Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و هفتاد و سه

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

سایہ‌های پاپائیت: “ہٹلر کے پوپ” کے پسِ پردہ اثر و رسوخ اور عزائم سے پردہ اُٹھانا

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

در کتابی با عنوان *پاپ هیتلر*، نویسنده، جان کورنول، روایت پاپ آینده‌ای را که در زمانی که هیتلر بر آلمان حکم می‌راند سلطنت کرد، با پدربزرگ او و پاپ پیوس نهم آغاز می‌کند؛ کسانی که از شهر رم رانده شدند. هنگامی که پیوس نهم، در هیئت یک راهبه، از شهر رم گریخت، تنها مردی که با خود برد، پدربزرگ همان پاپ آینده بود. کورنول به رابطهٔ نزدیک این دو مرد می‌پردازد، و سپس نشان می‌دهد که چگونه پدر آن پاپ آینده نیز با مرکز قدرت کلیسای کاتولیک مرتبط بود. بدین‌سان، او محیط اجتماعی، سیاسی و مذهبیِ تاریخ را از زمان پیوس نهم تا خلال جنگ جهانی دوم مشخص می‌سازد. این مرور تاریخی به‌غایت آموزنده است.

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> “پاپائی دعویٰ میں ایک اور قدم اُس وقت اٹھایا گیا جب گیارھویں صدی میں پوپ گریگوری ہفتم نے رومی کلیسیا کے کامل ہونے کا اعلان کیا۔ اُن تجاویز میں سے جو اُس نے پیش کیں، ایک یہ تھی کہ کلیسیا نہ کبھی خطا پر گئی ہے اور نہ، نوشتہ جات کے مطابق، کبھی خطا پر جائے گی۔ لیکن اِس دعوے کے ساتھ کلامِ مقدس سے کوئی ثبوت پیش نہ کیے گئے۔ اُس متکبر پونٹف نے شہنشاہوں کو معزول کرنے کا اختیار بھی اپنے لیے دعویٰ کیا، اور یہ اعلان کیا کہ جو کوئی فیصلہ وہ صادر کرے اُسے کوئی شخص منسوخ نہیں کر سکتا، بلکہ یہ اُس کا حقِ مخصوص ہے کہ سب دوسروں کے فیصلوں کو منسوخ کرے۔”

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> «نمونه‌ای چشمگیر از منش استبدادیِ این مدافعِ عصمت، در رفتار او با امپراتور آلمان، هنری چهارم، نمایان شد. چون این پادشاه جسارت کرده بود که اقتدار پاپ را نادیده بگیرد، تکفیر و از سلطنت خلع‌شده اعلام گردید. هنری که از ترک‌گفتن و تهدیدهای شاهزادگانِ خود ــ که به‌موجب فرمان پاپی به شورش علیه او تشویق شده بودند ــ به وحشت افتاده بود، ضرورتِ آشتی‌کردن با روم را احساس کرد. او همراه با همسرش و خادمی وفادار، در میانهٔ زمستان از آلپ گذشت تا در برابر پاپ خود را فروتن سازد. چون به قلعه‌ای رسید که گریگوری بدان پناه برده بود، بی‌آنکه محافظانش همراهش باشند، به حیاطی بیرونی هدایت شد، و در آنجا، در سرمای سخت زمستان، با سرِ برهنه و پاهای برهنه و در جامه‌ای محقر، در انتظار اجازهٔ پاپ برای حضور در پیشگاه او ایستاد. پونتیف تا زمانی که او سه روز تمام در حال روزه و اعتراف باقی نماند، تنزل نفرمود که او را عفو کند. حتی آن‌گاه نیز فقط به این شرط بود که امپراتور پیش از آنکه نشانه‌های سلطنت را از سر گیرد یا قدرت پادشاهی را اعمال کند، در انتظار تأیید پاپ بماند. و گریگوری، سرمست از پیروزی خویش، به خود می‌بالید که وظیفهٔ اوست غرور پادشاهان را فروکوبد.» جدال عظیم، 57.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

گریگوری هفتم «طرفدارِ عصمت‌ناپذیری» بود، اما این ادعای مضحک تا زمان پیوس نهم، که آن دعوی نابخردانه را در شورای اول واتیکان به‌صورت آموزه‌ای رسمی و تثبیت‌شده درآورد، به‌عنوان تعلیمی رسمی (دُگما) اعلام نشد. این آموزه در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۸۷۰ تصویب شد؛ درست صد و پنجاه سال، به روز، پیش از نخستین نومیدیِ صد و چهل و چهار هزار نفر.

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

آنچه در تاریخ آموزنده است این است که هنگامی که پیوس نهم نخستین شورای واتیکان را سازمان داد و آموزۀ عصمت از خطا را به اجرا گذاشت، انگیزۀ او از نفرتش نسبت به آنچه «مدرنیسم» نامیده می‌شد سرچشمه می‌گرفت. این امر بر این اندیشه استوار نبود که پاپ در هنگام تعریف آموزه‌های کتاب‌مقدسی نمی‌تواند مرتکب هیچ خطایی شود؛ بلکه دفاعی بود از مخالفت دستگاه پاپی با نفوذی که انقلاب فرانسه پدید آورده بود. این اقدام متوجه چیزی بود که سرانجام به نام کمونیسم شناخته شد.

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

انقلاب فرانسه دگرگونی‌ای بنیادین در ساختار حاکمیت ملت‌های اروپا پدید آورد، همراه با خصومتی ویژه نسبت به آن نظام سلطنتی که همان پاپیّت است. این شورش جمهوری‌خواهانه‌ای ایتالیایی بود که پیوس نهم و مرد دست راست او را موقتاً از روم بیرون رانده بود. «مدرنیسم» که در فلسفه‌های گوناگونی که از انقلاب فرانسه پدید آمدند نمایندگی می‌شد، دشمنِ سرسختِ پیوس نهم بود، و آموزهٔ عصمت او برای تثبیت هر ادعایی طرح شده بود که پاپ در برابر اندیشه‌های مدرنیستیِ برخاسته از انقلاب فرانسه مطرح می‌کرد.

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل، مشخص می‌سازد که در سال ۱۷۹۸، پادشاه جنوب (فرانسهٔ بی‌خدا) زخمِ مهلک را بر پادشاه شمال (پاپیّت) وارد ساخت.

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

تعلیمِ عصمتِ پیوس نہم، دانی ایل باب گیارہ کی آیت چالیس میں مذکور جنگ سے مربوط تھی، اور 1869 کے آخری حصے سے لے کر اگلے سال تک پیوس نہم نے پہلی ویٹیکن کونسل، جو ویٹیکن اول کے نام سے معروف ہے، اس غرض سے منعقد کی کہ اس امر کی توثیق کی جائے کہ پوپ کاتھولکیت کا سربراہ ہے، اور کاتھولکیت تمام کلیسیاؤں کی سربراہ ہے، جیسا کہ سنہ 533 میں جسٹینین کے فرمان میں اعلان کیا گیا تھا۔

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

شورای دوم واتیکان، که با نام واتیکان دوم نیز شناخته می‌شود، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ برگزار شد. این رویدادی سرنوشت‌ساز در تاریخ کلیسای کاتولیک بود و یکی از مهم‌ترین شوراهای جامع کلیسایی در دوران معاصر به‌شمار می‌رفت. این شورا به رهبری پاپ یوحنّا بیست‌وسوم تشکیل شد و پس از درگذشت یوحنّا بیست‌وسوم در سال ۱۹۶۳، در دوران پاپی پاپ پل ششم ادامه یافت. مهم است که تفاوت متمایز میان این دو شورا را تشخیص دهیم.

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

نخستین شورا برای تثبیت آنچه «اولویت» پاپ خوانده می‌شود برگزار شد؛ بدین معنا که پاپ حاکم، معلم و شبانِ اعلیِ کلیساست و مسئولیت حفظ و تفسیر تعالیم ایمان را بر عهده دارد. اقتدار او در تعریف جزم‌ها، صدور احکام تعلیمی، و اعلام نظرهای مقتدرانه درباره امور ایمان و اخلاق تجلی می‌یافت؛ امری که به عصمت پاپی شناخته می‌شود. این امر همچنین شامل اقتدار قضاییِ پاپ بر کلیسای جهانی است، از جمله اختیار انتصاب اسقفان، تنظیم آیین‌های مقدس، و اداره ساختار اجرایی کلیسا.

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

دومین شورا قرار بود کلیسا را به سوی نهادی وحدت‌گرا سوق دهد. این شوراها از حیث مواضع، مستقیماً در تقابل با یکدیگر بودند. شورای نخستِ محافظه‌کار، به‌وسیلهٔ شورای دومِ لیبرال نقض شد. آن دو جناح به‌اندازهٔ شب و روز با یکدیگر متفاوت بودند، و نبوتی که به سه راز فاطیما نسبت داده می‌شود، جنگی داخلی را شناسایی می‌کند که این دو شورا به‌نحو شایسته‌ای نمایندهٔ آن هستند.

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

پیشگویی، گروهی را که بر تقدمِ نمایانده‌شده به‌وسیلهٔ پیوس نهم پای می‌فشارند، با آنچه از آن یا به «پاپِ سفید»، یا «پاپِ نیک»، یا «اسقفِ نیک» تعبیر می‌شود، معرفی می‌کند؛ و گروهِ دیگر، که با واتیکان دوم مرتبط‌اند، به‌وسیلهٔ «پاپِ سیاه»، یا «پاپِ بد»، یا «اسقفِ بد» نمایانده می‌شوند. مناقشهٔ این دو مفهومِ سیاسی، هنگامی به تصویر کشیده می‌شود که از زیارتگاهِ معجزهٔ فاطیما در فاطیما، پرتغال، بازدید می‌کنید. هنگام ورود، گذرگاه در میانِ تندیسِ یک پاپِ سیاه در یک سو و یک پاپِ سفید در سوی دیگر قرار گرفته است.

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

ازاین‌رو، این امر بخشی از میراثِ آن مرد می‌شود که سرانجام به آنچه کتاب از آن به‌عنوان «پاپِ هیتلر» یاد می‌کند بدل خواهد شد؛ مردی که ریشه‌هایش در کشاکش میان مدرنیسم (پادشاه جنوب) و برتریِ پاپی (پادشاه شمال) درهم‌تنیده است.

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

باید دانسته شود که نویسندهٔ کتابی که اکنون در دست بررسی داریم، کاتولیکی خوش‌اعتبار بود، و مقصود اعلام‌شدهٔ او از نگارش این کتاب آن بود که بر این ادعا روشنی افکند که پاپی که در خلال جنگ جهانی دوم سلطنت می‌کرد، از هیتلر، نازی‌ها حمایت کرده بود، یا در هولوکاست علیه یهودیان و دیگران هرگونه تقصیری بر عهده داشت. هنگامی که کورنول به پدربزرگ پیوس دوازدهم می‌پردازد، همان مرد دست راست که شورای واتیکان اول را سامان داد، تاریخِ کشاکش میان پادشاهان جنوب و شمال در همان تاریخ به اجرا درمی‌آید. هنگامی که انقلاب «جمهوری‌خواهی» به ایتالیا رسید، ایتالیایی‌ها برای حدود یک سال، پیوس نهم را از شهر روم بیرون راندند، و از آن زمان به بعد، حتی پس از بازگشت او، تمام آنچه پاپیّت هرگز در مالکیت داشته است، همان یکصد و ده جریب بوده که به نام شهر واتیکان شناخته می‌شود.

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

تنها راهی که او اصلاً توانست به واتیکان بازگردد، با یاری نیروهای فرانسوی و وامی از خاندان روتشیلد، بانکداران یهودی بدنام، بود. برای درک سنجیدهٔ همدستی پاپی در هولوکاستِ دوران جنگ جهانی دوم، آگاهی‌ای پایه‌ای از نگرش اروپا نسبت به یهودیان از زمان مصلوب شدن مسیح لازم است. این کتاب مطرح می‌کند که یهودستیزی و نژادپرستی دو نگرش متفاوت‌اند، و ادعا می‌کند که نفرت هیتلر از یهودیان ماهیتی نژادی داشت، زیرا هیتلر یهودیان را در مرتبه‌ای فروتر از انسان می‌دانست؛ حال آنکه یهودستیزی عبارت بود از نفرت از یهودیان بدان سبب که خدا را کشتند. خواه این دو یکی و همان باشند، و خواه در واقع میان آن دو تمایزی وجود داشته باشد، واقعیتِ محنت یهودیان شایستهٔ فهمیدن است.

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

برای نمونه، در آمریکای امروز اگر واژهٔ «گتو» به‌کار رود، بیشتر مردم می‌پندارند که این واژه تعریفِ بخش فقیر و فرسودهٔ شهر است. اما اصطلاح «گتو» در اصل به بخشی از یک شهر، به‌ویژه در ونیزِ ایتالیا، اطلاق می‌شد که یهودیان در طی قرون وسطی ناگزیر بودند در آن سکونت کنند. نخستین گتو در ونیز در سال 1516 تأسیس شد، هنگامی که جمهوری ونیز یهودیان را به ناحیه‌ای معیّن از شهر، که به «geto nuovo» (ریخته‌گریِ جدید) شناخته می‌شد، محدود کرد؛ و آن ناحیه سرانجام به نام گتو معروف شد.

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

در اروپا در سراسر قرون وسطی، یهودیان از نظر محل سکونت خود و نیز حرفه‌هایی که اجازهٔ اشتغال به آن‌ها را داشتند، با محدودیت روبه‌رو بودند. این محدودیت‌ها بر پایهٔ تعریف کهنِ یهودستیزی استوار بود؛ تعریفی که به این باور اشاره داشت که یهودیان خدا را کشته‌اند و همهٔ مشکلات بعدی‌شان را نیز به‌واسطهٔ اعمال خود بر خویشتن وارد ساخته‌اند.

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

در قرون وسطی، این سنتی استوار برقرار بود که مسیحیان نمی‌توانستند پول قرض دهند یا در برابر وام، بهره دریافت کنند. یهودیان از این محدودیت مستثنا بودند، و قرض‌دادن پول به یکی از مشاغلی بدل شد که یهودیان مجاز به انجام آن بودند. بانکداران یهودی، مانند خاندان روچیلد، در پاسخ به محدودیت‌های قانونیِ مربوط به مشاغلی که اجازه داشتند به آن بپردازند، به صرّافان و قرض‌دهندگان پول تبدیل شدند. هنگامی که پیوس نهم برای بازگشت به واتیکان به منابع مالی نیاز داشت، ناخرسندیِ ناشی از آنکه دیگر بر شهر روم فرمان نمی‌راند، با نیاز او به رجوع به یهودیان برای پول دوچندان شد.

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

پیش از آنکه پیوس نهم از روم رانده شود، به نظر می‌رسید که در یکی از دو اردوگاه دربارهٔ یهودیان و نسبت کلیسا با یهودیان قرار دارد. این دو اردوگاه عبارت بودند از: کسانی که بر این باور بودند یهودیان، هر چه بر سرشان بیاید، صرفاً همان چیزی را می‌یابند که سزاوار آنند؛ و اردوگاه دیگر که گرایش داشت اندکی رحمت نسبت به یهودیان نشان دهد. هنگامی که پیوس نهم، پس از رانده شدن، به واتیکان بازگشت، آن رحمتی که گاه پیش از تبعید خود اظهار کرده بود، دیگر هرگز اظهار نشد. پیش از تبعیدش، او محلهٔ یهودیان در شهر روم را تعطیل کرده بود؛ و پس از بازگشتش، آن محله را دوباره برقرار ساخت و برای جبران زیان‌های مالی خود، مالیاتی بر یهودیان وضع کرد.

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

دست راستِ پاپ پیوس نهم، مارچ‌آنتونیو پاچلّی، پدربزرگِ پاپِ هیتلر، بود. او وکیلی بود که به طبقه‌ای ویژه از وکلایی تعلق داشت که از دستگاه پاپی حمایت می‌کردند. پسر او نیز به همان طبقه ممتازِ وکلا پیوست، و همچنین نوه‌اش، که سرانجام همان پاپِ هیتلر شد. پس از آنکه کتاب تاریخِ پدربزرگِ اوژنیو پاچلّی، پدرش، و دوران جوانی و تحصیلات او را مرور می‌کند، به جایگاهی می‌پردازد که پاچلّی، هنگامی که کار خود را برای دستگاه پاپی آغاز کرد، بر عهده گرفت. او به‌عنوان وکیلی که از نسلِ وکلای ممتازِ پاپی بود، برای ریاستِ بخشی برگزیده شد که در قراردادها تخصص داشت؛ قراردادهایی که «کونکوردات» نامیده می‌شوند. در سال ۱۹۰۱، پاچلّی به دفترِ دبیرخانه دولتیِ پاپی وارد شد.

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

پاچلّی به‌منزلهٔ فرستاده به سوی ملت‌ها درآمد. از منظر نبوی، پاچلّی به نقطهٔ تماس قانونی‌ای بدل شد که زناکاری پادشاهان زمین با پاپیّت را به کمال رسانید. در سال ۱۹۰۳، پیوس دهم به مقام پاپی تاج‌گذاری شد. او بی‌درنگ حمله به «زهر فکری» را که «نسبی‌گرایی و شکاکیت» را پدید می‌آورد آغاز کرد. مردی که تلاش پیوس دهم را برای ریشه‌کن ساختن «مدرنیسم» اداره می‌کرد، اومبرتو بنینی بود که در همان دفتری با پاچلّی کار می‌کرد. بنینی روزی دربارهٔ گروهی از مورخان طراز اول جهان اظهار داشت که آنان مردانی هستند که برایشان «تاریخ چیزی جز تلاشی پیوسته و نومیدانه برای استفراغ کردن نیست. برای این‌گونه انسان فقط یک درمان وجود دارد: تفتیش عقاید!» از نظر بنینی، مورخی که هرگونه همدلی با اندیشه‌هایی که از انقلاب فرانسه برخاسته بود ابراز می‌داشت، باید اعدام می‌شد.

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

به‌طور رسمی، بنیگنی وزارت تبلیغات برای پاپیّت را اداره می‌کرد؛ اما به‌طور غیررسمی، او همچنین یک شبکهٔ مخفیِ جاسوسی را نیز هدایت می‌نمود که برای شناسایی هر کاتولیکی طراحی شده بود که نسبت به «مدرنیسم» ــ که از پادشاه جنوب منشأ گرفته بود ــ هرگونه همدلی داشت. سرانجام، در سال ۱۹۱۰، کار او به صدور دستورالعملی انجامید که کارکنان پاپیّت را ملزم می‌ساخت سوگندی یاد کنند که «سوگند ضدّمدرنیستی» نامیده می‌شد. این سوگند هنوز هم به قوّت خود باقی است. برای آن‌که در واتیکان به کار گماشته شوید، باید به دشمنی با اندیشه‌های مدرنیستی ــ که امروز آن‌ها را اندیشه‌های کمونیستی می‌نامیم ــ سوگند یاد کنید.

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

در خلاصهٔ کتاب کرونول، بر صفحهٔ آستر چنین آمده است: «در نخستین دههٔ قرن، پاچلی، به‌عنوان وکیلی جوان و درخشان در واتیکان، به شکل‌دادنِ ایدئولوژیِ قدرتی پاپی بی‌سابقه یاری رساند؛ در خلال دههٔ ۱۹۲۰، او با زیرکی و باج‌گیری برای تحمیل قدرت در آلمان بهره جست. در سال ۱۹۳۳، هیتلر به شریکِ مذاکراتیِ کاملِ او بدل شد و کنکورداتی برقرار گردید که در ازای کناره‌گیریِ کاتولیک‌ها از کنش اجتماعی و سیاسی، امتیازات دینی و آموزشی به کلیسای کاتولیک اعطا می‌کرد. این واگذاریِ «داوطلبانه»ٔ کاتولیسیسمِ سیاسی، که از روم تحمیل شد، صعود نازیسم را تسهیل کرد.»

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

در نشست هیئت دولت در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۳۳، آدولف هیتلر در همان ماه نظر خود را چنین ابراز کرد که توافقی که پاچلی با نازی‌ها منعقد ساخته و برای آلمان فراهم آورده بود، «حوزه‌ای از اعتماد … در مبارزهٔ در حال تکوین علیه یهودیت بین‌المللی» پدید آورده است.

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

کتاب کورنول از سوی کاتولیک‌هایی که از پذیرش شواهدی سرباز می‌زدند مبنی بر این‌که پاچلی عامل اصلیِ توان‌یافتن هیتلر برای به قدرت رسیدن بود، به‌خوبی پذیرفته نشد، زیرا آلمان دارای اکثریتی کاتولیک بود. پاچلی توافقی منعقد کرده بود که از سال ۱۹۳۳ به بعد، مؤسسهٔ انتشاراتی کاتولیک، خبرگزاری‌های کاتولیک و مدارس کاتولیک را از گفتن هر چیزی دربارهٔ جهت‌گیری هیتلر بازمی‌داشت. این کتاب گرایش آشکارِ ضدیهودیِ پاچلی را پی می‌گیرد؛ کسی که پس از آن، در خلال جنگ جهانی دوم، پاپ شد. دست‌کم سه نکته را می‌توان بر پایهٔ منابع تاریخیِ بسیار معتبر از این کتاب اثبات کرد.

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

نخستین، جنگ پادشاه شمال و پادشاه جنوب است، چنان‌که در فصل یازدهم دانیال به تصویر کشیده شده است. در آن جنگ، دشمنان عبارت‌اند از کاتولیسیزم در برابر الحاد، پاپ در برابر کمونیزم. نکتهٔ دیگر این است که پاپ در خلال جنگ جهانی دوم، نازیسم را همچون ارتش نیابتی خود بر ضد الحاد به کار گرفت، همان‌گونه که در سال ۱۹۸۹ از پروتستانتیزم مرتد به‌عنوان ارتش نیابتی خود بر ضد الحاد اتحاد جماهیر شوروی استفاده کرد. این کتاب همچنین ساختار نبوتیِ درونی و بیرونی را که به‌وسیلهٔ پیام‌های شیطانیِ صادرشده از معجزهٔ فاطمه بازنمایی شده است، مشخص می‌سازد.

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

جنگِ مرزیِ رافیا، که در آیات یازده و دوازدهِ دانیال یازده بازنمایی شده است، نمایانگر جنگِ مرزی‌ای است که اکنون در اوکراین در جریان است. جنگِ باستانی، جنگی داغ بود؛ دومی، دومین جنگِ نیابتی است، که در آن سپاه‌های نیابتی در رویاروییِ مرگبار درگیرند. رافیا جنگِ مرزی را جنگی میان پادشاهِ شمال و پادشاهِ جنوب معرفی می‌کند، اما نبوت تعلیم می‌دهد که تا زمانِ قانونِ یکشنبه که به‌زودی فرا می‌رسد، فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده شده است، ایزابل در سامره است، و هیرودیا از جشنِ تولدِ هیرودس گذشت. این سه شاهد دربارهٔ نقشِ پادشاهِ شمال در این تاریخِ کنونی چنین گواهی می‌دهند که او در پسِ صحنه نخ‌ها را می‌کشد. جنگ‌های داغ، جنگ‌های نیابتی، و جنگ‌های سردی که در حالی رخ می‌دهند که او به فراموشی سپرده شده است، به‌وسیلهٔ سپاه‌های نیابتیِ او به انجام می‌رسند.

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

روسیه پادشاه جنوب است، و اکنون درگیر جنگی مرزی است که جهانی‌گرایانِ جهانِ غرب، عمدتاً دموکرات‌های مترقی و جمهوری‌خواهانِ رینو (Republican In Name Only) در ایالات متحده، آن را تأمین مالی می‌کنند. هنگامی که در آیهٔ چهلِ دانیال یازده، ایالات متحده به‌مثابهٔ ارتش نیابتیِ پادشاه شمال بازنمایی می‌شود، دو ویژگی نبویِ آن قدرت نظامی و توان مالی است. ایالات متحده همان کاری را در اوکراین به انجام می‌رساند که در ۱۹۸۹ انجام داد: یاری رساندن به پاپ بر ضد روسیه؛ و ارتش نیابتیِ حاضر در میدان، که از اوکراین دفاع می‌کند، چنان آکنده از حامیان نازی است که حتی رسانه‌های جریان اصلی نیز نمی‌توانند آن را انکار کنند. روم اکنون همان ارتش‌های نیابتی را به کار می‌گیرد که در جنگِ گرمِ موسوم به جنگ جهانی دوم، و نیز در ۱۹۸۹، برای جنگیدن بر ضد روسیه به کار گرفت. این کتاب را بخوانید: پاپِ هیتلر، تاریخ پنهان پیوس دوازدهم.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> «به همین‌سان، هنگامی که خدا می‌خواست تاریخ کلیسا را برای عصرهای آینده بر یوحنای محبوب آشکار سازد، با مکشوف ساختنِ «کسی شبیه پسر انسان» که در میان شمعدان‌ها گام می‌زد—و آن شمعدان‌ها نماد هفت کلیسا بودند—به او اطمینانی از علاقه و مراقبتِ نجات‌دهنده نسبت به قوم خود بخشید. در حالی که به یوحنا آخرین کشمکش‌های عظیم کلیسا با قدرت‌های زمینی نشان داده می‌شد، به او نیز اجازت داده شد تا پیروزی نهایی و رهایی وفاداران را مشاهده کند. او دید که کلیسا به نبردی مرگبار با وحش و تصویر او کشانده شده است، و پرستش آن وحش به بهای مرگ تحمیل می‌شود. اما چون فراتر از دود و هیاهوی جنگ نگریست، گروهی را بر کوه صهیون با بره دید که به جای نشانِ وحش، «نام پدرش بر پیشانی‌های ایشان نوشته شده بود.» و بار دیگر دید «آنانی را که بر وحش، و بر تصویرش، و بر نشانش، و بر عدد نامش غلبه یافته بودند، بر دریای شیشه‌ای ایستاده، چنگ‌های خدا را در دست داشتند» و سرود موسی و بره را می‌سراییدند.»

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> “ਇਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਸਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੱਗੇ ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੇਗਾ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਿਆਇਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਮਦ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ: ‘ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਸੁਣੋਗੇ।’ ‘ਕੌਮ ਕੌਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਠੇਗਾ; ਅਤੇ ਥਾਂ ਥਾਂ ਕੱਲ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੂਚਾਲ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਸਭ ਪੀੜਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹਨ।’ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਸਮੇਂ ਅੰਸ਼ਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਸਿੱਧਾ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਹੈ।”

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> «ما بر آستانۀ رویدادهای عظیم و خطیر ایستاده‌ایم. نبوت به‌سرعت در حال تحقق است. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دوره‌ای در برابر ما گشوده خواهد شد که برای همۀ زندگان سرشار از اهمیتی سهمگین خواهد بود. مناقشات گذشته از نو زنده خواهند شد؛ مناقشات تازه‌ای نیز پدید خواهند آمد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به وقوع پیوندد، هنوز حتی به خواب کسی نیز نیامده است. شیطان از طریق عوامل انسانی در کار است. آنان که می‌کوشند قانون اساسی را تغییر دهند و قانونی برای الزام رعایت یکشنبه به تصویب برسانند، به‌ندرت درمی‌یابند که نتیجۀ آن چه خواهد بود. بحرانی درست بر ما فرود می‌آید.»

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> “परमेश्वर के सेवकों को इस महान संकट में अपने ऊपर भरोसा नहीं रखना है। यशायाह, यहेजकेल, और यूहन्ना को दिए गए दर्शनों में हम देखते हैं कि स्वर्ग का पृथ्वी पर घटित होने वाली घटनाओं के साथ कितना घनिष्ठ संबंध है, और जो उसके प्रति निष्ठावान हैं उनके लिए परमेश्वर की चिंता कितनी महान है। संसार बिना किसी शासक के नहीं है। आने वाली घटनाओं की रूपरेखा प्रभु के हाथ में है। स्वर्ग की महिमा ने राष्ट्रों की नियति, तथा अपनी कलीसिया के हितों को भी, अपने ही अधीन ले रखा है।” टेस्टिमोनीज़, खंड 5, 752, 753.

Back to Articles