Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Five

کتابِ دانی ایل — نمبر پینتالیس

The Symbolic Transformation: Unraveling the Mystery of the Daily in the Book of Daniel

دانیال کی کتاب میں «روزانہ» کے بھید کا انکشاف: ایک علامتی تبدیلی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “daily” in the book of Daniel was recognized by William Miller as a symbol of pagan Rome or paganism, but in the last days it is the symbol of the rejection of William Miller’s foundational truths. It represents the end of a rebellion that began in 1863, with the rejection of Miller’s understanding of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six. When Adventism rejected the correct identification of “the daily” as paganism, they turned the symbol of Satan into a symbol of Christ. Isaiah identifies that this work was turning things upside down. The rejection of “the daily” was put in place in the 1930’s (the third generation of Adventism), but it had been a controversy since 1901 (the second generation of Adventism). As with ancient Israel, a progressive rejection of truth led to the acceptance of an error that contained the elements of the unpardonable sin.

«با استمرار» در کتاب دانیال از سوی ویلیام میلر به‌عنوان نمادی از رومِ بت‌پرست یا بت‌پرستی شناخته شد؛ اما در ایام آخر، این نمادِ ردّ حقایقِ بنیادیِ ویلیام میلر است. این امر نمایانگر پایانِ شورشی است که در سال ۱۸۶۳، با ردّ درکِ میلر از «هفت زمان» موسی در لاویان بیست‌وشش آغاز شد. هنگامی که ادونتیسم تشخیصِ درستِ «با استمرار» را به‌عنوان بت‌پرستی رد کرد، نمادِ شیطان را به نمادِ مسیح بدل ساخت. اشعیا مشخص می‌سازد که این کار، واژگون ساختنِ امور بود. ردّ «با استمرار» در دههٔ ۱۹۳۰ (نسل سومِ ادونتیسم) تثبیت شد، اما از سال ۱۹۰۱ (نسل دومِ ادونتیسم) موضوعِ مناقشه بود. همان‌گونه که در مورد اسرائیلِ باستان بود، ردّ تدریجیِ حقیقت به پذیرشِ خطایی انجامید که عناصرِ گناهِ نابخشودنی را در خود داشت.

The unpardonable sin for the quibbling Jews, was represented when they identified the works that Christ had done as the works of Satan. Ancient Israel is the premier symbol of modern Israel, and modern Israel did that very thing, only in reverse. They took the works of Satan (paganism), and attributed those works to Christ. Ancient Israel’s rebellion includes their choice of Satan as their king.

گناه نابخشودنیِ یهودیانِ خرده‌گیر آن‌گاه به تصویر کشیده شد که کارهایی را که مسیح انجام داده بود، کارهای شیطان شناختند. اسرائیلِ باستان نمادِ برترِ اسرائیلِ جدید است، و اسرائیلِ جدید دقیقاً همین کار را انجام داد، اما به‌صورت معکوس. آنان اعمالِ شیطان (بت‌پرستی) را برگرفتند و آن اعمال را به مسیح نسبت دادند. عصیانِ اسرائیلِ باستان دربرگیرندهٔ برگزیدنِ شیطان به‌عنوان پادشاهِ خویش نیز هست.

> When Pilate therefore heard that saying, he brought Jesus forth, and sat down in the judgment seat in a place that is called the Pavement, but in the Hebrew, Gabbatha. And it was the preparation of the passover, and about the sixth hour: and he saith unto the Jews, Behold your King! But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. Then delivered he him therefore unto them to be crucified. And they took Jesus, and led him away. John 19:13–16.

> پس چون پیلاطس آن سخن را شنید، عیسی را بیرون آورد و بر مسند داوری، در موضعی که «سنگ‌فرش» نامیده می‌شد و به زبان عبرانی «جَبّاثا»، بنشست. و روز تدارکِ عید فِصَح بود، و قریب به ساعت ششم؛ و به یهود گفت: «اینک پادشاه شما!» اما ایشان فریاد برآوردند: «او را بردار، او را بردار، مصلوبش کن!» پیلاطس به ایشان گفت: «آیا پادشاه شما را مصلوب کنم؟» رؤسای کَهَنه پاسخ دادند: «ما را جز قیصر پادشاهی نیست.» پس آنگاه او را بدیشان تسلیم کرد تا مصلوب شود. و ایشان عیسی را گرفتند و بردند. یوحنا ۱۹:‏۱۳–۱۶.

Pilate was the representative of pagan Rome, and Sister White identifies that the dragon who was kicked out of heaven in Revelation chapter twelve, is Satan, but in a secondary sense the dragon, is also pagan Rome. The dragon is therefore symbolized by “the daily.” The end of ancient Israel’s rebellion, when they publicly proclaimed, “We have no king but Caesar,” represented their public declaration that they were subjects of their king, and their king was Satan. That rebellion against God as King, began in the days of Samuel the prophet, when they rejected God as their king and demanded that they be given a human king so they could be as the other nations.

پیلاطس نمایندهٔ رومِ بت‌پرست بود، و خواهر وایت تصریح می‌کند که اژدهایی که در باب دوازدهم مکاشفه از آسمان به زیر افکنده شد، شیطان است؛ اما در معنایی ثانوی، اژدها همچنین رومِ بت‌پرست نیز هست. بنابراین اژدها به‌وسیلهٔ «قربانیِ دائمی» نمادپردازی شده است. پایانِ شورشِ اسرائیلِ باستان، هنگامی که آشکارا اعلام کردند: «ما را جز قیصر پادشاهی نیست»، بیانگرِ اعلانِ علنیِ ایشان بود که رعایایِ پادشاهِ خود هستند، و پادشاهِ ایشان شیطان بود. آن شورش بر ضدّ خدا به‌عنوان پادشاه، در روزگارِ سموئیلِ نبی آغاز شد، آنگاه که خدا را به‌عنوان پادشاهِ خود رد کردند و خواستارِ آن شدند که پادشاهی انسانی به ایشان داده شود تا مانندِ سایرِ امت‌ها باشند.

> Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. 1 Samuel 8:4–8.

> پس تمامی مشایخِ اسرائیل گرد آمدند و نزد سموئیل به رامه آمدند، و به او گفتند: اینک تو پیر شده‌ای، و پسرانت در طریق‌های تو سلوک نمی‌کنند؛ اکنون برای ما پادشاهی بگمار تا همچون همهٔ امت‌ها ما را داوری کند. اما این امر در نظر سموئیل ناپسند آمد، چون گفتند: «برای ما پادشاهی بده تا ما را داوری کند.» و سموئیل نزد خداوند دعا کرد. و خداوند به سموئیل گفت: «به آواز قوم در هر آنچه به تو می‌گویند گوش فرا ده؛ زیرا ایشان تو را رد نکرده‌اند، بلکه مرا رد کرده‌اند تا بر ایشان سلطنت نکنم. موافق تمامی اعمالی که از روزی که ایشان را از مصر بیرون آوردم تا امروز کرده‌اند، و به آن مرا ترک گفته و خدایانِ دیگر را عبادت نموده‌اند، با تو نیز همان‌گونه رفتار می‌کنند.» اول سموئیل ۸:۴–۸

Ancient Israel never recognized that they had rejected God, or that their desire for an earthly king would progress to the point where they crucified the Messiah, and chose Satan as their king. Their rebellion was hidden from their eyes by their own self-righteous ideas that in spite of rejecting God, they were still the chosen people, for after all, they reasoned, God still maintained a holy prophetic ministry, even after Samuel.

اسرائیلِ باستان هرگز درنیافت که خدا را رد کرده‌اند، و نیز این‌که میل آنان به پادشاهی زمینی تا بدان‌جا پیش خواهد رفت که مسیح را مصلوب خواهند کرد و شیطان را به پادشاهی خود برخواهند گزید. سرکشی ایشان از چشمان خودشان به‌واسطۀ تصورات خودپارسانه‌شان پنهان مانده بود؛ تصوراتى که بر اساس آن، با وجود رد کردن خدا، همچنان قوم برگزیده به شمار می‌آمدند، زیرا، به زعم خود، خدا حتی پس از سموئیل نیز همچنان خدمتی نبوی و مقدس را برقرار نگاه داشته بود.

They misinterpreted the prophetic ministry of the prophets, believing that the presence of God’s prophets proved they were God’s chosen people. They did not see that they were far from God and the prophets were seeking to lead them back to God, for they interpreted the activity of the prophets as evidence of God’s leading. This was in spite of their continued rejection of all the messages of the prophets that were sent to them. The same deception came upon Adventism in 1863.

آنان خدمت نبویِ انبیا را به خطا تفسیر کردند و گمان بردند که حضور انبیای خدا ثابت می‌کند که ایشان قومِ برگزیدهٔ خدایند. آنان درنیافتند که از خدا دور افتاده‌اند و انبیا در پی آن‌اند که ایشان را به سوی خدا بازگردانند، زیرا فعالیت انبیا را دلیلی بر هدایت خدا می‌پنداشتند. این امر با وجود آن بود که پیوسته همهٔ پیام‌های انبیایی را که نزد ایشان فرستاده شده بودند، رد می‌کردند. همین فریب در سال ۱۸۶۳ بر ادونتیسم نیز عارض شد.

Adventism rejected the movement that had been brought together through the ministry of William Miller, and chose to become a legally registered church the same year in which they rejected Moses’ message of the “seven times,” as delivered by Elijah (William Miller). The same year they produced a counterfeit prophetic chart, that could no longer be read, and could no longer “speak” as per Habakkuk 2, verse 3, for it required a handout to explain it. Habakkuk’s charts could be read just as they existed and therefore they could “speak”.

ادونتیسم جنبشی را که از طریق خدمت ویلیام میلر گرد آمده بود رد کرد، و در همان سالی که پیام موسی دربارهٔ «هفت زمان» را ــ چنان‌که به‌واسطهٔ ایلیا (ویلیام میلر) ابلاغ شده بود ــ رد نمود، برگزید که به کلیسایی با ثبت قانونی تبدیل شود. در همان سال، ایشان نقشهٔ نبوتیِ بدلی‌ای پدید آوردند که دیگر قابل خواندن نبود و دیگر نمی‌توانست مطابق حبقوق ۲:۳ «سخن بگوید»، زیرا برای توضیح آن به جزوه‌ای نیاز بود. نقشه‌های حبقوق همان‌گونه که بودند قابل خواندن بودند، و ازاین‌رو می‌توانستند «سخن بگویند».

Adventism refused to accomplish any self-examination of the choice they made in 1863, for after all they had the prophetess among them, proving they were the remnant people identified in the book of Revelation, which had the Spirit of Prophecy. They manifested the same spirit and attitude of ancient Israel, and the rebellion that began with the rejection of the first jewel that was discovered by Miller, ultimately led to their rejection of Miller’s identification of the jewel of “the daily” also.

اَدونتیسم از انجام هرگونه خودآزمایی دربارهٔ انتخابی که در سال ۱۸۶۳ کردند، سر باز زد؛ زیرا، به هر حال، نبیّه را در میان خود داشتند، و همین را دلیلی می‌دانستند بر این‌که ایشان همان قومِ بقیّه‌ای هستند که در کتاب مکاشفه مشخص شده است؛ همانانی که روحِ نبوت را دارند. آنان همان روحیه و طرز تلقیِ اسرائیلِ باستان را آشکار ساختند، و آن شورشی که با ردّ نخستین گوهری که به‌وسیلهٔ میلر کشف شده بود آغاز گردید، سرانجام به ردّ شناساییِ میلر از گوهرِ «قربانیِ دائمی» نیز انجامید.

Modern Israel rejected Miller’s understanding of “the daily,” a symbol of pagan Rome, which in turn is a symbol of Satan, and claimed that “the daily” is a symbol of Christ. In other words, modern Israel chose to accept a satanic symbol as a symbol of Christ. Just as ancient Israel proclaimed that they had no king but Caesar, a representative of pagan Rome, which is a symbol of Satan.

اسرائیلِ جدید، فهمِ میلر از «قربانیِ دائمی» را که نمادی از رومِ بت‌پرست است و آن نیز به نوبهٔ خود نمادی از شیطان است، رد کرد و ادعا نمود که «قربانیِ دائمی» نمادی از مسیح است. به عبارت دیگر، اسرائیلِ جدید برگزید که نمادی شیطانی را به‌عنوان نمادی از مسیح بپذیرد. همان‌گونه که اسرائیلِ باستان اعلام کرد که پادشاهی جز قیصر ندارد، که نمایندهٔ رومِ بت‌پرست است و آن نیز نمادی از شیطان است.

In terms of prophetic application, that choice demanded that modern Israel would need to redefine chapters seven, eight and nine of Daniel, which were the very chapters that are represented by the Ulai River, and were the increase of knowledge in Millerite history. They would be forced to change those chapters, for chapter eight directly references “the daily” three times.

Desde el punto de vista de la aplicación profética, esa elección exigía que el Israel moderno tuviera que redefinir los capítulos siete, ocho y nueve de Daniel, que eran precisamente los capítulos representados por el río Ulai y constituían el aumento de conocimiento en la historia millerita. Se verían obligados a cambiar esos capítulos, pues el capítulo ocho hace referencia directa al “continuo” tres veces.

Forced by the history where the vision of the Ulai River was unsealed, the Millerites could see no other earthly kingdoms before Christ returned and set up His everlasting kingdom, as represented in Daniel chapter two. They therefore treated the fourth kingdom of Rome as one kingdom with two aspects. Those two aspects were directly represented in chapters seven and eight of Daniel. Daniel identifies that the vision he received in chapter eight was to be understood in connection with the vision of chapter seven.

مجبور به تاریخی که در آن رؤیای رود اولای مُهرگشایی شد، میلری‌ها پیش از آن‌که مسیح بازگردد و پادشاهی جاودانی خویش را، چنان‌که در باب دوم دانیال نمود یافته است، برپا سازد، هیچ پادشاهی زمینی دیگری را نمی‌توانستند ببینند. ازاین‌رو، آنان چهارمین پادشاهیِ روم را یک پادشاهی با دو وجه تلقی می‌کردند. آن دو وجه به‌طور مستقیم در باب‌های هفتم و هشتم دانیال بازنمایی شده‌اند. دانیال تصریح می‌کند که رؤیایی که در باب هشتم دریافت کرد، باید در پیوند با رؤیای باب هفتم فهمیده شود.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. Daniel 8:1.

> پادشاهی بلشصر کے تیسرے سال میں مجھ پر، یعنی مجھ دانی ایل پر، اُس رُؤیا کے بعد جو پہلے مجھ پر ظاہر ہوئی تھی، ایک اور رُؤیا ظاہر ہوئی۔ دانی ایل 8:1۔

The vision “which appeared unto” Daniel “at the first,” was the vision of chapter seven.

رؤیایی که «در ابتدا» بر دانیال «ظاهر شد»، همان رؤیای باب هفتم بود.

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> در سالِ اوّلِ بلشصر، پادشاهِ بابل، دانیال بر بسترِ خویش خوابی دید و رؤیاهایی بر ذهن او گذشت؛ آنگاه خواب را نوشت و خلاصهٔ امور را بیان کرد. دانیال 7:1.

The two visions represent two aspects of the kingdoms of Bible prophecy that had first been represented in chapter two of Daniel. The four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome were repeated in chapters seven, and then again in chapter eight, but with a distinction between the political elements of the four kingdoms and the religious elements of the four kingdoms. In Daniel seven, the kingdoms are represented by beasts of prey, but in chapter eight the same kingdoms are presented by sanctuary beasts. Daniel wished to understand the vision of chapter seven, and Gabriel came to him to explain.

این دو رؤیا دو جنبه از پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را نشان می‌دهند که نخست در باب دوم دانیال ترسیم شده بودند. چهار پادشاهیِ بابل، ماد و پارس، یونان و روم در باب هفتم تکرار شدند، و سپس بار دیگر در باب هشتم، اما با تمایزی میان عناصر سیاسیِ این چهار پادشاهی و عناصر مذهبیِ این چهار پادشاهی. در دانیال هفت، پادشاهی‌ها به‌وسیلهٔ درندگانِ شکارگر نمایش داده شده‌اند، اما در باب هشتم همین پادشاهی‌ها به‌وسیلهٔ حیواناتِ مقدسِ معبد ارائه می‌شوند. دانیال آرزو داشت رؤیای باب هفتم را درک کند، و جبرئیل نزد او آمد تا آن را توضیح دهد.

> I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. These great beasts, which are four, are four kings, which shall arise out of the earth. But the saints of the most High shall take the kingdom, and possess the kingdom forever, even for ever and ever. Daniel 7:15–18.

> من، دانیال، در روحِ خود در میانِ بدنم اندوهگین شدم، و رؤیاهای سرم مرا مضطرب ساخت. نزد یکی از حاضران نزدیک شدم و حقیقتِ همهٔ این امور را از او پرسیدم. پس او مرا خبر داد و تعبیرِ این چیزها را بر من معلوم ساخت. این حیوانات بزرگ که چهارند، چهار پادشاه‌اند که از زمین برخواهند خاست. اما مقدسانِ حضرتِ اعلی ملکوت را خواهند گرفت، و ملکوت را تا ابدالآباد، بلکه تا ابدالآباد، به تصرف خواهند داشت. دانیال ۷:‏۱۵–۱۸

Daniel was informed that the four beasts were four earthly kingdoms that would exist until God’s everlasting kingdom would be set up, in agreement with Daniel chapter two. There were to be four earthly kingdoms that preceded the arrival of God’s everlasting kingdom, as represented by the rock that was cut out of the mountain and filled the whole earth in chapter two.

دانیال کو بتایا گیا کہ وہ چار درندے چار زمینی سلطنتیں تھیں جو اُس وقت تک قائم رہیں گی جب تک خدا کی ابدی بادشاہی قائم نہ کی جائے، اور یہ بات دانیال کے باب دو کے مطابق تھی۔ خدا کی ابدی بادشاہی کے ظہور سے پہلے، جیسا کہ باب دو میں اُس پتھر سے ظاہر کیا گیا ہے جو پہاڑ سے کاٹا گیا اور ساری زمین پر چھا گیا، چار زمینی سلطنتیں ہونا تھیں۔

Sister White took the Millerite understanding of those four kingdoms well beyond the Millerite understanding, when she addressed the earth beast of Revelation chapter thirteen.

خواهر وایت در پرداختن به وحشِ زمینیِ باب سیزدهمِ مکاشفه، فهم میلریتی از آن چهار پادشاهی را به‌مراتب فراتر از دریافت میلریتی بسط داد.

> “At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation seventeen an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.” The Great Controversy, 439.

> «در اینجا نمادی دیگر معرفی می‌شود. نبی می‌گوید: “و حیوانی دیگر را دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ و دو شاخ مانند برّه داشت.” آیهٔ 11. هم ظاهر این حیوان و هم شیوهٔ برخاستن آن نشان می‌دهد که ملّتی که این حیوان نمایندهٔ آن است، با آنانی که در نمادهای پیشین ارائه شدند متفاوت است. پادشاهی‌های بزرگی که بر جهان حکومت کرده‌اند، به نبی دانیال به صورت درندگان نشان داده شدند، که هنگامی برمی‌خاستند که “چهار باد آسمان بر دریای بزرگ می‌وزیدند و در کشاکش بودند.” دانیال 7:2. در مکاشفهٔ هفده، فرشته‌ای توضیح داد که آب‌ها نمایانگر “قوم‌ها و انبوه‌ها و امّت‌ها و زبان‌ها” هستند. مکاشفه 17:15. بادها نماد نزاع‌اند. چهار باد آسمان که بر دریای بزرگ در کشاکش‌اند، صحنه‌های هولناکِ فتح و انقلاب را مجسم می‌کنند که به‌واسطهٔ آنها پادشاهی‌ها به قدرت رسیده‌اند.» جدال عظیم، 439.

The beasts are symbols of the conquests that were accomplished as the kingdoms came to power. A beast of prey prophetically represents the political, economic and military power of a kingdom. The same kingdoms represented in Daniel chapter two and seven, are also represented in chapter eight, but there they are all associated with elements derived from God’s sanctuary, and in so doing they represent the religious element of the kingdoms, for they were all a union of church and State.

هئزاتونه د هغو فتوحاتو نښې دي چې هغه مهال تر سره شوې کله چې پاچاهۍ واک ته ورسېدې. يو داړن ځناور په نبوي ډول د يوې پاچاهۍ سياسي، اقتصادي او پوځي ځواک استازيتوب کوي. هماغه پاچاهۍ چې د دانيال په دوهم او اووم فصل کې استازول شوې دي، په اتم فصل کې هم استازول شوې دي، خو هلته دا ټولې د هغو عناصرو سره تړلې دي چې د خدای له مقدس ځای څخه اخيستل شوي دي، او په دې توګه د دغو پاچاهيو مذهبي عنصر استازولي کوي، ځکه چې دا ټولې د کليسا او دولت يووالی وو.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. I saw the ram pushing westward, and northward, and southward; so that no beasts might stand before him, neither was there any that could deliver out of his hand; but he did according to his will, and became great. And as I was considering, behold, an he goat came from the west on the face of the whole earth, and touched not the ground: and the goat had a notable horn between his eyes. And he came to the ram that had two horns, which I had seen standing before the river, and ran unto him in the fury of his power. And I saw him come close unto the ram, and he was moved with choler against him, and smote the ram, and brake his two horns: and there was no power in the ram to stand before him, but he cast him down to the ground, and stamped upon him: and there was none that could deliver the ram out of his hand. Therefore the he goat waxed very great: and when he was strong, the great horn was broken; and for it came up four notable ones toward the four winds of heaven. Daniel 8:1–8.

> در سالِ سوّمِ سلطنتِ بَیلْشَصَّرِ پادشاه، بعد از آن رؤیایی که نخست بر من، یعنی بر من دانیال، ظاهر شده بود، رؤیایی بر من ظاهر شد. و در رؤیا دیدم؛ و چون می‌دیدم، واقع شد که در شوشَن، در قصر، که در ولایتِ عیلام است، بودم؛ و در رؤیا دیدم که نزد نهرِ اولای هستم. آنگاه چشمان خود را بلند کرده، نگریستم، و اینک قوچی در برابر نهر ایستاده بود که دو شاخ داشت؛ و آن دو شاخ بلند بودند، امّا یکی از دیگری بلندتر بود، و آن‌که بلندتر بود، بعدتر برآمد. دیدم که آن قوچ به سوی مغرب و شمال و جنوب شاخ می‌زد، چنان‌که هیچ حیوانی یارای ایستادگی در برابر او نداشت، و هیچ‌کس نبود که از دستش رهایی بخشد؛ بلکه بر وفق ارادهٔ خود عمل می‌کرد و بزرگ می‌شد. و چون در این می‌اندیشیدم، اینک بز نری از جانب مغرب بر روی تمامیِ زمین آمد، بی‌آنکه زمین را لمس کند؛ و آن بز، شاخی نمایان در میان چشمان خود داشت. و به سوی آن قوچی که دو شاخ داشت، و او را دیده بودم که در برابر نهر ایستاده بود، آمد و با شدّتِ قوّتِ خویش به سوی او دوید. و دیدم که به قوچ نزدیک شد، و خشمش بر او افروخته گشت، و قوچ را زد و دو شاخش را شکست؛ و در قوچ هیچ توانی نبود که در برابر او بایستد، بلکه او را بر زمین افکند و پایمالش کرد؛ و کسی نبود که قوچ را از دست او برهاند. پس آن بز نر بسیار بزرگ شد؛ امّا چون نیرومند گردید، آن شاخ بزرگ شکسته شد؛ و به جای آن، چهار شاخِ نمایان به سوی چهار بادِ آسمان برآمد. دانیال ۸:۱–۸.

Chapter eight begins with Daniel affirming that he is then living in the history of the first kingdom of Bible prophecy (Babylon), but his vision does not identify any symbol that was to represent Babylon, for it begins with the ram that represented the second earthly kingdom of Medo-Persia. The absence of a symbol of Babylon is purposeful, for a primary characteristic of Babylon is that it represents a kingdom that is removed, and thereafter restored, as represented by Nebuchadnezzar’s “seven times” living as a beast. During that “seven times” an element of spiritual Babylon (the papacy), is represented, for the papacy is the kingdom that is forgotten for seventy symbolic years, during which she had a deadly wound. The fact that Daniel identifies that he receives the vision “in the third year of the reign of king Belshazzar,” identifies Babylon as the kingdom that precedes the second kingdom of Medo-Persia, but it emphasizes Babylon as the hidden, or forgotten kingdom that is forgotten during the days of one king.

فصل هشتم با این تأکید دانیال آغاز می‌شود که او در آن زمان در بستر تاریخی نخستین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس، یعنی بابل، زندگی می‌کرد؛ اما رؤیای او هیچ نمادی را که قرار بود نمایانگر بابل باشد مشخص نمی‌کند، زیرا این رؤیا با قوچی آغاز می‌شود که نمایندهٔ دومین پادشاهی زمینی، یعنی ماد و پارس، بود. نبودِ نمادی برای بابل عمدی است، زیرا یکی از ویژگی‌های اصلی بابل این است که نمایانگر پادشاهی‌ای است که از میان برداشته می‌شود و پس از آن بازگردانده می‌گردد، چنان‌که در «هفت زمان» زیستنِ نبوکدنصر همچون حیوان به تصویر کشیده شده است. در خلال آن «هفت زمان»، عنصری از بابل روحانی، یعنی پاپیّت، نیز به تصویر کشیده می‌شود، زیرا پاپیّت آن پادشاهی است که به‌مدت هفتاد سال نمادین به فراموشی سپرده می‌شود؛ در طی آن مدت، او زخمی مهلک داشت. این واقعیت که دانیال تصریح می‌کند این رؤیا را «در سال سوم سلطنتِ بلشصرِ پادشاه» دریافت می‌کند، بابل را به‌عنوان پادشاهی‌ای معرفی می‌کند که پیش از دومین پادشاهیِ ماد و پارس قرار دارد؛ اما در عین حال، بر بابل به‌عنوان پادشاهیِ پنهان، یا فراموش‌شده، تأکید می‌ورزد؛ پادشاهی‌ای که در ایام یک پادشاه به فراموشی سپرده می‌شود.

The beasts of chapter eight, are not beasts of prey, they are beasts that were used as sacrificial animals in the sanctuary service. The fourth kingdom is represented as “a little horn,” not as a beast, but horns were part of God’s sanctuary, for the altars in God’s sanctuary had horns as part of their design.

هشتم باب کے حیوان درندہ صفت جانور نہیں ہیں، بلکہ وہ جانور ہیں جو مقدِس کے خدمتی نظام میں قربانی کے لیے استعمال ہوتے تھے۔ چوتھی بادشاہی کی نمائندگی “ایک چھوٹے سینگ” کے طور پر کی گئی ہے، نہ کہ کسی حیوان کے طور پر؛ لیکن سینگ خدا کے مقدِس کا حصہ تھے، کیونکہ خدا کے مقدِس میں مذبحوں کے نقشے میں سینگ شامل ہوتے تھے۔

Not only were the four kingdoms of prophecy represented by Daniel with sanctuary terms, the narrative of the chapter contains several words derived directly from God’s sanctuary service. The narrative in the chapter is presented with Hebrew words drawn from the sanctuary service, but also the action of presenting an offering in the sanctuary service is built within the structure of the chapter. The fact that Daniel purposely associated chapter seven and eight together, allows those who wish to see, that chapter seven, is identifying the statecraft of the kingdoms of Bible prophecy and chapter eight, is identifying the churchcraft of the kingdoms of Bible prophecy.

نه‌تنها چهار پادشاهیِ نبوت به‌وسیلهٔ دانیال با اصطلاحاتِ مربوط به مَقدِس بازنمایی شده بودند، بلکه روایتِ این فصل نیز دربردارندهٔ چندین واژه است که مستقیماً از خدمتِ مَقدِسِ خدا مشتق شده‌اند. روایتِ این فصل با واژگانِ عبریِ برگرفته از خدمتِ مَقدِس ارائه شده است، و نیز عملِ تقدیمِ قربانی در خدمتِ مَقدِس در ساختارِ این فصل تعبیه شده است. این واقعیت که دانیال عمداً فصل‌های هفت و هشت را به یکدیگر مرتبط ساخته است، به کسانی که می‌خواهند ببینند، اجازه می‌دهد دریابند که فصل هفت، سیاست‌ورزیِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را مشخص می‌سازد و فصل هشت، دیانت‌ورزیِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را مشخص می‌سازد.

Adventism has been forced to cover this fact up with satanic fables, for this recognition reveals that Miller’s jewels were just as God designed them to be. Their rejection of Miller’s understanding of “the daily,” is represented as a claim that “God had no understanding,” for they claim that when God gave the framework to Miller (through the ministry of holy angels), it was not accurate.

ادونتیسم ناگزیر شده است این واقعیت را با افسانه‌های شیطانی بپوشاند، زیرا این اذعان آشکار می‌سازد که گوهرهای میلر دقیقاً همان‌گونه بودند که خدا آن‌ها را طراحی کرده بود. ردِّ فهم میلر از «قربانیِ دائمی» به‌منزلهٔ این ادعا بازنمایی می‌شود که «خدا هیچ فهمی نداشت»، زیرا آنان مدعی‌اند که هنگامی که خدا چارچوب را به میلر عطا کرد (از طریق خدمت فرشتگان مقدّس)، آن چارچوب دقیق نبود.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> بى‌شک وارونه ساختنِ امور از سوی شما همچون گِلِ کوزه‌گر به‌شمار خواهد آمد؛ زیرا آیا ساخته به سازندهٔ خود خواهد گفت: «او مرا نساخته است»؟ یا آیا آنچه شکل یافته است، دربارهٔ شکل‌دهندهٔ خود خواهد گفت: «او هیچ فهمی نداشت»؟ اشعیا 29:16

The framework of Miller was the prophetic structure he recognized and employed but from 1863 onward, Adventism returned to the theological applications of apostate Protestantism and Catholicism, in order to cover up the jewels of Miller’s dream. Adventism accepted a false framework (the thing framed), in order to reject the work, and also the Maker of the work. In doing so, they claim the Maker of the work has no understanding. The rejection of that framework, was and still is, a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798. Those that reject the increase of knowledge reject the work and the Maker of the work, and in terms of Daniel they were “the wicked”.

چارچوب میلر همان ساختار نبوی‌ای بود که او آن را تشخیص داد و به کار گرفت؛ اما از سال ۱۸۶۳ به بعد، ادونتیسم به کاربردهای الهیاتیِ پروتستانتیسم مرتد و کاتولیسیسم بازگشت تا جواهراتِ رؤیای میلر را بپوشاند. ادونتیسم یک چارچوبِ کاذب (آنچه ساخته و پرداخته شده بود) را پذیرفت تا هم کار را رد کند و هم سازندهٔ آن کار را. با این کار، آنان مدعی می‌شوند که سازندهٔ آن کار هیچ فهمی ندارد. ردّ آن چارچوب، در آن زمان و هنوز هم، ردّ افزایشِ دانشی بود که در ۱۷۹۸ مُهرگشایی شد. آنان که افزایشِ دانش را رد می‌کنند، کار و سازندهٔ کار را رد می‌کنند، و به اصطلاح دانیال، «شریران» بودند.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> بسیاری پاک خواهند شد، و سفید گردانیده خواهند شد، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۱۰.

The “wicked shall do wickedly”, thus identifying a progressive escalating rejection of truth. The wickeds rejection of the framework is a rejection of God, and in turn God rejects the wicked for the rejection they attempt to accomplish by a counterfeit framework.

«شریران شرارت خواهند ورزید»، و بدین‌سان ردّی تدریجی و فزاینده نسبت به حقیقت را مشخص می‌سازد. ردّ چارچوب از سوی شریران، ردّ خداست، و در مقابل، خدا نیز شریران را به سبب آن ردّی که می‌کوشند به‌وسیلهٔ چارچوبی جعلی تحقق بخشند، مردود می‌شمارد.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> قومِ من به سببِ نبودِ معرفت هلاک می‌شوند؛ زیرا تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانت را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

God’s people, who were God’s “priests” from 1844 through to 1863, were rejected for their lack of the “knowledge” that has been increased through the ministry of William Miller. It is important to consider the context of verse six in Hosea, for the context identifies an escalating rebellion against the truth, represented as the “knowledge.”

قومِ خدا، که از سال 1844 تا 1863 «کاهنان» خدا بودند، به سبب نداشتن آن «معرفت»ی که از طریق خدمت ویلیام میلر افزایش یافته بود، مردود شدند. مهم است که سیاق آیهٔ ششم در هوشع مورد توجه قرار گیرد، زیرا سیاق، شورشی فزاینده علیه حقیقت را مشخص می‌سازد که به‌صورت «معرفت» به تصویر کشیده شده است.

> Hear the word of the Lord, ye children of Israel: for the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land. By swearing, and lying, and killing, and stealing, and committing adultery, they break out, and blood toucheth blood. Therefore shall the land mourn, and every one that dwelleth therein shall languish, with the beasts of the field, and with the fowls of heaven; yea, the fishes of the sea also shall be taken away. Yet let no man strive, nor reprove another: for thy people are as they that strive with the priest. Therefore shalt thou fall in the day, and the prophet also shall fall with thee in the night, and I will destroy thy mother. My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. They eat up the sin of my people, and they set their heart on their iniquity. And there shall be, like people, like priest: and I will punish them for their ways, and reward them their doings. For they shall eat, and not have enough: they shall commit whoredom, and shall not increase: because they have left off to take heed to the Lord.

> بشنوید کلامِ خداوند را، ای فرزندانِ اسرائیل؛ زیرا خداوند با ساکنانِ این سرزمین دعوی دارد، چون در این سرزمین نه راستی هست، نه رحمت، و نه معرفتِ خدا. به سوگندِ دروغ، و دروغ‌گویی، و قتل، و دزدی، و زنا، حد را شکسته‌اند، و خون به خون رسیده است. از این رو، زمین ماتم خواهد گرفت، و هر که در آن ساکن است، با حیواناتِ صحرا و با مرغانِ آسمان، ناتوان و افسرده خواهد شد؛ آری، ماهیانِ دریا نیز از میان برداشته خواهند شد. لیکن هیچ‌کس مخاصمه نکند و کسی دیگری را توبیخ ننماید؛ زیرا قومِ تو مانند کسانی هستند که با کاهن مخاصمه می‌کنند. پس تو در روز خواهی افتاد، و نبی نیز در شب با تو خواهد افتاد، و من مادرت را هلاک خواهم کرد. قومِ من از نبودِ معرفت هلاک شده‌اند؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا دیگر برای من کاهن نباشی؛ و چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانِ تو را فراموش خواهم کرد. هرچه افزون‌تر شدند، بیشتر به من گناه ورزیدند؛ پس جلالِ ایشان را به ننگ مبدل خواهم ساخت. ایشان گناهِ قومِ مرا می‌خورند، و دلِ خود را بر عصیانِ ایشان می‌نهند. و خواهد شد: مثلِ قوم، مثلِ کاهن؛ و من ایشان را به سببِ راه‌هایشان مجازات خواهم کرد، و اعمالشان را به ایشان جزا خواهم داد. زیرا خواهند خورد و سیر نخواهند شد؛ زنا خواهند کرد و فزونی نخواهند یافت؛ زیرا از التفات کردن به خداوند بازایستاده‌اند.

> Whoredom and wine and new wine take away the heart. My people ask counsel at their stocks, and their staff declareth unto them: for the spirit of whoredoms hath caused them to err, and they have gone a whoring from under their God. They sacrifice upon the tops of the mountains, and burn incense upon the hills, under oaks and poplars and elms, because the shadow thereof is good: therefore your daughters shall commit whoredom, and your spouses shall commit adultery. I will not punish your daughters when they commit whoredom, nor your spouses when they commit adultery: for themselves are separated with whores, and they sacrifice with harlots: therefore the people that doth not understand shall fall. Though thou, Israel, play the harlot, yet let not Judah offend; and come not ye unto Gilgal, neither go ye up to Bethaven, nor swear, The Lord liveth. For Israel slideth back as a backsliding heifer: now the Lord will feed them as a lamb in a large place. Ephraim is joined to idols: let him alone. Their drink is sour: they have committed whoredom continually: her rulers with shame do love, Give ye. The wind hath bound her up in her wings, and they shall be ashamed because of their sacrifices. Hosea 4:1–19.

> فحشا و شراب و میِ نو دل را می‌رباید. قوم من از بت‌های چوبینِ خود مشورت می‌طلبند، و عصای ایشان برایشان خبر می‌دهد؛ زیرا روحِ زناکاری ایشان را به گمراهی افکنده است، و ایشان از زیرِ فرمانِ خدای خود به زناکاری گراییده‌اند. بر قله‌های کوه‌ها قربانی می‌گذرانند، و بر فراز تپه‌ها، زیرِ بلوط‌ها و صنوبرها و نارون‌ها بخور می‌سوزانند، زیرا سایهٔ آنها خوش است؛ از این‌رو دختران شما زنا خواهند کرد، و عروسان شما مرتکب زنا خواهند شد. دختران شما را هنگامی که زنا کنند، و عروسان شما را هنگامی که مرتکب زنا شوند، مجازات نخواهم کرد؛ زیرا خودِ ایشان با زنانِ بدکاره کناره می‌گیرند، و با فاحشه‌ها قربانی می‌گذرانند؛ بنابراین قومی که فهم ندارد، ساقط خواهد شد. اگرچه تو، ای اسرائیل، زناکاری می‌کنی، اما مبادا یهودا گناه ورزد؛ و به جلجال مروید، و به بیت‌آون برمنشوید، و سوگند مخورید که «یهوه زنده است.» زیرا اسرائیل چون ماده‌گاوِ سرکشی واپس می‌لغزد؛ اکنون خداوند ایشان را چون بره‌ای در جای فراخ خواهد چرانید. افرایم به بت‌ها پیوسته است؛ او را واگذارید. بادهٔ ایشان ترش شده است؛ پیوسته زناکاری کرده‌اند؛ سرورانش با شرمساری دوست می‌دارند که بگویند: «بدهید.» باد او را در بال‌های خود بسته است، و ایشان به سبب قربانی‌های خویش سرافکنده خواهند شد. هوشع ۴:‏۱–۱۹۔

The warning of Hosea is that “the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land.” Adventism is God’s people of the last days. In the day that the dirt brush man enters Miller’s room, Adventism, including the people, the priests, the prophets “that doth not understand shall fall,” for they will be “joined to idols.” Their idols are their counterfeit doctrines, woven into a counterfeit framework.

هشدار هوشع این است که «خداوند با ساکنان زمین مرافعه‌ای دارد، زیرا در زمین نه راستی هست، نه رحمت، و نه معرفتِ خدا.» ادونتیسم قوم خدا در ایام آخر است. در روزی که آن مردِ جاروبِ خاک به اتاق میلر وارد می‌شود، ادونتیسم، از جمله مردم، کاهنان، و انبیا، «که فهم ندارد، سقوط خواهد کرد»، زیرا «به بت‌ها پیوسته» خواهند بود. بت‌های ایشان همان تعالیمِ بدلیِ ایشان است که در چارچوبی بدلی بافته شده است.

The rebellion represented by the rejection of the increase of knowledge is a progressive escalation of rebellion that reaches the point where their probation ends with the pronouncement that they are joined to the counterfeit doctrines that are swept from Miller’s room. Their rebellion is represented as the commission of whoredom continually. From 1863 onward until the close of probation, they continually rebel until they are spewed out of the mouth of the Lord.

وہ بغاوت جو علم میں اضافے کے انکار سے ظاہر کی گئی ہے، بغاوت کی ایک تدریجی شدت پذیری ہے جو اس مقام تک پہنچتی ہے جہاں ان کی مہلتِ آزمائش اس اعلان کے ساتھ ختم ہو جاتی ہے کہ وہ اُن جعلی عقائد کے ساتھ مل گئے ہیں جو ملر کے کمرے سے بہا دیے جاتے ہیں۔ اُن کی بغاوت کو مسلسل زناکاری کے ارتکاب کے طور پر ظاہر کیا گیا ہے۔ 1863 سے لے کر مہلتِ آزمائش کے اختتام تک، وہ مسلسل بغاوت کرتے رہتے ہیں یہاں تک کہ وہ خداوند کے منہ سے اُگل دیے جاتے ہیں۔

The rebellion of rejecting knowledge was represented by their “continually” committing adultery, and although not the same Hebrew word, the meaning is the same as the Hebrew word “tamid” which means “continual”, and that is translated as “the daily” in the book of Daniel.

بغاوتِ ردِّ معرفت کی نمائندگی ان کے “مسلسل” زنا کرنے سے کی گئی تھی، اور اگرچہ یہ وہی عبرانی لفظ نہیں ہے، تاہم اس کا مفہوم عبرانی لفظ “tamid” ہی کے برابر ہے، جس کے معنی “مسلسل” کے ہیں، اور کتابِ دانیال میں اسی کا ترجمہ “the daily” کے طور پر کیا گیا ہے۔

We will continue our study of the four kingdoms of Bible prophecy in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی، مطالعهٔ خود را دربارهٔ چهار پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس ادامه خواهیم داد.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «سپس دربارهٔ “روزانه” دیدم که واژهٔ “قربانی” به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و این‌که خداوند برداشت درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعت داوری را اعلام کردند. هنگامی که پیش از ۱۸۴۴ اتحاد برقرار بود، تقریباً همه بر برداشت صحیح از “روزانه” متفق بودند؛ اما از ۱۸۴۴ به این‌سو، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و confusion در پی آن آمده است.» Review and Herald, November 1, 1850.

Back to Articles