Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Three

کتاب یوئیل و کلیسای لاادکیّه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم - شمارهٔ سه

A Vineyard of Red Wine

یک تاکستانِ شرابِ سرخ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended the previous article with the question, “With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost?”

ما مقالۀ پیشین را با این پرسش به پایان رساندیم: «با در نظر داشتن این مفاهیم، ممکن است این سؤال مطرح شود که چگونه در ۱۱/۹ کتاب یوئیل همان پیامی شد که پطرس در پنتیکاست بدان اشاره کرد؟»

Peter was identifying that Joel was being fulfilled on the day of Pentecost, which is a point in time marking the end of the Pentecostal season. In the Pentecostal season there was a manifestation of the Holy Spirit at the beginning, and then a greater manifestation of the Holy Spirit at the end. By faith understanding that both the Bible and Spirit of Prophecy apply Joel to the time of the latter rain we may know that the book of Joel became present truth at 9/11; and that every element of the book will speak directly of the prophetic history beginning at 9/11 on through to and including the seven last plagues, which Joel identifies as the “day of the Lord.”

پطرس مشخص می‌ساخت که یوئیل در روز پنتیکاست به انجام می‌رسید؛ و آن روز نقطه‌ای زمانی بود که پایان فصل پنتیکاست را نشان می‌داد. در فصل پنتیکاست، در آغاز، ظهوری از روح‌القدس وجود داشت، و سپس در پایان، ظهوری بزرگ‌تر از روح‌القدس. با درکِ ایمانیِ این حقیقت که هم کتاب‌مقدس و هم روح نبوت، یوئیل را بر زمان باران آخر منطبق می‌سازند، می‌توانیم بدانیم که کتاب یوئیل در 9/11 به حقیقت حاضر بدل شد؛ و اینکه هر جزء این کتاب مستقیماً از تاریخ نبوی‌ای سخن خواهد گفت که از 9/11 آغاز می‌شود و تا هفت بلای آخر، و از جمله آن، امتداد می‌یابد؛ همان چیزی که یوئیل آن را «روز خداوند» می‌نامد.

As typified by 1888, on 9/11 the presentation of the Laodicean message became present testing truth. Isaiah typifies that same message in chapter fifty-eight with the trumpet voice showing God’s people their transgressions. The “day” when Isaiah begins sounding his voice like a trumpet is the same day he sings the song of the vineyard.

چنان‌که سال ۱۸۸۸ به‌صورت نمادین نشان می‌دهد، در ۱۱ سپتامبر ارائهٔ پیام لائودیکیه به حقیقتِ آزمون‌کنندهٔ حاضر بدل شد. اشعیا در باب پنجاه‌وهشت همان پیام را به‌صورت نمادین مجسم می‌سازد، آنجا که صدای شیپورگونه، تعدیاتِ قوم خدا را به ایشان نشان می‌دهد. آن «روز»ی که اشعیا در آن آغاز می‌کند تا صدای خود را مانند شیپور بلند سازد، همان روزی است که سرودِ تاکستان را می‌سراید.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:2–6.

> در آن روز برای او بسرایید: «تاکستانی از شراب سرخ.» من، یهوه، نگهبان آن هستم؛ هر لحظه آن را آب می‌دهم؛ مبادا کسی به آن آسیبی رساند، شب و روز از آن پاسداری می‌کنم. غضب در من نیست؛ کیست که خارها و خس‌ها را در جنگ به ضدّ من برپا کند؟ از میانشان خواهم گذشت؛ همگی را با هم خواهم سوزانید. یا بگذار به قوّت من چنگ زند، تا با من صلح کند؛ و با من صلح خواهد کرد. او سبب خواهد شد که آنان که از یعقوب‌اند ریشه بدوانند؛ اسرائیل شکوفه خواهد آورد و جوانه خواهد زد، و روی جهان را از میوه پر خواهد ساخت. اشعیا 27:2–6

Modern spiritual “Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit” during the period of the latter rain, for the early rain cause the budding and blossoming of a plant, and the latter rain produces the fruit. When the buildings of New York came down on 9/11 the mighty angel of Revelation eighteen descended and the latter rain began to sprinkle. At that time God’s watchmen were to blow the trumpet to the Laodicean church. Isaiah’s message identifying the sins of God’s people is also the song of the vineyard of red wine. The first chapter of Joel is that very message.

اسرائیلِ روحانیِ معاصر در دورانِ بارانِ آخر «شکوفه خواهد آورد و جوانه خواهد زد، و رویِ جهان را از میوه پر خواهد ساخت»، زیرا بارانِ اول سببِ جوانه زدن و شکوفا شدنِ گیاه می‌گردد، و بارانِ آخر میوه را پدید می‌آورد. هنگامی که ساختمان‌های نیویورک در ۱۱ سپتامبر فرو ریختند، فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه هجده فرود آمد و بارانِ آخر آغاز به باریدن کرد. در آن زمان، دیده‌بانانِ خدا می‌بایست برای کلیسای لائودیکیه کرنا را بنوازند. پیامِ اشعیا که گناهانِ قومِ خدا را مشخص می‌سازد، همان سرودِ تاکستانِ شرابِ سرخ نیز هست. بابِ نخستِ یوئیل همان عینِ آن پیام است.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

> کلامِ خداوند که بر یوئیل، پسرِ فَتُوئیل، نازل شد.

> Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

> این را بشنوید، ای پیران، و گوش فرا دهید، ای جمیع ساکنان زمین. آیا این در روزهای شما واقع شده است، یا حتی در روزهای پدرانتان؟ آن را به فرزندان خود بازگویید، و فرزندانتان به فرزندان خویش، و فرزندان ایشان به نسلی دیگر.

> That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

> آنچه را ملخِ بی‌بال باقی گذاشته بود، ملخ خورده است؛ و آنچه را ملخ باقی گذاشته بود، کرمِ برگ‌خوار خورده است؛ و آنچه را کرمِ برگ‌خوار باقی گذاشته بود، کرمِ پیله‌ساز خورده است.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth.

> بیدار شوید، ای مستان، و گریه کنید؛ و نوحه سر دهید، ای همهٔ باده‌نوشان، به سبب شرابِ تازه؛ زیرا از دهان شما بریده شده است.

> For a nation is come up upon my land, strong, and without number, whose teeth are the teeth of a lion, and he hath the cheek teeth of a great lion. He hath laid my vine waste, and barked my fig tree: he hath made it clean bare, and cast it away; the branches thereof are made white. Lament like a virgin girded with sackcloth for the husband of her youth. The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth.

> زیرا قومی بر سرزمین من برآمده است، نیرومند و بی‌شمار، که دندان‌هایش دندان‌های شیر است، و نیش‌هایش نیش‌های شیر ژیان. تاکستان مرا ویران ساخته، و درخت انجیر مرا پوست کنده است؛ آن را یکسره عریان کرده و فرو افکنده است؛ شاخه‌های آن سفید گشته‌اند. مانند دوشیزه‌ای که برای شوهر جوانی خویش پلاس بر کمر بسته است، نوحه کن. هدیهٔ آردی و هدیهٔ ریختنی از خانهٔ خداوند منقطع شده است؛ کاهنان، خادمان خداوند، ماتم می‌گیرند. کشتزار تباه شده، زمین سوگوار است؛ زیرا غله تباه شده است؛ شیرهٔ تازه خشکیده، و روغن از رمق افتاده است.

> Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.

> شرمنده شوید، ای برزگران؛ شیون کنید، ای تاکبانان، برای گندم و برای جو؛ زیرا محصولِ کشتزار نابود شده است. تاک خشکیده است و درخت انجیر پژمرده؛ درخت انار و نیز درخت خرما و درخت سیب، بلکه همهٔ درختان صحرا، خشک شده‌اند؛ زیرا شادی از پسران آدم پژمرده و زایل گشته است.

> Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down; for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.

> کمر ببندید و ماتم کنید، ای کاهنان؛ شیون نمایید، ای خادمانِ مذبح؛ بیایید، ای خادمانِ خدای من، تمام شب را در پلاس بخوابید، زیرا هدیهٔ آردی و هدیهٔ ریختنی از خانهٔ خدای شما بازداشته شده است. روزه‌ای را تقدیس کنید، مجمعی مقدس فراخوانید، مشایخ و همهٔ ساکنانِ زمین را به خانهٔ یهوه، خدای خود، گرد آورید و نزد یهوه فریاد برآورید: آه از آن روز! زیرا روزِ یهوه نزدیک است، و همچون هلاکتی از جانبِ قادرِ مطلق خواهد آمد. آیا خوراک در برابر چشمانِ ما قطع نشده است، و نیز شادی و سرور از خانهٔ خدای ما؟ بذر زیر کلوخه‌های خود پوسیده است، انبارها ویران شده‌اند، مخزن‌ها فرو ریخته‌اند؛ زیرا غله خشک شده است. چهارپایان چگونه ناله می‌کنند! گله‌های گاوان سرگردان‌اند، زیرا مرتعی ندارند؛ آری، گله‌های گوسفندان نیز هلاک شده‌اند.

> O Lord, to thee will I cry: for the fire hath devoured the pastures of the wilderness, and the flame hath burned all the trees of the field. The beasts of the field cry also unto thee: for the rivers of waters are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness. Joel 1:1–20.

> ای خداوند، نزد تو فریاد برمی‌آورم؛ زیرا آتش چراگاه‌های بیابان را بلعیده است، و شعله همهٔ درختان صحرا را سوزانده است. جانوران صحرا نیز نزد تو ناله می‌کنند؛ زیرا نهرهای آب خشکیده‌اند، و آتش چراگاه‌های بیابان را بلعیده است. یوئیل ۱:۱–۲۰.

The first chapter of Joel is addressing the destruction of God’s vineyard. Isaiah establishes “that day” as the day when the latter rain begins, for the plants on that day begin to blossom and bud. The fact that Isaiah informs us that God’s people will “take root,” “blossom and bud” and fill the earth with “fruit” is illustrating a progressive history of three steps. A plant takes “root” in the ground. To “take root” therefore means to stand upon the ground, which is the ground floor or the foundation. Those who “come out of Jacob” “take root” and then they are called “Israel.” Those who come out of the Laodicean experience are then called Philadelphians, though to retain that experience requires victory in a testing process that ends at the Sunday law.

پہلا بابِ یوئیل خدا کے انگورستان کی تباہی سے خطاب کرتا ہے۔ یسعیاہ “اُس دن” کو اُس دن کے طور پر قائم کرتا ہے جب اخیر کی بارش شروع ہوتی ہے، کیونکہ اُس دن پودے شگوفہ نکالنا اور کلی لانا شروع کرتے ہیں۔ یہ حقیقت کہ یسعیاہ ہمیں بتاتا ہے کہ خدا کے لوگ “جڑ پکڑیں گے،” “شگوفہ نکالیں گے اور کلی لائیں گے،” اور “پھل” سے زمین کو بھر دیں گے، تین مراحل پر مشتمل ایک تدریجی تاریخ کی تصویر پیش کرتی ہے۔ ایک پودا زمین میں “جڑ” پکڑتا ہے۔ پس “جڑ پکڑنا” کا مطلب زمین پر قائم ہونا ہے، اور یہی زیریں منزل یا بنیاد ہے۔ جو “یعقوب میں سے نکلتے ہیں” وہ “جڑ پکڑتے ہیں،” اور پھر وہ “اسرائیل” کہلاتے ہیں۔ جو لوگ لاؤدیکیائی تجربہ سے نکلتے ہیں، وہ پھر فِلَدَلفیائی کہلاتے ہیں، اگرچہ اُس تجربہ کو برقرار رکھنے کے لیے آزمائش کے ایک عمل میں فتح درکار ہے جو سنڈے لا پر ختم ہوتا ہے۔

The prophetic relationship of Jacob, (the supplanter) and Israel, (the overcomer) is identifying that at 9/11 those who “take root” by returning to the foundations, there and then enter into a covenant relationship. Prophetically a change of name is a symbol of a covenant, as represented by Abram to Abraham, Sarai to Sarah, Jacob to Israel and others. In the verse those who returned to the old foundational truths at 9/11 entered into a covenant relationship as the rain began to produce blossoms and buds. At the Sunday law the whole world will be filled with “fruit” as the rain is then poured out without measure.

رابطهٔ نبویِ یعقوب، (غاصب) و اسرائیل، (غالب) نشان می‌دهد که در ۹/۱۱، آنانی که با بازگشت به بنیادها «ریشه می‌دوانند»، در همان‌جا و در همان زمان وارد رابطه‌ای عهدی می‌شوند. از نظر نبوی، تغییر نام، نمادِ یک عهد است؛ چنان‌که در اَبرام به ابراهیم، سارای به ساره، یعقوب به اسرائیل و دیگران نمایان شده است. در این آیه، کسانی که در ۹/۱۱ به حقایق بنیادینِ کهن بازگشتند، هنگامی که باران آغاز به پدید آوردن شکوفه‌ها و غنچه‌ها کرد، وارد رابطه‌ای عهدی شدند. در زمان قانون یک‌شنبه، تمامی جهان از «میوه» پُر خواهد شد، زیرا در آن هنگام باران بی‌حد و اندازه فرو ریخته می‌شود.

Isaiah must agree with Isaiah, and of course all the other prophets, but Isaiah is to lift up his voice like a trumpet and show Laodicean Seventh-day Adventists their sins in the context of the song of the vineyard. That song was sung by Jesus in the parable of the vineyard. The vineyard caused him to weep as He for the last time before the cross looked out over Jerusalem; knowing ancient Israel had reached the end of their probationary period and were being passed by as God’s covenant people. Simultaneously Christ was entering into a covenant with a people who would bring forth the appropriate fruits from God’s vineyard. Whether the vineyard story of Joshua at the beginning or of Jesus at the end those who became the new covenant people typified the one hundred and forty-four thousand.

اشعیا باید با اشعیا و البته با همهٔ دیگر انبیا موافق باشد؛ اما اشعیا باید آواز خویش را همچون کَرِّنایی بلند سازد و گناهان ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه را در چارچوب سرودِ تاکستان به ایشان بنمایاند. آن سرود را عیسی در مَثَلِ تاکستان خواند. تاکستان او را به گریه آورد، آنگاه که وی برای آخرین بار پیش از صلیب بر اورشلیم نگریست؛ زیرا می‌دانست که اسرائیلِ باستان به پایانِ زمانِ آزمایشِ خویش رسیده و به‌عنوان قومِ عهدِ خدا کنار گذاشته می‌شود. هم‌زمان، مسیح با قومی که می‌بایست میوه‌های شایسته را از تاکستانِ خدا به بار آورند، به عهد درمی‌آمد. چه در روایتِ تاکستانِ یوشع در آغاز و چه در روایتِ عیسی در پایان، آنان که قومِ عهدِ جدید شدند، نمونهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر بودند.

Christ spoke of Isaiah’s vineyard prophecy, as does Sister White.

مسیح از نبوتِ تاکستانِ اشعیا سخن گفت، همان‌گونه که خواهر وایت نیز چنین می‌کند.

> “The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ Object Lessons, 296.

> «مَثَلِ تاکستان تنها بر قوم یهود انطباق ندارد. این مَثَل برای ما نیز درسی دربردارد. کلیسا در این نسل از سوی خدا به امتیازات و برکات عظیمی مزیّن شده است، و او انتظار ثمرات متناسب را دارد.» *Christ’s Object Lessons*، 296.

It is instructive to read the passage which leads to the last statement from the Spirit of Prophecy.

خواندن بخشی که به آخرین بیانِ «روح نبوت» می‌انجامد، آموزنده است.

> “Chapter 23—The Lord’s Vineyard

> «فصل 23—د خدای د انګورو باغ»

> “The Jewish Nation

> «قومِ یہود»

> “The parable of the two sons was followed by the parable of the vineyard. In the one, Christ had set before the Jewish teachers the importance of obedience. In the other, He pointed to the rich blessings bestowed upon Israel, and in these showed God’s claim to their obedience. He set before them the glory of God’s purpose, which through obedience they might have fulfilled. Withdrawing the veil from the future, He showed how, by failure to fulfill His purpose, the whole nation was forfeiting His blessing, and bringing ruin upon itself.

> تمثیلِ دو پسر کے بعد تاکستان کا تمثیل بیان کیا گیا۔ پہلے میں، مسیح نے یہودی معلّموں کے سامنے فرمانبرداری کی اہمیت رکھی تھی۔ دوسرے میں، اُس نے اُن پُربرکت نعمتوں کی طرف اشارہ کیا جو اسرائیل پر نازل کی گئی تھیں، اور انہی میں اُس نے خدا کے اُن سے فرمانبرداری کے حق کو ظاہر کیا۔ اُس نے اُن کے سامنے خدا کے مقصد کی جلالت رکھی، جسے وہ فرمانبرداری کے وسیلہ سے پورا کر سکتے تھے۔ مستقبل سے پردہ ہٹا کر اُس نے دکھایا کہ اُس کے مقصد کو پورا کرنے میں ناکامی کے سبب پوری قوم اُس کی برکت سے محروم ہو رہی تھی اور اپنے اوپر تباہی لا رہی تھی۔

> “‘There was a certain householder,’ Christ said, ‘which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country.’

> «مسیح فرمود: «صاحب‌خانه‌ای بود که تاکستانی غرس کرد، و گرداگرد آن حصاری کشید، و در آن چرخُشتِ شراب کند، و برجی بنا نهاد، و آن را به باغبانان واگذاشت، و به سرزمینی دور سفر کرد.»»

> “A description of this vineyard is given by the prophet Isaiah: ‘Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching His vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill; and He fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein; and He looked that it should bring forth grapes.’ Isaiah 5:1, 2.

> توصیف این تاکستان را نبیِّ خدا، اشعیا، چنین بیان می‌کند: «اکنون برای محبوب خود سرودی خواهم سرایید، سرودِ محبوبم دربارهٔ تاکستان او. محبوب من در تپّه‌ای بسیار حاصل‌خیز تاکستانی داشت؛ و آن را حصار کشید، و سنگ‌هایش را بیرون آورد، و آن را به بهترین مو کاشت، و در میانش برجی بنا کرد، و نیز در آن چرخُشت ساخت؛ و انتظار داشت که انگور بیاورد.» اشعیا ۵:۱، ۲.

> “The husbandman chooses a piece of land from the wilderness; he fences, clears, and tills it, and plants it with choice vines, expecting a rich harvest. This plot of ground, in its superiority to the uncultivated waste, he expects to do him honor by showing the results of his care and toil in its cultivation. So God had chosen a people from the world to be trained and educated by Christ. The prophet says, ‘The vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah His pleasant plant.’ Isaiah 5:7. Upon this people God had bestowed great privileges, blessing them richly from His abundant goodness. He looked for them to honor Him by yielding fruit. They were to reveal the principles of His kingdom. In the midst of a fallen, wicked world they were to represent the character of God.

> «دهقان قطعه‌ای زمین را از بیابان برمی‌گزیند؛ آن را حصار می‌کشد، پاکسازی و شخم می‌زند، و با تاک‌های برگزیده می‌کارد، در انتظار محصولی پربار. او از این قطعه زمین، به سبب برتری‌اش نسبت به آن برهوتِ کِشت‌نشده، انتظار دارد که با آشکار ساختن نتایج مراقبت و رنج او در کشت آن، برایش مایه افتخار گردد. همچنین خدا قومی را از جهان برگزیده بود تا به‌وسیلهٔ مسیح تربیت و تعلیم یابند. نبی می‌گوید: «تاکستان یهوهٔ صبایوت خاندان اسرائیل است، و مردان یهودا نهالِ محبوب او.» اشعیا ۵:۷. خدا بر این قوم امتیازهای عظیم ارزانی داشته بود و آنان را از نیکوییِ فراوان خویش به‌غایت برکت داده بود. او انتظار داشت که با بار آوردنِ میوه، او را حرمت نهند. آنان می‌بایست اصول ملکوت او را آشکار سازند. در میان جهانی سقوط‌کرده و شریر، آنان می‌بایست نمایندهٔ شخصیت خدا باشند.»

> “As the Lord’s vineyard they were to produce fruit altogether different from that of the heathen nations. These idolatrous peoples had given themselves up to work wickedness. Violence and crime, greed, oppression, and the most corrupt practices, were indulged without restraint. Iniquity, degradation, and misery were the fruits of the corrupt tree. In marked contrast was to be the fruit borne on the vine of God’s planting.

> «به‌عنوان تاکستان خداوند، ایشان می‌بایست ثمری به‌کلی متفاوت از ثمرِ امت‌های بت‌پرست پدید آورند. این اقوامِ بت‌پرست، خود را به ارتکاب شرارت سپرده بودند. خشونت و جنایت، حرص، ستم، و فاسدترین اعمال، بی‌هیچ مهاری روا داشته می‌شد. بی‌عدالتی، انحطاط، و تیره‌بختی، ثمراتِ آن درختِ فاسد بود. در تقابلی آشکار، ثمری که بر تاکِ غرسِ خدا می‌رویید، می‌بایست از این‌گونه باشد.»

> “It was the privilege of the Jewish nation to represent the character of God as it had been revealed to Moses. In answer to the prayer of Moses, ‘Show me Thy glory,’ the Lord promised, ‘I will make all My goodness pass before thee.’ Exodus 33:18, 19. ‘And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, the Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin.’ Exodus 34:6, 7. This was the fruit that God desired from His people. In the purity of their characters, in the holiness of their lives, in their mercy and loving-kindness and compassion, they were to show that ‘the law of the Lord is perfect, converting the soul.’ Psalm 19:7.

> «یہودی قوم کے لیے یہ شرف تھا کہ وہ خدا کے اُس کردار کی نمائندگی کرے جیسا کہ وہ موسیٰ پر ظاہر کیا گیا تھا۔ موسیٰ کی اس دعا کے جواب میں، “مجھے اپنا جلال دکھا،” خداوند نے وعدہ فرمایا، “میں اپنی ساری نیکی تیرے سامنے سے گزاروں گا۔” خروج 33:18، 19۔ “اور خداوند اُس کے سامنے سے گزرا، اور ندا کی، خداوند، خداوند خدا، رحیم اور کریم، قہر کرنے میں دھیما، اور شفقت اور وفاداری سے معمور، ہزاروں پر رحمت رکھنے والا، بدکاری اور سرکشی اور گناہ کو معاف کرنے والا۔” خروج 34:6، 7۔ یہی وہ پھل تھا جو خدا اپنی قوم سے چاہتا تھا۔ اُن کے کردار کی پاکیزگی میں، اُن کی زندگی کی قدوسیت میں، اُن کی رحمت اور محبت آمیز مہربانی اور شفقت میں، اُنہیں یہ ظاہر کرنا تھا کہ “خداوند کی شریعت کامل ہے، جو جان کو بحال کرتی ہے۔” زبور 19:7۔»

> “Through the Jewish nation it was God’s purpose to impart rich blessings to all peoples. Through Israel the way was to be prepared for the diffusion of His light to the whole world. The nations of the world, through following corrupt practices, had lost the knowledge of God. Yet in His mercy God did not blot them out of existence. He purposed to give them opportunity for becoming acquainted with Him through His church. He designed that the principles revealed through His people should be the means of restoring the moral image of God in man.

> «از طریق قوم یهود، مقصود خدا این بود که برکات فراوان را به همهٔ اقوام ارزانی دارد. از طریق اسرائیل، راه می‌بایست برای انتشار نور او به سراسر جهان آماده گردد. امت‌های جهان، بر اثر پیروی از اعمال فاسد، معرفت خدا را از دست داده بودند. با این همه، خدا در رحمت خود آنان را از صفحهٔ وجود محو نکرد. او قصد داشت از طریق کلیسای خود به آنان فرصت دهد تا با او آشنا شوند. او مقرر فرموده بود که اصولی که از طریق قوم او مکشوف شده‌اند، وسیلهٔ بازگردانیدن صورت اخلاقی خدا در انسان باشند.»

> “It was for the accomplishment of this purpose that God called Abraham out from his idolatrous kindred and bade him dwell in the land of Canaan. ‘I will make of thee a great nation,’ He said, ‘and I will bless thee, and make thy name great; and thou shalt be a blessing.’ Genesis 12:2.

> «برای تحقق این مقصود بود که خدا ابراهیم را از میان خویشاوندان بت‌پرستش فراخواند و او را فرمان داد که در سرزمین کنعان ساکن شود. او فرمود: «و از تو امتی عظیم پدید خواهم آورد، و تو را برکت خواهم داد، و نام تو را بزرگ خواهم ساخت؛ و تو برکت خواهی بود.» پیدایش ۱۲:۲.»

> “The descendants of Abraham, Jacob and his posterity, were brought down to Egypt that in the midst of that great and wicked nation they might reveal the principles of God’s kingdom. The integrity of Joseph and his wonderful work in preserving the lives of the whole Egyptian people were a representation of the life of Christ. Moses and many others were witnesses for God.

> «نسلِ ابراہیم، یعنی یعقوب اور اُس کی ذریت، مصر میں اس لیے اُتاری گئی کہ اُس عظیم اور شریر قوم کے درمیان وہ خدا کی بادشاہی کے اصولوں کو ظاہر کریں۔ یوسف کی راست‌بازی اور تمام اہلِ مصر کی جانیں بچانے میں اُس کا حیرت‌انگیز کارنامہ، مسیح کی زندگی کی ایک تمثیل تھا۔ موسیٰ اور بہت سے دوسرے خدا کے گواہ تھے۔

> “In bringing forth Israel from Egypt, the Lord again manifested His power and His mercy. His wonderful works in their deliverance from bondage and His dealings with them in their travels through the wilderness were not for their benefit alone. These were to be as an object lesson to the surrounding nations. The Lord revealed Himself as a God above all human authority and greatness. The signs and wonders He wrought in behalf of His people showed His power over nature and over the greatest of those who worshiped nature. God went through the proud land of Egypt as He will go through the earth in the last days. With fire and tempest, earthquake and death, the great I AM redeemed His people. He took them out of the land of bondage. He led them through the ‘great and terrible wilderness, wherein were fiery serpents, and scorpions, and drought.’ Deuteronomy 8:15. He brought them forth water out of ‘the rock of flint,’ and fed them with ‘the corn of heaven.’ Psalm 78:24. ‘For,’ said Moses, ‘the Lord’s portion is His people; Jacob is the lot of His inheritance. He found him in a desert land, and in the waste howling wilderness; He led him about, He instructed him, He kept him as the apple of His eye. As an eagle stirreth up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings, taketh them, beareth them on her wings: so the Lord alone did lead him, and there was no strange God with him.’ Deuteronomy 32:9–12. Thus He brought them unto Himself, that they might dwell as under the shadow of the Most High.

> “اسرائیل را از مصر بیرون آوردن، خداوند بار دیگر قدرت و رحمت خویش را آشکار ساخت. اعمال شگفت‌انگیز او در رهایی ایشان از بندگی و رفتارهایش با آنان در سفرشان در بیابان، تنها برای منفعت خود ایشان نبود. اینها می‌بایست برای ملت‌های پیرامون، درسی عینی باشد. خداوند خویشتن را چون خدایی برتر از هر اقتدار و عظمت بشری مکشوف ساخت. آیات و معجزاتی که او به سود قوم خویش به‌عمل آورد، قدرت او را بر طبیعت و بر بزرگ‌ترینِ آنان که طبیعت را می‌پرستیدند، نشان داد. خدا از میان سرزمین متکبر مصر عبور کرد، چنان‌که در ایام آخر از میان جهان عبور خواهد کرد. با آتش و طوفان، زلزله و مرگ، آن «هستمِ» عظیم قوم خویش را رهایی بخشید. او ایشان را از سرزمین بندگی بیرون آورد. آنان را از میان «آن بیابان بزرگ و هولناک، که در آن مارهای آتشین و کژدم‌ها و خشکی بود» هدایت کرد. تثنیه 8:15. او برای ایشان از «صخرهٔ خارا» آب بیرون آورد، و ایشان را با «غلهٔ آسمان» خوراک داد. مزمور 78:24. «زیرا»، موسی گفت، «نصیب خداوند قوم اوست؛ یعقوب بهرهٔ میراث اوست. او را در زمین بیابانی یافت، و در قفرِ ویرانِ زوزه‌کش؛ او را احاطه کرد، او را تعلیم داد، او را چون مردمک چشم خویش نگاه داشت. چنان‌که عقاب آشیانهٔ خود را برمی‌انگیزاند، بر جوجه‌های خویش بال می‌گشاید، بال‌های خود را می‌گستراند، آنها را برمی‌گیرد، و بر پرهای خویش حمل می‌کند: همچنین خداوند به‌تنهایی او را هدایت کرد، و هیچ خدای بیگانه‌ای با او نبود.» تثنیه 32:9–12. بدین‌سان ایشان را نزد خود آورد، تا در سایهٔ حضرتِ اعلی ساکن شوند.

> “Christ was the leader of the children of Israel in their wilderness wanderings. Enshrouded in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, He led and guided them. He preserved them from the perils of the wilderness, He brought them into the land of promise, and in the sight of all the nations that acknowledged not God He established Israel as His own chosen possession, the Lord’s vineyard.

> «مسیح در سرگردانی‌های بنی‌اسرائیل در بیابان، پیشوای آنان بود. او که در ستون ابر در روز و ستون آتش در شب پوشیده بود، آنان را رهبری و هدایت می‌کرد. ایشان را از خطرهای بیابان محفوظ داشت، آنان را به سرزمین موعود درآورد، و در برابر دیدگان همهٔ امت‌هایی که خدا را به رسمیت نمی‌شناختند، اسرائیل را به‌عنوان ملک برگزیدهٔ خویش، یعنی تاکستان خداوند، برقرار ساخت.»

> “To this people were committed the oracles of God. They were hedged about by the precepts of His law, the everlasting principles of truth, justice, and purity. Obedience to these principles was to be their protection, for it would save them from destroying themselves by sinful practices. And as the tower in the vineyard, God placed in the midst of the land His holy temple.

> «به این قوم، اقوال خدا سپرده شده بود. آنان به وسیلهٔ احکام شریعت او، یعنی اصول جاودانیِ حقیقت، عدالت و طهارت، محصور و محفوظ گردیده بودند. اطاعت از این اصول می‌بایست حافظ ایشان باشد، زیرا آنان را از آن‌که با اعمال گناه‌آلود خویشتن را هلاک سازند، نجات می‌داد. و خدا، همچون برجی در تاکستان، هیکل مقدس خود را در میان آن سرزمین قرار داد.»

> “Christ was their instructor. As He had been with them in the wilderness, so He was still to be their teacher and guide. In the tabernacle and the temple His glory dwelt in the holy shekinah above the mercy seat. In their behalf He constantly manifested the riches of His love and patience.

> «مسیح آموزگار آنان بود. همان‌گونه که در بیابان با ایشان بود، همچنان نیز می‌بایست معلم و راهنمای آنان باشد. در خیمهٔ اجتماع و در معبد، جلال او در شکیناهِ مقدس، بر فراز مسندِ رحمت، ساکن بود. او به‌خاطر ایشان پیوسته غنای محبت و شکیبایی خویش را آشکار می‌ساخت.»

> “God desired to make of His people Israel a praise and a glory. Every spiritual advantage was given them. God withheld from them nothing favorable to the formation of character that would make them representatives of Himself.

> خدا خواست از قوم خود، اسرائیل، ستایش و جلالی پدید آورد. هر امتیاز روحانی به ایشان عطا شد. خدا هیچ چیز سودمندی را که برای شکل‌گیری شخصیتی لازم بود تا آنان را نمایندگان خود سازد، از ایشان دریغ نکرد.

> “Their obedience to the law of God would make them marvels of prosperity before the nations of the world. He who could give them wisdom and skill in all cunning work would continue to be their teacher, and would ennoble and elevate them through obedience to His laws. If obedient, they would be preserved from the diseases that afflicted other nations, and would be blessed with vigor of intellect. The glory of God, His majesty and power, were to be revealed in all their prosperity. They were to be a kingdom of priests and princes. God furnished them with every facility for becoming the greatest nation on the earth.

> اطاعت ایشان از شریعت خدا آنان را در نظر امت‌های جهان به شگفتیِ کامیابی بدل می‌ساخت. او که می‌توانست به ایشان حکمت و مهارت در هر کارِ ظریف ببخشد، همچنان آموزگار ایشان می‌بود و به‌واسطۀ اطاعت از قوانین خویش آنان را سرافراز و تعالی می‌بخشید. اگر مطیع می‌بودند، از بیماری‌هایی که سایر امت‌ها را مبتلا می‌ساخت، محفوظ می‌ماندند و به نیروی عقلانی برکت می‌یافتند. جلال خدا، عظمت و قدرت او، می‌بایست در همۀ کامیابی ایشان آشکار گردد. آنان می‌بایست مملکتی از کاهنان و سروران باشند. خدا هر وسیله‌ای را برای آنکه ایشان بزرگ‌ترین ملت بر روی زمین گردند، برایشان فراهم ساخته بود.

> “In the most definite manner Christ through Moses had set before them God’s purpose, and had made plain the terms of their prosperity. ‘Thou art an holy people unto the Lord thy God,’ He said; ‘the Lord thy God hath chosen thee to be a special people unto Himself, above all people that are upon the face of the earth…. Know therefore that the Lord thy God, He is God, the faithful God, which keepeth covenant and mercy with them that love Him and keep His commandments to a thousand generations…. Thou shalt therefore keep the commandments, and the statutes, and the judgments, which I command thee this day, to do them. Wherefore it shall come to pass, if ye hearken to these judgments, and keep, and do them, that the Lord thy God shall keep unto thee the covenant and the mercy which He sware unto thy fathers; and He will love thee, and bless thee, and multiply thee: He will also bless the fruit of thy womb, and the fruit of thy land, thy corn, and thy wine, and thine oil, the increase of thy kine, and the flocks of thy sheep, in the land which He sware unto thy fathers to give thee. Thou shalt be blessed above all people…. And the Lord will take away from thee all sickness, and will put none of the evil diseases of Egypt, which thou knowest, upon thee.’ Deuteronomy 7:6, 9, 11–15.

> «Քրիստոսը, Մովսեսի միջոցով, ամենայն հստակությամբ նրանց առաջ դրել էր Աստծու նպատակը և պարզորոշ հայտնել էր նրանց բարգավաճման պայմանները։ «Դու քո Տեր Աստծու համար սուրբ ժողովուրդ ես,— ասաց Նա,— քո Տեր Աստվածը քեզ ընտրել է, որպեսզի լինես Իր համար սեփական ժողովուրդ՝ երկրի երեսի վրա եղող բոլոր ժողովուրդներից առավել.... Ուրեմն իմացիր, որ քո Տեր Աստվածը Աստված է՝ հավատարիմ Աստվածը, որ ուխտն ու ողորմությունը պահում է Իրեն սիրողների և Իր պատվիրանները պահողների հանդեպ՝ մինչև հազար սերունդ.... Արդ, պիտի պահես այն պատվիրանները, կանոններն ու դատաստանները, որ ես այսօր պատվիրում եմ քեզ, որպեսզի կատարես դրանք։ Եվ կլինի, եթե լսեք այս դատաստաններին, պահեք և կատարեք դրանք, ապա քո Տեր Աստվածը քեզ համար պիտի պահի այն ուխտն ու ողորմությունը, որ երդվել էր քո հայրերին. և Նա պիտի սիրի քեզ, օրհնի քեզ և բազմացնի քեզ. Նա պիտի օրհնի նաև քո որովայնի պտուղը և քո երկրի պտուղը՝ քո հացահատիկը, քո գինին և քո յուղը, քո խոշոր անասունների ծնունդը և քո ոչխարների հոտերը, այն երկրում, որ երդվել էր քո հայրերին՝ քեզ տալու համար։ Դու պիտի օրհնված լինես բոլոր ժողովուրդներից առավել.... Եվ Տերը քեզանից պիտի հեռացնի ամեն հիվանդություն և Եգիպտոսի այն չար ախտերից, որ գիտես, ոչ մեկը քեզ վրա չի դնի»։ Բ Օրինաց 7:6, 9, 11–15։

> “If they would keep His commandments, God promised to give them the finest of the wheat, and bring them honey out of the rock. With long life would He satisfy them, and show them His salvation.

> «اگر احکام او را نگاه می‌داشتند، خدا وعده داد که ایشان را از بهترین گندم سیر کند، و از صخره برایشان عسل بیرون آورد. ایشان را به عمر دراز سیر می‌ساخت، و نجات خویش را به آنان نشان می‌داد.»

> “Through disobedience to God, Adam and Eve had lost Eden, and because of sin the whole earth was cursed. But if God’s people followed His instruction, their land would be restored to fertility and beauty. God Himself gave them directions in regard to the culture of the soil, and they were to co-operate with Him in its restoration. Thus the whole land, under God’s control, would become an object lesson of spiritual truth. As in obedience to His natural laws the earth should produce its treasures, so in obedience to His moral law the hearts of the people were to reflect the attributes of His character. Even the heathen would recognize the superiority of those who served and worshiped the living God.

> «Әйсаға мойынсұнбау арқылы Адам мен Хауа Едемнен айырылды, ал күнәнің салдарынан бүкіл жер қарғысқа ұшырады. Бірақ егер Құдай халқы Оның нұсқауына ерсе, олардың жері қайтадан құнарлылық пен көркемдікке ие болар еді. Топырақты өңдеуге қатысты нұсқауларды оларға Құдай Өзі берді, әрі олар оны қалпына келтіру ісінде Онымен бірлесе әрекет етуге тиіс еді. Осылайша Құдайдың басқаруындағы бүкіл жер рухани ақиқаттың көрнекі тағылымына айналар еді. Жер Оның табиғи заңдарына мойынсұнып, өз қазыналарын бергені сияқты, халықтың жүректері де Оның моральдық заңына мойынсұну арқылы Оның мінез-құлқының қасиеттерін бейнелеуге тиіс еді. Тіпті пұтқа табынушылардың өзі тірі Құдайға қызмет етіп, Оған ғибадат ететіндердің артықшылығын мойындайтын еді.»

> “‘Behold,’ said Moses, ‘I have taught you statutes and judgments, even as the Lord my God commanded me, that ye should do so in the land whither ye go to possess it. Keep therefore and do them; for this is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, which shall hear all these statutes, and say, Surely this great nation is a wise and understanding people. For what nation is there so great, who hath God so nigh unto them, as the Lord our God is in all things that we call upon Him for? And what nation is there so great, that hath statutes and judgments so righteous as all this law, which I set before you this day?’ Deuteronomy 4:5–8.

> «بنگرید،» موسی گفت، «من فرایض و احکام را به شما تعلیم داده‌ام، چنان‌که یهوه خدایم مرا امر فرمود، تا در زمینی که برای تصرف آن بدانجا می‌روید، به همان‌گونه عمل کنید. پس آنها را نگاه دارید و به‌جا آورید؛ زیرا این است حکمت و فهم شما در نظر قوم‌ها، که چون همهٔ این فرایض را بشنوند، خواهند گفت: به‌راستی این قوم عظیم، قومی حکیم و صاحب‌فهم است. زیرا کدام قوم است به این عظمت که خدا به ایشان چنین نزدیک باشد، چنان‌که یهوه خدای ما در هر چیزی که او را برای آن می‌خوانیم، به ما نزدیک است؟ و کدام قوم است به این عظمت که فرایض و احکامی چنین عادلانه داشته باشد، مانند تمامی این شریعت که امروز پیش روی شما می‌نهم؟» تثنیه ۴:۵–۸.

> “The children of Israel were to occupy all the territory which God appointed them. Those nations that rejected the worship and service of the true God were to be dispossessed. But it was God’s purpose that by the revelation of His character through Israel men should be drawn unto Him. To all the world the gospel invitation was to be given. Through the teaching of the sacrificial service Christ was to be uplifted before the nations, and all who would look unto Him should live. All who, like Rahab the Canaanite, and Ruth the Moabitess, turned from idolatry to the worship of the true God, were to unite themselves with His chosen people. As the numbers of Israel increased they were to enlarge their borders, until their kingdom should embrace the world.

> «بنی‌اسرائیل می‌بایست تمامی سرزمینی را که خدا برای ایشان تعیین کرده بود، متصرف شوند. آن امت‌هایی که عبادت و خدمتِ خدای حقیقی را رد می‌کردند، می‌بایست از ملک خویش بیرون رانده شوند. اما مقصود خدا این بود که به‌واسطهٔ آشکار شدن سیرت او از طریق اسرائیل، مردمان به سوی او جذب شوند. دعوت انجیل می‌بایست به تمامی جهان داده شود. از طریق تعلیماتِ خدمتِ قربانی، مسیح می‌بایست در برابر امت‌ها سرافراز گردد، و هر که به او بنگرد، زنده بماند. همهٔ کسانی که، همچون راحابِ کنعانی و روتِ موآبی، از بت‌پرستی به پرستشِ خدای حقیقی بازمی‌گشتند، می‌بایست خود را با قومِ برگزیدهٔ او متحد سازند. و چون شمار اسرائیل افزایش می‌یافت، می‌بایست حدود خویش را گسترش دهند، تا آنکه پادشاهی ایشان جهان را در بر گیرد.»

> “God desired to bring all peoples under His merciful rule. He desired that the earth should be filled with joy and peace. He created man for happiness, and He longs to fill human hearts with the peace of heaven. He desires that the families below shall be a symbol of the great family above.

> خدا خواست همهٔ قوم‌ها را زیر فرمانروایی رحیمانهٔ خویش درآورد. او خواست که زمین از شادی و سلامتی آکنده گردد. انسان را برای سعادت آفرید، و مشتاق است دل‌های آدمیان را از آرامش آسمان سرشار سازد. او می‌خواهد که خانواده‌های زمینی نمادی از آن خانوادهٔ عظیم آسمانی باشند.

> “But Israel did not fulfill God’s purpose. The Lord declared, ‘I had planted thee a noble vine, wholly a right seed: how then art thou turned into the degenerate plant of a strange vine unto Me?’ Jeremiah 2:21. ‘Israel is an empty vine, he bringeth forth fruit unto himself.’ Hosea 10:1. ‘And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt Me and My vineyard. What could have been done more to My vineyard, that I have not done in it? Wherefore when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to My vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: and I will lay it waste; it shall not be pruned nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For … He looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry.’ Isaiah 5:3–7.

> «اما اسرائیل مقصود خدا را به‌جا نیاورد. خداوند اعلام فرمود: “تو را همچون تاکی برگزیده، از تخمی سراسر درست، غرس کرده بودم؛ پس چگونه برای من به شاخه‌های فاسدِ تاکی بیگانه مبدل شده‌ای؟” ارمیا 2:21. “اسرائیل تاکی تهی است؛ برای خویشتن ثمر می‌آورد.” هوشع 10:1. “و الآن، ای ساکنان اورشلیم و ای مردان یهودا، تمنا دارم میان من و تاکستانم داوری کنید. دیگر چه می‌بایست برای تاکستانم بشود که در آن نکرده‌ام؟ پس چرا هنگامی که انتظار داشتم انگور بیاورد، انگورِ وحشی آورد؟ و اکنون بیایید، به شما خواهم گفت با تاکستانم چه خواهم کرد: حصار آن را برخواهم داشت و خورده خواهد شد؛ دیوارش را فرو خواهم ریخت و پایمال خواهد گردید؛ و آن را ویران خواهم ساخت؛ نه هرس خواهد شد و نه بیل‌زنی؛ بلکه خارها و خَس‌ها در آن خواهند رویید؛ و به ابرها نیز فرمان خواهم داد که بر آن باران نبارند. زیرا… او عدالت را انتظار می‌کشید، اما اینک ظلم؛ و پارسایی را، اما اینک فریاد.” اشعیا 5:3–7.»

> “The Lord had through Moses set before His people the result of unfaithfulness. By refusing to keep His covenant, they would cut themselves off from the life of God, and His blessing could not come upon them. ‘Beware,’ said Moses, ‘that thou forget not the Lord thy God, in not keeping His commandments, and His judgments, and His statutes, which I command thee this day: lest when thou hast eaten and art full, and hast built goodly houses, and dwelt therein; and when thy herds and thy flocks multiply, and thy silver and thy gold is multiplied, and all that thou hast is multiplied; then thine heart be lifted up, and thou forget the Lord thy God…. And thou say in thine heart, My power and the might of mine hand hath gotten me this wealth…. And it shall be, if thou do at all forget the Lord thy God, and walk after other gods, and serve them, and worship them, I testify against you this day that ye shall surely perish. As the nations which the Lord destroyeth before your face, so shall ye perish; because ye would not be obedient unto the voice of the Lord your God.’ Deuteronomy 8:11–14, 17, 19, 20.

> خداوند به‌واسطهٔ موسی، فرجامِ بی‌وفایی را پیش روی قوم خویش نهاده بود. اگر از نگاه داشتن عهد او سر باز می‌زدند، خویشتن را از حیاتِ خدا جدا می‌ساختند، و برکت او نمی‌توانست بر ایشان قرار گیرد. موسی گفت: «برحذر باش که یهوه، خدای خود را، از یاد نبری، به این‌که اوامر و احکام و فرایض او را که من امروز به تو امر می‌کنم، نگاه نداری؛ مبادا هنگامی که خورده و سیر شوی، و خانه‌های نیکو بنا کرده، در آن‌ها ساکن گردی؛ و هنگامی که رمه‌ها و گله‌هایت افزون شود، و نقره و طلایت بسیار گردد، و هرآنچه داری فزونی یابد؛ آنگاه دلت مغرور شود، و یهوه، خدای خود را از یاد ببری…. و در دل خود بگویی: قوت من و توان دست من این دولت را برایم فراهم آورده است…. و اگر یهوه، خدای خود را به‌کلی فراموش کنی، و در پی خدایان دیگر روان شوی، و ایشان را عبادت کرده، سجده نمایی، امروز بر شما شهادت می‌دهم که البته هلاک خواهید شد. همچون امت‌هایی که یهوه از پیش روی شما نابود می‌سازد، شما نیز هلاک خواهید شد؛ زیرا آواز یهوه، خدای خود را اطاعت ننمودید.» تثنیه 8:11–14، 17، 19، 20.

> “The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

> این هشدار از سوی قوم یهود مورد توجه قرار نگرفت. آنان خدا را فراموش کردند و امتیاز والای خود را به‌عنوان نمایندگان او از نظر دور داشتند. برکاتی که دریافت کرده بودند، هیچ برکتی به جهان نرسانید. آنان همهٔ مزایای خود را برای جلال‌بخشیِ خویش به کار گرفتند. خدا را از خدمتی که از ایشان می‌طلبید محروم ساختند، و هم‌نوعان خود را نیز از رهبری دینی و نمونه‌ای مقدس محروم کردند. آنان، همچون ساکنان جهانِ پیش از طوفان، هر خیال دل‌های شریر خود را پی گرفتند. بدین‌سان، امور مقدس را به صورت تمسخرآمیز جلوه دادند و گفتند: «هیکل خداوند، هیکل خداوند، هیکل خداوند این است» (ارمیا ۷:۴)، و در همان حال، شخصیت خدا را به‌نادرستی معرفی می‌کردند، نام او را بی‌حرمت می‌ساختند، و مقدس او را آلوده می‌کردند.

> “The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.

> “کاشت‌کارانی که بر تاکستانِ خداوند گمارده شده بودند، به امانتِ سپرده‌شده به ایشان وفادار نماندند. کاهنان و معلّمان، آموزگارانِ امینِ قوم نبودند. آنان نیکویی و رحمتِ خدا و نیز حقّ او را بر محبت و خدمتِ ایشان، همواره در برابرشان نگاه نداشتند. این کاشت‌کاران در پیِ جلالِ خویش بودند. می‌خواستند ثمراتِ تاکستان را به خود اختصاص دهند. کوششِ ایشان بر این بود که توجه و تکریم را به سوی خود جلب کنند.”

> “The guilt of these leaders in Israel was not like the guilt of the ordinary sinner. These men stood under the most solemn obligation to God. They had pledged themselves to teach a ‘Thus saith the Lord’ and to bring strict obedience into their practical life. Instead of doing this they were perverting the Scriptures. They laid heavy burdens upon men, enforcing ceremonies that reached to every step in life. The people lived in continual unrest, for they could not fulfill the requirements laid down by the rabbis. As they saw the impossibility of keeping man-made commandments, they became careless in regard to the commandments of God.

> “گناه این رهبران در اسرائیل همانند گناه گناهکار عادی نبود. این مردان در برابر خدا تحت خطیرترین تعهد قرار داشتند. ایشان خود را متعهد ساخته بودند که «چنین می‌گوید خداوند» را تعلیم دهند و اطاعتِ سخت‌گیرانه را در زندگی عملی خویش جاری سازند. اما به جای این کار، کتب مقدس را تحریف می‌کردند. آنان بارهای سنگین بر دوش مردم می‌نهادند و مراسمی را تحمیل می‌کردند که به هر گام از زندگی امتداد می‌یافت. مردم در بی‌قراریِ دائمی به سر می‌بردند، زیرا نمی‌توانستند الزامات مقررِ ربیان را به‌جا آورند. هنگامی که ناممکن بودنِ نگاه داشتنِ احکامِ ساختهٔ بشر را می‌دیدند، نسبت به احکام خدا بی‌مبالات می‌شدند.”

> “The Lord had instructed His people that He was the owner of the vineyard, and that all their possessions were given them in trust to be used for Him. But the priests and teachers did not perform the work of their sacred office as if they were handling the property of God. They were systematically robbing Him of the means and facilities entrusted to them for the advancement of His work. Their covetousness and greed caused them to be despised even by the heathen. Thus the Gentile world was given occasion to misinterpret the character of God and the laws of His kingdom.

> خداوند به قوم خویش تعلیم داده بود که مالک تاکستان اوست، و اینکه همهٔ دارایی‌های ایشان به امانت به آنان سپرده شده بود تا برای او به کار رود. اما کاهنان و معلّمان وظیفهٔ منصب مقدّس خویش را چنان به‌جا نیاوردند که گویی با اموال خدا سروکار دارند. آنان به‌طور منظّم او را از وسایل و امکاناتی که برای پیشبرد کار او به ایشان سپرده شده بود، محروم می‌ساختند. آزمندی و حرص ایشان سبب شد که حتی نزد بت‌پرستان نیز خوار شمرده شوند. بدین‌سان، به جهان امّت‌ها مجال داده شد که در باب شخصیت خدا و قوانین پادشاهی او دچار بدفهمی شوند.

> “With a father’s heart, God bore with His people. He pleaded with them by mercies given and mercies withdrawn. Patiently He set their sins before them, and in forbearance waited for their acknowledgment. Prophets and messengers were sent to urge God’s claim upon the husbandmen; but instead of being welcomed, they were treated as enemies. The husbandmen persecuted and killed them. God sent still other messengers, but they received the same treatment as the first, only that the husbandmen showed still more determined hatred.

> «با دلِ پدری، خدا قومِ خود را تحمّل کرد. او به‌واسطۀ رحمت‌های عطاشده و رحمت‌های بازداشته‌شده با ایشان التماس نمود. با شکیبایی، گناهانِ ایشان را در برابرشان قرار داد، و در بردباری در انتظارِ اعترافِ آنان ماند. انبیا و رسولان فرستاده شدند تا مطالبۀ خدا را از دهقانان اصرار ورزند؛ امّا به‌جای آنکه پذیرفته شوند، چونان دشمنان با آنان رفتار شد. دهقانان ایشان را آزار رسانیدند و کشتند. خدا باز رسولانِ دیگری فرستاد، امّا همان رفتاری را که با نخستینان شده بود دریافت کردند، جز آنکه دهقانان کینه‌ای باز هم مصمّم‌تر نشان دادند.»

> “As a last resource, God sent His Son, saying, ‘They will reverence My Son.’ But their resistance had made them vindictive, and they said among themselves, ‘This is the heir; come, let us kill Him, and let us seize on His inheritance.’ We shall then be left to enjoy the vineyard, and to do as we please with the fruit.

> «به‌عنوان واپسین چاره، خدا پسر خود را فرستاد و گفت: “به پسر من حرمت خواهند نهاد.” اما مقاومت ایشان آنان را کینه‌توز ساخته بود، و در میان خود گفتند: “این است وارث؛ بیایید او را بکشیم تا میراثش را تصاحب کنیم.” آنگاه ما خواهیم ماند تا از تاکستان بهره‌مند شویم و با میوهٔ آن هرچه می‌خواهیم بکنیم.»

> “The Jewish rulers did not love God; therefore they cut themselves away from Him, and rejected all His overtures for a just settlement. Christ, the Beloved of God, came to assert the claims of the Owner of the vineyard; but the husbandmen treated Him with marked contempt, saying, We will not have this man to rule over us. They envied Christ’s beauty of character. His manner of teaching was far superior to theirs, and they dreaded His success. He remonstrated with them, unveiling their hypocrisy, and showing them the sure results of their course of action. This stirred them to madness. They smarted under the rebukes they could not silence. They hated the high standard of righteousness which Christ continually presented. They saw that His teaching was placing them where their selfishness would be uncloaked, and they determined to kill Him. They hated His example of truthfulness and piety and the elevated spirituality revealed in all He did. His whole life was a reproof to their selfishness, and when the final test came, the test which meant obedience unto eternal life or disobedience unto eternal death, they rejected the Holy One of Israel. When they were asked to choose between Christ and Barabbas, they cried out, ‘Release unto us Barabbas!’ Luke 23:18. And when Pilate asked, ‘What shall I do then with Jesus?’ they cried fiercely, ‘Let Him be crucified.’ Matthew 27:22. ‘Shall I crucify your King?’ Pilate asked, and from the priests and rulers came the answer, ‘We have no king but Caesar.’ John 19:15. When Pilate washed his hands, saying, ‘I am innocent of the blood of this just person,’ the priests joined with the ignorant mob in declaring passionately, ‘His blood be on us, and on our children.’ Matthew 27:24, 25.

> «حاکمان یهود خدا را دوست نمی‌داشتند؛ ازاین‌رو خود را از او بریدند و همهٔ پیشنهادهای او را برای مصالحه‌ای عادلانه رد کردند. مسیح، محبوبِ خدا، آمد تا حقوقِ مالکِ تاکستان را مطالبه کند؛ اما باغبانان او را با تحقیر آشکار رفتار کردند و گفتند: ما نمی‌خواهیم این مرد بر ما حکومت کند. آنان بر زیباییِ سیرتِ مسیح حسد می‌بردند. شیوهٔ تعلیم او به‌مراتب برتر از شیوهٔ ایشان بود، و از موفقیت او بیم داشتند. او با آنان احتجاج می‌کرد، ریاکاری‌شان را آشکار می‌ساخت و نتایجِ حتمیِ روشِ عملشان را به ایشان نشان می‌داد. این امر آنان را به جنون می‌کشاند. زیرِ توبیخ‌هایی که نمی‌توانستند خاموش سازند، می‌سوختند. آنان از معیارِ والای پارسایی که مسیح پیوسته پیش رویشان می‌نهاد، نفرت داشتند. می‌دیدند که تعلیم او آنان را در جایی قرار می‌دهد که خودخواهی‌شان بی‌پرده خواهد شد، و تصمیم گرفتند او را بکشند. آنان از نمونهٔ راستی و دینداریِ او و از روحانیتِ متعالی‌ای که در هرچه انجام می‌داد آشکار بود، نفرت داشتند. سراسرِ زندگیِ او توبیخی بر خودخواهیِ ایشان بود، و چون آزمونِ نهایی فرا رسید، آزمونی که به‌معنای اطاعت تا حیات جاودانی یا نافرمانی تا مرگ جاودانی بود، قدوسِ اسرائیل را رد کردند. هنگامی که از ایشان خواسته شد میان مسیح و باراباس یکی را برگزینند، فریاد زدند: «باراباس را برای ما آزاد کن!» لوقا 23:18. و چون پیلاطُس پرسید: «پس با عیسی چه کنم؟» با خشم فریاد زدند: «بگذارید مصلوب شود.» متی 27:22. پیلاطُس پرسید: «آیا پادشاه شما را مصلوب کنم؟» و از کاهنان و حاکمان این پاسخ آمد: «ما پادشاهی جز قیصر نداریم.» یوحنا 19:15. هنگامی که پیلاطُس دست‌های خود را شست و گفت: «من از خونِ این مردِ عادل بری‌ء هستم»، کاهنان با جماعتِ نادان همراه شدند و با شور و حرارت اعلام کردند: «خون او بر ما و بر فرزندان ما باد.» متی 27:24، 25.»

> “Thus the Jewish leaders made their choice. Their decision was registered in the book which John saw in the hand of Him that sat upon the throne, the book which no man could open. In all its vindictiveness this decision will appear before them in the day when this book is unsealed by the Lion of the tribe of Judah.

> «پس رهبران یهود انتخاب خود را کردند. تصمیم ایشان در آن کتابی ثبت شد که یوحنا آن را در دست آن که بر تخت نشسته بود دید؛ کتابی که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را بگشاید. این تصمیم، با همهٔ کینه‌توزی‌اش، در آن روز در برابر ایشان آشکار خواهد شد، هنگامی که این کتاب به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا گشوده شود.»

> “The Jewish people cherished the idea that they were the favorites of heaven, and that they were always to be exalted as the church of God. They were the children of Abraham, they declared, and so firm did the foundation of their prosperity seem to them that they defied earth and heaven to dispossess them of their rights. But by lives of unfaithfulness they were preparing for the condemnation of heaven and for separation from God.

> قومِ یہود اس خیال کو نہایت عزیز رکھتے تھے کہ وہ آسمان کے منظورِ نظر ہیں، اور یہ کہ خدا کی کلیسیا کے طور پر انہیں ہمیشہ سرفراز رکھا جائے گا۔ وہ اعلان کرتے تھے کہ وہ ابراہیم کی اولاد ہیں، اور ان کی خوش حالی کی بنیاد انہیں ایسی مضبوط معلوم ہوتی تھی کہ وہ زمین و آسمان کو بھی للکارتے تھے کہ انہیں ان کے حقوق سے محروم کر کے دکھائیں۔ لیکن بے وفائی بھری زندگی کے باعث وہ اپنے لیے آسمان کی طرف سے سزا اور خدا سے جدائی کی تیاری کر رہے تھے۔

> “In the parable of the vineyard, after Christ had portrayed before the priests their crowning act of wickedness, He put to them the question, ‘When the Lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen?’ The priests had been following the narrative with deep interest, and without considering the relation of the subject to themselves they joined with the people in answering, ‘He will miserably destroy those wicked men, and will let out His vineyard unto other husbandmen, which shall render Him the fruits in their seasons.’

> «در مَثَلِ تاکستان، پس از آن‌که مسیح کردار نهاییِ شرارتِ ایشان را در برابر کاهنان ترسیم کرد، این پرسش را از آنان مطرح ساخت: “پس چون صاحبِ تاکستان آید، با آن باغبانان چه خواهد کرد؟” کاهنان این روایت را با علاقه‌ای عمیق دنبال کرده بودند، و بی‌آن‌که نسبتِ موضوع را با خود در نظر آورند، همراه با مردم در پاسخ گفتند: “آن مردانِ شریر را به سختی هلاک خواهد کرد، و تاکستانِ خود را به باغبانانِ دیگری خواهد سپرد که میوه‌های آن را در موسم‌هایش به او خواهند داد.”»

> “Unwittingly they had pronounced their own doom. Jesus looked upon them, and under His searching gaze they knew that He read the secrets of their hearts. His divinity flashed out before them with unmistakable power. They saw in the husbandmen a picture of themselves, and they involuntarily exclaimed, ‘God forbid!’

> «آنان ناآگاهانه حکم نابودی خویش را بر زبان آورده بودند. عیسی بر ایشان نظر افکند، و آنان زیر نگاه نافذ او دریافتند که او اسرار دل‌هایشان را می‌خوانَد. الوهیت او با قدرتی انکارناپذیر در برابرشان درخشید. آنان در آن باغبانان تصویری از خود دیدند، و بی‌اختیار فریاد برآوردند: «حاشا!»»

> “Solemnly and regretfully Christ asked, ‘Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner; this is the Lord’s doing, and it is marvelous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken; but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’

> مسیح با وقار و اندوه فرمود: «آیا هرگز در کتب مقدس نخوانده‌اید که: سنگی را که بنّایان رد کردند، همان سنگِ سرِ زاویه شد؛ این از جانب خداوند است و در نظر ما شگفت‌انگیز است؟ پس به شما می‌گویم که ملکوت خدا از شما گرفته خواهد شد و به امتی داده خواهد شد که میوه‌های آن را بیاورد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ اما هر که این سنگ بر او بیفتد، او را خرد کرده، به غبار بدل خواهد ساخت.»

> “Christ would have averted the doom of the Jewish nation if the people had received Him. But envy and jealousy made them implacable. They determined that they would not receive Jesus of Nazareth as the Messiah. They rejected the Light of the world, and thenceforth their lives were surrounded with darkness as the darkness of midnight. The doom foretold came upon the Jewish nation. Their own fierce passions, uncontrolled, wrought their ruin. In their blind rage they destroyed one another. Their rebellious, stubborn pride brought upon them the wrath of their Roman conquerors. Jerusalem was destroyed, the temple laid in ruins, and its site plowed like a field. The children of Judah perished by the most horrible forms of death. Millions were sold, to serve as bondmen in heathen lands.

> "مسیح اگر قوم یهود او را می‌پذیرفتند، هلاکت آن ملت را دفع می‌کرد. اما حسد و غیرت، ایشان را آشتی‌ناپذیر ساخت. آنان مصمم شدند که عیسی ناصری را به عنوان مسیح نپذیرند. آنان نور جهان را رد کردند، و از آن پس زندگی‌شان در تاریکی‌ای احاطه شد همچون تاریکی نیمه‌شب. آن هلاکتی که پیشگویی شده بود بر قوم یهود فرود آمد. امیال سوزانِ خودِ ایشان، که مهار نشده بود، تباهی آنان را پدید آورد. در خشم کور خود، یکدیگر را نابود کردند. غرور سرکش و لجوجانه‌شان، خشم فاتحان رومی‌شان را بر ایشان آورد. اورشلیم ویران شد، معبد به خرابه مبدل گشت، و جایگاه آن همچون مزرعه‌ای شخم زده شد. فرزندان یهودا به هولناک‌ترین انواع مرگ هلاک شدند. میلیون‌ها تن فروخته شدند تا در سرزمین‌های بت‌پرستان، چون بندگان خدمت کنند."

> “As a people the Jews had failed of fulfilling God’s purpose, and the vineyard was taken from them. The privileges they had abused, the work they had slighted, was entrusted to others.

> «قومِ یہود بحیثیتِ مجموعی خدا کے مقصد کو پورا کرنے میں ناکام رہے، اور انگورستان اُن سے لے لیا گیا۔ جن مراعات کا اُنہوں نے ناجائز فائدہ اٹھایا تھا، اور جس کام کو اُنہوں نے حقیر جانا تھا، وہ دوسروں کے سپرد کر دیا گیا۔»

> “The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ’s Object Lessons. 284–296.

> «تمثیل تاکستان تنها بر قوم یهود انطباق ندارد. این تمثیل برای ما نیز درسی دارد. کلیسا در این نسل از سوی خدا با امتیازات و برکات عظیمی برخوردار گردیده است، و او انتظار بازدهی متناسب را دارد.» Christ’s Object Lessons. 284–296.

The book of Joel identifies the history of the latter rain at the end of the world. The latter rain is God’s final warning message of the third angel of Revelation fourteen. Although the latter rain represents the message of the third angel, it also represents the communication process between Divinity and humanity as symbolized by Zechariah’s golden oil, the early and latter rains, the fire from the altar and other representations. The latter rain is not only a message, and the communication process between God and man, but it is also the only sanctified “methodology” of Bible study sustained in God’s Word. That methodology is Isaiah’s “line upon line” found in chapter twenty-eight.

کتاب یوئیل تاریخِ بارانِ آخر را در پایانِ جهان معرّفی می‌کند. بارانِ آخر، پیامِ هشدارِ نهاییِ خدا، یعنی پیامِ فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ چهارده، است. هرچند بارانِ آخر نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ سوم است، همچنین نمایانگرِ فرایندِ ارتباط میان الوهیت و انسانیت نیز هست، چنان‌که در روغنِ طلاییِ زکریا، باران‌های اوّل و آخر، آتشِ مذبح، و دیگر بازنمودها به‌صورت نمادین نشان داده شده است. بارانِ آخر نه فقط یک پیام، و فرایندِ ارتباط میان خدا و انسان است، بلکه تنها «روش‌شناسیِ» تقدیس‌شدهٔ مطالعهٔ کتاب‌مقدّس نیز هست که در کلامِ خدا پایدار مانده است. آن روش‌شناسی همان «حکم بر حکم»ِ اشعیا است که در فصلِ بیست‌وهشت یافت می‌شود.

At the beginning of ancient and also modern Israel, God, “the husbandman” brought Israel “from the wilderness.” Whether the captivity of four hundred and thirty years captivity in Egypt or the captivity of the Dark Ages from 538 unto 1798, Israel was taken out of “the wilderness,” for a “wilderness” is a symbol of slavery and captivity. Whether ancient literal Israel or modern spiritual Israel God delivered them out of a wilderness captivity and “established” them “as His own chosen possession, the Lord’s vineyard” called to be priests and princes who “were committed” with the privilege of representing “the oracles of God.” The “oracles” for ancient Israel being the Law and to modern Israel being both the Law and the prophecies.

در آغاز اسرائیلِ باستان و نیز اسرائیلِ جدید، خدا، «باغبان»، اسرائیل را «از بیابان» بیرون آورد. خواه اسارتِ چهارصد و سی‌ساله در مصر، و خواه اسارتِ اعصار تاریک از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، اسرائیل از «بیابان» بیرون آورده شد، زیرا «بیابان» نماد بردگی و اسارت است. خواه اسرائیلِ لفظیِ باستان و خواه اسرائیلِ روحانیِ جدید، خدا آنان را از اسارتِ بیابان رهایی بخشید و ایشان را «به‌عنوان ملکِ برگزیدهٔ خاصِ خویش، تاکستانِ خداوند» «برقرار» ساخت؛ قومی که فراخوانده شده بود تا کاهنان و شاهزادگانی باشند که امتیازِ نمایندگیِ «اقوالِ خدا» به آنان «سپرده شد». «اقوال» برای اسرائیلِ باستان همان شریعت بود، و برای اسرائیلِ جدید هم شریعت و هم نبوت‌ها.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> «خدا کلیسای خود را در این روزگار، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان را فراخواند، فراخوانده است تا چون نوری در زمین بایستد. او به‌وسیلهٔ ساطورِ نیرومندِ حقیقت، از راهِ پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم، ایشان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا آنان را به قربی مقدس با خویش درآورد. او ایشان را امینانِ شریعتِ خود گردانیده و حقایق عظیمِ نبوت را برای این زمان به آنان سپرده است. همانندِ وحی‌های مقدسی که به اسرائیلِ باستان سپرده شده بود، این‌ها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفه ۱۴ نمایانگر مردمی هستند که نورِ پیام‌های خدا را می‌پذیرند و به‌عنوانِ عاملانِ او بیرون می‌روند تا این هشدار را در سراسرِ طول و عرضِ زمین طنین‌انداز سازند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

Modern Israel was ordained to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the latter rain, while manifesting the character of Christ in their personal experience under the power of the Holy Spirit. The loud cry of the third angel is fulfilled during the outpouring of the latter rain, during a time when a false peace and safety latter rain message is being promoted by a class of men who are drunken with the wine of Babylon. These are Isaiah’s drunkards of Ephraim and Joel’s drinkers of wine who have the new wine cut off from their mouths. Those receiving the true latter rain message are represented by Daniel, Mishael, Hananiah and Azariah who rejected the Babylonian food for heavenly fare. These are the one hundred and forty-four thousand who sing the song of Moses and the Lamb, but also of the vineyard, for the vineyard parable was fulfilled in the history of Moses in the beginning of ancient Israel’s covenant relationship, and it was fulfilled again at the end of ancient Israel’s covenant relationship in the history of the Lamb.

اسرائیلِ جدید مأمور شد که فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم را تحت قدرتِ بارانِ آخر اعلام کند، در حالی که در تجربهٔ شخصیِ خود، تحت قدرتِ روح‌القدس، منشِ مسیح را ظاهر می‌ساخت. فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم در هنگامِ افاضهٔ بارانِ آخر تحقق می‌یابد، در زمانی که پیامی کاذب از بارانِ آخر، مبتنی بر صلح و سلامتی، از سوی گروهی از مردان ترویج می‌شود که از شرابِ بابل مست شده‌اند. اینان همان مستانِ افرایم در اشعیا و می‌خوارانِ یوئیل‌اند که شیرهٔ تازه از دهانشان منقطع شده است. کسانی که پیامِ حقیقیِ بارانِ آخر را می‌پذیرند، به‌وسیلهٔ دانیال، میشائیل، حنانیا و عزریا نمود یافته‌اند؛ آنان که خوراکِ بابلی را رد کردند تا از غذای آسمانی بهره‌مند شوند. اینان همان یکصد و چهل و چهار هزارند که سرودِ موسی و بره را می‌سرایند، و نیز سرودِ تاکستان را؛ زیرا مَثَلِ تاکستان در تاریخِ موسی، در آغازِ رابطهٔ عهدیِ اسرائیلِ باستان، تحقق یافت، و بار دیگر در پایانِ رابطهٔ عهدیِ اسرائیلِ باستان، در تاریخِ بره، به انجام رسید.

The song of the vineyard concludes with a former covenant people being passed by when a new covenant people are being married to the Lord. The Lord passed by those who died in the forty-year wilderness wandering and entered into covenant with Joshua at the very same time he was divorcing those who would die. The Lord was divorcing ancient Israel at the very same time He was marrying the Christian church. The alpha or beginning history is represented by Moses and the omega is represented by the Lamb. The history they both represent is the history of the vineyard parable, thus Isaiah’s song of the vineyard is John the Revelator’s song of Moses and the Lamb.

سرود تاکستان با کنار گذاشته شدنِ قومِ عهدِ پیشین در هنگامی که قومی از عهدِ جدید به نکاحِ خداوند درمی‌آید، به پایان می‌رسد. خداوند از آنان که در سرگردانیِ چهل‌سالهٔ بیابان مردند، گذشت و در همان زمان با یوشع به عهد درآمد؛ همان هنگامی که آنان را که می‌بایست بمیرند طلاق می‌داد. خداوند در همان زمان که اسرائیلِ باستان را طلاق می‌داد، کلیسای مسیحی را به نکاحِ خویش درمی‌آورد. آلفا یا تاریخِ آغازین به‌وسیلهٔ موسی نمودار می‌شود و اُمگا به‌وسیلهٔ برّه. تاریخی که هر دو نمایندگی می‌کنند، تاریخِ مَثَلِ تاکستان است؛ ازاین‌رو، سرودِ تاکستانِ اشعیا همان سرودِ موسی و برّهٔ یوحنای مکاشفه‌گر است.

We will continue these thoughts in the next article.

ہم اگلے مضمون میں ان خیالات کو جاری رکھیں گے۔

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> «این‌ها سخنان خواهر وایت نیست، بلکه سخنان خداوند است، و پیام‌آور او آن‌ها را به من داده است تا به شما بدهم. خدا شما را فرامی‌خواند که دیگر بر ضد مقاصد او کار نکنید. تعلیم بسیار در خصوص کسانی داده شد که مدعی مسیحی بودن‌اند، حال آنکه صفات شیطان را آشکار می‌سازند و در روح، گفتار و کردار، پیشرفت حقیقت را خنثی می‌کنند، و یقیناً در راهی گام می‌زنند که شیطان آنان را در آن رهبری می‌کند. آنان در سختی دل خویش، اقتداری را به چنگ آورده‌اند که به هیچ وجه از آنِ ایشان نیست و نباید آن را اعمال کنند. آموزگار بزرگ می‌فرماید: “واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد.” مردم در بتل کریک می‌گویند: “هیکل خداوند، هیکل خداوند، ما هستیم”، اما آتش عادی به کار می‌برند. دل‌های ایشان به فیض خدا نرم و مطیع نشده است.» Manuscript Releases, جلد 13، 222.

> “The patience of God has an object, but you are defeating it. He is allowing a state of things to come that you would fain see counteracted by and by, but it will be too late. God commanded Elijah to anoint the cruel and deceitful Hazael king over Syria, that he might be a scourge to idolatrous Israel. Who knows whether God will not give you up to the deceptions you love? Who knows but that the preachers who are faithful, firm, and true may be the last who shall offer the gospel of peace to our unthankful churches? It may be that the destroyers are already training under the hand of Satan and only wait the departure of a few more standard-bearers to take their places, and with the voice of the false prophet cry, ‘Peace, peace,’ when the Lord hath not spoken peace. I seldom weep, but now I find my eyes blinded with tears; they are falling upon my paper as I write. It may be that erelong all prophesyings among us will be at an end, and the voice which has stirred the people may no longer disturb their carnal slumbers.

> «صبر خداوند هدفی دارد، اما شما آن را باطل می‌سازید. او اجازه می‌دهد وضعیتی پدید آید که شما سخت می‌خواهید بعدتر با آن مقابله شود، اما آن هنگام دیگر بسیار دیر خواهد بود. خدا به ایلیا فرمان داد که حزائیلِ سنگدل و فریبکار را به پادشاهیِ سوریه مسح کند، تا تازیانه‌ای بر اسرائیلِ بت‌پرست باشد. چه کسی می‌داند که آیا خدا شما را به فریب‌هایی که دوست می‌دارید وا نگذارد؟ چه کسی می‌داند که آیا این واعظانِ امین، استوار و راستین، آخرین کسانی نباشند که انجیلِ سلامتی را به کلیساهای ناسپاسِ ما عرضه می‌دارند؟ چه بسا که ویرانگران هم‌اکنون زیر دستِ شیطان در حال پرورش باشند و تنها در انتظار رفتنِ چند علمدارِ دیگر باشند تا جای ایشان را بگیرند و با آوازِ نبیِ کاذب فریاد برآورند: “سلامتی، سلامتی”، حال آنکه خداوند سخن از سلامتی نگفته است. من به‌ندرت می‌گریم، اما اکنون می‌بینم که چشمانم از اشک تار شده است؛ اشک‌ها در حالی که می‌نویسم بر کاغذم فرو می‌ریزند. چه بسا که دیری نپاید و هرگونه نبوت در میان ما به پایان رسد، و آن صدایی که مردم را به جنبش آورده است دیگر خواب‌های جسمانیِ ایشان را برهم نزند.»

> “When God shall work His strange work on the earth, when holy hands bear the ark no longer, woe will be upon the people. Oh, that thou hadst known, even thou, in this thy day, the things that belong unto thy peace! Oh, that our people may, as did Nineveh, repent with all their might and believe with all their heart, that God may turn away His fierce anger from them.” Testimonies, volume 5, 77.

> «آنگاه که خدا کارِ غریبِ خود را بر زمین به انجام رسانَد، و دست‌های مقدّس دیگر تابوت را حمل نکنند، وای بر آن قوم خواهد بود. آه، کاش تو نیز، در این روزِ خود، چیزهایی را که به سلامتیِ تو تعلّق دارد، می‌دانستی! آه، کاش قومِ ما، همان‌گونه که نینوا کرد، با تمامیِ قوّتِ خویش توبه کنند و با تمامیِ دلِ خود ایمان آورند، تا خدا غضبِ شدیدِ خود را از ایشان بازگرداند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۷.

> “If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

> «اگر در سرسختیِ دل خود پافشاری ورزید، و از راهِ غرور و خودپارساانگاری به خطاهای خویش اعتراف نکنید، زیر سلطهٔ وسوسه‌های شیطان واگذاشته خواهید شد. اگر هنگامی که خداوند خطاهای شما را آشکار می‌سازد، توبه نکنید یا اعتراف ننمایید، مشیت او شما را بارها و بارها از همان مسیر عبور خواهد داد. شما واگذاشته خواهید شد تا اشتباهاتی با ماهیتی مشابه مرتکب شوید، همچنان از حکمت بی‌بهره خواهید ماند، و گناه را عدالت، و عدالت را گناه خواهید نامید. انبوه فریب‌هایی که در این ایام آخر رواج خواهد یافت، شما را احاطه خواهد کرد، و رهبران خود را تغییر خواهید داد، بی‌آنکه بدانید چنین کرده‌اید.» ریویو اَند هِرالد، 16 دسامبر 1890.

Back to Articles