Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Four

کتاب دانیال - شمارهٔ بیست‌وچهار

Nimrod, Nebuchadnezzar and Belshazzar

نمرود، نبوکدنصر و بلشصر

Author

Jeff Pippenger

Published

December 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The books of Daniel and Revelation are the same book, just as assuredly as the Old Testament and the New Testament are the same book. Just before probation closes the Revelation of Jesus Christ is unsealed.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، همان‌گونه که عهد عتیق و عهد جدید نیز بی‌تردید یک کتاب‌اند. اندکی پیش از بسته شدنِ درِ فرصتِ توبه، مکاشفهٔ عیسی مسیح گشوده می‌شود.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> و مرا گفت: سخنان نبوّت این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن که ناعادل است، همچنان ناعادل بماند؛ و آن که ناپاک است، همچنان ناپاک بماند؛ و آن که عادل است، همچنان عادل بماند؛ و آن که مقدّس است، همچنان مقدّس بماند. و اینک، به‌زودی می‌آیم، و پاداش من با من است تا هر کس را برحسب اعمالش جزا دهم. منم آلفا و اُمگا، ابتدا و انتها، اوّل و آخر. مکاشفه ۲۲:‏۱۰–۱۳.

The biblical “rule of first mention,” which includes the truth that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, emphasizes the significance of the first three chapters of the book of Daniel, for they are the first truth mentioned in the book that is the books of Daniel and Revelation. Jesus is Alpha and Omega, so the beginning of the book that is the books of Daniel and Revelation, must represent the truth which is unsealed at the end. At one level then, the truth which is unsealed is the everlasting gospel of the angels of Revelation fourteen.

“پہلی بار ذکر ہونے” کا بائبلّی اصول، جس میں یہ حقیقت بھی شامل ہے کہ کسی چیز کا انجام اس کی ابتدا کے ذریعے واضح کیا جاتا ہے، دانی ایل کی کتاب کے پہلے تین ابواب کی اہمیت پر زور دیتا ہے، کیونکہ وہ اس کتاب میں پہلی مذکورہ سچائی ہیں جو دانی ایل اور مکاشفہ کی کتابوں پر مشتمل ہے۔ یسوع الفا اور اومیگا ہے، لہٰذا اس کتاب کا آغاز، جو دانی ایل اور مکاشفہ کی کتابوں پر مشتمل ہے، لازماً اُس سچائی کی نمائندگی کرتا ہے جو آخر میں کھولی جاتی ہے۔ پس ایک سطح پر وہ سچائی جو کھولی جاتی ہے، مکاشفہ چودہ کے فرشتوں کی ابدی خوشخبری ہے۔

The Revelation of Jesus Christ that is introduced in the first verse of chapter one of Revelation, is the message that is to be conveyed to the churches when the “time is at hand,” and the time that is “at hand” in chapter one of Revelation, must be the same time that is “at hand,” just before probation closes in chapter twenty-two of Revelation.

مکاشفۀ عیسی مسیح که در آیۀ نخستِ فصل اوّلِ کتابِ مکاشفه معرفی می‌شود، همان پیامی است که باید هنگامی به کلیساها ابلاغ گردد که «وقت نزدیک است»؛ و آن وقتی که در فصل اوّلِ مکاشفه «نزدیک است»، باید همان وقتی باشد که در فصل بیست‌ودوِ مکاشفه، درست پیش از بسته شدنِ زمانِ آزمایش، «نزدیک است».

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1-3.

> مکاشفۂ یسوع مسیح، جو خدا نے اُسے دیا تاکہ اپنے بندوں پر وہ باتیں ظاہر کرے جن کا جلد واقع ہونا ضروری ہے؛ اور اُس نے اپنے فرشتہ کے وسیلہ سے اپنے بندہ یوحنا پر اسے ظاہر کیا: جس نے خدا کے کلام، اور یسوع مسیح کی گواہی، اور اُن سب باتوں کی شہادت دی جو اُس نے دیکھیں۔ مبارک ہے وہ جو پڑھتا ہے، اور وہ جو اس نبوت کے کلام کو سنتے ہیں، اور اُن باتوں پر عمل کرتے ہیں جو اُس میں لکھی ہیں؛ کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ مکاشفہ 1:1-3۔

The message that is the final message, which is unsealed just before probation closes, when “the time is at hand,” is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. It is the truth connected with the “hidden history” of the Seven Thunders. It is the revelation of “the eighth being of the seven”, and the golden thread that weaves all these precious revelations together into the beautiful garment of Christ’s righteousness is the “precious” “seven times,” of Leviticus twenty-six. Daniel chapter one, and then again, Daniel chapters one through three, is that message. The “secret” of chapter two, is also that message.

وہ پیغام جو آخری پیغام ہے، جو آزمائش کی مہلت بند ہونے سے ذرا پہلے مُہر کھولا جاتا ہے، جب “وقت نزدیک ہے”، وہ دوسرے فرشتے اور نصف شب کی للکار کی مؤخر بارش کا پیغام ہے۔ یہ وہ سچائی ہے جو سات گرجوں کی “پوشیدہ تاریخ” سے وابستہ ہے۔ یہ “سات میں سے آٹھویں” کے ظہور کا انکشاف ہے، اور وہ سنہری دھاگا جو ان تمام قیمتی انکشافات کو مسیح کی راستبازی کے خوبصورت لباس میں باہم بُنتا ہے، احبار کی کتاب چھبیس کے “قیمتی” “سات اوقات” ہیں۔ دانی ایل باب ایک، اور پھر دوبارہ، دانی ایل ابواب ایک سے تین تک، وہی پیغام ہیں۔ باب دو کا “بھید” بھی وہی پیغام ہے۔

Chapter one of Daniel represents the first angel’s message, and just as all the prophetic waymarks of all three angels’ messages are represented in the first angel’s message of chapter fourteen of Revelation; all the prophetic waymarks of all three messages are represented in chapter one, of Daniel. Those elements are the three-step testing process, which in Daniel chapter one, represents a dietary test, that is followed by a visual test, which leads to a litmus test. Chapter one, when considered in relation to chapters two and three, represents the dietary test, and chapter two the visual test, and chapter three the litmus test. The three angels’ messages of Revelation fourteen, and Daniel chapters one through three, provide four witnesses to the three-step testing process.

باب یکِ دانیال نمایانگر پیام فرشتۀ اوّل است، و همان‌گونه که همۀ نشانه‌های راهِ نبویِ هر سه پیامِ سه فرشته در پیام فرشتۀ اوّلِ مکاشفۀ باب چهارده نمایانده شده‌اند، همۀ نشانه‌های راهِ نبویِ هر سه پیام نیز در باب یکِ دانیال نمایانده شده‌اند. آن عناصر عبارت‌اند از فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای که در دانیال باب یک، نمودارِ آزمونی غذایی است، و پس از آن آزمونی بصری می‌آید که به آزمونی تعیین‌کننده می‌انجامد. باب یک، هنگامی که در ارتباط با باب‌های دو و سه در نظر گرفته شود، نمودارِ آزمونِ غذایی است، و باب دو آزمونِ بصری را نمایان می‌سازد، و باب سه آزمونِ تعیین‌کننده را. پیام‌های سه فرشتۀ مکاشفۀ چهارده، و دانیال باب‌های یک تا سه، چهار شاهد برای فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای فراهم می‌آورند.

Chapters four and five of Daniel represent a very profound line of prophetic history. The line produced by those two chapters, contains at least six distinct prophetic lines. One of those prophetic lines, begins in the year 723 BC, and continues through to the Sunday law. Another of the six lines represents the history of 1798, through to the Sunday law, and in that line, three lines of prophecy are simultaneously represented; the line of the earth beast (the United States), then the line of the Protestant horn and also the line of the Republican horn. Together they establish a fifth line in the beginning of the prophetic line of the United States. That line marks the unsealing of chapters seven, eight and nine of Daniel in 1798. At the ending of the prophetic line of the United States, a sixth line is produced, which marks the unsealing of chapters ten, eleven and twelve in 1989.

باب‌های چهار و پنجِ دانیال نمایانگرِ خطی بسیار عمیق از تاریخِ نبوی هستند. خطی که از این دو باب پدید می‌آید، دست‌کم شامل شش خطِ متمایزِ نبوی است. یکی از آن خطوطِ نبوی، در سالِ 723 پیش از میلاد آغاز می‌شود و تا قانونِ یکشنبه ادامه می‌یابد. یکی دیگر از آن شش خط، تاریخِ 1798 را تا قانونِ یکشنبه بازنمایی می‌کند، و در آن خط، سه خطِ نبوت به‌طور هم‌زمان به تصویر کشیده شده‌اند: خطِ حیوانِ زمین (ایالات متحده)، سپس خطِ شاخِ پروتستان، و نیز خطِ شاخِ جمهوری‌خواه. این‌ها با هم، در آغازِ خطِ نبویِ ایالات متحده، خطِ پنجمی را برقرار می‌سازند. آن خط، گشوده‌شدنِ مُهرِ باب‌های هفت، هشت و نُه دانیال را در سالِ 1798 نشان می‌دهد. در پایانِ خطِ نبویِ ایالات متحده، خطِ ششمی پدید می‌آید که گشوده‌شدنِ مُهرِ باب‌های ده، یازده و دوازده را در سالِ 1989 نشان می‌دهد.

The beginning of the prophetic line of the earth beast, as represented by Daniel chapter four, is marked by the symbol of the “seven times,” and the ending of the prophetic line of the earth beast is also marked by the symbol of the “seven times.” The beginning and ending of the period of history that is represented by the unsealing of chapters seven, eight and nine is also marked by the symbol of the “seven times.” The beginning and ending of the period of history that is represented by the unsealing of Daniel chapters ten, eleven and twelve is also marked by the “seven times.”

آغاز خطّ نبویِ وحشِ زمین، چنان‌که در فصل چهارم دانیال به تصویر کشیده شده است، با نمادِ «هفت زمان» مشخص می‌گردد؛ و پایان خطّ نبویِ وحشِ زمین نیز با نمادِ «هفت زمان» مشخص می‌شود. آغاز و پایانِ دورهٔ تاریخی‌ای که با گشوده شدنِ فصل‌های هفت، هشت و نه نمایان می‌گردد نیز با نمادِ «هفت زمان» مشخص شده است. آغاز و پایانِ دورهٔ تاریخی‌ای که با گشوده شدنِ فصل‌های ده، یازده و دوازدهِ دانیال نمایان می‌گردد نیز با «هفت زمان» مشخص شده است.

The ending of the period of history that began when Daniel chapters seven, eight and nine were unsealed at “the time of the end” in 1798, was 1863. The beginning of the period of history that began when Daniel chapters ten, eleven and twelve was unsealed at “the time of the end” was 1989. From 1863, to 1989 equates to one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six years is a tenth, or a tithe, of twelve hundred and sixty years. The number one hundred and twenty-six is therefore a symbol of the twelve hundred and sixty years, that represent the “wilderness,” which in turn is a symbol of the twenty-five hundred and twenty years of the “seven times.”

د تاریخي دورې پای، چې هغه مهال پیل شوی و کله چې د «پای زمانې» په ۱۷۹۸ کال کې د دانیال اووم، اتم او نهم فصلونه مُهرماتې شول، ۱۸۶۳ کال و. د تاریخ د هغه دورې پیل، چې هغه مهال پیل شو کله چې د «پای زمانې» په ۱۹۸۹ کال کې د دانیال لسم، یوولسم او دولسم فصلونه مُهرماتې شول، ۱۹۸۹ و. له ۱۸۶۳ څخه تر ۱۹۸۹ پورې موده یو سل او شپږ ویشت کاله کېږي. یو سل او شپږ ویشت کاله د یو زرو او دوه سوه او شپېتو کلونو لسمه برخه، یا لسیزه، ده. له همدې امله، د یو سل او شپږ ویشت شمېر د هغو یو زرو او دوه سوه او شپېتو کلونو نښه ده، چې د «دښتې» استازولي کوي، او «دښته» په خپل وار د «اوو زمانو» د دوه زرو او پنځه سوه او شلو کلونو نښه ده.

This reality identifies that in the history of the earth beast, in the movement of the first angel at the beginning, and then at the movement of the third angel at the ending, are both marked at their beginnings and endings with the “seven times.” And the period of time between those two movements which binds them together is also represented by the “seven times.”

این واقعیت نشان می‌دهد که در تاریخِ وحشِ زمین، هم نهضتِ فرشتهٔ اوّل در آغاز، و سپس نهضتِ فرشتهٔ سوّم در پایان، هر دو در آغازها و پایان‌های خود با «هفت زمان» مشخص شده‌اند. و دورهٔ زمانیِ میانِ آن دو نهضت که آن‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد نیز به‌واسطهٔ «هفت زمان» بازنمایی شده است.

Without applying the biblical methodology of “line upon line,” this type of revelation is impossible to see and understand, for without that methodology the sealed book, could be given to one who was educated in the art of theology, and then he could be asked for an explanation of what the book that was sealed meant. His pride of opinion would lead him to point out that the sealed book cannot be understood, for it was sealed. You could then take that sealed book and give it to one of the flock that is controlled and neutered by that enlightened one, and the flock that has become comfortable dining on the theologian’s dishes of fables, would decline from making an application of the sealed book, for they know full well that only those that are members of the theological Sanhedrin have been appointed to decide what truth is.

بدون به‌کارگیری روش‌شناسی کتاب‌مقدسیِ «حکم بر حکم»، دیدن و فهمیدن این‌گونه مکاشفه ناممکن است؛ زیرا بدون آن روش‌شناسی، کتابِ مُهرشده می‌تواند به کسی سپرده شود که در فن الهیات تعلیم یافته است، و سپس از او خواسته شود که توضیح دهد مقصودِ آن کتابِ مُهرشده چیست. غرورِ برخاسته از رأیِ او وی را بر آن می‌دارد که خاطرنشان سازد کتابِ مُهرشده را نمی‌توان فهمید، زیرا مُهر شده است. آنگاه می‌توان آن کتابِ مُهرشده را گرفت و به یکی از افرادِ گلّه‌ای داد که زیر سلطه و اخته‌شدگیِ همان فردِ روشن‌ضمیر قرار دارد، و آن گلّه که به خوانِ افسانه‌پردازی‌های الهی‌دان خو گرفته است، از به‌کار بستنِ آن کتابِ مُهرشده سر باز خواهد زد، زیرا به‌خوبی می‌داند که تنها کسانی که اعضای سنهدرینِ الهیاتی‌اند برای تعیینِ این‌که حقیقت چیست منصوب شده‌اند.

> “‘Stay yourselves, and wonder, cry ye out, and cry; they are drunken but not with wine; they stagger; but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes; the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men delivered to one that is learned saying, read this, I pray thee; and he saith, I am not learned.’

> «درنگ کنید و متحیّر شوید؛ فریاد برآورید و ناله کنید؛ ایشان مست‌اند، امّا نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، امّا نه از مسکرات. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما ریخته، و چشمان شما را بسته است؛ انبیا و رؤسای شما، یعنی بینایان را، پوشانیده است. و تمامی این رؤیا برای شما همچون سخنانِ کتابی مُهرشده شده است که آن را به شخصی عالم می‌دهند و می‌گویند: «خواهش می‌کنم این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است.»»

> “‘Wherefore the Lord saith, Forasmuch as this people draw near me with their mouths, and with their lips do honor me, but have removed their hearts afar from me, and their fear toward me is taught by the precept of men; therefore, behold, I will proceed to do a marvelous work, and a wonder for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us, and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potters clay; for shall the work say of him that made it, He made me not, or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding?’

> «پس خداوند می‌فرماید: چون این قوم با دهان خویش به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خود مرا تکریم می‌کنند، اما دل‌های خویش را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من تعلیمی است که از حکم آدمیان آموخته‌اند؛ بنابراین، اینک من بار دیگر کاری شگفت‌انگیز و اعجاب‌آور در میان این قوم خواهم کرد؛ و حکمت حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهم فهیمان ایشان پنهان خواهد گردید. وای بر آنان که مشورت خویش را در ژرفا از خداوند پنهان می‌دارند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند، و چه کسی ما را می‌شناسد؟ یقیناً وارونه ساختن امور از جانب شما چون گلِ کوزه‌گر به شمار خواهد آمد؛ زیرا آیا مصنوع دربارهٔ صانع خود خواهد گفت: او مرا نساخته است؟ یا آیا چیزی که ساخته شده است دربارهٔ سازندهٔ خود خواهد گفت: او فهمی نداشت؟»

> “Every word of this will be fulfilled. There are those who do not humble their hearts before God, and who will not walk uprightly. They hide their true purposes, and keep in fellowship with the fallen angel, who loveth and maketh a lie. The enemy puts spirit upon the men whom he can use to deceive those who are partially in the dark. Some are becoming imbued with the darkness that prevails, and are setting the truth aside for error. The day pointed out by prophecy is come. Jesus Christ is not understood. Jesus Christ is to them a fable. At this stage of the earth’s history, many act like drunken men. ‘Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry; they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes. The prophets and your rulers, the seers hath he covered.’ A spiritual drunkenness is upon many who suppose they are the people who shall be exalted. Their religious faith is just as is represented in this Scripture. Under its influence, they cannot walk straight. They make crooked paths in their course of action. One and then another, they reel to and fro. They are looked upon by the Lord with great pity. The way of truth they have not known. They are scientific schemers, and those who could and should have helped, because of a clear spiritual eyesight, are themselves deceived, and are sustaining an evil work.

> «هر کلمهٔ این، تحقق خواهد یافت. کسانی هستند که دل‌های خود را در حضور خدا فروتن نمی‌سازند و به راستی سلوک نخواهند کرد. مقاصد حقیقی خود را پنهان می‌دارند و با آن فرشتهٔ ساقط، که دروغ را دوست می‌دارد و آن را پدید می‌آورد، در مشارکت باقی می‌مانند. دشمن، روح خود را بر مردانی می‌نهد که بتواند از ایشان برای فریب دادن آنان که تا اندازه‌ای در تاریکی‌اند، استفاده کند. بعضی در حال آمیخته شدن با ظلمتی هستند که حکم‌فرماست و حقیقت را به سود خطا کنار می‌نهند. روزی که نبوت به آن اشاره کرده بود، فرارسیده است. عیسی مسیح شناخته نشده است. عیسی مسیح برای ایشان افسانه‌ای بیش نیست. در این مرحله از تاریخ زمین، بسیاری چون مردان مست رفتار می‌کنند. «درنگ کنید و متحیر شوید؛ فریاد برآورید و نعره زنید؛ ایشان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از مسکر. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما ریخته، و چشمان شما را بسته است. انبیا و رؤسای شما، یعنی رائیان را، او پوشانیده است.» مستی‌ای روحانی بر بسیاری مستولی است که گمان می‌برند همان قومی هستند که باید سرافراز گردند. ایمان دینی ایشان دقیقاً همان‌گونه است که در این آیهٔ کتاب‌مقدس تصویر شده است. تحت تأثیر آن، نمی‌توانند راست گام بردارند. در سیر اعمال خود راه‌های کج می‌سازند. یکی پس از دیگری، به این سو و آن سو متمایل می‌شوند. خداوند با دلسوزی عظیم بر ایشان می‌نگرد. راه حقیقت را نشناخته‌اند. آنان نیرنگ‌بازانِ علم‌پیشه‌اند، و کسانی که می‌توانستند و می‌بایست به سبب بینایی روشن روحانی یاری رسانند، خود فریب خورده‌اند و از کاری شریرانه حمایت می‌کنند.»

> “The developments of these last days will soon become decided. When these spiritualistic deceptions are revealed to be what they really are,—the secret workings of evil spirits,—those who have acted a part in them will become as men who have lost their minds.

> «تحولاتِ این ایامِ آخر به‌زودی به‌گونه‌ای قاطع آشکار خواهد شد. هنگامی که این فریب‌های روح‌باورانه آن‌گونه که واقعاً هستند آشکار گردند—یعنی کارکردهای پنهانیِ ارواحِ شریر—آنان که در آنها نقشی ایفا کرده‌اند، همچون مردمانی خواهند شد که عقلِ خویش را از دست داده‌اند.»

> “‘Wherefore the Lord saith, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honor me, but have removed their hearts far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men therefore, behold I will proceed to do a marvelous work among this people, even a marvelous work and a wonder for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, who seeth us, and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’

> «ازاین‌رو خداوند می‌فرماید: چون این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خویش مرا حرمت می‌نهند، اما دل‌های خود را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من تعلیمی است که از حکم انسان آموخته‌اند؛ بنابراین، اینک من بار دیگر در میان این قوم کاری شگفت‌انگیز به‌عمل خواهم آورد، آری، کاری شگرف و عجیب؛ زیرا حکمت حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهم فهیمانشان پنهان خواهد گردید. وای بر آنان که مشورت خویش را در ژرفا از خداوند پنهان می‌دارند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند، و چه کسی ما را می‌شناسد؟ یقیناً وارونه‌ساختن امور از سوی شما همچون گلِ کوزه‌گر به‌شمار خواهد آمد؛ زیرا آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود خواهد گفت: او مرا نساخته است؟ یا آیا آنچه صورت یافته دربارهٔ صورت‌دهندهٔ خود خواهد گفت: او فهمی نداشت؟»

> “It is presented to me that in our experience we have been and are meeting this very condition of things. Men who have had great light and wonderful privileges have taken the word of leaders who think themselves wise, who have been greatly favored and blessed by the Lord, but who have taken themselves out of the hands of God and placed themselves in the ranks of the enemy. The world is to be flooded with specious fallacies. One human mind, accepting these fallacies, will work upon other human minds, who have been turning the precious evidence of God’s truth into a lie. These men will be deceived by fallen angels, when they should have stood as faithful guardians, watching for souls, as they that must give an account. They have laid down the weapons of their warfare, and have given heed to seducing spirits. They make of no effect the counsel of God and set aside his warnings and reproofs, and are positively on Satan’s side, giving heed to seducing spirits and doctrines of devils.

> «بر من آشکار شده است که در تجربهٔ ما، با همین وضعیت امور روبه‌رو بوده‌ایم و هستیم. مردانی که از نور عظیم و امتیازات شگفت‌انگیز برخوردار بوده‌اند، سخنِ رهبرانی را پذیرفته‌اند که خود را حکیم می‌پندارند؛ کسانی که از سوی خداوند بسیار مورد لطف و برکت واقع شده‌اند، اما خویشتن را از دستان خدا بیرون کشیده و در صفوف دشمن جای گرفته‌اند. جهان باید از مغالطاتِ فریبنده لبریز شود. ذهنی انسانی که این مغالطات را بپذیرد، بر دیگر اذهان انسانی اثر خواهد گذاشت؛ اذهانی که شواهد گران‌بهای حقیقتِ خدا را به دروغ مبدل ساخته‌اند. این مردان به‌وسیلهٔ فرشتگانِ سقوط‌کرده فریب خواهند خورد، حال آنکه می‌بایست چون پاسبانانی امین استوار می‌ماندند و برای جان‌ها بیدار می‌بودند، همچون کسانی که باید حساب پس دهند. آنان سلاح‌های پیکارِ خود را بر زمین نهاده‌اند و به ارواحِ اغواگر گوش فرا داده‌اند. ایشان مشورتِ خدا را بی‌اثر می‌سازند و هشدارها و توبیخ‌های او را کنار می‌نهند، و به‌راستی در جانبِ شیطان ایستاده‌اند و به ارواحِ اغواگر و تعالیمِ دیوها گوش می‌سپارند.»

> “Spiritual drunkenness is now upon men who ought not to be staggering as men under the influence of strong drink. Crimes and irregularities, fraud, deceit, and unfair dealing fill the world, in accordance with the teaching of the leader who rebelled in the heavenly courts.

> «مستیِ روحانی اکنون بر مردمانی عارض شده است که شایسته نیست همچون کسانی که تحتِ تأثیرِ شرابِ شدیدند، تلوتلو بخورند. جنایت‌ها و بی‌نظمی‌ها، تقلب، فریب، و معاملهٔ ناعادلانه جهان را پر کرده است، مطابق با تعلیمِ آن پیشوایی که در صحن‌های آسمانی سر به شورش برداشت.»

> “History is to be repeated. I could specify what will be in the near future, but the time is not yet. The forms of the dead will appear, through the cunning device of Satan, and many will link up with the one who loveth and maketh a lie. I warn our people that right among us some will turn away from the faith, and give heed to seducing spirits and doctrines of devils, and by them the truth will be evil spoken of.” Battle Creek Letters, 123–125.

> «تاریخ تکرار خواهد شد. می‌توانستم مشخص سازم که در آیندهٔ نزدیک چه خواهد بود، اما هنوز زمان آن نرسیده است. اشکالِ مردگان، به‌واسطهٔ حیلهٔ مکارانهٔ شیطان، ظاهر خواهند شد، و بسیاری با آن کسی پیوند خواهند یافت که دروغ را دوست می‌دارد و به‌عمل می‌آورد. قوم خود را هشدار می‌دهم که درست در میان خودِ ما، برخی از ایمان روی‌گردان خواهند شد و به ارواحِ گمراه‌کننده و تعالیمِ دیوها گوش خواهند سپرد، و به‌سبب ایشان، بر حقیقت بد گفته خواهد شد.» Battle Creek Letters, 123–125.

Daniel chapter one, representing the message of the first angel of Revelation fourteen, aligns with the beginning history of the earth beast. Daniel chapters one, two and three representing the messages of all three angels in Revelation fourteen, aligns with the ending of the United States. Nebuchadnezzar represents the history of the first angel, and the first chapter of Daniel. Belshazzar represents the history of the third angel, and the first three chapters of Daniel.

بابِ اوّلِ دانیال، که نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ اوّلِ مکاشفهٔ چهارده است، با تاریخِ آغازینِ وحشِ زمین مطابقت دارد. ابوابِ اوّل، دوّم و سوّمِ دانیال، که نمایانگرِ پیام‌های هر سه فرشته در مکاشفهٔ چهارده هستند، با پایانِ ایالات متحده هم‌راستا هستند. نبوکدنصر نمایانگرِ تاریخِ فرشتهٔ اوّل و بابِ اوّلِ دانیال است. بلشصر نمایانگرِ تاریخِ فرشتهٔ سوّم و سه بابِ نخستِ دانیال است.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> «بر آخرین فرمانروای بابل، همان‌گونه که به‌طور نمونه‌وار بر نخستینِ آن، حکمِ ناظرِ الهی فرود آمده بود: “ای پادشاه، ... به تو گفته می‌شود که سلطنت از تو برچیده شده است.” دانیال ۴:۳۱.» انبیا و پادشاهان، ۵۳۳.

We will continue our study of Nebuchadnezzar and Belshazzar in the next article.

موږ به په راتلونکې مقاله کې د نبوکدنصر او بيلشضر په اړه خپل مطالعه ته دوام ورکړو.

> “Belshazzar, awed by this representation of God’s power, showing that they had a witness, though they knew it not, had had great opportunities of knowing the works of the living God, and His power, and of doing His will. He had been privileged with much light. His grandfather, Nebuchadnezzar, had been warned of his danger in forgetting God and glorifying himself. Belshazzar had a knowledge of his banishment from the society of men, and his association with the beasts of the field; and these facts, which ought to have been a lesson to him, he disregarded, as if they had never occurred; and he went on repeating the sins of his grandfather. He dared to commit the crimes which brought God’s judgments upon Nebuchadnezzar. He was condemned, not alone that he himself was doing wickedly, but that he had not availed himself of opportunities and capabilities, if cultivated, of being right.” Testimonies to Ministers, 436.

> «بلشاصر که از این نمودِ قدرتِ خدا به شگفت آمده بود—که نشان می‌داد آنان، هرچند خود نمی‌دانستند، شاهدی داشته‌اند—فرصت‌های بزرگی برای شناختن اعمال خدای زنده و قدرت او و برای به‌جا آوردن ارادهٔ او در اختیار داشت. او از نور بسیار برخوردار شده بود. پدربزرگش، نبوکدنصر، دربارهٔ خطرِ فراموش کردن خدا و تمجیدِ خویشتن هشدار یافته بود. بلشاصر از تبعید او از جامعهٔ آدمیان و همنشینی‌اش با حیواناتِ صحرا آگاهی داشت؛ و این حقایق، که می‌بایست برای او درسی می‌بود، چنان نادیده گرفته شد که گویی هرگز رخ نداده بود؛ و او به تکرار گناهان پدربزرگش ادامه داد. او جرأت کرد همان جنایت‌هایی را مرتکب شود که داوری‌های خدا را بر نبوکدنصر فرود آورد. محکوم شد، نه فقط از آن رو که خود شرارت می‌ورزید، بلکه از آن رو نیز که از فرصت‌ها و توانایی‌هایی که، اگر پرورش می‌یافت، می‌توانست او را بر طریقِ راستی بدارد، بهره‌ای نگرفت.» Testimonies to Ministers, 436.

Back to Articles