Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Three

کتاب دانیال - شمارهٔ سی‌وسه

The “Seal” of God Impressed at the Sunday Law Decree: A Prophetic Analysis of Daniel Chapter 6

“مُہرِ” خدا جو اتوار کے قانون کے فرمان پر ثبت کی گئی: دانی ایل باب 6 کا ایک نبوتی تجزیہ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 28, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “seal” of God that can be seen, is impressed at the Sunday law decree.

مُهرِ خدا که می‌توان آن را دید، در فرمانِ قانونِ یکشنبه نقش می‌بندد.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

> «هیچ‌یک از ما هرگز مُهر خدا را دریافت نخواهیم کرد، مادامی که بر شخصیت‌های ما حتی یک لکه یا آلودگی باقی باشد. بر عهدهٔ ما گذاشته شده است که نقایص شخصیت خود را برطرف کنیم و هیکل جان را از هر ناپاکی پاک سازیم. آنگاه باران آخر بر ما فرو خواهد ریخت، همان‌گونه که باران اول بر شاگردان در روز پنطیکاست فرو ریخت....»

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> «ای برادران، در کار عظیم آمادگی چه می‌کنید؟ آنان که با جهان متحد می‌شوند، قالب دنیوی را می‌پذیرند و برای نشان وحش آماده می‌گردند. اما آنان که به خویشتن اعتماد ندارند، که در حضور خدا فروتن می‌شوند و جان‌های خود را با اطاعت از حقیقت طاهر می‌سازند، اینان قالب آسمانی را دریافت می‌کنند و برای مُهر خدا بر پیشانی‌های خود آماده می‌شوند. هنگامی که فرمان صادر شود و آن نشان نهاده گردد، شخصیت آنان تا ابد پاک و بی‌لکه باقی خواهد ماند.» Testimonies, volume 5, 214, 216.

Daniel receives the seal that can be seen, when he is thrown into the lion’s den, so the chapter is representing the Sunday law decree.

دانیال آن مُهری را که می‌توان دید دریافت می‌کند، هنگامی که به چاهِ شیران افکنده می‌شود؛ ازاین‌رو این فصل نمایانگر فرمانِ قانونِ یکشنبه است.

> Then these men assembled unto the king, and said unto the king, Know, O king, that the law of the Medes and Persians is, That no decree nor statute which the king establisheth may be changed. Then the king commanded, and they brought Daniel, and cast him into the den of lions. Now the king spake and said unto Daniel, Thy God whom thou servest continually, he will deliver thee. And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:15–17.

> پس این مردان نزد پادشاه گرد آمدند و به پادشاه گفتند: «ای پادشاه، بدان که قانون مادیان و پارسیان این است که هیچ فرمان یا حکمی را که پادشاه برقرار سازد، نتوان تغییر داد.» آنگاه پادشاه فرمان داد، و دانیال را آوردند و او را در لانهٔ شیران افکندند. و پادشاه خطاب به دانیال گفت: «خدای تو که او را پیوسته عبادت می‌کنی، او تو را خواهد رهانید.» و سنگی آوردند و بر دهانهٔ لانه نهادند؛ و پادشاه آن را با مُهر خویش و با مُهر سرورانش مُهر کرد، تا مقصود دربارهٔ دانیال تغییر نیابد. دانیال ۶:‏۱۵–۱۷

The story does not end there, but it does end where it starts. The line of Daniel chapter six illustrates the confederacy that was primarily led by the one hundred and twenty princes, and the two lesser presidents, but included the counselors, captains and governors. The five-fold alliance was formed to deceive the king into persecuting Daniel. The story ends with their judgment, for they are illustrating a special judgment that occurs at the Sunday law; a judgment that is not directed at those representing Daniel or the king, but at those who deceived the king.

داستان در آنجا پایان نمی‌یابد، اما در همان‌جا که آغاز می‌شود به پایان می‌رسد. سیر روایت در باب ششم دانیال، اتحادیه‌ای را به تصویر می‌کشد که اساساً به رهبری یکصد و بیست امیر و دو رئیس فروتر بود، اما مشاوران، سرداران و والیان را نیز در بر می‌گرفت. این ائتلاف پنج‌گانه برای آن شکل گرفت که پادشاه را بفریبند تا دانیال را مورد آزار قرار دهد. داستان با داوری ایشان پایان می‌پذیرد، زیرا آنان مصوّر داوری خاصی هستند که در هنگام قانون یکشنبه رخ می‌دهد؛ داوری‌ای که متوجه کسانی نیست که نماینده دانیال یا پادشاه هستند، بلکه متوجه کسانی است که پادشاه را فریب دادند.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> و پادشاه فرمان داد، و آن مردانی را که بر دانیال اتهام زده بودند آوردند؛ و آنان را، ایشان و فرزندانشان و زنانشان را، به درون کندهٔ شیران افکندند؛ و شیران بر ایشان چیره شدند و پیش از آنکه به قعر کنده برسند، همهٔ استخوان‌هایشان را خرد کردند. دانیال ۶:۲۴.

In the prophetic scenario it is always the church that deceives the state, and chapter six is identifying the deception carried out against the king. After Ahab had witnessed the mighty manifestation of God’s power on Mount Carmel, Elijah led him through the rain back to Jezebel. Ahab had no reason to think that Jezebel would not be impressed with the powerful testimony of God’s power, but Ahab had been deceived concerning Jezebel’s deep-seated hatred of Elijah. The story of Elijah in confrontation with Ahab and Jezebel is again repeated in the story of John the Baptist (who was Elijah), and Herod and Herodias.

در سناریوی نبوی، همواره این کلیساست که دولت را فریب می‌دهد، و باب ششم در حال شناسایی آن فریبی است که بر ضد پادشاه به‌عمل آمد. پس از آنکه اخاب تجلّی عظیم قدرت خدا را بر کوه کرمل مشاهده کرد، ایلیا او را در میان باران نزد ایزابل بازگردانید. اخاب دلیلی نداشت که گمان کند ایزابل از شهادت نیرومند قدرت خدا متأثر نخواهد شد، اما اخاب در مورد نفرت ریشه‌دار ایزابل نسبت به ایلیا فریب خورده بود. سرگذشت ایلیا در رویارویی با اخاب و ایزابل، بار دیگر در سرگذشت یحیی تعمیددهنده (که همان ایلیا بود)، و هیرودیس و هیرودیا، تکرار می‌شود.

When on his birthday, the drunken Herod promised half his kingdom to Salome, (Herodias’ daughter), he did not expect that Herodias would demand the head of John. The kings, whether it be Ahab, Herod or Darius are deceived by the impure woman through the dance of Jezebel’s false prophets, or the dance of Herodias’ daughter, or the five-fold confederacy in the story of Daniel. Pilate was also deceived by a corrupt priesthood, which represented the Jewish “church”, and a church symbolizes a woman.

چون هیرودیس در روز تولد خود، در حال مستی، به سالومه (دختر هیرودیا) وعده داد که نیمی از پادشاهی خویش را به او ببخشد، انتظار نداشت که هیرودیا سرِ یحیی را مطالبه کند. پادشاهان، خواه اَخاب باشند، یا هیرودیس، یا داریوش، به‌وسیلهٔ زنِ ناپاک فریب داده می‌شوند: از طریق رقصِ انبیای دروغینِ ایزابل، یا رقصِ دخترِ هیرودیا، یا ائتلافِ پنج‌گانه در داستان دانیال. پیلاطس نیز به‌وسیلهٔ کهانتی فاسد فریب داده شد؛ کهانتی که نمایندهٔ «کلیسای» یهود بود، و کلیسا نمادِ زن است.

The deception is a characteristic of the prophetic scenario, and Islam of the third Woe is the lie that is employed to deceive the United Nations in the last days through fear. Both the “deception” and the “lie” that produces the deception, are identified in God’s prophetic Word. The role of Islam, and the papacy becoming the eighth head of the seven heads, have already been identified as part of the message that is unsealed in the last days, which is the Revelation of Jesus Christ. Therefore, exposing the deception of Darius in Daniel chapter six is part of the message that makes up the message of the Midnight Cry. The deception is the element that fully heals the deadly wound, thus resurrecting the papacy as the eighth and final kingdom. In the deception of Darius, the two apostate presidents and the one hundred and twenty princes are the representatives of the confederacy of deception who are contrasted with Daniel.

فریب، یکی از ویژگی‌های صحنهٔ نبوی است، و اسلامِ وایِ سوم همان دروغی است که در ایام آخر، از طریق ترس، برای فریفتن سازمان ملل متحد به کار گرفته می‌شود. هم «فریب» و هم «دروغی» که آن فریب را پدید می‌آورد، در کلام نبویِ خدا شناسایی شده‌اند. نقش اسلام، و نیز پاپیّت که سرِ هشتمِ هفت سر می‌گردد، پیشاپیش به‌عنوان بخشی از پیامی که در ایام آخر گشوده می‌شود—یعنی مکاشفهٔ عیسی مسیح—شناسایی شده است. بنابراین، آشکار ساختن فریبِ داریوش در باب ششمِ دانیال، بخشی از پیامی است که پیامِ فریاد نیمه‌شب را تشکیل می‌دهد. فریب، همان عنصری است که زخمِ مهلک را به‌طور کامل شفا می‌بخشد و بدین‌سان پاپیّت را به‌عنوان هشتمین و آخرین پادشاهی دوباره زنده می‌سازد. در فریبِ داریوش، آن دو رئیس‌جمهورِ مرتد و آن یکصد و بیست امیر، نمایندگانِ هم‌پیمانیِ فریب هستند که در تقابل با دانیال قرار داده شده‌اند.

One hundred and twenty is a symbol of God’s disciples at Pentecost.

صد و بیست، نمادِ شاگردانِ خدا در پنتیکاست است.

> And in those days Peter stood up in the midst of the disciples, and said, (the number of names together were about an hundred and twenty.) Acts 1:15.

> و در آن ایّام، پطرس در میان شاگردان برخاست و گفت: (و شمار نام‌ها جملگی نزدیک به صد و بیست نفر بود.) اعمال ۱:۱۵.

Pentecost typifies the Sunday law when the seal is impressed, and the one hundred and twenty princes who deceived Darius, are a symbol of false priesthood at the Sunday law. Two categories of those who deceive the king are presented by the two apostate presidents and the one hundred and twenty apostate princes. The two presidents are classed with Daniel, who is the prophet. The two classes that deceive Darius represent a group of false prophets and a group of corrupted priests.

پنطیکاست، هنگامی را نمونه‌وار می‌نمایاند که در آن قانون یکشنبه برقرار می‌شود و مُهر نقش می‌بندد؛ و آن صد و بیست امیری که داریوش را فریب دادند، نمادی از کهانتِ کاذب در زمان قانون یکشنبه‌اند. دو دسته از کسانی که پادشاه را می‌فریبند، به‌وسیلهٔ آن دو رئیسِ مرتد و آن صد و بیست امیرِ مرتد ارائه شده‌اند. آن دو رئیس در شمار دانیال قرار داده می‌شوند، که نبی است. آن دو طبقه که داریوش را می‌فریبند، نمایانگر گروهی از انبیای کاذب و گروهی از کاهنانِ فاسدند.

> Woe be unto the pastors that destroy and scatter the sheep of my pasture! saith the Lord. Therefore thus saith the Lord God of Israel against the pastors that feed my people; Ye have scattered my flock, and driven them away, and have not visited them: behold, I will visit upon you the evil of your doings, saith the Lord. And I will gather the remnant of my flock out of all countries whither I have driven them, and will bring them again to their folds; and they shall be fruitful and increase. And I will set up shepherds over them which shall feed them: and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall they be lacking, saith the Lord. Behold, the days come, saith the Lord, that I will raise unto David a righteous Branch, and a King shall reign and prosper, and shall execute judgment and justice in the earth. In his days Judah shall be saved, and Israel shall dwell safely: and this is his name whereby he shall be called, THE LORD OUR RIGHTEOUSNESS. Therefore, behold, the days come, saith the Lord, that they shall no more say, The Lord liveth, which brought up the children of Israel out of the land of Egypt; But, The Lord liveth, which brought up and which led the seed of the house of Israel out of the north country, and from all countries whither I had driven them; and they shall dwell in their own land. Mine heart within me is broken because of the prophets; all my bones shake; I am like a drunken man, and like a man whom wine hath overcome, because of the Lord, and because of the words of his holiness. For the land is full of adulterers; for because of swearing the land mourneth; the pleasant places of the wilderness are dried up, and their course is evil, and their force is not right. For both prophet and priest are profane; yea, in my house have I found their wickedness, saith the Lord. Wherefore their way shall be unto them as slippery ways in the darkness: they shall be driven on, and fall therein: for I will bring evil upon them, even the year of their visitation, saith the Lord. Jeremiah 23:1–12.

> وای بر شبانانی که گوسفندان مرتعِ مرا هلاک می‌کنند و پراکنده می‌سازند! خداوند می‌فرماید. پس خداوند، خدای اسرائیل، دربارهٔ شبانانی که قوم مرا می‌چرانند، چنین می‌گوید: شما گلهٔ مرا پراکنده ساخته‌اید و ایشان را رانده‌اید و از ایشان تفقد نکرده‌اید؛ اینک من بدیِ اعمال شما را بر شما جزا خواهم داد، خداوند می‌فرماید. و من باقی‌ماندهٔ گلهٔ خویش را از همهٔ سرزمین‌هایی که ایشان را بدان‌جا رانده‌ام، جمع خواهم کرد و ایشان را بار دیگر به آغل‌هایشان باز خواهم آورد؛ و بارور خواهند شد و افزون خواهند گشت. و بر ایشان شبانانی خواهم گماشت که ایشان را بچرانند؛ و دیگر نخواهند ترسید و هراسان نخواهند شد، و هیچ‌یک مفقود نخواهد گشت، خداوند می‌فرماید. اینک ایامی می‌آید، خداوند می‌فرماید، که برای داود شاخه‌ای عادل بر خواهم انگیخت، و پادشاهی سلطنت خواهد کرد و کامیاب خواهد شد، و در زمین انصاف و عدالت را به‌جا خواهد آورد. در ایام او یهودا نجات خواهد یافت، و اسرائیل در امنیت ساکن خواهد شد؛ و نامی که او بدان خوانده خواهد شد این است: «یهوه عدالت ما». بنابراین، اینک ایامی می‌آید، خداوند می‌فرماید، که دیگر نخواهند گفت: «به حیات خداوند که بنی‌اسرائیل را از سرزمین مصر برآورد»؛ بلکه: «به حیات خداوند که ذریت خاندان اسرائیل را از سرزمین شمال، و از همهٔ سرزمین‌هایی که ایشان را بدان‌جا رانده بود، برآورد و هدایت کرد»؛ و ایشان در زمین خویش ساکن خواهند شد. دل من در اندرونم به سبب انبیا شکسته است؛ همهٔ استخوان‌هایم می‌لرزد؛ من مانند مردی مست شده‌ام، و مانند کسی که شراب بر او چیره گشته باشد، به سبب خداوند، و به سبب کلمات قدوسیت او. زیرا زمین از زناکاران پر است؛ زیرا به سبب لعنت، زمین ماتم می‌گیرد؛ چراگاه‌های دلپذیرِ بیابان خشک شده است، و طریقت ایشان بد است، و قوت ایشان راست نیست. زیرا هم نبی و هم کاهن ناپاک‌اند؛ آری، در خانهٔ خود نیز شرارت ایشان را یافته‌ام، خداوند می‌فرماید. از این رو، راه ایشان برای ایشان همچون راه‌های لغزنده در تاریکی خواهد بود: در آن رانده خواهند شد و در آن خواهند افتاد؛ زیرا من در سال تفقد ایشان، بلا را بر ایشان خواهم آورد، خداوند می‌فرماید. ارمیا 23:1–12.

Jeremiah’s “year of visitation” is the judgment of the conspirators that deceived Darius. The judgment of the false prophets and priests is a subject of the prophetic Word. And just as a corrupt priesthood led out and deceived the Roman authorities against Christ, the conspiracy in Daniel six is addressing that very prophetic truth.

سالِ تفقدِ ارمیا همان داوریِ همدستانی است که داریوش را فریفتند. داوریِ انبیای کاذب و کاهنان، از موضوعاتِ کلامِ نبوی است. و همان‌گونه که کهانتی فاسد، مقاماتِ رومی را بر ضدِ مسیح به پیش راند و فریب داد، توطئهٔ بابِ ششمِ دانیال نیز دقیقاً ناظر به همان حقیقتِ نبوی است.

The prophetic lines of chapter five of Daniel, set forth the executive judgment carried out upon the Republican horn and the nation of the United States at the Sunday law. That judgment is accomplished by Islam of the third Woe, that has snuck into the kingdom through the unguarded southern wall. The line of the Sunday law in chapter three of Daniel, identifies God’s people being lifted up as an ensign to the entire world at that very time. Chapter six is focusing upon the judgment carried out upon the false prophets in that very same history.

خطوطِ نبوتیِ بابِ پنجمِ دانیال، داوریِ اجرایی را که بر شاخِ جمهوری‌خواه و بر ملتِ ایالات متحده در هنگامِ قانونِ یکشنبه اجرا می‌شود، بیان می‌دارد. آن داوری به‌وسیلهٔ اسلامِ وَیلِ سوم به انجام می‌رسد، که از طریقِ دیوارِ جنوبیِ محافظت‌نشده به درونِ پادشاهی رخنه کرده است. خطِ قانونِ یکشنبه در بابِ سومِ دانیال مشخص می‌سازد که قومِ خدا درست در همان زمان به‌عنوانِ عَلَمی برای تمامیِ جهان برافراشته می‌شوند. بابِ ششم بر داوری‌ای تمرکز دارد که در همان تاریخ دقیقاً بر انبیای کاذب اجرا می‌شود.

At the Sunday law in the United States the apostate Protestant horn is made up of two classes, one that upholds Sunday as the day of worship, and the other that vainly professes to uphold Sabbath as the day of worship. Their counterparts within the Republican horn are the Democrat and Republican parties. Each of the two apostate horns were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The two apostate presidents and one hundred and twenty priests in the deception of Darius also represent the two categories of the apostate horn of Protestantism. Though they were actually political figures in the time when the story took place, the prophetic context identifies that it is the apostate religious power that deceives the state.

در هنگام قانونِ یکشنبه در ایالات متحده، شاخِ مرتدِ پروتستان از دو طبقه تشکیل می‌شود: یکی آن که یکشنبه را روزِ عبادت نگاه می‌دارد، و دیگری آن که به باطل ادعا می‌کند که سَبَت را روزِ عبادت نگاه می‌دارد. نظایرِ آن‌ها در درونِ شاخِ جمهوری‌خواه، احزابِ دموکرات و جمهوری‌خواه‌اند. هر یک از آن دو شاخِ مرتد، در زمانِ مسیح به‌وسیلهٔ صدوقیان و فریسیان نمادین گردیدند. آن دو رئیس‌جمهورِ مرتد و یکصد و بیست کاهن در فریبِ داریوش نیز نمایانگرِ دو دستهٔ شاخِ مرتدِ پروتستانتیزم هستند. هرچند آنان در زمانی که آن واقعه رخ داد در واقع شخصیت‌های سیاسی بودند، بافتِ نبوی مشخص می‌سازد که این قدرتِ دینیِ مرتد است که دولت را می‌فریبد.

The story, as illustrated at Mount Carmel, identifies two classes of false prophets; the prophets of Baal and the prophets of the grove (Ashtaroth). Together they typify the combination of church and state, for Baal is a male deity and Ashtaroth is a female deity. Elijah ultimately executed the false prophets of Mount Carmel, just as the confederacy of Daniel chapter six were thrown into the lion’s den.

داستان، چنان‌که بر کوه کرمل به تصویر کشیده شده است، دو طبقه از انبیای کاذب را معرفی می‌کند: انبیای بعل و انبیای بیشه (عشتاروت). این دو با هم اتحاد کلیسا و دولت را به‌صورت نمونه‌وار مجسم می‌سازند، زیرا بعل ایزدی مذکر است و عشتاروت ایزدی مؤنث. ایلیا سرانجام انبیای کاذبِ کوه کرمل را به قتل رسانید، همان‌گونه که هم‌پیمانانِ باب ششم دانیال به درون چاه شیران افکنده شدند.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

> و ایلیاہ نے اُن سے کہا، بعل کے نبیوں کو پکڑ لو؛ اُن میں سے ایک بھی نہ بچنے پائے۔ سو اُنہوں نے اُن کو پکڑ لیا؛ اور ایلیاہ اُن کو نیچے قیشون کے نالے تک لے گیا، اور وہاں اُن کو قتل کر ڈالا۔ 1 سلاطین 18:40۔

In the same Mount Carmel story, represented by John the Baptist, the power that deceives is the daughter. Both stories identify the deceivers as dancing, whether around their offering on Mount Carmel, or at Herod’s drunken birthday party, where Salome did her dance of deception. Together the two lines identify the combination of church and state that is fully formed at the Sunday law, and that the apostate churches of the United States are the daughters of Herodias, who is Jezebel, who both represent Catholicism. Herod’s birthday marks the end of the sixth kingdom of the earth beast, but simultaneously marks the birthday of the seventh kingdom of Bible prophecy (the United Nations).

در همان روایتِ کوه کرمل، که با یحییِ تعمیددهنده بازنمایی شده است، قدرتِ فریبنده «دختر» است. هر دو روایت، فریبندگان را در حال رقص معرفی می‌کنند؛ خواه گردِ قربانیِ خود بر کوه کرمل، و خواه در جشنِ تولدِ مستانهٔ هیرودیس، جایی که سالومه رقصِ فریبِ خود را به‌جا آورد. این دو خط، در کنار یکدیگر، اتحادِ کلیسا و دولت را که در قانونِ یکشنبه به‌طور کامل شکل می‌گیرد، مشخص می‌سازند، و نیز اینکه کلیساهای مرتدِ ایالات متحده، دخترانِ هیرودیاس‌اند، که همان ایزابل است، و هر دو نمایندهٔ کاتولیسیسم هستند. تولدِ هیرودیس پایانِ ششمین پادشاهیِ حیوانِ زمین را مشخص می‌کند، اما هم‌زمان، روزِ تولدِ هفتمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس (سازمان ملل متحد) را نیز رقم می‌زند.

In the very promise to Salome, Herod agrees to give half his kingdom to Salome, identifying the seventh kingdom represents a combination of one-half church and one-half state. The kingdom begins when John’s head is delivered to Herodias. For this reason, the seventh kingdom is represented in Revelation chapter seventeen, as continuing but a short space. It is at the Sunday law that the three-fold union is put in place, for there the ten kings agree to give their short-lived kingdom unto the beast for one “hour.” The one “hour,” is the “hour” of the Sunday law crisis, that begins in the United States and ends when Michael stands up.

در همان وعده‌ای که به سالومه داده می‌شود، هیرودیس موافقت می‌کند که نیمی از مملکت خود را به سالومه بدهد، و بدین‌سان نشان می‌دهد که مملکت هفتم، ترکیبی از یک‌نیم کلیسا و یک‌نیم دولت را نمایندگی می‌کند. این مملکت از هنگامی آغاز می‌شود که سرِ یوحنا به هیرودیا تسلیم می‌گردد. از این رو، مملکت هفتم در مکاشفه باب هفده به‌گونه‌ای تصویر شده است که تنها اندک زمانی دوام می‌آورد. در هنگام قانون یک‌شنبه است که اتحاد سه‌گانه برقرار می‌شود، زیرا در آنجا ده پادشاه موافقت می‌کنند که مملکت کوتاه‌مدت خود را برای یک «ساعت» به وحش بسپارند. آن «یک ساعت»، همان «ساعت» بحران قانون یک‌شنبه است که در ایالات متحده آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که میکائیل برمی‌خیزد.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ اما با آن وحش، برای یک ساعت، قدرت چون پادشاهان می‌یابند. اینان هم‌فکرند، و قدرت و اقتدار خود را به وحش می‌سپارند. اینان با برّه جنگ خواهند کرد، و برّه بر ایشان غالب خواهد آمد؛ زیرا او ربّ‌الارباب و ملک‌الملوک است؛ و آنان که با اویند، خوانده‌شدگان و برگزیدگان و امینان‌اند. مکاشفه 17:12–14

The ten kings, represented by Herod, agree at the birthday of the seventh kingdom to give half their kingdom unto the beast during the Sunday law crisis, which is represented as “one hour.” In that “hour,” the handwriting is written on Belshazzar’s wall. In that “hour,” Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace and are lifted up in a cloud as are the two witnesses of Revelation chapter eleven. The three-fold union is brought together by the deception carried out by the earth beast, who brings fire down out of heaven in sight of men.

ده پادشاه، که به‌وسیلهٔ هیرودیس نمایانده شده‌اند، در زادروز پادشاهی هفتم موافقت می‌کنند که در خلال بحران قانون یکشنبه، که به‌صورت «یک ساعت» نشان داده شده است، نیمی از پادشاهی خود را به وحش بدهند. در آن «ساعت»، نوشته بر دیوار بلشصر نگاشته می‌شود. در آن «ساعت»، شدرک، میشک و عبدنغو به درون کوره افکنده می‌شوند و همان‌گونه که دو شاهدِ مکاشفه فصل یازدهم، در ابری به بالا برده می‌شوند. اتحاد سه‌گانه به‌وسیلهٔ فریبی که از جانب وحشِ زمین به‌کار برده می‌شود پدید می‌آید؛ همان که در برابر دیدگان مردمان، آتشی از آسمان فرو می‌آورد.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> اور میں نے ایک اور حیوان کو زمین میں سے اوپر آتے دیکھا؛ اور اُس کے دو سینگ برّہ کے مانند تھے، اور وہ اژدہا کی مانند بولتا تھا۔ اور وہ پہلے حیوان کا سارا اختیار اُس کے سامنے عمل میں لاتا ہے، اور زمین اور اُس کے باشندوں کو اُس پہلے حیوان کی پرستش کرنے پر مجبور کرتا ہے، جس کا جان لیوا زخم شفا پا گیا تھا۔ اور وہ بڑے بڑے عجائب دکھاتا ہے، یہاں تک کہ آدمیوں کے سامنے زمین پر آسمان سے آگ اُتار لاتا ہے، اور اُن معجزوں کے ذریعہ سے، جنہیں حیوان کے سامنے دکھانے کا اُسے اختیار دیا گیا تھا، زمین کے باشندوں کو فریب دیتا ہے؛ اور زمین کے باشندوں سے کہتا ہے کہ وہ اُس حیوان کے لیے ایک مورت بنائیں، جو تلوار کا زخم کھا چکا تھا اور پھر بھی زندہ رہا۔ مکاشفہ 13:11–14۔

The world is deceived, not so much by the miracles, as it is by “the means of those miracles” which he had power to do. The expression “means of those miracles” is an added phrase, but it places the correct emphasis on the miracles, that should be carefully noted. The way in which the false message (fire from heaven), deceives the world is important to recognize, for we are now in the very history where the populations of planet earth are being hypnotized through an “information super-highway” that is controlled and manipulated by the globalist merchants of the earth. That subject we will leave off until later articles, but we are simply noting now that the deceit of the presidents and princes that was carried out upon Darius, is a specific prophetic subject, containing several connected elements that need to be recognized.

دنیا فریب می‌خورد، نه چندان به‌واسطهٔ معجزات، بلکه به‌واسطهٔ «وسایلِ آن معجزات» که او قدرت داشت آنها را به‌جا آورد. تعبیرِ «وسایلِ آن معجزات» عبارتی افزوده است، اما تأکید درست را بر معجزات می‌نهد؛ تأکیدی که باید با دقت مورد توجه قرار گیرد. شناختنِ شیوه‌ای که آن پیامِ کاذب (آتش از آسمان) به‌وسیلهٔ آن جهان را فریب می‌دهد، اهمیت دارد؛ زیرا اکنون ما دقیقاً در همان برهه‌ای از تاریخ هستیم که جمعیت‌های سیارهٔ زمین از طریق یک «ابرشاهراهِ اطلاعاتی» که در کنترل و دست‌کاریِ بازرگانانِ جهانی‌گرایِ زمین است، مسحور می‌شوند. این موضوع را به مقالات بعدی وامی‌گذاریم، اما در حال حاضر تنها متذکر می‌شویم که فریبِ رؤسا و شاهزادگانی که بر داریوش اِعمال شد، موضوعی نبویِ خاص است که چندین عنصرِ به‌هم‌پیوسته را در بر دارد و باید شناخته شود.

The three-fold union is brought together by the deception of Salome’s sensuous dance before the rulers at Herod’s birthday party. The deception that was forced upon Pilate, that was two-fold in nature, which was the accusation that Christ was causing and promoting sedition against the state power, and also that He was blaspheming against the religious power. In that history three antagonists came together. The Roman power (the state), Barabbas, a false Christ (the false prophet), and the apostate Jewish church (the beast). The apostate church deceived the Roman authority (the state), with the two-fold lie of sedition and blasphemy.

اتحاد سه‌گانه به‌واسطهٔ فریبِ رقصِ شهوانیِ سالومه در برابرِ حاکمان در جشنِ زادروزِ هیرودیس به هم پیوست. آن فریبی که بر پیلاطس تحمیل شد، ماهیتی دوگانه داشت: یکی این اتهام که مسیح موجب برانگیختن و ترویج فتنه علیه قدرتِ دولت می‌شود، و دیگر آن‌که او علیه قدرتِ دینی کفر می‌گوید. در آن تاریخ، سه خصم گرد هم آمدند: قدرتِ روم (دولت)، باراباس، مسیحی کاذب (نبیِ کاذب)، و کلیسای یهودیِ مرتد (وحش). کلیسای مرتد، با دروغِ دوگانهٔ فتنه و کفرگویی، اقتدارِ روم (دولت) را فریب داد.

When Darius is finally awakened to the motivation of his deceivers, he is forced to throw Daniel into the lion’s den. Daniel broke the law of the state by his obedience to the law of God. The lie presented to Darius, was accomplished by exalting Darius’ pride, thus preventing him from recognizing the motivation of his deceivers. The lie and the deception in the story of Daniel and the lion’s den, identifies obedience to God as blasphemy and sedition, which was the same two-fold deception of the cross, and the waymark of the cross aligns with the waymark of the Sunday law.

چون سرانجام داریوش از انگیزهٔ فریب‌دهندگانش آگاه می‌شود، ناگزیر می‌گردد دانیال را به چاهِ شیران افکند. دانیال با اطاعت از شریعت خدا، قانون دولت را نقض کرد. دروغی که به داریوش عرضه شد، با برانگیختن غرور داریوش به انجام رسید، و بدین‌سان او را از تشخیص انگیزهٔ فریب‌دهندگانش بازداشت. دروغ و فریب در حکایت دانیال و چاهِ شیران، اطاعت از خدا را به‌منزلهٔ کفرگویی و فتنه‌انگیزی معرفی می‌کند؛ همان فریبِ دوگانه‌ای که در صلیب نیز وجود داشت، و نشانِ راهِ صلیب با نشانِ راهِ قانونِ یکشنبه همسو است.

The punishment of the religious deceiving power is a subject of Bible prophecy, as is the fact that the religious power deceives the state power.

مجازاتِ مذہبی فریب دینے والی قوت بائبل کی نبوت کا ایک موضوع ہے، اور یہ حقیقت بھی کہ مذہبی قوت ریاستی قوت کو فریب دیتی ہے۔

> “The people see that they have been deluded. They accuse one another of having led them to destruction; but all unite in heaping their bitterest condemnation upon the ministers. Unfaithful pastors have prophesied smooth things; they have led their hearers to make void the law of God and to persecute those who would keep it holy. Now, in their despair, these teachers confess before the world their work of deception. The multitudes are filled with fury. ‘We are lost!’ they cry, ‘and you are the cause of our ruin;’ and they turn upon the false shepherds. The very ones that once admired them most will pronounce the most dreadful curses upon them. The very hands that once crowned them with laurels will be raised for their destruction. The swords which were to slay God’s people are now employed to destroy their enemies. Everywhere there is strife and bloodshed.” The Great Controversy, 655.

> «مردم درمی‌یابند که فریب خورده‌اند. آنان یکدیگر را متهم می‌کنند که ایشان را به هلاکت کشانده‌اند؛ اما همگی در فرو ریختن تلخ‌ترین محکومیت خویش بر خادمان دین متحد می‌شوند. شبانانِ بی‌وفا سخنانِ دلپذیرِ کاذب نبوت کرده‌اند؛ آنان شنوندگان خود را به این سوق داده‌اند که شریعت خدا را باطل سازند و کسانی را که می‌خواستند آن را مقدس نگاه دارند، آزار رسانند. اکنون این معلمان، در نومیدیِ خود، کارِ فریبکارانهٔ خویش را در برابر جهانیان اعتراف می‌کنند. انبوه مردم از خشم لبریز می‌شوند. فریاد برمی‌آورند: «ما هلاک شده‌ایم!» «و شما سبب تباهی ما هستید»؛ و بر ضد آن شبانانِ دروغین برمی‌خیزند. همان کسانی که زمانی بیش از همه ایشان را می‌ستودند، هولناک‌ترین نفرین‌ها را بر آنان جاری خواهند ساخت. همان دست‌هایی که زمانی تاج‌های افتخار بر سر ایشان نهاده بود، اکنون برای نابودی‌شان برافراشته خواهد شد. شمشیرهایی که قرار بود قوم خدا را از پا درآورند، اکنون برای نابودی دشمنان آنان به کار گرفته می‌شوند. همه‌جا نزاع و خون‌ریزی است.» جدال عظیم، ۶۵۵.

The religious leaders are turned upon after probation closes, for their flocks recognize that they had been deceived by a lie propagated by the religious leaders. The presidents and princes, along with their families, all suffered the same retributive judgment for the lie they propagated. When Elijah slew the false prophets at Mount Carmel, that same retribution is represented at “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, when “seven thousand” are overthrown.

رهبران مذهبی پس از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش مورد هجوم قرار می‌گیرند، زیرا رمه‌های ایشان درمی‌یابند که به‌وسیلهٔ دروغی که رهبران مذهبی اشاعه داده بودند، فریب خورده‌اند. رؤسا و شاهزادگان، همراه با خانواده‌های خود، همگی همان داوریِ مکافات‌آمیز را به سبب دروغی که اشاعه دادند، متحمل شدند. هنگامی که ایلیا انبیای دروغین را در کوه کرمل کشت، همان مکافات در «زلزلهٔ عظیم»ِ مکاشفه باب یازده به تصویر کشیده شده است، آنگاه که «هفت هزار» سرنگون می‌شوند.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> او در همان ساعت زلزلۀ عظیمی واقع شد، و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار تن از مردم کشته شدند؛ و باقی‌ماندگان هراسان شدند و جلال را به خدای آسمان دادند. مکاشفه ۱۱:۱۳

In the fulfillment of the great earthquake of the French Revolution the seven thousand that were slain represented the royalty of France. At the “hour” of the great earthquake that is the Sunday law, the seven thousand that are slain represent Seventh-day Adventists who bow to Rome, for only those that understand the accountability of the Seventh-day Sabbath receive the mark of the beast when the Sunday law arrives.

در تحقق زلزلهٔ عظیمِ انقلاب فرانسه، آن هفت هزار نفری که کشته شدند، نمودار سلطنتِ فرانسه بودند. در «ساعتِ» آن زلزلهٔ عظیم، یعنی قانونِ یکشنبه، آن هفت هزار نفری که کشته می‌شوند نمایانگر ادونتیست‌های روز هفتم‌اند که در برابر روم سر فرود می‌آورند، زیرا تنها کسانی که مسئولیتِ سَبَّتِ روز هفتم را درک می‌کنند، هنگامی که قانونِ یکشنبه فرا رسد، نشانِ وحش را دریافت می‌کنند.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “تبدیلِ سبت، نشان یا علامتِ اقتدارِ کلیسای روم است. آنان که با درکِ مطالباتِ حکمِ چهارم، برمی‌گزینند که به جای سبتِ حقیقی، سبتِ کاذب را نگاه دارند، بدین‌وسیله به همان قدرتی ادای حرمت می‌کنند که تنها به فرمانِ آن، چنین کاری مقرر شده است. نشانِ وحش، همان سبتِ پاپی است که جهان آن را به جای روزی که خدا معین کرده بود، پذیرفته است.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> «किन्तु भविष्यवाणी में निर्दिष्ट पशु की छाप ग्रहण करने का समय अभी नहीं आया है। परीक्षा का समय अभी नहीं आया है। प्रत्येक कलीसिया में सच्चे मसीही हैं, रोमन कैथोलिक समुदाय भी इससे अपवाद नहीं है। किसी को भी तब तक दोषी नहीं ठहराया जाता जब तक उसे ज्योति न मिल जाए और वह चौथी आज्ञा के बंधनकारी दायित्व को न देख ले। परन्तु जब जाली सब्त को लागू करने वाला आदेश जारी किया जाएगा, और जब तीसरे स्वर्गदूत का ऊँचा पुकार मनुष्यों को पशु और उसकी प्रतिमा की उपासना के विरुद्ध चेतावनी देगा, तब झूठे और सच्चे के बीच की रेखा स्पष्ट रूप से खिंच जाएगी। तब जो लोग अब भी अपराध में बने रहेंगे, वे अपने माथों पर या अपने हाथों में पशु की छाप ग्रहण करेंगे।»

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «با گام‌هایی شتابان به این دوره نزدیک می‌شویم. هنگامی که کلیساهای پروتستان با قدرت سکولار متحد شوند تا دینی کاذب را پشتیبانی کنند، دینی که نیاکان ایشان به سبب مخالفت با آن سخت‌ترین آزارها را متحمل شدند، آنگاه سَبَّتِ پاپی به‌وسیلهٔ اقتدار مشترک کلیسا و دولت تحمیل خواهد شد. ارتدادی ملی پدید خواهد آمد که فرجام آن جز ویرانی ملی نخواهد بود.» Bible Training School، 2 فوریه 1913.

The “seven thousand” who are overthrown at the “hour” of the great earthquake, that is the Sunday law, are also paralleled by the “seven thousand” who refused to bow to Jezebel in the time of Elijah.

آن «هفت هزار» نفری که در «ساعت» زلزلهٔ عظیم، یعنی قانون یکشنبه، سرنگون می‌شوند، همچنین با آن «هفت هزار» نفری که در زمان ایلیا از تعظیم کردن در برابر ایزابل سر باز زدند، به موازات نهاده شده‌اند.

> Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:18.

> اما برای خود هفت‌هزار نفر را در اسرائیل باقی گذاشته‌ام، یعنی همهٔ زانوهایی را که نزد بَعل خم نشده‌اند، و هر دهانی را که او را نبوسیده است. اول پادشاهان ۱۹:۱۸

The first reference to seven thousand identifies a faithful group that refused to bow to Jezebel, and the last reference represents a remnant that do bow to Jezebel. When the papacy conquers the glorious land (the earth beast of Revelation thirteen), at the Sunday law, one class is “overthrown” and another class escapes the hand of Babylon’s control, for the message to come out of Babylon then begins.

نخستین اشاره به هفت هزار، گروهی امین را مشخص می‌سازد که از تعظیم کردن در برابر ایزابل سر باز زدند، و آخرین اشاره، باقی‌مانده‌ای را نمایندگی می‌کند که در برابر ایزابل تعظیم می‌کنند. هنگامی که پاپیّت در قانون یکشنبه، سرزمین جلال را فتح می‌کند (وحشِ زمینِ مکاشفه سیزده)، یک طبقه «سرنگون می‌شود» و طبقه‌ای دیگر از دستِ سلطهٔ بابل می‌گریزد، زیرا در آن هنگام پیامِ خروج از بابل آغاز می‌شود.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او همچنین به سرزمینِ جلال داخل خواهد شد، و کشورهای بسیاری واژگون خواهند گردید؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم و موآب و برگزیدگانِ بنی‌عمون. دانیال 11:41.

The word “countries” is an added word, for many countries are not “overthrown” at the Sunday law, but many individual Seventh-day Adventists are, for at that point they are the only ones held accountable to the light of the third angel. They are the “many,” for they were those called to be among those that received the seal of God, but they rejected that calling.

لفظ «countries» لفظی افزوده است، زیرا در هنگام قانون یکشنبه بسیاری از کشورها «سرنگون» نمی‌شوند، بلکه بسیاری از افرادِ ادونتیست روز هفتم سرنگون می‌شوند، زیرا در آن هنگام فقط ایشان در برابر نورِ فرشتهٔ سوم مسئول شناخته می‌شوند. آنان همان «بسیاری» هستند، زیرا ایشان کسانی بودند که خوانده شده بودند تا در شمارِ آنان باشند که مُهر خدا را دریافت کردند، اما آن دعوت را رد کردند.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> و بدو گفت: ای دوست، چگونه بدین‌جا درآمدی، حال آنکه جامۀ عروسی بر تن نداری؟ و او لال ماند. آنگاه پادشاه به خادمان گفت: دست و پای او را ببندید و او را برده، به ظلمتِ بیرونی بیفکنید؛ در آنجا گریه و فغان و فشار دندان‌ها خواهد بود. زیرا بسیاری خوانده می‌شوند، اما برگزیدگان اندک‌اند. متی ۲۲:‏۱۲–۱۴.

The deception of the princes and presidents in Daniel chapter six is identifying the punishment of the religious power that deceives the state power.

فریبِ امراء اور صدران در بابِ ششمِ دانیال، شناساییِ مجازاتِ آن قدرتِ دینی است که قدرتِ دولتی را می‌فریبد.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> اور بادشاہ نے حکم دیا، اور وہ ان لوگوں کو لائے جنہوں نے دانی ایل پر الزام لگایا تھا، اور انہیں، ان کے بچوں اور ان کی بیویوں سمیت، شیروں کی ماند میں ڈال دیا؛ اور شیروں نے ان پر غلبہ پایا اور ان کے غار کی تہ تک پہنچنے سے پہلے ہی ان کی تمام ہڈیاں ٹکڑے ٹکڑے کر ڈالیں۔ دانی ایل 6:24۔

We shall continue the book of Daniel in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به ادامهٔ کتاب دانیال خواهیم پرداخت.

> And what shall I more say? for the time would fail me to tell of Gedeon, and of Barak, and of Samson, and of Jephthae; of David also, and Samuel, and of the prophets: Who through faith subdued kingdoms, wrought righteousness, obtained promises, stopped the mouths of lions. Hebrews 11:32, 33.

> اور میں مزید کیا کہوں؟ کیونکہ اگر میں جدعون، اور باراق، اور شمشون، اور افتاح، اور داؤد بھی، اور سموئیل، اور نبیوں کا ذکر کرنے لگوں تو وقت مجھے مہلت نہ دے گا؛ جنہوں نے ایمان کے وسیلہ سے سلطنتوں کو مغلوب کیا، راست‌بازی کے کام انجام دیے، وعدوں کو حاصل کیا، اور شیروں کے منہ بند کیے۔ عبرانیوں 11:32، 33۔

Back to Articles