Article

# Directed by the Hand of the Lord

به‌هدایتِ دستِ خداوند

Habakkuk's Two Tables

د حبقوق دوه لوحې

Author

Jeff Pippenger

Published

October 16, 2012

Formats

PDF
Word
Song MP3

Habakkuk's Two Tables 4 of 95

دو تختِ حبقوق ۴ از ۹۵

For me it is pretty difficult to get through eight pages of notes in an hour's presentation, roughly. And if you will notice, we have 20 pages; so, I am just letting you know that I do not intend to read these notes. I intend to read some of these passages in here for those who are watching on LiveStream that can download the notes; and for those that ultimately watch this on DVD that they have this in the record for themselves, if they do not already have these articles available to them. What we are dealing with is Habakkuk's Two Tables, and at this point all we are doing is trying to demonstrate that Ellen White was in agreement with the truths represented on this 1843 Chart.

میرے لیے تقریباً ایک گھنٹے کی پیشکش میں آٹھ صفحات کے نوٹس پورے کرنا خاصا دشوار ہوتا ہے۔ اور اگر آپ غور کریں تو ہمارے پاس 20 صفحات ہیں؛ لہٰذا میں صرف آپ کو یہ آگاہ کر رہا ہوں کہ میرا ارادہ یہ نہیں ہے کہ میں ان نوٹس کو جوں کا توں پڑھوں۔ میرا ارادہ یہ ہے کہ میں ان میں سے بعض اقتباسات یہاں پڑھوں، تاکہ وہ لوگ جو LiveStream پر دیکھ رہے ہیں اور نوٹس ڈاؤن لوڈ کر سکتے ہیں، اور وہ بھی جو آخرکار اسے DVD پر دیکھیں گے، اس کا یہ ریکارڈ اپنے لیے محفوظ رکھ سکیں، اگر یہ مضامین پہلے ہی سے ان کے لیے دستیاب نہ ہوں۔ ہم جس موضوع سے معاملہ کر رہے ہیں وہ حبقوق کی دو لوحیں ہیں، اور اس مقام پر ہم صرف یہ ثابت کرنے کی کوشش کر رہے ہیں کہ Ellen White اُن حقائق سے متفق تھیں جو اس 1843 Chart پر ظاہر کیے گئے ہیں۔

The first three presentations we concluded yesterday were showing that Ellen White clearly and specifically endorses the 2520 time prophecy as valid in Early Writings, page 236.

نخستین سه ارائه‌ای که دیروز به پایان رساندیم، نشان می‌دادند که الن وایت به‌روشنی و به‌طور مشخص، پیشگویی زمانی ۲۵۲۰ را در کتاب *نوشته‌های اولیه*، صفحهٔ ۲۳۶، به‌عنوان امری معتبر تأیید می‌کند.

When speaking of the first disappointment in March of 1844, she says that after the disappointment the Millerites continued to study the Bible, and they discovered that the same evidence that had led them to predict 1843 for the 2520, the 2300, and the 1335, that same evidence was then recognized in 1844, to prove that these prophetic periods ended in 1844. And we discussed how the only prophetic periods that she could be speaking of are these two [referring to the 2520 and the 2300 on the 1843 Chart], not the 1335. The 1335 started in the AD time period; it ended in 1843. Therefore, she is putting her endorsement upon the understanding of the 2520 and the 2300-year prophecy.

او در سخن گفتن از نخستین ناامیدی در مارس ۱۸۴۴، می‌گوید که پس از آن ناامیدی، میلری‌ها به مطالعهٔ کتاب‌مقدس ادامه دادند و دریافتند که همان شواهدی که آنان را بر آن داشته بود تا سال ۱۸۴۳ را برای 2520، 2300، و 1335 پیش‌بینی کنند، همان شواهد در آن زمان در سال ۱۸۴۴ نیز شناخته شد تا ثابت کند که این دوره‌های نبوی در سال ۱۸۴۴ به پایان می‌رسند. و ما بررسی کردیم که تنها دوره‌های نبوی‌ای که او می‌تواند از آن‌ها سخن بگوید، همین دو [اشاره به 2520 و 2300 در چارت ۱۸۴۳] هستند، نه 1335. دورهٔ 1335 در بازهٔ زمانی پس از میلاد آغاز شد؛ و در سال ۱۸۴۳ به پایان رسید. بنابراین، او تأیید خود را بر فهمِ 2520 و نبوتِ 2300 ساله قرار می‌دهد.

And then she went on further to say that during that time period, as they began to prove that three time prophecies ended in 1844, this is what caused the persecution that drove the Millerites out of the church. So, it is not a coincidence that here at the end of the world men and women are being persecuted in the Adventist Church for presenting the information for why the 2520 ended in 1844.

اور پھر اُس نے مزید یہ کہا کہ اُس عرصۂ زمانی میں، جب وہ یہ ثابت کرنے لگے کہ وقت سے متعلق تین نبوتیں 1844 میں ختم ہوئیں، تو یہی وہ بات تھی جس نے اُس ایذارسانی کو جنم دیا جس نے ملریوں کو کلیسیا سے باہر نکال دیا۔ پس یہ کوئی اتفاق نہیں کہ یہاں دنیا کے آخر میں مرد اور عورتیں ایڈونٹسٹ کلیسیا میں اس وجہ سے ستائے جا رہے ہیں کہ وہ یہ معلومات پیش کرتے ہیں کہ 2520 کیوں 1844 میں ختم ہوا۔

## Directed by the Hand of the Lord

تحت هدایتِ دستِ خداوند

So, now we are moving to another subject, this one right here [referring to AD508 on the 1843 Chart]. You will find, if you have not looked at these Charts, Sister White says of this 1843 Chart, "I saw that the Lord directed in this Chart," and she says of this 1850 Chart that God was in the publishment of this Chart. So, she has told us that God was involved in the production of both of these Charts, and how they are structured was humanly purposeful. The Millerites did it on purpose, but it was by God's design.

پس اکنون به موضوع دیگری می‌پردازیم، همین موردی که در اینجا قرار دارد [اشاره به AD508 در Chart 1843]. اگر به این Charts ننگریسته‌اید، خواهید یافت که Sister White دربارهٔ این 1843 Chart می‌گوید: «دیدم که خداوند در این Chart هدایت کرده است»، و دربارهٔ این 1850 Chart می‌گوید که خدا در publishment این Chart حضور داشت. پس او به ما گفته است که خدا در تهیهٔ هر دوی این Charts دخیل بوده است، و اینکه چگونه ساختاربندی شده‌اند، از نظر انسانی عمدی بوده است. Millerites این کار را عمداً انجام دادند، اما به طراحی خدا بود.

Up here, from 677BC down to what they believed, AD1843, this is the column [referring to the second column right the left on the 1843 Chart] that defines the 2520, that begins in 677BC and they thought ended in AD1843.

در اینجا، از ۶۷۷ پیش از میلاد تا آنچه ایشان باور داشتند، یعنی ۱۸۴۳ میلادی، این همان ستون است [اشاره به ستون دوم از سمت راست در نمودار ۱۸۴۳] که ۲۵۲۰ را تعریف می‌کند؛ ۲۵۲۰‌ای که از ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود و آنان می‌پنداشتند که در ۱۸۴۳ میلادی پایان می‌یابد.

And they retained this graphic illustration on the 1850 Chart, from here [referring to the third column from the left] 677BC to here, AD1844. This is the column of the 2520 that exists on both Charts.

و آنان این تصویر نمادین را بر روی «جدول ۱۸۵۰» حفظ کردند، از اینجا [با اشاره به ستون سوم از سمت چپ] ۶۷۷ ق.م. تا اینجا، ۱۸۴۴ میلادی. این همان ستون ۲۵۲۰ است که در هر دو جدول وجود دارد.

And right in the middle of these columns is the cross, in both instances.

اور ان دونوں صورتوں میں ان ستونوں کے بالکل درمیان صلیب ہے۔

And right below the cross is the reference to the Daily. And the symbol of the Daily, Paganism, the root of the Pagan religion, is self-exaltation; and, this is where you can see the Lord's hand in it, not necessarily the human hand on both of these charts.

اور صلیب کے بالکل نیچے روزانہ کی خدمت کا حوالہ ہے۔ اور روزانہ کی خدمت کی علامت، یعنی بت‌پرستی—بت‌پرستانہ مذہب کی جڑ—خودستائی ہے؛ اور یہی وہ مقام ہے جہاں آپ اس میں خُداوند کے ہاتھ کو دیکھ سکتے ہیں، ضروری نہیں کہ ان دونوں چارٹس میں انسانی ہاتھ کو۔

For you and me, or anyone, to have our self-exaltation removed from us, we must come to the foot of the cross, reflected on both of these Charts. That lesson is illustrated.

برای من و شما، یا هر شخص دیگری، تا خودبزرگ‌بینی‌مان از ما برداشته شود، باید به پای صلیب بیاییم، چنان‌که در هر دوی این نمودارها بازتاب یافته است. این درس به تصویر کشیده شده است.

And, of course, when we talk about the columns of the 2520 with the cross in the middle, we know that in fulfillment of Daniel 9, when Christ came to confirm the covenant with many for one week, that one week equates to 2520 days, and in the midst of that week He was crucified. So, in the middle of these columns on each of these Charts we see the cross, and these are inferring the 2520 days that Christ confirmed the covenant with many.

और, निस्संदेह, जब हम 2520 के स्तंभों की चर्चा करते हैं जिनके मध्य में क्रूस है, तब हम जानते हैं कि दानिय्येल 9 की पूर्ति में, जब मसीह बहुतों के साथ एक सप्ताह के लिये वाचा को दृढ़ करने आए, तो वह एक सप्ताह 2520 दिनों के तुल्य ठहरता है, और उस सप्ताह के मध्य में उन्हें क्रूस पर चढ़ाया गया। इसलिए, इन प्रत्येक चार्टों में इन स्तंभों के मध्य हम क्रूस को देखते हैं, और ये इस बात का संकेत देते हैं कि वे 2520 दिन हैं जिनमें मसीह ने बहुतों के साथ वाचा को दृढ़ किया।

So, now we are going to take up the Daily and Ellen White's endorsement of it.

پس اکنون بر آنیم که «قربانی دائمی» و تأیید الن وایت از آن را بررسی کنیم.

> "September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered. I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.

> ۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد که او برای بار دوم دست خود را دراز کرده است تا باقی‌ماندگان قوم خویش را باز آورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری باید کوشش‌ها دوچندان گردد. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل زده و دریده شد، اما اکنون در زمانِ گردآوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در زمانِ پراکندگی، کوشش‌هایی که برای گسترش حقیقت به عمل می‌آمد، جز تأثیری اندک نداشت و جز اندکی یا هیچ به انجام نمی‌رساند؛ اما در زمانِ گردآوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردن قوم خویش نهاده است، کوشش‌ها برای گسترش حقیقت اثرِ مقصودِ خود را خواهد داشت. همه باید در کار متحد و غیور باشند. دیدم که خطاست اگر کسی برای نمونه‌هایی که اکنون در زمانِ گردآوری باید راهنمای ما باشند، به زمانِ پراکندگی ارجاع دهد؛ زیرا اگر خدا اکنون برای ما بیش از آنچه در آن زمان کرد، نکند، اسرائیل هرگز گرد آورده نخواهد شد. دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به هدایتِ دستِ خداوند بود، و اینکه نباید تغییر داده شود؛ و اینکه اعداد همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ و اینکه دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از اعداد پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند، تا هنگامی که دست او برداشته شد.

> "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.

> “Luego vi, en relación con el —continuo” (Daniel 8:12), que la palabra —sacrificio” fue añadida por la sabiduría humana, y no pertenece al texto, y que el Señor dio la comprensión correcta de ello a quienes proclamaron el clamor de la hora del juicio. Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del —continuo”; pero en la confusión desde 1844, se han adoptado otras opiniones, y han seguido tinieblas y confusión. El tiempo no ha sido una prueba desde 1844, y nunca volverá a serlo.

> "The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, but it must not be hung on time. I saw that some were getting a false excitement, arising from preaching time; but the third angel's message is stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation and needs not time to strengthen it; and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.

> «خداوند به من نشان داده است که پیام فرشتهٔ سوم باید پیش رود و به فرزندان پراکندهٔ خداوند اعلام شود؛ اما نباید بر زمان آویخته گردد. دیدم که بعضی از موعظهٔ زمان به هیجانی کاذب دچار می‌شوند؛ اما پیام فرشتهٔ سوم از آن نیرومندتر است که زمان بتواند آن را تقویت کند. دیدم که این پیام می‌تواند بر بنیادِ خود استوار بماند و نیازی ندارد که زمان آن را استحکام بخشد؛ و اینکه با قدرتی عظیم پیش خواهد رفت و کار خود را انجام خواهد داد، و در عدالت به اختصار به پایان خواهد رسید.»

> "Then I was pointed to some who are in the great error of believing that it is their duty to go to Old Jerusalem, and think they have a work to do there before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of the Lord, under the message of the third angel; for those who think that they are yet to go to Jerusalem will have their minds there, and their means will be withheld from the cause of present truth to get themselves and others there. I saw that such a mission would accomplish no real good, that it would take a long while to make a very few of the Jews believe even in the first advent of Christ, much more to believe in His second advent. I saw that Satan had greatly deceived some in this thing and that souls all around them in this land could be helped by them and led to keep the commandments of God, but they were leaving them to perish. I also saw that Old Jerusalem never would be built up; and that Satan was doing his utmost to lead the minds of the children of the Lord into these things now, in the gathering time, to keep them from throwing their whole interest into the present work of the Lord, and to cause them to neglect the necessary preparation for the day of the Lord." Early Writings, 74–76.

> "پھر میری توجہ بعض ایسے لوگوں کی طرف دلائی گئی جو اس بڑی گمراہی میں مبتلا ہیں کہ وہ یہ ایمان رکھتے ہیں کہ قدیم یروشلم جانا اُن کا فرض ہے، اور یہ سمجھتے ہیں کہ خُداوند کے آنے سے پہلے وہاں اُن کے لیے کوئی کام کرنا باقی ہے۔ ایسا نظریہ اس بات کا موجب بنتا ہے کہ ذہن اور دلچسپی خُداوند کے موجودہ کام سے، تیسرے فرشتے کے پیغام کے تحت، ہٹ جائیں؛ کیونکہ جو لوگ یہ سمجھتے ہیں کہ اُنہیں ابھی یروشلم جانا ہے، اُن کے ذہن وہیں لگے رہیں گے، اور موجودہ سچائی کے مقصد سے اُن کے وسائل روک لیے جائیں گے تاکہ وہ اپنے آپ کو اور دوسروں کو وہاں پہنچا سکیں۔ میں نے دیکھا کہ ایسی مہم کوئی حقیقی بھلائی انجام نہ دے گی، کہ یہود میں سے بہت ہی تھوڑوں کو مسیح کی پہلی آمد پر بھی ایمان لانے کے لیے آمادہ کرنے میں بہت طویل وقت لگے گا، تو پھر اُس کی دوسری آمد پر ایمان لانے کی بات تو اور بھی بڑھ کر ہے۔ میں نے دیکھا کہ شیطان نے اس معاملہ میں بعض کو بہت دھوکا دیا ہے، اور یہ کہ اِسی ملک میں اُن کے چاروں طرف موجود جانوں کی اُن کے وسیلہ سے مدد کی جا سکتی تھی اور اُنہیں خُدا کے احکام ماننے کی راہ پر لایا جا سکتا تھا، لیکن وہ اُنہیں ہلاک ہونے کے لیے چھوڑ رہے تھے۔ میں نے یہ بھی دیکھا کہ قدیم یروشلم کبھی دوبارہ آباد نہ کیا جائے گا؛ اور یہ کہ شیطان اپنی پوری قوت صرف کر رہا تھا تاکہ اِس جمع کیے جانے کے وقت میں خُداوند کے فرزندوں کے ذہنوں کو اِن باتوں کی طرف مائل کرے، تاکہ وہ خُداوند کے موجودہ کام میں اپنی پوری دلچسپی نہ ڈالیں، اور خُداوند کے دن کے لیے ضروری تیاری کو نظرانداز کر دیں۔" Early Writings, 74–76.

A few things that we are going to show is we have a passage from Early Writings, page 74. We have dealt with this before. Many of these things we will be dealing with in this presentation, we have dealt with before; but, most of us do not understand that this passage in Early Writings went through an evolution. As it exists in the book Early Writings, men will use what is in Early Writings to misrepresent the truth. But, if you go back to the original source documents, the logic for their misrepresenting the truth is removed.

چند نکته را می‌خواهیم نشان دهیم. عبارتی از کتاب Early Writings، صفحهٔ ۷۴، در اختیار داریم. پیش‌تر نیز به این موضوع پرداخته‌ایم. بسیاری از مطالبی که در این ارائه به آن‌ها خواهیم پرداخت، پیش از این نیز مورد بررسی قرار گرفته‌اند؛ اما بیشتر ما درک نمی‌کنیم که این عبارت در Early Writings دچار تحول شده است. به همان صورتی که اکنون در کتاب Early Writings وجود دارد، اشخاص از آنچه در Early Writings آمده است استفاده خواهند کرد تا حقیقت را تحریف کنند. اما اگر به اسناد اصلی و منابع اولیه بازگردید، مبنای منطقیِ تحریفِ حقیقت از سوی آنان از میان برداشته می‌شود.

So, there is much that can be said about this. I am only going to identify a couple of points, because we are dealing with the Daily here. But, in this passage from Early Writings, I would have you take note of the very first two thoughts, September 23rd.

پس، دربارهٔ این موضوع سخن بسیار می‌توان گفت. من فقط به چند نکته اشاره خواهم کرد، زیرا در اینجا با «قربانیِ دائمی» سروکار داریم. اما در این فراز از Early Writings، مایلم توجه شما را به همان دو اندیشهٔ نخستین، یعنی ۲۳ سپتامبر، معطوف سازم.

Okay. September 23rd, if you are not familiar with it, you can put 1850 there; September 23, 1850. This has an impact on correctly understanding the Daily.

ٹھیک ہے۔ 23 ستمبر، اگر آپ اس سے واقف نہیں ہیں، تو وہاں 1850 لکھ سکتے ہیں؛ 23 ستمبر 1850۔ اس کا اثر "Daily" کی درست تفہیم پر پڑتا ہے۔

The end of the first paragraph is a statement that we have dealt with here already for the past few days, "I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it until His hand was removed."

پایانِ پاراگرافِ نخست، بیانی است که ما در چند روز گذشته در اینجا پیش‌تر به آن پرداخته‌ایم: «من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به هدایتِ دستِ خداوند تنظیم شده بود، و اینکه نباید تغییر داده شود؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ و اینکه دستِ او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از ارقام پنهان ساخت، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نتوانست آن را ببیند تا زمانی که دستِ او برداشته شد.»

The second paragraph says, "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) . . . ." Now, I want you to just put in your memory bank—we will deal with this no doubt later, the Lord willing—when the Daily is represented on the 1843 Chart, right here, it says, "taking away the daily"; it says, "Daniel 12: 11 and 12." On the 1850 Chart, when it is dealing with the Daily, it says, "pagan dominion or when the daily taken away, Daniel 11:31." So, on these two Charts, the emphasis that they are identifying from Daniel 11:31 and Daniel 12:11 is the taking away of the Daily. All right?

El segundo párrafo dice: «Entonces vi en relación con el —continuo” (Daniel 8:12) . . . .» Ahora bien, quiero que simplemente lo guarden en su memoria—sin duda trataremos esto más adelante, si el Señor lo permite—cuando el Continuo está representado en la Carta de 1843, aquí mismo, dice: «quitando el continuo»; dice: «Daniel 12:11 y 12.» En la Carta de 1850, cuando trata del Continuo, dice: «dominio pagano o cuando fue quitado el continuo, Daniel 11:31.» Así que, en estas dos Cartas, el énfasis que están identificando a partir de Daniel 11:31 y Daniel 12:11 es el quitar el Continuo. ¿De acuerdo?

> And in Daniel 11:31 and Daniel 12:11, the Hebrew word that is translated as "take away" is sur, and it means "to take away"; it means "to remove."

> و در دانیال ۱۱:۳۱ و دانیال ۱۲:۱۱، واژهٔ عبری‌ای که به «برداشتن» ترجمه شده است، «سور» است، و معنای آن «برداشتن» است؛ یعنی «برطرف کردن».

But, in Daniel 8, in verse 11, where it says the Daily is taken away, it is a different Hebrew word. It is rum, and it means "to lift up and to exalt."

اما در دانیال ۸، در آیهٔ ۱۱، آنجا که می‌گوید «روزانه» گرفته می‌شود، واژه‌ای عبریِ متفاوت به‌کار رفته است. آن واژه «rum» است، و معنای آن «بالا بردن و exalt کردن» است.

So, William Miller used the Cruden's Concordance, and the Cruden's Concordance does not give you any insight on the Hebrew or the Greek. So, the Lord was directing the Millerites; because, of the three places where the Daily is referenced in the Book of Daniel, Daniel chapter 8, Daniel chapter 11, and Daniel chapter 12, in chapters 11 and 12 the Hebrew that is translated "take away" means "take away." And that is what they are emphasizing on these Charts, is when Paganism was taken away the 1290 and the 1335 prophecies would begin.

پس، ویلیام میلر از «همخوانیِ کرودن» استفاده می‌کرد، و «همخوانیِ کرودن» هیچ بینشی دربارهٔ عبری یا یونانی به شما نمی‌دهد. بنابراین، خداوند میلیری‌ها را هدایت می‌کرد؛ زیرا از میان آن سه موضعی که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال به آن اشاره شده است—دانیال باب ۸، دانیال باب ۱۱، و دانیال باب ۱۲—در ابواب ۱۱ و ۱۲، واژهٔ عبری‌ای که به «برداشته شود» ترجمه شده، معنایش «برداشته شود» است. و آنچه ایشان بر این نمودارها بر آن تأکید می‌کنند، این است که هنگامی که بت‌پرستی برداشته شد، پیشگویی‌های ۱۲۹۰ و ۱۳۳۵ آغاز می‌گردید.

But, in Daniel 8, when the Daily is taken away, it is not talking about being removed; it is talking about the religion of Paganism being lifted up and exalted. So, the Millerites got it right. They referenced the two chapters in Daniel that are about the Daily being taken away.

ولكن في دانيال 8، حين يُرفَع «المحرقة الدائمة»، فليس الكلام عن إزالتها، بل عن ديانة الوثنية وقد رُفِعت وأُعلِيَت. لذلك كان المِلِّرِيُّون على صواب. فقد أشاروا إلى الأصحاحين في دانيال اللذين يتحدثان عن رفع «المحرقة الدائمة».

But here in Early Writings and as we go back through the original source documents you are going to see in this chapter that originally this reference of Daniel 8:12 is not there. I do not know that Ellen White told them to include that in there in 1882 when they printed Early Writings, or if one of the editors put it in. I am not threatened by it, because it is not talking about the taking away here.

اما در اینجا در «نوشته‌های اولیه»، و هنگامی که از خلال اسناد منبع اصلی به گذشته بازمی‌گردیم، در این فصل خواهید دید که در اصل، این ارجاع به دانیال ۸:۱۲ در آنجا وجود نداشته است. من نمی‌دانم که آیا الن وایت به آنان گفته بود که هنگام چاپ «نوشته‌های اولیه» در سال ۱۸۸۲ آن را در آنجا بگنجانند، یا یکی از ویراستاران آن را افزوده است. این امر مرا مضطرب نمی‌سازد، زیرا در اینجا دربارهٔ «برداشته شدن» سخن نمی‌گوید.

It says in the second paragraph, "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry."

در بند دوم آمده است: «آنگاه در ارتباط با «دائمی» (دانیال ۸:۱۲) دیدم که واژۀ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد، و این‌که خداوند درک درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند.»

Now, we had a meeting with some of the prominent pastors in Germany and some of the seminary teachers from Germany several years ago, in Germany, where I presented and they threw their stones at this message.

اکنون، چند سال پیش در آلمان، با شماری از شبانان برجستهٔ آلمان و برخی از استادان مدارس الهیاتی آن کشور جلسه‌ای داشتیم؛ جایی که من ارائه کردم و آنان سنگ‌های خود را به سوی این پیام پرتاب کردند.

And there was a pastor there from Italy, and he expressed one of the foolish arguments about this verse. And what he said was—and there are several foolish arguments about the Daily, so you find this foolish argument used often and we will put it in the record here. It says, "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry." Here is the foolish argument: They say Ellen White is not endorsing the Daily here; she is endorsing the Pioneer understanding that the word sacrifice was added by human wisdom and does not belong to the text. Okay? So, this Italian pastor is making this argument.

و در آنجا شبانی از ایتالیا حضور داشت، و او یکی از استدلال‌های ابلهانه را دربارهٔ این آیه مطرح کرد. و آنچه گفت این بود—و دربارهٔ «دائمی» چندین استدلال ابلهانه وجود دارد، ازاین‌رو این استدلال ابلهانه را غالباً به کار می‌برند، و ما آن را در اینجا در ثبت خواهیم آورد. می‌گوید: «آنگاه دربارهٔ —دائمی‘ (دانیال ۸:۱۲) دیدم که واژهٔ —قربانی‘ به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد، و این‌که خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند.» این است آن استدلال ابلهانه: می‌گویند الن وایت در اینجا «دائمی» را تأیید نمی‌کند؛ بلکه فهم پیشگامان را تأیید می‌کند که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت بشری افزوده شده و به متن تعلق ندارد. درست است؟ پس، این شبان ایتالیایی این استدلال را مطرح می‌کند.

And I said, "Well, explain the next sentence to me, Pastor."

اور میں نے کہا، ’’اچھا، اگلا جملہ مجھے سمجھا دیجیے، پادری صاحب۔‘‘

The next sentence says, "When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; . . . ." This is not about the correct view of the word sacrifice being added by human wisdom. Ellen White here—and this is a hard one, this is a hard one for these people that are refusing to hear and are refusing to see in Adventism today. This paragraph, there are probably more theologians have lost their salvation over this paragraph than any other paragraph in the Spirit of Prophecy. I am not exaggerating; I think that is probably accurate.

جملهٔ بعدی می‌گوید: «هنگامی که اتحاد وجود داشت، پیش از 1844، تقریباً همه بر دیدگاه صحیح دربارهٔ «—daily» متحد بودند؛ . . . .» این دربارهٔ دیدگاه صحیحی نیست که بر پایهٔ افزوده شدن واژهٔ sacrifice به‌وسیلهٔ حکمت انسانی شکل گرفته باشد. الن وایت در اینجا—و این مورد دشواری است، این برای این مردمی که امروز در اَدوِنتیسم از شنیدن سر باز می‌زنند و از دیدن امتناع می‌ورزند، موردی بسیار دشوار است. این بند، احتمالاً بیش از هر بند دیگری در روح نبوت موجب شده است که شمار بیشتری از الهی‌دانان نجات خود را از دست بدهند. من اغراق نمی‌کنم؛ گمان می‌کنم این احتمالاً سخنی دقیق باشد.

In the early part of the 20th Century when the false view of the Daily is being introduced into Adventism, everyone that was fighting about it on both sides of the issue knew that they were fighting about this paragraph. When Stephen Haskell came to the defense of the Pioneer view that the Daily was Paganism, what did he do? He reprinted this 1843 Chart, and he put this paragraph on the bottom. So this paragraph is the focus of controversy, and it is here where many, many men have fallen on their swords and died.

در اوایل قرن بیستم، هنگامی که برداشتِ نادرست از «دائمی» در ادونتیسم در حال معرفی شدن بود، همه کسانی که در هر دو سوی این مسئله درباره آن نزاع می‌کردند، می‌دانستند که نزاعشان بر سر این بند است. هنگامی که استیون هسکل به دفاع از دیدگاه پیشگامان برخاست که «دائمی» همان بت‌پرستی است، چه کرد؟ او این نمودار ۱۸۴۳ را دوباره منتشر کرد و این بند را در پایین آن قرار داد. پس این بند کانونِ مناقشه است، و همین‌جاست که مردان بسیار، بسیار بر شمشیرهای خود افتاده و جان باخته‌اند.

So, at a minimum level of what I want you to see here, because you have men like recently, Steve Wohlberg of White Horse Ministries, he has been opposing this message. And one of his arguments is, "Well, Ellen White never had a position on the Daily, so I don't have to have one," which was just an absolutely foolish position. But, even if we grant him the possibility that Ellen White did not have a position on it, what does she say in this quote? She says that the Pioneers had the correct view of it. Even if she did not know what it was, here she is saying that there is a correct view, which means there are a wrong view, maybe several wrong views.

لہٰذا، کم از کم جس درجے تک میں چاہتا ہوں کہ آپ یہاں یہ بات دیکھیں، اس لیے کہ حال ہی میں اسٹیو وولبرگ، وائٹ ہارس منسٹریز کے، جیسے اشخاص اس پیغام کی مخالفت کرتے رہے ہیں۔ اور اُس کے دلائل میں سے ایک یہ ہے: "بھلا، ایلِن وائٹ نے ’ڈیلی‘ کے بارے میں کبھی کوئی موقف اختیار نہیں کیا، لہٰذا مجھے بھی کوئی موقف رکھنے کی ضرورت نہیں،" اور یہ سراسر نہایت احمقانہ موقف تھا۔ لیکن اگر ہم اُسے اس امکان کی رعایت بھی دے دیں کہ ایلِن وائٹ نے اس کے بارے میں کوئی موقف اختیار نہیں کیا تھا، تو وہ اس اقتباس میں کیا کہتی ہیں؟ وہ کہتی ہیں کہ پائینیرز کا اس بارے میں درست نظریہ تھا۔ اگرچہ ممکن ہے کہ وہ خود نہ جانتی ہوں کہ وہ کیا تھا، پھر بھی یہاں وہ یہ کہہ رہی ہیں کہ ایک درست نظریہ موجود ہے، اور اس کا مطلب یہ ہے کہ غلط نظریہ بھی موجود ہے، بلکہ شاید کئی غلط نظریات۔

You have men like Vance Ferrell. Vance Ferrell; people have confidence in Vance Ferrell's prophetic interpretations, and I do not know why. Vance Ferrell is not the only one but he is one of the men that says that the Daily represents both Paganism and Christ's Sanctuary ministry. Okay? He is saying that this symbol represents Satan and Christ.

شما کسانی مانند ونس فرل دارید. ونس فرل؛ مردم به تفسیرهای نبوتی ونس فرل اعتماد دارند، و من نمی‌دانم چرا. ونس فرل تنها کسی نیست، اما یکی از کسانی است که می‌گوید «قربانی دائمی» هم نمایندۀ بت‌پرستی است و هم خدمت مسیح در قُدس آسمانی. درست است؟ او می‌گوید که این نماد نمایندۀ هم شیطان است و هم مسیح.

What kind of discernment is being employed with that kind of reasoning?

با آن‌گونه استدلال، از چه نوع تشخیصی استفاده می‌شود؟

Okay, Sister White, no matter what the Daily represents here, she says there is a correct view. So, we can at least agree with that premise here, right?

بہن وائیٹ، ٹھیک ہے، یہاں ’’یومیہ‘‘ جس کسی چیز کی بھی نمائندگی کرتی ہو، وہ فرماتی ہیں کہ اس کے بارے میں ایک درست نظریہ موجود ہے۔ لہٰذا کم از کم ہم یہاں اس مقدمے سے تو اتفاق کر سکتے ہیں، ہے نا؟

> "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union exited, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; but in the confusion since 1844, other views have been embraced,"—

> «سپس در ارتباط با «دائمی» (دانیال ۸:۱۲) دیدم که واژهٔ «قربانی» به حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد، و اینکه خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند. هنگامی که اتحاد برقرار بود، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه بر دیدگاه درستِ «دائمی» متحد بودند؛ اما در آشفتگیِ پس از ۱۸۴۴، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است،»

This is what I told the Italian pastor. I said, "Okay. Can you give me any historical references where after 1844 there were other views about the word sacrifice that have been embraced?

این همان چیزی است که به آن شبان ایتالیایی گفتم. گفتم: «بسیار خوب. آیا می‌توانید هیچ ارجاع تاریخی به من بدهید که نشان دهد پس از ۱۸۴۴ دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ واژهٔ «قربانی» وجود داشته که پذیرفته شده باشند؟»

And he kind of backed out of that at this point.

اور در این مقطع تا حدّی از آن عقب‌نشینی کرد.

Since 1844 other views of the Daily have been embraced, and what have they produced? Darkness and confusion.

از سال ۱۸۴۴ به این سو، دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ «قربانی دائمی» پذیرفته شده است، و چه به بار آورده‌اند؟ تاریکی و سردرگمی.

Underline "darkness and confusion," because when Sister White further talks about the Daily, she talks about darkness and confusion, and we are going to show you some of those this morning.

زیرِ عبارت «تاریکی و سردرگمی» خط بکشید، زیرا هنگامی که خواهر وایت در ادامه دربارهٔ «روزانه» سخن می‌گوید، از تاریکی و سردرگمی سخن می‌گوید، و ما امروز صبح برخی از آن‌ها را به شما نشان خواهیم داد.

## Take the wrong view of the Daily and it produces darkness and confusion.

برداشت نادرست از «قربانیِ دائمی» تاریکی و سردرگمی پدید می‌آورد.

"Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test."

«از سال ۱۸۴۴، زمان دیگر محک نبوده است، و هرگز نیز بار دیگر محک نخواهد بود.»

So, in connection with the Daily you see here, here is the argument. Here is the argument today; here is the argument that was introduced by Ellen White's son. It was introduced by others, but he is the one that put it into the historical record of Adventism. It is that when you read this passage, the context of time setting is what you need to understand.

پس، در ارتباط با «قربانی دائمی» که در اینجا می‌بینید، این استدلال مطرح است. این استدلال امروز نیز همین است؛ این همان استدلالی است که توسط پسر الن وایت مطرح شد. البته دیگران نیز آن را مطرح کرده بودند، اما او کسی بود که آن را در گزارش تاریخی ادونتیسم ثبت کرد. مضمون آن این است که هنگامی که این عبارت را می‌خوانید، آنچه باید درک کنید، بسترِ تعیینِ زمان است.

—"other views have been embraced,"—in concerning the Daily—"and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.

—«نظریاتِ دیگر اختیار کی گئی ہیں،»—یومیہ کے بارے میں—«اور تاریکی اور ابتری نے اس کے پیچھے پیچھے آ لیا ہے۔ 1844ء کے بعد سے وقت کبھی آزمائش نہیں رہا، اور نہ ہی وہ پھر کبھی آزمائش ہوگا۔»

"The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, but it must not be hung on time."

خداوند به من نشان داده است که پیام فرشتهٔ سوم باید برود و به فرزندان پراکندهٔ خداوند اعلام شود، اما نباید بر زمان آویخته گردد.

Do you see why Willy White is saying that we need to see the context of time-setting?

آیا می‌بینید چرا ویلی وایت می‌گوید که لازم است بافتِ زمانیِ تعیینِ وقت را در نظر بگیریم؟

It talks about the confusion that the wrong views of the Daily produced, time has not been a test; and then there is a paragraph about time setting.

این سخن از سردرگمی‌ای می‌گوید که برداشت‌های نادرست از «قربانیِ دائمی» پدید آورد؛ زمان، آزمونی نبوده است؛ و سپس بندى دربارهٔ تعیین وقت وجود دارد.

Okay, this is what you have to understand: This paragraph about time setting, it was not in the original source document; and, the statement about time has not been a test, that sentence has been altered. It misrepresents Ellen White's original thought. She did not connect anything about time setting with the Daily. This is what we want to look at this morning.

خُب، این چیزی است که باید درک کنید: این بند دربارهٔ تعیین زمان، در سند منبعِ اصلی وجود نداشت؛ و آن عبارت که می‌گوید موضوع زمان آزمون نبوده است، آن جمله تغییر داده شده است. این عبارت اندیشهٔ اصلی الن وایت را به‌درستی بازنمایی نمی‌کند. او هیچ نکته‌ای را دربارهٔ تعیین زمان با «قربانیِ دائمی» مرتبط نساخت. این همان چیزی است که می‌خواهیم امروز صبح به آن بپردازیم.

So, as I said, we are not going to read all these pages. I am just going to make sure that you have them in your possession so you can test what I am saying; because, as a human being, there is a possibility that I am misleading you.

پس، همان‌گونه که گفتم، ما قرار نیست همهٔ این صفحات را بخوانیم. من فقط اطمینان حاصل می‌کنم که آن‌ها را در اختیار داشته باشید تا بتوانید آنچه را که می‌گویم بیازمایید؛ زیرا، به‌عنوان یک انسان، این امکان وجود دارد که شما را گمراه کرده باشم.

Arthur White—"The Context of Time Setting"

آرتھر وائٹ—"وقت کے تعین کا سیاق و سباق"

"The advocates of the old view maintained that the wording of this statement [Early Writings, 74–75.] placed Heaven's endorsement on the view of the daily held by Miller and eventually repeated by Uriah Smith.

هواداران دیدگاه کهن بر این باور بودند که عبارت این بیان [Early Writings, 74–75.] تأیید آسمان را بر دیدگاهی دربارهٔ «مداوم» که میلر بدان معتقد بود و بعدها اوریا اسمیت آن را تکرار کرد، قرار می‌دهد.

Arthur White, the son of Willy White, in his six-volume set about the history of Ellen White, speaking of his father's position rejecting the correct view of the Daily, he says, in EGW, volume 6, on page 252,

آرثر وایت، پسر ویلی وایت، در مجموعهٔ شش‌جلدی خود دربارهٔ تاریخ الن وایت، در اشاره به موضع پدرش که دیدگاه درست دربارهٔ «قربانیِ دائمی» را رد می‌کرد، در EGW، جلد ۶، صفحهٔ ۲۵۲، می‌گوید،

"The advocates of the old view"—that the Daily represented Paganism—"maintained that the wording of this statement [Early Writings, 74–75.] placed Heaven's endorsement on the view of the daily held by Miller and eventually repeated by Uriah Smith."—

«हामाले दृष्टिकोण» का समर्थन करने वाले—अर्थात् यह कि “दैनिक” से अभिप्राय मूर्तिपूजकता था—यह मानते थे कि इस कथन [Early Writings, 74–75.] की शब्दावली ने “दैनिक” के संबंध में मिलर द्वारा धारण किए गए और बाद में उरियाह स्मिथ द्वारा पुनः दोहराए गए दृष्टिकोण पर स्वर्ग की स्वीकृति की मुहर लगा दी थी।

If Arthur White was going to be a genuine, accurate historian, do you know what he would have said there? He would have just put one word in there; but, Arthur White, he missed the boat here. He would have said, "The advocates of the old view maintained [correctly] that the wording of this statement, —maintained that the wording of this statement [Early Writings, 74-75.],' placed Heaven's endorsement on the view of the daily held by Miller and eventually repeated by Uriah Smith."

اگر آرتھر وایت می‌خواست تاریخ‌نگاری راستین و دقیق باشد، آیا می‌دانید در آنجا چه می‌بایست می‌گفت؟ او فقط می‌بایست یک واژه را در آنجا می‌گنجانید؛ اما آرتھر وایت در اینجا از مقصود بازماند. او می‌بایست می‌گفت: «طرفداران دیدگاه قدیم [به‌درستی] اصرار داشتند که عبارت‌بندی این بیان — اصرار داشتند که عبارت‌بندی این بیان [Early Writings, 74-75.] — تأیید آسمان را بر دیدگاهی دربارهٔ “daily” قرار می‌داد که میلر بدان قائل بود و اوریا اسمیت نیز سرانجام آن را تکرار کرد.»

But he does not put correctly in there. He is just saying what they maintain, like there is the possibility that they were maintaining a wrong position. But they were not; they had the right position.

لیکن وہ وہاں اسے درست طور پر پیش نہیں کرتا۔ وہ صرف وہی بیان کر رہا ہے جس پر وہ قائم تھے، گویا یہ امکان تھا کہ وہ کسی غلط مؤقف پر قائم تھے۔ لیکن ایسا نہ تھا؛ ان کا مؤقف درست تھا۔

—"The new-view advocates"—his father, Willy, A. G. Daniells, W. W. Prescott, and I will not go there right now—"The new-view advocates held that the statement must be taken in its context—the context of time setting."—

—«حامیانِ دیدگاهِ جدید»—پدرش، ویلی، A. G. Daniells، W. W. Prescott، و من اکنون فعلاً به آن نخواهم پرداخت—«حامیانِ دیدگاهِ جدید بر این نظر بودند که آن عبارت باید در بسترِ سیاقِ خود فهمیده شود—یعنی در سیاقِ تعیینِ زمان.»

We just told you their argument in Early Writings, page 74.

ما همین اکنون استدلال آنان را در «نوشته‌های نخستین»، صفحهٔ ۷۴، به شما بازگفتیم.

—"The new-view advocates held that the statement must be taken in its context—the context of time setting. Ellen White's repeated statements that I have no light on the point' (Letter 226, 1908) and I am unable to define clearly the points that are questioned' (Letter 250, 1908), and her inability to make a definite statement when the question was urged upon her, seemed to give support to their conclusion. They were confident also that the messages given through Ellen White would not conflict with the clearly established events of history." Arthur White, EGW, volume 6, 252.

—حامیانِ دیدگاهِ جدید بر این باور بودند که آن عبارت باید در سیاقِ خود فهمیده شود—یعنی در سیاقِ تعیینِ زمان. اظهاراتِ مکررِ الن وایت مبنی بر این‌که «در این باره نوری ندارم» (Letter 226, 1908) و «قادر نیستم نکاتِ موردِ پرسش را به‌روشنی تعریف کنم» (Letter 250, 1908)، و نیز ناتوانیِ او در ایرادِ بیانی قاطع هنگامی که این مسئله با اصرار بر او عرضه می‌شد، به نظر می‌رسید از نتیجه‌گیریِ آنان پشتیبانی می‌کند. آنان همچنین اطمینان داشتند که پیام‌هایی که از طریقِ الن وایت داده شده بود با رویدادهایِ به‌روشنی تثبیت‌شدهٔ تاریخ تعارض نخواهد داشت.» Arthur White, EGW, volume 6, 252.

The Original Version—Review and Herald, November 1, 1850

نسخۀ اصلی — Review and Herald، 1 نومبر 1850

And Early Writings, page 74, when was it printed? 1882; the book Early Writings was printed in 1882.

او «نوشته‌های اولیه»، صفحهٔ ۷۴، چه زمانی چاپ شد؟ ۱۸۸۲؛ کتاب «نوشته‌های اولیه» در سال ۱۸۸۲ چاپ شد.

But where in the passage of Early Writings that we are considering is originally found is in the Review and Herald, November 1, 1850, and you have that in your notes. And it is several paragraphs, and as I have said, we are not going to read them all.

لیکن وہ اقتباسِ Early Writings جس پر ہم غور کر رہے ہیں، اصل میں Review and Herald، 1 نومبر 1850 میں پایا جاتا ہے، اور وہ آپ کے نوٹس میں موجود ہے۔ اور وہ کئی پیراگرافوں پر مشتمل ہے، اور جیسا کہ میں کہہ چکا ہوں، ہم ان سب کو نہیں پڑھنے والے۔

We see four paragraphs on page 2, then four paragraphs on page 3:

ما در صفحهٔ ۲ چهار بند می‌بینیم، سپس در صفحهٔ ۳ نیز چهار بند.

> "Dear Brethren and Sisters I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision. I was shown the loveliness of Jesus, and the love that the angels have for one another. Said the angel—Can ye not behold their love?—follow it. Just so God's people must love one another. Rather let blame fall on thyself than on a brother. I saw that the message —sell that ye have and give alms' had not been given, by some, in its clear light; that the true object of the words of our Saviour had not been clearly presented. I saw that the object of selling was not to give to those who are able to labor and support themselves; but to spread the truth. It is a sin to support and indulge those who are able to labor, in idleness. Some have been zealous to attend all the meetings; not to glorify God, but for the —loaves and fishes.' Such had much better been at home laboring with their hands, —the thing that is good,' to supply the wants of their families, and to have something to give to sustain the precious cause of present truth.

> «ای برادران و خواهران عزیز، مایلم طرحی کوتاه از آنچه خداوند اخیراً در رؤیا به من نشان داده است، به شما ارائه کنم. به من جمال عیسی و محبتی که فرشتگان نسبت به یکدیگر دارند نشان داده شد. فرشته گفت: «آیا محبت ایشان را نمی‌بینید؟»—از آن پیروی کنید. قوم خدا نیز باید دقیقاً چنین یکدیگر را محبت نمایند. بهتر آن است که ملامت بر خودت وارد آید تا بر برادرت. دیدم که پیامِ «آنچه دارید بفروشید و صدقه بدهید» از سوی برخی در روشنایی آشکار آن عرضه نشده بود؛ و اینکه مقصود حقیقی سخنان نجات‌دهندۀ ما به‌وضوح بیان نگردیده بود. دیدم که مقصود از فروختن این نبود که به کسانی داده شود که قادر به کار کردن و تأمین معاش خود هستند؛ بلکه برای گسترش حقیقت بود. حمایت کردن و میدان دادن در بطالت به کسانی که قادر به کار هستند، گناه است. برخی برای حضور در همۀ جلسات غیور بوده‌اند؛ نه برای تمجید خدا، بلکه برای «نان‌ها و ماهی‌ها.» چنین کسانی بسیار بهتر است در خانه بمانند و با دستان خود به کار مشغول شوند، «آنچه نیکوست»، تا نیازهای خانواده‌های خود را برآورند و چیزی نیز داشته باشند تا برای حمایت از امر گران‌بهای حقیقت حاضر بدهند.»

> "Some, I saw, had erred in praying for the sick to be healed before unbelievers. If any among us are sick, and call for the elders of the church to pray over them, according to James 5:14, 15, we should follow the example of Jesus. He put unbelievers out of the room, then healed the sick; so we should seek to be separated from the unbelief of those who have not faith, when we pray for the sick among us.

> بعضی را دیدم که در دعا کردن برای شفای بیماران در حضور بی‌ایمانان به خطا رفته بودند. اگر کسی در میان ما بیمار باشد و برحسب یعقوب ۵:‏۱۴، ۱۵ مشایخ کلیسا را فراخوانَد تا بر او دعا کنند، باید از نمونهٔ عیسی پیروی کنیم. او بی‌ایمانان را از اتاق بیرون کرد، سپس بیمار را شفا داد؛ پس ما نیز، هنگامی که برای بیمارانِ در میان خود دعا می‌کنیم، باید بکوشیم از بی‌ایمانیِ کسانی که ایمان ندارند جدا باشیم.

> "Then I was pointed back to the time that Jesus took his disciples away alone, into an upper room, and first washed their feet, and then gave them to eat of the broken bread, to represent his broken body, and juice of the vine to represent his spilled blood. I saw that all should move understandingly, and follow the example of Jesus in these things, and when attending to these ordinances, should be as separate from unbelievers as possible.

> "پس توجه من بار دیگر به زمانی معطوف شد که عیسی شاگردان خود را به‌تنهایی به بالاخانه‌ای برد، و نخست پاهای ایشان را شست، و سپس از نانِ پاره‌شده به آنان داد تا بدنِ شکستهٔ او را نمایان سازد، و از عصارهٔ تاک تا خونِ ریختهٔ او را نمودار باشد. دیدم که همه باید در این امور با فهم و بصیرت رفتار کنند و از نمونهٔ عیسی پیروی نمایند، و هنگامی که این فرایض را به‌جا می‌آورند، باید تا آنجا که ممکن است از بی‌ایمانان جدا باشند."

> "Then I was shown that the seven last plagues will be poured out, after Jesus leaves the Sanctuary. Said the angel—It is the wrath of God and the Lamb that causes the destruction or death of the wicked. At the voice of God the saints will be mighty and terrible as an army with banners; but they will not then execute the judgment written. The execution of the judgment will be at the close of the 1000 years.

> سپس به من نشان داده شد که هفت بلای آخر، پس از آن‌که عیسی از قدس خارج شود، ریخته خواهد شد. فرشته گفت: این غضب خدا و برّه است که هلاکت یا مرگ شریران را سبب می‌شود. قدیسان با صدای خدا نیرومند و هراس‌انگیز خواهند شد، همچون لشکری با درفش‌ها؛ اما ایشان در آن هنگام داوریِ مکتوب را اجرا نخواهند کرد. اجرای داوری در پایانِ هزار سال خواهد بود.

> "After the saints are changed to immortality, and are caught up together, and receive their harps, crowns, &c., and enter the Holy City, Jesus and the saints set in judgment. The books are opened, the book of life and the book of death; the book of life contains the good deeds of the saints, and the book of death contains the evil deeds of the wicked. These books were compared with the Statute book, the Bible, and according to that they were judged. The saints in unison with Jesus pass their judgment upon the wicked dead. Behold ye! said the angel, the saints sit in judgment, in unison with Jesus, and mete out to each of the wicked, according to the deeds done in the body, and it is set off against their names what they must receive, at the execution of the judgment. This, I saw, was the work of the saints with Jesus, in the Holy City before it descends to the earth, through the 1000 years. Then at the close of the 1000 years, Jesus, and the angels, and all the saints with him, leaves the Holy City, and while he is descending to the earth with them, the wicked dead are raised, and then the very men that —pierced him,' being raised, will see him afar off in all his glory, the angels and saints with him, and will wail because of him. They will see the prints of the nails in his hands, and in his feet, and where they thrust the spear into his side. The prints of the nails and the spear will then be his glory. It is at the close of the 1000 years that Jesus stands upon the Mount of Olives, and the Mount parts asunder, and it becomes a mighty plain, and those who flee at that time are the wicked, that have just been raised. Then the Holy City comes down and settles on the plain.

> "پس از آن‌که مقدّسان به جاودانگی دگرگون می‌شوند، و با هم ربوده می‌گردند، و چنگ‌های خود، تاج‌ها و غیره را دریافت می‌کنند، و به شهر مقدّس داخل می‌شوند، عیسی و مقدّسان برای داوری می‌نشینند. کتاب‌ها گشوده می‌شوند: کتاب حیات و کتاب مرگ؛ کتاب حیات مشتمل بر اعمال نیکِ مقدّسان است، و کتاب مرگ مشتمل بر اعمال شریرانهٔ شریران. این کتاب‌ها با کتاب شریعت، یعنی کتاب مقدّس، مقابله شد، و بر وفق آن مورد داوری قرار گرفتند. مقدّسان، در یگانگی با عیسی، داوری خود را بر مردگان شریر جاری می‌سازند. اینک بنگرید! فرشته گفت، مقدّسان در داوری می‌نشینند، در یگانگی با عیسی، و برای هر یک از شریران، بر حسب اعمالی که در جسم به‌جا آورده‌اند، جزا معیّن می‌کنند، و در برابر نام‌های ایشان ثبت می‌شود که در هنگام اجرای حکم، چه باید دریافت کنند. دیدم که این، کار مقدّسان با عیسی در شهر مقدّس بود، پیش از آن‌که در طی هزار سال به زمین فرود آید. سپس، در پایان هزار سال، عیسی و فرشتگان و همهٔ مقدّسانی که با او هستند، شهر مقدّس را ترک می‌کنند، و در حالی که او با ایشان به سوی زمین فرود می‌آید، مردگان شریر برانگیخته می‌شوند، و آنگاه همان مردانی که «او را نیزه زدند»، چون برخیزانیده شوند، او را از دور در تمامی جلالش خواهند دید، در حالی که فرشتگان و مقدّسان با اویند، و به سبب او شیون خواهند کرد. آنان جای میخ‌ها را در دستان او و در پاهای او، و جای نیزه‌ای را که به پهلوی او فرو بردند، خواهند دید. جای میخ‌ها و نیزه، در آن هنگام، جلال او خواهد بود. در پایان هزار سال است که عیسی بر کوه زیتون می‌ایستد، و کوه از هم شکافته می‌شود، و به هامونی عظیم مبدّل می‌گردد، و آنان که در آن زمان می‌گریزند، شریرانی هستند که به‌تازگی برانگیخته شده‌اند. سپس شهر مقدّس فرود می‌آید و بر آن هامون قرار می‌گیرد."

> "Then Satan imbues the wicked, that have been raised, with his spirit. He flatters them that the army in the City is small, and that his army is large, and that they can overcome the saints and take the City. While Satan was rallying his army, the saints were in the City, beholding the beauty and glory of the Paradise of God. Jesus was at their head, leading them. All at once the lovely Saviour was gone from our company; but soon we heard his lovely voice, saying, —Come ye blessed of my Father inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.' We gathered about Jesus, and just as he closed the gates of the City, the curse was pronounced upon the wicked. The gates were shut. Then the saints used their wings and mounted to the top of the wall of the City. Jesus was also with them; his crown looked brilliant and glorious. It was a crown within a crown, seven in number. The crowns of the saints were of the most pure gold, decked with stars. Their faces shone with glory, for they were in the express image of Jesus; and as they arose, and moved all together to the top of the City, I was enraptured with the sight.

> Luego Satanás infunde su espíritu en los impíos que han sido resucitados. Les hace creer que el ejército que está en la Ciudad es pequeño, y que su ejército es grande, y que pueden vencer a los santos y tomar la Ciudad. Mientras Satanás reunía a su ejército, los santos estaban en la Ciudad, contemplando la hermosura y la gloria del Paraíso de Dios. Jesús estaba al frente de ellos, guiándolos. De pronto el amado Salvador desapareció de entre nosotros; pero pronto oímos su amada voz, que decía: —Venid, benditos de mi Padre, heredad el reino preparado para vosotros desde la fundación del mundo.— Nos reunimos en torno a Jesús, y justamente cuando él cerró las puertas de la Ciudad, la maldición fue pronunciada sobre los impíos. Las puertas fueron cerradas. Entonces los santos usaron sus alas y subieron a la cima del muro de la Ciudad. Jesús también estaba con ellos; su corona resplandecía brillante y gloriosa. Era una corona dentro de otra corona, en número de siete. Las coronas de los santos eran del oro más puro, adornadas con estrellas. Sus rostros resplandecían de gloria, porque estaban en la imagen misma de Jesús; y al elevarse, y moverse todos juntos hacia la parte superior de la Ciudad, quedé extasiada ante la visión.

> "Then the wicked saw what they had lost; and fire was breathed from God upon them, and consumed them. This was the Execution of the Judgment. The wicked then received according as the saints in unison with Jesus had meted out to them during the 1000 years. The same fire from God that consumed the wicked, purified the whole earth. The broken ragged mountains melted with fervent heat, the atmosphere, also, and all the stubble was consumed. Then our inheritance opened before us, glorious and beautiful, and we inherited the whole earth made new. We all shouted with a loud voice, Glory, Alleluia.

> پس شریران آنچه را از دست داده بودند دیدند؛ و آتشی از جانب خدا بر ایشان دمیده شد و آنان را فرو بلعید. این، اجرای داوری بود. آنگاه شریران مطابق آنچه مقدسان در یگانگی با عیسی در طی آن هزار سال برای ایشان مقرر کرده بودند، جزا یافتند. همان آتشی که از جانب خدا شریران را فرو بلعید، تمامی زمین را نیز تطهیر کرد. کوه‌های شکسته و ژنده در حرارت سوزان گداخته شدند؛ جوّ نیز، و نیز هر آنچه چون کاه بود، همه سوخت و نابود شد. آنگاه میراث ما در برابر ما گشوده شد، پرجلال و زیبا، و ما تمامی زمینِ نو ساخته‌شده را به میراث یافتیم. همه ما با آواز بلند فریاد برآوردیم: جلال، هللویاه.

> "I also saw that the shepherds should consult those in whom they have reason to have confidence, those who have been in all the messages, and are firm in all the present truth, before they advocate any new point of importance, which they may think the Bible sustains. Then the shepherds will be perfectly united, and the union of the shepherds will be felt by the church. Such a course I saw would prevent unhappy divisions, and then there would be no danger of the precious flock being divided, and the sheep scattered, without a shepherd."—

> «همچنین دیدم که شبانان باید، پیش از آنکه هر نکتهٔ تازه و مهمی را که ممکن است گمان کنند کتاب‌مقدس از آن پشتیبانی می‌کند مطرح و ترویج نمایند، با کسانی مشورت کنند که دلیلی دارند به ایشان اعتماد داشته باشند، یعنی با آنان که در همهٔ پیام‌ها بوده‌اند و در تمامی حقیقتِ حاضر استوارند. آنگاه شبانان کاملاً متحد خواهند بود، و اتحادِ شبانان از سوی کلیسا احساس خواهد شد. دیدم که چنین روشی از تفرقه‌های دردناک جلوگیری خواهد کرد، و در آن صورت دیگر خطری نخواهد بود که گلهٔ گران‌بها تقسیم شود و گوسفندان، بی‌شبان، پراکنده گردند.»—

And then it concludes with five more paragraphs which I have in a box for you, because these five paragraphs out of the article are the ones that are going to end up in Early Writings. That is why these final five paragraphs have the box around them.

اور پھر یہ مزید پانچ پیراگرافوں پر اختتام پذیر ہوتا ہے، جنہیں میں نے آپ کے لیے ایک خانے میں رکھا ہے، کیونکہ مضمون میں سے یہی پانچ پیراگراف وہ ہیں جو آخرکار Early Writings میں شامل ہوں گے۔ اسی لیے ان آخری پانچ پیراگرافوں کے گرد خانہ بنایا گیا ہے۔

> "September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.

> ۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد که او برای بار دوم دست خویش را دراز کرده است تا باقی‌ماندۀ قوم خود را بازآورد، و اینکه در این زمانِ جمع‌آوری باید کوشش‌ها دوچندان گردد. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل مضروب و دریده شد؛ اما اکنون در زمانِ جمع‌آوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در دورانِ پراکندگی، کوشش‌هایی که برای انتشار حقیقت به‌عمل می‌آمد، تأثیر اندکی داشت و اندک یا هیچ نتیجه‌ای به بار نمی‌آورد؛ اما در زمانِ جمع‌آوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گردآوردن قوم خویش نهاده است، کوشش‌ها برای انتشار حقیقت اثرِ مقصود خود را خواهد داشت. همه باید در این کار متحد و غیور باشند. دیدم که برای هر کسی مایۀ شرمساری است که به دورانِ پراکندگی برای نمونه‌هایی رجوع کند تا اکنون در زمانِ جمع‌آوری بر ما حاکم باشد؛ زیرا اگر خدا اکنون بیش از آنچه آنگاه برای ما کرد، برای ما نکند، اسرائیل هرگز جمع نخواهد شد. همان‌قدر ضروری است که حقیقت در یک نشریه منتشر شود، که موعظه گردد.

> "The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> «خداوند به من نشان داد که جدول ۱۸۴۳ به هدایت دست او ترسیم شده بود، و اینکه هیچ بخشی از آن نباید تغییر یابد؛ و اینکه اعداد همان‌گونه بودند که او می‌خواست. و اینکه دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از اعداد پنهان ساخته بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا زمانی که دست او برداشته شد.»

> "Then I saw in relation to the —Daily,' that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.

> «سپس در خصوصِ «دائمی» دیدم که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و این‌که خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا فرمود که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند. هنگامی که پیش از ۱۸۴۴ اتحاد برقرار بود، تقریباً همه بر دیدگاه درستِ «دائمی» متحد بودند؛ اما از سال ۱۸۴۴، در میان این آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آن آمده است.»

> "The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.

> خداوند به من نشان داد که زمان از سال ۱۸۴۴ دیگر آزمونی نبوده است، و اینکه زمان هرگز دیگر آزمونی نخواهد بود.

> "Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past." Review and Herald, November 1, 1850."

> "سپس توجهم به برخی جلب شد که در این گمراهی بزرگ به‌سر می‌برند، که قدیسان هنوز باید پیش از آمدن خداوند به اورشلیمِ قدیم بروند، و غیره. چنین دیدگاهی به‌گونه‌ای است که ذهن و علاقه را از کار حاضرِ خدا، تحت پیام فرشتهٔ سوم، منحرف می‌سازد؛ زیرا اگر قرار باشد ما به اورشلیم برویم، آنگاه ذهن‌های ما طبعاً متوجه آنجا خواهد شد، و امکانات ما از دیگر مصارف بازداشته خواهد شد تا قدیسان به اورشلیم رسانده شوند. دیدم که علتِ واگذار شدن ایشان به این گمراهی بزرگ آن است که خطاهای خود را، که در طی چندین سال گذشته در آن‌ها بوده‌اند، اعتراف نکرده و ترک ننموده‌اند." Review and Herald, November 1, 1850.

Do you see them? Do you know what I am talking about?

آیا آن‌ها را می‌بینید؟ آیا می‌دانید من دربارهٔ چه سخن می‌گویم؟

Okay. If we go into these five final paragraphs, you will see some things that are different in the original than you will find in Early Writings, page 74.

بسیار خوب. اگر به این پنج پاراگراف پایانی وارد شویم، خواهید دید که در متن اصلی، نکاتی با آنچه در صفحهٔ ۷۴ کتاب Early Writings خواهید یافت، متفاوت است.

FROM THE AUDIENCE: So, you are saying these in the box are the originals?

از میان حاضران: پس، شما می‌گویید آنچه در این صندوق است، اصل‌ها هستند؟

These in the box, these are the last five paragraphs in this original article, and this box is around them. These five paragraphs are what ultimately end up in Early Writings, page 74.

این‌ها درون این کادر قرار دارند؛ این‌ها پنج پاراگراف پایانیِ این مقالهٔ اصلی هستند، و این کادر پیرامون آن‌هاست. این پنج پاراگراف همان‌هایی هستند که سرانجام در Early Writings، صفحهٔ 74، آمده‌اند.

But, when was this printed, when was this written? November 1850.

لیکن، یہ کب طبع ہوا، یہ کب لکھا گیا؟ نومبر 1850۔

So, I have in bold-faced the things that are going to be changed from these five paragraphs. There is going to be a metamorphosis with this; because, in the very near future in 1851 the book A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White is going to be printed and they are going to take these paragraphs and put them in A Sketch of the Christian Experience and View of Ellen G. White. And from here [article in Review and Herald, November 1850] to A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White there are some minor editorial changes that happened to these five paragraphs. And then from A Sketch of the Christian Experience and View of Ellen G. White in 1851 to Early Writings in 1882, there are some more editorial changes, and those editorial changes are what make Early Writings, page 74, convoluted.

پس، من چیزهایی را که قرار است در این پنج پاراگراف تغییر یابند، به حروف درشت مشخص کرده‌ام. در این خصوص دگرگونی‌ای روی خواهد داد؛ زیرا در آینده‌ای بسیار نزدیک، در سال ۱۸۵۱، کتاب A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White به چاپ خواهد رسید و این پاراگراف‌ها را برداشته، در A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White خواهند گنجاند. و از اینجا [مقاله در Review and Herald، نوامبر ۱۸۵۰] تا A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White، برخی تغییرات جزئیِ ویراستاری در این پنج پاراگراف صورت گرفته است. سپس از A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White در سال ۱۸۵۱ تا Early Writings در سال ۱۸۸۲، باز هم تغییرات ویراستاری دیگری انجام شده است، و همین تغییرات ویراستاری است که Early Writings، صفحهٔ ۷۴، را پیچیده ساخته است.

So, in these five paragraphs that conclude in the original manuscript, in the first paragraph, "September 23d, the Lord showed me . . . ," that is going to be changed.

پس، در این پنج بند که در دست‌نوشتهٔ اصلی در پایان آمده‌اند، در بند نخست، «۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد . . .»، آن قرار است تغییر داده شود.

In the next paragraphs: "Then I saw . . ."; "Then I saw . . ."; The Lord showed me . . . "; and, "Then I was pointed to . . ."; these things get some minor adjustments.

در بندهای بعدی: «آنگاه دیدم . . .»؛ «آنگاه دیدم . . .»؛ «خداوند به من نشان داد . . .»؛ و «آنگاه توجهم به . . . معطوف شد»؛ این امور برخی تعدیلات جزئی می‌یابند.

Shown Ten Primary Truths in Thirteen Paragraphs

در سیزده بند، ده حقیقت اساسی آشکار شده است

But, what I want you to see in these thirteen paragraphs from the original article, she has shown ten primary things.

اما آنچه می‌خواهم در این سیزده بند از مقالهٔ اصلی ببینید، این است که او ده نکتهٔ اصلی را نشان داده است.

And now I remember why I have these things bold-faced. It is not because those are going to get changed. I am emphasizing something for you, if you will see, that in these thirteen paragraphs she was shown this . . . , she was shown this . . . , she was shown this . . . , she was shown this. And when she was shown one thing, after she tells us about it, then she is shown something that is not necessarily connected to what she was just shown: "I was shown this . . . ; I was shown this . . . ; I was shown this . . . .

و اکنون به یاد می‌آورم چرا این موارد را با حروف درشت آورده‌ام. نه به این سبب که قرار است آن‌ها تغییر کنند. مقصود من تأکید بر نکته‌ای برای شماست، اگر بتوانید ببینید، که در این سیزده بند، این به او نشان داده شد . . . ، این به او نشان داده شد . . . ، این به او نشان داده شد . . . ، این به او نشان داده شد. و هنگامی که چیزی به او نشان داده می‌شد، پس از آن‌که آن را برای ما بازگو می‌کند، سپس چیزی به او نشان داده می‌شود که لزوماً با آنچه همین‌اکنون به او نشان داده شده بود مرتبط نیست: «این به من نشان داده شد . . . ؛ این به من نشان داده شد . . . ؛ این به من نشان داده شد . . . .»

You can check me out and read it for yourself, but she was shown ten primary truths in these thirteen paragraphs.

شما می‌توانید خودتان آن را بررسی کنید و بخوانید، اما در این سیزده بند، ده حقیقت اصلی به او نشان داده شد.

Here is what she was shown. She was shown about God's love, about offerings, about prayer for the sick, about the communion service, about the Seven Last Plagues connected with the Millennium, about new light, about the gathering after 1844, about the publishing work, about the 1843 Chart, about the "Daily," about "time" as a test, and about pilgrimages to Jerusalem. And if you read it carefully, this is not a flow of thought. This is a very, "I was shown this," and she records what she was shown; and, she was shown something that is not necessarily connected. You have to see that; because, as they begin to pull these paragraphs together, they begin to create the thought that she saying something that she really did not say.

این است آنچه به او نشان داده شد. به او دربارهٔ محبت خدا، دربارهٔ هدایا، دربارهٔ دعا برای بیماران، دربارهٔ خدمت عشای ربانی، دربارهٔ هفت بلایای آخرِ مرتبط با هزاره، دربارهٔ نور جدید، دربارهٔ گردآوری پس از ۱۸۴۴، دربارهٔ کار انتشاراتی، دربارهٔ جدول ۱۸۴۳، دربارهٔ «روزانه»، دربارهٔ «زمان» به‌عنوان آزمون، و دربارهٔ زیارت‌ها به اورشلیم نشان داده شد. و اگر آن را با دقت بخوانید، این جریانِ یک اندیشه نیست. بلکه بسیار از این سنخ است که «این به من نشان داده شد»، و او آنچه را به او نشان داده شد ثبت می‌کند؛ و چیزی به او نشان داده شد که لزوماً به آنچه پیش از آن آمده مرتبط نیست. شما باید این را ببینید؛ زیرا همان‌گونه که آنان شروع می‌کنند این بندها را کنار هم قرار دادن، شروع می‌کنند این تصور را پدید آوردن که او چیزی می‌گوید که در واقع نگفته است.

Review and Herald, November 1, 1850

ریویو اَند هِرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰

Okay. Notice the first paragraph of the five paragraphs that we are dealing with from November 1850.

ٹھیک ہے۔ نومبر 1850 سے متعلق ان پانچ پیراگرافوں میں سے پہلے پیراگراف پر غور کیجیے جن سے ہم واسطہ رکھتے ہیں۔

> "September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached."—

> «در بیست‌وسوم سپتامبر، خداوند به من نشان داد که او بارِ دوم دست خود را دراز کرده است تا باقیماندۀ قوم خویش را باز آورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری، کوشش‌ها باید دوچندان شود. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل مضروب و دریده شد؛ اما اکنون در زمانِ گردآوری، خدا قوم خویش را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در دورانِ پراکندگی، کوشش‌هایی که برای انتشارِ حقیقت به‌عمل می‌آمد، جز اثری اندک نداشت و اندک یا هیچ به انجام نمی‌رسانید؛ اما در زمانِ گردآوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردنِ قوم خویش نهاده است، کوشش‌ها برای انتشارِ حقیقت، اثرِ مقصودِ خود را خواهد داشت. همگان باید در کار، متحد و غیور باشند. دیدم که برای هر کس مایۀ ننگ است که برای راهنماییِ ما اکنون در زمانِ گردآوری، به دورانِ پراکندگی برای نمونه‌ها رجوع کند؛ زیرا اگر خدا اکنون بیش از آنچه آنگاه برای ما کرد، برای ما نکند، اسرائیل هرگز گرد آورده نخواهد شد. همان‌قدر لازم است که حقیقت در یک نشریه منتشر شود که موعظه گردد.»—

The last sentence from that paragraph, it says, "It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached." Okay. This thought is going to be dropped.

آخری جملہ اُس پیراگراف کا یہ کہتا ہے: "یہ اتنا ہی ضروری ہے کہ سچائی ایک مطبوعہ پرچے میں شائع کی جائے، جتنا کہ اُس کی منادی کی جائے۔" اچھا۔ اب اس خیال کو چھوڑ دیا جائے گا۔

The second paragraph of the five that we are considering, where it says, "The Lord showed me," you see I have it underlined.

پانچ میں سے دوسرے پیراگراف میں، جس پر ہم غور کر رہے ہیں، جہاں لکھا ہے، "خداوند نے مجھے دکھایا،" آپ دیکھتے ہیں کہ میں نے اس کے نیچے خط کھینچی ہوئی ہے۔

—"The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed."—

«El Señor me mostró que la carta de 1843 fue dirigida por su mano, y que ninguna parte de ella debía ser alterada; que las cifras eran tal como él quería que fuesen. Que su mano estaba sobre ella y ocultó un error en algunas de las cifras, de modo que nadie pudiera verlo, hasta que su mano fue retirada.»

The reason I have anything underlined in these four paragraphs at the top of the page is that those are going to have editorial changes when it gets reprinted in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White in 1851.

دلیل این‌که در این چهار بندِ بالای صفحه چیزی را زیرخط کشیده‌ام، این است که هنگام تجدید چاپ آن در کتاب A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White در سال ۱۸۵۱، در آن‌ها تغییرات ویراستاری اِعمال خواهد شد.

Okay. "The Lord showed me," is going to be changed; "by his hand" is going to be changed, "that no part of it should be altered" is going to be changed.

ٹھیک ہے۔ "خداوند نے مجھے دکھایا" کو تبدیل کیا جائے گا؛ "اپنے ہاتھ سے" کو تبدیل کیا جائے گا؛ "کہ اُس کا کوئی حصہ تبدیل نہ کیا جائے" کو تبدیل کیا جائے گا۔

Then in the next bold-faced paragraph [fourth paragraph] on the page says,

پھر صفحے پر اگلا جلی حروف والا پیراگراف [چوتھا پیراگراف] یہ کہتا ہے،

—"The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test."—

—«خداوند به من نشان داد که زمان از سال ۱۸۴۴ آزمونی نبوده است، و اینکه زمان دیگر هرگز آزمونی نخواهد بود.»—

"The Lord showed me," that is going to be changed. What they are going to do the next year in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, they are going to take that one-sentence paragraph and they are going to combine it with the previous paragraph. They are going to turn it into one paragraph.

«خداوند به من نشان داد»، این عبارت قرار است تغییر داده شود. آنچه آنان در سال بعد در کتاب A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White انجام خواهند داد، این است که آن بندِ تک‌جمله‌ای را برمی‌دارند و آن را با بندِ پیشین ادغام می‌کنند. آنان آن را به یک بند تبدیل خواهند کرد.

But, also, if a word or words are bold-faced, there is going to be some other types of changes; and, I will give you an example of what I mean.

لیکن، نیز، اگر کوئی لفظ یا الفاظ جلی حروف میں ہوں، تو متن میں بعض دوسری نوعیت کی تبدیلیاں بھی ہوں گی؛ اور میں آپ کو اس کی ایک مثال دوں گا کہ میری مراد کیا ہے۔

And in the third paragraph it says,

او در بند سوم آمده است،

—"Then I saw in relation to the —Daily,' that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed."—

«سپس دربارۀ «دائمی» دیدم که واژۀ «قربانی» به حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند فهم درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند. هنگامی که پیش از ۱۸۴۴ اتحاد برقرار بود، تقریباً همگان دربارۀ دیدگاه درستِ «دائمی» متحد بودند؛ اما از سال ۱۸۴۴، در میان این آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آن آمده است.»

Then in the next bold-faced paragraph [fourth paragraph] on the page says,

سپس در بند بعدی با حروف درشت [بند چهارم] در صفحه آمده است،

"The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test."—

«خداوند به من نشان داد که زمان از سال ۱۸۴۴ دیگر آزمونی نبوده است، و اینکه زمان هرگز دوباره آزمونی نخواهد بود.»—

"The Lord showed me," that is going to be changed.

«خداوند به من نشان داد»؛ آن قرار است تغییر یابد.

What they are going to do the next year in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, they are going to take that one-sentence paragraph and they are going to combine it with the previous paragraph. They are going to turn it into one paragraph.

آنها در سال بعد، در کتاب *A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White*، آن بندِ تک‌جمله‌ای را خواهند گرفت و آن را با بند پیشین ادغام خواهند کرد. آنها آن را به یک بند واحد تبدیل خواهند کرد.

And they are going to change "The Lord showed me" to "I was also shown." Okay? They are going to make those two paragraphs one paragraph, and they are going to change it to, "I was also shown," in 1851.

و آنان خواهند رفت تا «خداوند به من نشان داد» را به «به من نیز نشان داده شد» تغییر دهند. بسیار خوب؟ آنان آن دو بند را به یک بند تبدیل خواهند کرد، و در سال ۱۸۵۱ آن را به این صورت تغییر خواهند داد: «به من نیز نشان داده شد.»

—"Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past." Review and Herald, November 1, 1850.

—«سپس توجه من به برخی جلب شد که در این خطای بزرگ‌اند که مقدسان هنوز باید پیش از آمدن خداوند به اورشلیم قدیم بروند، و غیره. چنین دیدگاهی به‌گونه‌ای است که ذهن و علاقه را از کار حاضر خدا، تحت پیام فرشتهٔ سوم، منحرف می‌سازد؛ زیرا اگر ما قرار است به اورشلیم برویم، آنگاه ذهن‌های ما طبعاً متوجه آنجا خواهد بود، و امکانات ما از سایر مصارف بازداشته خواهد شد تا مقدسان را به اورشلیم برسانیم. دیدم که سبب آنکه ایشان واگذاشته شدند تا به این خطای بزرگ فرو روند، این است که خطاهای خود را که در طی چندین سال گذشته در آن بوده‌اند، اعتراف و ترک نکرده‌اند.» Review and Herald، 1 نوامبر 1850.

But, when you get to Early Writings, do you know what they do? They drop the "I was also shown," where in Early Writings this one paragraph, it is going to say, "When union existed before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily,' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed." They dropped the "I was also shown," and the next sentence is, "time had not been a test since 1844." Suddenly you do not know that this thought about time not being a test is one of things that she was specifically shown. You believe that this was part of her light on the Daily in the false view producing confusion.

اما وقتی به **نوشته‌های نخستین** می‌رسید، آیا می‌دانید آنان چه می‌کنند؟ عبارت «**نیز به من نشان داده شد**» را حذف می‌کنند؛ حال آنکه در **نوشته‌های نخستین**، در همین یک بند، چنین آمده است: «هنگامی که پیش از 1844 اتحاد برقرار بود، تقریباً همه بر دیدگاه درستِ “روزانه” متفق بودند؛ اما از 1844 به این‌سو، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آن آمده است.» آنان عبارت «**نیز به من نشان داده شد**» را حذف کردند، و جملهٔ بعدی این است: «زمان از 1844 به این‌سو آزمونی نبوده است.» ناگهان دیگر نمی‌دانید که این اندیشه، مبنی بر اینکه زمان از 1844 به این‌سو آزمونی نبوده است، یکی از اموری است که به‌طور خاص به او نشان داده شده بود. شما باور می‌کنید که این، بخشی از نوری بوده است که او دربارهٔ «روزانه» دریافت کرده بود، در خصوص این‌که دیدگاه نادرست موجب سردرگمی می‌شود.

That is not the original. You have the original. Check it out.

وہ اصل نہیں ہے۔ آپ کے پاس اصل موجود ہے۔ اسے جانچ لیجیے۔

The Next Step (Step Two)—1851 A Sketch of the Christian Experience and View of Ellen G. White

گام بعدی (گام دوم)—۱۸۵۱ طرحی از تجربهٔ مسیحی و دیدگاه‌های الن جی. وایت

Then underneath this, you have, A Sketch of the Christian Experience and View of Ellen G. White, printed in 1851; and, you have the breakdowns of the changes that took place, and there is a very, very significant change.

پھر اس کے تحت آپ کے پاس **Ellen G. White** کی *A Sketch of the Christian Experience and View* ہے، جو 1851 میں شائع ہوئی؛ اور آپ کے پاس اُن تبدیلیوں کی تفصیلات بھی ہیں جو واقع ہوئیں، اور وہاں ایک نہایت، نہایت اہم تبدیلی موجود ہے۔

"September 23d, the Lord shewed [formerly—"showed"] me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. [Removed: It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.] [Paragraphs Combined] I have seen [formerly—"the Lord showed me] that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, [formerly—"by His hand"] and that it should not be altered; [formerly—"no part of it should be altered"] that the figures were as he wanted them. That his hand was over, and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

«۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد [پیش‌تر—«نشان داده بود»] که او بار دوم دست خود را دراز کرده است تا باقیماندۀ قوم خویش را باز آورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری، کوشش‌ها باید دوچندان گردد. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل زده و دریده شد؛ اما اکنون در زمانِ گردآوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در زمانِ پراکندگی، تلاش‌هایی که برای گسترش حقیقت انجام می‌شد، تأثیر اندکی داشت و اندک یا هیچ به انجام نمی‌رساند؛ اما در زمانِ گردآوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردن قوم خویش نهاده است، کوشش‌ها برای گسترش حقیقت اثرِ مقصودِ خود را خواهند داشت. همه باید در این کار متّحد و غیور باشند. دیدم که نادرست است کسی برای نمونه‌هایی که اکنون باید راهنمای ما در زمانِ گردآوری باشند، به زمانِ پراکندگی ارجاع دهد؛ زیرا اگر خدا اکنون بیش از آنچه در آن هنگام کرد، برای ما نکند، اسرائیل هرگز گرد آورده نخواهد شد. [حذف شده: «انتشار حقیقت در یک نشریه، همان‌قدر ضروری است که موعظه شدن آن.»] [بندها ادغام شده‌اند] دیده‌ام [پیش‌تر—«خداوند به من نشان داد»] که جدول ۱۸۴۳ به هدایتِ دستِ خداوند تنظیم شده بود، [پیش‌تر—«به دست او»] و اینکه نباید تغییر داده شود؛ [پیش‌تر—«هیچ بخشی از آن نباید تغییر داده شود»] و اینکه اعداد همان‌گونه بودند که او می‌خواست. اینکه دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از اعداد پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند، تا هنگامی که دست او برداشته شد.»

"Then I saw in relation to the —Daily,' that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. [Paragraphs Combined] I have also seen [Formerly—"the Lord showed me"] that time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.]" A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 61–62.

“En relación con el —Continuo’, vi entonces que la palabra —sacrificio’ fue añadida por la sabiduría humana, y que no pertenece al texto; y que el Señor dio la comprensión correcta de ello a quienes proclamaron el clamor de la hora del juicio. Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del —Continuo’; pero desde 1844, en la confusión, se han adoptado otras interpretaciones, y han seguido tinieblas y confusión. [Párrafos combinados] También he visto [Anteriormente: —el Señor me mostró’] que el tiempo no ha sido una prueba desde 1844, y que nunca más volverá a ser una prueba.]” A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 61–62.

Time not Connected with the Message of the Third Angel

زمان که با پیام فرشتهٔ سوم پیوندی ندارد

Ellen White had a different vision than the vision that she had that ultimately ends up in Early Writings. She had several visions; but, she had a vision where she was told something; she was told one paragraph, and she wrote it down.

الن وایٹ کو اُس رؤیا سے مختلف ایک اور رؤیا ہوئی تھی، جو بالآخر ابتدائی تحریرات میں شامل ہوئی۔ اُسے کئی رؤیا ہوئی تھیں؛ تاہم، ایک رؤیا میں اُس سے ایک بات کہی گئی؛ اُسے ایک پیراگراف بتایا گیا، اور اُس نے اسے لکھ لیا۔

"The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel's message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness." A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 48.

«El Señor me ha mostrado que el mensaje del tercer ángel debe ir y ser proclamado a los hijos dispersos del Señor, y que no debe depender del tiempo; porque el tiempo nunca más volverá a ser una prueba. Vi que algunos estaban adquiriendo una falsa excitación que surgía de predicar tiempo; que el mensaje del tercer ángel era más fuerte de lo que el tiempo puede ser. Vi que este mensaje puede sostenerse sobre su propio fundamento, y que no necesita del tiempo para fortalecerlo, y que avanzará con gran poder, y hará su obra, y será abreviado en justicia». A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 48.

What is she speaking about there? That we should never connect the Third Angel's Message with time again, right?

او در آنجا دربارهٔ چه سخن می‌گوید؟ اینکه ما هرگز دیگر نباید پیام فرشتهٔ سوم را با زمان مرتبط سازیم، درست است؟

Amen? Are you with me?

آمین؟ با من هستید؟

Where do you find this? Where is it located?

أين تجد هذا؟ أين يقع؟

FROM THE AUDIENCE: (No response.)

له حاضرينو څخه: (هیڅ ځواب نه و.)

FROM THE AUDIENCE: A Sketch of the Christian Experience and Views.

از میان حاضران: طرحی از تجربه و دیدگاه‌های مسیحی.

A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, page 48, page 48.

خاکۂ مسیحی تجربہ اور ایلن جی۔ وائٹ کے نظریات، صفحہ 48، صفحہ 48۔

Okay. Where do we find the passage that we are discussing that is derived from Review and Herald, November 1850; where is that located in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White? Well, it is located, if you back up in your notes, it is located in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, page 61 and page 62.

بسیار خوب. آن عبارتی را که درباره‌اش گفتگو می‌کنیم و از Review and Herald، نوامبر 1850 برگرفته شده است، در کجا می‌یابیم؛ این مطلب در کتاب A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White در کجا قرار دارد؟ خب، اگر در یادداشت‌های خود کمی به عقب برگردید، آن را در A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White، صفحهٔ 61 و صفحهٔ 62 خواهید یافت.

You have a vision in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White that is recorded on page 48; then you have the vision that ultimately is going to end up in Early Writings, on pages 61 and 62. They are separated by 13 or 14 pages, right?

شما رؤیایی را در کتاب *A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White* دارید که در صفحهٔ 48 ثبت شده است؛ سپس رؤیایی را دارید که سرانجام قرار است در *Early Writings*، در صفحات 61 و 62، درج شود. این دو با 13 یا 14 صفحه از یکدیگر جدا شده‌اند، درست است؟

And what are they going to do when it comes to Early Writings? They are going to take this paragraph from page 48 and they are going to insert it right after her statement that time is no longer a test. They are going to put two visions together.

و هنگامی که به *Early Writings* می‌رسند، چه خواهند کرد؟ آنان این بند را از صفحهٔ ۴۸ برخواهند داشت و آن را درست پس از گفتهٔ او که زمان دیگر آزمونی نیست، درج خواهند کرد. آنان دو رؤیا را به هم خواهند پیوست.

Are you following what I mean?

آیا آنچه را که منظورم است دنبال می‌کنید؟

MAN IN THE AUDIENCE: Yes.

مردی در میان حاضران: بله.

Are you following what I mean?

آیا مقصود مرا دنبال می‌کنید؟

INDIVIDUAL ADDRESSED IN THE AUDIENCE: (Affirmation.)

فردِ موردِ خطاب در میانِ حضّار: (تأیید.)

Okay, because you are the one that I am seeing less confirmation with.

ٹھیک ہے، کیونکہ آپ ہی وہ ہیں جن کے ساتھ میں کم تصدیق دیکھ رہا ہوں۔

The Last Step (Step Three)—1882 Early Writings

آخری قدم (تیسرا مرحلہ)—1882 کی ابتدائی تحریریں

Okay. Now, I am back to page 6 of your notes; and, now you have Early Writings again.

ٹھیک ہے۔ اب میں آپ کے نوٹس کے صفحہ 6 پر واپس آ گیا ہوں؛ اور اب آپ کے سامنے پھر سے Early Writings ہے۔

> "September 23, . . . I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.

> «۲۳ سپتامبر، . . . من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به هدایت دست خداوند تنظیم شده بود، و اینکه نباید تغییر داده شود؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ و اینکه دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از ارقام پنهان ساخته بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نتوانست آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.»

> "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.

> "پس دیدم که در ارتباط با «دائمی» (دانیال ۸:۱۲)، واژۀ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد، و اینکه خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا کرد که فریاد ساعتِ داوری را اعلان کردند. هنگامی که اتحاد وجود داشت، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همگان بر دیدگاه درستِ «دائمی» متحد بودند؛ اما در آشفتگیِ پس از ۱۸۴۴، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است. زمان از سال ۱۸۴۴ بدین‌سو آزمون نبوده است، و دیگر هرگز نیز آزمون نخواهد بود."

> "The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, but it must not be hung on time. I saw that some were getting a false excitement, arising from preaching time; but the third angel's message is stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation and needs not time to strengthen it; and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.

> «خداوند به من نشان داده است که پیام فرشتهٔ سوم باید پیش برود و به فرزندانِ پراکندهٔ خداوند اعلام شود، اما نباید بر زمان آویخته گردد. دیدم که برخی از موعظهٔ زمان به هیجانی کاذب دچار می‌شوند؛ اما پیام فرشتهٔ سوم از آن نیرومندتر است که زمان بتواند آن را استوار سازد. دیدم که این پیام می‌تواند بر بنیادِ خود بایستد و نیازی ندارد که زمان آن را تقویت کند؛ و اینکه با قدرتی عظیم پیش خواهد رفت، کار خود را انجام خواهد داد، و در عدالت کوتاه خواهد شد.»

> "Then I was pointed to some who are in the great error of believing that it is their duty to go to Old Jerusalem . . ." Early Writings, 74-76.

> «سپس توجه من به برخی جلب شد که در این خطای بزرگ به‌سر می‌برند که باور دارند رفتن به اورشلیمِ قدیم . . . وظیفهٔ ایشان است.» Early Writings, 74-76.

And the reason that this is bold-faced, this is the paragraph here where it says, ". . . When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test." you need to remember that originally in her first record of this vision, she said, "I was shown that time has not been a test since 1844," and it was a different paragraph. She had made sure that there was a distinction in what she was shown about the Daily and what was shown her about time being a test; and that the next paragraph, which is talking about no connecting time with the Third Angel's Message, it was not in the original vision. It was on page 48 of Life Sketches, not pages 61 and 62.

و دلیلِ این‌که این بخش با حروفِ درشت آمده است، این است که این همان پاراگرافی است که در آن گفته شده: «. . . هنگامی که اتحاد برقرار بود، پیش از 1844، تقریباً همه بر دیدگاهِ درستِ “ـروزانه” متّحد بودند؛ امّا در آشفتگیِ پس از 1844، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شد، و تاریکی و سردرگمی در پی آمد. زمان از سال 1844 به این سو آزمونی نبوده است، و دیگر هرگز نیز آزمونی نخواهد بود.» شما باید به یاد داشته باشید که او در اصل، در نخستین ثبتِ خود از این رؤیا، گفته بود: «به من نشان داده شد که زمان از سال 1844 به این سو آزمونی نبوده است»، و آن در پاراگرافی دیگر بود. او اطمینان حاصل کرده بود که میان آنچه دربارهٔ «روزانه» به او نشان داده شده بود و آنچه دربارهٔ آزمون بودنِ زمان به او نشان داده شده بود، تمایزی وجود داشته باشد؛ و این‌که پاراگرافِ بعدی، که دربارهٔ عدمِ ارتباط دادنِ هیچ زمان‌بندی‌ای با پیامِ فرشتهٔ سوم سخن می‌گوید، در رؤیای اصلی وجود نداشت. آن در صفحهٔ 48 از Life Sketches بود، نه صفحات 61 و 62.

But, when you come to Early Writings in 1882, they put them together; and, therefore, when you get to the 1930s and you are going off into deep darkness in Adventism, and Willie White says that when you are studying the Daily you must study it in the context of time—"Sorry, Willie, your responsibility was to be the one that gave the accurate historical record of the Spirit of Prophecy. You were to be the one that defeated the Spirit of Prophecy. And in your presentation of Early Writings, page 75, you disregarded the original sources, and those original sources say that when you lifted the argument that the Daily has to be considered in the context of time in Early Writings, 74, that is absolutely untrue."—It is untrue! It cannot be sustained by the record in the Spirit of Prophecy. It cannot be sustained by the history of that time period.

لیکن، جب آپ 1882 میں Early Writings تک پہنچتے ہیں، تو انہوں نے انہیں یکجا کر دیا؛ اور اس لیے، جب آپ 1930 کی دہائی تک پہنچتے ہیں اور ایڈونٹسٹ ازم میں گہری تاریکی کی طرف بھٹک رہے ہوتے ہیں، اور ولی وائٹ یہ کہتا ہے کہ جب آپ Daily کا مطالعہ کریں تو آپ کو اسے وقت کے سیاق و سباق میں مطالعہ کرنا چاہیے—"معذرت، ولی، آپ کی ذمہ داری یہ تھی کہ آپ روحِ نبوت کا درست تاریخی ریکارڈ فراہم کرنے والے ہوتے۔ آپ کو وہ ہونا تھا جو روحِ نبوت کو شکست دیتا۔ اور Early Writings، صفحہ 75 کی اپنی پیشکش میں، آپ نے اصل مصادر کو نظرانداز کیا، اور وہ اصل مصادر یہ کہتے ہیں کہ جب آپ نے یہ استدلال اختیار کیا کہ Early Writings، 74 میں Daily کو وقت کے سیاق و سباق میں سمجھا جانا چاہیے، تو یہ بالکل خلافِ حقیقت ہے۔"—یہ خلافِ حقیقت ہے! روحِ نبوت کے ریکارڈ سے اس کی تائید نہیں ہو سکتی۔ اس زمانے کی تاریخ سے اس کی تائید نہیں ہو سکتی۔

Okay. Point 1, Sister White says that there is a correct view of the Daily, in Early Writings, 74. The primary argument that is foisted later on in history is that when you study that passage in Early Writings, 74, you have to place it in the context of time setting. That argument is bogus; it is not valid!

ٹھیک ہے۔ نکتہ 1: سسٹر وائٹ ابتدائی تحریرات، 74 میں فرماتی ہیں کہ "روزانہ" کے بارے میں ایک درست فہم موجود ہے۔ تاریخ میں بعد ازاں جو بنیادی دلیل زبردستی پیش کی گئی، وہ یہ ہے کہ جب آپ ابتدائی تحریرات، 74 کے اس اقتباس کا مطالعہ کریں، تو لازم ہے کہ اسے وقت مقرر کرنے کے تناظر میں رکھا جائے۔ یہ دلیل بے بنیاد ہے؛ یہ معتبر نہیں ہے!

So, now we are stuck with just the position that there is a correct view of the Daily. Okay? But, we are going to take up one more thought out of this paragraph.

پس اکنون ما فقط با این موضع روبه‌رو هستیم که دربارهٔ «دائمی» دیدگاهی صحیح وجود دارد. بسیار خوب؟ اما، یک اندیشهٔ دیگر را نیز از این بند مطرح خواهیم کرد.

It says, "September 23d, the Lord showed me . . . ." September 23d, when? 1850: "September 23d, 1850, the Lord showed me."

این‌گونه آمده است: «۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد . . . .» ۲۳ سپتامبر، چه زمانی؟ ۱۸۵۰: «۲۳ سپتامبر ۱۸۵۰، خداوند به من نشان داد.»

What did He show her?

او نے اسے کیا دکھایا؟

Well one of the things that He showed her was that since 1844, other views of the Daily have been embraced.

خُب، یکی از چیزهایی که او به وی نشان داد این بود که از سال 1844، دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ «قربانیِ دائمی» پذیرفته شده‌اند.

"September 23, 1850 the Lord showed me . . . . When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed. The Review and Herald, November 1850."

«En 23 de septiembre de 1850 el Señor me mostró . . . . Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del “Continuo”; pero desde 1844, en medio de la confusión, se han adoptado otras interpretaciones, y han seguido tinieblas y confusión. The Review and Herald, noviembre de 1850.»

March 1850 The "Daily" is the Earthly Sanctuary

مارچ 1850 — «قربانیِ دائمی» همان قدسِ زمینی است

So, on the bottom of page 6 you have a paragraph that comes from the Review and Herald of March 1850, and it is an article by David Arnold.

پس، در پایین صفحهٔ ۶، پاراگرافی دارید که از نشریهٔ Review and Herald مورخ مارس ۱۸۵۰ برگرفته شده است، و این مقاله‌ای از David Arnold است.

> "He [Daniel] also sees the same oppressive power —standing up against the Prince of princes;' thus putting an end to the legality of all the daily sacrifices instituted at Sinai to be daily observed until the Seed should come. Here Christ, the substance, or great antitypical sacrifice was slain by the Roman soldiers. Thus by Rome —the daily sacrifice was taken away,' and the place of his sanctuary was cast down by Titus, a Roman general, when he destroyed the city of Jerusalem, and the temple of God, which contained —the sanctuary.' Here commenced the fulfillment of Christ's prophetic declaration. And they shall fall by the edge of the sword and shall be led away captive into all nations, and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, UNTIL THE TIMES OF THE GENTILES BE FULFILLED.' Luke 21:24." David Arnold, Review and Herald, March 1850, Volume 1, Number 8.

> «او [دانیال] همچنین همان قدرت ستمگر را می‌بیند —که در برابر سَرورِ سَروران برمی‌خیزد؛» و بدین‌سان به مشروعیت تمامی قربانی‌های روزانه‌ای که در سینا برقرار شده بود تا هر روز به‌جا آورده شوند، تا آن‌گاه که آن نسلِ موعود بیاید، پایان می‌دهد. در اینجا مسیح، حقیقتِ اصلی، یا قربانی بزرگِ ضدنمون، به دست سربازان رومی کشته شد. بدین‌گونه به‌وسیله روم —«قربانیِ روزانه برداشته شد»، و جایگاه مقدس او به دست تیتوس، سردار رومی، هنگامی که شهر اورشلیم و هیکل خدا را که —«مقدس» را در خود داشت، ویران کرد، فرو افکنده شد. در اینجا تحقق اعلام نبوی مسیح آغاز گردید. «و به دم شمشیر خواهند افتاد و در میان همه امت‌ها به اسیری برده خواهند شد، و اورشلیم پایمال امت‌ها خواهد شد، تا زمان‌های امت‌ها به کمال برسد.» لوقا 21:24.» دیوید آرنولد، Review and Herald، مارس 1850، جلد 1، شماره 8.

In this article David Arnold teaches that the Daily in the Book of Daniel represents the Jewish sanctuary in Jerusalem that was removed by Pagan Rome in AD70.

در این مقاله، دیوید آرنولد تعلیم می‌دهد که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمایانگر مَقْدِس یهود در اورشلیم است که در سال ۷۰ میلادی به‌وسیلهٔ رومِ بت‌پرست از میان برداشته شد.

September 1850 The "Daily" is Christ's Sanctuary Ministry

سپتامبر 1850 «روزانه» خدمت مسیح در قدس است

Then in September 1850, the same year—and by the way, who is the editor of the Review and Herald in 1850? His name is James White.

سپس در سپتامبر ۱۸۵۰، در همان سال — و به‌راستی، در سال ۱۸۵۰ سردبیر Review and Herald چه کسی بود؟ نام او جیمز وایت بود.

James White, then, in September of 1850, he prints an article by Crosier which teaches that the Daily represents Christ's Sanctuary ministry.

پس جیمز وایت، در سپتامبر سال ۱۸۵۰، مقاله‌ای از کروزیه را به چاپ می‌رساند که تعلیم می‌دهد «مستمر» نمایانگر خدمت مسیح در قدس است.

Now, James White does not teach it directly, but people take the inference there and say that is what he is teaching. And why am I saying this? I am saying this for his reason: In September of 1850, Sister White says that since 1844 other views of the Daily have been embraced in darkness and confusion has followed.

اکنون، جیمز وایت این را به‌طور مستقیم تعلیم نمی‌دهد، اما مردم از آن استنباط می‌کنند و می‌گویند که مقصود تعلیم او همین است. و چرا این را می‌گویم؟ این را به سبب سخن او می‌گویم: در سپتامبر ۱۸۵۰، خواهر وایت می‌گوید که از سال ۱۸۴۴ به این سو، دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ «قربانی دائمی» در تاریکی پذیرفته شده و در پی آن، سردرگمی پدید آمده است.

These two views [Arnold and Crosier] are not the Pioneer view that the Daily is Paganism.

این دو دیدگاه [آرنولد و کروزیه] دیدگاه پیشگامان مبنی بر این نیست که «قربانی دائمی» بت‌پرستی است.

And on page 7 you have the two paragraphs from Crosier's article, where he is inferring that the Daily is Christ's Sanctuary ministry.

و در صفحهٔ ۷، آن دو بند از مقالهٔ کراسیر را دارید، جایی که او استنباط می‌کند که «مستمر» همان خدمت مسیح در قدس است.

> "—And the place of His Sanctuary was cast down;' Daniel 8:11. This casting down was in the days and by the means of the Roman power; therefore, the Sanctuary of this text was not the Earth, nor Palestine, because the former was cast down at the fall, more than 4,000 years, and the latter at the captivity, more than 700 years previous to the event of this passage, and neither by Roman agency.

> «و جایگاهِ مَقدِسِ او سرنگون گردید»؛ دانیال ۸:‏۱۱. این سرنگون‌ساختن در ایام و به‌وسیلهٔ قدرت روم واقع شد؛ ازاین‌رو، مَقدِسِ مذکور در این آیه نه زمین بود و نه فلسطین، زیرا اولی در هنگام سقوط، بیش از ۴٬۰۰۰ سال پیش از این رخداد سرنگون شده بود، و دومی در زمان اسارت، بیش از ۷۰۰ سال پیش از واقعهٔ این عبارت، و هیچ‌یک نیز به‌واسطهٔ عامل رومی نبود.

> "The Sanctuary cast down is His against whom Rome magnified himself, which was the Prince of the host, Jesus Christ; and Paul teaches that His Sanctuary is in heaven. Again, Daniel 11:30–31, —For the ships of Chittim shall come against him; therefore, shall he be grieved and return, and have indignation (the staff to chastise) against the holy covenant (Christianity), so shall he do; he shall even return and have intelligence with them (priests and bishops) that forsake the holy covenant. And arms (civil and religious) shall stand on his part, and they (Rome and those that forsake the holy covenant) shall pollute the Sanctuary of strength.' What was this that Rome and the apostles of Christianity should joint pollute? This combination was formed against the —holy covenant', and it was the Sanctuary of that covenant they polluted; which they could do as well as to pollute the name of God; Jeremiah 34:16; Ezekiel 20; Malachi 1:7. This was the same as profaning or blaspheming His name. In this sense this —politico-religious' beast polluted the Sanctuary, (Revelation 13:6), and cast it down from its place in heaven, (Psalm 102:19; Jeremiah 17:12; Hebrews 8:1–2) when they called Rome the holy city, (Revelation 21:2) and installed the Pope there with the titles, —Lord God the Pope', —Holy Father', —Head of the Church', etc., and there, in the counterfeit, —temple of God', he professes to do what Jesus actually does in His Sanctuary; 2 Thessalonians 2:1–8. The Sanctuary has been trodden under foot (Daniel 8:13), the same as the Son of God has. (Hebrews 10:29.)" O. R. L. Crosier, —The Sanctuary', Review and Herald, September, 1850.

> «قدسِ سرنگون‌شده، همانِ اوست که روم خویشتن را بر ضدّ او بزرگ ساخت، یعنی رئیسِ لشکر، عیسی مسیح؛ و پولس تعلیم می‌دهد که قدسِ او در آسمان است. نیز، دانیال 11:30–31: «زیرا کشتی‌های کِتّیم بر او خواهند آمد؛ بنابراین، او اندوهگین شده، بازخواهد گشت، و بر ضدّ عهدِ مقدّس (مسیحیت) خشم خواهد گرفت (عصا برای تأدیب)، و چنین خواهد کرد؛ بلکه بازخواهد گشت و با آنان که عهد مقدّس را ترک می‌کنند (کاهنان و اسقفان) همدستی خواهد داشت. و بازوان (مدنی و دینی) از جانب او برپا خواهند ایستاد، و ایشان (روم و آنان که عهد مقدّس را ترک می‌کنند) قدسِ قوّت را نجس خواهند ساخت.» این چه بود که روم و رسولانِ مسیحیت باید مشترکاً آن را نجس می‌ساختند؟ این اتحاد بر ضدّ «عهد مقدّس» تشکیل شد، و آنچه ایشان نجس ساختند، قدسِ آن عهد بود؛ و ایشان می‌توانستند آن را همان‌گونه نجس سازند که نام خدا را نجس می‌سازند؛ ارمیا 34:16؛ حزقیال 20؛ ملاکی 1:7. این همان بود که نام او را حرمت‌شکنانه بی‌حرمتی کردن یا کفر گفتن به آن نام محسوب می‌شد. در این معنا، این وحشِ «سیاسی ـ مذهبی» قدس را نجس ساخت (مکاشفه 13:6)، و آن را از جایگاهش در آسمان به زیر افکند (مزمور 102:19؛ ارمیا 17:12؛ عبرانیان 8:1–2)، آنگاه که روم را شهر مقدّس نامیدند (مکاشفه 21:2) و پاپ را در آنجا با القابی چون «خداوندْ خدا، پاپ»، «پدر مقدّس»، «رئیس کلیسا»، و جز اینها بر تخت نشاندند؛ و او در آنجا، در «هیکلِ خدا»یِ جعلی، مدّعی است همان کاری را انجام می‌دهد که عیسی در حقیقت در قدسِ خویش به‌جا می‌آورد؛ 2 تسالونیکیان 2:1–8. قدس پایمال شده است (دانیال 8:13)، همان‌گونه که پسر خدا نیز پایمال شده است. (عبرانیان 10:29.)» O. R. L. Crosier, «The Sanctuary», Review and Herald, September, 1850.

The Logic of James White

منطق جیمز وایت

Why would James White print this article if he knew better? The reason for it is "The Logic of James White" in your notes.

اگر جیمز وایت بهتر می‌دانست، چرا این مقاله را چاپ کرد؟ دلیل آن در یادداشت‌های شما «منطق جیمز وایت» است.

The first thing that was printed after the Disappointment is called A Word to the Little Flock, and the three people who were authors in that publication were James and Ellen White and Joseph Bates. The first thing that was printed after October 22, 1844, by those people that were following on the path was this article; and, in this article Sister White endorses Crosier's view, not his view of the Daily but his view of Christ moving from the Holy Place to the Most Holy Place.

نخستین چیزی که پس از یأس بزرگ به چاپ رسید، «A Word to the Little Flock» نام داشت، و سه نفری که نویسندگان آن نشریه بودند جیمز وایت، الن وایت، و جوزف بیتس بودند. نخستین مطلبی که پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به وسیلهٔ کسانی که در آن راه گام برمی‌داشتند به چاپ رسید، همین مقاله بود؛ و در این مقاله، خواهر وایت دیدگاهِ کروزیه را تأیید می‌کند، نه دیدگاه او دربارهٔ «Daily»، بلکه دیدگاه او را دربارهٔ انتقال مسیح از مکان مقدس به مکان اقدس‌الاقداس.

Notice, this is Sister White. This is why James White would be willing to print Crosier's article, it says,

توجه کنید، این خواهر وایت است. به همین دلیل بود که جیمز وایت مایل بود مقالهٔ کرازیر را به چاپ برساند؛ می‌گوید،

"I believe the Sanctuary, to be cleansed at the end of the 2300 days, is the New Jerusalem Temple, of which Christ is a minister."—this is Ellen White—"The Lord shew me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was his will, that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day-Star, Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint.

من بر این باورم که مقدّسی که باید در پایانِ ۲۳۰۰ روز تطهیر شود، هیکلِ اورشلیم جدید است که مسیح خادمِ آن می‌باشد.»—این از الن وایت است—«خداوند بیش از یک سال پیش، در رؤیا به من نشان داد که برادر کراسیر دربارهٔ تطهیر مقدّس، و غیره، نورِ راستین را داشت؛ و اینکه ارادهٔ او این بود که برادر C. آن دیدگاهی را که در Day-Star, Extra, February 7, 1846 به ما عرضه کرد، به نگارش درآورد. من از جانب خداوند خود را کاملاً مجاز می‌دانم که آن Extra را به هر قدیسی توصیه کنم.

"I pray that these lines may prove a blessing to you, and all the dear children who may read them." A Word to the Little Flock, May 12, 1847.

«دعا می‌کنم که این سطور برای شما، و برای همهٔ فرزندان عزیز که ممکن است آن‌ها را بخوانند، موجب برکت باشد.» A Word to the Little Flock، 12 مهٔ 1847.

So, people even to this day, some of the modern historians in Adventism say, "Look at there. Ellen White is giving her blanket endorsement on Crosier's article; and, therefore, what Crosier said about the Daily being Christ's Sanctuary ministry that has to be true." And when they say that, they are misrepresenting history; because, Crosier's article had eight sections in it and, from the very beginning, the Adventists understood that four of those sections were total darkness and they have never, ever, ever been reprinted in Adventism.

پس مردم حتی تا به امروز، برخی از مورخان معاصر در ادونتیسم می‌گویند: «به آنجا نگاه کنید. الن وایت تأیید مطلق خود را بر مقالهٔ کروزیر ابراز می‌کند؛ و بنابراین، آنچه کروزیر دربارهٔ “خدمت مسیح در قدس” به‌عنوان “مستمِر” گفته است، باید درست باشد.» و هنگامی که چنین می‌گویند، تاریخ را به‌نادرستی بازنمایی می‌کنند؛ زیرا مقالهٔ کروزیر هشت بخش داشت و ادونتیست‌ها از همان آغاز دریافتند که چهار بخش از آن سراسر ظلمت بود، و آن بخش‌ها هرگز، هرگز، هرگز در ادونتیسم تجدید چاپ نشده‌اند.

As an example, one of his positions in that article was that when Jesus returns there is going to be a thousand years of peace. Adventists do not believe that and they never did. That understanding is an understanding that William Miller rejected that actually puts William Miller in the right path for understanding truth. That teaching is one of the teachings that is directly opposite to Millerite understanding.

به‌عنوان نمونه، یکی از دیدگاه‌های او در آن مقاله این بود که هنگامی که عیسی بازمی‌گردد، هزار سال صلح برقرار خواهد شد. ادونتیست‌ها به این امر ایمان ندارند و هرگز نیز نداشته‌اند. این برداشت، برداشتی است که ویلیام میلر آن را رد کرد، و همین امر در واقع ویلیام میلر را در مسیر درستِ فهم حقیقت قرار می‌دهد. آن تعلیم، یکی از تعالیمی است که مستقیماً در تضاد با فهم میلریتی قرار دارد.

So, when Crosier comes out with this eight-part article, they know right off the bat that four of these parts are not reprintable.

پس هنگامی که کروزیه این مقالهٔ هشت‌بخشی را منتشر می‌کند، آنان از همان آغاز می‌دانند که چهار بخش از این بخش‌ها قابلِ تجدید چاپ نیست.

But, James White prints the part where Crosier does infer that the Daily is Christ's Sanctuary ministry; but, he is only going to reprint those four parts. He is not going to reprint the other four. But, in order for James White to reprint Crosier's four parts, he has to print it in two issues. He had to print it twice in September 1850.

اما جیمز وایت آن بخشی را چاپ می‌کند که در آن کراسیر استنباط می‌کند که «قربانیِ دائم» همان خدمتِ مسیح در قدس است؛ اما او فقط همان چهار بخش را بازچاپ خواهد کرد. او چهار بخشِ دیگر را بازچاپ نخواهد کرد. اما برای آنکه جیمز وایت آن چهار بخشِ کراسیر را بازچاپ کند، باید آن را در دو شماره چاپ کند. او ناچار بود در سپتامبر ۱۸۵۰ آن را دو بار چاپ کند.

There was not enough room in his Review and Herald in September 1850, so he printed two Review and Heralds in September 1850 so he could get all of Crosier's article on Christ moving from the Holy Place to the Most Holy Place.

در شمارهٔ سپتامبر ۱۸۵۰ مجلهٔ Review and Herald او فضای کافی وجود نداشت؛ ازاین‌رو در سپتامبر ۱۸۵۰ دو شماره از Review and Herald را منتشر کرد تا بتواند تمام مقالهٔ کروزیه را دربارهٔ انتقال مسیح از مکان مقدّس به اقدس‌الاقداس به چاپ برساند.

Now, you will notice from Gerard Damsteegt that he is giving the historical evaluation that Adventists always knew that there were parts of Crosier's articles that were incorrect and that they could not be reprinted.

اکنون، از سخنان جرارد دمستیگت درخواهید یافت که او این ارزیابی تاریخی را ارائه می‌کند که ادونتیست‌ها همواره می‌دانستند که بخش‌هایی از مقالات کروسیه نادرست بوده است و نمی‌شد آن‌ها را دوباره به چاپ رساند.

"She [Ellen Harmon] said: —The Lord showed me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was His will that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day Star Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint' (Letter. E. G. White to Curtis, Word to the Little Flock, 12). Seventh-day Adventists have usually interpreted this statement to mean that Crosier's presentations were not without mistakes, but that his major typological argumentation was correct. Reprints of the article omitted the aspects which they felt to be inaccurate." P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 125.

«او [اِلن هارمون] گفت: —خداوند بیش از یک سال پیش، در رؤیا به من نشان داد که برادر کراوزیر، دربارهٔ تطهیر قُدس، و غیره، نور حقیقی را داشت؛ و این که ارادهٔ او آن بود که برادر C. دیدگاهی را که در Day Star Extra، 7 فوریهٔ 1846، به ما ارائه کرده بود، به نگارش درآورد. من از جانب خداوند کاملاً مجاز می‌دانم که آن Extra را به هر قدّیسی توصیه کنم» (نامه. E. G. White به Curtis، Word to the Little Flock, 12). اَدوِنتیست‌های روز هفتم معمولاً این گفته را چنین تفسیر کرده‌اند که ارائه‌های کراوزیر خالی از اشتباه نبود، اما استدلال اصلی او در زمینهٔ گونه‌شناسی درست بود. تجدیدچاپ‌های آن مقاله، بخش‌هایی را که آنان نادقیق می‌دانستند، حذف کردند.» P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 125.

Never Could Reprint His Complete Document

هرگز نتوانست سند کامل خود را دوباره چاپ کند

Now, on the next page you have W. A. Spicer giving testimony to the same thing: They always knew that Crosier's articles had error in them, and they never reprinted those four sections.

اب، اگلے صفحے پر آپ کے پاس W. A. Spicer اسی بات کی گواہی دیتے ہوئے موجود ہیں: وہ ہمیشہ جانتے تھے کہ Crosier کے مضامین میں غلطی تھی، اور انہوں نے ان چار حصوں کو کبھی دوبارہ شائع نہیں کیا۔

"Sad to say, young Crosier walked in the light of the Sabbath truth but a very little time. He later repudiated the sanctuary teaching that he had helped to establish. Our pioneer brethren reprinted his exposition on the sanctuary several times in their early papers, but they never could reprint his complete document. In it he had added to the sanctuary exposition some ideas on the age to come a temporal millennium, with a glorious age on this earth at the Second Advent. These things our brethren always omitted. These teachings of the age to come were all abroad in those days. The doctrine never fitted in with the definite advent message; and doubtless this leaven of error helped to lead the younger men away from the Sabbath and the sanctuary truths. He soon turned to bitter opposition to our early movement." W. A. Spicer, Review and Herald, December 14, 1939

با تأسف باید گفت که کراوزیرِ جوان تنها زمانی بسیار کوتاه در نورِ حقیقتِ سَبَّت گام برداشت. او بعدها تعلیمِ قُدس را که خود در استوار ساختنِ آن یاری رسانده بود، انکار کرد. برادرانِ پیشگامِ ما شرحِ او بر قُدس را چندین بار در نشریاتِ نخستینِ خود بازچاپ کردند، اما هرگز نتوانستند سندِ کاملِ او را بازچاپ کنند. او در آن، به شرحِ قُدس، برخی اندیشه‌ها را دربارهٔ عصرِ آینده افزوده بود: هزاره‌ای زمانی، با عصری پرجلال بر این زمین در هنگامِ آمدنِ ثانوی. این موارد را برادرانِ ما همواره حذف می‌کردند. این تعالیمِ مربوط به عصرِ آینده در آن روزگار همه‌جا رواج داشت. این عقیده هرگز با پیامِ روشن و معینِ ادونت سازگار نبود؛ و بی‌گمان همین خمیرمایهٔ خطا به دور شدنِ مردانِ جوان‌تر از حقایقِ سَبَّت و قُدس یاری رساند. او به‌زودی به مخالفتی تلخ با جنبشِ آغازینِ ما روی آورد.» W. A. Spicer, Review and Herald, December 14, 1939

The point is, there are those people today that take Sister White's endorsement of Crosier's article in A Word to the Little Flock, people like Heidi Heikes, Heidi Heikes with his foolish book about the Daily being Christ's Sanctuary ministry. This is one of his arguments.

مقصود این است که امروزه کسانی هستند که تأیید خواهر وایت را بر مقالۀ کروزیه در A Word to the Little Flock دستاویز قرار می‌دهند؛ افرادی مانند هایدی هایکس، همان هایدی هایکس با کتاب احمقانه‌اش دربارهٔ این‌که «قربانی دائمی» خدمتِ مسیح در قدس است. این یکی از استدلال‌های اوست.

People that do this are disregarding the historical facts. They never could reprint all of Crosier's articles. And to insist that Ellen White's endorsement in A Word to the Little Flock is a blanket endorsement of Crosier's position is to insist that Adventists believe that there is going to be a thousand years of peace. It is a foolish argument.

کسانی که چنین می‌کنند، حقایق تاریخی را نادیده می‌گیرند. آنان هرگز نمی‌توانستند همهٔ مقالات کراسیر را تجدید چاپ کنند. و اصرار بر این‌که تأیید الن وایت در A Word to the Little Flock تأییدی مطلق و فراگیر بر موضع کراسیر بوده است، همان‌قدر بی‌وجه است که اصرار شود ادونتیست‌ها معتقدند قرار است هزار سال صلح برقرار گردد. این استدلالی ابلهانه است.

It is a misrepresentation of history, and it is done to deceive people and to produce confusion and darkness.

این تحریفی از تاریخ است، و این کار برای فریب مردم و ایجاد سردرگمی و تاریکی انجام می‌شود.

So, you have two historians, Spicer who is deceased and Damsteegt who is still alive; but, I guarantee you, Spicer or Damsteegt, neither one of them, would agree with me with what I present. Okay, they would not. So, you have two antagonistic historians that are in agreement with what I am telling you. There is no justification whatsoever for taking Ellen White's endorsement of Crosier's article to mean that everything in it was perfect.

پس، شما دو مورخ دارید: اسپایسر که درگذشته است و دامستیگت که هنوز زنده است؛ اما به شما اطمینان می‌دهم که نه اسپایسر و نه دامستیگت، هیچ‌یک از آن دو، با آنچه من ارائه می‌کنم موافق نخواهند بود. بسیار خوب، موافق نخواهند بود. بنابراین، شما دو مورخِ مخالف دارید که با آنچه من به شما می‌گویم هم‌نظرند. هیچ‌گونه توجیهی، به‌هیچ‌وجه، برای این‌که تأیید الن وایت بر مقالهٔ کراسیر را به این معنا بگیرید که هرچه در آن بود، کامل و بی‌نقص بوده است، وجود ندارد.

The Advent Review—Volume 1, Auburn NY, Number 3

ادونت ریویو — جلد ۱، آبرن، نیویورک، شمارهٔ ۳

The Advent Review—Volume 1, Auburn NY, Number 4

ادونت ریویو—جلد ۱، آبرن، نیویورک، شمارهٔ ۴

The Advent Review—Volume 1, Auburn NY, Number Special

ایڈونٹ ریویو — جلد 1، آبرن، نیویارک، خصوصی شمارہ

When James White began to print Crosier's article in September of 1850, of The Review and Herald, that was Volume 1, Number 3

جب جیمز وایت در سپتامبر ۱۸۵۰ مقالهٔ کروسیر را در «The Review and Herald» به چاپ رساند، آن شماره جلد ۱، شمارهٔ ۳ بود.

But, he could not get it all in Volume 1, Number 3; so, he finished off the article in Volume 1 of The Review and Herald,, Number 4. And when did he do this? In September of 1850.

لیکن وہ یہ سب کچھ جلد ۱، شمارہ ۳ میں سمو نہ سکا؛ چنانچہ اُس نے اس مضمون کو The Review and Herald کی جلد ۱، شمارہ ۴ میں مکمل کیا۔ اور اُس نے یہ کب کیا؟ ستمبر ۱۸۵۰ میں۔

Well, what happened in September of 1850? Sister White had a vision that says, "September 23, 1850 the Lord showed me . . . . When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed. The Review and Herald, November 1850."

خُب، در سپتامبر ۱۸۵۰ چه رخ داد؟ خواهر وایت رؤیایی داشت که می‌گوید: «۲۳ سپتامبر ۱۸۵۰، خداوند به من نشان داد . . . . هنگامی که پیش از ۱۸۴۴ اتحاد برقرار بود، تقریباً همه بر دیدگاه درست دربارهٔ «—Daily;» متّحد بودند؛ امّا از ۱۸۴۴ بدین‌سو، در میان سردرگمی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و آشفتگی در پی آمده است. Review and Herald، نوامبر ۱۸۵۰.»

Who was her husband? He was the editor of The Review and Herald.

شوهرِ او که بود؟ او سردبیرِ The Review and Herald بود.

So, what did he do when his wife said, "Do you know what I just was told by the Lord, James? I was told that we were not supposed to be introducing the views of the Daily that contradict the Pioneer understanding that the Daily is Paganism, because it is bringing darkness and confusion."

پس، هنگامی که همسرش گفت: «جیمز، آیا می‌دانی که خداوند همین اکنون چه چیزی به من گفت؟ به من گفته شد که ما نباید دیدگاه‌هایی را دربارهٔ «قربانی دائمی» مطرح کنیم که با درک پیشگامان، مبنی بر اینکه «قربانی دائمی» همان بت‌پرستی است، در تضاد باشد، زیرا این کار تاریکی و سردرگمی به بار می‌آورد»، او چه کرد؟

So, what did James White do? In September of 1850 he printed another Review and Herald, three in one month. It is called Volume 1, Special Edition.

پس جیمز وایت چه کرد؟ در سپتامبر سال ۱۸۵۰، او شمارهٔ دیگری از Review and Herald را منتشر کرد؛ سه شماره در یک ماه. این شماره با عنوان جلد ۱، ویراست ویژه شناخته می‌شود.

And what did he do? He reprinted Crosier's article and removed what Crosier said about the Daily!

और उसने क्या किया? उसने क्रोज़ियर का लेख पुनर्मुद्रित किया और ‘द डेली’ के विषय में क्रोज़ियर ने जो कहा था, उसे हटा दिया!

Brothers and Sisters, this is historical proof that James and Ellen White understood that Crosier's view about the Daily was wrong and that it brought darkness and confusion.

برادران و خواهران، این گواهی تاریخی است بر اینکه جیمز و الن وایت دریافته بودند که دیدگاه کروسیه درباره «قربانیِ دائم» نادرست بود و اینکه این دیدگاه تاریکی و سردرگمی به بار آورد.

And what was Crosier's view about the Daily? That it was Christ's Sanctuary ministry.

اور کروسیر کا "روزانہ" کے بارے میں کیا نظریہ تھا؟ یہ کہ وہ مسیح کی مقدِس میں خدمت تھی۔

So, in Early Writings, 74, when she says, "September 23rd, the Lord showed me that the Millerites had the correct view of the Daily," the historical evidence is that the Millerites understood—

پس، در «نوشته‌های نخستین»، ص. 74، هنگامی که او می‌گوید: «در 23 سپتامبر، خداوند به من نشان داد که میلری‌ها دربارۀ «قربانی دائمی» دیدگاه درستی داشتند»، شواهد تاریخی این است که میلری‌ها چنین می‌فهمیدند—

Now, Brothers and Sisters, Brothers and Sisters, do not miss this fact: What is this: September 1850 Sister White is shown that since 1844 other views of the Daily had been embraced; May 1850, Arnold presents the Daily as the Jewish sanctuary; September 1850, part 1 of 2 of Crosier's article is published, inclusive of his presentation of the Daily as Christ's Sanctuary ministry; September 1850, part 2 of 2 of Crosier's article is published; September 1850, Crosier's article is reprinted, but his view on the Daily has been removed? What is taking place?

اکنون، برادران و خواهران، برادران و خواهران، از این حقیقت غافل نشوید: این چیست؟ سپتامبر ۱۸۵۰، به خواهر وایت نشان داده می‌شود که از سال ۱۸۴۴ دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ «قربانی دائمی» پذیرفته شده بود؛ مه ۱۸۵۰، آرنولد «قربانی دائمی» را به‌عنوان مقدس یهودی مطرح می‌کند؛ سپتامبر ۱۸۵۰، بخش اول از دو بخشِ مقالهٔ کروزیه منتشر می‌شود، شامل ارائهٔ او از «قربانی دائمی» به‌عنوان خدمت مسیح در قُدس؛ سپتامبر ۱۸۵۰، بخش دوم از دو بخشِ مقالهٔ کروزیه منتشر می‌شود؛ سپتامبر ۱۸۵۰، مقالهٔ کروزیه بازچاپ می‌شود، اما دیدگاه او دربارهٔ «قربانی دائمی» حذف شده است؟ چه چیزی در حال وقوع است؟

We see the same year that this 1850 Chart is produced, and what does this Chart say about the Daily? "Pagan Dominion or The DAILY taken away. Dan. 11:31 508."

ہم دیکھتے ہیں کہ اسی سال یہ 1850 کا چارٹ تیار کیا گیا، اور یہ چارٹ روزانہ کے بارے میں کیا کہتا ہے؟ "بت‌پرستانہ تسلّط، یا وہ روزانہ جو اٹھا لیا گیا۔ دانی ایل 11:31، 508۔"

Ellen White knew what those who gave the Judgment Hour's cry position of the Daily was. When she says they had the correct view, she knew that the correct view was that it represented the Pagan Dominion being taken; the Daily represented Paganism.

الن وایت می‌دانست که موضعِ کسانی که ندای «ساعتِ داوری» را دربارهٔ «دائمی» اعلام کردند چه بود. هنگامی که می‌گوید آنان دیدگاهِ درست را داشتند، می‌دانست که دیدگاهِ درست این بود که آن، برداشته شدنِ سلطهٔ بت‌پرستانه را نشان می‌داد؛ «دائمی» نمایانگرِ بت‌پرستی بود.

And in this year, 1850, the historical record proves that she rejected and her husband rejected the teaching that the Daily represents Christ Sanctuary ministry, which is the teaching that the Biblical Research Institute of the Seventh-day Adventist Church upholds. It is the teaching that the self-supporting ministries, such as Heartland and Steps to Life support. It is the teaching that brings darkness and confusion.

و در این سال، ۱۸۵۰، گزارش تاریخی ثابت می‌کند که او و شوهرش این تعلیم را رد کردند که «قربانیِ دائم» نمایانگر خدمتِ مسیح در قدس است؛ تعلیمی که مؤسسهٔ پژوهش‌های کتاب‌مقدسیِ کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم از آن حمایت می‌کند. این همان تعلیمی است که خدماتِ خودحمایت‌گر، مانند Heartland و Steps to Life، از آن پشتیبانی می‌کنند. این تعلیمی است که تاریکی و سردرگمی به بار می‌آورد.

Now, notice this concerning the 1850 Chart. This is in November of 1850. This is the same month that she has the vision that she records that ultimately goes through the evolution in 1851, and then in 1882 ends up in Early Writing, in this very month, in this very month, in November of 1850. It says,

اکنون، این نکته را دربارهٔ «Chart» سال 1850 ملاحظه کنید. این در نوامبر 1850 است. این همان ماهی است که او آن رؤیا را می‌بیند و ثبت می‌کند؛ رؤیایی که سرانجام در سال 1851 دچار تحول می‌شود و سپس در 1882 در *Early Writing* جای می‌گیرد؛ در همین ماه، در همین ماه، در نوامبر 1850. چنین می‌گوید،

"Monday we returned to Dorchester where our dear Brother Nichols and family live."—

«دوشنبه به دورچستر بازگشتیم، جایی که برادر عزیزمان نیکولز و خانواده‌اش در آن‌جا زندگی می‌کنند.»—

Right up here [referring to the 1850 Chart, upper right-hand corner], "Published by Otis Nichols, Dorchester, Massachusetts." Okay? She is talking about this, right? Do you see it, this Chart?

در همین‌جا [با اشاره به نمودار ۱۸۵۰، گوشهٔ بالای سمت راست]، «منتشرشده به‌وسیلهٔ اوتیس نیکولز، دورچستر، ماساچوست.» بسیار خوب؟ او دربارهٔ همین سخن می‌گوید، درست است؟ آیا آن را می‌بینید، این نمودار را؟

—"There in the night God gave me a very interesting vision, the most of which you will see in the paper. God shewed me the necessity of getting out a chart. I saw it was needed and that the truth made plain upon tables would effect much and would cause souls to come to the knowledge of the truth." Manuscript Releases, number 15, 210 November, 1850.

—«Allí, durante la noche, Dios me dio una visión muy interesante, la mayor parte de la cual ustedes verán en el escrito. Dios me mostró la necesidad de publicar una carta profética. Vi que era necesaria y que la verdad presentada con claridad sobre tablas lograría mucho y haría que las almas llegaran al conocimiento de la verdad». Manuscript Releases, número 15, 210, noviembre de 1850.

She had a vision at Nichols's house in Dorchester—that is all on this Chart—saying, "You need to make a chart."

او در خانهٔ نیکولز در دورچستر رؤیایی دید—همهٔ آن بر این چارت آمده است—و گفت: «تو باید یک چارت تهیه کنی.»

And what does she say about the chart? How does she describe it?

او دربارۀ نمودار چه می‌گوید؟ آن را چگونه توصیف می‌کند؟

Go to Habakkuk 2, "I saw the need of getting out a chart," and what would it do? It was needed, "that the truth made plain upon tables." Habakkuk 2, verse 2, says, "And the Lord answered me and said, Write the vision, and make it plain upon tables, . . . ." She is saying that this Otis Nichols 1850 Chart, printed in Dorchester, Massachusetts, is a fulfillment of Habakkuk, just like she says in The Great Controversy that the 1843 Chart is a fulfillment of Habakkuk.

حبقوق ۲ را ببینید: «نیازِ انتشارِ یک نمودار را دیدم»، و این چه می‌بایست می‌کرد؟ لازم بود «تا حقیقت بر لوح‌ها به‌روشنی نوشته شود». حبقوق ۲، آیهٔ ۲، می‌گوید: «و خداوند مرا جواب داده، گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها واضح بساز، . . . .» او می‌گوید که این نمودارِ ۱۸۵۰ اوتیس نیکولز، چاپِ دورچسترِ ماساچوست، تحققِ حبقوق است، همان‌گونه که در «نبرد عظیم» می‌گوید که نمودارِ ۱۸۴۳ تحققِ حبقوق است.

Okay, do you see that? Do you see when she got this vision? In the same time that this was going on: "September 23d, the Lord showed me . . . . that the teaching of the Daily as Christ's Sanctuary ministry brings darkness and confusion," and her husband immediately reprinted the article and removed those two paragraphs. It was never reprinted again in Adventism until 1931 when Willie White reprinted it; and, when he did so, he had some false witness in the very tract that he printed. It can be demonstrated.

آیا این را می‌بینید؟ آیا می‌بینید که او این رؤیا را چه زمانی دریافت کرد؟ در همان زمانی که این امور در جریان بود: «۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد . . . . که تعلیمِ “دائمی” به‌عنوان خدمتِ مسیح در قُدس، تاریکی و سردرگمی به بار می‌آورد»، و شوهرش بی‌درنگ آن مقاله را تجدید چاپ کرد و آن دو بند را حذف نمود. در ادونتیسم دیگر هرگز تجدید چاپ نشد تا سال ۱۹۳۱ که ویلی وایت آن را تجدید چاپ کرد؛ و هنگامی که چنین کرد، در همان رساله‌ای که چاپ نمود، شهادتِ کاذبی وجود داشت. این را می‌توان اثبات کرد.

Now, I want to read something here to you, a longer quote, about this same time period. This is from November 27, 1850.

اکنون می‌خواهم در اینجا چیزی را برای شما بخوانم، نقل‌قولی طولانی‌تر، دربارهٔ همین دورهٔ زمانی. این از ۲۷ نوامبر ۱۸۵۰ است.

"I have neglected writing you for some time. I will now give my reasons. First, I had no time to write for weeks after I received Sister Arabella's kind and welcome letter, or I should have complied with her request to have answered it within two weeks. I liked the letter very much. We were all interested in the letter and hope my delay will not prevent you from answering this as soon as you read it, and I will not wait so long next time.

میں کچھ مدت سے آپ کو لکھنے میں غفلت برتتا رہا ہوں۔ اب میں اس کے اسباب بیان کرتا ہوں۔ اوّل، جب سے مجھے سسٹر عربیلا کا مہربان اور خوش آئند خط موصول ہوا، اُس کے بعد کئی ہفتوں تک مجھے لکھنے کا وقت نہ ملا؛ ورنہ میں اُن کی اس درخواست کی تعمیل کرتا کہ اُس کا جواب دو ہفتوں کے اندر دے دیا جائے۔ مجھے وہ خط بہت پسند آیا۔ ہم سب کو اُس خط میں دل چسپی تھی اور ہمیں امید ہے کہ میری تاخیر آپ کو اس خط کا جواب فوراً، جونہی آپ اسے پڑھیں، دینے سے باز نہ رکھے گی؛ اور آئندہ میں اتنی دیر نہ کروں گا۔

"James' and my health is quite good now. Our home is in Paris, at Brother Andrews', within a few steps of the post office and printing office. We shall stay here some little time. This is a very kind family, yet quite poor. Everything here is free as far as they have. We do not think it right to be any expense to them while here. I want to see you all very much and dear Sister Gorham.

صحتِ یعقوب اور میری اب اب کافی اچھی ہے۔ ہمارا گھر پیرس میں بھائی اینڈریوز کے ہاں ہے، جو ڈاک خانہ اور مطبع سے چند ہی قدم کے فاصلے پر ہے۔ ہم یہاں کچھ تھوڑا عرصہ قیام کریں گے۔ یہ نہایت مہربان خاندان ہے، مگر بہت غریب ہے۔ جہاں تک ان کے پاس ہے، یہاں سب کچھ بلا معاوضہ ہے۔ ہم یہ درست نہیں سمجھتے کہ یہاں رہتے ہوئے ان پر کسی قسم کا خرچ ڈالیں۔ میں آپ سب کو اور عزیز بہن گورہم کو بہت دیکھنا چاہتی ہوں۔

"Our conference at Topsham was one of deep interest. Twenty-eight were present; all took part in the meeting.

"کنفرانس ما در تاپشام از علاقه‌ای عمیق برخوردار بود. بیست‌وهشت نفر حضور داشتند؛ همه در جلسه مشارکت کردند."

"Sunday the power of God came upon us like a mighty rushing wind. All arose upon their feet and praised God with a loud voice; it was something as it was when the foundation of the house of God was laid. The voice of weeping could not be told from the voice of shouting. It was a triumphant time; all were strengthened and refreshed. I never witnessed such a powerful time before.

یکشنبه قدرت خدا چونان بادی شدید و شتابان بر ما فرود آمد. همگان بر پاهای خویش برخاستند و خدا را به آواز بلند ستایش کردند؛ این واقعه همانند زمانی بود که بنیاد خانهٔ خدا نهاده شد. آواز گریه از آواز بانگ شادمانی بازشناخته نمی‌شد. زمانی ظفرمندانه بود؛ همه تقویت و تازه‌قوت یافتند. هرگز پیش از آن چنین زمانی پرقدرت را مشاهده نکرده بودم.

"Our next conference was in Fairhaven. Brother Bates and wife were present. It was quite a good meeting. On our return to Brother Nichols', the Lord gave me a vision and showed me that the truth must be made plain upon tables, and it would cause many to decide for the truth by the three angels' messages, with the two former being made plain upon tables."—

کنفرانس بعدی ما در فیرهیون برگزار شد. برادر بیتس و همسرش نیز حضور داشتند. جلسه‌ای بس نیکو بود. در بازگشت به خانهٔ برادر نیکولز، خداوند به من رؤیایی عطا کرد و به من نشان داد که حقیقت باید بر لوح‌ها به‌روشنی نگاشته شود، و این امر سبب خواهد شد که بسیاری به‌وسیلهٔ پیام‌های سه فرشته برای حقیقت تصمیم بگیرند، در حالی که آن دو پیام نخستین بر لوح‌ها به‌روشنی بیان شده باشند.»

That is right down here, [indicating the lower left corner of the 1850 Chart]. Okay? They are on this Chart, what she is talking about.

این درست همین پایینِ اینجاست، [اشاره به گوشهٔ پایینِ چپِ نمودار 1850]. بسیار خوب؟ آنچه او درباره‌اش سخن می‌گوید، بر این نمودار است.

—"I also saw it was as necessary for the paper to be published as for the messengers to go, for the messengers need a paper to carry with them, containing present truth, to put in the hands of those that hear, and then the truth would not fade from the mind, and that the paper would go where the messengers could not go. Other things I saw which will appear in the paper.

—«من نیز دیدم که انتشار آن نشریه به همان اندازه ضروری بود که رفتنِ پیام‌آوران؛ زیرا پیام‌آوران نیازمند نشریه‌ای هستند که آن را با خود حمل کنند، مشتمل بر حقیقتِ حاضر، تا آن را به دستِ کسانی بسپارند که می‌شنوند؛ و آنگاه حقیقت از ذهن محو نخواهد شد، و آن نشریه به جاهایی خواهد رفت که پیام‌آوران نتوانند بروند. چیزهای دیگری نیز دیدم که در نشریه ظاهر خواهد شد.

"How do you all get along? Are you all striving for eternal life? I want to see you very, very much and think I shall before long. Now is the preparation time and I hope we shall all make sure work for eternity. Time looks very short and what we do we must do quickly.

“همگی شما چگونه به‌سر می‌برید؟ آیا همگی شما برای حیات جاودانی می‌کوشید؟ بسیار، بسیار مشتاق دیدار شما هستم و گمان می‌کنم که به‌زودی چنین خواهد شد. اکنون زمان آمادگی است و امید دارم که همهٔ ما برای ابدیت کاری استوار و یقینی انجام دهیم. زمان بسیار کوتاه می‌نماید و آنچه باید انجام دهیم، باید به‌سرعت انجام دهیم.”

"November 20, one week ago, Brother Henry Nichols and self went to Topsham. We had just risen from the dinner table Thursday [Nov. 21], when one of Brother Foey's children came in and said their mother was insensible. We hastened over the river one mile and found our dear Sister Foey dying. My distress was great as I found she did not know me. She continued long in great distress until between three and four o'clock and then breathed her last. She has left a husband and three children to mourn their loss.

«۲۰ نوامبر، یک هفته پیش، برادر هنری نیکولز و اینجانب به تاپشام رفتیم. پنج‌شنبه [۲۱ نوامبر] تازه از سرِ سفرهٔ ناهار برخاسته بودیم که یکی از فرزندان برادر فویی وارد شد و گفت که مادرشان بی‌هوش است. ما شتابان یک مایل از آن سوی رودخانه گذشتیم و خواهر عزیزمان، خواهر فویی، را در حال جان دادن یافتیم. اندوه من عظیم بود، زیرا دیدم که او مرا نمی‌شناسد. او تا میان ساعت سه و چهار، مدت زیادی، در رنجی شدید به سر برد و سپس آخرین نفس خود را کشید. او شوهری و سه فرزند بر جای گذاشته است تا در ماتم فقدان او سوگواری کنند.»

"Friday morning [Nov. 22], Brother Henry came to Paris for James to shave him to attend the funeral. We had a very solemn, interesting time. The Lord did not leave us but let His Spirit rest upon us. Sister Foey's last days were decidedly her most spiritual and best days. Brother Foey has this to console him, that she died a Christian. He bears up well. God gives him grace to endure the affliction. Oh, how good it is to have a hope in God that will sustain in all scenes of trial and affliction. Praise God for a hope, a good hope. What would you, any of you, give for your hope?

صبح جمعه [۲۲ نوامبر]، برادر هنری به پاریس آمد تا جیمز او را برای شرکت در مراسم تدفین اصلاح کند. زمانی بسیار باوقار و پرمعنا داشتیم. خداوند ما را ترک نکرد، بلکه اجازه داد روح او بر ما قرار گیرد. روزهای واپسین خواهر فوی بی‌تردید روحانی‌ترین و بهترین روزهای او بود. برادر فوی این مایهٔ تسلی را دارد که او به‌عنوان یک مسیحی درگذشت. او به‌خوبی تاب می‌آورد. خدا به او فیض می‌بخشد تا این مصیبت را تحمل کند. آه، چه نیکوست که انسان امیدی به خدا داشته باشد که در همهٔ صحنه‌های آزمایش و مصیبت نگاه‌دار و پایدارکننده باشد. خدا را سپاس برای امید، برای امیدی نیکو. شما، هر یک از شما، برای امید خود چه می‌دادید؟

"Hold fast the faith. Be strong in God and lean upon His everlasting arm. It will never fail you but will bear you up under every affliction. I hope you will all grow stronger and stronger in the truth. Do not falter but press your way to the kingdom."—

ایمان را محکم نگاه دارید. در خدا نیرومند باشید و بر بازوی جاودان او تکیه کنید. آن هرگز شما را فرو نخواهد گذاشت، بلکه در هر مصیبت شما را برخواهد داشت. امید دارم که همهٔ شما در حقیقت پیوسته نیرومندتر و نیرومندتر شوید. سست نشوید، بلکه راه خود را به سوی ملکوت با پشتکار ادامه دهید. —

Here we go. Here is what I want you to see.

اینک آغاز می‌کنیم. این است آنچه می‌خواهم ببینی.

—"One week ago, last Sabbath, we had a very interesting meeting. Brother Hewit from Dead River was there. He came with a message to the effect that the destruction of the wicked and the sleep of the dead was an abomination within a shut door that a woman Jezebel, a prophetess had brought in and he believed that I was that woman, Jezebel."—

—«یک هفته پیش، سَبَّتِ گذشته، جلسه‌ای بسیار جالب داشتیم. برادر هیوِت از دِد ریور آنجا بود. او با پیامی آمد بدین مضمون که هلاکت شریران و خوابِ مردگان، مکرُوهی در اندرونِ دری بسته بود که زنی، ایزابل، که نبیّه‌ای بود، آن را وارد کرده بود؛ و او معتقد بود که آن زن، ایزابل، من هستم.»—

Okay? Brother Hewit is saying that Ellen White is Jezebel and she has introduced three errors.

ٹھیک ہے؟ برادر ہیوٹ کہہ رہے ہیں کہ ایلن وائٹ ایزبل ہے اور اُس نے تین گمراہ کن تعلیمات متعارف کرائی ہیں۔

"—We told him of some of his errors in the past, that the 1335 days were ended and numerous errors of his. It had but little effect. His darkness was felt upon the meeting and it dragged."—

«—ما او را از برخی خطاهای گذشته‌اش آگاه ساختیم؛ اینکه ۱۳۳۵ روز به پایان رسیده بود، و نیز از خطاهای متعدد دیگرش. این امر تأثیری بسیار اندک داشت. تاریکی او بر جلسه احساس می‌شد و آن را فرساینده ساخته بود.»

Now, I want you to see this. I have something to say about this paragraph that I want you to follow, if you can.

اب، مں چاہندا آں جو تُسیں ایہ ویکھو۔ اس پیراگراف بارے میرے کول اک گل اے جیہڑی مں چاہندا آں کہ جے تُسیں کر سکو تاں اوہدے نال نال چلو۔

If you have ever dealt with those in Adventism that reapply the time prophecies at the end of the world, they only have three quotes that they use—they use lots of quotes, but they have three primary quotes that they use. This is one of them; because, they will go there and say, "We told him of some of his errors in the past," and they will claim that when she says "that the 1335 days were ended" that that was one of his errors. Do you see how you can kind of twist that grammar a little bit: "We told him of some of his errors in the past? We also told him that the 1335 days were ended; but the time setters say we told him some of his errors in the past and one of those errors was that you are teaching the 1335 days is ended and that is an error." So, you can twist it either way.

اگر شما تاکنون با کسانی در ادونتیسم روبه‌رو شده‌اید که نبوت‌های زمانی را در پایان جهان دوباره اِعمال می‌کنند، آنان تنها سه نقل‌قول دارند که از آن‌ها استفاده می‌کنند—البته از نقل‌قول‌های بسیاری بهره می‌گیرند، اما سه نقل‌قول اصلی دارند که به آن‌ها استناد می‌کنند. این یکی از آن‌هاست؛ زیرا به آنجا می‌روند و می‌گویند: «ما برخی از خطاهای گذشتهٔ او را به وی گفتیم»، و ادعا خواهند کرد که وقتی او می‌گوید «که ۱۳۳۵ روز به پایان رسیده بود»، آن نیز یکی از خطاهای او بوده است. آیا می‌بینید که چگونه می‌توان این دستور زبان را تا حدی اندکی پیچ‌وتاب داد: «ما برخی از خطاهای گذشتهٔ او را به وی گفتیم؟ ما همچنین به او گفتیم که ۱۳۳۵ روز به پایان رسیده بود»؛ اما وقت‌گذاران می‌گویند ما برخی از خطاهای گذشتهٔ او را به وی گفتیم و یکی از آن خطاها این بود که تو تعلیم می‌دهی ۱۳۳۵ روز به پایان رسیده است، و این یک خطاست. پس، می‌توان آن را به هر دو صورت پیچ‌وتاب داد.

The first time I had a face-to-face confrontation with Eugene Prewitt was in Oklahoma, and he is arguing that the Millerite History does not repeat at the end of the world, and I give him a couple of quotes in the Spirit of Prophecy.

پہلی مرتبہ میرا یوجین پریوٹ کے ساتھ روبرو سامنا اوکلاہوما میں ہوا، اور وہ یہ استدلال کر رہا تھا کہ میلرائیٹ تاریخ دنیا کے آخر میں دہرائی نہیں جاتی؛ اور میں نے اسے روحِ نبوت میں سے چند اقتباسات پیش کیے۔

And he says, "Jeff, you know that Ellen White was a careless writer."

او می‌گوید: «جف، تو می‌دانی که الن وایت نویسنده‌ای سهل‌انگار بود.»

And I said, "What do you mean?"

اور میں نے کہا، "آپ کا کیا مطلب ہے؟"

And he went to this quote. He says that this quote proves that she is a careless writer; because she knows that I know that the time setters can twist this quote, if they wish to.

او به این نقل‌قول رجوع کرد. او می‌گوید که این نقل‌قول ثابت می‌کند که او نویسنده‌ای بی‌دقت است؛ زیرا می‌داند که من می‌دانم وقت‌تعیین‌کنندگان، اگر بخواهند، می‌توانند این نقل‌قول را تحریف کنند.

Now, the fact that someplace like Washita has the influence that teaches its students that Ellen White is a careless writer is one thing; but, is she a careless writer here?

اکنون، این‌که جایی مانند واچیتا از چنان نفوذی برخوردار است که به دانشجویان خود تعلیم می‌دهد الن وایت نویسنده‌ای بی‌دقت است، یک مسئله است؛ اما آیا او در اینجا نویسنده‌ای بی‌دقت است؟

—"I felt that I must say a few words. In the name of Jesus, I got up and in about five minutes the meeting changed. Everyone felt it at the same instant. Every countenance was lighted up. The presence of God filled the place. Brother Hewit dropped upon his knees and began to cry and pray. I was taken off in vision and saw much that I cannot write. It had a great effect upon Brother Hewit. He confessed it was of God and was humbled in the dust. He has been writing ever since that meeting, and is now writing from the same table renouncing all his errors that he has advanced. I believe God is bringing him up and he is calculated to do good, if God moves through him.

—«احساس کردم که باید چند کلمه‌ای بگویم. به نام عیسی برخاستم، و در حدود پنج دقیقه مجلس دگرگون شد. همه در همان لحظه آن را احساس کردند. هر چهره‌ای روشن شد. حضور خدا آن مکان را پر ساخت. برادر هیویت بر زانوهایش فرو افتاد و آغاز به گریستن و دعا کردن کرد. در رؤیا ربوده شدم و چیزهای بسیاری دیدم که نمی‌توانم بنویسم. این امر بر برادر هیویت تأثیر عظیمی گذاشت. او اقرار کرد که این از جانب خدا بود و تا غبار خاک فروتن شد. از آن جلسه به این سو، پیوسته می‌نویسد، و اکنون نیز از همان میز می‌نویسد و از همه خطاهایی که ترویج کرده بود اعلام برائت می‌کند. من بر این باورم که خدا او را بالا می‌آورد، و اگر خدا از طریق او عمل کند، او برای انجام نیکی مهیا شده است. »

"Much love to dear Sister Gorham. Tell her to be strong. God is with her and He will not leave her. Much love to you all. I hope the children will not get sleepy, but will be interested in the truth and be diligent to make their calling and election sure. Write, be sure and write, and do not do as I have done. I love you, all of you. Write." Manuscript Releases, volume 16, 206–209. Written from Paris, Maine, November 27, 1850.

«بسیار محبت به خواهر عزیز، گورهام. به او بگویید قوی باشد. خدا با اوست و او را ترک نخواهد کرد. محبت بسیار به همهٔ شما. امید دارم که کودکان خواب‌آلود نشوند، بلکه به حقیقت علاقه‌مند باشند و با جدیت بکوشند تا دعوت و برگزیدگیِ خود را استوار سازند. بنویسید، حتماً بنویسید، و چنان که من کرده‌ام عمل نکنید. شما را دوست دارم، همهٔ شما را. بنویسید.» Manuscript Releases، جلد 16، 206–209. نوشته‌شده از پاریس، مِین، 27 نوامبر 1850.

Brothers and Sisters, what is the historical context of this; where is she writing this at? She is writing this in 1850, in Brother Nichols's house.

برادران و خواهران، زمینهٔ تاریخی این چیست؛ او این را در کجا می‌نویسد؟ او این را در سال ۱۸۵۰، در خانهٔ برادر نیکولز می‌نویسد.

In this time period, what is the Lord doing? He is showing that the Pioneers have the correct view of the Daily, and she is dealing with that. She is saying that Christ's Sanctuary ministry is the false view of the Daily.

در این دورهٔ زمانی، خداوند چه می‌کند؟ او نشان می‌دهد که پیشگامان، دیدگاه درست را دربارهٔ «قربانی دائمی» دارند، و او با آن موضوع سروکار دارد. او می‌گوید که خدمت مسیح در قدس، دیدگاه نادرست دربارهٔ «قربانی دائمی» است.

In this history, this very history—not this very history and not just the very year, but the very month of the year she is getting visions and she is clarifying this truth about the Pioneer position of the Daily, saying those that gave the Judgment Hour Cry had the correct view of the Daily; and, in the same paragraph, she says, "I saw that the 1843 Chart was directed by the hand of the Lord and it should not be altered and that those that gave the Judgment Hour Cry had the correct view of the Daily."

در این تاریخ، در همین تاریخ—نه فقط همین تاریخ و نه صرفاً همان سال بعینه، بلکه همان ماه از سال—او رؤیاها را دریافت می‌کند و این حقیقت را دربارهٔ موضع پیشگامان نسبت به «دائمی» روشن می‌سازد، و می‌گوید کسانی که فریادِ ساعتِ داوری را اعلان کردند، دیدگاه درست را دربارهٔ «دائمی» داشتند؛ و در همان بند، می‌گوید: «دیدم که نمودار 1843 به هدایت دست خداوند ترسیم شده بود و نباید تغییر داده شود، و کسانی که فریادِ ساعتِ داوری را اعلان کردند، دیدگاه درست را دربارهٔ “دائمی” داشتند.»

And what does it say about the Daily on this 1843 Chart? Well, it says that it was taken away in AD508; and, at 1335 years later brings you to 1843 and that the 1335 is in the past.

اور 1843 کے اس چارٹ پر "روزانہ" کے بارے میں کیا کہا گیا ہے؟ خیر، اس میں کہا گیا ہے کہ یہ AD508 میں لے لی گئی تھی؛ اور 1335 سال بعد آپ کو 1843 تک لے آتا ہے، اور یہ کہ 1335 ماضی میں ہے۔

Can you imagine, in the very month, in the very year, that she would tell Brother Hewit from Dead River that it was still future?

آیا می‌توانید تصور کنید که او در همان ماه، در همان سال، به برادر هیویت از دِد ریور بگوید که آن هنوز در آینده است؟

Okay, these time setters, these time setters, and these people that believe that Sister White is a careless writer. History does not uphold this.

ٹھیک ہے، یہ وقت مقرر کرنے والے، یہ وقت مقرر کرنے والے، اور یہ لوگ جو یہ مانتے ہیں کہ سسٹر وائٹ ایک غیر محتاط مصنفہ ہیں۔ تاریخ اس کی تائید نہیں کرتی۔

So, I want you to see, in connection with the Daily, Ellen White even understood the 1335.

پس، می‌خواهم ببینید که در ارتباط با «قربانیِ دائمی»، الن وایت حتی عدد ۱۳۳۵ را نیز درک کرده بود.

Ellen White just did not put her seal of approval on the Daily being Paganism; she understood that it started the 1335-year prophecy, which ended in 1843, and she defended that position in public against Brother Hewit from Dead River. Do you see that?

الن وایت صرفاً مُهر تأیید خود را بر این دیدگاه ننهاد که «دائمی» همان بت‌پرستی است؛ او درک می‌کرد که آن، نبوتِ ۱۳۳۵ ساله را آغاز می‌کند، نبوتی که در سال ۱۸۴۳ به پایان رسید، و او از این موضع در ملأ عام در برابر برادر Hewit از Dead River دفاع کرد. آیا این را می‌بینید؟

And in the same month, where she is saying that Christ's Sanctuary ministry as the Daily only brings darkness and confusion; and, her husband, in response to that vision, removes that teaching from the Review and Herald.

اور اُسی ماہ میں، جب وہ یہ کہہ رہی ہے کہ مسیح کی مقدِس خانے کی خدمت، بطورِ «یومیہ»، صرف تاریکی اور الجھن ہی لاتی ہے، اُس کا شوہر، اُس رؤیا کے جواب میں، اس تعلیم کو Review and Herald سے ہٹا دیتا ہے۔

Up here in your notes, where it says "1850 Chart," this is what it says right here [referring to the third column from the left on the 1850 Chart, the text following Jesus on the cross in AD31]. I wanted you to be able to have it in your notes.

در اینجا در یادداشت‌های شما، آنجا که نوشته است «نمودار ۱۸۵۰»، دقیقاً این را می‌گوید [اشاره به ستون سوم از سمت چپ در نمودار ۱۸۵۰، به متنی که پس از عیسی بر صلیب در سال ۳۱ میلادی آمده است]. می‌خواستم بتوانید آن را در یادداشت‌های خود داشته باشید.

> Away Daniel 11:31 508

> دانیال 11:31 سے دور 508

And then on the 1843 Chart over here [referring to the center column, underneath Jesus on the cross in AD31]:

اور پھر 1843 کے چارٹ پر یہاں [اشارہ کرتے ہوئے درمیانی ستون کی طرف، AD31 میں صلیب پر یسوع کے نیچے]:

Taking away of the daily sacrifice. Dan. 12:11, 12

برداشته شدن قربانیِ دائمی. دانیال ۱۲:۱۱، ۱۲

Okay, these are these two Charts.

ٹھیک ہے، یہ وہ دو چارٹ ہیں۔

Sister White understood that these men had the correct view, and she understood that it initiated the 1335-year prophecy that ended in 1843; and, she understood that it represented the Pagan Dominion being taken away in 508.

خواهر وایت دریافت که این مردان دیدگاه درست را داشتند، و نیز دریافت که این امر آغاز نبوت ۱۳۳۵ ساله‌ای بود که در ۱۸۴۳ به پایان رسید؛ و همچنین دریافت که این امر نمایانگر کنار برداشته شدن سلطهٔ بت‌پرستی در سال ۵۰۸ بود.

Under these two references to the Charts you have another quote in the time period of Brother Nichols, and she is rebuking people from making other charts because their artwork is satanic; whereas, she says that the artwork upon these two Charts is heavenly. She says,

در ذیل این دو ارجاع به نمودارها، نقل‌قول دیگری در بازهٔ زمانیِ برادر نیکولز دارید، و او مردم را از ساختن نمودارهای دیگر توبیخ می‌کند، زیرا تصاویر هنریِ آنها شیطانی است؛ حال آنکه می‌گوید تصاویر هنریِ موجود بر این دو نمودار آسمانی است. او می‌گوید،

"I saw the chart-making business was all wrong. It originated with Brother Rhodes and was followed out by Brother Case. Means has been spent in making charts and forming uncouth disgusting images to represent angels and the glorious Jesus. Such things I saw were displeasing to God. I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols."—

«Vi que el negocio de hacer gráficos estaba enteramente equivocado. Se originó con el hermano Rhodes y fue continuado por el hermano Case. Se han gastado recursos en hacer gráficos y en formar imágenes toscas y repugnantes para representar a los ángeles y al glorioso Jesús. Vi que tales cosas desagradaban a Dios. Vi que Dios estaba en la publicación del gráfico por el hermano Nichols.»—

Who was in the publishment of this 1850 Chart? God!

چه کسی در انتشار این چارتِ ۱۸۵۰ حضور داشت؟ خدا!

—"I saw that there was"—what?—"a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God's people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.

—«Vi que había»—¿qué?—«una profecía de este cuadro en la Biblia; y si este cuadro está destinado para el pueblo de Dios, si [es] suficiente para uno, lo es para otro; y si uno necesitaba que se pintara un nuevo cuadro en una escala mayor, todos lo necesitan igualmente.»

"I saw that it was a restless, uneasy, unsatisfied, ungrateful feeling in Brother Case that desired another chart. I saw that these painted charts had a bad effect upon the congregation. It caused a light, chaffy spirit of ridicule to be in the meeting."—

«دیدم که در برادر کیس احساسی ناآرام، مضطرب، ناخشنود و ناسپاس وجود داشت که طالبِ نموداری دیگر بود. دیدم که این نمودارهای نقاشی‌شده تأثیری نامطلوب بر جماعت گذاشته بود. این امر باعث می‌شد که در جلسه روحی سبک‌سرانه، پوچ و تمسخرآمیز حاکم باشد.»—

Now, this is the one that I want you to think through.

اکنون، این همان چیزی است که می‌خواهم دربارهٔ آن به‌دقّت بیندیشید.

—"I saw that the charts ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation."—

—«من دیدم که نمودارهایی که به فرمان خدا تهیه شده بودند، حتی بدون هیچ توضیحی نیز تأثیری نیکو بر ذهن می‌گذاشتند.»—

"I saw that the charts," plural, "ordered by God . . . ." What charts, in the plural, were ordered by God? These two Charts [the 1843 and 1850 Charts] were ordered by God."

«من دیدم که نمودارها»، به صورت جمع، «به فرمان خدا . . . .» کدام نمودارها، در قالب جمع، به فرمان خدا بودند؟ این دو نمودار [نمودارهای 1843 و 1850] به فرمان خدا بودند.

> These two Charts are a fulfillment of Habakkuk 2.

> این دو نمودار تحققِ حبقوق ۲ هستند.

—"There is something light, lovely, and heavenly in the representation of the angels on the charts. The mind is almost imperceptibly led to God and heaven. But the other charts that have been gotten up disgust the mind, and cause the mind to dwell more on earth than heaven. Images representing angels look more like fiends than beings of heaven. I saw that the charts had for days and weeks occupied Brother Case's mind when he should have been seeking heavenly wisdom from God, and should have been growing in graces of the Spirit and the knowledge of the truth.

—«در تصویر فرشتگان بر نمودارها چیزی سبک، دل‌انگیز، و آسمانی وجود دارد. ذهن به‌گونه‌ای تقریباً نامحسوس به سوی خدا و آسمان هدایت می‌شود. اما نمودارهای دیگری که تهیه شده‌اند، ذهن را منزجر می‌سازند و سبب می‌شوند که ذهن بیش از آسمان بر زمین متمرکز گردد. تصاویری که فرشتگان را بازمی‌نمایانند، بیشتر به دیوان می‌مانند تا به موجودات آسمان. دیدم که این نمودارها روزها و هفته‌ها فکر برادر کیس را به خود مشغول ساخته بودند، در حالی که او می‌بایست در پی حکمت آسمانی از خدا می‌بود و در فیض‌های روح و معرفتِ حقیقت رشد می‌کرد.»

"I saw that if the means that has been wasted in getting out charts had been spent in getting out the truth clear before the brethren in publishing tracts, etc., it would have done much good and saved souls. I saw that the chart-making business has spread like the fever." Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

دیدم که اگر هزینه‌ای که در تهیه و انتشار نمودارها هدر رفته بود، صرف آن می‌شد که حقیقت به‌روشنی از طریق انتشار رساله‌ها و امثال آن در برابر برادران قرار گیرد، خیر بسیار به بار می‌آورد و جان‌هایی را نجات می‌داد. دیدم که کارِ نمودارسازی همچون تب گسترش یافته است.» Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

The 1290 and 1335 Days

۱۲۹۰ اور ۱۳۳۵ دن

I have following an article from the Review and Herald, January 28, 1858. The reason I have it in your notes is because you can see that in 1858 they are still teaching that the Daily is Paganism. You have it in your reference, eight years after 1850 they still understand the Daily is Paganism.

من مقاله‌ای را از نشریهٔ Review and Herald، مورخ ۲۸ ژانویهٔ ۱۸۵۸، در اختیار دارم. علت اینکه آن را در یادداشت‌های شما آورده‌ام این است که بتوانید ببینید که آنان در سال ۱۸۵۸ همچنان تعلیم می‌دادند که «قربانی دائمی» همان بت‌پرستی است. شما این را در مرجع خود دارید: هشت سال پس از ۱۸۵۰، آنان هنوز بر این فهم بودند که «قربانی دائمی» همان بت‌پرستی است.

> "ANOTHER important prophetic period upon which the Advent doctrine is based, is the 1335 days of Daniel 12, with which the 1290 days are so intimately connected. These two periods are introduced to us as follows:

> «دورهٔ نبویِ مهمِ دیگری که آموزهٔ اَدونت بر آن مبتنی است، ۱۳۳۵ روزِ دانیال ۱۲ است که ۱۲۹۰ روز با آن به‌گونه‌ای بسیار نزدیک پیوند دارد. این دو دوره بدین‌سان به ما معرفی می‌شوند:»

> "—And from the time that the daily (sacrifice) shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be; for thou shalt rest and stand in thy lot at the end of the days.' Daniel 12:11–13.

> «اور از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود و رجاستِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال آن که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. اما تو تا پایان، به راه خود برو؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در پایانِ روزها در نصیب خویش خواهی ایستاد.» دانیال ۱۲:‏۱۱–۱۳.

"The questions at once arise, Can we tell what the events are, from which these periods are to be dated; and if so, can we tell when they took place? We first enquire. What is the—'daily' (sacrifice) and the —abomination that maketh desolate'? It will be noticed that the word, sacrifice, is in italics: denoting that it is a supplied word. The same will be noticed in the other instances of its occurrence in the book of Daniel, viz., chapter 11:31 and 8:11–13. Let us briefly refer to this latter chapter. In verse 13 it will be observed that two desolations are brought to view; the daily (desolation,) and the transgression of desolation. This fact is made so plain by Josiah Litch that we cannot do better than quote his language:*

سؤال‌ها بی‌درنگ مطرح می‌شود: آیا می‌توان تشخیص داد آن رویدادهایی که این دوره‌ها باید از آن‌ها تاریخ‌گذاری شوند کدام‌اند؟ و اگر چنین است، آیا می‌توان تعیین کرد که چه زمانی واقع شدند؟ نخست می‌پرسیم: «قربانیِ دائم» چیست و «مکروهِ ویرانگر» کدام است؟ ملاحظه خواهد شد که واژهٔ «قربانی» به خط ایتالیک آمده است؛ که نشان می‌دهد این واژه افزوده شده است. همین نکته در دیگر مواردِ کاربرد آن در کتاب دانیال نیز دیده می‌شود، یعنی در باب 11:31 و 8:11–13. اکنون به اختصار به همین باب اخیر رجوع کنیم. در آیهٔ 13 ملاحظه خواهد شد که دو ویرانی در نظر آورده شده است: ویرانیِ دائم، و نافرمانیِ ویرانگر. این حقیقت به‌قدری به‌روشنی به‌وسیلهٔ جوزایا لیچ بیان شده است که بهتر از آن نمی‌توان کرد مگر آنکه عین عبارت او را نقل کنیم:*

"—The daily sacrifice is the present reading of the text; but no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put upon it by the translators. The true reading is, "the daily and the transgression of desolation;" daily and transgression being connected together by "and" the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers which were to desolate the Sanctuary and the host.'

—ذبیحۀ دائمی، قرائتِ رایجِ کنونیِ متن است؛ اما در اصل، هیچ چیزی به نامِ ذبیحه یافت نمی‌شود. این امر نزد همگان مورد اذعان است. این صرفاً حاشیه‌ای یا برداشتی است که مترجمان بر آن تحمیل کرده‌اند. قرائتِ درست چنین است: «دائمی و عصیانِ ویرانگر»؛ «دائمی» و «عصیان» به‌وسیلۀ «و» به یکدیگر پیوسته‌اند: ویرانگریِ دائمی و عصیانِ ویرانگر. اینها دو قدرتِ ویرانگر بودند که می‌بایست مقدس و لشکر را ویران سازند.

"From this it is evident that the —daily,' can have no reference to the Jewish worship to which it has been applied by the older and more prevalent opinion; and this is further evident from the consideration that if these periods, taken either literally or figuratively, be dated from any taking away of this worship, they do not bring us to any event whatever worthy of note.

از این‌جا آشکار است که «قربانیِ دائم» به هیچ‌وجه نمی‌تواند اشاره‌ای به عبادت یهودی داشته باشد که بنا بر دیدگاه قدیمی‌تر و رایج‌تر بر آن حمل شده است؛ و این امر از این ملاحظه نیز روشن‌تر می‌گردد که اگر این دوره‌ها، خواه به‌صورت لفظی و خواه به‌صورت تمثیلی، از هر زمانِ برداشته شدن این عبادت محاسبه شوند، ما را به هیچ واقعه‌ای که به هر نحو شایستهٔ توجه باشد نمی‌رسانند.

"The daily and the abomination then, are two desolating powers which were to oppress the church: can we ascertain what these powers are? We have only to adopt William Miller's method of reasoning on this point to arrive at the same conclusion with him. He says:

پس، «قربانیِ دائمی» و «رجاست» دو قدرتِ ویرانگرند که می‌بایست کلیسا را تحت ستم قرار دهند: آیا می‌توانیم تعیین کنیم که این قدرت‌ها چه هستند؟ برای آنکه در این نکته به همان نتیجه‌ای برسیم که ویلیام میلر بدان رسید، کافی است شیوهٔ استدلال او را بپذیریم. او می‌گوید:

> "—I read on, and could find no other case in which if [the daily] was found but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, —take away;' —he shall take away the daily'; —from the time that the daily shall be taken away'; &c. I read on and thought I should find no light on the text. Finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8, —For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed.'&c. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is —the daily!' Well, now, what does Paul mean by —he who now letteth' or hindereth? By —the Man of Sin,' and the —wicked,' Popery is meant. Well what is it which hinders Popery from being revealed? Why it is Paganism. Well, then, —the daily' must mean Paganism.'+

> "—میں نے آگے پڑھا، اور دانی ایل کے سوا کوئی اور ایسا مقام نہ پا سکا جہاں [روزانہ] کا ذکر آیا ہو۔ پھر میں نے [ایک موافقت نامہ کی مدد سے] اُن الفاظ کو لیا جو اس کے ساتھ متعلق تھے: —لے لیا جائے؛‘ —وہ روزانہ کو لے لے گا؛‘ —اُس وقت سے کہ روزانہ لے لیا جائے گا؛‘ وغیرہ۔ میں مزید پڑھتا گیا اور سوچا کہ شاید مجھے اس متن پر کوئی روشنی نہ ملے۔ آخرکار میں 2 تھسلنیکیوں 2:7، 8 پر پہنچا: —کیونکہ بدکرداری کا بھید اب بھی اثر کر رہا ہے؛ فقط وہ جو اب روکے ہوئے ہے، روکے رہے گا، جب تک کہ وہ راستہ سے ہٹا نہ دیا جائے، اور تب وہ شریر ظاہر کیا جائے گا۔‘ وغیرہ۔ اور جب میں اُس متن تک پہنچا، آہ، سچائی کس قدر واضح اور جلالی طور پر ظاہر ہوئی! یہی ہے! یہی —روزانہ‘ ہے! اچھا، اب پولس کا —وہ جو اب روکے ہوئے ہے‘ یا مانع ہے، سے کیا مطلب ہے؟ —مردِ گناہ‘ اور —شریر‘ سے مراد پاپائیت ہے۔ تو پھر وہ کیا ہے جو پاپائیت کو ظاہر ہونے سے روکتا ہے؟ کیوں، وہ بت‌پرستی ہے۔ پس، —روزانہ‘ سے مراد یقیناً بت‌پرستی ہی ہونی چاہیے۔‘+"

> "We see from Daniel 8, that it is the little horn, which succeeded the goat, or Grecian empire, that takes away the —daily;' and it is the only power brought to view after the division of Alexander's kingdom down to the time when the Sanctuary should be cleansed at the end of the 2300 days. This little horn we have in its proper place showed to be Rome taken as a unit, corresponding with the fourth kingdom of Daniel's other visions. Now it is a fact that a change did take place in the Roman power from Paganism to Papacy. Paganism from the days of the Assyrian kings down to the time of its modification into Popery, had been the daily, or as Professor Whiting renders it, —the continual' desolation, by which Satan had stood up against the cause of Jehovah. In its priests, its altars and its sacrifices, it bore resemblance to the Levitical form of Jehovah's worship; but when the Levitical gave place to the Christian form of worship, Satan, in order to successfully oppose the work, must change also his form of opposition; hence the temples, altars and statues of Paganism are baptized into the blasphemies of Popery.

> ہم دانیال 8 سے دیکھتے ہیں کہ وہی چھوٹا سینگ، جو بکرے یعنی یونانی سلطنت کے بعد برپا ہوا، —روزانہ‘ کو اٹھا لے جاتا ہے؛ اور سکندر کی سلطنت کی تقسیم کے بعد سے اُس وقت تک، جب 2300 دنوں کے اختتام پر مقدِس پاک صاف کیا جانا تھا، یہی واحد قدرت ہے جسے منظر پر لایا گیا ہے۔ اس چھوٹے سینگ کو ہم اس کے مناسب مقام میں یہ ثابت کر چکے ہیں کہ وہ روم ہے جو ایک وحدت کے طور پر لیا گیا ہے، اور دانیال کے دوسرے رویاؤں کی چوتھی سلطنت کے مطابق ہے۔ اب یہ ایک حقیقت ہے کہ رومی اقتدار میں بت‌پرستی سے پاپائیت تک ایک تبدیلی واقع ہوئی۔ اسوری بادشاہوں کے زمانہ سے لے کر پاپائیت میں اس کی صورت بدلے جانے تک، بت‌پرستی ہی وہ روزانہ تھی، یا جیسا کہ پروفیسر وائٹنگ اس کا ترجمہ کرتے ہیں، —مسلسل‘ ویرانی، جس کے ذریعے شیطان یہوواہ کے مقصد کے خلاف کھڑا رہا۔ اپنے کاہنوں، اپنی قربان‌گاہوں اور اپنی قربانیوں میں وہ یہوواہ کی عبادت کی لاوی صورت سے مشابہت رکھتی تھی؛ لیکن جب لاوی عبادت کی جگہ مسیحی صورتِ عبادت نے لے لی، تو شیطان کو، تاکہ وہ اس کام کی کامیاب مخالفت کر سکے، اپنی مخالفت کی صورت بھی بدلنی پڑی؛ پس بت‌پرستی کے ہیکل، قربان‌گاہیں اور مورتیاں پاپائیت کی کفرآمیزیوں میں بپتسمہ دی گئیں۔

> "But the daily, Paganism, is said in the prophecy, to have a sanctuary, and the place of its sanctuary was to be cast down. That a sanctuary is frequently connected with idolatry and heathenism, as the place of its devotion and worship, is evident from the following scriptures: Isaiah 16:12; Amos 7:9, 13, margin. Ezekiel 28:18. Concerning the sanctuary of the daily of Daniel 8, we offer the following from Apollos Hale:*

> “પરંતુ ભવિષ્યવાણીમાં કહેવાયું છે કે દૈનિક, એટલે કે મૂર્તિપૂજા, પાસે એક પવિત્રસ્થાન હતું, અને તેના પવિત્રસ્થાનનું સ્થાન પતન પામવાનું હતું. પવિત્રસ્થાન ઘણી વાર મૂર્તિપૂજા અને વિદેશીધર્મ સાથે, તેમની ભક્તિ અને ઉપાસનાના સ્થળ તરીકે, સંબંધિત થાય છે, તે નીચેના શાસ્ત્રવચનો પરથી સ્પષ્ટ થાય છે: યશાયા 16:12; આમોસ 7:9, 13, હાશિયું. યહેઝ્કેલ 28:18. દાનિયેલ 8ના દૈનિકના પવિત્રસ્થાન વિષે, અમે અપોલોસ હેલ પાસેથી નીચેનું પ્રસ્તુત કરીએ છીએ:*”

"—What can be meant by the —sanctuary' of Paganism? Paganism, and error of every kind, have their sanctuaries, as well as truth. These are the temples or asylums consecrated to their service. Some particular and renowned temple of Paganism may, then, be supposed to be here spoken of. Which of its numerous distinguished temples may it be? One of the most magnificent specimens of classic architecture is called the Pantheon. Its name signifies the —temple or asylum of all the gods.' The place of its location is Rome.+ The idols of the nations conquered by the Romans were sacredly deposited in some niche or department of this temple, and in many cases became objects of worship by the Romans themselves. Could we find a temple of Paganism that was more strikingly —his sanctuary.'"

«مقصود از «مقدسِ» بت‌پرستی چه می‌تواند باشد؟ بت‌پرستی، و هر گونه ضلالت، همان‌گونه که حقیقت را مقدس‌هاست، برای خود نیز مقدس‌ها دارد. اینها همان معابد یا پناهگاه‌هایی هستند که برای خدمتِ آنها تقدیس شده‌اند. پس می‌توان فرض کرد که در اینجا سخن از معبدی خاص و نامدار از بت‌پرستی است. از میان معابد پرشمار و برجستهٔ آن، کدام‌یک می‌تواند باشد؟ یکی از باشکوه‌ترین نمونه‌های معماری کلاسیک «پانتیون» نام دارد. نام آن به معنای «معبد یا پناهگاهِ همهٔ خدایان» است. محل قرار گرفتن آن روم است.+ بت‌های ملت‌هایی که رومیان بر آنها غلبه کرده بودند، با حرمت در یکی از طاقچه‌ها یا بخش‌های این معبد نهاده می‌شد، و در بسیاری موارد خودِ رومیان نیز آنها را پرستش می‌کردند. آیا می‌توان معبدی از بت‌پرستی یافت که به‌مراتب آشکارتر «مقدسِ او» باشد؟»

"Having now ascertained that the daily is Paganism, and the transgression of desolation, or —the abomination that maketh desolate,' is the Papacy, and that the especial sanctuary of Paganism was the Pantheon, and that the —place' of its location was Rome, we inquire further.

«اکنون که روشن شده است «قربانیِ دائمی» همان بت‌پرستی است، و «تجاوزِ ویران‌کننده»، یا «مکروهی که ویران می‌سازد»، همان پاپیّت است، و نیز اینکه قدسِ ویژهٔ بت‌پرستی پانتئون بود، و «جای» استقرار آن روم بود، اکنون بیشتر تحقیق می‌کنیم.»

"1. Was Paganism —taken away' by the Roman civil power? The following statement of an important and well-known fact in the history of the church and world, we think answers to the prophecy. It refers to Constantine the first Christian emperor, and says:

«1. آیا بت‌پرستی به‌وسیلهٔ قدرت مدنیِ روم «برداشته شد»؟ گمان می‌کنیم بیانِ زیر از واقعیتی مهم و شناخته‌شده در تاریخ کلیسا و جهان، پاسخِ این نبوت را می‌دهد. این سخن به قسطنطین، نخستین امپراتور مسیحی، اشاره دارد و می‌گوید:»

"—His first act of government was the dispatch of an edict throughout the empire, exhorting his subjects to embrace Christianity.'++

"—نخستین اقدام او در امر حکومت، صدور فرمانی در سراسر امپراتوری بود که رعایای خود را به پذیرفتن مسیحیت ترغیب می‌کرد."++

"2. Was Rome the city or place of his sanctuary, (the Pantheon,) cast down by the authority of the State? The following extract answers:

"۲۔ کیا روم اُس کے مقدِس کا شہر یا مقام تھا، (پینتھیون،) جسے ریاست کے اختیار کے ذریعے گرایا گیا؟ درجِ ذیل اقتباس اس کا جواب دیتا ہے:"

"—The death of the last rival of Constantine had sealed the peace of the empire. Rome was once more the undisputed queen of nations. But, in that hour of elevation and splendor, she had been raised to the edge of a precipice. Her next step was to be downward and irrecoverable. The change of the government to Constantinople still perplexes the historian. It was an act in direct repugnance to the whole course of the ancient and honorable prejudices of the Roman mind. It was the work of no luxurious Asiatic, devoted to the indulgences of eastern customs and climates, but an iron conqueror, born in the west, and contemptuous, like all Romans, of the habits of the orientals; it was the work of a keen politician, yet it was impolitic in the most palpable degree. Yet Constantine abandoned Rome, the great citadel and throne of the Caesars, for an obscure corner of Thrace, and expended the remainder of his vigorous and ambitious life in the double toil of raising a colony into the capital of his empire, and degrading the capital into the feeble honors and humiliated strength of a colony.'*

«—مرگِ آخرین رقیبِ قسطنطین، صلحِ امپراتوری را مُهر و موم کرده بود. روم بار دیگر ملکهٔ بی‌منازعِ ملت‌ها شد. اما او، در همان ساعتِ رفعت و شکوه، تا لبهٔ پرتگاهی بالا برده شده بود. گامِ بعدیِ او می‌بایست رو به نشیب و جبران‌ناپذیر باشد. انتقالِ حکومت به قسطنطنیه هنوز مورخ را در حیرت می‌افکند. این عملی بود در تعارضی مستقیم با تمام سیرِ تعصباتِ کهن و شرافتمندانهٔ ذهنِ رومی. این کار نه از آنِ آسیاییِ عیّاشی بود که خود را وقفِ کامرانی‌های آداب و اقلیم‌های شرقی کرده باشد، بلکه از آنِ فاتحی آهنین بود، زادهٔ مغرب، و همچون همهٔ رومیان، خوارشمارِ عاداتِ شرقیان؛ این کار، کارِ سیاستمداری تیزبین بود، و با این همه، به آشکارترین درجه، خلافِ مصلحتِ سیاسی بود. با وجود این، قسطنطین روم، آن دژِ عظیم و تختگاهِ قیصران، را رها کرد و آن را با گوشه‌ای گمنام از تراکیه معاوضه نمود، و باقیماندهٔ زندگیِ نیرومند و بلندپروازِ خویش را در رنجِ مضاعفِ برکشیدنِ یک مستعمره به پایتختِ امپراتوری‌اش، و فروکاستنِ پایتخت به افتخاراتِ سست و نیرویِ خوارشدهٔ یک مستعمره، صرف کرد.»*

"This record from the pen of the historian is too plain to need comment. The place of his sanctuary was cast down, says the prophecy; and after a statement of facts like the above, the most fastidious in prophetic interpretation must be satisfied of its application.

این گزارش از قلمِ مورخ، آن‌قدر روشن است که نیازی به توضیح ندارد. نبوت می‌گوید: «جایگاهِ مقدس او به زیر افکنده شد»؛ و پس از بیانِ حقایقی چون آنچه در بالا آمد، سخت‌گیرترین کسان در تفسیر نبوت نیز باید از انطباق آن خرسند و قانع باشند.

"From the time that the daily shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred five and thirty days. With the facts before us that the daily is Paganism, that the abomination that maketh desolate is the Papacy, that there was a change from the former to the latter in the Roman power, and by the authority of State we have but to inquire further when this took place in a manner to fulfill the prophecy; for if we can ascertain this, we have the starting point from which the prophetic periods in the text before us are to be dated. Therefore,

"اس وقت سے کہ روزانہ موقوف کیا جائے، اور اُجڑا دینے والی مکروہ چیز قائم کی جائے، ایک ہزار دو سو نوّے دن ہوں گے۔ مبارک ہے وہ جو انتظار کرتا ہے اور ایک ہزار تین سو پینتیس دنوں تک پہنچتا ہے۔ ہمارے سامنے موجود حقائق کے مطابق کہ روزانہ سے مراد شرک ہے، اور اُجڑا دینے والی مکروہ چیز سے مراد پاپائیت ہے، اور یہ کہ رومی اقتدار میں پہلی سے دوسری کی طرف تبدیلی واقع ہوئی، اور وہ بھی ریاستی اختیار کے ذریعے، اب ہمیں صرف یہ مزید تحقیق کرنی ہے کہ یہ کب ایسے طور پر واقع ہوا کہ پیشین گوئی پوری ہو؛ کیونکہ اگر ہم یہ متعین کر لیں، تو ہمارے پاس وہ نقطۂ آغاز آ جائے گا جس سے ہمارے سامنے موجود متن میں مذکور نبوی ادوار کی تاریخ کا حساب لگایا جانا ہے۔ لہٰذا،"

> "3. When did the event referred to in the prophecy take place? Let it be observed, the question is not, when were the saints given into the hands of the Papacy, but when had the change of religion from Paganism to Papacy been so far effected as to make the latter the national religion, and place it in a condition to start upon its career. This, like all other great revolutions, was not the work of a moment. Its incipient workings were manifest long before. Paul said that even in his day the mystery of iniquity, the Man of Sin, the —abomination that maketh desolate,' was already at work. And it is in the light of this scripture that we must understand our Lord's words in Mathew 24:15, concerning the abomination of desolation, where he makes evident reference to Daniel 9:27. For although Paganism had not given place to the Papacy in the year 70 when Jerusalem was destroyed by the Romans we do understand that the power which then appeared modified somewhat in name and form, was the very power that should, as the abomination of desolation, wear out the saints and desolate the church of the Most High.

> "3. در چه زمانی رویدادی که در نبوت به آن اشاره شده است به وقوع پیوست؟ باید توجه داشت که پرسش این نیست که مقدسان چه زمانی به دست پاپیّت سپرده شدند، بلکه این است که تغییر دین از بت‌پرستی به پاپیّت چه زمانی تا آن اندازه تحقق یافته بود که دومی را به دین ملّی بدل سازد و آن را در وضعیتی قرار دهد که کار خود را آغاز کند. این امر، مانند همهٔ انقلاب‌های بزرگ دیگر، کار یک لحظه نبود. نمودهای آغازین آن بسیار پیش‌تر آشکار شده بود. پولس گفت که حتی در روزگار او نیز سرّ بی‌دینی، انسان گناه، «مکروهِ ویرانگر»، از پیش در کار بود. و در پرتو این آیه است که باید سخنان خداوند ما را در متی 24:15 دربارهٔ مکروهِ ویرانگر درک کنیم، جایی که او به‌روشنی به دانیال 9:27 اشاره می‌کند. زیرا هرچند در سال 70، هنگامی که اورشلیم به دست رومیان ویران شد، بت‌پرستی هنوز جای خود را به پاپیّت نداده بود، با این همه می‌فهمیم که آن قدرتی که در آن زمان پدیدار شد، هرچند تا اندازه‌ای در نام و صورت دگرگون شده بود، همان قدرتی بود که می‌بایست، به‌عنوان مکروهِ ویرانگر، مقدسان را فرسوده سازد و کلیسای خدای متعال را ویران کند."

"Up to the time of the conversion of Clovis, king of France, which took place in 496, the French and other nations of western Rome were Pagan; but subsequent to that event the efforts to convert idolaters to Christ were crowned with great success. It is said that the conversion of Clovis gave rise to the custom of addressing the French monarch with the titles of Most Christian Majesty and Eldest Son of the Church.+ Between that time and A.D. 508 by "alliances," "capitulations" and conquests, "the Avborici," the "Roman garrisons in the west," Brittany, the Burgundians and the Visigoths, were brought into subjection.'++

تا زمان تغییر کیشِ کلوویس، پادشاه فرانسه، که در سال 496 رخ داد، فرانسویان و دیگر ملت‌های روم غربی بت‌پرست بودند؛ اما پس از آن رویداد، کوشش‌ها برای گرواندن بت‌پرستان به مسیح با کامیابیِ بسیار قرین شد. گفته می‌شود که تغییر کیشِ کلوویس منشأ آن رسم شد که پادشاه فرانسه را با عناوینِ «اعلیحضرتِ بسی مسیحی» و «نخست‌زادهٔ کلیسا» خطاب کنند.+ در فاصلهٔ میان آن زمان و سال 508 م.، به‌وسیلهٔ «اتحادها»، «تسلیم‌نامه‌ها» و فتوحات، «آربوریچی»، «پادگان‌های رومی در غرب»، بریتانی، بورگوندی‌ها و ویزیگوت‌ها، به انقیاد درآورده شدند.'++

"—Paganism in the western Roman Empire, though it doubtless retarded the progress of the Christian faith, especially in those nations which were molested, as in the case of England, by the inroads of the barbarous clans, who continued idolaters, henceforth had not the power, if it had the disposition to suppress the Catholic faith, or to hinder the encroachments of the Roman Pontiff.

«بت‌پرستی در امپراتوری روم غربی، هرچند بی‌گمان پیشرفت ایمان مسیحی را به تأخیر انداخت، به‌ویژه در آن ملت‌هایی که، چنان‌که در مورد انگلستان، از یورش‌های طوایف بربر که همچنان بت‌پرست باقی مانده بودند، در رنج بودند، از این پس—even اگر میل آن را می‌داشت—دیگر قدرت آن را نداشت که ایمان کاتولیک را سرکوب کند یا از تعدیات پاپ روم جلوگیری نماید.»

"From that time, the Papal abomination was triumphant, so far as Paganism was concerned. Its future contests were with the other Christian sects, who were always treated as heretics; and with princes who were always treated as rebels or dividers of the body of Christ. The prominent powers of Europe gave up their attachment to Paganism only to perpetuate its abominations in another form; for Paganism needed only to be baptized to become Christian in the Catholic sense; and when the interests or vengeance of its presiding minister made the demand, their possessions and thrones,—perhaps their lives,—must be laid on the altar. SS

از آن زمان، مکرُوهِ پاپی، تا آنجا که به بت‌پرستی مربوط می‌شد، پیروزمند بود. کشمکش‌های آیندهٔ آن با دیگر فرقه‌های مسیحی بود که همواره چون بدعت‌گذاران با آنان رفتار می‌شد؛ و نیز با شاهزادگانی که همواره چون یاغیان یا پاره‌کنندگانِ بدنِ مسیح با آنان رفتار می‌شد. قدرت‌های برجستهٔ اروپا دلبستگیِ خود به بت‌پرستی را وانهادند، تنها برای آنکه مکروهاتِ آن را در صورتی دیگر پایدار سازند؛ زیرا بت‌پرستی فقط کافی بود تعمید یابد تا در معنای کاتولیکی، مسیحی گردد؛ و هنگامی که منافع یا انتقامِ خادمِ رئیسِ آن چنین اقتضا می‌کرد، دارایی‌ها و تخت‌های آنان ــ و بسا جان‌هایشان ــ می‌بایست بر مذبح نهاده شود. SS

"* Prophetic Exposition, Volume 1, 127.

* نبوی تفسیر، جلد ۱، ص. ۱۲۷۔

"+ Goodrich's Universal Hist. and Gutherie's Geog.'

+ „گڈرخ کی جامع تاریخ“ اور „گتھری کا جغرافیہ“۔

"+ Mosheim Christian History, Volume 1, 132, 133.

+ تاریخِ مسیحیتِ موشهایم، جلد ۱، صص. ۱۳۲، ۱۳۳.

"In England, Arthur, the first Christian king, founded the Christian worship on the ruins of the Pagan.* Rapin, who claims to be more exact in the chronology of events in his history, states that he was elected monarch of Britain in 508. Book 2, 129.

در انگلستان، آرتور، نخستین پادشاه مسیحی، عبادت مسیحی را بر ویرانه‌های آیین بت‌پرستی بنا نهاد.* راپن، که مدعی است در تاریخ خود در ترتیب زمانی وقایع دقیق‌تر است، بیان می‌دارد که او در سال 508 به پادشاهی بریتانیا برگزیده شد. کتاب 2، 129.

"What was the condition of the See of Rome at this time? —Symmachus was Pope from 498 or 9 to 514. His pontificate was distinguished by these remarkable circumstances and events:

وضع «كرسي روما» در این زمان چه بود؟ — سیمّاخوس از سال ۴۹۸ یا ۴۹۹ تا ۵۱۴ پاپ بود. دوران پاپی او به سبب این اوضاع و رویدادهای برجسته ممتاز بود:

"1. He —left Paganism' when he entered the —church of Rome.'

"۱۔ وہ اُس وقت —بت‌پرستی— سے نکل آیا جب وہ —کلیسیاے روم— میں داخل ہوا۔"

"2. He found his way to the Papal chair by striving with his competitor even unto blood. Du Pin.

«۲. او با مجاهده با رقیب خویش، حتی تا سرحدّ خون، راه خود را به کرسی پاپی یافت. دو پَن.»

"3. By the adulation paid to him as the successor of St. Peter.

«3. به‌سبب ستایشی که به‌عنوان جانشینِ قدیس پطرس به او ابراز می‌شود.»

"4. By the excommunication of the Emperor Anastasius.+

«۴. از طریق تکفیر امپراتور آناستاسیوس.+»

"—How much,' says Mosheim, —the opinions of some were favorable to the lordly demands of the Roman Pontiffs, may be easily imagined from an expression of Ennodius, that infamous and extravagant flatterer of Symmachus, who was a prelate of ambiguous fame. This parasitical panegyrist, among other impertinent assertions maintained that the Pontiff was constituted judge in the place of God, which he filled as the Vicegerent of the Most High.'++

«—این‌که تا چه اندازه،» موشهایم می‌گوید، «آرای برخی با مطالبات خودکامهٔ پاپ‌های روم موافق بود، به‌آسانی می‌توان از عبارتی از اِنّودیوس تصوّر کرد؛ همان چاپلوس بدنام و گزافه‌گویِ سِیماخوس، که از اسقفانی با شهرتی مبهم بود. این مدّاحِ طفیلی، در میان دیگر ادعاهای بی‌ربط، بر این نکته پای می‌فشرد که پاپ در جایگاه خدا به منصب داوری گماشته شده است، جایگاهی که آن را به‌عنوان نایبِ حضرتِ اعلی اشغال می‌کرد.»++

"By the strength secured to the Catholic cause in the west, by these successes, and the agency of the vicars, and other agents of the See of Rome, the Papal party in Constantinople were —placed' in a position to justify open hostilities in behalf of their master at Rome. In 508 the whirlwind of fanaticism and civil war swept in fire and blood through the streets of the eastern capital.'

«به‌واسطهٔ نیرویی که از این کامیابی‌ها برای آرمان کاتولیکی در مغرب حاصل شد، و نیز از رهگذر فعالیت نایبان و دیگر عاملان کُرسی روم، حزب پاپی در قسطنطنیه در موقعیتی «قرار داده شد» که خصومت‌های آشکار را به سود سرور خویش در روم موجه سازد. در سال 508، گردباد تعصب و جنگ داخلی با آتش و خون از میان خیابان‌های پایتخت شرقی درگذشت.»

"Gibbon, under the years 508–514, speaking of the commotions in Constantinople, says —The statues of the emperor were broken, and his person was concealed in a suburb, till, at the end of three days, he dared to implore the mercy of his subjects. [Popery is triumphant.] Without his diadem, and in the posture of a suppliant, Anastasius appeared on the throne of the circus. The Catholics, before his face, rehearsed the genuine Trisagion; they exulted in the offer which he proclaimed by the voice of a herald, of abdicating the purple; they listened to the admonition, that, since all could not reign, they should previously agree in the choice of a sovereign; and they accepted the blood of two unpopular ministers, whom their master, without hesitation, condemned to the lions. These furious but transient seditions were encouraged by the success of Vitalian, who with his army of Huns and Bulgarians, for the most part idolaters, declared himself the champion of the Catholic faith. In this pious rebellion he depopulated Thrace, besieged Constantinople, exterminated sixty-five thousand of his fellow Christians, till he obtained the recall of the bishops, the satisfaction of the Pope, and the establishment of the council of Chalcedon, an orthodox treaty, reluctantly signed by the dying Anastasius, and more faithfully performed by the uncle of Justinian. And such was the event of the first of the religious wars which have been waged in the name, and by the disciples, of the God of Peace." SS

گبن، ذیل سال‌های 508–514، در سخن از آشوب‌های قسطنطنیه، می‌گوید: «تندیس‌های امپراتور را درهم شکستند، و شخص او در یکی از نواحی حومه پنهان بود، تا آنکه در پایان سه روز جرئت یافت از رعایای خویش طلب رحمت کند. [پاپی‌گری پیروزمند است.] آناستاسیوس، بی‌تاجِ خویش و در هیئتِ تضرع‌کننده، بر تختِ سیرک ظاهر شد. کاتولیکان، در برابر روی او، تریساگیونِ اصیل را بازخواندند؛ از پیشنهادی که او به آوازِ منادی اعلام کرد، مبنی بر کناره‌گیری از ارغوانِ سلطنتی، به وجد آمدند؛ به این هشدار گوش فرا دادند که چون همه نمی‌توانند سلطنت کنند، باید نخست بر سر گزینشِ یک فرمانروا به توافق برسند؛ و خونِ دو وزیرِ منفور را پذیرفتند که اربابشان، بی‌درنگ، ایشان را محکوم کرد تا به کام شیران افکنده شوند. این فتنه‌های خشم‌آگین اما زودگذر، به‌واسطه موفقیتِ ویتالیان تشویق شد، که با سپاهِ هون‌ها و بلغارهای خود، که غالباً بت‌پرست بودند، خویشتن را قهرمانِ ایمانِ کاتولیکی اعلام کرد. او در این شورشِ پارسایانه، تراکیه را از سکنه خالی کرد، قسطنطنیه را به محاصره درآورد، شصت‌وپنج هزار تن از هم‌کیشانِ مسیحیِ خود را ریشه‌کن ساخت، تا آنکه بازگشتِ اسقفان، خشنودیِ پاپ، و استقرارِ شورای کالسدون را به دست آورد؛ عهدنامه‌ای ارتدوکس که آناستاسیوسِ در حال احتضار آن را با اکراه امضا کرد، و داییِ ژوستینیان آن را با وفاداری بیشتری به اجرا درآورد. و چنین بود فرجامِ نخستینِ جنگ‌های مذهبی‌ای که به نامِ خدای صلح، و به دستِ شاگردانِ او، به راه افتاده‌اند.» SS

"With the following extract from Appollos Hale, we close the testimony on this point: —We now invite our modern Gamaliels to take a position with us in the place of the sanctuary of Paganism (since claimed as the "patrimony of St. Peter") in 508. We look a few years into the past, and the rude Paganism of the northern barbarians is pouring down upon the nominally Christian empire of Western Rome—triumphing everywhere—and its triumphs everywhere distinguished by the most savage cruelty. . . . The empire falls and is broken into fragments. One by one the lords and rulers of these fragments, abandon their Paganism and profess the Christian faith. In religion the conquerors are yielding to the conquered. But still Paganism is triumphant. Among its supporters there is one stern and successful conqueror. (Clovis.) But soon he also bows before the power of the new faith and becomes its champion. He is still triumphant, but, as a hero and conqueror, reaches the zenith at the point we occupy, A.D. 508.

با نقلِ‌قول زیر از آپولوس هیل، شهادت را در این نکته به پایان می‌بریم: — اکنون از جَمالیئیل‌های عصر جدید خود دعوت می‌کنیم که در سال ۵۰۸، با ما در جایگاهِ مَقدِسِ بت‌پرستی، که اکنون «میراثِ سنت پطرس» خوانده می‌شود، موضع بگیرند. چند سالی به گذشته می‌نگریم، و بت‌پرستیِ خشنِ بَربَرهای شمالی بر امپراتوریِ رومِ غربی که فقط به نام مسیحی است، سرازیر می‌شود—و در همه‌جا پیروز می‌گردد—و پیروزی‌هایش در همه‌جا با سبعانه‌ترین قساوت ممتاز است. . . . امپراتوری سقوط می‌کند و به پاره‌هایی شکسته می‌شود. یکایکِ سروران و فرمانروایانِ این پاره‌ها، بت‌پرستیِ خود را ترک می‌گویند و به ایمانِ مسیحی اقرار می‌کنند. در امرِ دین، فاتحان در برابرِ مغلوبان تسلیم می‌شوند. اما با این همه، بت‌پرستی همچنان پیروز است. در میانِ پشتیبانانِ آن، یک فاتحِ سخت‌گیر و کامیاب وجود دارد. (کلوویس.) اما او نیز به‌زودی در برابرِ قدرتِ ایمانِ جدید سر فرود می‌آورد و قهرمانِ آن می‌شود. او همچنان پیروزمند است، اما به‌عنوانِ یک پهلوان و فاتح، در همان نقطه‌ای که ما ایستاده‌ایم، یعنی در سال ۵۰۸ میلادی، به اوجِ خود می‌رسد.

"—In or near the same year, the last important subdivision of the fallen empire is publicly, and by the coronation of its triumphant —monarch' Christianized.

«—در همان سال یا نزدیک به آن، واپسین بخش مهمِ فرعیِ امپراتوریِ ساقط‌شده، به‌طور علنی و با تاج‌گذاریِ «پادشاه»ِ پیروزمندِ آن، مسیحی می‌شود.»

"—The pontiff for the period on which we stand is a recently converted Pagan. The bloody contest which placed him in the chair was decided by the interposition of an Arian king. He is bowed to and saluted as filling —the place of God on earth.' The senate is so far under his power, that, on suspicion that the interests of the See of Rome demand it, they excommunicate the emperor. . . . In 508 the mine is sprung beneath the throne of the Eastern Empire. The result of the confusion and strife it occasions is the humiliation of its rightful lord. Now the question is, at what time was Paganism so far suppressed, as to make room for its substitute and successor, the Papal abomination? When was this abomination placed in a position to start on its career of blasphemy and blood? Is there any other date for its being "placed," or "set up" in the room of Paganism, but 508? If the mysterious enchantress has not now brought all her victims within her power, she has taken her position, and some have yielded to the fascination.

"—پاپِ این دوره‌ای که اکنون بر آن ایستاده‌ایم، بت‌پرستی است که به‌تازگی改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改 شده است. کشمکش خونینی که او را بر آن کرسی نشاند، به‌واسطهٔ مداخلهٔ یک پادشاه آریانی فیصله یافت. در برابر او سر فرود می‌آورند و او را چنین سلام می‌گویند که —«جایِ خدا را بر زمین پُر می‌کند.» سنا تا آن اندازه زیر اقتدار اوست که، هرگاه گمان برند مصالحِ کرسیِ روم چنین اقتضا می‌کند، امپراتور را تکفیر می‌کنند. . . . در سال 508، معدن در زیر تختِ امپراتوریِ مشرق منفجر می‌شود. حاصلِ آشوب و نزاعی که از آن برمی‌خیزد، خواریِ صاحبِ برحقِّ آن است. اکنون پرسش این است که: در چه زمانی بت‌پرستی تا بدان حد سرکوب شد که برای بدل و جانشینِ آن، یعنی رجاستِ پاپی، جا باز شد؟ این رجاست در چه هنگام در چنان موضعی قرار گرفت که سیرِ خود را در کفرگویی و خون‌ریزی آغاز کند؟ آیا برای «قرار داده شدن» یا «برپا شدن» آن به‌جای بت‌پرستی، تاریخی جز 508 وجود دارد؟ اگر آن افسونگرِ رازآلود هنوز همهٔ قربانیانِ خود را در قلمرو قدرت خویش درنیاورده است، جایگاه خود را گرفته است، و برخی تسلیمِ افسونِ او شده‌اند.

"The others are at length subdued, —and kings, and peoples and multitudes, and nations, and tongues,' are brought under the spell which prepares them, even while —drunken with the blood of the martyrs of Jesus,' to —think they are doing God service,' and to fancy themselves the exclusive favorites of heaven, while becoming an easier and richer prey for the damnation of hell'*

«سایران سرانجام مطیع می‌گردند، و «پادشاهان و قوم‌ها و جماعت‌ها و امت‌ها و زبان‌ها» زیر افسونى آورده می‌شوند که آنان را آماده می‌سازد تا، حتی در حالی که «از خون شهیدان عیسی» مست‌اند، «گمان برند که برای خدا خدمتی به‌جا می‌آورند» و خود را محبوبان انحصاری آسمان بپندارند، در همان حال که به شکاری آسان‌تر و فربه‌تر برای محکومیتِ جهنم بدل می‌شوند.»*

"We have the date. The —daily' was taken away, and the abomination that maketh desolate set up in 508. Dating from this point the 1290 days or years terminate in 1798 where, as has already been shown, the civil power was stricken from the Pope by the arm of Buonaparte. The 1335 days bring us 45 full years this side of that event.

«ما تاریخ را در اختیار داریم. «قربانیِ دائمی» برداشته شد، و «مکروهِ ویرانگر» در سال 508 برپا گردید. با محاسبه از این نقطه، 1290 روز یا سال در 1798 پایان می‌یابد؛ جایی که، چنان‌که پیش‌تر نشان داده شده است، قدرتِ مدنی به دست بازوی بووناپارت از پاپ گرفته شد. 1335 روز ما را 45 سالِ کامل پس از آن واقعه پیش می‌آورد.»

"But some may say, How is it that you make the periods terminate in the past? Does it not read that Daniel should rest and stand in his lot at the end of the days? Certainly; and we believe it. But what is it for Daniel to stand in his lot? This point will come under consideration when we come to an explanation of the passing of the time, and an examination of the events that did take place at the end of the days. Meanwhile we here cast anchor till another week." Review and Herald, January 28, 1858.

«اما بعضی ممکن است بگویند، چگونه است که شما دوره‌ها را در گذشته پایان‌یافته می‌دانید؟ آیا نوشته نشده است که دانیال باید بیاساید و در پایان ایام در قرعهٔ خود بایستد؟ یقیناً؛ و ما بدان ایمان داریم. اما برای دانیال در قرعهٔ خود ایستادن به چه معناست؟ این نکته هنگامی مورد بررسی قرار خواهد گرفت که به توضیح سپری شدن زمان و بررسی رویدادهایی که در پایان ایام به وقوع پیوستند برسیم. در این میان، ما در اینجا تا هفته‌ای دیگر لنگر می‌اندازیم.» Review and Herald, January 28, 1858.

Errors and Dangers of Prescott and Daniells; The Cities to Be Worked

خطاها و خطرات پرسکات و دنیلز؛ شهرها باید مورد کار قرار گیرند

(A. G. Daniells was elected president of the General Conference in 1901. This suggests that this document was written in 1910, a time when Mrs. White was very concerned about Daniells' neglect of the cities and his involvement in the controversy over the "Daily.")

(اے۔ جی۔ ڈینیلز 1901 میں جنرل کانفرنس کے صدر منتخب ہوئے تھے۔ اس سے ظاہر ہوتا ہے کہ یہ دستاویز 1910 میں لکھی گئی، ایک ایسا وقت جب مسز وائٹ ڈینیلز کی جانب سے شہروں کی غفلت اور ’’ڈیلی‘‘ کے بارے میں تنازع میں اُن کی شمولیت کے باعث نہایت فکرمند تھیں۔)

Now, recently Steve Wohlberg was saying that he does not have to take a position on the Daily because Ellen White never had a position on the Daily, and if it is good enough for the prophetess to take that position, it is good enough for him.

اکنون، اخیراً استیو وُهلبرگ می‌گفت که او لازم نیست دربارهٔ «دایلی» موضعی اتخاذ کند، زیرا الن وایت هرگز دربارهٔ «دایلی» موضعی نداشت، و اگر برای آن نبیه کافی بوده است که چنین موضعی اتخاذ کند، برای او نیز کافی است.

Well, Ellen White did have a position on the Daily. She said the Millerites had the correct view of it, and she understood it was Paganism. She understood that when Paganism was taken away, the 1335 began; and, she understood that other views than that only produced darkness and confusion.

خوب، الن وایت دربارۀ «دائمی» دیدگاهی داشت. او گفت که میلری‌ها دربارۀ آن دیدگاه درست را داشتند، و او می‌دانست که مقصود از آن، بت‌پرستی است. او درک می‌کرد که هنگامی که بت‌پرستی از میان برداشته شد، ۱۳۳۵ آغاز گردید؛ و نیز می‌دانست که هر دیدگاهی جز آن، تنها تاریکی و سردرگمی پدید می‌آورد.

And the one that you can demonstrate from the history of 1850 that was really isolated as bringing darkness and confusion is Crosier's view that the Daily represented Christ's Sanctuary ministry; so, I think she had an understanding what the Daily was, not only what it was but what it represented because, if you left that position, you go into darkness and confusion.

و آنچه را که می‌توان از تاریخِ ۱۸۵۰ نشان داد که واقعاً به‌عنوان عاملی که تاریکی و سردرگمی می‌آورد، منزوی و مشخص شد، دیدگاهِ کروسیر است که «قربانیِ دائمی» را نمایانگرِ خدمتِ مسیح در قُدسگاه می‌دانست؛ بنابراین، گمان می‌کنم که او درکی از این‌که «قربانیِ دائمی» چه بود داشت، نه فقط این‌که چه بود، بلکه این‌که چه چیزی را نمایندگی می‌کرد؛ زیرا اگر آن موضع را ترک می‌کردید، به تاریکی و سردرگمی فرو می‌رفتید.

But, in 1910 Ellen White also rebuked the General Conference President and W. W. Prescott for pushing this same view as Crosier's.

لیکن 1910 میں ایلن وائٹ نے جنرل کانفرنس کے صدر اور ڈبلیو۔ ڈبلیو۔ پریسکاٹ کو بھی، کراسیئر کے اسی نظریے کو فروغ دینے پر، ملامت کی۔

And no historian is going to argue that Prescott and Willie White and A. G. Daniells, that when they were pushing the Daily, they were pushing the idea that the Daily represented Christ's Sanctuary ministry. Everyone knows that.

و هیچ تاریخ‌نگاری استدلال نخواهد کرد که پرِسکات و ویلی وایت و ای. جی. دنیلز، هنگامی که «دایلی» را پیش می‌بردند، در واقع این دیدگاه را پیش می‌بردند که «دایلی» نمایانگر خدمت مسیح در قدس اوست. همه این را می‌دانند.

But, you have got the entire article here from Manuscript Releases, volume 20.

اما شما کل این مقاله را اینجا از Manuscript Releases، جلد ۲۰، در اختیار دارید.

When was this released? Well, it was released in 1988; so, it is available for students of Adventism to consider in 1988.

این چه زمانی منتشر شد؟ خب، در سال ۱۹۸۸ منتشر شد؛ بنابراین، برای پژوهندگان ادونتیسم در سال ۱۹۸۸ در دسترس است تا آن را مورد بررسی قرار دهند.

When did Willie White and Prescott and Daniells establish the false view of the Daily in Adventism? From 1919 to 1931 is when they accomplished their work. By 1931, forget about it!! Adventism is going to teach that the Daily represents Christ's Sanctuary ministry because they have accepted the interpretation of the Scriptures that comes from apostate Protestantism and Catholicism. And from this point on, the Daily is identified as Christ's Sanctuary ministry.

ویلی وایت، پرسکات و دانیلز چه زمانی دیدگاهِ کاذبِ «مداوم» را در ادونتیسم برقرار ساختند؟ از ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۱ بود که کار خود را به انجام رساندند. تا سال ۱۹۳۱، دیگر این موضوع پایان یافته بود!! ادونتیسم قرار است تعلیم دهد که «مداوم» نمایانگر خدمتِ مسیح در قُدس است، زیرا آنان تفسیری از کتب مقدس را پذیرفته‌اند که از پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم سرچشمه می‌گیرد. و از این نقطه به بعد، «مداوم» به‌عنوان خدمتِ مسیح در قُدس شناخته می‌شود.

Awe, there are some voices that are opposing this that know better, but the tide has totally turned from that point on.

افسوس، صداهایی هستند که با این امر مخالفت می‌کنند و بهتر از این می‌دانند، اما از آن نقطه به بعد، جریان به‌کلی برگشته است.

And then in 1988, the Ellen White Estate releases for us this statement from 1910 at the very time the Daily was being agitated by Prescott, Daniells, and Willie White.

و سپس در سال ۱۹۸۸، مؤسسهٔ الن وایت این بیانِ مربوط به سال ۱۹۱۰ را برای ما منتشر می‌کند، درست در همان زمانی که موضوع «Daily» به‌وسیلهٔ پرسکات، دانیلز، و ویلی وایت مورد مناقشه و تحریک قرار گرفته بود.

> "At this stage of our experience we are not to have our minds drawn away from the special light given [us] to consider at the important gathering of our conference. And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working;"

> در این مرحله از تجربهٔ ما، نباید ذهن‌های ما از نوری ویژه‌ای که [به ما] داده شده است تا در گردهمایی مهمِ کنفرانس خود مورد توجه قرار دهیم، منحرف گردد. و برادر دانیلز نیز آنجا بود که دشمن بر ذهن او کار می‌کرد؛

What does that mean? What does it mean that the enemy is working your mind? It means the Holy Spirit is not working your mind.

این چه معنا دارد؟ اینکه دشمن بر ذهن تو کار می‌کند چه معنایی دارد؟ معنایش این است که روح‌القدس بر ذهن تو کار نمی‌کند.

> "...and your mind and Elder Prescott's mind were being worked by the angels that were expelled from heaven..."

> «…و ذهن شما و ذهنِ اِلدر پرسکات زیرِ تأثیرِ همان فرشتگانی قرار داشت که از آسمان رانده شدند…»

> "Satan's work was to divert your minds that jots and tittles should be brought in which the Lord did not inspire you to bring in. They were not essential. But this meant much to the cause of truth. And the ideas of your minds, if you could be drawn away to jots or tittles, is a work of Satan's devising. To correct little things in the books written, you suppose would be doing a great work. But I am charged, Silence is eloquence."

> کارِ شیطان این بود که ذهن‌های شما را منحرف سازد تا نکته‌ها و جزئیاتی وارد شود که خداوند شما را به آوردن آن‌ها الهام نکرده بود. آن‌ها اساسی نبودند. اما این امر برای آرمانِ حقیقت اهمیت بسیار داشت. و اگر اندیشه‌های شما می‌توانست به‌سوی نکته‌ها یا جزئیات کشانده شود، این کاری بود از تدبیرِ شیطان. شما گمان می‌کنید که اصلاحِ امورِ کوچک در کتاب‌های نوشته‌شده، کاری بزرگ انجام خواهد داد. اما به من مأموریت داده شده است: سکوت، خود فصاحت است.

They wanted to go into Uriah Smith's book, Thoughts on Daniel and Revelation, and remove what he said about the Daily being Paganism. That is why in this time period one of the men that is fighting against Willie White and Prescott and Daniells is a man named Larry Smith.

آنان می‌خواستند به کتاب اوریا اسمیت، «تفکراتی دربارهٔ دانیال و مکاشفه»، وارد شوند و آنچه را که او دربارهٔ این‌که «قربانیِ دائمی» همان بت‌پرستی است گفته بود، حذف کنند. از همین رو در این دورهٔ زمانی، یکی از مردانی که بر ضد ویلی وایت و پرسکات و دانیلز می‌جنگد، مردی است به نام لَری اسمیت.

Who is Larry Smith? That is Uriah's son, and he knows what they want to do and he is standing with his dad: the Daily is Paganism.

لَری اسمیت کیست؟ وہ اُوریاہ کا بیٹا ہے، اور وہ جانتا ہے کہ وہ کیا کرنا چاہتے ہیں، اور وہ اپنے باپ کے ساتھ کھڑا ہے: یومیہ عبادت بت‌پرستی ہے۔

> "I am to say, Stop your picking flaws. If this purpose of the devil could only be carried out, then [it] appears to you [that] your work would be considered as most wonderful in conception. It was the enemy's plan to get all the supposed objectionable features where all classes of minds did not agree.

> «من باید بگویم: از عیب‌جوییِ خود دست بردارید. اگر این مقصودِ ابلیس تنها می‌توانست عملی گردد، آنگاه به نظر شما [چنین می‌آمد که] کارتان از حیث طرح و تصور، شگفت‌انگیزترین شمرده می‌شد. نقشهٔ دشمن این بود که همهٔ خصوصیاتِ به‌اصطلاح اعتراض‌برانگیز را در جایی گرد آورد که همهٔ طبقاتِ اذهان با آن هم‌رأی نباشند.»

> "And what then? The very work that pleases the devil would come to pass. There would be a representation given to the outsiders not of our faith just what would suit them, that would develop traits of character which would"

> “اور پھر کیا؟ عین وہی کام جو ابلیس کو خوش کرتا ہے، وقوع پذیر ہو جاتا۔ باہر والوں کے سامنے ہمارے ایمان کی ایسی تصویر پیش کی جاتی—بالکل وہی جو ان کے مزاج کے موافق ہو—جو سیرت کے ایسے اوصاف کو پروان چڑھاتی جو”

do what? "cause great confusion."

چه بکند؟ «سبب سردرگمی عظیم شود.»

Other views of the Daily have been adopted that bring confusion and darkness.

دیگر دیدگاه‌ها دربارهٔ «قربانیِ دائمی» پذیرفته شده‌اند که سردرگمی و تاریکی به بار می‌آورند.

> "and occupy the golden moments which should be used zealously to bring the great message before the people. The presentations upon any subject we have worked upon could not all harmonize, and the results would be to confuse the minds of believers and unbelievers. This is the very thing that Satan had planned that should take place—anything that could be magnified as a disagreement.

> «و از لحظات زرینی که باید با غیرت برای رساندن پیام عظیم به مردم به کار گرفته شوند، بهره‌برداری کنید. ارائه‌هایی که ما دربارهٔ هر موضوعی بر روی آن کار کرده‌ایم، نمی‌توانستند همگی با یکدیگر هماهنگ باشند، و نتیجه این می‌بود که ذهن‌های مؤمنان و نامؤمنان را دچار سردرگمی سازد. این درست همان چیزی است که شیطان طرح‌ریزی کرده بود تا واقع شود—هر چیزی که بتوان آن را به‌عنوان اختلافی بزرگ جلوه داد.»

Lord willing, when we begin to prove these doctrines from our Bible study, we will look at Ezekiel 28; because, Ezekiel 28 is where the very root of the Daily is identified. Ezekiel 28 is about the exaltation of Lucifer, and she is marking it; because, as they are trying to say that the Daily represents Christ's Sanctuary ministry, not only were they rejecting the true view of the Daily, a symbol of self-exaltation, but they were manifesting that very self-exaltation in their own experience. She emphasizes they would bring confusion into our ranks.

Si el Señor lo permite, cuando comencemos a probar estas doctrinas a partir de nuestro estudio de la Biblia, examinaremos Ezequiel 28; porque en Ezequiel 28 es donde se identifica la raíz misma del Continuo. Ezequiel 28 trata de la exaltación de Lucifer, y ella lo está señalando; porque, mientras intentan decir que el Continuo representa el ministerio de Cristo en el Santuario, no solo estaban rechazando la verdadera comprensión del Continuo, símbolo de la autoexaltación, sino que estaban manifestando esa misma autoexaltación en su propia experiencia. Ella enfatiza que ellos introducirían confusión en nuestras filas.

> "Now, here is a grand work, where strange spirits can figure. But the Lord has a work to [be] done to save perishing souls; and the places which Satan, disguised, could fill in, bringing confusion into our ranks, he will do to perfection, and all those little differences will become enlarged, prominent.

> اکنون، اینجا کاری عظیم در میان است که ارواحِ غریب می‌توانند در آن نقش‌آفرینی کنند. اما خداوند کاری دارد که باید انجام شود تا جان‌های در حال هلاک را نجات بخشد؛ و آن جایگاه‌هایی را که شیطان، در هیأتی مبدل، می‌تواند اشغال کند و بدین‌سان در صفوف ما آشفتگی پدید آورد، او به کمال انجام خواهد داد، و همهٔ آن اختلافاتِ کوچک بزرگ و برجسته خواهند شد.

And what does it mean, "And I was shown"? God specifically told her this.

و این عبارت «و به من نشان داده شد» چه معنایی دارد؟ خدا این را به‌طور خاص به او گفت.

> "And I was shown from the first that the Lord had given neither Elders Daniells nor Prescott the burden of this work. Should Satan's wiles be brought in, should this "Daily" be such a great matter as to be brought in to confuse minds and hinder the advancement of the work at this important period of time? It should not, whatever may be. This subject should not be introduced,"

> «و از همان آغاز به من نشان داده شد که خداوند نه به مشایخ دانیلز و نه به پرسکات بارِ این کار را سپرده است. آیا باید مکرهای شیطان به میان آورده شود؟ آیا این «قربانیِ دائمی» باید چنان مسئله‌ای بزرگ شمرده شود که در این برههٔ مهم از زمان، برای مشوش ساختن اذهان و بازداشتن پیشرفتِ کار، مطرح گردد؟ هرچه باشد، چنین نباید بشود. این موضوع نباید مطرح شود.»

Sister White understood the Daily, and she understood that teaching the Daily was Christ's Sanctuary ministry is something that came from angels that were expelled from Heaven and that it only brings confusion and darkness; and, she knew the Pioneer position that the Daily represented Paganism, and that when the Daily was taken away, the 1335-year time prophecy began. She knew that. She knew the difference, no matter what these guys want to say.

خواهر وایت «روزانه» را درک می‌کرد، و می‌دانست که تعلیمِ این‌که «روزانه» عبارت است از خدمتِ مسیح در قدسِ آسمانی، چیزی است که از فرشتگانی آمده که از آسمان اخراج شدند و جز آشفتگی و تاریکی به بار نمی‌آورد؛ و او موضعِ پیشگامان را می‌شناخت که «روزانه» نمایانگرِ بت‌پرستی بود، و این‌که هنگامی که «روزانه» برداشته شد، نبوتِ زمانیِ ۱۳۳۵ سال آغاز گردید. او این را می‌دانست. او تفاوت را می‌دانست، صرف‌نظر از آنچه این اشخاص بخواهند بگویند.

> "It should not, whatever may be. This subject should not be introduced, for the spirit that would be brought in would be forbidding, and Lucifer is watching every movement. Satanic agencies would commence his work and there would be confusion brought into our ranks. You have no call to hunt up the difference of opinion that is not a testing question; but your silence is eloquence. I have the matter all plainly before me. If the devil could involve any one of our own people on these subjects, as he has proposed to do, Satan's cause would triumph. Now the work without delay is to be taken up and not a [difference] of opinion expressed.

> ‘‘جو کچھ بھی ہو، ایسا نہیں ہونا چاہیے۔ اس موضوع کو زیرِ بحث نہیں لانا چاہیے، کیونکہ جو روح اس کے ساتھ داخل ہوگی وہ ممانعت کرنے والی ہوگی، اور لوسیفر ہر حرکت پر نگاہ رکھے ہوئے ہے۔ شیطانی عامل اس کے کام کا آغاز کر دیں گے اور ہماری صفوں میں انتشار پیدا ہو جائے گا۔ آپ کو اس اختلافِ رائے کی کھوج لگانے کا کوئی بلاوا نہیں جو آزمائش کا سوال نہیں؛ بلکہ آپ کی خاموشی ہی فصاحت ہے۔ یہ معاملہ پوری وضاحت کے ساتھ میرے سامنے ہے۔ اگر ابلیس ان موضوعات کے سلسلے میں، جیسا کہ اس نے کرنے کا ارادہ کیا ہے، ہمارے اپنے لوگوں میں سے کسی ایک کو بھی الجھا سکتا، تو شیطان کی cause کو فتح حاصل ہو جاتی۔ اب کام یہ ہے کہ بلا تاخیر شروع کیا جائے اور [اختلاف] رائے کا اظہار نہ کیا جائے۔’’

> "Satan would inspire those men who have gone out from us to unite with evil angels and retard our work on unimportant questions, and what rejoicing [there] would be in the camp of the enemy. Press together, press together. Let every difference be buried. Our work now is to devote all our physical and brain-nerve power to put these differences out of the way, and all harmonize. If Satan could with his great unsanctified wisdom be permitted to get the least hold, [he would rejoice].

> شیطان آن مردانی را که از میان ما بیرون رفته‌اند برمی‌انگیزد تا با فرشتگان شریر متحد شوند و کار ما را با پرداختن به مسائل بی‌اهمیت به تأخیر اندازند؛ و در اردوگاه دشمن چه شادی‌ای [برپا] می‌شد. به هم نزدیک شوید، به هم نزدیک شوید. بگذارید هر اختلافی مدفون گردد. کار ما اکنون این است که تمامی قوای جسمانی و نیروهای عصبیِ مغز خود را صرف کنیم تا این اختلافات را از میان برداریم و همه با هم در هماهنگی باشند. اگر به شیطان با آن حکمت عظیمِ نامقدسش اجازه داده می‌شد که کمترین دستاویزی به دست آورد، [شادمانی می‌کرد].

> "Now, when I saw how you were working, my mind took in the whole situation and the results if you should go forward and give the parties that have left us the least chance to bring confusion into our ranks. Your lack of wisdom would be just what Satan would have it. Your loud proclamation was not under the inspiration of the Holy Spirit. I was instructed to say to you that your picking flaws in the writings of men that have been led of God is not inspired of God. And if this is the wisdom that Elder Daniells would give to the people, by no means give him an official position, for he cannot reason from cause to effect. Your silence on this subject is your wisdom. Now, everything like picking flaws in the publications of men who are not alive is not the work God has given any of you to do. For if these men—Elders Daniells and Prescott—had followed the directions given in working the cities, there would have been many, very many, convinced of the truth and converted, able men that [now] are in positions where they never will be reached.

> اکنون، هنگامی که دیدم شما چگونه عمل می‌کردید، ذهن من تمام وضعیت و نیز نتایج آن را در صورتی که پیش می‌رفتید و به کسانی که ما را ترک کرده‌اند کمترین فرصتی می‌دادید تا در صفوف ما آشفتگی پدید آورند، دربر گرفت. فقدان حکمت شما درست همان چیزی می‌بود که شیطان خواهان آن است. اعلام بلند شما تحت الهام روح‌القدس نبود. به من تعلیم داده شد که به شما بگویم خرده‌گیری شما از نوشته‌های مردانی که به‌وسیلهٔ خدا هدایت شده‌اند، از جانب خدا الهام نشده است. و اگر این حکمتی است که کشیش Daniells به مردم عرضه می‌دارد، به هیچ وجه به او مقام رسمی ندهید، زیرا او نمی‌تواند از علت به معلول استدلال کند. سکوت شما در این موضوع، حکمت شماست. اکنون، هر چیزی از قبیل خرده‌گیری از انتشارات مردانی که دیگر در قید حیات نیستند، کاری نیست که خدا به هیچ‌یک از شما سپرده باشد. زیرا اگر این مردان—کشیشان Daniells و Prescott—در کار کردن برای شهرها از رهنمودهای داده‌شده پیروی کرده بودند، بسیاری، بسیار بسیاری، به حقیقت متقاعد و هدایت شده بودند؛ مردانی توانا که [اکنون] در جایگاه‌هایی هستند که هرگز بدان‌ها دسترسی نخواهد شد.

> "All the world is to be regarded as one great family. And when you have such a fountain of knowledge to draw from, why have you left the world to perish for years with the testimonies given by our Lord Jesus Christ? True religion teaches us to regard every man and woman as a person to whom we can do good.

> «تمام جهان باید همچون یک خانوادهٔ بزرگ تلقی شود. و هنگامی که چنین سرچشمه‌ای از معرفت برای بهره‌گیری در اختیار دارید، چرا سالیان دراز جهان را با شهادت‌هایی که از سوی خداوند ما عیسی مسیح عطا شده است، به حال هلاکت واگذاشته‌اید؟ دیانتِ راستین به ما می‌آموزد که به هر مرد و زن همچون شخصی بنگریم که می‌توانیم به او نیکی کنیم.»

> "This has been in print many years: —A Balanced Mind,' testimony to Elder Andrews. The mind may be cultivated to become a power to know when to speak and what burdens to take up and to bear, for Christ is your teacher. And I feared greatly for you [when I saw you] exalting your wisdom and pursuing a course to bring in differences of opinion. The Lord calls for wise men who can hold their peace when it [is] wisdom for them to do so. If you would be a whole man, you need sanctification through Jesus Christ. Now there is a work just started, and let wisdom be seen in every minister, in every president of [a] conference. But here was a work for you to take hold of years ago where you were needed to lift your voice for this very work. Christ gave all His people special directions what they shall do and the things they shall not do. And there is a little time left us to work out the righteousness of the Lord. You can understand the way of the Lord. I saw your purpose of carrying things after your own devising after you were placed as president. You had thought you would do wonderful things, which would be a work God had not placed in your hands to do. Now, your work is not to oppress but to release every necessity possible if the Lord has accepted you to serve. But you have very early given evidence that wisdom and sanctified judgment have not been manifested by you. You blazed out matters that would not be received unless the Lord should give light.

> این نوشته سالیانِ بسیار در طبع بوده است: «ذهنی متعادل»؛ شهادتی خطاب به اِلدر اندروز. ذهن را می‌توان پرورش داد تا به نیرویی بدل شود برای آنکه بداند چه هنگام باید سخن گفت و چه بارهایی را باید برگرفت و بر دوش کشید، زیرا مسیح آموزگار شماست. و من بسی از بابت شما بیمناک شدم [آنگاه که دیدم شما] حکمت خویش را برمی‌افرازید و راهی را دنبال می‌کنید که به اختلافِ آرا بینجامد. خداوند مردانِ حکیم می‌طلبد که چون حکمت در خاموشی ایشان باشد، سکوت خویش را نگاه دارند. اگر می‌خواهید انسانی کامل باشید، به تقدیس از طریق عیسی مسیح نیاز دارید. اکنون کاری تازه آغاز شده است، و باید حکمت در هر خادم، در هر رئیسِ [یک] کنفرانس، آشکار باشد. اما در اینجا کاری بود که سال‌ها پیش می‌بایست شما بدان دست می‌گشودید، جایی که نیاز بود صدای خود را برای همین کار بلند کنید. مسیح به تمامی قوم خود رهنمودهای ویژه داد که چه باید بکنند و چه چیزها را نباید انجام دهند. و زمانی اندک برای ما باقی مانده است تا عدالتِ خداوند را به انجام رسانیم. شما می‌توانید طریقِ خداوند را دریابید. من مقصود شما را دیدم که پس از آنکه به مقام ریاست گماشته شدید، امور را بر وفقِ تدبیر خود پیش ببرید. شما پنداشته بودید که کارهای شگفت خواهید کرد، حال آنکه آن کاری بود که خدا آن را به دستان شما نسپرده بود تا انجام دهید. اکنون، کار شما این نیست که فشار آورید، بلکه آن است که هر ضرورتِ ممکن را برطرف سازید، اگر خداوند شما را برای خدمت پذیرفته باشد. اما شما از همان آغاز شواهدی نشان داده‌اید که حکمت و داوریِ تقدیس‌شده از جانب شما ظاهر نشده است. شما اموری را به تندی و آشکارا مطرح کردید که پذیرفته نمی‌شد، مگر آنکه خداوند نور عطا فرماید.

> "I have been instructed that such hasty movements should not have [been] made [such] as selecting you as president of the conference even another year. But the Lord forbids any more such hasty transactions until the matter is brought before the Lord in prayer; and as you have had the message come to you that the work of the Lord resting upon the president is a most solemn responsibility, you had no moral right to blaze out as you did upon the subject of the —Daily' and suppose your influence would decide the question. There was Elder Haskell, who has carried the heavy responsibilities, and there is Elder Irwin and several men I might mention who have the heavy responsibilities.

> مرا تعلیم داده شده است که چنین اقدامات شتاب‌زده‌ای، مانند برگزیدن شما به‌عنوان رئیس کنفرانس حتی برای یک سال دیگر، نباید انجام می‌شد. اما خداوند هرگونه چنین معاملات شتاب‌زده‌ای را از این پس منع می‌کند تا زمانی که این موضوع در دعا به حضور خداوند آورده شود؛ و از آنجا که این پیام به شما رسیده بود که کاری که از جانب خداوند بر عهده رئیس نهاده شده است، مسئولیتی بس خطیر و بسیار جدی است، شما از لحاظ اخلاقی هیچ حقی نداشتید که درباره موضوع «—Daily» چنان‌که کردید با تندی و شدت برافروخته شوید و گمان برید که نفوذ شما این مسئله را فیصله خواهد داد. الدر هسکل نیز بود که مسئولیت‌های سنگین را بر دوش کشیده است، و الدر ایروین نیز هست، و چندین مرد دیگر که می‌توانم نام ببرم، که مسئولیت‌های سنگینی بر عهده دارند.

> "Where was your respect for the men of age? What authority could you exercise without taking all the responsible men to weigh the matter? But let us now investigate the matter. We must now reconsider whether it is the Lord's judgment, in the face of the work that has been neglected, of showing your zeal to carry the work even another year. If you should carry the work another year with the help that shall unite with you, there should be a change take place in you and Elder Prescott. And humble your own hearts before God. The Lord will have to see in you a showing of a different experience, for if ever men needed to be reconverted at this present [time], it [is] Elder Daniells and Elder Prescott.

> «احترام شما نسبت به مردان سالخورده کجا بود؟ چه اقتداری می‌توانستید اعمال کنید بی‌آنکه همهٔ مردان مسئول را برای سنجیدن این موضوع گرد آورید؟ اما اکنون بگذارید این موضوع را بررسی کنیم. اکنون باید بار دیگر بیندیشیم که آیا، در برابر کاری که neglected مانده است، این داوریِ خداوند است که غیرت شما را برای پیش بردن کار حتی یک سال دیگر آشکار سازد یا نه. اگر قرار باشد با یاریِ کسانی که با شما متحد خواهند شد، کار را یک سال دیگر پیش ببرید، باید تغییری در شما و در الدِر پرسکات پدید آید. و دل‌های خود را در حضور خدا فروتن سازید. خداوند باید در شما ظهورِ تجربه‌ای متفاوت را ببیند، زیرا اگر هرگز مردانی در این زمانِ حاضر نیازمند آن بوده‌اند که دوباره تبدیل شوند، آن مردان الدِر دانیلز و الدِر پرسکات هستند.»

> "Seven men should be chosen that are men of wisdom and through the working of the grace of God [give] evidence [of] a reconversion. For any men who are so blinded that they cannot reason from cause to effect, that they would ignore the men who have borne the responsibilities of the work and these presidents of conferences, [that] men [who] carry the work for over two years should be disregarded and such an impulsive consequence take place that men would neglect the very work kept before them for years—work the cities—and no, or but very little, attention [be] given to the old men for counsel, but proclaim the things they choose to give the people, bears its own testimony of the unsafety of the men to be entrusted with such a grand and wonderful work.

> باید هفت مرد برگزیده شوند که مردانی حکیم باشند و از طریق عملِ فیضِ خدا [گواهیِ] [یک] بازگشتِ دوباره را [ارائه دهند]. زیرا هر مردمی که چنان کور شده باشند که نتوانند از علت به معلول استدلال کنند، به‌گونه‌ای که مردانی را که بارِ مسئولیت‌های کار را بر دوش کشیده‌اند و این رؤسای کنفرانس‌ها را نادیده بگیرند، [و] مردانی [که] بیش از دو سال کار را بر دوش داشته‌اند بی‌اعتنا بشمارند، و چنان پیامدی شتاب‌زده رخ دهد که مردان همان کاری را که سال‌ها پیشِ روی ایشان نهاده شده بود—کار در شهرها—واگذارند، و هیچ، یا بسیار اندک، توجهی به پیرمردان برای مشورت [مبذول] شود، بلکه چیزهایی را که خود برمی‌گزینند به مردم اعلام کنند، خودْ گواهیِ خویش را بر ناایمن بودنِ این مردان برای آنکه به چنین کاری عظیم و شگفت‌انگیز سپرده شوند، بر دوش می‌کشد.

> "Christ is not dead. He will never suffer His work to be carried on in this strange way. Let the books alone. If any change is essential, God will have the harmony in that change consistent, but when a message has been entrusted to men with the large responsibilities involved, [God] demands faithfulness that will work by love and purify the soul. Elders Daniells and Prescott both need reconversion. A strange work has come in, and it is not in harmony with the work Christ came to our world to do; and all who are truly converted will work the works of Christ.

> مسیح مرده نیست. او هرگز اجازه نخواهد داد که کار او به این شیوهٔ غریب پیش برده شود. کتاب‌ها را به حال خود واگذارید. اگر هر تغییری ضروری باشد، خدا هماهنگیِ سازگار با آن تغییر را فراهم خواهد ساخت؛ اما هنگامی که پیامی با مسئولیت‌های عظیمِ دربرگرفتهٔ آن به انسان‌ها سپرده شده است، [خدا] وفاداری‌ای را مطالبه می‌کند که از محبت عمل کند و جان را پاک سازد. مشایخ دانیلز و پرسکات هر دو به بازگشتِ دوباره نیاز دارند. کاری غریب وارد شده است، و آن با کاری که مسیح برای انجام آن به جهان ما آمد هماهنگ نیست؛ و همهٔ آنان که حقیقتاً تبدیل شده‌اند، اعمال مسیح را به‌جا خواهند آورد.

> "We are everyone [to] work out the work which shall glorify the Father. We have come to the crisis—either to conform to the character of Jesus Christ right in this preparatory time or not attempt [it]. Elder Daniells, [you are not] to feel at liberty to let your voice be heard on high as you have done under similar circumstances. And understand, the president of a conference is not a ruler. He works in connection with the wise men who occupy the position as presidents whom God has accepted. He has not liberty to meddle with the writings in printed books from the pens that God has accepted. They are no longer to bear sway unless they show less of the ruling, dominating power. The crisis has come, for God will be dishonored.

> "ما همگی باید آن کاری را به انجام رسانیم که پدر را جلال خواهد داد. به نقطهٔ بحران رسیده‌ایم—یا در همین زمانِ تدارک، با سیرتِ عیسی مسیح همنوا شویم، یا اصلاً در پی آن نرویم. برادر دانیلز، [شما نباید] خود را در اظهار بلندآوازهٔ صدای خویش، چنان‌که در اوضاع مشابه کرده‌اید، آزاد بدانید. و بدانید که رئیسِ یک کنفرانس، حاکم نیست. او در ارتباط با مردانِ حکیمی کار می‌کند که در مقامِ رؤسا قرار دارند و خدا آنان را پذیرفته است. او اختیار ندارد در نوشته‌های کتاب‌های چاپ‌شده، که از قلم‌هایی صادر شده‌اند که خدا پذیرفته است، دخالت کند. آنان دیگر نباید زمامداری کنند، مگر آنکه از قدرتِ حاکمانه و سلطه‌جویانه کمتر نشان دهند. بحران فرا رسیده است، زیرا خدا بی‌حرمت خواهد شد."

> "How does the Lord look upon the unworked cities? Christ is in heaven. Now its acknowledgment is to be, —There is no kingly rule. And now is the crisis of this world. Now I am the Power to save or to destroy. Now is the time when the destiny of all is in My hands. I have given My life to save the world. And "I, if I be lifted up," the saving grace I shall impart will prove that all who will be fashioned after the divine similitude and will be one with Me shall work as I work with My power of redeeming grace.' Whoever will, [let him] take hold with his brethren to do the work given them to do when in responsible places under the counsel the Lord gives, and seek most earnestly to work in complete harmony with Him who so loved the world He gave His life a full sacrifice for the saving of the world. I speak to our ministers, that as they enter upon the work in our cities let there be a calm sacredness attending the ministry of the Word. We cannot make the proper impression upon the minds of the people if we . . . [Lower third of this page left blank.]

> "خداوند به شهرهای کارناشده چگونه می‌نگرد؟ مسیح در آسمان است. اکنون اقرار چنین باید باشد: — هیچ سلطنت پادشاهانه‌ای نیست. و اکنون بحران این جهان است. اکنون من آن قدرت هستم برای نجات یا برای هلاک کردن. اکنون زمانی است که سرنوشت همه در دستان من است. من جان خود را داده‌ام تا جهان را نجات دهم. و «من اگر بر افراشته شوم»، فیض نجات‌بخشی که عطا خواهم کرد ثابت خواهد نمود که همه آنان که به شباهت الهی شکل یابند و با من یکی باشند، همان‌گونه که من عمل می‌کنم، با قدرت فیض رهانندهٔ من عمل خواهند کرد.» هر که بخواهد، [باید] با برادران خود دست به کار شود تا کاری را که به ایشان سپرده شده است انجام دهند، آنگاه که در جایگاه‌های مسئولیت، زیر هدایت مشورتی که خداوند می‌دهد، قرار دارند، و با نهایت جدیت بکوشند تا در هماهنگی کامل با او عمل کنند؛ با او که جهان را چنان محبت نمود که جان خویش را قربانی کامل ساخت برای نجات جهان. به خادمان خود سخن می‌گویم که چون به کار در شهرهای ما داخل می‌شوند، آرامش و قداستی مقدس همراه خدمت کلام باشد. ما نمی‌توانیم تأثیر درست را بر اذهان مردم بگذاریم اگر ما . . . [ثلث پایینی این صفحه سفید گذاشته شده است.]"

> "I copy from my Diary. The truth as it is in Jesus—talk it, pray it, believe every word in its simplicity. What would you gain if mistakes are brought before the men who have departed from the faith and given heed to seducing spirits, men who were not long ago with us in the faith? Will you stand on the devil's side? Give your attention to the unworked fields. A world-wide work is before us. I was given representations of John Kellogg.

> من از یادداشت روزانه‌ام نقل می‌کنم. حقیقت چنان‌که در عیسی است—آن را بر زبان آورید، برای آن دعا کنید، و هر کلمه‌اش را در سادگی آن ایمان آورید. اگر خطاها نزد مردانی آورده شود که از ایمان منحرف شده و به ارواح گمراه‌کننده گوش فرا داده‌اند، مردانی که نه چندان پیش با ما در ایمان بودند، چه سودی خواهید برد؟ آیا بر جانب ابلیس خواهید ایستاد؟ توجه خود را به کِشتزارهای بایر و کارنشده معطوف کنید. کاری جهانی در پیش روی ماست. دربارهٔ John Kellogg به من مکاشفاتی داده شد.

> "A very attractive personage was representing the ideas of the specious arguments that he was presenting, sentiments different from the genuine Bible truth. And those who are hungering and thirsting after something new were advancing ideas [so specious] that Elder Prescott was in great danger. Elder Daniells was in great danger [of] becoming wrapped in a delusion that if these sentiments could be spoken everywhere it would be as a new world.

> شخصیتی بسیار فریبنده نمایانگر اندیشه‌های استدلال‌های ظاهرالصلاحی بود که عرضه می‌داشت؛ اندیشه‌هایی مغایر با حقیقت اصیل کتاب‌مقدس. و آنان که گرسنه و تشنهٔ چیزی تازه بودند، افکاری [چنان ظاهرالصلاح] پیش می‌بردند که اِلدر پرسکات در خطری عظیم قرار داشت. اِلدر دانیلز نیز در خطری عظیم بود که [مبادا] در فریبی چنان گرفتار شود که اگر این احساسات همه‌جا بیان می‌شد، گویی جهانی نو پدید آمده است.

> "Yes, it would, but while their minds were thus absorbed I was shown that Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritual[istic] appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect."

> «آری، چنین می‌بود؛ اما در حالی که ذهن‌های ایشان بدین‌سان مشغول بود، به من نشان داده شد که برادر دانیلز و برادر پرسکات در تجربهٔ خویش احساساتی با نمودی روحانی[گرایانه] می‌تنیدند و قوم ما را به سوی احساساتِ دل‌انگیزی می‌کشاندند که، اگر ممکن می‌بود، حتی برگزیدگان را نیز فریب می‌داد.»

The very elect is not going to be deceived, but there are going to be people who are standing with the very elect that are going to get deceived. The very elect are the wise virgins. The foolish virgins are going to get deceived, right?

حتی برگزیدگانِ خاص فریب نخواهند خورد، اما کسانی خواهند بود که در کنار همان برگزیدگانِ خاص ایستاده‌اند و فریب خواهند خورد. برگزیدگانِ خاص همان باکره‌های دانا هستند. باکره‌های نادان فریب خواهند خورد، درست است؟

And as the wise virgins in this time period, when the temptation is there to deceive the very elect, as the wise virgins are receiving the outpouring of the Holy Spirit, what are the foolish virgins receiving? The strong delusion of 2 Thessalonians. We will deal with that, too, in connection with the Daily.

و همچنان‌که باکره‌های حکیم در این دورهٔ زمانی، هنگامی که آن وسوسه حاضر است تا اگر ممکن بود حتی برگزیدگان را نیز بفریبد، در حال دریافت افاضهٔ روح‌القدس هستند، باکره‌های جاهل چه چیزی دریافت می‌کنند؟ همان گمراهیِ شدیدِ مذکور در دوم تسالونیکیان. به آن نیز در ارتباط با قربانیِ دائمی خواهیم پرداخت.

—"were weaving into their experience sentiments of a spiritual[istic] appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect."

—«در تجربهٔ خود احساساتی با ظاهری روحانی[گرایانه] می‌بافتند و قوم ما را به سوی احساسات زیبایی می‌کشاندند که، اگر ممکن بود، حتی برگزیدگان را نیز فریب می‌داد.»

What is the very bottom line of spiritualism?

روح‌باوری در نهایتِ امر به چه معناست؟

When it comes to the story of King Saul, what did Samuel say? "Rebellion is as witchcraft." Rebellion is witchcraft.

در ماجرای شائولِ پادشاه، سموئیل چه گفت؟ «تمرد همچون جادوگری است.» تمرد، جادوگری است.

Where does Saul end up?

شائول در کجا فرجام می‌یابد؟

FROM THE AUDIENCE: With the witch of Endor.

از میان حضار: با ساحرهٔ عین‌دور.

With the witch of Endor.

با جادوگرِ عین‌دور.

What was it that King Sault did to produce this train of events that leads him to the witch of Endor? He set his word above God's Word. He had been told what to do, but he went ahead and he did what he wanted to do.

پادشاه شاؤل چه کرد که این رشتهٔ حوادث را پدید آورد و او را به نزد جادوگرِ عین‌دور کشاند؟ او سخنِ خود را بر کلامِ خدا برتری داد. به او گفته شده بود که چه باید بکند، اما او پیش رفت و آنچه را خود می‌خواست انجام داد.

The very bottom line of spiritualism is placing your word above God's Word. That is where it all starts. That is witchcraft.

اصلِ بنیادینِ اسپیریتیزم این است که سخنِ خود را بالاتر از کلامِ خدا قرار دهید. همه‌چیز از همان‌جا آغاز می‌شود. این همان جادوگری است.

Witchcraft is identifying how Satan brings you under his influence. How he entrances you it is a magical term dealing with magical deception.

جادوگری عبارت است از تشخیص اینکه شیطان چگونه شما را تحت نفوذ خود درمی‌آورد. اینکه او چگونه شما را افسون می‌کند، اصطلاحی جادویی است که به فریب جادویی مربوط می‌شود.

When you are bewitched, who is the first to become bewitched? The witch. It all starts when I place my word above God's Word. That is witchcraft, that is rebellion, and I am the one that has become bewitched. And that is what happened to Daniells and Prescott.

هنگامی که افسون می‌شوید، نخستین کسی که افسون می‌شود چه کسی است؟ ساحر. همه‌چیز از آنجا آغاز می‌شود که من سخن خود را بالاتر از کلام خدا قرار می‌دهم. این همان جادوگری است، این همان تمرّد است، و این منم که افسون شده‌ام. و همین است آنچه برای دانیلز و پرسکات رخ داد.

And what sentiments were Daniells and Prescott trying to bring in when this was happening? A wrong view of the Daily.

و دانیلز و پرسکات در آن هنگام که این رخداد در جریان بود، می‌کوشیدند چه افکاری را وارد کنند؟ دیدگاهی نادرست دربارهٔ «قربانی دائمی».

And what is the true view of the Daily? Is that it is Paganism, and Paganism is the religion of self-exaltation. It is a religion that began in the courts of Heaven when Satan, when Satan, set his word above God's Word and introduced into the history of mankind the mystery of iniquity.

اور «روزانه» کی حقیقی تعبیر کیا ہے؟ یہ کہ وہ بت‌پرستی ہے، اور بت‌پرستی خودستائی کا مذہب ہے۔ یہ وہ مذہب ہے جو آسمان کی عدالتوں میں اُس وقت شروع ہوا جب شیطان نے، جب شیطان نے، اپنے کلام کو خدا کے کلام سے بالاتر رکھا اور نوعِ انسان کی تاریخ میں بدکاری کے بھید کو داخل کیا۔

The mystery of iniquity is Satan's work in bewitching us. It is Satan's work in getting us to place our word or his word above God's Word.

رازِ بےدینی یہ ہے کہ شیطان ہمیں مسحور کر کے گمراہ کرتا ہے۔ یہ شیطان ہی کا کام ہے کہ وہ ہمیں اس بات پر آمادہ کرے کہ ہم اپنے کلام یا اس کے کلام کو خدا کے کلام سے برتر ٹھہرائیں۔

Do you follow my thought?

آیا مقصود مرا دنبال می‌کنید؟

Look up iniquity. It will define iniquity in Strong's Concordance. And when you take it down to the root word, what is the root word for iniquity? Alpha, alpha. That is the Alpha Apostasy.

ناانصافی کو دیکھیں۔ اس کی تعریف اسٹرونگ کی کنکورڈنس میں کی جائے گی۔ اور جب آپ اسے جڑ کے لفظ تک لے جاتے ہیں، تو ناانصافی کے لیے جڑ کا لفظ کیا ہے؟ الفا، الفا۔ یہی الفا ارتداد ہے۔

When were Daniells and Prescott pushing this foolish view? In the time period of the Alpha Apostasy.

دانیلز و پرسکات چه زمانی این دیدگاه ابلهانه را ترویج می‌کردند؟ در دورهٔ زمانیِ ارتدادِ آلفا.

So, do not miss what Sister White is saying here about deceiving the very elect and about reading Ezekiel 28. She knew what was going on. She knew that this Daily thing is something that is not only wrong doctrinally but it requires those who are going to preach the wrong view of the Daily to place their word above God's Word and puts them in the position where they are bewitched; and, therefore, they are a tool in the hand of Satan to bewitch others with their rebellion.

پس، آنچه خواهر وایت در اینجا دربارهٔ فریب دادن برگزیدگانِ بسیار و نیز دربارهٔ خواندن حزقیال ۲۸ می‌گوید، از نظر دور مدارید. او می‌دانست چه می‌گذرد. او می‌دانست که این موضوعِ «دائمی» چیزی است که نه تنها از لحاظ تعلیمی نادرست است، بلکه از کسانی که قرار است دیدگاه نادرستِ مربوط به «دائمی» را موعظه کنند، می‌طلبد که سخن خود را برتر از کلام خدا قرار دهند، و آنان را در وضعیتی قرار می‌دهد که افسون شده‌اند؛ و از این‌رو، ایشان در دست شیطان ابزاری هستند تا دیگران را نیز به‌وسیلهٔ عصیان خویش افسون کنند.

> "I have to trace with my pen [the fact] that these brethren would see defects in their delusive ideas that would place the truth in an uncertainty; and [yet] they [would] stand out as [if they had] great spiritual discernment. Now I am to tell them [that] when I was shown this matter,"

> «من باید با قلم خود [این واقعیت را] ثبت کنم که این برادران در اندیشه‌های فریبندهٔ خود عیوبی می‌دیدند که حقیقت را در وضعیّتِ عدمِ یقین قرار می‌داد؛ و [با این حال] آنان [چنان] می‌ایستادند [گویی از] بصیرتِ روحانیِ عظیمی [برخوردار بودند]. اکنون باید به ایشان بگویم [که] هنگامی که این موضوع به من نشان داده شد،»

People say, "Oh, Ellen White, she doesn't have a position on the Daily."

مردم می‌گویند: «اوه، الن وایت، او دربارهٔ «قربانی دائمی» موضعی ندارد.»

> "when I was shown this matter when Elder Daniells was lifting up his voice like a trumpet in advocating his ideas of the —Daily,' the after results were presented. Our people were becoming confused. I saw the result, and then there were given me cautions that if Elder Daniells without respect to the outcome should thus be impressed and let himself believe he was under the inspiration of God,"—

> «وقتی این موضوع به من نشان داده شد، زمانی بود که اَلدر دنیلز در دفاع از دیدگاه‌های خود دربارهٔ «قربانیِ دائمی»، صدای خویش را همچون شیپور بلند می‌کرد؛ و نتایج بعدی نیز به من ارائه شد. قوم ما دچار سردرگمی می‌شدند. من نتیجه را دیدم، و سپس هشدارهایی به من داده شد که اگر اَلدر دنیلز، بی‌اعتنا به پیامدها، بدین‌گونه تحت تأثیر قرار گیرد و خود را به این باور واگذارد که تحت الهام خداست،»

This is spiritualism. He has placed his word above God's Word. He is believing that he is being inspired by God.

این روح‌گرایی است. او کلام خود را برتر از کلام خدا قرار داده است. او بر این باور است که از سوی خدا الهام می‌یابد.

> "that if Elder Daniells without respect to the outcome should thus be impressed and let himself believe he was under the inspiration of God, skepticism would be sown among our ranks everywhere, and we should be where Satan would carry his messages. Set unbelief and skepticism would be sown in human minds, and strangecrops of evil would take the place of truth. Ms 67, 1910, 1–8. Manuscript Release, volume 20, 17–22.

> «اگر اِلدر دانیلز، بی‌اعتنا به نتیجه، بدین‌گونه تحت تأثیر قرار گیرد و بگذارد خود باور کند که زیر الهام خداست، در آن صورت شک‌گرایی در همه‌جا در میان صفوف ما افشانده خواهد شد، و ما در جایی قرار خواهیم گرفت که شیطان پیام‌های خود را حمل کند. ناباوری و شک‌گراییِ ریشه‌دار در اذهان انسانی افشانده خواهد شد، و محصولاتی غریب از شرارت جای حقیقت را خواهد گرفت. Ms 67, 1910, 1–8. Manuscript Release, volume 20, 17–22.»

The strange crops of evil are growing all over Adventism today.

محصولاتِ عجیبِ شرارت آج کل ایڈونٹزم کے ہر گوشے میں اُگ رہی ہیں۔

Ellen White places her endorsement on the Pioneer understanding of the 2520.

الن وایټ خپله تایید د 2520 په اړه د مخکښانو پر پوهه ږدي.

Ellen White places her endorsement on the Pioneer understanding that the Daily in the Book of Daniel represents Paganism.

الن وایت تأیید خود را بر دیدگاه پیشگامان می‌نهد که مطابق آن، «قربانی دائمی» در کتاب دانیال نمایانگر بت‌پرستی است.

Back to Articles