Article

# The Eighth is of the Seven - Number One

هشتم از آنِ هفت است — شمارهٔ یک

Miller’s Two Rome’s

دو رومِ میلر

Author

Jeff Pippenger

Published

September 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

William Miller based his prophetic message upon the framework of two desolating powers, which he correctly identified as pagan Rome and papal Rome.

ویلیام میلر پیام نبویِ خود را بر چارچوبِ دو قدرتِ ویرانگر بنا نهاد؛ قدرت‌هایی که او به‌درستی آن‌ها را رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی تشخیص داد.

> “William Miller, when applying his hermeneutic, noticed in the various apocalyptic passages a recurring theme of controversy between the people of God and their enemies. In his analysis of the persecuting powers of God’s people throughout the ages he developed the concept of the two abominations, defined as paganism (the first abomination) symbolizing the persecuting force outside the church, and the papacy (the second abomination) representing the persecuting power within the church. It was the motif of the two abominations that characterized most of his following prophetic interpretations.” P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 22.

> «ویلیام میلر، هنگامی که هرمنوتیک خود را به کار می‌بست، در بخش‌های گوناگون مکاشفه‌ای متوجه مضمون تکرارشونده‌ای از منازعه میان قوم خدا و دشمنان ایشان شد. او در تحلیل خود از قدرت‌های آزاررسانِ قوم خدا در سراسر اعصار، مفهومِ دو مکروه را بسط داد که چنین تعریف می‌شد: بت‌پرستی (مکروهِ نخست) که نماد نیروی آزاررسانِ خارج از کلیسا بود، و پاپیّت (مکروهِ دوم) که نمایانگر قدرت آزاررسانِ درون کلیسا بود. این الگوی دو مکروه بود که بیشترِ تفسیرهای نبویِ بعدیِ او را مشخص می‌ساخت.» P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 22.

The theologians of Adventism acknowledge the fact that Miller’s framework of prophetic application was the two desolating powers of paganism and papalism, even if they only consider it as an analysis of Millerite history, and not as a truth that was given him by God.

الهيّاتِدان اذعان دارند که چارچوبِ کاربردِ نبویِ میلر، دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپ‌گرایی بود، هرچند آن را تنها به‌منزلهٔ تحلیلی از تاریخِ میلری به‌شمار آورند، نه به‌عنوان حقیقتی که از سوی خدا به او داده شده بود.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> “خداوند فرشتهٔ خود را فرستاد تا بر دلِ کشاورزی که به کتاب‌مقدس ایمان نداشت تأثیر گذارد و او را به جست‌وجوی نبوت‌ها رهبری کند. فرشتگانِ خدا بارها آن برگزیده را دیدار کردند تا ذهن او را هدایت کنند و نبوت‌هایی را که همواره برای قوم خدا تاریک مانده بود، بر فهم او بگشایند. آغازِ زنجیرهٔ حقیقت به او عطا شد، و او رهبری گردید تا پیوندی پس از پیوندی دیگر را بجوید، تا آن‌گاه که با شگفتی و تحسین به کلام خدا نگریست. او در آن‌جا زنجیره‌ای کامل از حقیقت را دید. آن کلامی که آن را الهام‌نشده می‌پنداشت، اکنون با زیبایی و جلالش در برابر دیدگانش گشوده شد. او دید که بخشی از کتاب‌مقدس بخش دیگر را تفسیر می‌کند، و هنگامی که فهمِ او از آیه‌ای بسته می‌ماند، در بخش دیگری از کلام آنچه را می‌یافت که آن را توضیح می‌داد. او کلام مقدس خدا را با شادی و با عمیق‌ترین احترام و خشیت می‌نگریست.” Early Writings, 230.

“His angel” is identified directly as Gabriel by Sister White.

«فرشتۀ او» به‌طور مستقیم توسط خواهر وایت به‌عنوان جبرائیل معرفی شده است.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1. And to John the angel declared, ‘I am a fellow servant with thee and with thy brethren the prophets.’ Revelation 22:9, R.V. Wonderful thought—that the angel who stands next in honor to the Son of God is the one chosen to open the purposes of God to sinful men.” The Desire of Ages, 99.

> فرشتے کے یہ الفاظ، ’’میں جبرائیل ہوں، جو خدا کے حضور کھڑا رہتا ہوں،‘‘ ظاہر کرتے ہیں کہ وہ آسمانی درباروں میں نہایت بلند عزت کے منصب پر فائز ہے۔ جب وہ دانی ایل کے پاس پیغام لے کر آیا تو اس نے کہا، ’’اور ان باتوں میں میرا ساتھ دینے والا کوئی نہیں، سوائے میکائیل [مسیح] تمہارے امیر کے۔‘‘ دانی ایل 10:21۔ مکاشفہ میں نجات دہندہ جبرائیل کے بارے میں فرماتا ہے کہ ’’اُس نے اپنے فرشتہ کی معرفت اسے اپنے بندہ یوحنا پر ظاہر کر کے بھیجا۔‘‘ مکاشفہ 1:1۔ اور فرشتہ نے یوحنا سے کہا، ’’میں تیرا اور تیرے بھائی نبیوں کا ہم خدمت ہوں۔‘‘ مکاشفہ 22:9، R.V. یہ کس قدر عجیب خیال ہے—کہ وہ فرشتہ جو ابنِ خدا کے بعد عزت میں سب سے قریب ہے، وہی گنہگار انسانوں پر خدا کے مقاصد ظاہر کرنے کے لیے چنا گیا ہے۔ The Desire of Ages، 99۔

“Wonderful thought—that the angel who stands next in honor to the Son of God is the one chosen to open the purposes of God” to William Miller’s mind. Not only Gabriel, but angels in the plural guided his understanding of the prophecies “which had ever been dark to God’s people.” Gabriel and other angels led Miller through the Bible consecutively from Genesis onward. He therefore was led to the longest time prophecy in the Bible, which is the “seven times” (twenty-five hundred and twenty years) of Leviticus twenty-six, well before he was led to the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight and verse fourteen.

«شگفت‌انگیز است این اندیشه که فرشته‌ای که در حرمت و مقام، پس از پسر خدا قرار دارد، همان کسی است که برای گشودن مقاصد خدا» بر ذهن ویلیام میلر برگزیده شد. نه تنها جبرئیل، بلکه فرشتگان، به‌صورت جمع، فهم او را از نبوت‌هایی هدایت کردند «که همواره برای قوم خدا تاریک بوده‌اند.» جبرئیل و فرشتگان دیگر، میلر را به‌طور پیوسته در سراسر کتاب‌مقدس، از پیدایش به بعد، رهبری کردند. ازاین‌رو، او به طولانی‌ترین نبوت زمانی در کتاب‌مقدس هدایت شد، یعنی «هفت زمان» (دو هزار و پانصد و بیست سال) در لاویان بیست‌وشش، بسیار پیش از آنکه به دو هزار و سیصد روزِ دانیال فصل هشت و آیه چهارده هدایت شود.

> “I then devoted myself to prayer and to the reading of the word. I determined to lay aside all my prepossessions, to thoroughly compare Scripture with Scripture, and to pursue its study in a regular and methodical manner. I commenced with Genesis, and read verse by verse, proceeding no faster than the meaning of the several passages should be so unfolded, as to leave me free from embarrassment respecting any mysticism or contradictions. Whenever I found anything obscure, my practice was to compare it with all collateral passages; and by the help of CRUDEN, I examined all the texts of Scripture in which were found any of the prominent words contained in any obscure portion. Then by letting every word have its proper bearing on the subject of the text, if my view of it harmonized with every collateral passage in the Bible, it ceased to be a difficulty. In this way I pursued the study of the Bible, in my first perusal of it, for about two years, and was fully satisfied that it is its own interpreter. I found that by a comparison of Scripture with history, all the prophecies, as far as they have been fulfilled, had been fulfilled literally; that all the various figures, metaphors, parables, similitudes, etc. of the Bible, were either explained in their immediate connection, or the terms in which they were expressed were defined in other portions of the word, and when thus explained, are to be literally understood in accordance with such explanation. I was thus satisfied that the Bible is a system of revealed truths, so clearly and simply given, that the “wayfaring man, though a fool, need not err therein.’ …

> «سپس خود را به دعا و به مطالعهٔ کلام وقف کردم. مصمم شدم همهٔ پیش‌داوری‌های خود را کنار بگذارم، کتاب‌مقدس را به‌دقت با کتاب‌مقدس مقابله کنم، و مطالعهٔ آن را به شیوه‌ای منظم و روشمند دنبال نمایم. از پیدایش آغاز کردم و آیه به آیه خواندم، و بیش از آنچه معنای هر یک از بخش‌ها باید چنان آشکار می‌شد که مرا از هرگونه سرگشتگی دربارهٔ هر رازگونگی یا تناقضی رها سازد، پیش نرفتم. هرگاه با چیزی مبهم روبه‌رو می‌شدم، روش من این بود که آن را با همهٔ آیات مرتبط مقایسه کنم؛ و به یاری CRUDEN، همهٔ متون کتاب‌مقدس را که در آنها هر یک از واژه‌های برجستهٔ موجود در هر بخش مبهم یافت می‌شد، بررسی می‌کردم. سپس، با این‌که هر واژه را در نسبت درستش با موضوع متن به کار می‌گرفتم، اگر برداشت من از آن با هر آیهٔ مرتبط در سراسر کتاب‌مقدس هماهنگ می‌بود، دیگر دشواری‌ای باقی نمی‌ماند. بدین‌سان، در نخستین مطالعهٔ کامل خود از کتاب‌مقدس، نزدیک به دو سال به بررسی آن پرداختم، و کاملاً قانع شدم که خودْ مفسر خویش است. دریافتم که با مقایسهٔ کتاب‌مقدس با تاریخ، همهٔ نبوت‌ها، تا آنجا که به انجام رسیده‌اند، به‌طور تحت‌اللفظی تحقق یافته‌اند؛ و این‌که همهٔ گونه‌گون شمایل، استعاره‌ها، مَثَل‌ها، تشبیهات و جز آن در کتاب‌مقدس، یا در پیوند بی‌واسطهٔ خود توضیح داده شده‌اند، یا اصطلاحاتی که بدان‌ها بیان شده‌اند در بخش‌های دیگر کلام تعریف گردیده‌اند؛ و چون بدین‌گونه توضیح داده شوند، باید مطابق با آن توضیح، به‌طور تحت‌اللفظی فهمیده شوند. بدین‌سان قانع شدم که کتاب‌مقدس نظامی از حقایق مکشوف است که با چنان روشنی و سادگی عرضه شده که «رهگذر، هرچند نادان باشد، در آن گمراه نخواهد شد.» …»

> “From a farther study of the Scriptures, I concluded that the seven times of Gentile supremacy must commence when the Jews ceased to be an independent nation at the captivity of Manasseh, which the best chronologers assigned to B. C. 677; that the 2300 days commenced with the seventy weeks, which the best chronologers dated from B. C. 457; and that the 1335 days commencing with the taking away of the daily, and the setting up of the abomination that maketh desolate, Daniel chapter seven verse eleven, were to be dated from the setting up of the Papal supremacy, after the taking away of Pagan abominations, and which, according to the best historians I could consult, should be dated from about A. D. 508. Reckoning all these prophetic periods from the several dates assigned by the best chronologers for the events from which they should evidently be reckoned, they all would terminate together, about A. D. 1843. I was thus brought, in 1818, at the close of my two years study of the Scriptures, to the solemn conclusion, that in about twenty-five years from that time all the affairs of our present state would be wound up…” William Miller’s Apology and Defense, 6, 12.

> «از مطالعهٔ بیشترِ کتاب‌مقدس، به این نتیجه رسیدم که هفت زمانِ سیادتِ امت‌ها باید از هنگامی آغاز شود که یهودیان، در اسارتِ مَنَسّی، از اینکه قومی مستقل باشند بازایستادند؛ واقعه‌ای که بهترین گاه‌شماران آن را به سال 677 ق.م. نسبت داده‌اند؛ و اینکه 2300 روز از هفتاد هفته آغاز شد، که بهترین گاه‌شماران تاریخ آن را 457 ق.م. دانسته‌اند؛ و اینکه 1335 روز، که با برداشته شدنِ قربانیِ دائمی و برپا شدنِ مکروهِ ویرانگر آغاز می‌شود، دانیال باب هفت آیهٔ یازده، باید از برپاییِ سیادتِ پاپی، پس از برداشته شدنِ مکروهاتِ بت‌پرستانه، تاریخ‌گذاری شود، و این امر، بنا بر بهترین مورخانی که توانستم بدان‌ها مراجعه کنم، باید تقریباً از سال 508 م. تاریخ‌گذاری گردد. با محاسبهٔ همهٔ این ادوارِ نبوی از تاریخ‌های گوناگونی که بهترین گاه‌شماران برای رویدادهایی که آشکارا باید از آنها محاسبه شوند تعیین کرده‌اند، همگی آنها تقریباً در یک زمان، در حدود سال 1843 م.، به پایان می‌رسیدند. بدین‌سان، در سال 1818، در پایانِ دو سال مطالعه‌ام در کتاب‌مقدس، به این نتیجه‌گیریِ خطیر رهنمون شدم که در حدود بیست‌وپنج سال از آن زمان، همهٔ امورِ وضعِ کنونیِ ما به انجام خواهد رسید…» دفاعیه و پاسخِ ویلیام میلر، 6، 12.

The rule of first mention establishes that the first thing mentioned is of the greatest importance, and the first thing mentioned in Revelation chapter one verse one is the communication process that the Father employs as He gives a message to Jesus, who in turn gives it to His angel, which then gives it to a prophet that then writes it out and sends it to the churches. When Adventism rejected the work and discoveries of William Miller, they not only rejected their foundations, but they also rejected the very communication process which led Miller to his understandings, and they rejected the process which is the only avenue for men to understand the Revelation of Jesus Christ that is opened up just before probation closes.

د نخستنۍ یادونې قاعده دا ټينګار کوي چې هغه څه چې لومړی يادېږي، تر ټولو ستر اهميت لري؛ او هغه لومړی څه چې د مکاشفې د کتاب، لومړي باب، لومړي آيت کې ياد شوي دي، د ابلاغ هغه بهير دی چې پلار يې کاروي: هغه عیسی ته يو پيغام ورکوي، او هغه يې بيا خپلې فرښتې ته سپاري، او هغې بيا يو نبي ته رسوي، چې هغه يې بيا ليکي او کليساوو ته يې لېږي. کله چې اېډوېنټېزم د ويليام مېلر کار او موندنې رد کړې، نو هغوی نه يوازې خپل بنسټونه رد کړل، بلکې هماغه د ابلاغ بهير يې هم رد کړ چې مېلر يې د خپلو پوهېدنو تر لاسه کولو ته رساوه؛ او هغوی هغه بهير هم رد کړ، کوم چې يوازينۍ لار ده چې انسانان پرې د عیسی مسيح مکاشفه درک کولای شي، هغه مکاشفه چې د ازمېښت د مودې تر پای ته رسېدو لږ وړاندې پرانيستل کېږي.

Miller was led to understand that the seven times of Leviticus commenced in 677 BC. It was not until 1856 that the Lord used Hiram Edson to identify that the scattering of the seven times was also carried out against the northern ten tribes of Israel. The Lord was attempting to develop the understanding of the seven times in agreement with, but well beyond Miller’s foundational discovery of the seven times. But in 1856 the light presented by Hiram Edson came mysteriously to an end, for the eighth article in the series ended with the words of James White, then the Editor of the Review and Herald, “To be continued.” It was to be “continued” but not until post September 11, 2001 when the Lord led his people to the “old paths” and ultimately to the unfinished series of articles penned by Hiram Edson.

میلر رهنمون شد تا درک کند که هفت زمانِ لاویان در سال ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد. تا سال ۱۸۵۶ نبود که خداوند از هیرام ادسون استفاده کرد تا مشخص سازد که پراکندگیِ هفت زمان همچنین بر ضد ده سبط شمالیِ اسرائیل نیز اجرا شده بود. خداوند در صدد بود که فهمِ هفت زمان را در هماهنگی با، اما بسیار فراتر از، کشف بنیادیِ میلر درباره هفت زمان توسعه دهد. اما در سال ۱۸۵۶ نوری که به‌وسیله هیرام ادسون ارائه شد، به‌گونه‌ای اسرارآمیز به پایان رسید، زیرا مقاله هشتم در آن سلسله با سخنان جیمز وایت، که در آن زمان سردبیر Review and Herald بود، پایان یافت: «ادامه خواهد داشت.» قرار بود «ادامه یابد»، اما نه تا پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، زمانی که خداوند قوم خود را به «راه‌های قدیم» رهنمون شد و سرانجام به آن سلسله‌مقالاتِ ناتمام که به قلم هیرام ادسون نگاشته شده بود.

We are not currently addressing the rebellion that began shortly after the great disappointment, but to simply point out that even though Miller was led to the “seven times” of Leviticus twenty-six, it is clear that the Lord purposed to increase the initial understanding of the seven times beyond Miller’s foundational understanding of the subject. He chose Hiram Edson, the same servant from that very history that He had previously chosen to give the vision of Christ moving into the Most Holy Place on October 23, 1844.

ما در حال حاضر به آن شورشی که اندکی پس از یأس عظیم آغاز شد نمی‌پردازیم، بلکه فقط می‌خواهیم اشاره کنیم که هرچند میلر به سوی «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش هدایت شد، آشکار است که خداوند قصد داشت فهم آغازینِ هفت زمان را فراتر از درک بنیادین میلر از این موضوع افزایش دهد. او هیرام ادسون را برگزید، همان خدمتگزاری را از همان تاریخ که پیش‌تر نیز او را برگزیده بود تا رؤیای حرکت مسیح به درونِ قدس‌الاقداس را در ۲۳ اکتبر ۱۸۴۴ عطا کند.

This is why I used the Adventist theologian’s words to acknowledge that the framework for all of Miller’s prophetic applications was based upon his understanding of the two desolating powers that in the book of Daniel are represented as the “daily” (paganism), which is always associated with either the “transgression” or “abomination,” both representing different aspects of the desolating power of papalism. Miller’s foundational understanding of the Roman powers has greatly increased since the history he represents.

اسی لیے میں نے ایک ایڈونٹسٹ الٰہیات دان کے الفاظ استعمال کیے تاکہ یہ تسلیم کروں کہ ملر کی تمام نبوی تطبیقات کا ڈھانچا اُن کے اُن دو ویران کرنے والی قوتوں کے فہم پر مبنی تھا جو کتابِ دانی ایل میں "یومیہ" (بت‌پرستی) کے طور پر پیش کی گئی ہیں، اور جو ہمیشہ یا تو "سرکشی" یا "مکروہ چیز" کے ساتھ وابستہ رہتی ہیں؛ یہ دونوں پاپائیت کی ویران کن قوت کے مختلف پہلوؤں کی نمائندگی کرتی ہیں۔ رومی قوتوں کے بارے میں ملر کا بنیادی فہم اُس تاریخ کے بعد، جس کی وہ نمائندگی کرتے ہیں، بہت زیادہ بڑھ گیا ہے۔

The angels of God, including Gabriel, led Miller to the understandings he proclaimed. Those understandings included the prophecies he proclaimed, the rules of biblical interpretation he used and also the framework that allowed him to organize the prophecies correctly. Miller was given the framework that the two desolating powers addressed in Daniel were pagan Rome and papal Rome. Future for America was led to the framework of the three desolating powers of the dragon, the beast and false prophet.

فرشتگان خدا، از جمله جبرئیل، میلر را به فهم‌هایی که او اعلام کرد، رهبری کردند. آن فهم‌ها شامل نبوت‌هایی بود که او اعلام نمود، قواعد تفسیر کتاب‌مقدسی‌ای که به کار برد، و نیز چارچوبی که به او امکان می‌داد نبوت‌ها را به‌درستی سازمان دهد. به میلر این چارچوب داده شد که دو قدرتِ ویرانگرِ مورد اشاره در دانیال، رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی بودند. «آینده برای آمریکا» به‌سوی چارچوبِ سه قدرتِ ویرانگرِ اژدها، وحش و نبیِ کاذب هدایت شد.

> And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Revelation 16:13, 14.

> اور میں نے تین ناپاک روحوں کو مینڈکوں کی مانند اژدہا کے منہ سے، اور حیوان کے منہ سے، اور جھوٹے نبی کے منہ سے نکلتے دیکھا۔ کیونکہ وہ شیاطین کی روحیں ہیں، جو معجزے دکھاتی ہیں، اور زمین کے بادشاہوں اور تمام جہان کے بادشاہوں کے پاس نکل جاتی ہیں، تاکہ اُنہیں قادرِ مطلق خدا کے اُس عظیم دن کی لڑائی کے لیے جمع کریں۔ مکاشفہ 16:13، 14۔

Future for America’s framework is built upon Miller’s work, but goes beyond where his work left off. Adventism left his framework and returned to the theology of apostate Protestantism and Rome. The same line of prophecy is taken up in the book of Revelation that is began in the book of Daniel.

آیندۀ چارچوب آمریکا بر بنیاد کار میلر بنا شده است، اما از جایی که کار او متوقف شد فراتر می‌رود. ادونتیسم چارچوب او را ترک کرد و به الهیات پروتستانیسم مرتد و روم بازگشت. همان خط نبوتی که در کتاب دانیال آغاز شده است، در کتاب مکاشفه ادامه می‌یابد.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> «مکاشفه کتابی مُهرشده است، اما همچنین کتابی گشوده است. این کتاب رویدادهای شگفت‌انگیزی را ثبت می‌کند که قرار است در ایام آخر تاریخ این زمین به وقوع پیوندند. تعالیم این کتاب روشن و معین‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن، همان خط نبوتی دنبال می‌شود که در دانیال آمده است. خدا برخی نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان داده است که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که از اهمیت بسیار برخوردار نیستند تکرار نمی‌کند.» Manuscript Releases، جلد 9، 8.

Miller could not grasp the prophecies of the book of Revelation, for the line of paganism and papalism that is so firmly identified in Daniel is expanded in the book of Revelation to include the next persecuting power to arrive on the stage of prophetic history.

میلر نمی‌توانست نبوت‌های کتاب مکاشفه را درک کند، زیرا خط بت‌پرستی و پاپ‌گرایی که در کتاب دانیال به‌گونه‌ای استوار مشخص شده است، در کتاب مکاشفه بسط می‌یابد تا قدرت جفاگر بعدی را نیز که بر صحنهٔ تاریخ نبوی ظاهر می‌شود، دربر گیرد.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> «شیطان از طریق بت‌پرستی، و سپس از طریق پاپیت، در طی قرون متمادی قدرت خود را به کار برد تا شاهدان امین خدا را از روی زمین محو سازد. بت‌پرستان و پاپ‌گرایان از همان روح اژدهایی محرک می‌گرفتند. تفاوت ایشان تنها در این بود که پاپیت، با تظاهر به خدمت خدا، دشمنی خطرناک‌تر و بی‌رحم‌تر بود. شیطان به‌واسطهٔ رومی‌گری جهان را به اسارت گرفت. کلیسای مدعیِ خدا به صفوف این فریب کشانده شد، و قوم خدا بیش از هزار سال زیر خشم اژدها رنج بردند. و هنگامی که پاپیت، چون از قوت خود محروم شده بود، ناگزیر از دست کشیدن از آزار و جفا گردید، یوحنا قدرتی تازه را دید که برمی‌آمد تا آواز اژدها را بازتاب دهد و همان کارِ بی‌رحمانه و کفرآمیز را ادامه بخشد. این قدرت، که آخرین قدرتی است که با کلیسا و شریعت خدا جنگ خواهد کرد، به‌وسیلهٔ وحشی با شاخ‌هایی همانند بره نمادین شده بود. وحوش پیش از آن از دریا برخاسته بودند، اما این یکی از زمین برآمد، که نمایانگر ظهور آرامِ ملتی است که بدان رمز شده است. «دو شاخ مانند بره» به‌خوبی نمایانگر سرشت حکومت ایالات متحده است، چنان‌که در دو اصل بنیادین آن، یعنی جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم، بیان شده است. این اصول راز قدرت و رفاه ما به‌عنوان یک ملت‌اند. آنان که نخستین بار در سواحل آمریکا پناهگاهی یافتند، شادمان بودند که به سرزمینی رسیده‌اند که از دعاوی متکبرانهٔ پاپی و ستم فرمانروایی شاهانه آزاد است. آنان مصمم شدند حکومتی را بر بنیاد گستردهٔ آزادی مدنی و دینی برقرار سازند.»

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> “لیکن نبوت کے قلم کی سخت لکیر اس پُرامن منظر میں ایک تبدیلی کو ظاہر کرتی ہے۔ برّہ جیسے سینگوں والا درندہ اژدہا کی آواز سے بولتا ہے، اور ‘اپنے سامنے پہلے درندہ کا سارا اختیار استعمال کرتا ہے۔’ نبوت اعلان کرتی ہے کہ وہ زمین کے بسنے والوں سے کہے گا کہ وہ اس درندہ کے لیے ایک مورت بنائیں، اور یہ کہ ‘وہ سب کو، چھوٹے اور بڑے، دولت مند اور غریب، آزاد اور غلام، مجبور کرتا ہے کہ اپنے دہنے ہاتھ یا اپنی پیشانیوں پر ایک نشان لیں؛ اور یہ کہ کوئی شخص خرید و فروخت نہ کر سکے، سوائے اس کے جس کے پاس وہ نشان، یا اس درندہ کا نام، یا اس کے نام کا عدد ہو۔’ یوں پروٹسٹنٹ ازم پاپائیت کے نقشِ قدم پر چلتا ہے۔” Signs of the Times, November 1, 1899.

For Miller the sea beast and earth beast of Revelation thirteen represented pagan Rome followed by papal Rome. Miller also attempted to apply his framework to Revelation seventeen, but the healing of the deadly wound of the papacy, the prophetic role of the United States and the United Nations were outside the divine framework that had been given him by angels. For him the beast that came up out of the earth in Revelation thirteen was the papacy.

برای میلر، وحشِ دریا و وحشِ زمینِ مذکور در مکاشفه سیزده، نمایانگر رومِ بت‌پرست و سپس رومِ پاپی بودند. میلر همچنین کوشید چارچوب خود را بر مکاشفه هفده نیز تطبیق دهد، اما التیام زخمِ مهلکِ پاپیّت، نقشِ نبویِ ایالات متحده و سازمان ملل متحد، بیرون از چارچوب الهی‌ای بود که به‌واسطه فرشتگان به او داده شده بود. از نظر او، آن وحشی که در مکاشفه سیزده از زمین برمی‌آید، پاپیّت بود.

Miller was the messenger that was to be used to remove the mantle of Protestantism from the hands of the professed Protestants that had come out of the Dark Ages. The period when the United States would speak as a dragon, when Republicanism turned into a democracy and apostate Protestantism would combine with the apostate government and repeat the combination of church and state that is the image of the papacy was still future to his day. For that reason, he attempted to place the book of Revelation into the divine framework he had been given by angels.

Miller پیام‌آوری بود که می‌بایست برای برداشتن ردای پروتستانتیسم از دستان پروتستان‌های معترف که از اعصار ظلمت بیرون آمده بودند، به کار گرفته شود. دوره‌ای که در آن ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گفت، هنگامی که جمهوریت به دموکراسی بدل می‌شد و پروتستانتیسم مرتد با حکومت مرتد متحد می‌گردید و بار دیگر آن پیوند کلیسا و دولت را که صورتِ پاپیّت است تکرار می‌کرد، در زمان او هنوز در آینده بود. از این‌رو، او کوشید کتاب مکاشفه را در چارچوب الهی‌ای که به‌وسیلهٔ فرشتگان به او داده شده بود، جای دهد.

He was chosen to understand the increase of knowledge that was produced in 1798 when the Ulai River vision of Daniel eight and nine was unsealed. Future for America was to understand the vision of the Hiddekel River of Daniel chapters ten through twelve that was unsealed in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

او برگزیده شد تا فزونیِ معرفتی را که در سال ۱۷۹۸ پدید آمد، آنگاه که رؤیای رود اولای در دانیال هشت و نه گشوده شد، درک کند. در آینده، برای آمریکا مقدر بود که رؤیای رود حدّاقلِ دانیال، یعنی دانیال باب‌های ده تا دوازده را، که در سال ۱۹۸۹ گشوده شد، درک کند؛ زمانی که، چنان‌که در دانیال یازده، آیهٔ چهل، توصیف شده است، کشورهای نمایندهٔ اتحاد جماهیر شوروی سابق به‌وسیلهٔ پاپیّت و ایالات متحده جاروب شدند.

The framework that was given by angels to Future for America was based upon the identification of, and application of prophecy in the context of the three-fold union of the dragon, the beast and false prophet.

چارچوبی که توسط فرشتگان به Future for America عطا شد، بر شناسایی و به‌کارگیری نبوت در چارچوب اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب مبتنی بود.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌طور ویژه برای این ایام آخر داده شده بود. رؤیاهایی که او در کنار اولای و حدّاقل، آن نهرهای عظیم شنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی به وقوع خواهند پیوست.» Testimonies to Ministers, 112.

The Millerites presented the first and second angel’s message, announcing the opening of the judgment. Future for America is presenting the third angel’s message.

میلریوں نے پہلے اور دوسرے فرشتے کا پیغام پیش کیا، اور عدالت کے آغاز کا اعلان کیا۔ امریکہ کے لیے مستقبل تیسرے فرشتے کا پیغام پیش کر رہا ہے۔

> I have planted, Apollos watered; but God gave the increase. So then neither is he that planteth any thing, neither he that watereth; but God that giveth the increase. Now he that planteth and he that watereth are one: and every man shall receive his own reward according to his own labour. For we are labourers together with God: ye are God’s husbandry, ye are God’s building. According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:6–11.

> میں نے پودا لگایا، اپلّوس نے پانی دیا؛ مگر بڑھوتری خدا نے بخشی۔ پس نہ لگانے والا کچھ ہے، نہ پانی دینے والا؛ بلکہ خدا جو بڑھوتری بخشتا ہے۔ اور لگانے والا اور پانی دینے والا ایک ہیں؛ اور ہر ایک اپنی اپنی محنت کے مطابق اپنا اجر پائے گا۔ کیونکہ ہم خدا کے ساتھ مل کر کام کرنے والے ہیں: تم خدا کی کھیتی ہو، تم خدا کی عمارت ہو۔ خدا کے اُس فضل کے مطابق جو مجھے دیا گیا، میں نے ایک دانا معمار کی مانند بنیاد رکھی، اور دوسرا اُس پر عمارت اٹھاتا ہے۔ مگر ہر شخص خبردار رہے کہ وہ اُس پر کس طرح عمارت اٹھاتا ہے۔ کیونکہ اُس بنیاد کے سوا جو رکھی جا چکی ہے، اور جو یسوع مسیح ہے، کوئی شخص دوسری بنیاد نہیں رکھ سکتا۔ 1 کرنتھیوں 3:6–11۔

To correctly present the third angel’s message you must also present the first two angels’ messages, for we are informed that there cannot be a third without a first and second. The first and second messages are the foundation and the third is the capstone, but the third message will never deny or contradict the first and second. If it does it is not the genuine message.

برای ارائهٔ درستِ پیام فرشتهٔ سوم، باید دو پیامِ نخستِ فرشتگان را نیز ارائه کنید؛ زیرا به ما اعلام شده است که سومی بدون اولی و دومی نمی‌تواند وجود داشته باشد. پیامِ اول و دوم بنیاد هستند و پیامِ سوم سنگِ سرِ بناست؛ اما پیامِ سوم هرگز پیامِ اول و دوم را انکار نخواهد کرد یا با آن‌ها در تضاد نخواهد بود. اگر چنین کند، آن پیامِ اصیل نیست.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> "Awọn ifiranṣẹ akọkọ ati keji ni a fi hàn ní 1843 àti 1844, àti ní báyìí a wà lábẹ́ ìkéde ti ẹ̀kẹta; ṣùgbọ́n gbogbo àwọn ifiranṣẹ mẹ́tẹ̀ẹ̀ta náà ṣì yẹ kí a máa kéde wọn. Ó ṣe pàtàkì ní báyìí gẹ́gẹ́ bí ó ti ṣe rí rí tẹ́lẹ̀ pé kí a tún wọn sọ fún àwọn tí ń wá òtítọ́. Nípa kálámù àti nípa ohùn ni a gbọdọ̀ gbé ìkéde náà kalẹ̀, ní fífi ìtòlẹ́sẹẹsẹ wọn hàn, àti ìlò àwọn àsọtẹ́lẹ̀ tí ń mú wa dé sí ìfiranṣẹ́ áńgẹ́lì kẹta. Kò lè sí ẹ̀kẹta láìsí àkọ́kọ́ àti èkejì. Àwọn ifiranṣẹ wọ̀nyí ni a gbọdọ̀ fi fún ayé nípasẹ̀ àwọn ìtẹ̀jáde àti nínú àwọn àsọyé, ní fífi hàn nínú ìlà ìtàn àsọtẹ́lẹ̀ àwọn ohun tí ó ti ṣẹlẹ̀ àti àwọn ohun tí yóò ṣẹlẹ̀." Selected Messages, ìwé 2, 104, 105.

There is a very nice observation of Millerite history and our history. The Millerites were the beginning and we are the end. They presented and lived the first and second angel’s messages. We present the third angel. Their unsealed message (the Ulai vision) is found in two chapters of Daniel, and ours (the Hiddekel vision) is found in three chapters. They identified the first and second woes, and lived within the fulfillment of the second woe. We identify and live within the fulfillment of the third woe. Their framework of prophetic application was pagan Rome (the dragon) and papal Rome (the beast). Our framework for prophetic application is modern Rome as a three-fold beast.

تاریخ میلریتیان و تاریخ ما ملاحظۀ بسیار نیکویی دارد. میلریتیان آغاز بودند و ما پایان هستیم. ایشان پیام فرشتۀ اول و دوم را ارائه کردند و بر وفق آن زیستند. ما پیام فرشتۀ سوم را ارائه می‌کنیم. پیامِ مهرگشوده‌نشدۀ ایشان (رؤیای اولای) در دو باب از دانیال یافت می‌شود، و پیام ما (رؤیای حدّاقل) در سه باب یافت می‌گردد. ایشان وایِ اول و دوم را شناسایی کردند و در ضمنِ تحققِ وایِ دوم زیستند. ما وایِ سوم را شناسایی می‌کنیم و در ضمنِ تحققِ آن زندگی می‌نماییم. چارچوبِ ایشان برای کاربردِ نبوی، رومِ بت‌پرست (اژدها) و رومِ پاپی (وحش) بود. چارچوبِ ما برای کاربردِ نبوی، رومِ جدید است به‌منزلۀ وحشی سه‌گانه.

As we begin to consider the characteristic of papal Rome in chapter seventeen of Revelation being the eighth that is of the seven it is worthwhile to consider what the Millerites understood of Rome during the foundational history. The third angel will have additional light, but that light will never contradict established truth.

Mientras comenzamos a considerar la característica de la Roma papal en el capítulo diecisiete de Apocalipsis como la octava, que procede de las siete, conviene considerar lo que los milleritas entendían acerca de Roma durante la historia fundacional. El tercer ángel tendrá luz adicional, pero esa luz nunca contradirá la verdad establecida.

Daniel chapter two, seven, eight, eleven and twelve identify Rome, among other powers. We are considering Rome’s two phases prior to 1798; pagan and papal as the framework for Miller’s prophetic applications. Miller and the pioneers identify that “the robbers of thy people” in Daniel chapter eleven and verse fourteen represents Rome.

دانیال باب‌های دو، هفت، هشت، یازده و دوازده، در میان قدرت‌های دیگر، روم را معرفی می‌کنند. ما دو مرحلهٔ روم را پیش از سال ۱۷۹۸ بررسی می‌کنیم؛ یعنی رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، به‌عنوان چارچوب کاربردهای نبوتیِ میلر. میلر و پیشگامان تصدیق می‌کنند که «غارتگرانِ قوم تو» در دانیال باب یازده و آیهٔ چهارده، نمایانگر روم است.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضدِ پادشاهِ جنوب برخواهند خاست؛ و نیز عیارانِ قومِ تو سر برخواهند افراشت تا رؤیا را استوار سازند؛ اما سقوط خواهند کرد. دانیال ۱۱:۱۴.

There are at least two important points to consider within this verse. The word “vision” in the verse is one of two Hebrew words in the book of Daniel that are translated as “vision.” One of the Hebrew words translated as “vision” is châzôn, and means a dream, or a prophecy or a vision. The word châzôn identifies prophetic history, or a period of time, and it is found ten times in Daniel and always translated as “vision.”

در این آیه دست‌کم دو نکتهٔ مهم شایان توجه است. واژهٔ «رؤیا» در این آیه یکی از دو واژهٔ عبری در کتاب دانیال است که به «رؤیا» ترجمه شده‌اند. یکی از واژه‌های عبری که به «رؤیا» ترجمه شده، «חָזוֹן» (châzôn) است، و به معنای خواب، یا نبوت، یا رؤیا می‌باشد. واژهٔ châzôn تاریخ نبوی، یا یک دورهٔ زمانی را مشخص می‌کند، و ده بار در دانیال آمده و در همهٔ موارد به «رؤیا» ترجمه شده است.

The other Hebrew word that is also translated as “vision” is mar-eh’ and means appearance. The word mar-eh’ is identifying a singular sight, a point in time. The Hebrew word mar-eh’ is found thirteen times in Daniel and it is translated as “vision” six times, four times as “countenance,” twice as “appearance” and once as “well favored.”

واژهٔ عبریِ دیگری که نیز به «رؤیا» ترجمه شده است، mar-eh’ است و به معنای «ظاهر» یا «نمود» می‌باشد. واژهٔ mar-eh’ به مشاهده‌ای یگانه، به نقطه‌ای در زمان، اشاره دارد. واژهٔ عبریِ mar-eh’ سیزده بار در کتاب دانیال یافت می‌شود و شش بار به «رؤیا»، چهار بار به «سیما»، دو بار به «ظاهر» و یک بار به «خوش‌منظر» ترجمه شده است.

The robbers of thy people represent Rome and it is therefore the prophetic subject of Rome that establishes the prophetic “vision” in the book of Daniel. For this reason, it is important to understand the significance of Rome as a prophetic symbol.

رهزنانِ قوم تو نمایندۀ روم هستند؛ ازاین‌رو، این موضوعِ نبویِ روم است که «رؤیا»ی نبوی را در کتاب دانیال تثبیت می‌کند. بدین سبب، مهم است که اهمیتِ روم را به‌عنوان نمادی نبوی درک کنیم.

Prophetic logic demands that the word “vision” representing prophetic history is the same “vision” that is addressed in the book of Revelation, for inspiration identifies that Daniel and Revelation are the same book, that they complement each other, that they bring each other to perfection and that the same line of prophecy that is located in Daniel is taken up in the Revelation. Those points set forth in the Spirit of Prophecy have already been included in this series of articles, so I won’t include them again. I will add another point that we have also already included from Sister White. That point is that all the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. The “vision” of prophetic history (châzôn) that is found in Daniel and is established with the prophetic subject of Rome, represents the vision of prophetic history throughout the Bible. All the books of the Bible meet and end in the Revelation and God never contradicts Himself. Never! If you think He has, you are misunderstanding something. The very same Hebrew word (châzôn) is also translated as vision in the book of Proverbs.

منطق نبوی اقتضا می‌کند که واژۀ «رؤیا» که نمایندۀ تاریخ نبوی است، همان «رؤیایی» باشد که در کتاب مکاشفه مورد خطاب قرار گرفته است؛ زیرا الهام تصریح می‌کند که دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، یکدیگر را تکمیل می‌کنند، یکدیگر را به کمال می‌رسانند، و همان خط نبوتی که در دانیال قرار دارد، در مکاشفه پی گرفته می‌شود. این نکاتی که در روح نبوت بیان شده‌اند، پیش‌تر در این سلسله مقالات گنجانده شده‌اند؛ ازاین‌رو آن‌ها را دوباره ذکر نخواهم کرد. نکتۀ دیگری را خواهم افزود که آن را نیز پیش‌تر از خواهر وایت آورده‌ایم. آن نکته این است که همۀ کتاب‌های کتاب‌مقدس در کتاب مکاشفه به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. «رؤیای» تاریخ نبوی (châzôn) که در دانیال یافت می‌شود و با موضوع نبوی روم تثبیت می‌گردد، نمایندۀ رؤیای تاریخ نبوی در سراسر کتاب‌مقدس است. همۀ کتاب‌های کتاب‌مقدس در مکاشفه به هم می‌رسند و پایان می‌یابند، و خدا هرگز با خود تناقض ندارد. هرگز! اگر گمان می‌کنید که چنین کرده است، در فهم چیزی دچار سوءبرداشت شده‌اید. دقیقاً همان واژۀ عبری (châzôn) در کتاب امثال نیز به «رؤیا» ترجمه شده است.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> جہاں رویا نہ ہو، وہاں لوگ ہلاک ہوتے ہیں؛ لیکن جو شریعت پر عمل کرتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

That is the first point to consider about the verse. If we misunderstand Rome, then we cannot establish the vision of prophetic history. That fact essentially defines the efforts of Jesuits and others throughout history who have introduced counterfeit theology to destroy the prophetic subject of Rome. As we consider the foundational understanding of Rome, we should bear this in mind.

این نخستین نکته‌ای است که باید دربارهٔ آن آیه مورد توجه قرار گیرد. اگر روم را بد بفهمیم، آنگاه نمی‌توانیم رؤیای تاریخ نبوی را استوار سازیم. این واقعیت اساساً ماهیت تلاش‌های یسوعیان و دیگران را در سراسر تاریخ تعیین می‌کند؛ همان کسانی که الهیاتِ جعلی را وارد کرده‌اند تا موضوع نبویِ روم را نابود کنند. هنگامی که فهم بنیادینِ روم را بررسی می‌کنیم، باید این نکته را در خاطر داشته باشیم.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> "Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves." Kress Collection, 105.

If you fail to see the meaning of antichrist (Rome) you will join Rome, and this warning is placed within the context of being able to or not being able to understand the books of Daniel and Revelation. The Millerites built the foundational understanding of Adventism upon their identification of Rome. They understood that Rome was represented by two desolating powers, that both were phases of Rome, but they were not at a place in history to see Rome as a three-fold union as represented in the book of Revelation. Daniel is therefore the foundation represented by the Millerites and Revelation is the capstone represented by Future for America. There is another point from Daniel eleven verse fourteen which we wish to identify.

اگر شما در فهم معنای ضدّمسیح (روم) ناکام بمانید، به روم خواهید پیوست؛ و این هشدار در چارچوبِ توانستن یا نتوانستنِ فهمِ کتاب‌های دانیال و مکاشفه قرار داده شده است. میلری‌ها فهمِ بنیادیِ ادونتیسم را بر شناساییِ خود از روم بنا نهادند. آنان دریافتند که روم به‌وسیلهٔ دو قدرتِ ویرانگر نمود یافته است، که هر دو مراحلِ روم بودند؛ اما در نقطه‌ای از تاریخ قرار نداشتند که بتوانند روم را به‌عنوان اتحادی سه‌گانه، آن‌گونه که در کتابِ مکاشفه نمایانده شده است، ببینند. بنابراین، دانیال همان بنیاد است که به‌وسیلهٔ میلری‌ها نمود یافته است، و مکاشفه سنگِ رأس است که به‌وسیلهٔ Future for America نمود یافته است. نکتهٔ دیگری نیز از دانیال باب یازده آیهٔ چهارده وجود دارد که مایلیم آن را مشخص سازیم.

Miller and the pioneers understood that the image of Nebuchadnezzar’s dream represented the four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. They could not see beyond the fourth kingdom, for they understood that papal Rome was simply a second phase of Rome and therefore that the fourth kingdom had ended in 1798. From their vantage point of history the only prophetic waymark left was the Second Coming of Christ, where the rock that was cut out of the mountain would strike the feet of the image. The Millerites recognized prophetic distinctions between pagan and papal Rome, but being forced to align 1798 with Christ’s return they could see no further than four kingdoms.

Miller y los pioneros comprendieron que la imagen del sueño de Nabucodonosor representaba los cuatro reinos de Babilonia, Medo-Persia, Grecia y Roma. No podían ver más allá del cuarto reino, pues entendían que la Roma papal era simplemente una segunda fase de Roma y, por lo tanto, que el cuarto reino había terminado en 1798. Desde su perspectiva histórica, el único hito profético que quedaba era la Segunda Venida de Cristo, cuando la piedra que fue cortada del monte golpearía los pies de la imagen. Los milleritas reconocían distinciones proféticas entre la Roma pagana y la Roma papal, pero, al verse obligados a armonizar 1798 con el regreso de Cristo, no podían ver más allá de cuatro reinos.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> «ما به زمانی رسیده‌ایم که در آن کار مقدس خدا به‌وسیلهٔ پاهای آن تمثال نمایانده شده است، جایی که آهن با گلِ رسِ سست آمیخته بود. خدا قومی دارد، قومی برگزیده، که بصیرتشان باید تقدیس شود، و نباید با نهادن چوب و علف و کاه بر بنیاد، ناپاک گردند. هر نفسی که به احکام خدا وفادار باشد خواهد دید که وجه ممیز ایمان ما، سَبْتِ روز هفتم است. اگر حکومت سَبْت را آن‌گونه که خدا فرمان داده است حرمت می‌نهاد، در قوت خدا می‌ایستاد و در دفاع از آن ایمانی که یک‌بار به مقدسین سپرده شد. اما رجالِ دولت از سَبْتِ جَعلی حمایت خواهند کرد، و ایمان دینی خود را با رعایت این فرزندِ پاپیّت درخواهند آمیخت، و آن را برتر از سَبْتی قرار خواهند داد که خداوند آن را تقدیس کرده و برکت داده است، و آن را جدا ساخته است تا انسان آن را مقدس نگاه دارد، به‌عنوان نشانه‌ای میان او و قومش تا هزار نسل. درهم‌آمیزیِ کلیساسالاری و کشورداری به‌وسیلهٔ آهن و گل نمایانده شده است. این اتحاد، تمامی قدرت کلیساها را تضعیف می‌کند. این بخشیدنِ قدرتِ دولت به کلیسا، نتایج شریرانه به بار خواهد آورد. انسان‌ها تقریباً از نقطهٔ بردباری خدا گذشته‌اند. آنان قوت خود را در سیاست نهاده‌اند و با پاپیّت متحد شده‌اند. اما زمانی خواهد آمد که خدا آنان را که شریعت او را باطل ساخته‌اند مجازات خواهد کرد، و عمل شریرانه‌شان بر خودشان بازخواهد گشت.» تفسیری بر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۴، ۱۱۶۸.

Revelation seventeen is the last identification of the kingdoms of Bible prophecy, and it identifies that seven kingdoms have fallen and that the eighth kingdom is the three-fold union of modern Rome. If the first reference to the kingdoms of Bible prophecy is Daniel chapter two, and it most certainly is; then the last reference should be illustrated by the first reference. How can the four kingdoms of Daniel chapter two agree with eight kingdoms in Revelation seventeen?

مکاشفہ سترہ بائبلی نبوت کی سلطنتوں کی آخری شناخت ہے، اور یہ واضح کرتا ہے کہ سات سلطنتیں گر چکی ہیں اور آٹھویں سلطنت جدید روم کا سہ گانہ اتحاد ہے۔ اگر بائبلی نبوت کی سلطنتوں کا پہلا حوالہ دانی ایل باب دو ہے، اور یقیناً ایسا ہی ہے؛ تو پھر آخری حوالہ پہلے حوالے ہی کے ذریعے واضح ہونا چاہیے۔ دانی ایل باب دو کی چار سلطنتیں مکاشفہ سترہ کی آٹھ سلطنتوں کے ساتھ کیسے ہم آہنگ ہو سکتی ہیں؟

Remember therefore as we proceed, the Millerites could not see prophetic events beyond their history. The message they understood and proclaimed identified the Second Coming of Christ as the next waymark of prophetic history. But if the Millerite understanding of Rome as the symbol that establishes the vision of prophetic history and also Daniel chapter two are both Millerite foundational truths, how can this agree with the eight kingdoms of chapter seventeen of Revelation?

پس به یاد داشته باشید که هنگامی که پیش می‌رویم، میلری‌ها نمی‌توانستند رویدادهای نبویِ فراتر از تاریخ خود را ببینند. پیامی که آنان فهمیدند و اعلام کردند، آمدنِ دومِ مسیح را به‌عنوان نشانِ بعدیِ تاریخِ نبوی مشخص می‌ساخت. اما اگر برداشتِ میلری از روم به‌عنوان نمادی که رؤیای تاریخِ نبوی را استقرار می‌بخشد، و نیز باب دومِ دانیال، هر دو از حقایقِ بنیادینِ میلری باشند، این چگونه می‌تواند با هشت پادشاهیِ باب هفدهمِ مکاشفه سازگار باشد؟

If you are uncertain if the image of Daniel two is foundational, all you need to do is consider the 1843 and 1850 pioneer charts. Both have the image of Daniel two portrayed upon them. Just as significantly is that Ellen White identifies that both charts were made by God’s direction and by His design.

اگر شما در این‌که تصویرِ دانیال دو بنیادی است تردید دارید، تنها کاری که باید انجام دهید این است که نمودارهای پیشگامانِ 1843 و 1850 را ملاحظه کنید. هر دو، تصویرِ دانیال دو را بر خود ترسیم کرده‌اند. به همان اندازه مهم آن است که الن وایت تصریح می‌کند که هر دو نمودار به هدایت خدا و مطابق با طرح او تهیه شده بودند.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> «He visto que el diagrama de 1843 fue dirigido por la mano del Señor, y que no debía ser alterado; que las cifras eran como Él quería que fuesen; que Su mano estaba sobre él y ocultó un error en algunas de las cifras, de modo que nadie pudiera verlo, hasta que Su mano fue retirada». Primeros Escritos, 74, 75.

Of the 1850 chart she stated:

او دربارهٔ نمودار ۱۸۵۰ چنین اظهار داشت:

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> «دیدم که خدا در انتشارِ نمودار به‌وسیلهٔ برادر نیکولز حضور داشت. دیدم که در کتاب‌مقدس، نبوتی دربارهٔ این نمودار وجود داشت، و اگر این نمودار برای قوم خدا منظور شده است، اگر برای یکی کافی باشد، برای دیگری نیز کافی است، و اگر یکی نیاز داشت که نمودارِ تازه‌ای در مقیاسی بزرگ‌تر ترسیم شود، همه نیز به همان اندازه به آن نیاز دارند.» Manuscript Releases, volume 13, 359.

There is an ancient proverb from the world that states, “Error has many paths, but truth has only one.” There are several various errors that have been employed to prevent people from recognizing that modern Rome in Revelation seventeen is the eighth head that is of the seven. One of those errors which is employed by the theologians of Adventism is a misrepresentation of the kingdoms of history. I am not here referring to the kingdoms of Bible prophecy, these are two different designations. The kingdoms of Bible prophecy are established upon the first mention in Daniel chapter two, but there were kingdoms of history that preceded Babylon. Ellen White clearly identifies who the kingdoms of history were, but the theologians of Adventism ignore the inspired testimony and create a sequence of kingdoms of history that clouds the understanding that Rome always comes up eighth and is of the seven. Yet it is Rome that establishes the vision.

ضرب‌المثلی کهن در جهان وجود دارد که می‌گوید: «خطا راه‌های بسیار دارد، اما حقیقت تنها یک راه.» خطاهای گوناگونی به کار گرفته شده‌اند تا مردم از تشخیص این حقیقت بازمانند که رومِ معاصر در مکاشفه هفده، همان سرِ هشتمی است که از آن هفت است. یکی از آن خطاهایی که الهی‌دانان ادونتیسم به کار می‌برند، تحریف پادشاهی‌های تاریخ است. مقصود من در اینجا پادشاهی‌های نبوت کتاب‌مقدسی نیست؛ این دو، دو اصطلاح متفاوت‌اند. پادشاهی‌های نبوت کتاب‌مقدسی بر نخستین ذِکر در باب دوم دانیال بنا شده‌اند، اما پیش از بابل نیز پادشاهی‌های تاریخی وجود داشتند. الن وایت به‌روشنی مشخص می‌کند که پادشاهی‌های تاریخ کدام بودند، اما الهی‌دانان ادونتیسم شهادتِ الهام‌شده را نادیده می‌گیرند و توالی‌ای از پادشاهی‌های تاریخ پدید می‌آورند که فهم این حقیقت را تیره می‌سازد که روم همواره در جایگاه هشتم برمی‌خیزد و از آن هفت است. با این همه، این روم است که رؤیا را برقرار می‌سازد.

The theologians of Adventism and apostate Protestantism suggest that the kingdoms of history were Egypt, Assyria, Babylon, Medo-Persia, Greece, Rome and on. Sister White informs us that there is a third kingdom of history, which they choose to leave out. Are they leaving out that kingdom, or are they leaving out the Spirit of Prophecy? Both.

الهی‌دانان ادونتیسم و پروتستانتیسم مرتد بر این باورند که پادشاهی‌های تاریخ عبارت بودند از مصر، آشور، بابل، ماد و فارس، یونان، روم، و غیره. خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که در تاریخ، پادشاهی سومی نیز وجود دارد که آنان برگزیده‌اند آن را حذف کنند. آیا آنان آن پادشاهی را حذف می‌کنند، یا روح نبوت را حذف می‌کنند؟ هر دو.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> "قومن جي تاريخ، جيڪي هڪ ٻئي پٺيان پنهنجي مقرر ڪيل وقت ۽ جاءِ تي قابض رهيا، ۽ اڻڄاڻائيءَ ۾ انهيءَ سچائي جي شاهدي ڏيندا رهيا جنهن جي معنيٰ کان هو پاڻ به واقف نه هئا، اسان سان مخاطب ٿئي ٿي. اڄ هر قوم ۽ هر فرد لاءِ خدا پنهنجي عظيم منصوبي ۾ هڪ جاءِ مقرر ڪئي آهي. اڄ انسانن ۽ قومن کي انهيءَ جي هٿ ۾ موجود شاقول سان ماپيو پيو وڃي، جيڪو ڪڏهن به غلطي نٿو ڪري. سڀئي پنهنجي ئي چونڊ وسيلي پنهنجي تقدير جو فيصلو ڪري رهيا آهن، ۽ خدا پنهنجي مقصدن جي تڪميل لاءِ سڀني ڳالهين تي حاڪمانه طور ڪارفرما آهي."

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.

> «تاریخی که "من هستم" عظیم در کلام خویش ترسیم کرده است، با پیوند دادن حلقه پس از حلقه در زنجیرهٔ نبوت، از ازلیتِ گذشته تا ازلیتِ آینده، به ما می‌گوید که امروز در سیرِ اعصار در کجا ایستاده‌ایم و در زمانِ آینده چه چیزی را باید انتظار کشید. هر آنچه نبوت پیشگویی کرده بود که تا زمان حاضر به وقوع خواهد پیوست، بر صفحات تاریخ ثبت و دنبال شده است؛ و می‌توانیم یقین داشته باشیم که هر آنچه هنوز در آینده است نیز به ترتیب خود تحقق خواهد یافت.»

> “The final overthrow of all earthly dominions is plainly foretold in the word of truth. In the prophecy uttered when sentence from God was pronounced upon the last king of Israel is given the message: ‘Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: … exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:26, 27.

> «سرنگونی نهاییِ همهٔ سلطنت‌های زمینی به‌روشنی در کلامِ حق پیشگویی شده است. در نبوتی که هنگامی بیان شد که حکمِ خدا بر آخرین پادشاهِ اسرائیل اعلام گردید، این پیام داده شده است: “خداوند یهوه چنین می‌گوید: دستار را بردار، و تاج را از سر برگیر: … پست را سرافراز کن، و بلند را خوار گردان. آن را واژگون، واژگون، واژگون خواهم کرد؛ و دیگر نخواهد بود، تا آن‌که آن‌کس بیاید که حق از آنِ اوست؛ و آن را به او خواهم داد.” حزقیال ۲۱:‏۲۶، ۲۷.»

> “The crown removed from Israel passed successively to the kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. God says, ‘It shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’

> «تاجِ برداشته‌شده از اسرائیل، به‌تدریج به پادشاهی‌های بابل، ماد و پارس، یونان و روم منتقل شد. خدا می‌فرماید: “دیگر نخواهد بود، تا آن‌که آن کس بیاید که حق از آنِ اوست؛ و آن را به وی خواهم داد.”»

> “That time is at hand. Today the signs of the times declare that we are standing on the threshold of great and solemn events. Everything in our world is in agitation. Before our eyes is fulfilling the Saviour’s prophecy of the events to precede His coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars…. Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.’ Matthew 24:6, 7.

> «آن زمان نزدیک است. امروز نشانه‌های زمان اعلام می‌دارند که ما بر آستانۀ رویدادهای عظیم و پرهیبت ایستاده‌ایم. همه‌چیز در جهان ما در تلاطم است. در برابر چشمان ما، پیشگوییِ نجات‌دهنده دربارهٔ وقایعی که باید پیش از آمدن او رخ دهند، در حال تحقق است: “و جنگ‌ها و اخبار جنگ‌ها را خواهید شنید.... قومی بر قومی و مملکتی بر مملکتی خواهند برخاست؛ و قحطی‌ها و وباها و زلزله‌ها در جای‌های مختلف پدید خواهد آمد.” متی 24:6, 7.»

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> «اکنون زمانی است سرشار از علاقه‌ای عظیم برای همهٔ زندگان. فرمانروایان و دولتمردان، مردانی که مناصب اعتماد و اقتدار را در اختیار دارند، مردان و زنان اندیشمند از همهٔ طبقات، توجه خویش را به رویدادهایی که در پیرامون ما رخ می‌دهد معطوف ساخته‌اند. آنان روابط پرتنش و بی‌قرار موجود در میان ملت‌ها را زیر نظر دارند. آنان شدت و حدتی را که هر عنصر زمینی را فرا می‌گیرد مشاهده می‌کنند، و درمی‌یابند که امری بزرگ و قاطع در شُرُف وقوع است—این‌که جهان بر آستانهٔ بحرانی عظیم و هولناک ایستاده است.»

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> «فرشتگان اکنون بادهای نزاع را مهار می‌کنند تا نوزند، تا آنگاه که جهان از هلاکتِ در شُرُفِ وقوعِ خود هشدار داده شود؛ اما طوفانی در حال فراهم آمدن است که آماده است بر زمین فرو شکند؛ و چون خدا به فرشتگان خویش فرمان دهد که بادها را رها کنند، صحنه‌ای از کشاکش و ستیز پدید خواهد آمد که هیچ قلمی توان تصویر آن را ندارد.

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 178–180.

> «کتاب‌مقدس، و تنها کتاب‌مقدس، دیدگاهی درست دربارهٔ این امور به دست می‌دهد. در اینجا صحنه‌های عظیم و پایانیِ تاریخ جهان ما آشکار شده‌اند؛ رویدادهایی که هم‌اکنون نیز سایه‌های خود را پیشاپیش می‌افکنند، و صدای نزدیک شدنشان زمین را به لرزه درمی‌آورد و دل‌های مردمان را از ترس از کار می‌اندازد.» Education, 178–180.

This passage has much light for our time, but what I want to point out is that Sister White clearly identifies that the kingdom of history that preceded Babylon was Israel, not Assyria. The kingdoms of history that is used by theologians leave out Israel as a kingdom of history, in spite of the power and glory that was established during the reign of king Solomon, and in spite of inspiration’s direct testimony through Ezekiel and Ellen White that the crown of Israel passed to Babylon.

این بخش برای زمان ما نور بسیاری دارد، اما آنچه می‌خواهم بدان اشاره کنم این است که خواهر وایت به‌روشنی مشخص می‌سازد که پادشاهی تاریخی‌ای که پیش از بابل قرار داشت، اسرائیل بود، نه آشور. پادشاهی‌های تاریخی‌ای که الهی‌دانان از آن‌ها استفاده می‌کنند، اسرائیل را به‌عنوان یک پادشاهی تاریخی کنار می‌گذارند، با وجود قدرت و جلالی که در دوران سلطنت سلیمانِ پادشاه برقرار شد، و با وجود شهادت مستقیم الهام از طریق حزقیال و الن وایت مبنی بر اینکه تاج اسرائیل به بابل منتقل شد.

If we apply the inspired commentary to the kingdoms of history, we find that Israel needs to be counted among those kingdoms. Israel, Assyria and Egypt are kingdoms of history that preceded the first kingdom of Bible prophecy which was Babylon. Therefore, the fourth kingdom of “history” was Babylon, the fifth was Medo-Persia, the sixth was Greece, the seventh was pagan Rome, and the eighth was papal Rome, which was of the seven for it represents the second phase of pagan Rome. With the kingdoms of history papal Rome is the eighth, and is of the seven.

اگر تفسیر الهام‌شده را بر پادشاهی‌های تاریخ تطبیق دهیم، درمی‌یابیم که اسرائیل نیز باید در شمار آن پادشاهی‌ها محسوب شود. اسرائیل، آشور و مصر پادشاهی‌های تاریخی‌ای هستند که پیش از نخستین پادشاهی نبوتِ کتاب‌مقدس، یعنی بابل، وجود داشتند. بنابراین، چهارمین پادشاهیِ «تاریخ» بابل بود، پنجمین ماد و پارس، ششمین یونان، هفتمین رومِ بت‌پرست، و هشتمین رومِ پاپی، که از آن هفت بود، زیرا مرحلهٔ دومِ رومِ بت‌پرست را نمایندگی می‌کند. با احتساب پادشاهی‌های تاریخ، رومِ پاپی هشتمین است و از آن هفت است.

In Daniel seven we have the kingdoms of Bible prophecy represented by beasts. Babylon is the lion that was followed by the bear of Medo-Persia. The third was Greece as the leopard, and then Rome as the “dreadful and terrible” beast that had “iron teeth.” The terrible beast in agreement with the image of Daniel two is Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy.

در دانیال هفت، پادشاهی‌های نبوت کتاب‌مقدس به‌وسیلهٔ وحوش نمایش داده شده‌اند. بابل آن شیری است که پس از آن خرسِ ماد و فارس آمد. سومی، یونان بود به‌صورت پلنگ، و سپس روم به‌صورت آن وحش «هولناک و مهیب» که «دندان‌های آهنین» داشت. آن وحش مهیب، در توافق با تمثالِ دانیال دو، همان روم است، چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس.

The Millerites understood the fourth kingdom to be Rome, so they understood the characteristics of the terrible beast as such, and simply applied all the prophetic characteristics of the beast unto the fourth kingdom. They saw the distinction between pagan Rome and papal Rome in the passage, but could not see a fifth kingdom of Bible prophecy, for they correctly used the first mention of the kingdoms of Bible prophecy as their point of reference. But the distinction between the two Rome’s is in the passage, which allows us to consider the distinction between the two Rome’s as representing two kingdoms. But this is not the point we are considering.

میلری‌ها پادشاهی چهارم را روم می‌دانستند؛ ازاین‌رو ویژگی‌های آن حیوانِ هولناک را نیز بدین‌سان می‌فهمیدند و به‌سادگی همهٔ خصایص نبویِ حیوان را بر پادشاهی چهارم منطبق می‌ساختند. آنان در این عبارت، تمایز میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی را می‌دیدند، اما نمی‌توانستند پادشاهی پنجمی را در نبوت کتاب‌مقدس ببینند، زیرا به‌درستی نخستین ذکری را که از پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس آمده است، نقطهٔ مرجع خود قرار داده بودند. اما تمایز میان آن دو روم در این عبارت وجود دارد، و این به ما اجازه می‌دهد که تمایز میان آن دو روم را همچون نمایندهٔ دو پادشاهی در نظر بگیریم. لیکن این مقصودی نیست که اکنون در صدد بررسی آن هستیم.

> Thus he said, The fourth beast shall be the fourth kingdom upon earth, which shall be diverse from all kingdoms, and shall devour the whole earth, and shall tread it down, and break it in pieces. And the ten horns out of this kingdom are ten kings that shall arise: and another shall rise after them; and he shall be diverse from the first, and he shall subdue three kings. And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. But the judgment shall sit, and they shall take away his dominion, to consume and to destroy it unto the end. Daniel 7:23–26.

> پس او گفت: «حیوان چهارم، چهارمین پادشاهی بر زمین خواهد بود که از همهٔ پادشاهی‌ها متفاوت خواهد بود، و تمامی زمین را خواهد بلعید و آن را پایمال خواهد کرد و خرد خواهد ساخت. و آن ده شاخ از این پادشاهی، ده پادشاه‌اند که برخواهند خاست؛ و دیگری بعد از ایشان برخواهد خاست؛ و او از نخستینان متفاوت خواهد بود، و سه پادشاه را مطیع خواهد ساخت. و او سخنان عظیم بر ضد حضرتِ اعلیٰ خواهد گفت، و مقدسانِ حضرتِ اعلیٰ را فرسوده خواهد ساخت، و قصد خواهد کرد که زمان‌ها و شریعت را تغییر دهد؛ و آنان تا زمانی و زمان‌ها و نصفِ زمان به دست او سپرده خواهند شد. لیکن محکمه برقرار خواهد شد، و سلطنت او را از او خواهند گرفت، تا آن را تا به پایان نابود و هلاک سازند.» دانیال ۷:‏۲۳–۲۶

The fourth kingdom in Daniel two is Rome. The ten horns represent the ten nations that represent the kingdom of pagan Rome, and before papal Rome would take control of the world in 538, three of those kingdoms would be removed, or plucked up. Then the “little” “horn” of verse eight with “eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,” would arise. If we have ten horns in the fourth kingdom and three are removed in order for the “little horn” to replace those three horns, then when the three horns are removed it leaves seven horns, and the little horn is the eighth, for Rome always comes up eighth and is of the seven. There is much light concerning Rome in its two phases in this chapter, but we are simply here providing a second witness that prophetically as well as historically, Rome comes up eighth and is of the seven.

څلورم سلطنت په دانيال دوهم باب کې روم دی. لس ښکرونه د هغو لسو قومونو استازيتوب کوي چې د بت‌پرست روم د سلطنت استازولي کوي، او تر هغه مخکې چې پاپي روم په ۵۳۸ کال کې د نړۍ واګې په لاس کې واخلي، له دغو سلطنتونو څخه به درې ليرې کړل شي، يا به راوشلول شي. بيا به د اتم آيت هغه «کوچنی» «ښکر» چې «د انسان د سترګو په شان سترګې، او يوه خوله چې لويې خبرې کوي» لري، راڅرګند شي. که په څلورم سلطنت کې لس ښکرونه ولرو او درې ترې ليرې کړل شي، تر څو «کوچنی ښکر» د هغو دريو ښکرونو پر ځای راشي، نو کله چې درې ښکرونه ليرې شي اووه ښکرونه پاتې کېږي، او کوچنی ښکر اتم دی؛ ځکه روم تل د اتم په توګه راخېژي او د هغو اوو څخه دی. په دې باب کې د روم په اړه د هغه په دوو پړاوونو کې ډېر رڼا اچوونکی بيان شته، خو موږ دلته يوازې دوهم شاهد وړاندې کوو چې له نبوي پلوه او هم له تاريخي پلوه، روم د اتم په توګه راخېژي او د هغو اوو څخه دی.

In chapter eight we find the enlargement of chapter seven. The chapter once again identifies the kingdoms of Bible prophecy but leaves off the first kingdom of Babylon for when Daniel received the vision of chapter eight it was very close to the end of Babylon. In the chapter Medo-Persia is represented by a ram that had two horns. Greece is represented by a goat with one horn that is broken and produces four horns out of the broken horn. Then a “little horn” follows after Greece, and once again the little horn is representing Rome. Though Rome was not a direct descendant from the empire of Greece, the passage portrays the little horn as coming out of one of the four horns that arose in the Greek kingdom after the first horn—representing Alexander the Great—was broken. Rome was not a descendant of the Greeks, but it began its conquering of the world from the area of Greece, and in that sense, it came out of one of those four horns.

در فصل هشتم، بسطِ فصل هفتم را می‌یابیم. این فصل بار دیگر پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را معرفی می‌کند، اما از نخستین پادشاهی، یعنی بابل، درمی‌گذرد؛ زیرا هنگامی که دانیال رؤیای فصل هشتم را دریافت کرد، پایان بابل بسیار نزدیک بود. در این فصل، ماد و فارس به‌وسیلهٔ قوچی که دو شاخ داشت نمایانده شده است. یونان به‌وسیلهٔ بُزی با یک شاخ نمایانده شده است که آن شاخ شکسته می‌شود و از شاخ شکسته، چهار شاخ پدید می‌آید. سپس پس از یونان، «شاخی کوچک» ظاهر می‌شود، و بار دیگر این شاخ کوچک نمایانگر روم است. هرچند روم به‌طور مستقیم از امپراتوری یونان منشعب نشده بود، این بخش شاخ کوچک را چنان ترسیم می‌کند که از یکی از آن چهار شاخی بیرون می‌آید که در پادشاهی یونان، پس از شکسته شدنِ شاخ نخستین—که نمایانگر اسکندر کبیر بود—برخاستند. روم از نسل یونانیان نبود، اما فتوحات جهانی خود را از ناحیهٔ یونان آغاز کرد، و از این جهت، از یکی از آن چهار شاخ بیرون آمد.

We therefore find in chapter eight a second witness to chapter seven. Medo-Persia had two horns, Greece had one and thereafter four more horns. That equals seven horns before Rome, as the little horn came out of one of Greece’s four horns. Two plus one plus four equals seven, then Rome, the little horn, is the eighth and it is of the seven. It is worth noting that in this passage that identifies that Rome comes out of one of the Greek horns is one of the greatest prophetic arguments that Miller and his co-laborers had to meet in their history.

ازاین‌رو، در فصل هشتم شاهدی دوم بر فصل هفتم می‌یابیم. ماد و فارس دو شاخ داشت، یونان یک شاخ داشت و پس از آن چهار شاخ دیگر. این پیش از روم، مجموعاً هفت شاخ می‌شود، زیرا شاخ کوچک از یکی از چهار شاخ یونان بیرون آمد. دو به‌علاوهٔ یک به‌علاوهٔ چهار برابر با هفت است؛ سپس روم، یعنی شاخ کوچک، هشتمین است و از آن هفت می‌باشد. شایان توجه است که در این عبارت، که مشخص می‌سازد روم از یکی از شاخ‌های یونانی بیرون می‌آید، یکی از بزرگ‌ترین استدلال‌های نبوی نهفته است که میلر و همکارانش در تاریخ خود ناگزیر بودند با آن روبه‌رو شوند.

The Protestants of that history insisted that the little horn of Rome could not be Rome, for the prophecy identifies that the little horn came out from one of the four Grecian horns. They therefore argued that the little horn represented Antiochus Epiphanes who was one of the Seleucid kings that carried on through history after the division of Alexander the Great’s demise. The argument of Millerite history over this issue was so great that on the 1843 chart the argument against the Protestant teaching that was based upon the fact that Daniel saw the little horn come out from one of the four Grecian horns and therefore could not identify Rome, for Rome did not descend from Greece. The argument impacted all the passages in Daniel where Rome is identified. The Protestant position included that the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven had to be Antiochus Epiphanes. The Millerites therefore included upon the chart that Sister White identified was “directed by the hand of the Lord and should not be altered,” a reference to Antiochus Epiphanes identifying why he could not have been that fourth kingdom. Does Rome establish the vision of prophetic history or did a Seleucid king that died over a hundred years before Christ was born represent the power that stood up against Christ at his crucifixion?

پروتستان‌های آن دوره اصرار می‌ورزیدند که شاخِ کوچکِ روم نمی‌تواند روم باشد، زیرا نبوت تصریح می‌کند که شاخِ کوچک از یکی از چهار شاخِ یونانی بیرون آمد. ازاین‌رو استدلال می‌کردند که شاخِ کوچک نمایانگرِ انطیوخس اِپیفانِس است که یکی از پادشاهانِ سلوکی بود که در تاریخ، پس از تقسیمِ قلمروِ اسکندرِ کبیر در پیِ مرگ او، تداوم یافتند. استدلالِ تاریخِ میلری دربارهٔ این مسئله چنان عظیم بود که در نمودارِ ۱۸۴۳، استدلالی بر ضدِ تعلیمِ پروتستانی درج شد که بر این واقعیت مبتنی بود که دانیال شاخِ کوچک را دید که از یکی از چهار شاخِ یونانی بیرون می‌آید، و بنابراین نمی‌توانست معرفِ روم باشد، زیرا روم از یونان منشعب نشده بود. این استدلال بر همهٔ آیاتی در دانیال که در آن‌ها روم شناسایی می‌شود اثر گذاشت. موضعِ پروتستانی همچنین شامل این بود که «دزدانِ قومِ تو» در آیهٔ چهاردهِ دانیال یازده، ناگزیر باید انطیوخس اِپیفانِس باشد. ازاین‌رو میلری‌ها بر آن نموداری که خواهر وایت آن را «به هدایتِ دستِ خداوند» دانست و گفت «نباید تغییر یابد»، اشاره‌ای به انطیوخس اِپیفانِس گنجاندند که توضیح می‌داد چرا او نمی‌توانست آن پادشاهیِ چهارم بوده باشد. آیا روم رؤیای تاریخِ نبوی را برقرار می‌سازد، یا پادشاهی سلوکی که بیش از صد سال پیش از تولدِ مسیح درگذشت، نمایندهٔ آن قدرتی بود که در مصلوب شدنِ مسیح در برابر او برخاست؟

The question that could be raised is, why was Daniel shown Rome coming out of one of the Grecian horns, if Rome was not a direct descendant of Greece? The answer is that the beginning of Rome’s rise to power began in that region which had formerly been Greek territory, but why was the prophecy portrayed in such a way to allow for that confusion?

سوالی که می‌توان مطرح کرد این است که چرا به دانیال نشان داده شد که روم از یکی از شاخ‌های یونانی بیرون می‌آید، اگر روم از نسل مستقیم یونان نبود؟ پاسخ این است که آغاز عروج روم به قدرت در آن منطقه‌ای بود که پیش‌تر قلمرو یونان به شمار می‌رفت؛ اما چرا نبوت به گونه‌ای تصویر شده بود که امکان چنین ابهامی را فراهم آورد؟

At least one answer, beyond the importance of noting where Rome began to rise, is that the enigma of Rome always coming up eighth and being of the seven is answered by Rome being associated with the territory of Greece, in order to retain the enigma’s point of Rome being of the seven. The enigma is that important, though the Millerites could never have understood that concept from their vantage point in history. The fact that all the references upon not only the 1843, but also the 1850 chart are illustrations of subjects that are directly addressed in God’s prophetic Word, except for the one reference that emphasizes that Antiochus Epiphanes is not the power that stood against Christ, makes the addition to the chart very significant. How sad is it that when Adventism left their foundations, they find themselves today teaching that the power of verse fourteen of Daniel eleven is Antiochus Epiphanes and not Rome! They now teach what the Millerites opposed so strongly that they represented that controversy upon the 1843 chart!

اقل از کم یک پاسخ، افزون بر اهمیتِ توجه به این‌که روم از کجا آغاز به صعود کرد، این است که معمایِ این‌که روم همواره هشتم برمی‌آید و از آن هفت است، با این امر پاسخ داده می‌شود که روم با قلمروِ یونان مرتبط دانسته می‌شود، تا نکتهٔ معما، یعنی این‌که روم از آن هفت است، محفوظ بماند. آن معما تا بدین اندازه مهم است، هرچند میلری‌ها هرگز نمی‌توانستند از منظر جایگاه تاریخیِ خود آن مفهوم را دریابند. این واقعیت که همهٔ ارجاعاتِ نه تنها بر نمودار 1843، بلکه نیز بر نمودار 1850، تصویرهایی از موضوعاتی هستند که مستقیماً در کلامِ نبویِ خدا مورد خطاب قرار گرفته‌اند، به استثنای آن یک ارجاع که تأکید می‌کند آنتیوخوس اپیفانس آن قدرتی نیست که در برابر مسیح ایستاد، این افزوده را به نمودار بسیار پراهمیت می‌سازد. چه اندوه‌بار است که ادوِنتیسم، هنگامی که از بنیان‌های خود روی گردانید، امروز خود را در حالی می‌یابد که تعلیم می‌دهد قدرتِ آیهٔ چهاردهِ دانیال یازده آنتیوخوس اپیفانس است و نه روم! آنان اکنون همان چیزی را تعلیم می‌دهند که میلری‌ها چنان به‌شدت با آن مخالفت می‌کردند که آن مجادله را بر نمودار 1843 به تصویر کشیدند!

The kingdoms of history identify that Rome comes up eighth and is of the seven. The “little horn” in chapter seven that speaks “great words against the Most High” comes up eighth and is of the seven. The horns of chapter eight identify that Rome comes up eighth and is of the seven.

پیش‌گویی پادشاهی‌های تاریخ نشان می‌دهد که روم به‌عنوان هشتمین برمی‌خیزد و از آن هفت است. «شاخ کوچک» در باب هفتم که «سخنان بزرگ علیه حضرت اعلی» می‌گوید، به‌عنوان هشتمین برمی‌خیزد و از آن هفت است. شاخ‌های باب هشتم نیز نشان می‌دهند که روم به‌عنوان هشتمین برمی‌خیزد و از آن هفت است.

In the next article we will consider how modern Rome, as represented in Revelation seventeen comes up eighth and is of the seven. We will then return to Daniel two and identify why Daniel two’s four kingdoms, which is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, is in agreement with Revelation seventeen’s eight kingdoms.

در مقالهٔ بعدی بررسی خواهیم کرد که چگونه رومِ معاصر، آن‌گونه که در مکاشفهٔ هفده به تصویر کشیده شده است، به عنوان هشتم برمی‌خیزد و از آن هفت است. سپس به دانیال دو بازخواهیم گشت و مشخص خواهیم کرد که چرا چهار پادشاهیِ دانیال دو، که نخستین ذکرِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس است، با هشت پادشاهیِ مکاشفهٔ هفده موافق است.

Back to Articles