Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Four

کتابِ دانی ایل — ایک سو چوہترویں نمبر

Prophetic Insights and Divine Revelations: Understanding Daniel’s Vision and Its Last-Day Implications

بصیرت‌های نبوی و مکاشفات الهی: درک رؤیای دانیال و پیامدهای آن برای ایام آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

April 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

As we address the third proxy war, represented in verses thirteen through fifteen, we will remind ourselves of what has led up to these verses. In chapter ten, Daniel receives his final vision, and in doing so he is identified as understanding both the internal and external prophetic visions. The Hebrew word “dabar,” meaning “word” is translated as “thing.” In chapter nine, when Gabriel came to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, the Hebrew word “dabar” was translated as “matter.”

چنان‌که به جنگ نیابتیِ سوم، که در آیات سیزده تا پانزده نمود یافته است، می‌پردازیم، آنچه را که به این آیات منتهی شده است به خود یادآور خواهیم شد. در فصل دهم، دانیال آخرین رؤیای خود را دریافت می‌کند، و در این فرایند او به‌عنوان کسی شناخته می‌شود که هم رؤیاهای نبویِ درونی و هم بیرونی را درک می‌کند. واژهٔ عبریِ «dabar» که به معنای «کلمه» است، به «thing» ترجمه شده است. در فصل نهم، هنگامی که جبرئیل آمد تا دانیال را به فهمِ رؤیایِ دو هزار و سیصد روز برساند، واژهٔ عبریِ «dabar» به «matter» ترجمه شده بود.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> آری، در حالی که هنوز در دعا سخن می‌گفتم، آن مرد، جبرائیل، که او را در رؤیا در ابتدا دیده بودم، با شتابِ پروازکنان نزد من آمد و نزدیک وقتِ قربانیِ شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: «ای دانیال، اکنون بیرون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم ببخشم. در آغازِ تضرعاتِ تو، فرمان صادر شد، و من آمده‌ام تا آن را بر تو آشکار سازم؛ زیرا تو بسیار محبوبی. پس امر را دریاب و رؤیا را ملاحظه کن.» دانیال ۹:۲۱–۲۳

When Gabriel told Daniel to “understand the matter, and consider the vision,” the Hebrew word “biyn” was translated as both “understand” and also as “consider.” The word means to mentally separate. Gabriel informed Daniel to make a mental separation between the “dabar” translated as “matter” and the “mareh“, translated as “vision”. In order to understand the interpretation that Gabriel was providing to Daniel concerning the prophecy of twenty-three hundred years, Daniel was to recognize the distinction between the prophetic vision represented as the “matter” and the prophetic “mareh” vision. The “matter”, which is the “dabar,” meaning word, represents the external line of prophecy and the “mareh” vision represents the internal line of prophecy.

جب جبرائیل نے دانی ایل سے کہا کہ “اس بات کو سمجھ، اور رویا پر غور کر،” تو عبرانی لفظ “biyn” کا ترجمہ “سمجھ” اور “غور کر” دونوں کے طور پر کیا گیا۔ اس لفظ کے معنی ذہنی طور پر جدا کرنا ہیں۔ جبرائیل نے دانی ایل کو بتایا کہ وہ “dabar” جس کا ترجمہ “بات” کیا گیا ہے، اور “mareh” جس کا ترجمہ “رویا” کیا گیا ہے، ان دونوں کے درمیان ذہنی امتیاز قائم کرے۔ تاکہ دانی ایل اُس تعبیر کو سمجھ سکے جو جبرائیل اسے تئیس سو برس کی نبوت کے بارے میں دے رہا تھا، اسے اس فرق کو پہچاننا تھا جو اُس نبوی رویا کے درمیان ہے جسے “بات” کے طور پر ظاہر کیا گیا ہے، اور نبوی “mareh” رویا کے درمیان۔ “بات”، جو “dabar” ہے اور جس کے معنی کلام کے ہیں، نبوت کی بیرونی لکیر کی نمائندگی کرتی ہے، اور “mareh” رویا نبوت کی اندرونی لکیر کی نمائندگی کرتی ہے۔

In Daniel chapter ten, the first truth that is revealed to the student of prophecy is that Daniel represents God’s people in the last days who understand both the internal and external lines of prophecy.

در فصل دهم دانیال، نخستین حقیقتی که بر دانشجوی نبوت آشکار می‌شود این است که دانیال نمایندهٔ قوم خدا در ایام آخر است؛ کسانی که هم خطوط درونی و هم خطوط بیرونی نبوت را درک می‌کنند.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سومِ کورش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که نامش بلطشصر خوانده می‌شد مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، لیکن زمانِ معیّن آن دراز بود؛ و او آن امر را دریافت و رؤیا را فهم کرد. دانیال 10:1.

The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” and the “vision,” is the “mareh” vision. As a prophet, Daniel represents God’s last day people, whose perfect fulfillment is the one hundred and forty-four thousand. The third year of Cyrus places Daniel in the reform line that began at the time of the end in 1989. In “those days,” representing the history of 1989 to the soon coming Sunday law in the United States, Daniel was mourning for three weeks. In the reform line of the one hundred and forty-four thousand, the period of mourning is marking the three and a half days that the two witnesses of Revelation chapter eleven, are dead in the street. The street of that great city of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified, is also Ezekiel’s valley of dead dry bones.

«چیز»، واژهٔ عبریِ «دابار» است، و «رؤیا»، رؤیایِ «مَرِه» است. دانیال، به‌عنوان نبی، نمایندهٔ قوم خدا در ایام آخر است که تحققِ کاملِ آن، صد و چهل و چهار هزار نفر می‌باشند. سالِ سومِ کوروش، دانیال را در خطِ اصلاحی قرار می‌دهد که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، آغاز شد. در «آن ایام»، که نمایانگرِ تاریخِ ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، دانیال به‌مدتِ سه هفته ماتم می‌گرفت. در خطِ اصلاحیِ صد و چهل و چهار هزار، دورهٔ ماتم، نشانه‌گذارِ سه روز و نیم است که در آن، دو شاهدِ مکاشفه باب یازده، در کوچه افتاده و مرده‌اند. آن کوچهٔ آن شهرِ عظیم، یعنی سدوم و مصر، جایی که خداوندِ ما نیز در آن مصلوب شد، همچنین همان وادیِ استخوان‌های خشکِ مردهٔ حزقیال است.

In chapter ten, Daniel is transformed into the image of Christ, and touched three times in advance of Gabriel interpreting the vision which Daniel saw. The vision produced a separation of two classes of worshippers. The everlasting gospel always produces two classes of worshippers. Daniel represented the class of worshippers represented as the one hundred and forty-four thousand, in contrast with the class that fled in fear from the vision.

در فصل دهم، دانیال به صورت مسیح دگرگون می‌شود و پیش از آنکه جبرائیل رؤیایی را که دانیال دیده بود تفسیر کند، سه بار لمس می‌گردد. آن رؤیا موجب جداییِ دو طبقه از پرستندگان شد. انجیل جاودانی همواره دو طبقه از پرستندگان پدید می‌آورد. دانیال نمایانگر آن طبقه از پرستندگانی بود که به صورت یکصد و چهل و چهار هزار تن معرفی شده‌اند، در تقابل با آن طبقه‌ای که از ترسِ آن رؤیا گریختند.

Prior to chapter ten Gabriel came three times to Daniel to interpret a vision. He interpreted the visions of chapters seven and eight, which illustrated the kingdoms of Bible prophecy in both their political manifestation (chapter seven), and their religious manifestation (chapter eight). Then in chapter nine Gabriel interpreted the twenty-three-hundred-year prophecy. Gabriel arrives in chapter ten to finish the interpretation that was left incomplete in chapter nine, and to provide Daniel with the interpretation of the vision which produced the two classes of worshippers. Gabriel first provides Daniel with a general overview of the vision in verse fourteen.

فصل دهم، جبرئیل سه بار نزد دانیال آمد تا رؤیایی را تعبیر کند. او رؤیاهای فصل‌های هفت و هشت را تعبیر کرد؛ رؤیاهایی که پادشاهی‌های نبوت کتاب‌مقدس را هم در ظهور سیاسیِ آنها (فصل هفت) و هم در ظهور مذهبیِ آنها (فصل هشت) به تصویر می‌کشیدند. سپس در فصل نهم، جبرئیل نبوتِ دو هزار و سیصد ساله را تعبیر کرد. جبرئیل در فصل دهم می‌آید تا تعبیری را که در فصل نهم ناتمام مانده بود کامل کند، و تعبیر آن رؤیایی را که دو طبقه از عبادت‌کنندگان را پدید آورد به دانیال ارائه دهد. جبرئیل نخست در آیهٔ چهارده، نمایی کلی از آن رؤیا به دانیال عرضه می‌کند.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> اکنون آمده‌ام تا تو را از آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد، آگاه سازم؛ زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیاری است. دانیال ۱۰:۱۴

The vision of Christ, which produced two classes of worshippers, represents what shall befall God’s people in the last days. The interpretation of chapters seven and eight was an interpretation of the history represented by the rise and fall of the kingdoms of Bible prophecy, as illustrated by beasts of prey and sanctuary animals respectively. The interpretation of chapter nine, was a detailed breakdown of the different prophetic periods represented within the prophecy of twenty-three hundred years. Somehow the vision of the glorified Christ in chapter ten represented what shall befall God’s people in the last days. Before Gabriel begins with the detailed outline of history, which is the interpretation of the vision of the glorified Christ, he reminds Daniel that he has already told Daniel what the interpretation represents.

رؤیای مسیح، که دو طبقه از پرستندگان را پدید آورد، نمایانگر آن چیزی است که در ایام آخر بر قوم خدا واقع خواهد شد. تفسیرِ باب‌های هفت و هشت، تفسیرِ تاریخی بود که به‌وسیلهٔ برآمدن و سقوطِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس نمود یافته بود، که به‌ترتیب با حیواناتِ درنده و حیواناتِ قُدسگاه به تصویر کشیده شده بودند. تفسیرِ باب نهم، شرحی تفصیلی از دوره‌های گوناگونِ نبوی بود که در درونِ نبوتِ دو هزار و سیصد سال نمایان شده بودند. به‌نحوی، رؤیای مسیحِ جلال‌یافته در باب دهم نمایانگر آن بود که در ایام آخر بر قوم خدا چه واقع خواهد شد. پیش از آن‌که جبرئیل طرحِ تفصیلیِ تاریخ را آغاز کند، که همان تفسیرِ رؤیای مسیحِ جلال‌یافته است، به دانیال یادآوری می‌کند که پیش‌تر به او گفته است این تفسیر نمایانگر چیست.

> Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:20.

> پس او گفت: «آیا می‌دانی چرا نزد تو آمده‌ام؟ و اکنون بازخواهم گشت تا با رئیس فارس جنگ کنم؛ و چون بیرون روم، اینک رئیس یونان خواهد آمد.» دانیال 10:20

Gabriel reminds Daniel that he had told Daniel in verse fourteen, that he had come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, and he expected Daniel to place the following presentation of prophetic history in that context. Daniel had been seeking a specific understanding from the first day in which he began to mourn.

جبریل دانیال را به یاد می‌آورد که در آیهٔ چهارده به او گفته بود که آمده است تا دانیال را از آنچه در ایام آخر بر قوم خدا واقع خواهد شد آگاه سازد، و انتظار داشت دانیال عرضهٔ پیشِ رویِ تاریخِ نبوی را در همان چارچوب درک کند. دانیال از همان روز نخست که به ماتم آغاز کرده بود، در پیِ دریافتِ فهمی مشخص بود.

> Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Daniel 10:12, 13.

> سپس به من گفت: «ای دانیال، مترس؛ زیرا از نخستین روزی که دل خود را بر آن نهادی تا بفهمی و خویشتن را در حضور خدای خویش فروتن سازی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنانت آمده‌ام. اما رئیس مملکت فارس بیست و یک روز با من مقاومت کرد؛ ولی اینک میکائیل، یکی از رؤسای اعظم، به یاری من آمد؛ و من در آنجا نزد پادشاهان فارس ماندم.» دانیال 10:12، 13

After Daniel’s three weeks of mourning, he saw the vision of Christ, that prophetically aligned with the vision of Christ that John in Patmos had witnessed.

پس از سه هفته ماتمِ دانیال، او رؤیای مسیح را دید؛ رؤیایی که از نظر نبوی با رؤیای مسیح که یوحنا در پَطمُس مشاهده کرده بود، همسو بود.

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.

> «پسر خدا، که شخصیتی بس والا بود، بر دانیال ظاهر شد. این توصیف همانند توصیفی است که یوحنا ارائه می‌دهد هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پطمس بر او مکشوف گردید. اکنون خداوند ما با فرستاده‌ای آسمانی دیگر می‌آید تا به دانیال آنچه را که در ایام آخر واقع خواهد شد تعلیم دهد. این معرفت به دانیال عطا شد و به الهام برای ما، که پایان‌های عالم بر ما رسیده است، به ثبت درآمد.»

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire; yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that he may open our understanding to comprehend the truths brought to us from Heaven.

> «حقایق عظیمی که به‌واسطۀ نجات‌دهندۀ جهان آشکار شده‌اند، از آنِ کسانی است که حقیقت را همچون گنج‌های نهفته جست‌وجو می‌کنند. دانیال مردی سالخورده بود. زندگی او در میان افسونگری‌های دربارِ قومِ کافر سپری شده بود، و ذهنش با امور یک امپراتوری بزرگ مشغول و درگیر بود؛ بااین‌همه، از همۀ این‌ها روی برمی‌گرداند تا جان خود را در حضور خدا فروتن سازد و معرفتِ مقاصدِ حضرتِ اعلی را بطلبد. و در پاسخ به تضرعات او، نوری از بارگاه‌های آسمانی برای کسانی که در ایام آخر زیست خواهند کرد، ابلاغ شد. پس، ما با چه جدیتی باید خدا را بطلبیم تا فهم ما را بگشاید و ما بتوانیم حقایقی را که از آسمان به ما آورده شده‌اند، درک کنیم.»

> “‘And I Daniel alone saw the vision; for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me; for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ Such will be the experience of every one who is truly sanctified. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> «و تنها من، دانیال، آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند؛ اما لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، چنان‌که گریختند تا خود را پنهان کنند.... و هیچ قوتی در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در من به فساد مبدل شد، و هیچ قوتی در خود نگاه نداشتم.» چنین تجربه‌ای از آنِ هر کسی خواهد بود که به‌راستی تقدیس شده باشد. هرچه دریافت آنان از عظمت، جلال، و کمالِ مسیح روشن‌تر باشد، ضعف و نقصانِ خویش را آشکارتر خواهند دید. آنان هیچ گرایشی نخواهند داشت که برای خود شخصیتی بی‌گناه قائل شوند؛ آنچه در خودشان درست و زیبا نمودار شده است، در برابر طهارت و جلالِ مسیح، فقط نالایق و فاسدشدنی خواهد نمود. هنگامی که انسان‌ها از خدا جدا باشند و دیدی بسیار نارسا از مسیح داشته باشند، آنگاه است که می‌گویند: «من بی‌گناهم؛ من تقدیس شده‌ام.»

> “Gabriel then appeared to the prophet, and thus addressed him; ‘O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright; for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel; for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words.’

> «پس جبرائیل بر آن نبی ظاهر شد و او را چنین خطاب کرد: “ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب، و راست بر پای خویش بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام.” و چون این سخن را با من گفت، لرزان بر پا ایستادم. پس به من گفت: “مترس، ای دانیال؛ زیرا از نخستین روزی که دل خود را بر فهمیدن نهادی و خویشتن را به حضور خدای خود فروتن ساختی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنان تو آمده‌ام.”»

> “What great honor was shown to Daniel by the Majesty of Heaven! He comforts his trembling servant, and assures him that his prayer was heard in Heaven, and that in answer to that fervent petition, the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but Heaven’s Prince, the archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> «چه حرمت عظیمی از جانب جلال آسمان به دانیال نشان داده شد! او خادم لرزانِ خود را تسلّی می‌دهد و به او اطمینان می‌بخشد که دعایش در آسمان شنیده شده است، و اینکه در پاسخ به آن تضرّعِ پرشور، فرشته جبرائیل فرستاده شد تا بر دل پادشاه فارس اثر گذارد. آن پادشاه در طول آن سه هفته‌ای که دانیال روزه می‌گرفت و دعا می‌کرد، در برابر تأثیرات روحِ خدا مقاومت ورزیده بود؛ امّا سَروَرِ آسمان، میکائیلِ فرشته‌مقرّب، فرستاده شد تا دلِ آن پادشاهِ سرسخت را برگرداند تا اقدامی قاطع برای اجابتِ دعای دانیال به عمل آورد.»

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee; be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me.’ So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of Heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men.’ By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> «و چون این‌گونه سخنان را با من گفت، روی خود را بر زمین نهادم و لال شدم. و اینک، کسی مانند شبیه پسران آدمیان لب‌هایم را لمس کرد.... و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، نیرو یافتم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا نیرو بخشیده‌ای.» آن جلال الهی که بر دانیال مکشوف شد، چنان عظیم بود که او تاب دیدن آن را نداشت. آنگاه فرستادهٔ آسمان درخشندگیِ حضور خویش را در حجاب کشید و بر نبی به صورتِ «کسی مانند شبیه پسران آدمیان» ظاهر شد. او به قدرت الهیِ خود این مردِ امانت و ایمان را تقویت کرد تا پیامی را که از جانب خدا برای او فرستاده شده بود، بشنود.

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character, and unwavering fidelity, are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Review and Herald, February 8, 1881.

> «دانیال خادمِ سرسپردهٔ حضرتِ اعلی بود. عمرِ درازِ او سراسر از اعمالِ شریفِ خدمت برای مولای خویش آکنده بود. پاکیِ منشِ او و وفاداریِ استوار و خلل‌ناپذیرش را تنها فروتنیِ دل و توبه‌مندی‌اش در حضورِ خدا برابری می‌کند. باز می‌گوییم: زندگیِ دانیال نمونه‌ای الهام‌شده از تقدیسِ حقیقی است.» Review and Herald، 8 فوریهٔ 1881.

Daniel’s experience in chapter ten, represents God’s people in the last days, who as Daniel and John, understand the Revelation of Jesus Christ. The key to placing Daniel into the prophetic history where his experience is located is based upon the fact that he was in mourning, and that Michael was sent at the conclusion of the twenty-one days. In the first verse, Daniel records that he had understanding of both the internal and external visions of prophecy. Prior to the twenty-one days Daniel had an incomplete understanding of the two visions, but with the interpretation of Gabriel, Daniel fully grasps the “thing” and the “vision” as different revelations.

تجربهٔ دانیال در باب دهم، نمایانگر قوم خدا در ایام آخر است؛ قومی که همچون دانیال و یوحنا، مکاشفهٔ عیسی مسیح را درک می‌کنند. کلیدِ جای دادن دانیال در تاریخ نبوی‌ای که تجربهٔ او در آن واقع شده، بر این حقیقت مبتنی است که او در ماتم بود، و میکائیل در پایان بیست‌ویک روز فرستاده شد. در آیهٔ نخست، دانیال ثبت می‌کند که از هر دو رؤیای درونی و بیرونیِ نبوت فهم داشت. پیش از آن بیست‌ویک روز، دانیال درکی ناقص از آن دو رؤیا داشت؛ اما با تفسیر جبرائیل، دانیال «امر» و «رؤیا» را به‌عنوان مکاشفاتی متمایز، به‌طور کامل درمی‌یابد.

> “As the time approached for the close of the seventy years’ captivity, Daniel’s mind became greatly exercised upon the prophecies of Jeremiah. He saw that the time was at hand when God would give his chosen people another trial; and with fasting, humiliation, and prayer, he importuned the God of Heaven in behalf of Israel, in these words: ‘O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments’; we have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments; neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land.’

> چون زمان پایان اسارت هفتادساله نزدیک می‌شد، ذهن دانیال به‌غایت مشغول نبوت‌های ارمیا گردید. او دید که زمانی فرا رسیده است که خدا قوم برگزیدهٔ خویش را بار دیگر بیازماید؛ و با روزه، فروتنی، و دعا، به نمایندگی از اسرائیل، خدای آسمان را با این سخنان به تضرع خواند: «ای خداوند، خدای عظیم و مهیب، که عهد و رحمت را برای آنان که او را محبت می‌نمایند و احکامش را نگاه می‌دارند، نگاه می‌داری؛ ما گناه کرده‌ایم، و مرتکب شرارت شده‌ایم، و بدی ورزیده‌ایم، و عصیان نموده‌ایم، و حتی از اوامر و احکام تو منحرف گشته‌ایم؛ و به بندگان تو، انبیا، که به نام تو به پادشاهان ما، امیران ما، پدران ما، و تمامی قوم این سرزمین سخن گفتند، گوش فرا ندادیم.»

> “Notice these words. Daniel does not proclaim his own fidelity before the Lord. Instead of claiming to be pure and holy, he identifies himself with the really sinful of Israel. The wisdom which God imparted to him was as far superior to the wisdom of the wise men of the world as the light of the sun shining in the heavens at noonday is brighter than the feeblest star. Yet ponder the prayer from the lips of this man so highly favored of Heaven. With deep humiliation, with tears, and with rending of heart, he pleads for himself and for his people. He lays his soul open before God, confessing his own vileness, and acknowledging the Lord’s greatness and majesty.

> «به این کلمات توجه کنید. دانیال وفاداریِ خود را در حضور خداوند اعلام نمی‌کند. او به‌جای آنکه مدعیِ پاکی و قداستِ خویش باشد، خود را با واقعاً گناهکارانِ اسرائیل یکی می‌شمارد. حکمتی که خدا به او عطا کرده بود، همان‌قدر از حکمتِ حکیمانِ جهان برتر بود که نورِ خورشیدِ درخشان در آسمانِ نیمروز از کم‌فروغ‌ترین ستاره روشن‌تر است. بااین‌حال، به دعایی که از لبانِ این مردِ به‌غایت برخوردار از لطفِ آسمان برمی‌آید، بیندیشید. او با فروتنیِ عمیق، با اشک‌ها، و با دریدنِ دل، برای خود و برای قومش استغاثه می‌کند. او جانِ خود را در برابر خدا عریان می‌سازد، پستیِ خویش را اعتراف می‌کند، و عظمت و جلالِ خداوند را اقرار می‌نماید.»

> “What earnestness and fervor characterize his supplications! He is coming nearer and nearer to God. The hand of faith is reached upward to grasp the never-failing promises of the Most High. His soul is wrestling in agony. And he has the evidence that his prayer is heard. He feels that victory is his. If we as a people would pray as Daniel prayed, and wrestle as he wrestled, humbling our souls before God, we should realize as marked answers to our petitions as were granted to Daniel. Hear how he presses his case at the court of Heaven:

> «چه جدیت و سوزی دعاهای او را مشخص می‌سازد! او هرچه بیشتر و بیشتر به خدا نزدیک می‌شود. دست ایمان به سوی بالا دراز شده است تا وعده‌های هرگز ناکامِ حضرتِ اعلی را بگیرد. جان او در کشاکشِ جانکاه است. و او این گواه را دارد که دعایش شنیده شده است. احساس می‌کند که پیروزی از آنِ اوست. اگر ما نیز، به‌عنوان یک قوم، چنان‌که دانیال دعا کرد، دعا می‌کردیم، و چنان‌که او کشتی گرفت، کشتی می‌گرفتیم، و جان‌های خود را در حضور خدا فروتن می‌ساختیم، پاسخ‌هایی به دعاهای خود به همان اندازه آشکار درمی‌یافتیم که به دانیال عطا شد. بشنوید که چگونه دعوای خود را در محکمهٔ آسمان مطرح می‌کند:»

> “‘O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name; for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God; for thy city and thy people are called by thy name. And whilst I was speaking and praying, and confessing my sin and the sin of my people, … even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation.’

> «اے میرے خدا، اپنا کان جھکا اور سن؛ اپنی آنکھیں کھول اور ہماری ویرانیوں کو، اور اُس شہر کو جو تیرے نام سے کہلاتا ہے، دیکھ؛ کیونکہ ہم اپنی راستبازیوں کے سبب نہیں، بلکہ تیری عظیم رحمتوں کے باعث اپنی التجائیں تیرے حضور پیش کرتے ہیں۔ اے خداوند، سن؛ اے خداوند، معاف فرما؛ اے خداوند، توجہ فرما اور عمل کر؛ اپنے ہی خاطر، اے میرے خدا، تاخیر نہ کر؛ کیونکہ تیرا شہر اور تیرے لوگ تیرے نام سے کہلاتے ہیں۔ اور جب میں بول رہا تھا، اور دُعا کر رہا تھا، اور اپنے گناہ اور اپنی قوم کے گناہ کا اقرار کر رہا تھا، … تب جبرائیل، وہ مرد جسے میں نے ابتدا کی رؤیا میں دیکھا تھا، تیزی سے اُڑتے ہوئے آیا اور شام کی قربانی کے وقت کے قریب مجھے چھو گیا۔»

> “As Daniel’s prayer is going forth, the angel Gabriel comes sweeping down from the heavenly courts, to tell him that his petitions are heard and answered. This mighty angel has been commissioned to give him skill and understanding,—to open before him the mysteries of future ages. Thus, while earnestly seeking to know and understand the truth, Daniel was brought into communion with Heaven’s delegated messenger.

> «در حالی که دعای دانیال برمی‌خیزد، فرشته جبرائیل از بارگاه‌های آسمانی شتابان فرود می‌آید تا به او اعلام کند که درخواست‌هایش شنیده و اجابت شده است. به این فرشته نیرومند مأموریت داده شده است که به او بصیرت و فهم عطا کند،—تا اسرار اعصار آینده را در برابر او بگشاید. بدین‌سان، هنگامی که دانیال با جدیت می‌کوشید حقیقت را بشناسد و درک کند، به مشارکت با پیام‌آورِ گماشتهٔ آسمان راه یافت.»

> “The man of God was praying, not for a flight of happy feeling, but for a knowledge of the divine will. And he desired this knowledge, not merely for himself, but for his people. His great burden was for Israel, who were not, in the strictest sense, keeping the law of God. He acknowledges that all their misfortunes have come upon them in consequence of their transgressions of that holy law. He says, ‘We have sinned, we have done wickedly…. Because for our sins and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us.’ They had lost their peculiar, holy character as God’s chosen people. ‘Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate.’ Daniel’s heart turns with intense longing to the desolate sanctuary of God. He knows that its prosperity can be restored only as Israel shall repent of their transgressions of God’s law, and become humble, and faithful, and obedient.

> «مردِ خدا دعا می‌کرد، نه برای شور و حالِ خوشِ زودگذر، بلکه برای معرفتِ ارادهٔ الهی. و این معرفت را نه فقط برای خود، بلکه برای قوم خویش می‌طلبید. بارِ عظیمِ دل او برای اسرائیل بود، که به معنای دقیق کلمه، شریعتِ خدا را نگاه نمی‌داشتند. او اقرار می‌کند که همهٔ بدبختی‌های ایشان در نتیجهٔ تعدیاتشان از آن شریعتِ مقدس بر ایشان آمده است. می‌گوید: “گناه کرده‌ایم، شرارت ورزیده‌ایم.... زیرا به‌سبب گناهان ما و به‌سبب تقصیرات پدران ما، اورشلیم و قوم تو نزد همهٔ اطرافیان ما مایهٔ ملامت شده‌اند.” ایشان خصلتِ ممتاز و مقدسِ خود را به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ خدا از دست داده بودند. “الآن، پس ای خدای ما، دعای بندهٔ خود و تضرعات او را بشنو، و روی خود را بر مقدسِ خود که ویران شده است، تابان ساز.” دلِ دانیال با اشتیاقی سوزان به‌سوی مقدسِ ویرانِ خدا متوجه می‌شود. او می‌داند که آبادانیِ آن تنها زمانی می‌تواند بازگردانده شود که اسرائیل از تعدیاتِ خود نسبت به شریعتِ خدا توبه کند و فروتن و امین و مطیع گردد.»

> “In answer to his petition, Daniel received not only the light and truth which he and his people most needed, but a view of the great events of the future, even to the advent of the world’s Redeemer. Those who claim to be sanctified, while they have no desire to search the Scriptures, or to wrestle with God in prayer for a clearer understanding of Bible truth, know not what true sanctification is.

> در پاسخ به درخواست او، دانیال نه‌تنها نور و حقیقتی را دریافت کرد که او و قومش بیش از همه بدان نیاز داشتند، بلکه نمایی از رویدادهای عظیم آینده را نیز دید، تا به ظهور نجات‌دهندۀ جهان. آنان که مدعی‌اند تقدیس شده‌اند، حال آنکه هیچ اشتیاقی به کاوش در کتب مقدس، یا به مجاهده با خدا در دعا برای فهمی روشن‌تر از حقیقت کتاب‌مقدس ندارند، نمی‌دانند تقدیس حقیقی چیست.

> “All who believe with the heart the word of God will hunger and thirst for a knowledge of his will. God is the author of truth. He enlightens the darkened understanding, and gives to the human mind power to grasp and comprehend the truths which he has revealed.

> همهٔ کسانی که کلام خدا را با دل ایمان می‌آورند، برای شناخت ارادهٔ او گرسنه و تشنه خواهند بود. خدا پدیدآورندهٔ حقیقت است. او فهمِ تاریک‌شده را روشن می‌سازد و به ذهنِ انسانی قدرت می‌بخشد تا حقایقی را که او مکشوف ساخته است، دریابد و بفهمد.

> “Daniel talked with God. Heaven was opened before him. But the high honors granted him were the result of humiliation and earnest seeking. He did not think, as do many at the present day, that it is no matter what we believe, if we are only honest, and love Jesus. True love for Jesus will lead to the most close and earnest inquiry as to what is truth. Christ prayed that his disciples might be sanctified through the truth. He who is too indolent to make anxious, prayerful search for truth, will be left to receive errors which shall prove the ruin of his soul.

> «دانیال با خدا سخن گفت. آسمان پیش روی او گشوده شد. اما حرمت‌های والایی که به او عطا گردید، ثمرۀ فروتنی و جست‌وجوی جدّی بود. او چنین نمی‌اندیشید، چنان‌که بسیاری در روزگار حاضر می‌اندیشند، که آنچه باور می‌کنیم اهمیتی ندارد، اگر فقط صادق باشیم و عیسی را محبت کنیم. محبت حقیقی به عیسی، انسان را به دقیق‌ترین و جدّی‌ترین جست‌وجو دربارۀ این‌که حقیقت چیست، رهنمون خواهد شد. مسیح دعا کرد که شاگردانش به‌واسطۀ حقیقت تقدیس شوند. آن‌که بیش از حد سست و تن‌پرور باشد که برای حقیقت با اضطراب و دعا کاوش کند، واگذاشته خواهد شد تا خطاهایی را بپذیرد که سرانجام موجب هلاکت جان او خواهند شد.»

> “At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

> «در زمان دیدار جبرائیل، نبیّ دانیال قادر به دریافت تعلیمات بیشتر نبود؛ اما چند سال بعد، چون مشتاق بود دربارهٔ موضوعاتی که هنوز به‌طور کامل توضیح داده نشده بودند، آگاهی بیشتری به دست آورد، بار دیگر خویشتن را بر آن داشت که از خدا نور و حکمت بطلبد. «در آن ایام، من دانیال، سه هفتهٔ تمام ماتم می‌گرفتم. نان لذیذ نخوردم، و گوشت و شراب به دهانم داخل نشد، و خویشتن را نیز اصلاً تدهین نکردم…. آنگاه چشمان خود را بلند کرده، نگریستم، و اینک مردی را دیدم ملبّس به کتان که کمرش به طلای خالص اوفاز بسته شده بود. بدنش نیز مانند زبرجد بود، و رویش چون منظر برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش به رنگ برنج صیقلی، و آواز سخنانش مانند آواز جماعتی عظیم.»

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

> “کسی کمتر از پسر خدا بر دانیال ظاهر نشد. این توصیف همانند توصیفی است که یوحنا هنگامی که مسیح بر جزیرهٔ پطمس بر او مکشوف گردید، ارائه کرده است. خداوند ما اکنون با پیام‌آوری دیگر از آسمان می‌آید تا به دانیال آنچه را که در ایام آخر واقع می‌شد، تعلیم دهد. این معرفت به دانیال داده شد و به‌وسیلهٔ الهام برای ما، که اواخر جهان بر ما رسیده است، ثبت گردید.” Review and Herald, February 8, 1881.

The interpretation that Gabriel, “heaven’s delegated messenger,” was bringing to Daniel was the completion of the interpretation he had begun to provide to Daniel in chapter nine. The methodology of “line upon line,” requires that we align the interpretation and associated circumstances of both chapters nine and ten, together in order to rightly divide the prophetic illustration. It is in this interpretation that the visions of the Ulai and Hiddekel rivers join.

تعبیری که جبرائیل، «پیام‌آورِ گماشتهٔ آسمان»، برای دانیال می‌آورد، تکمیلِ همان تعبیری بود که او در باب نهم آغاز کرده بود تا به دانیال ارائه دهد. روش‌شناسیِ «حکم بر حکم»، اقتضا می‌کند که تعبیر و اوضاع و احوالِ مرتبط با هر دو بابِ نهم و دهم را با یکدیگر منطبق سازیم تا تصویرِ نبوی را به‌درستی تقسیم کنیم. در همین تعبیر است که رؤیاهای رودهای اولای و حدّاقل به هم می‌پیوندند.

Daniel had understood from the books of Jeremiah and Moses that the deliverance of God’s people was at hand. In so doing, Daniel represents God’s people of the last days that understand that the final deliverance of God’s people is at hand. Those last-day people will recognize that they have been spiritually scattered, as represented by Daniel who had been scattered into the slavery of the seventy years captivity in Babylon. They will then understand that they, as Daniel, must manifest the response to their scattered condition that agrees with the remedy represented by the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

دانیال از کتاب‌های ارمیا و موسی دریافته بود که رهایی قوم خدا نزدیک است. بدین‌سان، دانیال نمایانگر قوم خدا در ایام آخر است که درمی‌یابند رهایی نهایی قوم خدا نزدیک است. آن قومِ ایامِ آخر تشخیص خواهند داد که از لحاظ روحانی پراکنده شده‌اند، چنان‌که دانیال نیز به اسارتِ هفتادساله در بابل پراکنده شده بود. سپس خواهند فهمید که ایشان نیز، همانند دانیال، باید در برابر وضعیتِ پراکندگیِ خود پاسخی ظاهر سازند که با علاجی که «هفت زمان» در فصل بیست‌وششم کتاب لاویان نمایانگر آن است، موافق باشد.

When the experience of humility represented by Daniel, that is demanded by the remedy set forth in Leviticus twenty-six, is manifested in the last days, God’s last-day people will have been mourning for a specific period of time. That period of time concludes when Michael the archangel descends.

जब लैव्यव्यवस्था छब्बीस में प्रस्तुत उपचार के द्वारा अपेक्षित दानिय्येल द्वारा निरूपित दीनता का अनुभव अन्तिम दिनों में प्रकट होगा, तब परमेश्वर की अन्त-कालीन प्रजा एक निश्चित अवधि तक शोक करती रही होगी। वह समयावधि तब समाप्त होती है जब प्रधानदूत मीकाएल अवतरित होता है।

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. Leviticus 26:38–45.

> اور تم غیرقوموں کے درمیان ہلاک ہو جاؤ گے، اور تمہارے دشمنوں کی سرزمین تمہیں نگل جائے گی۔ اور جو تم میں سے باقی رہ جائیں گے وہ اپنے دشمنوں کی سرزمینوں میں اپنی بداعمالی کے سبب گھلتے رہیں گے؛ اور اپنے باپ دادا کی بداعمالیوں کے سبب بھی وہ ان کے ساتھ گھلتے رہیں گے۔ اگر وہ اپنی بداعمالی اور اپنے باپ دادا کی بداعمالی کا، اپنی اس خیانت کا جو انہوں نے میرے خلاف کی، اور اس بات کا بھی اقرار کریں کہ وہ میرے خلاف چلتے رہے؛ اور یہ کہ میں بھی ان کے خلاف چلا، اور انہیں ان کے دشمنوں کی سرزمین میں لے آیا؛ اگر اس وقت ان کے نامختون دل فروتن ہوں، اور وہ اپنی بداعمالی کی سزا کو قبول کریں: تب میں یعقوب کے ساتھ اپنے عہد کو یاد کروں گا، اور اسحاق کے ساتھ اپنے عہد کو بھی، اور ابرہام کے ساتھ اپنے عہد کو بھی یاد کروں گا؛ اور میں اس سرزمین کو یاد کروں گا۔ اور وہ سرزمین ان سے خالی چھوڑ دی جائے گی، اور جب وہ ان کے بغیر ویران پڑی ہوگی تو اپنے سبتوں سے لطف اندوز ہوگی؛ اور وہ اپنی بداعمالی کی سزا کو قبول کریں گے، اس لیے کہ، ہاں اس لیے کہ انہوں نے میرے احکام کو حقیر جانا، اور ان کی جان نے میرے آئین سے نفرت کی۔ لیکن ان سب کے باوجود، جب وہ اپنے دشمنوں کی سرزمین میں ہوں گے، تو میں نہ انہیں رد کروں گا اور نہ ان سے نفرت رکھوں گا کہ انہیں بالکل تباہ کر ڈالوں اور اپنا عہد ان کے ساتھ توڑ دوں؛ کیونکہ میں خداوند ان کا خدا ہوں۔ بلکہ میں ان کی خاطر ان کے آبا و اجداد کے ساتھ کیے ہوئے عہد کو یاد کروں گا، جنہیں میں غیرقوموں کے سامنے ملکِ مصر سے نکال لایا، تاکہ میں ان کا خدا ہوں: میں خداوند ہوں۔ احبار 26:38–45۔

Back to Articles