Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-One

کتاب یوئیل اور لاودیکیہ کی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا — نمبر اکتالیس

Number Forty-One

نمبر اکتالیس

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Leviticus twenty-three presents the spring and the fall feasts, and the representation of the feasts is divinely profound in the structure, and in the perfect alignment of the beginning and ending structures, within the overall structure. The spring feasts and fall feasts align with one another. The chapter bears witness of Palmoni, the wonderful numberer over and over again. The chapter soundly and marvelously connects with the latter-day message of the one hundred and forty-four thousand.

احبار تئیسویں باب میں بہار اور خزاں کی عیدیں پیش کی گئی ہیں، اور عیدوں کی تمثیل اپنے ڈھانچے میں، اور مجموعی ساخت کے اندر آغاز اور اختتام کے ڈھانچوں کی کامل مطابقت میں، الٰہی طور پر نہایت عمیق ہے۔ بہار کی عیدیں اور خزاں کی عیدیں ایک دوسرے کے ساتھ ہم آہنگ ہیں۔ یہ باب بار بار پالمونی، اُس عجیب شمار کرنے والے، کی گواہی دیتا ہے۔ یہ باب مضبوطی اور حیرت انگیزی کے ساتھ ایک لاکھ چوالیس ہزار کے اخیرالایام کے پیغام سے مربوط ہے۔

The number “23” represents the atonement, which is the combination of Divinity and humanity. The name Leviticus represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, for all the prophets speak of the latter days, and the priests of the latter days are those who Peter identifies as a holy priesthood. Peter’s holy priesthood is the wise who understand the increase of knowledge that produces the message of the Midnight Cry. The foolish, or wicked as Daniel identifies them, reject the increase of knowledge, and Hosea informs us that for this reason they are rejected as priests.

عدد «۲۳» نمایانگرِ کفّاره است، که ترکیبِ الوهیت و انسانیت می‌باشد. نامِ لاویان نمایانگرِ کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار است، زیرا همهٔ انبیا از ایامِ آخر سخن می‌گویند، و کاهنانِ ایامِ آخر همان کسانی هستند که پطرس آنان را کهانتی مقدّس معرّفی می‌کند. کهانتِ مقدّسِ پطرس همان دانایانی هستند که فزونیِ معرفت را که پیامِ فریادِ نیمه‌شب را پدید می‌آورد، درک می‌کنند. جاهلان، یا شریران، چنان‌که دانیال آنان را معرّفی می‌کند، فزونیِ معرفت را رد می‌کنند، و هوشع به ما اعلام می‌دارد که به همین سبب ایشان از کهانت مردود می‌شوند.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

> قومِ من به سبب نبودِ معرفت هلاک شده‌اند؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ و چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندان تو را فراموش خواهم کرد. هرچه ایشان افزون‌تر شدند، همان‌قدر بر ضدّ من گناه ورزیدند؛ بنابراین، جلال ایشان را به ننگ مبدّل خواهم ساخت. هوشع ۴:‏۶، ۷

The drunkards of Ephraim, who Isaiah also calls the “crown of glory” have their glory turned into “shame.” Hosea specifically identifies that those who reject the increase of knowledge of the latter days are the Laodicean Seventh-day Adventist church, for he recorded, “My people.” His people will be rejected as priests, and it happens in the final and fourth generation, for He is to forget their children, and children represent the last generation.

مستانِ اِفرائیم، که اِشعیا نیز آنان را «تاجِ جلال» می‌نامد، جلالشان به «رسوایی» مبدّل شده است. هوشع به‌طور مشخص معرّفی می‌کند که آنان که فزونیِ معرفتِ ایّامِ آخر را رد می‌کنند، کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روزِ هفتم هستند، زیرا او نوشته است: «قومِ من». قومِ او همچون کاهنان مردود خواهند شد، و این در نسلِ نهایی و چهارم واقع می‌شود، زیرا او فرزندانِ ایشان را از یاد خواهد برد، و فرزندان نمایانگرِ آخرین نسل هستند.

## At—one—ment

یک‌شدن با خداوند

The title of “Leviticus 23,” means “the atonement of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.” This truth can be deduced with simply the name of the book in connection with the chapter number. The atonement, which Leviticus twenty-three addresses means “at-one-ment,” and is identifying the combination of Divinity and humanity. That combination is represented with a multitude of symbols in God’s Word, one of which is that the human temple is to be combined with the Divine temple.

عنوانِ «احبار 23» به معنای «کفارهٔ کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار» است. این حقیقت را می‌توان تنها از نامِ کتاب در ارتباط با شمارهٔ فصل استنتاج کرد. کفاره‌ای که احبار بیست و سه بدان می‌پردازد، به معنای «یکی‌شدن» است و اتحادِ الوهیت و انسانیت را مشخص می‌سازد. این اتحاد با انبوهی از نمادها در کلامِ خدا بازنمایی شده است که یکی از آنها این است که هیکلِ انسانی باید با هیکلِ الهی متحد گردد.

The human temple has a framework of “23” male and “23” female chromosomes. Peter identifies that the priesthood of the one hundred and forty-four thousand are a “spiritual house.” Those chromosomes join together as does a man and woman, and what God has joined together, let no man put asunder. The marriage is another symbol of the at-one-ment. Leviticus “23” means the combination of the temple of the Heavenly High Priest, with the temple of the priests who are the one hundred and forty-four thousand.

معبدِ انسانی دارای ساختاری از «۲۳» کروموزومِ مذکر و «۲۳» کروموزومِ مؤنث است. پطرس تصریح می‌کند که کهانتِ آن صد و چهل و چهار هزار تن، «خانه‌ای روحانی» هستند. آن کروموزوم‌ها به یکدیگر می‌پیوندند، همان‌گونه که مرد و زن به هم می‌پیوندند؛ و آنچه را خدا به هم پیوسته است، انسان از هم جدا نسازد. ازدواج نیز نمادی دیگر از یگانگی است. لاویان «۲۳» به‌معنای ترکیبِ معبدِ کاهنِ اعظمِ آسمانی با معبدِ کاهنانی است که همان صد و چهل و چهار هزار تن هستند.

## Twenty-two Verses

બાવીસ શ્લોકો

The spring feasts in Leviticus twenty-three are represented in the first twenty-two verses of the chapter, and the fall feasts are represented in the last twenty-two verses of the chapter. The last verse is verse forty-four, a symbol of 1844, when the antitypical Day of Atonement began on the tenth day of the seventh month, in fulfillment of Leviticus twenty-three. Chapter twenty-three is divided into two periods of twenty-two verses, both twenty-two verse periods are logically connected by being feasts, but also logically separated by Christ’s courtyard and holy place ministry, represented by the springtime and His Most Holy Place ministry represented by the fall.

عیدهای بهاری در لاویان باب بیست‌وسه در بیست‌ودو آیهٔ نخست این باب نمود یافته‌اند، و عیدهای پاییزی در بیست‌ودو آیهٔ پایانی باب بازنمایی شده‌اند. آخرین آیه، آیهٔ چهل‌وچهارم است؛ نمادی از ۱۸۴۴، زمانی که روز کفارهٔ ضدنمونه‌ای در روز دهمِ ماه هفتم، در تحقق لاویان بیست‌وسه، آغاز شد. باب بیست‌وسه به دو دورهٔ بیست‌ودو آیه‌ای تقسیم شده است؛ هر دو دورهٔ بیست‌ودو آیه‌ای از این جهت که عیدها هستند، به‌گونه‌ای منطقی به یکدیگر مرتبط‌اند، اما همچنین به‌گونه‌ای منطقی از یکدیگر متمایزند: به‌واسطهٔ خدمت مسیح در صحن و مکان مقدس، که با فصل بهار بازنمایی شده است، و خدمت او در اقدس‌الاقداس، که با فصل پاییز بازنمایی شده است.

## 22

22

Both the spring and fall feasts are represented by twenty-two verses, and the verses align with the witness of the Hebrew alphabet, which consists of “22” letters. “22” is a tithe of “220,” which is a symbol of the combination of Divinity and humanity. “220” represents the starting of both the 2,520 years of the scattering of Judah, and the 2,300 years until the Day of Atonement. The starting point of the 2,520 was 677 BC and the starting point for the 2,300 was 457 BC, thus identifying two hundred and twenty years as the link between the prophecy of the trampling down of God’s host and the prophecy of the trampling down of God’s sanctuary. Both those prophecies ended at the antitypical Day of Atonements’ arrival on October 22, 1844.

هم عیدهای بهاری و هم عیدهای پاییزی با بیست‌ودو آیه بازنمایی شده‌اند، و این آیات با شهادت الفبای عبری، که از «۲۲» حرف تشکیل شده است، هم‌راستا هستند. «۲۲» یک‌دهُمِ «۲۲۰» است، که نمادی از پیوند الوهیت و انسانیت می‌باشد. «۲۲۰» نمایانگر آغاز هر دو دورهٔ ۲٬۵۲۰ سالِ پراکندگی یهودا و ۲٬۳۰۰ سال تا روز کفاره است. نقطهٔ آغازِ ۲٬۵۲۰ سال، ۶۷۷ ق.م. بود و نقطهٔ آغازِ ۲٬۳۰۰ سال، ۴۵۷ ق.م.؛ بدین‌سان، دویست‌وبیست سال به‌عنوان پیوند میان نبوتِ پایمال شدن لشکر خدا و نبوتِ پایمال شدن مقدِس خدا شناخته می‌شود. هر دوی آن نبوت‌ها با فرارسیدنِ روزِ کفارهٔ مثالی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسیدند.

On that date, the work of Christ in combining the human temple with the Divine temple began, and at that time, both Habakkuk 2:20 and John 2:20 were fulfilled. Habakkuk identified the Divine was then in the Most Holy Place, and John recorded that the Millerite temple that was to enter by faith into that Most Holy Place had completed the forty-six-year period, that marked the erection of the Millerite human temple from 1798 unto 1844. The history of “46” years, consisting of “23” and “23” is represented by the work of William Miller who first began to present the message of that history in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The Divine Word published in 1611, was combined with a human messenger “220” years later in 1831. Both the spring and fall feasts are represented by “22” verses.

در آن تاریخ، کار مسیح در پیوند دادن هیکل انسانی با هیکل الهی آغاز شد، و در آن زمان، هم حبقوق 2:20 و هم یوحنا 2:20 تحقق یافتند. حبقوق نشان داد که الوهیت در آن هنگام در قدس‌الاقداس بود، و یوحنا ثبت کرد که هیکل میلری که می‌بایست به ایمان به آن قدس‌الاقداس داخل شود، دورهٔ چهل‌وشش‌ساله‌ای را که برپایی هیکل انسانیِ میلری را از 1798 تا 1844 نشان‌گذاری می‌کرد، به کمال رسانده بود. تاریخِ «46» سال، که از «23» و «23» تشکیل شده است، به‌وسیلهٔ کار ویلیام میلر نمایان می‌شود؛ کسی که نخستین بار در سال 1831، یعنی «220» سال پس از انتشار کتاب‌مقدسِ کینگ جیمز، پیام آن تاریخ را عرضه کردن آغاز کرد. کلام الهی که در سال 1611 منتشر شد، «220» سال بعد، در 1831، با یک پیام‌آور انسانی پیوند یافت. هر دو عیدِ بهاری و پاییزی با «22» آیه نمایان شده‌اند.

Twenty-two verses of two lines of the same subject demands that prophetically the first twenty-two verses are to be laid over the top of the next twenty-two verses. In aligning the two lines in this fashion you are joining the work of the courtyard and holy place, represented in the spring feasts with the work of Christ in the Most Holy Place. At this prophetic level it represents the joining of two temples, which illustrates Christ’s work of at-one-ment.

بیست‌ودو آیه در دو سطر دربارهٔ یک موضوع واحد، از نظر نبوی اقتضا می‌کند که بیست‌ودو آیهٔ نخست بر فرازِ بیست‌ودو آیهٔ بعدی قرار داده شوند. با هم‌تراز ساختن این دو سطر بدین‌گونه، شما کارِ صحن و مکانِ مقدّس را که در اعیاد بهاری نمایان شده است، با کارِ مسیح در قدس‌الاقداس پیوند می‌دهید. در این سطحِ نبوی، این امر نمایانگرِ پیوند یافتنِ دو هیکل است، که کارِ مسیح را در ایجادِ یگانگی به تصویر می‌کشد.

When verses one through twenty-two are aligned with verse twenty-three through forty-four, a prophetic line is established that is witnessed to by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, and by the symbolism represented by the number “22” and also by the symbolism represented by the feasts in accompaniment with those feasts fulfillment in sacred history.

هنگامی که آیات یک تا بیست‌ودو با آیهٔ بیست‌وسه تا چهل‌وچهار هم‌راستا می‌شوند، خطی نبوی برقرار می‌گردد که بیست‌ودو حرف الفبای عبری بر آن شهادت می‌دهند، و نیز نمادپردازیِ نمایان‌شده به‌وسیلهٔ عدد «22» و همچنین نمادپردازیِ نمایان‌شده به‌وسیلهٔ اعیاد، همراه با تحقق آن اعیاد در تاریخ مقدس، بر آن گواهی می‌دهد.

The beginning of the spring feasts first identifies the seventh-day Sabbath and the ending of the fall feasts identifies the seventh-year Sabbath. Christ, as Alpha and Omega placed the Sabbath at the beginning and ending of the two witnesses of “22” in the line of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

آغازِ عیدهایِ بهاری نخستْ سَبَّتِ روزِ هفتم را مشخص می‌سازد، و پایانِ عیدهایِ پاییزی سَبَّتِ سالِ هفتم را معین می‌کند. مسیح، به‌عنوانِ آلفا و اُمگا، سَبَّت را در آغاز و انجامِ دو شاهدِ «22» در سلسلهٔ کهانتِ صد و چهل و چهار هزار قرار داد.

The seventh-day Sabbath was the special light at the beginning of the antitypical Day of Atonement in 1844, and the light of the seventh-year Sabbath is the light at the end. The seventh-day Sabbath was also the first holy convocation of Leviticus “23,” as is the seventh-year Sabbath the last holy convocation in the chapter. Sabbath is the alpha and omega of the priest’s line in chapter “23.” The first, and seventh-day Sabbath is the alpha of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, and the last, and seventh-year Sabbath is the omega of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

سبتِ روزِ هفتم، نورِ ویژه در آغازِ روزِ کفّارهٔ ضدّنمونه‌ای در سال ۱۸۴۴ بود، و نورِ سبتِ سالِ هفتم، نورِ پایان است. سبتِ روزِ هفتم همچنین نخستین محفلِ مقدّسِ لاویان «۲۳» بود، چنان‌که سبتِ سالِ هفتم آخرین محفلِ مقدّس در آن فصل است. سبت، الفا و اُمگای خطِّ کاهن در فصل «۲۳» است. نخستین، یعنی سبتِ روزِ هفتم، الفای کهانتِ صد و چهل و چهار هزار است، و آخرین، یعنی سبتِ سالِ هفتم، اُمگای کهانتِ صد و چهل و چهار هزار است.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> «آنانی که با خدا مشارکت دارند، در نورِ آفتابِ عدالت گام برمی‌دارند. ایشان با فاسد ساختنِ طریقِ خود در حضور خدا، نجات‌دهندۀ خویش را بی‌حرمت نمی‌سازند. نور آسمانی بر آنان می‌تابد. هرچه به پایان تاریخ این جهان نزدیک‌تر می‌شوند، معرفت آنان به مسیح و به نبوت‌های مربوط به او، بسیار افزون‌تر می‌گردد. آنان در نظر خدا دارای ارزشی بی‌نهایت‌اند؛ زیرا با پسر او در یگانگی‌اند. نزد ایشان کلام خدا از زیبایی و دل‌انگیزیِ برتر برخوردار است. آنان اهمیت آن را درمی‌یابند. حقیقت بر ایشان مکشوف می‌شود. تعلیمِ تجسّد در پرتوِ درخششی ملایم جلوه‌گر می‌گردد. آنان درمی‌یابند که کتاب‌مقدس کلیدی است که همۀ اسرار را می‌گشاید و همۀ دشواری‌ها را حل می‌کند. آنان که از پذیرفتن نور و راه رفتن در نور سر باز زده‌اند، از درکِ رازِ دینداری ناتوان خواهند بود؛ اما آنان که در برداشتن صلیب و پیروی از عیسی درنگ نکرده‌اند، نور را در نورِ خدا خواهند دید.» The Southern Watchman, April 4, 1905.

Here, “near the close of this earth’s history,” at the end of the antitypical Day of Atonement, the “doctrine of the incarnation” is invested with a “soft” radiance as was the doctrine of the seventh-day Sabbath at the beginning of the antitypical Day of Atonement.

در اینجا، «در نزدیکی پایان تاریخ این زمین»، در انتهای روز کفّارهٔ ضدنمادین، «تعلیم تجسّد» با درخششی «ملایم» آراسته شده است؛ همان‌گونه که تعلیم سبتِ روز هفتم در آغاز روز کفّارهٔ ضدنمادین آراسته شده بود.

> “Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

> «عیسی پوششِ تابوت را برگرفت، و من لوح‌های سنگی را دیدم که ده فرمان بر آن‌ها نوشته شده بود. چون فرمان چهارم را درست در مرکزِ ده حکم دیدم، و هاله‌ای ملایم از نور آن را دربر گرفته بود، در شگفت شدم. فرشته گفت: “این یگانه فرمان از میان آن ده فرمان است که خدای زنده را، که آسمان‌ها و زمین و هرآنچه را که در آن‌هاست آفرید، معرّفی می‌کند. هنگامی که بنیادهای زمین نهاده شد، بنیاد سَبَّت نیز نهاده گردید.”» شهادت‌ها، جلد ۱، ص. ۷۵.

The seventh-day Sabbath, which is a “foundation,” begins Leviticus “23” and the seventh-year Sabbath ends the testimony of the priests as represented by the spring and fall feasts. The seventh-year Sabbath represents the temple that is built upon the foundation. The seventh-year Sabbath at the end is represented by the 2,520, just as the seventh-day Sabbath is represented by the 2,300. The seventh-year Sabbath represents the “doctrine of the incarnation.” The seventh-day Sabbath is the sign of the Creator and the seventh-year Sabbath is the sign of Divinity combined with humanity.

سبتِ روز هفتم، که «بنیاد» است، لاویان «۲۳» را آغاز می‌کند و سبتِ سال هفتم، شهادتِ کاهنان را، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ اعیاد بهاری و پاییزی نمایان شده است، به پایان می‌رساند. سبتِ سال هفتم، معبدی را مجسم می‌سازد که بر بنیاد بنا شده است. سبتِ سال هفتم در پایان، به‌وسیلهٔ ۲٬۵۲۰ نمایان می‌شود، همان‌گونه که سبتِ روز هفتم به‌وسیلهٔ ۲٬۳۰۰ نمایان می‌گردد. سبتِ سال هفتم نمایانگرِ «تعلیمِ تجسّد» است. سبتِ روز هفتم، نشانِ آفریننده است و سبتِ سال هفتم، نشانِ الوهیتِ متحد با انسانیت است.

## Aligning the Lines

هم‌راستا ساختن خطوط

When we align the spring feasts with the fall feasts in Leviticus twenty-three, the feast of Passover, is followed the next day by the seven-day feast of unleavened bread, and the feast of first fruits follows the day after the seven-day feast of unleavened bread begins. Three waymarks in three days.

هنگامی که اعیاد بهاری را با اعیاد پاییزی در لاویان بیست‌وسه هم‌تراز می‌کنیم، عید فِصَح در روز بعد با عید هفت‌روزهٔ نانِ فطیر دنبال می‌شود، و عید نوبرها در روز پس از آغاز عید هفت‌روزهٔ نانِ فطیر فرا می‌رسد. سه نشانهٔ راه در سه روز.

The period of seven days that makes up the feast of unleavened bread begins with a holy convocation and ends with the same. The day after the feast of unleavened bread begins, the feast of first fruits arrives, and it includes the spring barley first fruit offering. Pentecost, also called the feast of weeks occurs fifty days after the feast of first fruits, which marks the beginning of a seven-week period that ends on the forty-ninth day, which is followed by Pentecost, meaning fifty.

دورهٔ هفت‌روزه‌ای که عیدِ نانِ فطیر را تشکیل می‌دهد، با یک مجمعِ مقدّس آغاز می‌شود و با همان نیز پایان می‌یابد. روزِ پس از آغازِ عیدِ نانِ فطیر، عیدِ نوبرها فرا می‌رسد، و شاملِ تقدمهٔ نوبرِ جوِ بهاری است. پنتیکاست، که عیدِ هفته‌ها نیز نامیده می‌شود، پنجاه روز پس از عیدِ نوبرها واقع می‌شود؛ عیدی که آغازِ یک دورهٔ هفت‌هفته‌ای را مشخص می‌سازد که در روزِ چهل‌ونهم پایان می‌یابد، و پس از آن پنتیکاست می‌آید، که به معنای پنجاه است.

Passover begins at even on the fourteenth. Passover is not a holy convocation.

پسَح در شامگاهِ روز چهاردهم آغاز می‌شود. پسَح اجتماعِ مقدّس نیست.

Then on the fifteenth day, the seven-day feast of unleavened bread arrives. The first day and the last day of the seven-day feast is holy convocations.

پس در روز پانزدهم، عیدِ هفت‌روزهٔ فطیر فرا می‌رسد. روز نخست و روز آخرِ این عیدِ هفت‌روزه، محفل‌های مقدّس‌اند.

The next day, the sixteenth day, the day of first fruits arrives. Then the seven weeks that are marked by the feast of Pentecost begins, and Pentecost is one of the seven holy convocations represented in the spring and fall feasts. First fruits is not a holy convocation.

روز بعد، یعنی روز شانزدهم، روز نوبرها فرا می‌رسد. سپس آن هفت هفته‌ای آغاز می‌شود که با عید پنتیکاست مشخص شده است، و پنتیکاست یکی از هفت اجتماع مقدس است که در اعیاد بهاری و پاییزی نمود یافته‌اند. نوبرها اجتماع مقدس نیست.

Then on the first day of the seventh month the feast of trumpets, is a holy convocation.

سپس در روز نخستِ ماه هفتم، عیدِ کرناها، محفلی مقدّس است.

The Day of Atonement on the tenth day of the seventh month is a holy convocation, but not a feast.

روزِ کفّارہ ساتویں مہینے کی دسویں تاریخ کو ایک مُقدّس اجتماع ہے، لیکن عید نہیں۔

The first day of the feast of Tabernacles is a holy convocation. After the seven-day feast there is the eighth day of tabernacles, though the eighth day is considered outside the periods represented by the feasts. That eighth day is a holy convocation.

نخستین روزِ عیدِ خیمه‌ها محفلی مقدّس است. پس از این عیدِ هفت‌روزه، روزِ هشتمِ خیمه‌ها فرا می‌رسد، هرچند روزِ هشتم بیرون از دوره‌هایی دانسته می‌شود که اعیاد نمایندهٔ آن‌ها هستند. آن روزِ هشتم محفلی مقدّس است.

This equates to seven holy convocations when you include the seventh-day Sabbath that introduces the feasts. Seven holy convocations and seven feasts, though they align differently than the holy convocations. The first and last waymarks are Sabbaths, first for day, then for the year. Within the feasts that are identified between the alpha and omega Sabbaths there are seven feasts and five holy convocations. If you include the alpha seventh-day Sabbath and the omega seventh-year Sabbath you have seven holy convocations and seven feasts. It is understood that the eighth day of Tabernacles is not part of the feasts, and creates the enigma of the eighth being of the seven. The point I am identifying here is that Jesus, as Palmoni organized the variations of numbers within chapter “23” in an absolutely astonishing fashion.

این معادلِ هفت اجتماعِ مقدّس است، اگر سبتِ روزِ هفتم را که اعیاد را معرفی می‌کند نیز منظور کنید. هفت اجتماعِ مقدّس و هفت عید، هرچند ترتیبِ تطابقِ آنها با اجتماعاتِ مقدّس به‌گونه‌ای متفاوت است. نخستین و آخرین نشانه‌ها سبت‌ها هستند: نخست برای روز، سپس برای سال. در میان اعیادی که بین سبتِ آلفا و سبتِ اومگا مشخص شده‌اند، هفت عید و پنج اجتماعِ مقدّس وجود دارد. اگر سبتِ روزِ هفتمِ آلفا و سبتِ سالِ هفتمِ اومگا را نیز شامل کنید، هفت اجتماعِ مقدّس و هفت عید خواهید داشت. دانسته است که روزِ هشتمِ خیمه‌ها جزئی از اعیاد نیست، و معمایِ هشتم را که از هفت است پدید می‌آورد. مقصودی که من در اینجا بیان می‌کنم این است که عیسی، به‌عنوان پالمونی، تنوعِ اعداد را در باب «۲۳» به‌طرزی کاملاً شگفت‌انگیز سازمان داده است.

## Spring

بهار

The spring feasts contain a seven-day feast period of unleavened bread, containing an alpha holy convocation at the beginning and an omega holy convocation at the end. Pentecost is the third holy convocation in the spring feasts. Pentecost arrives after a seven-week period, that ends with a feast on the fiftieth day. The spring feasts are marked by four feast days and three periods. Passover, unleavened bread, first fruits and Pentecost are the four feast days, and the three periods are the seven days of unleavened bread, the forty-nine days that precede and include the fiftieth day of Pentecost and the first three days which are a period consisting of three steps.

بہار کے تہواروں میں بےخمیری روٹی کے سات دنوں پر مشتمل ایک عید کا زمانہ شامل ہے، جس کے آغاز پر ایک الفا مقدس اجتماع اور اختتام پر ایک اومیگا مقدس اجتماع ہوتا ہے۔ پینتیکوست بہار کے تہواروں میں تیسرا مقدس اجتماع ہے۔ پینتیکوست سات ہفتوں کے ایک زمانے کے بعد آتا ہے، جو پچاسویں دن کی عید پر ختم ہوتا ہے۔ بہار کے تہوار چار عیدی دنوں اور تین ادوار سے ممتاز ہیں۔ فسح، بےخمیری روٹی، اولین پھل، اور پینتیکوست یہ چار عیدی دن ہیں، اور تین ادوار یہ ہیں: بےخمیری روٹی کے سات دن، وہ انچاس دن جو پینتیکوست کے پچاسویں دن سے پہلے ہیں اور اسے شامل بھی کرتے ہیں، اور پہلے تین دن جو ایک ایسے دور پر مشتمل ہیں جو تین مراحل سے بنا ہے۔

The first fruit offering of the Passover period aligns with the first fruit offering on the day of Pentecost; the first fruit offerings of barley in Passover’s three-day period, and the first fruit offering of wheat on Pentecost at the conclusion of the Pentecostal season of forty-nine, slash— fifty days.

نخستین هدیۀ نوبرِ دورۀ فِصَح با نخستین هدیۀ نوبر در روز پنتیکاست هم‌راستاست؛ هدایای نوبرِ جو در دورۀ سه‌روزۀ فِصَح، و هدیۀ نوبرِ گندم در پنتیکاست، در پایان فصل پنتیکاست که چهل‌ونه/پنجاه روز است.

## Fall

سقوط

The fall feasts begin with a specific feast day that initiates a ten-day period which leads to judgment. Five days after judgment a feast of seven days, of which the first and last day of the seven days are identified as holy convocations. From the fifteenth unto the twenty-second day the feast of Tabernacles is celebrated and then on the twenty-third day the Sabbath of the land is marked.

اعیادِ خزاں با یک روزِ عیدِ معیّن آغاز می‌شوند که دوره‌ای ده‌روزه را شروع می‌کند و به داوری می‌انجامد. پنج روز پس از داوری، عیدی هفت‌روزه برگزار می‌شود که از آن میان، روز نخست و روز آخرِ آن هفت روز به‌عنوان مجامعِ مقدّس تعیین شده‌اند. از روز پانزدهم تا روز بیست‌ودوم، عیدِ خیمه‌ها برگزار می‌شود و سپس در روز بیست‌وسوم، سَبَّتِ زمین گرامی داشته می‌شود.

When we take the fall feasts and place them over the top of the spring feasts, we have two lines that are both represented by twenty-two verses, thus they are represented by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet. When this is done, the first waymark is the holy convocation of the seventh-day Sabbath, and the last waymark is the holy convocation of the seventh-year Sabbath.

هنگامی که اعیاد پاییزی را بر اعیاد بهاری منطبق می‌سازیم، دو خط در برابر ما قرار می‌گیرد که هر دو با بیست‌ودو آیه نمایان شده‌اند؛ ازاین‌رو، این دو به‌واسطهٔ بیست‌ودو حرف الفبای عبری نیز نمادپردازی می‌شوند. چون چنین شود، نخستین نشانهٔ راه، محفلِ مقدسِ سَبَّتِ روز هفتم است، و آخرین نشانهٔ راه، محفلِ مقدسِ سَبَّتِ سال هفتم.

> Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:39.

> اور ساتویں مہینے کی پندرھویں تاریخ کو بھی، جب تم ملک کی پیداوار جمع کر چکے ہو، تو تم خداوند کے لیے سات دن تک عید مناؤ؛ پہلے دن سبت ہو گی، اور آٹھویں دن بھی سبت ہو گی۔ احبار 23:39۔

Pentecost was the early rain and Tabernacles is the latter rain. The outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was represented by a day, and the outpouring represented by Tabernacles is a period that concludes, and then is followed by a Sabbath, that is the eighth day, of seven days. The Sabbath which follows the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit represents the Sabbath of the earth resting for one thousand years.

پنطیکاست بارانِ اوّل بود و عیدِ خیمه‌ها بارانِ آخر است. افاضهٔ روح‌القدس در پنطیکاست به‌وسیلهٔ یک روز نمادین گردید، و افاضه‌ای که عیدِ خیمه‌ها آن را تمثیل می‌کند، دوره‌ای است که به پایان می‌رسد و سپس سَبَّتی در پیِ آن می‌آید، یعنی روزِ هشتمِ پس از هفت روز. سَبَّتی که در پیِ آخرین ظهورِ افاضهٔ روح‌القدس می‌آید، نمایانگرِ سَبَّتِ زمین است که به‌مدّتِ یک‌هزار سال آرام می‌گیرد.

> “In the time of trouble we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with a sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens and the earth. The sky opened and shut and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot and cast out stones upon the land. And as God spoke the day and the hour of Jesus’ coming and delivered the everlasting covenant to His people, He spoke one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upward, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. And at the end of every sentence the saints shouted, ‘Glory! Alleluia!’ Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory, as did the face of Moses when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God in keeping His Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the beast and over his image.

> “در زمانِ مصیبت، همگیِ ما از شهرها و دهات گریختیم؛ امّا شریران ما را تعقیب کردند و با شمشیر به خانه‌های مقدّسان درآمدند. آنان شمشیر را برای کشتنِ ما بلند کردند، امّا شمشیر شکست و همچون کاهی بی‌قدرت بر زمین افتاد. آنگاه همگیِ ما شب و روز برای رهایی فریاد برآوردیم، و فریاد ما به حضور خدا بالا رفت. خورشید برآمد، و ماه از حرکت بازایستاد. جویبارها از جاری شدن بازماندند. ابرهای تیره و سنگین برخاستند و بر ضدّ یکدیگر برخورد کردند. امّا یک جایگاهِ روشن از جلالِ استوار وجود داشت که از آنجا آواز خدا، همچون آواز آب‌های بسیار، صادر شد و آسمان‌ها و زمین را به لرزه درآورد. آسمان گشوده و بسته می‌شد و در اضطراب بود. کوه‌ها چون نی‌ای در باد می‌لرزیدند و صخره‌های ژنده را به هر سو پرتاب می‌کردند. دریا چون دیگی می‌جوشید و سنگ‌ها را بر خشکی می‌افکند. و هنگامی که خدا روز و ساعتِ آمدنِ عیسی را اعلام کرد و عهدِ جاودانی را به قومِ خود سپرد، یک جمله گفت و سپس درنگ کرد، در حالی که آن کلمات در سراسر زمین طنین‌انداز می‌شد. اسرائیلِ خدا با چشمانِ دوخته به بالا ایستاده بودند و به کلماتی گوش می‌دادند که از دهانِ یهوه بیرون می‌آمد و همچون غرشِ بلندترین رعدها در سراسر زمین می‌پیچید. صحنه‌ای بس هولناک و باوقار بود. و در پایانِ هر جمله، مقدّسان فریاد برمی‌آوردند: «جلال! هلّلویاه!» چهره‌های ایشان از جلالِ خدا روشن شده بود؛ و آنان با آن جلال می‌درخشیدند، همان‌گونه که چهرهٔ موسی هنگامی که از سینا فرود آمد، می‌درخشید. شریران به سببِ آن جلال نمی‌توانستند بر ایشان بنگرند. و هنگامی که برکتِ بی‌پایان بر کسانی اعلام شد که با مقدّس نگاه داشتنِ سَبَّتِ او، خدا را حرمت نهاده بودند، بانگِ عظیمِ پیروزی بر وحش و بر تصویرِ او برخاست.”

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Early Writings, 34.

> «سپس یوبیل آغاز شد، آنگاه که زمین باید آرام می‌گرفت.» Early Writings, 34.

The jubilee is the fiftieth year, after seven cycles of seven years, which is the 49 days that lead to the fiftieth day of Pentecost. When the line of the fall feasts is brought together with the spring feasts there are 49 days that lead to Pentecost, which marks the beginning of the seven-day period of Tabernacles. Pentecost and Tabernacles align, and together they identify the period of the latter rain that begins at the soon-coming Sunday law and continues until probation closes, the Lord returns and then the earth rests, as represented by the seventh-year Sabbath, that is the eighth of the seven in the feast of Tabernacles.

الیوبیل سالِ پنجاهم است، پس از هفت دورهٔ هفت‌ساله، که همان چهل‌ونه روزی است که به روز پنجاهمِ پنتیکاست می‌انجامد. هنگامی که خطِ اعیادِ پاییزی با اعیادِ بهاری در کنار هم قرار می‌گیرد، چهل‌ونه روز پدید می‌آید که به پنتیکاست منتهی می‌شود؛ پنتیکاستی که آغازِ دورهٔ هفت‌روزهٔ عیدِ خیمه‌ها را مشخص می‌سازد. پنتیکاست و عیدِ خیمه‌ها با یکدیگر منطبق می‌شوند، و با هم دورهٔ بارانِ آخر را مشخص می‌کنند؛ دوره‌ای که با قانونِ یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع آغاز می‌شود و تا بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش ادامه می‌یابد، خداوند بازمی‌گردد، و سپس زمین آرام می‌گیرد؛ همان‌گونه که در سَبَتِ سالِ هفتم نمود یافته است، که آن، هشتمینِ آن هفت‌تا در عیدِ خیمه‌هاست.

When we bring both lines of twenty-two verses together, we do so for several reasons. Both lines are twenty-two verses, twenty-two being a tithe of 220, a symbol of the combination of Divinity and humanity.

هنگامی که هر دو رشتهٔ بیست‌ودو آیه‌ای را در کنار هم می‌آوریم، این کار را به چند دلیل انجام می‌دهیم. هر دو رشته مشتمل بر بیست‌ودو آیه‌اند، و بیست‌ودو یک‌دهمِ ۲۲۰ است؛ نمادی از پیوند الوهیت و انسانیت.

Both lines represent the Hebrew alphabet of twenty-two letters.

هر دو سطر نمایانگر الفبای عبریِ مشتمل بر بیست‌ودو حرف هستند.

Both lines represent the feasts.

هر دو خط نمایانگر اعیاد هستند.

Both lines represent the two harvest seasons of the year.

هر دو خط، دو فصلِ دروی سال را نمایندگی می‌کنند.

Both lines represent Christ work in the courtyard, holy place and Most Holy Place. Leviticus means the priests, and Jesus is the Heavenly High Priest. For these reasons, we are justified in applying the line upon line methodology to the forty-four verses of Leviticus twenty-three.

هر دو خط، کار مسیح را در صحن، مکانِ مقدّس و مکانِ اقدس نمایان می‌سازند. لاویان به کاهنان مربوط است، و عیسی کاهنِ اعظمِ آسمانی است. از این‌رو، ما در به‌کار بستنِ روشِ «خط بر خط» بر چهل‌وچهار آیهٔ لاویان بیست‌وسه محق و موجه هستیم.

Pentecost was the early rain for Christianity and Tabernacles is the latter rain for Christianity. We therefore align the spring “day of Pentecost” with the fall seven days of Tabernacles. When Sister White stated, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” she is identifying the time when God’s people are living in the wilderness due to persecution. Living in booths during the Tabernacle season typifies the history that leads directly to the Sabbath jubilee rest for the earth.

پنتیکاست بارانِ نخستین برای مسیحیت بود و عیدِ خیمه‌ها بارانِ واپسین برای مسیحیت است. ازاین‌رو، «روزِ پنتیکاست» در بهار را با هفت روزِ عیدِ خیمه‌ها در پاییز متناظر می‌دانیم. هنگامی که خواهر وایت اظهار داشت: «در زمانِ تنگی، همهٔ ما از شهرها و دهات گریختیم»، او زمانی را مشخص می‌کند که قومِ خدا به سببِ آزار در بیابان سکونت دارند. سکونت در خیمه‌ها در موسمِ عیدِ خیمه‌ها، به‌طور نمادین، تاریخِی را مجسم می‌سازد که مستقیماً به استراحتِ یوبیلِ سَبَّت برای زمین منتهی می‌شود.

The Day of Pentecost marks the beginning of seven days of Tabernacles. Then the jubilee is represented by the eighth day, that is of the seven days of Tabernacles. Five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Thus, five days before Pentecost that marks the beginning of Tabernacles—judgment is marked. Ten days before the judgment of the Day of Atonement is the feast of Trumpets. When the lines are combined five days before the Sunday law, represented by Pentecost, judgment is marked. Ten days before that, the feast of Trumpets is marked.

روزِ پنتیکاست آغازِ هفت روزِ خیمه‌ها را نشان می‌دهد. سپس یوبیل به‌وسیلهٔ روزِ هشتم نمایان می‌شود، یعنی روزی از هفت روزِ خیمه‌ها. پنج روز پیش از عیدِ خیمه‌ها، روزِ کفاره بود. پس پنج روز پیش از پنتیکاست که آغازِ خیمه‌ها را نشان می‌دهد، داوری مشخص می‌گردد. ده روز پیش از داوریِ روزِ کفاره، عیدِ کرناها است. هنگامی که این خطوط با یکدیگر ترکیب می‌شوند، پنج روز پیش از قانونِ یکشنبه، که به‌وسیلهٔ پنتیکاست نمایان شده است، داوری مشخص می‌گردد. ده روز پیش از آن، عیدِ کرناها مشخص می‌شود.

The baptism of Christ represented His death, burial and resurrection. Those three steps are represented by His death at Passover, His burial and rest upon the Sabbath, and His resurrection on Sunday. The three days of His death, burial and resurrection are one waymark that consists of three steps. We therefore start the combination of the two lines of spring and fall feasts at the resurrection. The resurrection of the third day begins a forty-nine-day period that leads to Pentecost, which is the Sunday law. That forty-nine-day period is preceded by the feast of unleavened bread, that begins one day before and extends five days beyond the day of first fruits.

تعمیدِ مسیح، نمایانگرِ مرگ، دفن و رستاخیزِ او بود. این سه گام به‌واسطۀ مرگِ او در عیدِ فِصَح، دفن و آرام‌گرفتنِ او در روزِ سَبَّت، و رستاخیزِ او در روزِ یکشنبه بازنمایی می‌شوند. سه روزِ مرگ، دفن و رستاخیزِ او یک نشانهٔ راه است که از سه گام تشکیل شده است. ازاین‌رو، ما ترکیبِ دو خطِ اعیادِ بهاری و پاییزی را از رستاخیز آغاز می‌کنیم. رستاخیزِ روزِ سوم، دورۀ چهل‌ونه‌روزه‌ای را آغاز می‌کند که به پنطیکاست می‌انجامد، که همان قانونِ یکشنبه است. آن دورۀ چهل‌ونه‌روزه، مسبوق به عیدِ نانِ فطیر است که یک روز پیش‌تر آغاز می‌شود و تا پنج روز پس از روزِ نوبرها امتداد می‌یابد.

From the resurrection of the first fruits unto the Sunday law is forty-nine days, the Sunday law being the fiftieth day. Five days before the Sunday law judgment is represented, and ten days before that judgment the warning of the trumpets is marked. Resurrection is the first waymark, then five days later the period of unleavened bread concludes. Thirty days after unleavened bread ends, the warning of the trumpets occurs. Ten days later the judgment of the Day of Atonement is marked and five days later the Sunday law of Pentecost arrives.

از رستاخیزِ نوبرها تا قانونِ یکشنبه چهل‌ونه روز است، و قانونِ یکشنبه روزِ پنجاهم می‌باشد. پنج روز پیش از قانونِ یکشنبه، داوری به تصویر کشیده شده است، و ده روز پیش از آن داوری، هشدارِ کرناها مشخص گردیده است. رستاخیز نخستین نشانهٔ راه است؛ سپس پنج روز بعد، دورهٔ فطیر پایان می‌یابد. سی روز پس از پایانِ فطیر، هشدارِ کرناها رخ می‌دهد. ده روز بعد، داوریِ روزِ کفاره مشخص می‌شود و پنج روز بعد، قانونِ یکشنبهٔ پنطیکاست فرا می‌رسد.

This identifies seven waymarks in the line upon line application of the spring and fall feasts; the beginning of unleavened bread, the resurrection, the end of unleavened bread, the warning of trumpets, judgment, Pentecost and the latter rain. Those seven waymarks are set within an alpha seventh-day Sabbath and an omega seventh-year Sabbath. The seven waymarks couched between the two Sabbaths isolate and identify a five-day period, followed by a thirty-day period, a ten-day period, a five-day period and a seven-day period.

Esto identifica siete hitos en la aplicación línea sobre línea de las fiestas de primavera y de otoño: el comienzo de los panes sin levadura, la resurrección, el fin de los panes sin levadura, la advertencia de las trompetas, el juicio, Pentecostés y la lluvia tardía. Estos siete hitos están enmarcados dentro de un sábado alfa del séptimo día y un sábado omega del séptimo año. Los siete hitos, situados entre los dos sábados, aíslan e identifican un período de cinco días, seguido por un período de treinta días, un período de diez días, un período de cinco días y un período de siete días.

When we then align Christ’s resurrection, we find a forty-day period where He instructed the disciples “face to face” and thereafter ascended. Then for ten days the disciples were in the upper room. Those ten days concluded at the Day of Pentecost, which is the Sunday law. This adds a forty-day period and ten-day period to the line of priests represented by Leviticus “23.”

پس هنگامی که قیامِ مسیح را با این الگو منطبق می‌سازیم، درمی‌یابیم که دوره‌ای چهل‌روزه وجود داشت که او در آن شاگردان را «رو در رو» تعلیم می‌داد و پس از آن صعود کرد. سپس شاگردان به مدت ده روز در بالاخانه بودند. آن ده روز در روز پنطیکاست، که همان قانونِ یکشنبه است، به پایان رسید. این امر، یک دورهٔ چهل‌روزه و یک دورهٔ ده‌روزه را به خطِ کاهنان که به‌وسیلهٔ لاویان «23» نمایانده شده است، می‌افزاید.

From the resurrection there is five days to the end of unleavened bread, then thirty days to the trumpet warning, then five days to Christ’s ascension, then five days to judgment, then five days to Pentecost’s seven days of the latter rain.

له قیامت څخه د بې‌خمیرو ډوډۍ تر پای پورې پنځه ورځې دي، بیا د شپېلۍ د خبرداري تر ورځې دېرش ورځې دي، بیا د مسیح تر عروج پورې پنځه ورځې دي، بیا تر قضاوت پورې پنځه ورځې دي، بیا د پنټکاست د وروستي باران د اوو ورځو تر پوره کېدو پورې پنځه ورځې دي.

The beginning of the seven days of unleavened bread is followed the next day by the resurrection of first fruits. The resurrection occurs within the seven days of unleavened bread, and five days after the resurrection the period of unleavened bread ends.

آغازِ ایّامِ ہفتگانۂ فطیر کے اگلے ہی دن قیامتِ نوبر واقع ہوتی ہے۔ یہ قیامت ایّامِ ہفتگانۂ فطیر کے اندر واقع ہوتی ہے، اور قیامت کے پانچ دن بعد فطیر کا زمانہ اختتام کو پہنچتا ہے۔

Thirty days after the end of unleavened bread the trumpets mark a warning.

سی روز پس از پایانِ نانِ فطیر، کرناها هشداری را اعلام می‌کنند.

Five days after the warning of the trumpets Christ ascended after teaching for forty days. His ascension marked the beginning of ten days in the upper room.

پانچ دن بعد، نرسنگوں کی تنبیہ کے بعد، مسیح چالیس دن تک تعلیم دینے کے بعد صعود فرما گئے۔ اُن کا صعود بالا خانے میں دس دنوں کے آغاز کی علامت تھا۔

Then five days after His ascension judgment is marked.

پس پنج روز پس از عروج او، داوری رقم می‌خورد.

Five days later the Sunday law of Pentecost opens the seven-day period of the latter rain.

پنج روز بعد، قانونِ یک‌شنبهٔ پِنتیکاست دورهٔ هفت‌روزهٔ بارانِ آخر را آغاز می‌کند.

The one hundred and forty-four thousand are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. Elijah and Moses were slain on July 18, 2020. They were slain where also our Lord was crucified. Christ’s resurrection typified the resurrection of December 31, 2023. Before that date, in July of 2023, a voice in the wilderness began to sound a message represented as unleavened bread. Leaven represents error, hypocrisy and sin, and the message from the wilderness was unleavened. From December 31, 2023 through to the Sunday law, Leviticus “23” has designed a framework of the atonement of the one hundred and forty-four thousand. That framework aligns with Miller’s dream, Malachi three and Revelation nineteens’ windows of heaven. It aligns with the third and ninth hour in the sacred week from 27 to 34 AD.

ایک لاکھ چوالیس ہزار وہ ہیں جو برّہ کے پیچھے پیچھے جہاں کہیں وہ جاتا ہے، چلتے ہیں۔ ایلیاہ اور موسیٰ 18 جولائی 2020 کو قتل کیے گئے۔ وہ اسی جگہ قتل کیے گئے جہاں ہمارا خداوند بھی مصلوب کیا گیا تھا۔ مسیح کا جی اُٹھنا 31 دسمبر 2023 کے جی اُٹھنے کی تمثیل تھا۔ اس تاریخ سے پہلے، جولائی 2023 میں، بیابان میں ایک آواز نے ایسا پیغام سنانا شروع کیا جو بےخمیری روٹی کے طور پر ظاہر کیا گیا ہے۔ خمیر گمراہی، ریاکاری اور گناہ کی نمائندگی کرتا ہے، اور بیابان سے آنے والا پیغام بےخمیر تھا۔ 31 دسمبر 2023 سے اتوار کے قانون تک، احبار “23” نے ایک لاکھ چوالیس ہزار کے کفارے کا ایک ڈھانچا مقرر کیا ہے۔ یہ ڈھانچا ملر کے خواب، ملاکی تین، اور مکاشفہ انیس کی آسمان کی کھڑکیوں کے ساتھ ہم آہنگ ہے۔ یہ 27 سے 34 عیسوی کے مقدس ہفتے میں تیسرے اور نویں گھنٹے کے ساتھ بھی ہم آہنگ ہے۔

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “‘By knowledge shall the chambers be filled with all precious and pleasant riches.’

> «و به معرفت، حجره‌ها از هرگونه ثروتِ گران‌بها و دلپذیر پُر خواهد شد.»

> “For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

> «چراکه برای ذهن و جان، همان‌گونه که برای بدن، قانون خدا این است که نیرو از راه کوشش به دست می‌آید. آنچه موجب پرورش می‌شود، تمرین است. در هماهنگی با این قانون، خدا در کلام خویش وسایل رشد ذهنی و روحانی را فراهم ساخته است.»

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> کتاب‌مقدّس دربردارندۀ همۀ اصولی است که انسان‌ها برای آن‌که برای این زندگی یا برای زندگی آینده مهیّا شوند، باید آن‌ها را درک کنند. و این اصول را همگان می‌توانند بفهمند. هیچ‌کس که روحی قدردانِ تعلیم آن داشته باشد، نمی‌تواند حتی یک بخش از کتاب‌مقدّس را بخواند، بی‌آن‌که از آن اندیشه‌ای سودمند به دست آورد. امّا گران‌بهاترین تعلیم کتاب‌مقدّس از مطالعۀ گهگاه یا گسسته حاصل نمی‌شود. نظام عظیم حقیقتِ آن چنان عرضه نشده است که خوانندۀ شتاب‌زده یا بی‌مبالات بتواند آن را دریابد. بسیاری از گنجینه‌های آن بسی ژرف‌تر از سطح نهفته‌اند، و تنها به‌وسیلۀ کاوشی مجدّانه و کوششی پیوسته به دست می‌آیند. حقایقی که مجموعۀ آن کلّ عظیم را پدید می‌آورند، باید جست‌وجو شوند و گرد آورده شوند، «اینجا اندکی و آنجا اندکی.» اشعیا 28:10.

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

> «وقتی این‌گونه جست‌وجو شده و در کنار هم گرد آورده شوند، آشکار خواهد شد که به‌گونه‌ای کامل با یکدیگر تناسب دارند. هر انجیل متمّمِ اناجیل دیگر است، هر نبوتی تبیینِ نبوتی دیگر، و هر حقیقتی بسطِ حقیقتی دیگر. نمونه‌های رمزیِ نظامِ یهودی به‌وسیلهٔ انجیل روشن می‌گردند. هر اصل در کلام خدا جایگاه خود را دارد، و هر واقعیت دلالتِ خاصِ خود را. و این ساختارِ کامل، هم در طرح و هم در اجرا، بر مؤلفِ خویش شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهنِ نامتناهی نه می‌تواند تصوّر کند و نه پدید آورد.»

> “In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

> «در جست‌وجوی بخش‌های گوناگون و بررسی ارتباط آن‌ها با یکدیگر، والاترین قوای ذهن انسان به فعالیتی شدید فراخوانده می‌شود. هیچ‌کس نمی‌تواند به چنین مطالعه‌ای بپردازد، بی‌آنکه توانایی ذهنی خویش را پرورش دهد.»

> “And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

> «و ارزش ذهنیِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس تنها در جست‌وجوی حقیقت و گرد آوردن آن نیست. این ارزش همچنین در کوششی نهفته است که برای درکِ موضوعات ارائه‌شده لازم است. ذهنی که تنها به امور پیش‌پاافتاده مشغول باشد، کوچک و ناتوان می‌شود. اگر هرگز به فهمِ حقایق عظیم و دوردامنه واداشته نشود، پس از مدتی قدرت رشد را از دست می‌دهد. به‌عنوان حفاظی در برابر این انحطاط و محرّکی برای رشد، هیچ چیز با مطالعهٔ کلام خدا برابری نمی‌کند. کتاب‌مقدس به‌عنوان وسیله‌ای برای پرورش فکری، از هر کتاب دیگر، یا از همهٔ کتاب‌های دیگر روی‌هم، مؤثرتر است. عظمتِ موضوعات آن، سادگیِ باوقارِ بیاناتش، و زیباییِ تصاویرش، اندیشه‌ها را چنان برمی‌انگیزد و تعالی می‌بخشد که هیچ چیز دیگر نمی‌تواند. هیچ مطالعهٔ دیگری نمی‌تواند چنان توانِ ذهنی‌ای ببخشد که تلاشی که برای درکِ حقایق شگفت‌انگیزِ مکاشفه لازم است، می‌بخشد. ذهنی که بدین‌سان با افکارِ نامتناهی در تماس آورده شود، ناگزیر گسترش می‌یابد و نیرومند می‌گردد.»

> “And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

> “اور بھی بڑھ کر، روحانی فطرت کی نشوونما میں بائبل کی قدرت عظیم ہے۔ انسان، جو خدا کے ساتھ رفاقت کے لیے پیدا کیا گیا ہے، صرف اسی رفاقت میں اپنی حقیقی زندگی اور اپنی ترقی پا سکتا ہے۔ چونکہ وہ اس لیے پیدا کیا گیا کہ خدا میں اپنی اعلیٰ ترین خوشی پائے، اس لیے وہ کسی اور چیز میں وہ شے نہیں پا سکتا جو دل کی آرزوؤں کو سکون دے، جو جان کی بھوک اور پیاس کو سیر کرے۔ جو شخص مخلص اور سیکھنے والے دل کے ساتھ خدا کے کلام کا مطالعہ کرتا ہے، اور اس کی سچائیوں کو سمجھنے کی جستجو کرتا ہے، وہ اس کے مصنف کے ساتھ رابطہ میں لایا جائے گا؛ اور، سوائے اس کے کہ وہ خود ایسا انتخاب کرے، اس کی ترقی کے امکانات کی کوئی حد نہیں۔”

> “In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

> «کتاب مقدّس در گسترهٔ وسیع سبک‌ها و موضوعات خود، چیزی دارد که هر ذهنی را علاقه‌مند سازد و هر دلی را مخاطب قرار دهد. در صفحات آن، کهن‌ترین تاریخ یافت می‌شود؛ شرح‌حال‌هایی که از همه به واقعیت زندگی نزدیک‌تر است؛ و اصول حکومت برای ادارهٔ دولت و برای تنظیم خانواده—اصولی که حکمت انسانی هرگز همتای آن را پدید نیاورده است. این کتاب، ژرف‌ترین فلسفه، شیرین‌ترین و والاترین شعر، سوزناک‌ترین و جان‌گدازترین بیان را در خود دارد. نوشته‌های کتاب مقدّس، حتی هنگامی که تنها از این منظر سنجیده شوند، از لحاظ ارزش بی‌اندازه برتر از آثار هر نویسندهٔ بشری‌اند؛ امّا هنگامی که در ارتباط با آن اندیشهٔ مرکزیِ عظیم نگریسته شوند، دامنه‌ای به‌مراتب گسترده‌تر و ارزشی به‌مراتب بزرگ‌تر، بلکه نامتناهی دارند. در پرتو این اندیشه، هر موضوعی معنایی تازه می‌یابد. در ساده‌ترین حقایقی که بیان شده‌اند، اصولی نهفته است که به بلندی آسمان‌اند و ابدیت را در بر می‌گیرند.»

> “The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.

> مرکزی موضوعِ کتابِ مقدس، وہ موضوع جس کے گرد پوری کتاب کے ہر دوسرے موضوع کی ترتیب ہوتی ہے، نجات کا منصوبہ ہے—یعنی انسانی جان میں خدا کی صورت کی بحالی۔ عدن میں سنائے گئے حکمِ سزا میں امید کی پہلی جھلک سے لے کر مکاشفہ کے اُس آخری جلالی وعدہ تک، ’’وہ اُس کا چہرہ دیکھیں گے؛ اور اُس کا نام اُن کی پیشانیوں پر ہوگا‘‘ (مکاشفہ 22:4)، بائبل کی ہر کتاب اور ہر عبارت کا حاصل اسی عجیب الشان موضوع کا انکشاف ہے—انسان کی رفعت—خدا کی وہ قدرت، ’’جو ہمارے خداوند یسوع مسیح کے وسیلہ سے ہم کو فتح بخشتی ہے۔‘‘ 1 کرنتھیوں 15:57۔

> “He who grasps this thought has before him an infinite field for study. He has the key that will unlock to him the whole treasure house of God’s word.

> «آن‌که این اندیشه را درمی‌یابد، پیش روی خود عرصه‌ای بی‌کران برای مطالعه دارد. او کلیدی را در اختیار دارد که تمامی خزانهٔ کلام خدا را بر او خواهد گشود.»

> “The science of redemption is the science of all sciences; the science that is the study of the angels and of all the intelligences of the unfallen worlds; the science that engages the attention of our Lord and Saviour; the science that enters into the purpose brooded in the mind of the Infinite—‘kept in silence through times eternal’ (Romans 16:25, R.V.); the science that will be the study of God’s redeemed throughout endless ages. This is the highest study in which it is possible for man to engage. As no other study can, it will quicken the mind and uplift the soul.

> «رستگاری کی علم تمام علوم کی علم ہے؛ وہ علم جو فرشتوں اور غیرساقطہ عوالم کی تمام ذی‌عقول ہستیوں کے مطالعہ کا موضوع ہے؛ وہ علم جو ہمارے خداوند اور نجات دہندہ کی توجہ کو مشغول رکھتا ہے؛ وہ علم جو اُس مقصد میں داخل ہے جو لامحدود کے ذہن میں پروان چڑھتا رہا—“جو ازلی زمانوں سے خاموش رکھا گیا” (رومیوں 16:25، R.V.)؛ وہ علم جو خدا کے مخلصوں کا ابدالآباد تک مطالعہ رہے گا۔ یہ سب سے اعلیٰ مطالعہ ہے جس میں انسان مشغول ہو سکتا ہے۔ کسی اور مطالعہ کی مانند نہیں، یہ ذہن کو جِلا بخشے گا اور روح کو سرفراز کرے گا۔»

> “‘The excellency of knowledge is, that wisdom giveth life to them that have it.’ ‘The words that I speak unto you,’ said Jesus, ‘they are spirit, and they are life.’ ‘This is life eternal, that they should know Thee the only true God, and Him whom Thou didst send.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

> «برتریِ معرفت در این است که حکمت به دارندگانِ خود حیات می‌بخشد.» عیسی گفت: «سخنانی که من به شما می‌گویم، روح و حیات هستند.» «و حیات جاودانی این است که تو را، خدایِ واحدِ حقیقی، و آن‌که را که فرستادی، یعنی عیسی مسیح، بشناسند.» جامعه ۷:۱۲؛ یوحنا ۶:۶۳؛ ۱۷:۳، R.V.

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> «نیروی آفریننده‌ای که جهان‌ها را به عرصهٔ وجود فراخواند، در کلام خداست. این کلام قدرت می‌بخشد؛ حیات می‌زاید. هر امر، وعده‌ای است؛ چون به اراده پذیرفته شود و در جان جای گیرد، حیاتِ آن ذاتِ نامتناهی را با خود می‌آورد. سرشت را دگرگون می‌سازد و جان را به صورتِ خدا از نو می‌آفریند.»

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.

> زندگی‌ای که بدین‌سان عطا می‌شود، به همان‌گونه نیز پایدار نگاه داشته می‌شود. انسان «به هر کلمه‌ای که از دهان خدا صادر می‌شود» (متی ۴:۴) زیست خواهد کرد.

> “The mind, the soul, is built up by that upon which it feeds; and it rests with us to determine upon what it shall be fed. It is within the power of everyone to choose the topics that shall occupy the thoughts and shape the character. Of every human being privileged with access to the Scriptures, God says, ‘I have written to him the great things of My law.’ ‘Call unto Me, and I will answer thee, and show thee great and mighty things, which thou knowest not.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

> „ذهن، یعنی جان، با آنچه از آن تغذیه می‌کند بنا می‌یابد؛ و این بر عهدهٔ ماست که تعیین کنیم با چه چیزی تغذیه شود. در توان هر کس هست که موضوعاتی را برگزیند که اندیشه‌ها را به خود مشغول سازند و شخصیت را شکل دهند. خدا دربارهٔ هر انسانی که از امتیاز دسترسی به کتب مقدس برخوردار است، می‌فرماید: «چیزهای عظیم شریعت خود را برای او نوشته‌ام.» «مرا بخوان، و تو را اجابت خواهم کرد، و تو را از چیزهای عظیم و مخفی که نمی‌دانی آگاه خواهم ساخت.» هوشع ۸:۱۲؛ ارمیا ۳۳:۳.

> “With the word of God in his hands, every human being, wherever his lot in life may be cast, may have such companionship as he shall choose. In its pages he may hold converse with the noblest and best of the human race, and may listen to the voice of the Eternal as He speaks with men. As he studies and meditates upon the themes into which ‘the angels desire to look’ (1 Peter 1:12), he may have their companionship. He may follow the steps of the heavenly Teacher, and listen to His words as when He taught on mountain and plain and sea. He may dwell in this world in the atmosphere of heaven, imparting to earth’s sorrowing and tempted ones thoughts of hope and longings for holiness; himself coming closer and still closer into fellowship with the Unseen; like him of old who walked with God, drawing nearer and nearer the threshold of the eternal world, until the portals shall open, and he shall enter there. He will find himself no stranger. The voices that will greet him are the voices of the holy ones, who, unseen, were on earth his companions—voices that here he learned to distinguish and to love. He who through the word of God has lived in fellowship with heaven, will find himself at home in heaven’s companionship.” Education, 123–127.

> «با کلام خدا در دستانش، هر انسان، در هر جا که قرعهٔ زندگی‌اش افتاده باشد، می‌تواند از چنان مصاحبت و همنشینی‌ای برخوردار گردد که خود برگزیند. در صفحات آن می‌تواند با شریف‌ترین و بهترینِ نوع بشر هم‌سخن شود و به آواز آن ازلی گوش فرا دهد، آنگاه که با انسان سخن می‌گوید. هنگامی که مضامینی را که «فرشتگان آرزومندند در آن‌ها بنگرند» (1 Peter 1:12) مطالعه می‌کند و در آن‌ها تأمل می‌ورزد، می‌تواند همنشینی ایشان را داشته باشد. می‌تواند گام‌های آن معلّم آسمانی را دنبال کند و به سخنان او گوش سپارد، چنان‌که وقتی بر کوه و دشت و کنار دریا تعلیم می‌داد. می‌تواند در این جهان در فضای آسمان ساکن باشد و به غم‌دیدگان و وسوسه‌شدگانِ زمین، اندیشه‌هایی از امید و اشتیاق‌هایی برای قدّوسیت منتقل سازد؛ و خود، هرچه بیشتر و بیشتر، به مشارکت با آن نادیده نزدیک شود؛ همچون آن که در روزگاران کهن با خدا راه می‌رفت، و پیوسته به آستانهٔ جهان جاودانی نزدیک‌تر می‌شد، تا آن‌گاه که دروازه‌ها گشوده شوند و او به آنجا داخل گردد. او خود را بیگانه نخواهد یافت. صداهایی که از او استقبال خواهند کرد، صداهای مقدّسانی خواهند بود که، هرچند نادیده، بر زمین همنشینان او بودند—صداهایی که او در اینجا آموخت آن‌ها را بازشناسد و دوست بدارد. آن که از طریق کلام خدا در مشارکت با آسمان زیسته است، خود را در همنشینی آسمان در خانه خواهد یافت.» Education, 123–127.

Back to Articles