Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

کتابِ دانی ایل — ایک سو پانچ نمبر

The Progressive Rejection of the Gospel: From Christ’s Birth to Stephen’s Stoning

ردِّ تدریجیِ انجیل: از تولدِ مسیح تا سنگسارِ استیفان

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

در مقالۀ پیشین خاطرنشان کردیم که الهام آشکار ساخت یهودیان در پای صلیب «مُهر ردّ» خویش را بر انجیل نهادند، و سپس بار دیگر ردّ خود را در سنگسار استیفان تأیید کردند. این چگونه می‌تواند باشد؟ البته، ردّ انجیل از سوی یهودیانِ جدل‌پیشهٔ آن تاریخ، به‌صورت تدریجی تحقق یافت. آنان پیش‌تر در هنگام تولد او کنار گذاشته شده بودند. از تولد مسیح تا سنگسار استیفان، روندی از ردّ تدریجی انجیل را به تصویر می‌کشد.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> «انسان‌ها آن را نمی‌دانند، اما این بشارت آسمان را از شادی سرشار می‌سازد. موجودات مقدسِ جهانِ نور با علاقه‌ای ژرف‌تر و لطیف‌تر به سوی زمین کشیده می‌شوند. تمامی جهان از حضور او روشن‌تر است. بر فراز تپه‌های بیت‌لحم، انبوهی بی‌شمار از فرشتگان گرد آمده‌اند. آنان در انتظارِ علامتی هستند تا خبرِ شادی‌بخش را به جهان اعلام کنند. اگر رهبران اسرائیل نسبت به امانتِ سپرده‌شده به ایشان وفادار مانده بودند، می‌توانستند در شادیِ بشارت دادنِ تولد عیسی سهیم شوند. اما اکنون از ایشان گذشته‌اند.» آرزوی اعصار، ۴۷.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

از تولد عیسی تا مرگ استیفان، ردّ تدریجیِ انجیل از سوی اسرائیلِ کهن به تصویر کشیده شده است. اذعان به این‌که ردّ مسیح از جانب یهودیان امری تدریجی بود، این امکان را فراهم می‌سازد که «مُهر شدنِ ردّ ایشان» هم در صلیب شناسایی شود، آن‌گاه که پردهٔ هیکل دریده شد، و هم در مرگ استیفان. دریده شدنِ پرده نمادی بود از این‌که آنان دیگر قومِ عهدِ خدا نبودند، و هنگامی که استیفان سنگسار شد، استیفان عیسی را دید که بر دست راستِ خدا ایستاده است؛ امری که در دانیال، باب دوازدهم، آیهٔ یک، نمادی از پایانِ مهلتِ فیض است. ویرانی اورشلیم نیز نمادی از پایانِ مهلتِ فیض است.

> “The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

> «مجازاتی که قرار بود بر اورشلیم فرود آید، تنها برای زمانی کوتاه می‌توانست به تأخیر افتد؛ و چون چشم مسیح بر آن شهر محکوم به هلاکت دوخته شد، او نه فقط نابودی آن، بلکه نابودی جهانی را دید. او دید که همان‌گونه که اورشلیم به دست هلاکت سپرده شد، جهان نیز به سرنوشت محتوم خود سپرده خواهد شد. او کیفری را دید که بر دشمنان خدا وارد خواهد آمد. صحنه‌هایی که در هنگام نابودی اورشلیم رخ داد، در روز عظیم و مهیب خداوند تکرار خواهد شد، اما به‌گونه‌ای هولناک‌تر.» Review and Herald, December 7, 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

تنها رحمتِ خدا بود که مانع شد اورشلیم بر صلیب نابود گردد.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

> در مصلوب ساختنِ مسیح به‌دستِ یهودیان، نابودیِ اورشلیم نهفته بود. خونی که بر جلجتا ریخته شد، همان سنگینی‌ای بود که آنان را برای این جهان و برای جهانِ آینده به ورطۀ هلاکت فرو بُرد. در روز عظیمِ نهایی نیز چنین خواهد بود، آنگاه که داوری بر ردکنندگانِ فیضِ خدا فرود آید. مسیح، که صخرۀ لغزشِ ایشان است، در آن هنگام بر آنان چون کوهی انتقام‌گیرنده ظاهر خواهد شد. جلالِ سیمای او، که برای پارسایان حیات است، برای شریران آتشی سوزاننده خواهد بود. گناهکار به سببِ محبتِ مردود شمرده‌شده و فیضِ خوار شمرده‌شده هلاک خواهد شد.» اشتیاق اعصار، ۶۰۰.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

فقط رحمتِ خدا تھی جو صلیب کے وقت یروشلیم کی ہلاکت کو نہ لانے میں برقرار رہی۔

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

> «نزدیک به چهل سال پس از آنکه حکم هلاکت اورشلیم به‌وسیلهٔ خودِ مسیح اعلام شده بود، خداوند داوری‌های خویش را بر شهر و قوم به تأخیر انداخت. شگفت‌انگیز بود بردباریِ درازِ خدا نسبت به ردکنندگانِ انجیلِ او و قاتلانِ پسرِ او.» کتاب جدال عظیم، 27.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

یسوع نے اپنی آخری ہیکل کی تطہیر کے وقت یہ تنبیہ پیش کی تھی کہ جب اُس کے پیروکار اُس مکروہ اُجڑاؤ کو، جس کا ذکر دانی ایل نبی نے کیا ہے، دیکھیں تو یروشلیم سے بھاگ جائیں۔ پہلی بار جب اُس نے ہیکل کو پاک کیا تھا تو اُس نے فرمایا تھا کہ یہودیوں نے اُس کے باپ کے گھر کو ڈاکوؤں کی کھوہ بنا دیا ہے، لیکن آخری بار اُس نے کہا، “تمہارا گھر” تمہارے لیے ویران چھوڑا جاتا ہے۔ صلیب سے بھی پہلے، جو اب واقع ہونے ہی والی تھی، وہ ہیکل جس میں مصلوبیت کے وقت پردہ پھٹنا تھا، پہلے ہی یہودیوں کے گھر کے طور پر متعین کی جا چکی تھی، نہ کہ خدا کے گھر کے طور پر۔ سسٹر وائٹ اس وقت پر گفتگو کرتی ہیں جب مسیح نے یہ اعلان کیا، اور جیسے جیسے اُن کی گواہی آگے بڑھتی ہے، وہ توسیع یافتہ رحمت کے اُن چالیس برسوں کا بھی ذکر کرتی ہیں۔

> “Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

> «سخنان مسیح خطاب به کاهنان و سروران، “اینک خانهٔ شما برای شما ویران واگذاشته می‌شود” (متی 23:38)، دل‌های ایشان را به هراس افکنده بود. آنان تظاهر به بی‌اعتنایی می‌کردند، اما این پرسش پیوسته در ذهنشان برمی‌خاست که مقصود این سخنان چیست. گویی خطری نادیدنی آنان را تهدید می‌کرد. آیا ممکن بود آن معبدِ باشکوه، که مایهٔ فخرِ ملت بود، به‌زودی به توده‌ای از ویرانه‌ها بدل شود؟...»

> “Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

> «مسیح به شاگردان خود نشانه‌ای از ویرانی‌ای که بر اورشلیم خواهد آمد داد، و به آنان گفت چگونه بگریزند: “و چون اورشلیم را محاصره‌شده به‌وسیلهٔ لشکرها ببینید، آنگاه بدانید که ویرانی آن نزدیک است. پس آنان که در یهودیه هستند، به کوه‌ها بگریزند؛ و آنان که در میان آن هستند، بیرون روند؛ و آنان که در نواحی اطراف هستند، به آن داخل نشوند. زیرا این است ایام انتقام، تا همهٔ آنچه نوشته شده است به انجام رسد.” این هشدار داده شد تا چهل سال بعد، هنگام نابودی اورشلیم، بدان اعتنا شود. مسیحیان از این هشدار اطاعت کردند، و در سقوط شهر حتی یک مسیحی نیز هلاک نشد.» آرزوی اعصار، 628، 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

مسیح در سال ۳۱ مصلوب شد، و نزدیک به چهل سال بعد، در سال ۷۰، اورشلیم پس از محاصره‌ای سه‌ونیم‌ساله ویران گردید. چگونه ممکن است اورشلیم در هنگام صلیب، در سال ۳۱، ویران شده باشد، حال آنکه هنوز سه سال و نیم از زمانِ مهلت باقی بود که در دانیال، فصل نهم، آیهٔ بیست‌وچهار، به‌صورت هفتاد هفته مشخص شده است؟ این ناسازگاری‌های ظاهری چگونه می‌توانند حل شوند؟ آسان‌ترین راه‌حل آن است که صرفاً این واقعیت را بپذیریم که در خصوص پایانِ زمانِ مهلت که هفتاد هفته نمایانگر آن است، باید آن را پایانِ تدریجیِ مهلت دانست. این سخن درست است، اما هنگام به‌کارگیریِ علائمِ راهنمای آن تاریخ، هرگونه دقتِ نبوی را از میان برمی‌دارد. خواهم کوشید توضیح دهم.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

اگر پنطیکاست نمایانگر قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است، یعنی زمانی که آن گلّهٔ دیگر در بابل فراخوانده می‌شود که بیرون آید، پس چرا سه سال و نیم پس از پنطیکاست بود که انجیل به سوی امّت‌ها رفت؟ آیا مرگ مسیح یا مرگ استیفان نشانهٔ بسته شدن درِ فیض برای اسرائیلِ کهن است؟ اگر ادونتیسمِ لائودیکیه در قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع از اینکه کلیسا باشد بازمی‌ایستد، آیا ویرانی هیکل در سال ۷۰ نمایانگر پایان هیکلِ ادونتیسمِ لائودیکیه در قانون یکشنبه بود؟ آنچه ممکن است به‌صورت ناسازگاری‌های ظاهری به نظر آید، با به‌کارگیریِ «خط بر خط» حل می‌شود، و هنگامی که این به‌کارگیری اعمال گردد، شهادتِ نشانه‌های راهی که در حال شناسایی آنها هستیم بسیار روشن و موجز می‌گردد.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

ہفتہ جس میں مسیح نے عہد کو قائم کیا، تین سال اور نصف کے دو مساوی ادوار میں تقسیم ہے۔ پہلے تین سال اور نصف کا آغاز مسیح کے بپتسمہ سے ہوتا ہے اور اس کا اختتام اُس کی موت پر ہوتا ہے۔ بپتسمہ اُس کی موت اور قیامت کی علامت ہے، اس لیے اُس ساڑھے تین سالہ مدت کا آغاز اس کے اختتام کے عین مطابق ہے۔ اس مدت میں مسیح نے خوشخبری صرف یہودیوں کے سامنے پیش کی۔ ان ساڑھے تین سال کے اختتام پر اگلے ساڑھے تین سال کا آغاز ہوتا ہے۔ دوسرے ساڑھے تین سالہ دور کا آغاز مسیح کی موت سے ہوتا ہے اور اس کا اختتام استفنُس کی موت پر ہوتا ہے۔ اس مدت میں شاگردوں نے خوشخبری صرف یہودیوں کے سامنے پیش کی۔

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

این دو دوره، که دو خط نبویِ جداگانه‌اند، باید «سطر بر سطر» در کنار یکدیگر قرار گیرند. هم آغازها و هم انجام‌ها مُهر آلفا و اُمگا را در خود دارند، زیرا تاریخ‌های آغاز و انجام یکسان‌اند. هر دو دوره از حیث مدت، یکسان‌اند، و کاری که در خلال هر یک از این دوره‌ها انجام می‌پذیرد نیز یکسان است. مسیح که اوّل و آخر است، آفرینندهٔ همه‌چیز نیز هست، و از این حیث او آفرینندهٔ حقیقت است. واژهٔ عبریِ «حقیقت» از سه حرف عبری پدید آمده است. نخستین حرف، سپس حرف سیزدهم، و پس از آن آخرین حرف الفبای عبری، با هم ترکیب می‌شوند تا واژهٔ عبریِ «حقیقت» را بسازند.

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

هر دو دورهٔ سه سال و نیم، مسیح را به‌عنوان اوّل و آخر دارند؛ زیرا مسیح در آغازِ دورهٔ نخست، در تعمید خویش حاضر است، چنان‌که در پایان آن نیز، در مرگ خویش در همان دوره حاضر است. و مسیح در آغازِ دورهٔ دوم، در مرگ خویش حاضر است، و در پایانِ دورهٔ دوم، بر دست راستِ خدا ایستاده است. عدد سیزده نماد عصیان است، و در هر دو دوره، خواه انجیل به‌واسطهٔ شخصِ خودِ مسیح عرضه شد، و خواه در دورهٔ دوم به‌واسطهٔ شاگردان او، یهودیانِ خرده‌گیر بر ضدّ پیام انجیل عصیان کردند.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

هر دو دوره دارای مدت‌زمانی یکسان‌اند، نشانِ آلفا و امگا را در خود دارند، و همان پیامِ انجیل را مشخص می‌سازند. این دو دوره باید «حکم بر حکم» در کنار یکدیگر آورده شوند. روش‌شناسیِ «حکم بر حکم»، روشِ آزمونِ بارانِ آخر است. این روش، روشِ ایامِ آخر است، و حقایقی که در ایامِ آخر به‌واسطهٔ آن روش شناسایی و تثبیت می‌شوند، همان‌ها هستند که در طیِ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، پسرانِ لاوی را پالایش یا تطهیر می‌کنند.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> او به که معرفت را خواهد آموخت؟ و به که تعلیم را خواهد فهمانید؟ به آنان که از شیر بازداشته شده‌اند و از پستان جدا گردیده‌اند. زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اینجا اندکی و آنجا اندکی. زیرا او با لبان لکنت‌آمیز و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. همانانی را که به ایشان گفت: این است آرامشی که بدان می‌توانید خسته را آرامش دهید؛ و این است تازگی و فرح‌بخشی؛ اما نخواستند بشنوند. پس کلام خداوند برای ایشان حکم بر حکم شد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اینجا اندکی و آنجا اندکی؛ تا بروند و به عقب بیفتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و اسیر گردند. اشعیا 28:9–13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

آیۀ بعدی در اشعیا خطاب به مردان استهزاگری است که بر قوم اورشلیم حکم می‌رانند. برای آن مردان استهزاگر، «آرامی و طراوت» (باران آخِر)، که از «شنیدن» آن امتناع ورزیدند، همان چیزی است که سبب می‌شود «بروند، و به عقب بیفتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و مأخوذ گردند.» آن آزمون از طریق زبانی دیگر به ایشان عرضه شد، زیرا ایلیا، یحییِ تعمیددهنده و ویلیام میلر در مدارس الهیاتیِ تاریخ‌های مربوط به خود تعلیم ندیده بودند. پیام باران آخِر که اَدوِنتیسمِ لائودیکیه را می‌آزماید، همان پیامی است که از به‌کارگیریِ «سطر بر سطر» پدید می‌آید.

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

هنگامی که سه سال و نیمِ نخستِ آن هفته‌ای که در آن مسیح عهد را استوار ساخت بر سه سال و نیمِ دوم منطبق گردد، روشناییِ نبوی‌ای می‌یابیم که هرگونه ناسازگاریِ ظاهری را که ممکن است در ذهنی جوینده پدید آید، روشن می‌سازد. آن هفته زمانی بود که رسولِ عهد می‌بایست عهد را استوار سازد، و یک عهدِ کتاب‌مقدسی باید با خون تأیید شود. تعمید و مصلوب شدنِ مسیح و نیز سنگسار شدنِ استیفان، همگی بر خون دلالت دارند. هر دو خطْ نمایانگرِ خونِ عهد هستند، و آن خطوطْ در حال تأییدِ عهد می‌باشند.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

جب انہیں “سطر پر سطر” اکٹھا کیا جاتا ہے، تو بپتسمہ اور مصلوبیت پہلی نشانِ راہ ہیں، اور مصلوبیت اور اِستفانوس کا سنگسار کیا جانا آخری نشانِ راہ ہیں۔ جب انہیں ایک ہی لکیر میں یکجا کیا جاتا ہے تو ہم صلیب اور اِستفانوس کی موت کے وقت میکائیل کے کھڑے ہونے کو دو گواہوں کے طور پر پاتے ہیں، جو یہودیوں کے انجیل کے انکار پر اپنی مہر ثبت کرنے کی گواہی دیتے ہیں۔ مسیح کی موت، اُس کے شاگرد اِستفانوس کی موت بھی ہے، جو اُس وقت فسح ہے جب دونوں خطوط کو باہم ملایا جاتا ہے۔ تین دن بعد مسیح اولین پھل کی قربانی کے طور پر جی اُٹھتا ہے۔

> But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

> لیکن اب مسیح مُردوں میں سے جی اُٹھا ہے، اور اُن کا پہلا پھل بنا ہے جو سو گئے تھے۔ 1 کرنتھیوں 15:20۔

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

در فاصلهٔ میان عید فِصَح و عید نوبرها در روز سوم، آغازِ عیدِ فطیر قرار دارد. نانِ فطیر «برنمی‌خیزد»، و مسیح نیز در روز دوم برنخاست؛ او در روز سوم برخاست. در کاربردِ «حکم بر حکم»، مسیح و استیفان با هم می‌میرند، اما استیفان پس از مسیح برانگیخته می‌شود، زیرا در رستاخیزِ نوبرها ترتیبی وجود دارد.

> But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

> لیکن ہر شخص اپنی اپنی ترتیب سے: مسیح پہلا پھل؛ پھر وہ جو مسیح کے ہیں، اُس کی آمد پر۔ 1 کرنتھیوں 15:22۔

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

اعیاد بهاری را نمی‌توان از یکدیگر جدا ساخت، زیرا به‌طور مستقیم با یکدیگر مرتبط‌اند. از این منظر، پنطیکاست نمایانگر قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد؛ هنگامی که تکراری از ریزش روح‌القدس رخ خواهد داد، و آنگاه صدای دومِ مکاشفه فصل هجده کسانی را که در حال حاضر انجیل را نمی‌شناسند، فرا خواهد خواند تا از بابل بیرون آیند. واژهٔ «بابل» بر پایهٔ واژهٔ «بابل/بابِل» [Babel] است که به‌معنای آشفتگی و اختلاط است، زیرا در سقوط بابل بود که خدا زبان‌ها را مشوّش ساخت، و در پنطیکاست بود که خدا آشفتگی زبان‌ها را معکوس می‌گرداند تا انجیل را به جهان برساند. ازاین‌رو، پنطیکاست و قانون یکشنبه با یکدیگر هم‌راستا هستند.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

در پنتیکاست، عطیۀ زبان‌ها به شاگردان داده شد، اما پیام ایشان در آن زمان هنوز به یهودیان محدود بود. هنگامی که هر دو خط در کنار هم قرار داده شوند، پنتیکاست در سال ۳۴ واقع می‌شود؛ زمانی که استیفان سنگسار شد و سپس انجیل به کسانی برده شد که در حال حاضر انجیل را نمی‌شناسند.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

استیفن نمایانگرِ کسانی است که «در هنگام آمدنش» برانگیخته می‌شوند، اما با او مرده‌اند. تقدمهٔ نوبر، رستاخیزِ مسیح را در روزِ سوم نشان می‌دهد، و همچنین آغازِ عیدِ هفته‌ها را مشخص می‌سازد؛ عیدی که همان عیدِ پنطیکاست نیز هست و یادبودِ عطایِ ده فرمان در سینا است.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با صلیب هم‌راستا است، زیرا از جملهٔ براهین دیگر، خواهر وایت نومیدی شاگردان پس از صلیب را با نومیدی‌ای که پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پدید آمد، هم‌سو می‌سازد. هم صلیب و هم ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، پیش‌نمونِ قانون یکشنبه‌ای هستند که به‌زودی خواهد آمد. پنتیکاست نیز قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع را نمونه‌وار می‌نمایاند، اما پنتیکاست پنجاه‌ودو روز پس از صلیب واقع شد. صلیب، که فِصَح نمودِ آن بود، سلسله‌ای از اعیاد را آغاز می‌کند که راه‌های کهنِ اسرائیلِ باستان را از شبِ گذشتنِ فرشتهٔ موت از مصر تا اعطای شریعت، به یاد می‌آورند. هرچند اعیاد، تمایزات خاص خود را دارند، از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند. ازاین‌رو، به‌کار بردنِ تمامی پنجاه‌ودو روز از فِصَح تا پنتیکاست به‌عنوان یک نشانهٔ راهِ واحد، درست است.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

به همین سبب، صلیب، مرگِ استیفان، و پنتیکاست، همگی به‌گونه‌ای پیش‌نمونِ قانون یکشنبه‌ای هستند که به‌زودی خواهد آمد؛ زمانی که داوریِ اجراییِ تدریجی بر بابِلِ مدرن آغاز می‌شود، آنگاه که صدای دومِ باب هجدهمِ مکاشفه شروع می‌کند تا سایرِ گلهٔ خدا را از بابِل فراخوانَد. در همان نشانهٔ راه بود که داوریِ اجرایی بر اورشلیم فرارسید، هرچند خدا در رحمتِ خویش، ویرانیِ واقعیِ هیکل و شهر را نزدیک به چهل سال پس از صلیب، تا سال 70، به تعویق انداخت. ویرانیِ اورشلیمِ باستان نمایانگرِ آغازِ داوریِ اجراییِ تدریجی‌ای است که در ایالات متحده شروع می‌شود، هنگامی که «ارتدادِ ملی با تباهیِ ملی دنبال می‌شود.»

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

សេចក្តីពិតត្រូវបានបង្កើតឡើងលើសក្ខីកម្មរបស់សាក្សីពីរនាក់ ហើយនៅក្នុងខ្សែបន្ទាត់ពីរនៃរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ ដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សម្ពន្ធមេត្រីនោះ យើងឃើញសាក្សីពីរនាក់នៃសេចក្តីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញ ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនោះ នៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១១ ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជា «ម៉ោងនៃការរញ្ជួយដីដ៏ធំ»។ «ម៉ោង» នោះត្រូវបានភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅនឹងសាក្សីពីរនាក់ដែលបានផ្តល់សក្ខីកម្មអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះ។ សក្ខីកម្មរបស់ពួកគេបញ្ចប់ដោយសេចក្តីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ពួកគេ។

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

ان کی ساڑھے تین برس کی گواہی، جس کے بعد ان کی موت اور قیامت واقع ہوئی، یسوع اور اِستفنس دونوں کی موت اور قیامت کے ذریعے ممثَّل کی گئی ہے، کیونکہ “حکم پر حکم”، اِستفنس کو مسیح کے ساتھ جی اُٹھا ہوا ظاہر کیا گیا ہے۔ عیدِ اوّلین ثمرات میں دو بنیادی نذرانے پیش کیے جاتے تھے۔

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

ایک بےعیب برّہ تھا، اور دوسرا جو کی نذر تھی۔ جو اُس فصل کی نمائندگی کرتا تھا جو بعد میں آنے والی تھی، اور برّہ مسیح کی نمائندگی کرتا تھا۔ مسیح تیسرے دن مُردوں میں سے جی اُٹھا، اور اسطفنس اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو بعد میں آنے والے ہیں، اور جو اُس فصل کی نمائندگی کرتا تھا جو بعد میں آنے والی تھی۔ مکاشفہ باب گیارہ کے دو گواہوں نے ساڑھے تین برس تک گواہی دی، جس کے بعد وہ قتل کیے گئے، اور پھر ساڑھے تین دن بعد جی اُٹھے۔ ان دو گواہوں کی تمثیل پہلے ہی مسیح میں پائی جاتی تھی، جو نوبر تھا، کیونکہ وہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی نمائندگی کرتے ہیں، جو خود بھی نوبر ہیں۔

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> और मैंने दृष्टि की, और देखो, सिय्योन पर्वत पर एक मेम्ना खड़ा था, और उसके साथ एक लाख चवालीस हजार थे, जिनके माथों पर उसके पिता का नाम लिखा हुआ था। और मैंने स्वर्ग से एक शब्द सुना, जो बहुत से जलों के शब्द के समान, और बड़े गर्जन के शब्द के समान था; और जो शब्द मैंने सुना, वह वीणा बजानेवालों का सा था, जो अपनी वीणाएँ बजा रहे हों। और वे सिंहासन के साम्हने, और उन चार प्राणियों और प्राचीनों के साम्हने मानो एक नया गीत गा रहे थे; और उस गीत को वे एक लाख चवालीस हजार को छोड़, जो पृथ्वी पर से मोल लिए गए थे, कोई सीख न सकता था। ये वे हैं जो स्त्रियों के साथ अशुद्ध नहीं हुए; क्योंकि वे कुँवारे हैं। ये वे हैं जो मेम्ने के पीछे-पीछे चलते हैं, जहाँ कहीं वह जाता है। ये मनुष्यों में से मोल लिए गए हैं, कि परमेश्वर और मेम्ने के लिये पहिली उपज ठहरें। और उनके मुँह में छल न पाया गया; क्योंकि वे परमेश्वर के सिंहासन के साम्हने निर्दोष हैं। प्रकाशितवाक्य 14:1–5।

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

پیشکشِ جو در عیدِ نوبر، نمایندهٔ محصولی بود که در پی می‌آمد؛ و استیفان در سال ۳۴، در پیِ مرگِ مسیح در سال ۳۱ آمد، هرچند «حکم بر حکم»، ایشان در همان راه‌نشان درگذشتند. در ارتباط با پیشکش‌های نوبر، مسیح آن برّه‌ای بود که ذبح شد و استیفان جو بود. بنا بر گفتهٔ پولس، «مسیح» «نوبرِ خفتگان» است، و سپس «بعد از آن، آنان که از آنِ مسیح‌اند در وقتِ آمدنِ او». یکصد و چهل و چهار هزار تن نوبر هستند، و ایشان همان کسانی‌اند «که برّه را هر جا که رود پیروی می‌کنند».

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

در «ساعتِ» «زلزلۀ عظیمِ» فصل یازدهم مکاشفه، آن دو شاهد که سه سال و نیم نبوت کرده‌اند، اما کشته شده و سه روز و نیم در کوچه‌ها افتاده‌اند، زنده می‌شوند. آنان همان کسانی هستند که استیفان نمایندۀ ایشان بود؛ استیفانی که به‌گونه‌ای نبوی با عیسی، و نیز پس از عیسی، برخیزانیده شد. از این‌رو، آنان «سه روز و نیم» پس از آنکه به دست آن وحشی که از هاویه برمی‌آید کشته می‌شوند، قیام می‌کنند. در همان «ساعت» که زنده می‌شوند، همچون عَلَمی به آسمان صعود می‌کنند. روند رستاخیز و صعود ایشان با دقت در کلام نبوی خدا ترسیم شده است، و این امر شامل آن نیز می‌شود که مرگ حقیقی استیفان نمونۀ ایشان بود، و بدین‌سان نمایندۀ مرگی روحانی است که بر آن دو شاهد واقع می‌شود، آنگاه که از جنبش لائودکیه‌ایِ فرشتۀ سوم به جنبش فیلادلفیاییِ فرشتۀ سوم دگرگون می‌گردند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> یک چیز یقینی ہے: وہ سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ جو شیطان کے جھنڈے تلے اپنا موقف اختیار کرتے ہیں، سب سے پہلے خدا کے روح کی گواہیوں میں شامل تنبیہوں اور ملامتوں پر اپنا ایمان ترک کر دیں گے۔

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> «بزرگ‌تر به تقدیس و به خدمتی مقدس‌تر، این دعوت اکنون داده می‌شود و همچنان نیز داده خواهد شد. برخی که اکنون القائات شیطان را بر زبان می‌آورند، به خود خواهند آمد. کسانی هستند که در مناصب مهمِ امانت و اعتماد قرار دارند، اما حقیقتِ مختصِ این زمان را درک نمی‌کنند. پیام باید به آنان رسانده شود. اگر آن را بپذیرند، مسیح ایشان را خواهد پذیرفت و آنان را همکاران خویش خواهد ساخت. اما اگر از شنیدن این پیام سر باز زنند، جایگاه خود را زیر پرچم سیاهِ رئیسِ تاریکی برخواهند گرفت.»

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> «مرا مأمور ساخته‌اند تا بگویم که حقیقتِ گران‌بهایِ مخصوصِ این زمان، هرچه بیشتر و روشن‌تر بر اذهانِ بشری گشوده می‌شود. به‌گونه‌ای ویژه، مردان و زنان باید از جسمِ مسیح بخورند و خونِ او را بنوشند. فهم و ادراک رشد و تکامل خواهد یافت، زیرا حقیقت قابلیّتِ گسترشِ پیوسته را دارد. پدیدآورندۀ الهیِ حقیقت، با کسانی که در پیِ شناختِ او پیش می‌روند، به مشارکتی هرچه نزدیک‌تر و نزدیک‌تر درخواهد آمد. چون قومِ خدا کلامِ او را همچون نانِ آسمان دریافت کنند، خواهند دانست که طلوعِ او چون صبح مهیّا شده است. ایشان قوّتِ روحانی خواهند یافت، همان‌گونه که بدن، هنگامی که خوراک خورده می‌شود، قوّتِ جسمانی می‌یابد.»

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> «ما نقشهٔ خداوند را در بیرون آوردن بنی‌اسرائیل از بندگیِ مصر، و هدایت ایشان از میان بیابان به کنعان، حتی به نیمه نیز درنمی‌یابیم.»

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> «چون پرتوهای الهیِ تابان از انجیل را گرد می‌آوریم، بصیرتی روشن‌تر نسبت به نظام یهودی خواهیم یافت، و قدردانی‌ای عمیق‌تر از حقایق مهم آن به دست خواهیم آورد. کاوش ما در حقیقت هنوز کامل نیست. ما تنها چند پرتو نور را گرد آورده‌ایم. آنان که هر روزه شاگردانِ کلام نیستند، مسائلِ نظام یهودی را حل نخواهند کرد. آنان حقایقی را که به‌وسیلهٔ خدمتِ هیکل تعلیم داده شده است، درک نخواهند نمود. کار خدا به‌سبب فهمی دنیوی از نقشهٔ عظیم او بازداشته می‌شود. حیات آینده، معنای قوانینی را که مسیح، در حالی که در ستون ابر مستور بود، به قوم خود عطا کرد، آشکار خواهد ساخت.» Spalding and Magan, 305, 306.

Back to Articles