Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Seven

تاریخِ پنہاںِ آیتِ چہلُم — شمارہ ہفتم

Eleven and Twenty-Two

یازده و بیست‌ودو

Author

Jeff Pippenger

Published

April 4, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter eleven verse sixteen and verse twenty-two both align with the soon coming Sunday law. Verse ten’s fulfillment in 1989 led to the Ukrainian War in 2014, as represented by the battle of Raphia’s fulfillment of verse eleven in 217 BC. Verse eleven unto verse sixteen is also verse eleven unto verse twenty-two; so, the hidden history of verse forty, as represented in verses eleven through sixteen is also represented as the history of verse eleven unto twenty-two. The hidden history of verse forty is represented by eleven through twenty-two.

دانیال باب یازده، آیهٔ شانزده و آیهٔ بیست‌ودو، هر دو با قانون یک‌شنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، منطبق‌اند. تحقق آیهٔ ده در سال ۱۹۸۹ به جنگ اوکراین در سال ۲۰۱۴ انجامید، همان‌گونه که این امر با تحقق نبرد رافیا در آیهٔ یازده در سال ۲۱۷ پیش از میلاد نشان داده شده است. آیهٔ یازده تا آیهٔ شانزده همچنین همان آیهٔ یازده تا آیهٔ بیست‌ودو است؛ بنابراین، تاریخ پنهان آیهٔ چهل، چنان‌که در آیات یازده تا شانزده بازنمایی شده است، همچنین به‌صورت تاریخ آیهٔ یازده تا بیست‌ودو بازنمایی می‌شود. تاریخ پنهان آیهٔ چهل در آیات یازده تا بیست‌ودو بازنمایی شده است.

## Chapters Eleven through Twenty-two

فصل‌های یازده تا بیست‌ودو

That hidden history is also represented in chapters eleven through twenty-two of Genesis, Matthew, Revelation and The Desire of Ages. Those four witnesses of chapters “eleven through twenty-two” align with the hidden history, for the hidden history is verses eleven through twenty-two in Daniel eleven. The center of the four witnesses always identify the sign of the covenant, beginning with the covenant of death represented by Nimrod in chapter eleven in Genesis and ending with the whore of Rome in chapter seventeen of Revelation.

آن تاریخِ پوشیده همچنین در باب‌های یازدهم تا بیست‌ودومِ پیدایش، متی، مکاشفه و آرزوی اعصار نیز به تصویر کشیده شده است. آن چهار شاهدِ باب‌های «یازدهم تا بیست‌ودوم» با تاریخِ پوشیده هم‌راستا هستند، زیرا تاریخِ پوشیده همان آیات یازدهم تا بیست‌ودومِ دانیال یازدهم است. مرکزِ آن چهار شاهد همواره نشانِ عهد را مشخص می‌سازد؛ از عهدِ مرگ که به‌وسیلهٔ نمرود در باب یازدهمِ پیدایش نمایانده شده آغاز می‌شود و به فاحشهٔ روم در باب هفدهمِ مکاشفه پایان می‌یابد.

## Seventeen

هفده

With the exception of Matthew, the four witnesses identify chapter seventeen as the midpoint of the period they illustrate. The number seventeen is also found three times in the three two hundred and fifty-year prophecies that began at 457 BC, 64 and 1776. Two of those lines, (the first and the last) identify a midpoint when the first line of 457 BC ended in 207 BC and the last line of 1776 ends in 2026. 207 BC was between the battles of Raphia and Panium, and 2026 is the midterm of the final president of the United States.

سوائے متی کے، چاروں گواہ سترہویں باب کو اُس مدت کا وسط قرار دیتے ہیں جس کی وہ تمثیل پیش کرتے ہیں۔ عدد سترہ اُن تین دو سو پچاس سالہ نبوتوں میں بھی تین مرتبہ پایا جاتا ہے جو 457 قبلِ مسیح، 64 اور 1776 میں شروع ہوئیں۔ اُن میں سے دو خطوط، (پہلا اور آخری) ایک ایسے نقطۂ وسط کی نشان دہی کرتے ہیں جب 457 قبلِ مسیح کی پہلی خط 207 قبلِ مسیح میں ختم ہوئی اور 1776 کی آخری خط 2026 میں ختم ہوتی ہے۔ 207 قبلِ مسیح رافیہ اور پانیوم کی لڑائیوں کے درمیان تھا، اور 2026 ریاستہائے متحدہ کے آخری صدر کی آخری مدتِ صدارت کا وسط ہے۔

Within the three two-hundred and fifty year lines, Ptolemy reigned for seventeen years. There are seventeen years between 313 and 330 in Nero’s line and there was seventeen years between the battles of Raphia in 217 BC and the battle of Panium in 200 BC. Three of the four witnesses of chapters eleven unto twenty-two mark their exact midpoint as chapters seventeen. Therefore, the hidden history of verse forty is represented in verses eleven through twenty-two of the same chapter, and the four witnesses of chapters eleven through twenty-two align with those very same verses. The fulfillment of each of the three 250-year prophecies align with the very same history. The midpoint is emphasized as a waymark, and it is especially identified as the symbol of the covenant and seal of God’s people.

در درون سه خطِ دویست‌وپنجاه‌ساله، بطلمیوس هفده سال سلطنت کرد. در خط نرون، میان سال‌های ۳۱۳ و ۳۳۰ هفده سال فاصله است، و میان نبرد رافیا در ۲۱۷ ق.م. و نبرد پانیوم در ۲۰۰ ق.م. نیز هفده سال فاصله بود. سه تن از چهار شاهدِ باب‌های یازده تا بیست‌ودو، نقطهٔ میانیِ دقیقِ خود را در باب هفده مشخص می‌سازند. ازاین‌رو، تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل در آیات یازده تا بیست‌ودوی همان باب بازنمایی شده است، و چهار شاهدِ باب‌های یازده تا بیست‌ودو با همان آیات دقیقاً هم‌تراز می‌شوند. تحققِ هر یک از سه نبوتِ دویست‌وپنجاه‌ساله با همان تاریخ دقیقاً انطباق دارد. نقطهٔ میانی به‌عنوان یک نشانهٔ راه مورد تأکید قرار گرفته است، و به‌طور خاص به‌مثابهٔ نمادِ عهد و مُهرِ قومِ خدا شناسانده می‌شود.

## Daniel Twelve

دانیال دوازدهم

Verses seven, eleven and twelve of Daniel chapter twelve identify the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Verse seven identifies December 31, 2023, verse twelve identifies July 18, 2020. The scattering of verse seven that ended on December 31, 2023, which had begun on July 18, 2020 was represented in the alpha and omega of the three verses of prophetic time located in Daniel twelve. The middle verse of 1,290 years identifies the history of 1989 to the soon coming Sunday law as 30, and then 1,260 to the close of human probation. Thirty years representing the age of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand and 1260 years typifying the symbolic forty-two months of Revelation thirteen.

آیات هفت، یازده و دوازده از باب دوازدهم دانیال، دورهٔ نهاییِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر را مشخص می‌کنند. آیهٔ هفت، ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ را مشخص می‌کند، و آیهٔ دوازده، ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را. پراکندگیِ مذکور در آیهٔ هفت که در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ پایان یافت و در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شده بود، در آلفا و امگایِ این سه آیهٔ زمانِ نبوی که در دانیال ۱۲ قرار دارند، به تصویر کشیده شده بود. آیهٔ میانیِ ۱۲۹۰ سال، تاریخِ ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبهٔ به‌زودی در راه را به‌عنوان ۳۰ مشخص می‌کند، و سپس ۱۲۶۰ را تا بسته شدنِ مهلتِ آزمونِ بشر. سی سال که نمایانگرِ سنِّ کهانتِ صد و چهل و چهار هزار نفر است، و ۱۲۶۰ سال که نمونه‌وارِ چهل و دو ماهِ نمادینِ مکاشفهٔ ۱۳ است.

The dual prophecy of 30 followed by twelve hundred and sixty years is a symbol of Abraham and Paul's dual covenant prophecy of 400 and 430 years. The midpoint of the three verses of time in Daniel twelve represents the rebellion of the thirteenth letter, while also emphasizing the covenant and sealing of the one hundred and forty-four thousand. The three verses also align with the hidden history, and add another witness of the emphasis of the midpoint being a symbol of the covenant.

پیشگوییِ دوگانهٔ 30 که به‌دنبال آن هزار و دویست و شصت سال می‌آید، نمادی از پیشگوییِ عهدِ دوگانهٔ ابراهیم و پولُس دربارهٔ 400 و 430 سال است. نقطهٔ میانیِ سه آیهٔ مربوط به زمان در دانیال دوازده، نمایانگرِ شورشِ حرفِ سیزدهم است، و در عین حال بر عهد و مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نیز تأکید می‌ورزد. این سه آیه همچنین با تاریخِ پنهان هم‌راستا هستند، و گواهیِ دیگری بر این تأکید می‌افزایند که نقطهٔ میانی نمادی از عهد است.

## Spring and Fall

بهار اور خزاں

With all these lines we must include the three witnesses of the spring and fall feasts located in Leviticus twenty-three aligned and combined with the Pentecostal season in the history of the cross. There the chapter is twenty-three, which is a symbol of Christ's work of atonement. The chapter is made up of forty-four verses, symbolically representing October 22, 1844. October 22 represents 22 days in October, beginning with the first day and ending on the twenty-second day, thus bearing the credentials of the Hebrew alphabet. October being the tenth month, when multiplied by the twenty-second day equals 220.

با همهٔ این خطوط، باید سه شاهدِ اعیادِ بهاری و پاییزیِ مذکور در لاویان بیست‌وسه را، که با فصل پنطیکاست در تاریخِ صلیب هم‌راستا و درهم‌آمیخته‌اند، در نظر بگیریم. در آنجا فصل، بیست‌وسه است، که نمادی از کارِ کفّارهٔ مسیح می‌باشد. این فصل از چهل‌وچهار آیه تشکیل شده است که به‌طور نمادین نمایانگر 22 اکتبر 1844 است. 22 اکتبر، 22 روزِ ماه اکتبر را نمایندگی می‌کند که از روزِ اول آغاز شده و در روزِ بیست‌ودوم پایان می‌یابد؛ ازاین‌رو، مُهر اعتبارِ الفبای عبری را بر خود دارد. و اکتبر که ماهِ دهم است، هنگامی که در روزِ بیست‌ودوم ضرب شود، حاصل آن 220 خواهد بود.

In the Hebrew calendar the tenth day of the seventh month was the Day of Atonement, and ten times seven is seventy, a symbol of probationary time. The twenty-three hundred years ended in 1844 when the third angel arrived, as typified by the third decree that initiated the period. There was seventy weeks determined as probationary time then allotted to ancient literal Israel at the beginning of the 2,300 days, and at the ending of those days the probationary period for modern spiritual Israel was represented by the tenth day of the seventh month, which equates to seventy. October 22, 1844 typifies the soon coming Sunday law, and it is there that the symbolic seventy years of probationary time ends for Seventh-day Adventism, as it did for the Jews when Stephen was stoned.

در تقویم عبری، دهمین روزِ ماه هفتم، روزِ کفاره بود، و ده ضرب‌در هفت، هفتاد می‌شود که نمادی از زمانِ آزمایشی است. دو هزار و سیصد سال در سال ۱۸۴۴ به پایان رسید، آنگاه که فرشتهٔ سوم آمد، چنان‌که به‌وسیلهٔ فرمانِ سوم که آن دوره را آغاز کرد، به‌صورت نمادین نشان داده شده بود. در آن هنگام، هفتاد هفته به‌عنوان زمانِ آزمایشی تعیین شده بود که در آغازِ ۲٬۳۰۰ روز به اسرائیلِ باستانیِ تحت‌اللفظی اختصاص یافت؛ و در پایانِ آن روزها، دورهٔ آزمایشی برای اسرائیلِ روحانیِ جدید به‌وسیلهٔ دهمین روزِ ماه هفتم نمایان شد، که معادلِ هفتاد است. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مُبیّنِ نمادینِ قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع است، و در همان‌جا هفتاد سالِ نمادینِ زمانِ آزمایشی برای ادونتیسمِ روز هفتم به پایان می‌رسد، همان‌گونه که برای یهودیان هنگامی که استیفان سنگسار شد، به پایان رسید.

1844 represents a period when two angels arrived, the second at the first disappointment and the third at the great disappointment. “44” represents a twofold message as represented by verse forty-four of Daniel eleven’s tidings out of the east and the north. Leviticus twenty-three consists of forty-four verses that divide the sacred feasts into spring and fall. Those forty-four verses represent a twofold message. The two seasons are represented by twenty-two verses each, so both the spring and fall feasts represent the Hebrew calendar’s twenty-two letters. When those two witnesses of twenty-two verses are brought together along with the Pentecostal season they produce a framework of three steps.

۱۸۴۴ نمایانگر دوره‌ای است که در آن دو فرشته آمدند؛ دومی در نخستین نومیدی و سومی در نومیدی عظیم. «۴۴» نمایانگر پیامی دوگانه است، چنان‌که در آیهٔ چهل‌وچهارِ دانیال یازده، در «اخباری از مشرق و شمال» بازنمایی شده است. لاویان بیست‌وسه از چهل‌وچهار آیه تشکیل شده است که اعیاد مقدس را به بهاری و پاییزی تقسیم می‌کنند. آن چهل‌وچهار آیه نمایانگر پیامی دوگانه‌اند. این دو فصل هر یک با بیست‌ودو آیه بازنمایی شده‌اند؛ ازاین‌رو، هم اعیاد بهاری و هم اعیاد پاییزی نمایانگر بیست‌ودو حرفِ تقویم عبری هستند. هنگامی که آن دو شاهدِ بیست‌ودوآیه‌ای همراه با فصل پنطیکاست گرد هم آورده می‌شوند، چارچوبی سه‌مرحله‌ای پدید می‌آورند.

The first step is a waymark made up of three parts followed by five days, as is the last of the three waymarks. The middle waymark is the thirty days of face-to-face instruction by Christ with those who are being anointed as priests for service in the church triumphant. Leviticus twenty-three aligns with the hidden history of verse forty.

نخستین گام‌نشان از سه بخش تشکیل شده است که پس از آن پنج روز می‌آید، چنان‌که آخرینِ آن سه گام‌نشان نیز چنین است. گام‌نشان میانی، همان سی روزِ تعلیمِ رویارویِ مسیح است با آنان که برای خدمت در کلیسای ظافر به عنوان کاهنان مسح می‌شوند. لاویان بیست و سه با تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل هم‌سو است.

## Midpoints

نقاطِ وسط

The midpoint of the chapter eleven through chapter twenty-two line of Genesis is chapter seventeen, where the second step of the three-step covenant of Abraham and the sign of circumcision was instituted. The dead-center of all the verses located in chapter eleven unto twenty-two is Genesis 17:22:

میانہ نقطہ، جو پیدایش کے باب گیارہ سے باب بائیس تک کی سلسلہ وار ترتیب میں واقع ہے، باب سترہ ہے، جہاں ابراہیم کے تین مرحلوں پر مشتمل عہد کے دوسرے مرحلے اور ختنہ کی علامت کا قیام عمل میں آیا۔ باب گیارہ سے بائیس تک واقع تمام آیات کے عین وسط میں پیدایش 17:22 ہے:

> But my covenant will I establish with Isaac, which Sarah shall bear unto thee at this set time in the next year. And he left off talking with him, and God went up from Abraham. Genesis 17:22.

> لیکن اپنا عہد میں اسحاق کے ساتھ قائم کروں گا، جسے سارہ آئندہ سال اسی مقررہ وقت پر تیرے لیے جنے گی۔ اور وہ اس سے کلام کر کے فارغ ہوا، اور خدا ابراہام کے پاس سے اوپر چلا گیا۔ پیدایش 17:22۔

God began speaking to Abraham in verse one and he ended his conversation in verse twenty-two, so the entire dialogue of the covenant of circumcision was placed within the prophetic context of the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, while the theme of the twenty-two verses was the rite of circumcision, that was to be accomplished on the eighth day. The center or midpoint of the Genesis passage is God’s covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand as represented by Abraham’s covenant of circumcision. The midpoint of Genesis’ line of chapters eleven unto twenty-two is chapter seventeen, and the absolute midpoint of the chapter is verse twenty-two where God ceases His conversation of the covenant with Abraham, thus placing the midpoint in the context of the Hebrew alphabet of twenty-two letters. The midpoint of those twenty-two verses, is of course, verse eleven.

خدا در آیهٔ یک آغاز به سخن گفتن با ابراهیم کرد و در آیهٔ بیست‌ودو گفت‌وگوی خود را به پایان رسانید؛ ازاین‌رو، تمام گفت‌وگوی عهد ختنه در چارچوب نبویِ بیست‌ودو حرفِ الفبای عبری قرار داده شد، حال آنکه مضمونِ این بیست‌ودو آیه، آیین ختنه بود که می‌بایست در روز هشتم انجام می‌شد. مرکز یا نقطهٔ میانیِ این بخش از پیدایش، رابطهٔ عهدیِ خدا با صد و چهل و چهار هزار تن است، چنان‌که در عهد ختنهٔ ابراهیم نمایانده شده است. نقطهٔ میانیِ رشتهٔ فصل‌های یازده تا بیست‌ودوی پیدایش، فصل هفده است، و نقطهٔ میانیِ مطلقِ آن فصل، آیهٔ بیست‌ودو است، جایی که خدا گفت‌وگوی خود دربارهٔ عهد را با ابراهیم پایان می‌دهد؛ و بدین‌سان، نقطهٔ میانی در بسترِ الفبای عبریِ مشتمل بر بیست‌ودو حرف قرار می‌گیرد. نقطهٔ میانیِ آن بیست‌ودو آیه نیز، البته، آیهٔ یازده است.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> اور تم اپنی ختنہ گاہ کے گوشت کا ختنہ کرو گے؛ اور یہ میرے اور تمہارے درمیان عہد کا نشان ہوگا۔ پیدایش 17:11۔

The midpoints of the four passages of chapters eleven through twenty-two in the Bible involve three verses to complete the thought of the midpoint.

نقاط میانیِ چهار بخشِ فصل‌های یازده تا بیست‌ودوی کتاب مقدّس، برای کامل شدنِ مفهومِ نقطهٔ میانی، سه آیه را دربر می‌گیرد.

> This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee; Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. Genesis 17:10–12.

> این است عهد من که آن را نگاه خواهید داشت، در میان من و شما و ذریّت تو بعد از تو: هر ذکوری در میان شما مختون شود. و گوشتِ غُلفهٔ خویش را مختون خواهید کرد، و آن نشانهٔ عهدی خواهد بود در میان من و شما. و هر ذکوری از شما که هشت‌روزه باشد، در نسل‌های شما مختون شود، چه آن که در خانه زاده شده باشد و چه آن که به زر از بیگانه‌ای خریده شده باشد که از ذریّت تو نباشد. پیدایش 17:10–12.

A token is a sign, which represents an ensign. The passage is about the ensign who are the one hundred and forty-four thousand. The man child were to be circumcised at eight days old, just as the covenant of Noah was with the eight souls in the ark, thus employing the number eight to tie the Noachian covenant together with the Abrahamic covenant. They are to be Philadelphians, for the are to be circumcised which Paul identifies as the symbol of the crucifixion of the flesh. When the flesh is crucified Christ’s Divinity is within, and that combination is the ensign; for as Sister White states, “When Christ character is perfectly reproduced in His children, He will return for them.”

یک نشان، علامتی است که نمایندهٔ عَلَم است. این عبارت دربارهٔ عَلَم است که همان یکصد و چهل و چهار هزار نفرند. طفلِ ذکور می‌بایست در هشت‌روزگی مختون شود، همان‌گونه که عهدِ نوح با هشت نفس در کشتی بود؛ بدین‌سان عدد هشت به‌کار گرفته می‌شود تا عهدِ نوحی را با عهدِ ابراهیمی به هم پیوند دهد. ایشان باید فیلادلفی باشند، زیرا باید مختون شوند؛ چیزی که پولس آن را نمادِ مصلوب شدنِ جسم معرفی می‌کند. هنگامی که جسم مصلوب می‌شود، الوهیتِ مسیح در درون است، و آن ترکیب همان عَلَم است؛ زیرا چنان‌که خواهر وایت می‌گوید: «هنگامی که سیرتِ مسیح به‌طور کامل در فرزندان او بازتولید شود، او برای آنان بازخواهد گشت.»

> “Human nature is depraved, and is justly condemned by a holy God. But provision is made for the repenting sinner, so that by faith in the atonement of the only begotten Son of God, he may receive forgiveness of sin, find justification, receive adoption into the heavenly family, and become an inheritor of the kingdom of God. Transformation of character is wrought through the operation of the Holy Spirit, which works upon the human agent, implanting in him, according to his desire and consent to have it done, a new nature. The image of God is restored to the soul, and day by day he is strengthened and renewed by grace, and is enabled more and more perfectly to reflect the character of Christ in righteousness and true holiness.

> «سرشتِ انسانی فاسد است و به‌حق از سوی خدای قدوس محکوم می‌گردد. امّا برای گناهکارِ توبه‌کار تدارکی فراهم شده است، تا او به‌واسطۀ ایمان به کفارۀ پسر یگانۀ خدا، آمرزش گناهان را بیابد، تبرئه را حاصل کند، به فرزندخواندگی در خانوادۀ آسمانی پذیرفته شود، و وارث پادشاهی خدا گردد. دگرگونیِ شخصیت از طریق عملِ روح‌القدس به‌انجام می‌رسد؛ همان روحی که بر عاملِ انسانی کار می‌کند و برحسبِ اشتیاق و رضایتِ او به انجامِ این امر، سرشتی نو در او می‌نشاند. صورتِ خدا در جان بازگردانده می‌شود، و او روزبه‌روز به‌وسیلهٔ فیض تقویت و تازه می‌گردد، و بیش از پیش قادر می‌شود که شخصیتِ مسیح را در عدالت و قدّوسیتِ حقیقی به‌گونه‌ای هرچه کامل‌تر منعکس سازد.»

> “The oil so much needed by those who are represented as foolish virgins, is not something to be put on the outside. They need to bring the truth into the sanctuary of the soul, that it may cleanse, refine, and sanctify. It is not theory that they need; it is the sacred teachings of the Bible, which are not uncertain, disconnected doctrines, but are living truths, that involve eternal interests that center in Christ. In him is the complete system of divine truth. The salvation of the soul, through faith in Christ, is the ground and pillar of the truth. Those who exercise true faith in Christ make it manifest by holiness of character, by obedience to the law of God. They realize that the truth as it is in Jesus reaches heaven, and compasses eternity. They understand that the Christian’s character should represent the character of Christ, and be full of grace and truth. To them is imparted the oil of grace, which sustains a never-failing light. The Holy Spirit in the heart of the believer, makes him complete in Christ. It is not a decided evidence that a man or a woman is a Christian because he manifests deep emotion when under exciting circumstances. He who is Christlike has a deep, determined, persevering element in his soul, and yet has a sense of his own weakness, and is not deceived and misled by the Devil, and made to trust in himself. He has a knowledge of the word of God, and knows that he is safe only as he places his hand in the hand of Jesus Christ, and keeps firm hold upon him.

> «آن روغنی که آنان که به‌صورت باکره‌های نادان تصویر شده‌اند بدان سخت نیازمندند، چیزی نیست که بر ظاهر نهاده شود. آنان باید حقیقت را به قدسِ جان درآورند تا آن را پاک سازد، صیقل دهد، و تقدیس نماید. آنچه بدان نیاز دارند نظریه نیست؛ بلکه تعلیمات مقدس کتاب‌مقدس است، که اصولی نامطمئن و گسیخته نیست، بلکه حقایق زنده‌ای است که مصالح جاودانی را در بر می‌گیرد، مصالحی که در مسیح مرکز می‌یابد. در او نظام کاملِ حقیقت الهی قرار دارد. نجاتِ جان، از طریق ایمان به مسیح، اساس و ستونِ حقیقت است. آنان که ایمان راستین به مسیح را به کار می‌بندند، آن را با قدوسیتِ سیرت و با اطاعت از شریعت خدا آشکار می‌سازند. ایشان درمی‌یابند که حقیقت، آن‌گونه که در عیسی است، تا آسمان امتداد می‌یابد و ابدیت را در بر می‌گیرد. آنان می‌فهمند که شخصیت مسیحی باید نمایانگر شخصیت مسیح باشد و از فیض و راستی لبریز گردد. به ایشان روغنِ فیض عطا می‌شود، که نوری هرگز خاموش‌ناشدنی را پایدار می‌دارد. روح‌القدس در دلِ ایماندار، او را در مسیح کامل می‌سازد. این دلیل قاطع نیست که مرد یا زنی مسیحی است فقط از آن رو که در اوضاعِ برانگیزاننده احساسات شدید از خود نشان می‌دهد. آن‌که مسیح‌گونه است، در جان خود عنصری عمیق، استوار، و پایدار دارد، و با این همه، به ضعفِ خویش آگاه است و به‌وسیله ابلیس فریب داده و گمراه نمی‌شود تا بر خویشتن اعتماد کند. او از کلام خدا شناخت دارد و می‌داند که تنها آنگاه ایمن است که دست خود را در دستِ عیسی مسیح نهد و چنگ خویش را بر او استوار نگاه دارد.»

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> شخصیت در بحران آشکار می‌شود. هنگامی که آن ندای جدّی در نیمه‌شب اعلام کرد: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید»، باکره‌گانِ خفته از خواب خود بیدار شدند، و آشکار گردید که چه کسانی برای آن واقعه آماده‌گی کرده بودند. هر دو گروه غافلگیر شدند، امّا یکی برای وضعیت اضطراری آماده بود، و دیگری بی‌آمادگی یافت شد. شخصیت به‌وسیلهٔ اوضاع و احوال آشکار می‌شود. حالت‌های اضطراری، جنس حقیقیِ شخصیت را نمایان می‌سازند. مصیبتی ناگهانی و پیش‌بینی‌ناشده، سوگواری یا بحرانی، بیماری یا اندوهی غیرمنتظره، چیزی که جان را رو‌در‌رو با مرگ قرار دهد، حقیقتِ درونیِ شخصیت را آشکار خواهد ساخت. آشکار خواهد شد که آیا ایمان واقعی به وعده‌های کلام خدا وجود دارد یا نه. آشکار خواهد شد که آیا جان به‌وسیلهٔ فیض نگاه داشته می‌شود یا نه، و آیا در ظرف همراهِ چراغ، روغن هست یا نه.

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals. It cannot be transferred to another, even if the possessor were willing to make the sacrifice. There is much we can do for each other while mercy still lingers. We can represent the character of Christ. We can give faithful warnings to the erring. We can reprove, rebuke, with all long-suffering and doctrine, bringing the doctrines of Holy Writ home to the heart. We can give heartfelt sympathy. We can pray with and for one another. By living a circumspect life, by maintaining a holy conversation, we may give an example of what a Christian should be; but no person can give to another his own mold of character. Let us duly consider the fact that we are to be saved, not as companies, but as individuals. We shall be judged according to the character we have formed. It is perilous to neglect to prepare the soul for eternity, and to put off making our peace with God until upon a dying bed. It is by the daily transactions of life, by the spirit we manifest, that we determine our eternal destiny. He who is faithful in that which is least, is faithful also in much. If we have made Christ our pattern, if we have walked and worked as he has given us an example in his own life, we shall be able to meet the solemn surprises that will come upon us in our experience, and say from our heart, ‘Not my will, but thine, be done.’

> “د امتحان وختونه پر ټولو راځي. موږ د خدای د ازموينې او ثابتولو لاندې څنګه چلند کوو؟ ايا زموږ څراغونه مړه کېږي؟ که لا هم يې بل ساتو؟ ايا موږ د هغه سره د خپلې اړيکې له مخې، چې له فضل او حقه ډک دی، د هر بېړني حالت لپاره چمتو يو؟ پنځو هوښيارو پېغلو نه شول کولای خپل خوی او سيرت پنځو کم‌عقلو پېغلو ته ورکړي. سيرت بايد موږ هر يو د خپل ځان په توګه جوړ کړو. هغه بل چاته نه شي لېږدول کېدای، که څه هم څښتن يې د دې قربانۍ کولو ته چمتو وي. تر هغه چې رحمت لا هم ځنډېږي، ډېر څه شته چې موږ يې د يو بل لپاره کولای شو. موږ کولای شو د مسيح سيرت تمثيل کړو. موږ کولای شو ګمراهانو ته وفادارانه خبرداري ورکړو. موږ کولای شو ملامت کړو، توبيخ وکړو، په پوره زغم او تعليم سره، د مقدس کلام عقيدې زړونو ته ورسولو. موږ کولای شو له زړه خواخوږي وړاندې کړو. موږ کولای شو له يو بل سره او د يو بل لپاره دعا وکړو. د محتاطانه ژوند په کولو، او د سپېڅلې وينا او چلند په ساتلو سره، موږ ښايي د دې بېلګه وړاندې کړو چې مسيحي بايد څه ډول وي؛ خو هېڅوک بل چاته د خپل سيرت قالب نه شي ورکولای. راځئ دا حقيقت په سمه توګه په پام کې ونيسو چې موږ به نه د ډلو په توګه، بلکې د افرادو په توګه ژغورل کېږو. پر موږ به د هغه سيرت له مخې قضاوت وشي چې موږ جوړ کړی دی. دا خطرناک کار دی چې د ابديت لپاره د روح تياری له پامه وغورځول شي، او له خدای سره د روغې کولو چار د مرګ تر بستر پورې وځنډول شي. موږ خپله ابدي سرنوشت د ژوند د ورځنيو معاملو له لارې، او د هغه روح له مخې چې موږ يې څرګندوو، ټاکو. هغه څوک چې په لږ کې وفادار وي، په ډېر کې هم وفادار وي. که موږ مسيح خپل نمونه ګرځولی وي، که موږ هماغسې ګرځېدلي او کار مو کړی وي لکه څنګه چې هغه موږ ته په خپل ژوند کې بېلګه راکړې ده، نو موږ به وتوانېږو چې له هغو جدي ناڅاپيو سره مخامخ شو چې زموږ په تجربه کې به پر موږ راشي، او له خپل زړه ووايو: ‘نه زما اراده، بلکې ستا دې وشي.’”

> “It is in probationary time, the time in which we are living, that we should calmly contemplate the terms of salvation, and live according to the conditions laid down in the word of God. We should educate and train ourselves, hour by hour and day by day, by careful discipline, to perform every duty. We should become acquainted with God and with Jesus Christ whom he has sent. In every trial it is our privilege to draw upon him who has said, ‘Let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me.’ The Lord says he is more willing to give us the Holy Spirit than parents are to give bread to their children. Then let us have the oil of grace in our vessels with our lamps, that we may not be found among those who are represented as foolish virgins, who were not prepared to go forth to meet the bridegroom.” Review and Herald, September 17, 1895.

> «در زمانِ آزمایش، یعنی زمانی که ما اکنون در آن زندگی می‌کنیم، باید با آرامش در شرایط نجات تأمل کنیم و مطابق با شرایطی که در کلام خدا مقرر شده است زندگی نماییم. ما باید خود را ساعت به ساعت و روز به روز، به‌وسیلهٔ انضباطی دقیق، تعلیم داده و تربیت کنیم تا هر وظیفه‌ای را به‌جا آوریم. ما باید با خدا و با عیسی مسیح که او فرستاده است آشنا شویم. در هر آزمایش، این امتیاز از آنِ ماست که به او تمسک جوییم؛ او که گفته است: «بگذار او به قوّت من تمسک جوید تا با من صلح کند؛ و با من صلح خواهد کرد.» خداوند می‌فرماید که او از والدین نیز راغب‌تر است که روح‌القدس را به ما عطا کند تا آنان که به فرزندان خود نان می‌دهند. پس بیایید روغنِ فیض را در ظرف‌های خود همراه با چراغ‌هایمان داشته باشیم، مبادا در شمارِ کسانی یافت شویم که به‌صورتِ باکره‌های نادان معرفی شده‌اند، که آماده نبودند تا به استقبال داماد بیرون روند.» Review and Herald، 17 سپتامبر 1895.

The ensign of the one hundred and forty-four thousand who were typified by Abraham’s circumcision and the eight souls upon the ark, are the wise virgins in the parable who perfectly reflect the character of Christ in the soon coming crisis. It is only fitting that Sister White closed out the passage by citing Isaiah, for it is a passage that directly refers to the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

نشانِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر که به‌واسطهٔ ختنهٔ ابراهیم و هشت نفسی که بر کشتی بودند به‌طور نمادین معرفی شده بودند، همان باکره‌های دانا در مَثَل‌اند که در بحرانِ قریب‌الوقوع، شخصیت مسیح را به‌کمال بازمی‌تابانند. کاملاً بجاست که خواهر وایت آن بخش را با استناد به اشعیا به پایان برد، زیرا این متنی است که به‌طور مستقیم به زمانِ مهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر اشاره دارد.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. Isaiah 27:2–11.

> در آن روز برای او بسرایید: تاکستانی از شرابِ سرخ. من، یهوه، آن را نگاه می‌دارم؛ هر لحظه آن را آب می‌دهم؛ مبادا کسی به آن آسیب رساند، شب و روز از آن محافظت می‌کنم. خشم در من نیست؛ کیست که خارها و خَس‌ها را در جنگ در برابر من برپا کند؟ از میانشان خواهم گذشت، و همه را با هم خواهم سوزانید. یا بگذارد به قوّت من تمسّک جوید، تا با من صلح کند؛ و با من صلح خواهد کرد. او سبب خواهد شد آنان که از یعقوب می‌آیند ریشه بدوانند؛ اسرائیل خواهد شکفت و جوانه خواهد زد، و روی جهان را از میوه پُر خواهد ساخت. آیا او را چنان زده است که زنندگانِ او را زد؟ یا آیا او بر حسب کشتارِ آنان که به دست او کشته شدند، کشته شده است؟ به اندازه، هنگامی که شاخه برمی‌آورد، با آن محاکمه خواهی کرد؛ او در روز بادِ شرقی، بادِ تند خود را بازمی‌دارد. پس بدین‌وسیله گناه یعقوب کفّاره خواهد شد؛ و تمامی ثمرهٔ برداشته شدنِ گناه او این است: هنگامی که او همهٔ سنگ‌های مذبح را همچون سنگ‌های گچ که خرد و شکسته شده‌اند، می‌سازد، بیشه‌ها و بت‌ها برپا نخواهند ماند. با این همه، شهرِ حصاردار ویران خواهد شد، و مسکن متروک گشته، چون بیابان رها خواهد شد؛ در آنجا گوساله خواهد چرید، و در آنجا خواهد خوابید، و شاخه‌هایش را خواهد خورد. وقتی شاخه‌هایش خشک شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را در آتش می‌نهند؛ زیرا این قومی بی‌فهم‌اند؛ از این رو آن که ایشان را آفرید، بر آنان رحم نخواهد کرد، و آن که ایشان را صورت بخشید، بر آنان شفقتی نخواهد نمود. اشعیا ۲۷:۲–۱۱.

The “day of the east wind,” when the iniquity of Jacob is being purged, and the other class of “people of no understanding” are being gathered and burned is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period, he who desires to make peace with Christ can do so, but the final movements are rapid ones.

«روزِ بادِ شرقی»، هنگامی که گناهِ یعقوب در حالِ پاک شدن است و آن طبقهٔ دیگر از «قومی بی‌فهم» گرد آورده شده و سوزانده می‌شوند، زمانِ مُهرگذاریِ یکصد و چهل و چهار هزار است. در آن دوره، هر که بخواهد با مسیح صلح کند، می‌تواند چنین کند، اما حرکاتِ نهایی، شتابان‌اند.

The priests were to be thirty years old when they began to serve, and the one-hundred and forty-four thousand are Peter’s kingdom of priests who renew the covenant with God in the last days.

کاهنان می‌بایست در هنگام آغاز خدمت، سی‌ساله باشند، و آن صد و چهل و چهار هزار تن، ملکوتِ کاهنانِ پطرس هستند که در ایام آخر، عهد را با خدا تجدید می‌کنند.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 1:5.

> شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، به صورت خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدس بنا می‌شوید تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطهٔ عیسی مسیح نزد خدا مقبول است، تقدیم کنید. اول پطرس ۱:۵

The priests were prepared to serve over an eight-day anointing service; thus, the number eight is a symbol of the anointed priesthood that are within the ark.

کاهنان برای خدمت در طی آیین مسحی هشت‌روزه آماده شده بودند؛ ازاین‌رو، عدد هشت نمادی از کهانتِ مسح‌شده‌ای است که درون تابوت قرار دارند.

## Aaron’s Rod

عصای هارون

The anointed priesthood of the one hundred and forty-four thousand are represented within the ark of the covenant as Aaron’s rod that budded. When Aaron’s rod budded it provided a distinction between Aaron and the other rods of the tribes of Israel which did not bud. In the Scriptures it is rain that produces the budding of the plants.

کہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی ممسوح کہانت کو عہد کے صندوق میں ہارون کی اس لاٹھی کے ذریعے ظاہر کیا گیا ہے جس میں کلیاں پھوٹ آئیں۔ جب ہارون کی لاٹھی میں کلیاں پھوٹیں تو اس نے ہارون اور بنی اسرائیل کے قبائل کی دوسری لاٹھیوں کے درمیان، جن میں کلیاں نہ پھوٹیں، ایک امتیاز قائم کر دیا۔ کتبِ مقدس میں یہی بارش ہے جو پودوں میں شگوفہ برآوری پیدا کرتی ہے۔

All the prophets address the latter days, so Aaron’s rod of priesthood, represents the anointing of the one hundred and forty-four thousand in a situation that aligns with Elijah at Carmel and the Millerites in 1844. It addresses the point when there is a clear distinction between the true and false messages of the latter rain. That distinction is made by Joel when he identifies the “new wine” being cut off from one class. The class who has the new wine cut off from their mouths are Isaiah’s drunkards of Ephraim. They are also those who accused the disciples of being drunk at Pentecost and they are the rebels of 1888, who followed their fathers, who were the rebels of 1863. All those lines of prophecy align with the line which Sister White identifies as occurring when the world realizes Adventism has known about the fireballs of Nashville for roughly one hundred and twenty-five years and has said nothing.

تمام انبیا به ایام آخر می‌پردازند؛ ازاین‌رو، عصای کهانتِ هارون نمایانگر مسحِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر در وضعیتی است که با ایلیا بر کوه کرمل و با میلری‌ها در سال ۱۸۴۴ مطابقت دارد. این، به نقطه‌ای اشاره دارد که در آن تمایزی روشن میان پیام‌های راستین و دروغینِ باران آخر برقرار می‌شود. این تمایز را یوئیل پدیدار می‌سازد، آنگاه که مشخص می‌کند «شرابِ تازه» از یک طبقه منقطع شده است. طبقه‌ای که شراب تازه از دهانشان بریده شده، همان مستانِ افرایم در اشعیا هستند. ایشان همچنین همان کسانی‌اند که در روز پنطیکاست شاگردان را به مستی متهم کردند، و نیز همان یاغیانِ ۱۸۸۸ هستند که از پدران خود پیروی کردند؛ پدرانی که یاغیانِ ۱۸۶۳ بودند. همهٔ آن خطوط نبوت با آن خطی از نبوت همسو می‌شوند که خواهر وایت آن را هنگامی معرفی می‌کند که جهان درمی‌یابد ادونتیسم حدود یک‌صد و بیست‌وپنج سال است که از گوی‌های آتشینِ نشویل آگاه بوده و هیچ نگفته است.

## 8, Eighty and 81

۸، هشتاد و ۸۱

The number thirty and the number eight are symbols of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand who are the ensign of the latter days which represents the combination of Divinity and humanity. The number eight is a tithe of the number eighty, which is the number of the eighty valiant priests who with the high priest withstood king Uzziah, who attempted to offer incense in the holy place. Eighty-one represents Divinity combined with humanity in the context of the priesthood of the church triumphant. The history of Uzziah’s rebellion connects that priesthood of eighty-one in the very crisis that aligns with the rebellion of Ptolemy just after the battle of Raphia. All the prophets identify the latter days, so the priesthood of Divinity combined with humanity, which is the priesthood of the church triumphant made up of eighty human priests and one Divine High Priest are identified in the history that began in 2014 when the Ukrainian War was initiated.

عدد سی و عدد هشت، نمادهای کهانتِ آن یکصد و چهل و چهار هزارند که عَلَمِ ایامِ آخر هستند و بیانگرِ اتحادِ الوهیت و انسانیت می‌باشند. عدد هشت، عُشرِ عدد هشتاد است؛ و هشتاد، عددِ آن هشتاد کاهنِ دلیر است که همراه با کاهنِ اعظم در برابرِ عُزّیا پادشاه ایستادگی کردند، آنگاه که او کوشید در مکانِ مقدّس بخور بگذراند. عدد هشتاد و یک، در بسترِ کهانتِ کلیسایِ ظافر، نمایانگرِ الوهیتِ متحد با انسانیت است. تاریخِ شورشِ عُزّیا آن کهانتِ هشتاد و یک‌گانه را دقیقاً به همان بحرانی پیوند می‌دهد که با شورشِ بطلمیوس اندکی پس از نبردِ رافیا منطبق است. همهٔ انبیا ایامِ آخر را شناسایی می‌کنند؛ ازاین‌رو، کهانتِ الوهیتِ متحد با انسانیت، که همان کهانتِ کلیسایِ ظافر است و از هشتاد کاهنِ انسانی و یک کاهنِ اعظمِ الهی تشکیل شده است، در تاریخی شناسانده می‌شود که در سال 2014، هنگامی که جنگِ اوکراین آغاز شد، شروع گردید.

The middle chapter of Genesis’ twelve-chapter line is chapter seventeen. The middle verse of the twelve-chapter line is verse twenty-two. Verse twenty-two marks a distinct end of a conversation between God and Abraham that began in verse one, thus identifying verse twenty-two as the end of a prophetic line which bears the signature of the Hebrew alphabet’s twenty-two letters. The middle verse of the line of twenty-two verses is verse eleven, which in turn is the middle of three verses that identify the ensign of the one hundred and forty-four thousand. Verse eleven is therefore the middle of three distinct verses, and verse eleven conveys the primary truth of not only the twenty-two verses, but also of the three verses it is within, thus identifying verse eleven and twenty-two as a beginning and ending of the primary thought. Thus, verse eleven through twenty-two in chapter seventeen is the primary theme of chapters eleven through twenty-two.

فصلِ میانیِ رشتهٔ دوازده‌فصلیِ پیدایش، فصل هفدهم است. آیهٔ میانیِ این رشتهٔ دوازده‌فصلی، آیهٔ بیست‌ودوم است. آیهٔ بیست‌ودوم پایانِ آشکارِ گفت‌وگویی را میان خدا و ابراهیم مشخص می‌سازد که از آیهٔ یک آغاز شده بود؛ و بدین‌سان آیهٔ بیست‌ودوم به‌عنوان پایانِ یک خطّ نبوی شناخته می‌شود که مُهرِ بیست‌ودو حرفِ الفبای عبری را بر خود دارد. آیهٔ میانیِ این خطّ بیست‌ودوآیه‌ای، آیهٔ یازدهم است؛ و این آیه نیز به‌نوبهٔ خود میانهٔ سه آیه‌ای است که نشانِ آن یکصد و چهل‌وچهار هزار تن را معرّفی می‌کنند. بنابراین، آیهٔ یازدهم میانهٔ سه آیهٔ متمایز است، و آیهٔ یازدهم حقیقتِ اصلیِ نه فقط آن بیست‌ودو آیه، بلکه همچنین آن سه آیه‌ای را که در میان آن‌ها قرار دارد، منتقل می‌کند؛ و از این رو آیهٔ یازدهم و بیست‌ودوم را به‌عنوان آغاز و پایانِ اندیشهٔ اصلی معیّن می‌سازد. پس آیات یازدهم تا بیست‌ودومِ فصل هفدهم، مضمونِ اصلیِ فصل‌های یازدهم تا بیست‌ودوم است.

The middle of chapters eleven unto twenty-two in the book of Matthew is chapter sixteen.

میانهٔ فصل‌های یازده تا بیست‌ودو در کتاب متی، فصل شانزدهم است.

> Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:20.

> پس به شاگردان خود سفارش فرمود که به هیچ‌کس نگویند که او عیسیِ مسیح است. متی 16:20.

As with Genesis’ midpoint, verse twenty marks the end of a specific conversation that began in verse thirteen when Christ and the disciples arrived at Caesarea Philippi.

چنان‌که در نقطهٔ میانیِ سِفر پیدایش نیز هست، آیهٔ بیستم پایانِ گفت‌وگویی مشخص را رقم می‌زند که از آیهٔ سیزدهم، هنگامی که مسیح و شاگردان به قیصریهٔ فیلپی رسیدند، آغاز شده بود.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> اور چون عیسی به نواحی قیصریهٔ فیلپی آمد، از شاگردان خود پرسید و گفت: مردم مرا که پسر انسانم، چه کسی می‌دانند؟ ایشان گفتند: بعضی می‌گویند یحیی تعمیددهنده‌ای؛ بعضی، الیاس؛ و برخی دیگر، اِرْمیا یا یکی از انبیا. به ایشان گفت: اما شما مرا که می‌گویید که هستم؟ شمعون پطرس در پاسخ گفت: تویی مسیح، پسر خدای زنده. عیسی در جواب او گفت: خوشا به حال تو، ای شمعون باریونا، زیرا گوشت و خون این را بر تو مکشوف نساخته است، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز تو را می‌گویم که تو پطرس هستی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد، و دروازه‌های هاویه بر آن استیلا نخواهد یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. آنگاه شاگردان خود را قدغن فرمود که به هیچ‌کس نگویند که او عیسیِ مسیح است. متی 16:13–20.

## Raphia and Panium

رافیا و پانیوم

Not only does Matthew’s middle passage represent a distinct conversation and subject, but just as the covenant symbolism of Genesis’ testimony aligns with the battle of Raphia, Matthew’s conversation takes place in Caesarea Philippi, which is Panium. Panium of verse fifteen of Daniel eleven is the midpoint in Matthew’s twelve-chapter line and Raphia of verse eleven of Daniel eleven, is the midpoint of Genesis’ twelve-chapter line.

نه‌تنها بخش میانیِ متی بیانگر گفت‌وگویی و موضوعی متمایز است، بلکه همان‌گونه که نمادپردازی عهدیِ شهادتِ پیدایش با نبردِ رافیا هم‌خوانی دارد، گفت‌وگوی متی نیز در قیصریهٔ فیلپی، یعنی پانیوم، روی می‌دهد. پانیومِ آیهٔ پانزدهمِ دانیال یازده، نقطهٔ میانیِ خط دوازده‌فصلیِ متی است، و رافیای آیهٔ یازدهمِ دانیال یازده، نقطهٔ میانیِ خط دوازده‌فصلیِ پیدایش است.

The 250 years that began in 457 BC concluded at 207 BC, the midpoint between Raphia of verse eleven and Panium of verse fifteen, which is where the sign of Abraham’s circumcision and Peter’s confession of the Messiah converge. In the book of Matthew’s line, Peter is testifying to his recognition of Christ, the Son of God at His baptism.

۲۵۰ سالی که در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد، در ۲۰۷ پیش از میلاد به پایان رسید؛ نقطهٔ میانی میان رافیه در آیهٔ یازدهم و پانیوم در آیهٔ پانزدهم، جایی که نشانِ ختنهٔ ابراهیم و اعترافِ پطرس به مسیح به هم می‌پیوندند. در خطِ کتابِ متی، پطرس به تشخیص خود از مسیح، پسر خدا، در هنگام تعمید او شهادت می‌دهد.

Simon means “one who hears” and Barjona means “son of the dove.” Simon was one who heard the message of Christ baptism, when the Holy Spirit descended in the form of a dove. Christ’s baptism typified August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended. The same angel descended on 9/11. Peter represents those who recognize 9/11 as the testing message of the generation of the one hundred and forty-four thousand.

سائمن کے معنی ہیں "وہ جو سنتا ہے" اور بارجونا کے معنی ہیں "کبوتر کا بیٹا"۔ سائمن وہ تھا جس نے مسیح کے بپتسمہ کے پیغام کو سنا، جب روح القدس کبوتر کی صورت میں نازل ہوا۔ مسیح کے بپتسمہ نے 11 اگست 1840 کی تمثیل پیش کی، جب مکاشفہ دس کا زورآور فرشتہ نازل ہوا۔ وہی فرشتہ 9/11 کو بھی نازل ہوا۔ پطرس اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو 9/11 کو ایک لاکھ چوالیس ہزار کی نسل کے آزمائشی پیغام کے طور پر پہچانتے ہیں۔

Peter represents those who employ the methodology of line upon line. He is the “son” of the dove, so as a son he symbolically represents the last generation. Peter is a symbol of the last generation, and with the symbolic numbering of his name he represents the one hundred and forty-four thousand. Peter represents the final generation who hear the message of the empowerment when Christ appears in the prophetic line. Peter recognized the message associated with Christ’s baptism, and thus Peter could identify Jesus as the anointed one, which is Messiah in the Hebrew and Christ in the Greek. Peter represents those who understand that the angel of Revelation eighteen who descended at 9/11, had also descended on August 11, 1840. Peter represents those who understand 9/11 as a waymark that is only established by the testimony of two or three lines.

پیٹر اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو خط پر خط کی منہج کو بروئے کار لاتے ہیں۔ وہ فاختہ کا “بیٹا” ہے، پس بطورِ بیٹا وہ علامتی طور پر آخری نسل کی نمائندگی کرتا ہے۔ پیٹر آخری نسل کی ایک علامت ہے، اور اپنے نام کی علامتی عددیّت کے ذریعہ وہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی نمائندگی کرتا ہے۔ پیٹر اُس آخری نسل کی نمائندگی کرتا ہے جو نبوی خط میں مسیح کے ظاہر ہونے کے وقت تمکین کے پیغام کو سنتی ہے۔ پیٹر نے مسیح کے بپتسمہ سے متعلق پیغام کو پہچان لیا تھا، اور یوں پیٹر یسوع کو ممسوح کے طور پر شناخت کر سکا، جو عبرانی میں مسیحا اور یونانی میں کرسٹ ہے۔ پیٹر اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو یہ سمجھتے ہیں کہ مکاشفہ اٹھارہ کا وہ فرشتہ جو 9/11 کو نازل ہوا، 11 اگست 1840 کو بھی نازل ہوا تھا۔ پیٹر اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو 9/11 کو ایک حدِّ فاصل کے طور پر سمجھتے ہیں، جو صرف دو یا تین خطوط کی گواہی سے قائم ہوتی ہے۔

Peter’s confession is that 9/11 identifies the arrival of the third woe, which is the testing message for the final generation. That confession is where the name changes. Abraham is at Raphia and Peter is at Panium, just before the cross. Between Panium and the cross Peter is going to visit the Mount of Transfiguration. It is at Panium where Simon is changed unto Peter when he gave his confession of the testing message for his generation. For the one hundred and forty-four thousand that testing message is Islam of the third woe which arrived in prophetic history at 9/11.

اعتراف پطرس این است که ۱۱ سپتامبر، رسیدنِ وایِ سوم را مشخص می‌سازد، که پیامِ آزمون برای نسلِ آخر است. آن اعتراف همان‌جاست که نام تغییر می‌کند. ابراهیم در رافیا است و پطرس در پانیوم، درست پیش از صلیب. میانِ پانیوم و صلیب، پطرس قرار است از کوهِ تجلی دیدار کند. در پانیوم است که شمعون، هنگامی که اعترافِ خود را دربارهٔ پیامِ آزمون برای نسلِ خویش ادا کرد، به پطرس تغییر نام می‌یابد. برای صد و چهل و چهار هزار، آن پیامِ آزمون، اسلامِ وایِ سوم است که در تاریخِ نبوی در ۱۱ سپتامبر وارد شد.

The beginning of the testing of Adventism began at 9/11, and at the end of the testing of Adventism the message of Islam of the third woe identifies when and where Simon’s name is changed. The message Peter understands at the end, which was typified by the message of 9/11 at the beginning, is the corrected message of the fireballs of Nashville. There the feast of trumpets arrives in conjunction with the ascension of the ensign and the closed door of the Day of Atonement.

آغازِ آزمونِ ادونتیسم در ۱۱ سپتامبر شروع شد، و در پایانِ آزمونِ ادونتیسم، پیامِ اسلامِ وایِ سوم مشخص می‌سازد که نامِ شمعون چه زمانی و در کجا تغییر می‌یابد. پیامی که پطرس در پایان درک می‌کند، و در آغاز به‌واسطهٔ پیامِ ۱۱ سپتامبر به‌گونه‌ای تمثیلی پیش‌نموده شده بود، همان پیامِ اصلاح‌شدهٔ گلوله‌های آتشینِ نشویل است. در آنجا عیدِ کرناها هم‌زمان با برافراشته‌شدنِ عَلَم و درِ بستهٔ روزِ کفاره فرا می‌رسد.

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles