مطالبات خدا نادیده انگاشته می‌شود.»

> “In setting aside the law of God, men know not what they are doing. God’s law is the transcript of His character. It embodies the principles of His kingdom. He who refuses to accept these principles is placing himself outside the channel where God’s blessings flow.” Christ’s Object Lessons, 305.

> «با کنار نهادنِ شریعتِ خدا، انسان‌ها نمی‌دانند که چه می‌کنند. شریعتِ خدا بازنمودِ مکتوبِ سیرتِ اوست. این شریعت، اصولِ پادشاهیِ او را در خود مجسّم می‌سازد. آن‌که از پذیرفتنِ این اصول سر باز می‌زند، خویشتن را بیرون از مجرایی قرار می‌دهد که برکاتِ خدا از آن جاری می‌شود.» Christ’s Object Lessons, 305.

The character of Christ is His image, and it includes that He is a jealous God. God’s jealousy was manifested in Christ when He twice cleansed the temple. In the first temple cleansing the disciples who witnessed the work were then led to remember that the Scriptures referenced God’s jealousy.

شخصیت مسیح، صورتِ اوست، و این نیز در آن داخل است که او خدای غیور است. غیرتِ خدا در مسیح آنگاه ظاهر شد که او دو بار هیکل را تطهیر کرد. در نخستین تطهیرِ هیکل، شاگردانی که آن عمل را مشاهده کردند، آنگاه به یاد آوردند که کتب مقدس به غیرتِ خدا اشاره کرده است.

> And the Jews’ Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. John 2:13–17.

> اور یہودیوں کی عیدِ فِصح نزدیک تھی، اور یسوع یروشلم کو گیا، اور ہیکل میں اُن لوگوں کو پایا جو بیل، بھیڑیں اور کبوتر بیچتے تھے، اور صراف بیٹھے تھے۔ اور اُس نے چھوٹی رسّیوں کا ایک کوڑا بنا کر اُن سب کو، اور بھیڑوں اور بیلوں کو، ہیکل سے نکال دیا؛ اور صرافوں کا روپیہ بکھیر دیا، اور اُن کی میزیں اُلٹ دیں؛ اور جو کبوتر بیچتے تھے اُن سے کہا، اِن چیزوں کو یہاں سے لے جاؤ؛ میرے باپ کے گھر کو تجارت کا گھر نہ بناؤ۔ اور اُس کے شاگردوں کو یاد آیا کہ لکھا ہے، تیرے گھر کی غیرت مجھے کھا گئی ہے۔ یوحنا 2:13–17۔

In the Scriptures, both the Hebrew and the Greek the word “zealous” is also the word “jealous.” They are the same word. When Christ cleansed the temple, He was manifesting God’s jealousy, which is the attribute of God’s character that is identified in the second commandment, and it is especially manifested against idolatry. When Moses descended the mount with the two tables and understood what Aaron had done and what the people were doing, he broke the two tables. The two tables were the true image of jealously, for they were physical representations that identified God as a jealous God. When Moses broke the two tables, he was manifesting the very jealousy that is identified in the second commandment.

در کتاب‌مقدس، چه در عبری و چه در یونانی، واژۀ «غیور» همان واژۀ «حسود» نیز هست. این دو یک واژه‌اند. هنگامی که مسیح هیکل را تطهیر کرد، غیرتِ خدا را آشکار می‌ساخت؛ و این همان صفت از شخصیت خداست که در فرمان دوم شناسانده شده است، و به‌ویژه در برابر بت‌پرستی ظاهر می‌گردد. هنگامی که موسی با دو لوح از کوه فرود آمد و دریافت که هارون چه کرده بود و قوم چه می‌کردند، آن دو لوح را شکست. آن دو لوح صورتِ حقیقیِ غیرت بودند، زیرا نمودهای جسمانی‌ای بودند که خدا را به‌عنوان خدای غیور معرفی می‌کردند. هنگامی که موسی آن دو لوح را شکست، همان غیرتی را ظاهر می‌ساخت که در فرمان دوم شناخته شده است.

> And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written. And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables. And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp. And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear. And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses’ anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount. Exodus 32:15–19.

> پس موسی برگشت و از کوه فرود آمد، و دو لوحِ شهادت در دستش بود؛ لوح‌ها بر هر دو سوی خود نوشته شده بودند؛ بر این سو و بر آن سو نوشته شده بودند. و آن لوح‌ها ساختهٔ خدا بود، و آن نوشته، نوشتهٔ خدا بود که بر لوح‌ها منقوش شده بود. و چون یوشع آواز قوم را هنگامی که فریاد می‌زدند شنید، به موسی گفت: «آوازِ جنگ در اردوگاه است.» و او گفت: «این نه آوازِ کسانی است که برای غلبه فریاد می‌زنند، و نه آوازِ کسانی که از شکست ناله می‌کنند؛ بلکه آوازِ کسانی را که سرود می‌خوانند می‌شنوم.» و واقع شد که چون به اردوگاه نزدیک شد، گوساله و رقص را دید؛ و خشم موسی افروخته شد، و لوح‌ها را از دست‌های خود افکند و آنها را در پای کوه شکست. خروج ۳۲:‏۱۵–۱۹.

The two tables were the testimony of God’s character. The character of God is the image that is to be formed in men through the righteousness of Christ. The two tables are the true image of jealousy, and Aaron had produced a counterfeit image of jealousy at the very time that the true image of jealousy was being delivered to ancient Israel. Those who have Christ formed within have His image, and the robe of His righteousness, yet Aaron’s celebrants were dancing naked, for they were Laodiceans. Laodiceans are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.”

دو لوح، گواهِ شخصیتِ خدا بودند. شخصیتِ خدا همان صورتی است که باید به‌واسطهٔ عدالتِ مسیح در انسان‌ها پدید آید. آن دو لوح، صورتِ حقیقیِ غیرت بودند، و هارون درست در همان زمانی که صورتِ حقیقیِ غیرت به اسرائیلِ باستان سپرده می‌شد، صورتِ جعلیِ غیرت را پدید آورده بود. آنان که مسیح در درونشان شکل گرفته است، صورتِ او و جامهٔ عدالتِ او را دارند؛ بااین‌حال، جشن‌گیرندگانِ هارون برهنه می‌رقصیدند، زیرا لائودیکیه‌ای بودند. لائودیکیه‌ای‌ها «بدبخت و بیچاره و فقیر و کور و برهنه» هستند.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:25.

> و چون موسی دید که قوم برهنه‌اند—زیرا هارون ایشان را برای رسوایی‌شان در میان دشمنانشان برهنه ساخته بود—خروج ۳۲:۲۵.

In 1856, seven years before the counterfeit chart was produced, both James and Ellen White identified that the movement had transitioned into the Laodicean condition. In 1863, Adventism was as spiritually “naked” as was ancient Israel literally “naked” as they danced around the counterfeit image of jealousy. The counterfeit that Aaron had made was an idol made of gold, but it was an image of a calf, which is a beast. It was an image of the beast, and also an image to the beast. The golden calf was an image of the beast, but it also had been dedicated to the gods that Aaron unrighteously declared had delivered Israel from Egyptian bondage.

در سال ۱۸۵۶، هفت سال پیش از آن‌که نمودارِ جعلی پدید آید، هم جیمز و هم الن وایت تشخیص دادند که آن جنبش به وضعیت لائودیکیه انتقال یافته است. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم از لحاظ روحانی به همان اندازه «عریان» بود که اسرائیلِ باستان به‌طورِ واقعی «عریان» بود، آنگاه که گردِ تصویرِ جعلیِ غیرت به رقص می‌پرداختند. آن جعل که هارون ساخته بود، بتی از طلا بود، اما تمثالِ گوساله‌ای بود که حیوانی است. آن، تمثالِ وحش بود، و نیز تمثالی برای وحش. گوسالهٔ زرین تمثالِ وحش بود، اما همچنین به خدایانی تقدیس شده بود که هارون به ناراستی اعلام کرده بود اسرائیل را از بندگیِ مصر رهانیده‌اند.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:4–6.

> و او آنها را از دست ایشان گرفت و آن را با قلمِ حکاکی شکل داد، پس از آنکه آن را گوساله‌ای ریخته‌شده ساخت؛ و گفتند: «ای اسرائیل، اینان خدایان تو هستند که تو را از سرزمین مصر بیرون آوردند.» و چون هارون این را دید، مذبحی در برابر آن بنا کرد؛ و هارون ندا درداد و گفت: «فردا عیدی برای خداوند خواهد بود.» و بامدادانِ روز بعد، ایشان برخاستند و قربانی‌های سوختنی تقدیم کردند و قربانی‌های سلامتی آوردند؛ و قوم نشستند تا بخورند و بنوشند، و برخاستند تا لهو و لعب کنند. خروج 32:4–6.

The golden calf was an image of a beast, but it was dedicated to false gods, and so it was also an image (offering) to the beast. The image was made of gold, which is the symbol of Babylon, and it was a calf, which is the highest form of offering in the sanctuary service. It was dedicated to the gods of Egypt. Mystery Babylon (for all the prophetic testimonies identify the end of the world) consists of a woman riding upon a beast. The beast the woman rides is the United Nations (ten kings), and is a symbol of the dragon, atheism and Egypt. The woman herself is a counterfeit of God’s true church. The golden calf that Aaron dedicated to the gods of Egypt typified the great whore of Revelation seventeen, who is Babylon (gold), riding upon a beast (Egypt) and a counterfeit church (calf).

گوسالهٔ زرّین تصویری از یک وحش بود، امّا به خدایانِ دروغین تقدیم شده بود، و از این‌رو همچنین تصویری (قربانی‌ای) برای وحش نیز بود. آن تصویر از طلا ساخته شده بود، که نماد بابل است، و گوساله بود، که عالی‌ترین صورتِ قربانی در خدمتِ قدس است. آن به خدایانِ مصر تقدیم شده بود. بابلِ اسرارآمیز (زیرا همهٔ شهادت‌های نبوی پایانِ جهان را معیّن می‌کنند) از زنی تشکیل شده است که بر وحشی سوار است. آن وحشی که زن بر آن سوار است، سازمان ملل متحد است (ده پادشاه)، و نمادی از اژدها، الحاد، و مصر است. خودِ آن زن بدلی از کلیسای حقیقیِ خداست. گوسالهٔ زرّینی که هارون به خدایانِ مصر تقدیم کرد، نمودِ سابقِ فاحشهٔ عظیمِ مکاشفهٔ هفده بود، که بابل (طلا) است، سوار بر وحش (مصر)، و کلیسایی بدلی (گوساله).

At the same time Aaron built an altar, which, as just defined, represents Christ, the true altar. He then instituted a counterfeit system of worship, for he proclaimed a feast to the Lord on the following day. Aaron’s golden calf was an image “of” and “to” the beast, and it was set up “before” a counterfeit Christ, and a day was set aside to celebrate his false system of worship.

در همان زمان، هارون مذبحی بنا کرد که، چنان‌که همین‌اکنون بیان شد، نمایانگر مسیح، مذبح حقیقی، است. سپس او نظامی جعلی از عبادت برقرار ساخت، زیرا اعلام کرد که در روز بعد، عیدی برای خداوند خواهد بود. گوسالهٔ زرینِ هارون تمثالی «از» و «برای» وحش بود، و «در برابرِ» مسیحی جعلی برپا شد، و روزی نیز برای بزرگداشت نظام کاذبِ عبادت او معین گردید.

The United States is the power that sets up an image to the beast and then forces the world to follow its example. The United States has power to force that system of worship upon the world, and it does so in sight of the beast “before” it.

ایالات متحده قدرتی است که تصویری برای وحش برپا می‌کند و سپس جهان را وامی‌دارد که از نمونهٔ آن پیروی کند. ایالات متحده قدرت آن را دارد که آن نظام عبادت را بر جهان تحمیل کند، و این کار را در برابرِ وحش، «پیش روی» آن، انجام می‌دهد.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> اور میں نے ایک اور حیوان کو زمین میں سے نکلتے دیکھا؛ اور اُس کے دو سینگ برّہ کی مانند تھے، اور وہ اژدہا کی مانند بولتا تھا۔ اور وہ پہلے حیوان کا سارا اختیار اُس کے سامنے استعمال کرتا ہے، اور زمین اور اُس کے باشندوں کو اُس پہلے حیوان کی پرستش کرنے پر مجبور کرتا ہے، جس کا مہلک زخم شفا پا گیا تھا۔ مکاشفہ 13:11، 12۔

The man of sin, who is the papacy, is the sea beast of Revelation thirteen. When the United States speaks as a dragon, at the soon-coming Sunday law, it then begins to force the world to set up an image to the beast “before” it. The beast before the United States (the earth beast), is the papacy (the sea beast). The papacy is a counterfeit Christ, and Aaron had set up his golden image, before a counterfeit Christ, for Christ is the true altar. Aaron then instituted a false system of worship as represented by the proclamation of the feast day that was to take place on the next day. The United States also forces a false system of worship, and it is also associated with a counterfeit day of worship.

گناه‌مرد، که همانا پاپیّت است، همان وحش دریاییِ مکاشفه سیزده است. هنگامی که ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید، در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، آنگاه آغاز می‌کند که جهان را وادار سازد تا برای وحش، «در برابر» آن، صورتی برپا کند. وحشی که در برابر ایالات متحده (وحش زمینی) است، پاپیّت (وحش دریایی) است. پاپیّت مسیحی جعلی است، و هارون صورت زرین خود را در برابرِ مسیحی جعلی برپا کرد، زیرا مسیح قربانگاه حقیقی است. سپس هارون نظامی کاذب از عبادت را برقرار ساخت، چنان‌که با اعلام روز عیدی که قرار بود در روز بعد برگزار شود، نشان داده شده است. ایالات متحده نیز نظامی کاذب از عبادت را تحمیل می‌کند، و آن نیز با روزی جعلی برای عبادت مرتبط است.

When Moses descended the mount, the controversy was between the true and the false image of jealousy—the image of Christ or the image of Satan. The counterfeit consisted of a counterfeit Christ (the altar), a counterfeit experience (Laodicean), a counterfeit day of worship (“tomorrow is a feast of the Lord”). The rebellion of the golden calf represents the rebellion of the soon-coming Sunday law, but it also represents the rebellion of Laodicean Adventism in 1863.

هنگامی که موسی از کوه فرود آمد، مجادله میان صورتِ حقیقی و صورتِ کاذبِ غیرت بود—صورتِ مسیح یا صورتِ شیطان. این جعل، مشتمل بود بر مسیحی جعلی (مذبح)، تجربه‌ای جعلی (لائودیکیه‌ای)، و روزی جعلی برای عبادت («فردا عیدِ یَهُوَه است»). عصیانِ گوسالهٔ زرین نمایانگر عصیانِ قانونِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد، اما همچنین نمایانگر عصیانِ اَدوِنتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳ نیز هست.

In 1863, a counterfeit table was introduced to cover up the jewels of Miller’s dream as represented upon Habakkuk’s two tables. Those two tables had been typified by the two tables Moses received on the mount. In 1863, a legal connection was made with the government of the United States, thus ending the Millerite movement and legally registering the Laodicean movement as the Seventh-day Adventist church. That relationship was represented by Aaron’s image to the beast, which prophetically is defined as the combination of Church and State, thus typifying the Millerites establishing a Church-State relationship in 1863, and also typifying the United States at the soon-coming Sunday law.

در سال ۱۸۶۳، جدولی جعلی عرضه شد تا جواهرات رؤیای میلر را، چنان‌که بر دو لوح حبقوق نمایان شده بود، بپوشاند. آن دو لوح به‌واسطهٔ دو لوحی که موسی بر کوه دریافت کرد، نمونه‌وار پیش‌تر ترسیم شده بودند. در سال ۱۸۶۳، پیوندی قانونی با حکومت ایالات متحده برقرار شد و بدین‌سان حرکت میلری پایان یافت و حرکت لائودیکیه به‌طور قانونی به‌عنوان کلیسای ادونتیست روز هفتم به ثبت رسید. آن رابطه به‌وسیلهٔ تصویرِ وحشِ هارون نمایان گردید، که از لحاظ نبوی به‌عنوان ترکیب کلیسا و دولت تعریف می‌شود؛ بنابراین، این امر نمونه‌وار بیانگر آن است که میلریان در سال ۱۸۶۳ رابطه‌ای میان کلیسا و دولت برقرار کردند، و نیز نمونه‌وار بیانگر ایالات متحده در قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است.

Aaron’s naked dancing fools, representing the counterfeit experience of Laodicea, is just as the Millerite movement had become in 1856. The spiritual experience represented by Aaron’s dancing fools was contrasted with the experience of Moses, who was manifesting the jealousy of God’s character towards idolatry. A “dance” in prophecy is a symbol of deception, and Aaron’s dancing fools, also represented the deception that is brought about by the United States as it forces the world to “dance” to Nebuchadnezzar’s band, while the whore of Tyre sings her songs.

احمقانِ رقصانِ عریانِ هارون، که نمایندهٔ تجربهٔ جعلیِ لائودیکیه‌اند، همان‌گونه بودند که جنبش میلری در سال ۱۸۵۶ بدان مبدل شده بود. تجربهٔ روحانی‌ای که به‌وسیلهٔ احمقانِ رقصانِ هارون نمایانده شده بود، در تقابل با تجربهٔ موسی قرار داشت، که غیرتِ منشِ خدا را نسبت به بت‌پرستی آشکار می‌ساخت. «رقص» در نبوت نمادی از فریب است، و احمقانِ رقصانِ هارون همچنین نمایانگر فریبی بودند که به‌وسیلهٔ ایالات متحده پدید آورده می‌شود، آنگاه که جهان را وامی‌دارد تا به سازِ نبوکدنصر «برقصند»، در حالی که فاحشهٔ صور سرودهای خود را می‌خواند.

In 1863, the Laodicean Millerite movement transitioned to the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church. As identified in previous articles, in 1863, Jericho was rebuilt, for Jericho is a symbol of the affluence of Laodicea and serves as a counterfeit of the city of Jerusalem. In 1863, the introduction of a counterfeit prophetic chart represented a repetition of the history of Aaron, the golden calf and the dancing fools. The history of the Red Sea deliverance has been repeatedly employed by Sister White to illustrate the history of early Adventism, and this application aligns perfectly with the history of Moses and Aaron in the controversy over the image of jealousy.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلریِ لائودیکیه به کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم که به‌طور قانونی به ثبت رسیده بود، انتقال یافت. همان‌گونه که در مقالات پیشین مشخص شده است، در سال ۱۸۶۳ اریحا دوباره بنا شد، زیرا اریحا نمادی از توانگری لائودیکیه است و به‌منزلهٔ بدلی برای شهر اورشلیم عمل می‌کند. در سال ۱۸۶۳، معرفی یک نمودار نبویِ بدلی، نمایانگر تکرار تاریخ هارون، گوسالهٔ زرین، و ابلهانِ رقصان بود. تاریخ رهایی از دریای سرخ بارها توسط خواهر وایت برای به تصویر کشیدن تاریخ ادونتیسم نخستین به‌کار گرفته شده است، و این کاربرد به‌طور کامل با تاریخ موسی و هارون در مناقشه بر سر تمثالِ حسادت انطباق دارد.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began as an image of jealousy was placed in the gate (church), which was before the altar (Christ). That first generation then “entered” into an escalating history of abominations.

در سال ۱۸۶۳، نسل نخست ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای آغاز شد، آنگاه که تمثالِ غیرت در دروازه (کلیسا)، که در برابر مذبح (مسیح) بود، نهاده شد. سپس آن نسل نخست به تاریخی فزاینده از مکروهات «وارد» شد.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> پس او به من گفت: «ای پسر انسان، اکنون چشمان خود را به سوی شمال برافراز.» پس چشمان خود را به سوی شمال برافراشتم، و اینک در جانب شمال، نزد دروازۀ مذبح، این تمثالِ غیرت در مدخل بود. حزقیال ۸:۵.

We will continue these considerations in the next article.

ما این ملاحظات را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> «در این زمانِ هولناک و پرهیبت، وضعیت ما چیست؟ آه، چه غروری در کلیسا حاکم است، چه ریاکاری‌ای، چه فریبی، چه دلبستگی‌ای به پوشاک، سبک‌سری، و سرگرمی، و چه اشتیاقی به برتری‌جویی! همهٔ این گناهان ذهن را تیره ساخته‌اند، به‌گونه‌ای که امور جاودانی تشخیص داده نشده‌اند. آیا نباید کتب مقدس را بکاویم تا بدانیم در تاریخ این جهان در کجا ایستاده‌ایم؟ آیا نباید نسبت به کاری که در این زمان برای ما به انجام می‌رسد، و نیز نسبت به جایگاهی که ما، به‌عنوان گناهکاران، باید در هنگامی که این کارِ کفاره در جریان است اشغال کنیم، بصیرت یابیم؟ اگر برای نجات جان‌های خود اعتنایی داریم، باید تغییری قاطع پدید آوریم. باید خداوند را با توبه‌ای راستین بطلبیم؛ باید با اندوهی عمیقِ جان، به گناهان خود اعتراف کنیم، تا محو گردند.»

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> «دیگر نباید بر زمینِ افسون‌شده باقی بمانیم. ما به‌سرعت به پایانِ مهلتِ آزمایش خود نزدیک می‌شویم. هر جانْ بپرسد: من در حضور خدا در چه وضعی هستم؟ نمی‌دانیم چه زود ممکن است نام‌های ما بر زبانِ مسیح جاری شود و پرونده‌های ما به‌طور نهایی داوری گردد. آه، آه، این داوری‌ها چه خواهند بود؟ آیا با عادلان محسوب خواهیم شد، یا در شمار شریران به حساب خواهیم آمد؟»

> “Let the church arise, and repent of her backslidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands His servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death.

> «اجازه دهید کلیسا برخیزد و از لغزش‌های خود در حضور خدا توبه کند. بگذارید دیدبانان بیدار شوند و شیپور را با آوایی روشن و معیّن به صدا درآورند. این هشداری قطعی است که باید اعلام کنیم. خدا به خادمان خود فرمان می‌دهد: “بلند فریاد کن، دریغ منما، آواز خویش را مانند کرنا بلند کن، و قوم مرا از تقصیرشان و خاندان یعقوب را از گناهانشان آگاه ساز” (اشعیا 58:1). باید توجه مردم جلب شود؛ اگر این کار انجام نگیرد، هر تلاشی بیهوده است؛ حتی اگر فرشته‌ای از آسمان فرود آید و با ایشان سخن گوید، سخنان او بیش از آن سودی نخواهد داشت که گویی در گوش سرد مرگ سخن می‌گوید.»

> “The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self-exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.” Selected Messages, book 1, 125, 126.

> «کلیسا باید برای عمل بیدار شود. روح خدا هرگز نمی‌تواند وارد شود مگر آنکه او راه را آماده سازد. باید تفتیشی صمیمانه در دل‌ها صورت گیرد. باید دعایی متحد و پایدار، و از طریق ایمان، تمسک به وعده‌های خدا وجود داشته باشد. باید، نه پوشاندن بدن با پلاس، چنان‌که در روزگاران قدیم بود، بلکه فروتنیِ عمیقِ جان وجود داشته باشد. ما حتی نخستین دلیلی برای تبریک گفتن به خود و خودبزرگ‌بینی نداریم. باید خویشتن را زیر دست توانای خدا فروتن سازیم. او ظاهر خواهد شد تا طالبانِ راستین را تسلی دهد و برکت بخشد.» Selected Messages, book 1, 125, 126.

Back to Articles