Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Four

آیندهٔ آمریکا و ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ - شمارهٔ چهار

1863

۱۸۶۳

Author

Jeff Pippenger

Published

September 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The message of Daniel chapters eight and nine which are represented by the Ulai River were unsealed in 1798. The prophecy of chapter eight was interpreted in chapter nine by Gabriel, but not until Daniel had set forth a prayer, that is considered one of the most significant human prayers in the Bible. In that prayer Daniel identifies that he had recognized that the desolation of Jerusalem would last seventy years according to what he had discovered in the book of Jeremiah.

پیام فصل‌های هشتم و نهم دانیال که به‌وسیلهٔ نهر اولای نمایانده شده‌اند، در سال 1798 گشوده شد. نبوتِ فصل هشتم در فصل نهم به‌وسیلهٔ جبرئیل تفسیر شد، اما نه تا هنگامی که دانیال دعایی را ادا کرد که یکی از مهم‌ترین دعاهای انسانی در کتاب‌مقدس به‌شمار می‌رود. دانیال در آن دعا تصریح می‌کند که دریافته بود ویرانی اورشلیم، مطابق آنچه در کتاب ارمیا یافته بود، هفتاد سال به طول خواهد انجامید.

> In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.

> در سال اول داریوش، پسر اخشورش، از نسل مادها، که بر مملکت کلدانیان به پادشاهی گماشته شده بود؛ در سال اول سلطنت او، من، دانیال، از روی کتاب‌ها عدد سال‌هایی را دریافتم که کلام خداوند درباره آن‌ها بر ارمیا نبی نازل شده بود، که هفتاد سالِ ویرانی‌های اورشلیم به کمال خواهد رسید. دانیال ۹:۱، ۲

Jeremiah also identified that at the end of those seventy years Belshazzar would die as Cyrus the General of Darius conquered Babylon.

ارمیاہ نے یہ بھی واضح کیا کہ اُن ستر برسوں کے اختتام پر، جب دارا کے جرنیل خورس نے بابل کو فتح کیا، تو بلشضر مر جائے گا۔

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> وتمام این سرزمین به ویرانی و مایهٔ حیرت بدل خواهد شد؛ و این قوم‌ها هفتاد سال پادشاه بابل را خدمت خواهند کرد. و واقع خواهد شد که چون هفتاد سال به انجام رسد، من پادشاه بابل و آن قوم را به‌سبب گناهشان، می‌گوید خداوند، و نیز سرزمین کَلدانیان را مجازات خواهم کرد، و آن را به ویرانی‌های جاودانه مبدل خواهم ساخت. ارمیا 25:11، 12

Daniel also identified that the seventy years of desolation was a fulfillment of a prophecy recorded by Moses.

دانیال نیز تشخیص داد که آن هفتاد سالِ ویرانی، تحققِ نبوتی بود که به‌وسیلهٔ موسی ثبت شده بود.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> ہاں، تمام اسرائیل نے تیری شریعت سے سرکشی کی ہے، یہاں تک کہ وہ منحرف ہو گئے تاکہ تیری آواز نہ مانیں؛ اس لیے وہ لعنت ہم پر اُنڈیل دی گئی ہے، اور وہ قسم بھی جو خدا کے خادم موسیٰ کی شریعت میں لکھی ہے، کیونکہ ہم نے اُس کے خلاف گناہ کیا ہے۔ اور اُس نے اپنے اُن کلام کو، جو اُس نے ہمارے خلاف اور ہمارے اُن قاضیوں کے خلاف کہے تھے جو ہمارا انصاف کرتے تھے، ہم پر ایک عظیم بلا لا کر پورا کر دکھایا؛ کیونکہ تمام آسمان کے نیچے ایسا نہیں کیا گیا جیسا یروشلیم پر کیا گیا ہے۔ جیسا کہ موسیٰ کی شریعت میں لکھا ہے، یہ تمام بلا ہم پر آ پڑی ہے؛ پھر بھی ہم نے خداوند اپنے خدا کے حضور التجا نہ کی، تاکہ ہم اپنی بدکرداریوں سے باز آتے اور تیری سچائی کو سمجھتے۔ دانی ایل 9:11–13۔

The “oath” that Israel had broken which produced the “curse” was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six is the same Hebrew word that is translated as “oath,” in Daniel nine. Moses’ oath represented by the word translated as “seven times” is the first time-prophecy discovered by William Miller and it was the first of his foundational truths that was set aside in 1863. William Miller represented Elijah, and this is confirmed by the Spirit of Prophecy.

«قسم»ی که اسرائیل آن را شکسته بود و موجب «لعنت» گردید، همان «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بود. واژه‌ای که در لاویان بیست‌وشش «هفت زمان» ترجمه شده است، همان واژهٔ عبری‌ای است که در دانیال نه «قسم» ترجمه شده است. قسمِ موسی که با واژه‌ای که «هفت زمان» ترجمه شده نمایانده شده است، نخستین نبوتِ زمانیِ کشف‌شده به‌وسیلهٔ ویلیام میلر بود، و نخستینِ حقایقِ بنیادیِ او بود که در سال ۱۸۶۳ کنار گذاشته شد. ویلیام میلر نمایندهٔ ایلیا بود، و این امر به‌وسیلهٔ روح نبوت تأیید می‌شود.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message.” Early Writings, 233.

> «هزاران تن هدایت شدند تا حقیقتی را که ویلیام میلر موعظه می‌کرد، بپذیرند، و خادمان خدا در روح و قدرتِ الیاس برانگیخته شدند تا این پیام را اعلام کنند.» Early Writings, 233.

In 1863 the Millerite movement ended as those who had formerly been in the movement started the Seventh-day Adventist church. When they began as a church the movement ended. It ended when they slew Moses as represented in the “seven times” of Leviticus twenty-six, and when they simultaneously slew Elijah, the messenger that had presented the “oath” of Moses to the movement. Moses and Elijah were both slain in 1863 and were not to be resurrected until post September 11, 2001, when God took the movement Future for America back to the old paths.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلری به پایان رسید، زیرا کسانی که پیش‌تر در آن جنبش بودند، کلیسای ادونتیست روز هفتم را تأسیس کردند. هنگامی که آنان به‌صورت یک کلیسا آغاز به کار کردند، آن جنبش پایان یافت. این پایان زمانی رخ داد که ایشان موسی را، چنان‌که در «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش به تصویر کشیده شده است، کشتند، و هم‌زمان ایلیا را نیز کشتند؛ همان پیام‌آوری که «سوگند» موسی را به آن جنبش ارائه کرده بود. موسی و ایلیا هر دو در سال ۱۸۶۳ کشته شدند و قرار نبود تا پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، هنگامی که خدا جنبش Future for America را به راه‌های قدیم بازگرداند، زنده شوند.

Future for America recognized September 11, 2001 as the arrival of the third woe, and what establishes that the identification of Islam’s attack on September 11 was the history of the first two woes as identified by the Millerites which is specifically represented upon both the 1843 and 1850 pioneer charts. By returning to Millerite history to uphold the modern role of Islam, the Lord then opened Future for America’s understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is graphically represented on both charts in the center column. And in both charts, the center of the center column is the cross. When God directed in the production of both of Habakkuk’s tables, He made sure that the “oath” of Moses, the “seven times” of Leviticus twenty-six was the center of all the other prophetic illustrations and that on both tables Christ was placed in the very center.

آینده برای آمریکا، یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌عنوان فرارسیدنِ وایِ سوم تشخیص داد، و آنچه این شناساییِ حملهٔ اسلام در یازدهم سپتامبر را استوار می‌سازد، تاریخِ دو وایِ نخست است، چنان‌که میلریتی‌ها آن را شناسایی کردند و به‌طور مشخص بر هر دو نمودارِ پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ بازنمایی شده است. خداوند با بازگرداندنِ آینده برای آمریکا به تاریخِ میلریتی برای تأییدِ نقشِ معاصرِ اسلام، آنگاه فهمِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش را بر آنان گشود؛ همان که به‌صورتِ گرافیکی بر هر دو نمودار در ستونِ میانی بازنمایی شده است. و در هر دو نمودار، مرکزِ ستونِ میانی، صلیب است. هنگامی که خدا در تهیهٔ هر دو لوحِ حبقوق هدایت فرمود، اطمینان حاصل کرد که «سوگند»ِ موسی، یعنی «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش، مرکزِ همهٔ دیگر نمودارهای نبوی باشد و اینکه بر هر دو لوح، مسیح در دقیق‌ترین مرکز قرار داده شود.

This agreed with a period of time located in another prophecy that was interpreted by Gabriel in chapter nine of Daniel which identified that Christ would confirm the covenant with many for one week.

این با دوره‌ای زمانی منطبق بود که در نبوتی دیگر قرار داشت؛ نبوتی که جبرئیل در فصل نهم دانیال آن را تفسیر کرد و در آن مشخص ساخت که مسیح عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار خواهد کرد.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> او با بسیاری برای یک هفته عهد را استوار خواهد ساخت؛ و در نیمهٔ هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد کرد، و بر بالِ رجاسات ویران‌کننده‌ای خواهد آمد، تا هنگام پایان؛ و آنچه مقدر شده است بر ویران‌کننده فرو ریخته خواهد شد. دانیال 9:27

A prophetic week is twenty-five hundred and twenty symbolic days, and the prophecy that Gabriel was explaining identified that in the “midst” or center of those twenty-five hundred and twenty symbolic days Christ would be crucified. Christ is the center of ‘the twenty-five twenty’ on both of Habakkuk’s tables and also the week He confirmed the covenant with many.

یک ہفتۂ نبوت دو ہزار پانچ سو بیس علامتی ایّام پر مشتمل ہوتا ہے، اور وہ نبوت جس کی وضاحت جبریل کر رہا تھا، یہ ظاہر کرتی تھی کہ ان دو ہزار پانچ سو بیس علامتی ایّام کے “وسط” یا مرکز میں مسیح مصلوب کیا جائے گا۔ مسیح دونوں ہی حبقوق کی تختیوں میں ‘پچیس سو بیس’ کا مرکز ہے، اور نیز اسی ہفتہ میں بھی جس میں اُس نے بہتوں کے ساتھ عہد کو قائم کیا۔

In 1863 Adventism began as a church and the Millerite movement that had been empowered with the spirit of Elijah was slain. The Millerite movement understood that in the context of the seven churches of Revelation they had been the Philadelphian church. Those that separated from them after the Great Disappointment of 1844, were then identified as Laodiceans. In 1856 James White began a series of articles in the Review and Herald identifying that the movement that began as Philadelphia had become Laodicea and that the members needed then to seek the remedy offered to the Laodicean church. In the same year, in the same publication James White published a series of articles written by Hiram Edson about the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six. The articles were never finished.

در سال ۱۸۶۳، اَدونتیسم به‌عنوان یک کلیسا آغاز شد و جنبش میلری که با روح الیاس نیرو یافته بود، کشته شد. جنبش میلری درک کرده بود که در بستر هفت کلیسای مکاشفه، آنان همان کلیسای فیلادلفیا بوده‌اند. کسانی که پس از ناکامی بزرگِ ۱۸۴۴ از ایشان جدا شدند، سپس به‌عنوان لاادقیان شناخته شدند. در سال ۱۸۵۶، جیمز وایت سلسله‌مقالاتی را در Review and Herald آغاز کرد و در آن‌ها بیان نمود که جنبشی که به‌عنوان فیلادلفیا آغاز شده بود، به لاادقیه بدل شده است و ازاین‌رو اعضا باید علاجی را که به کلیسای لاادقیه عرضه شده بود، طلب کنند. در همان سال، در همان نشریه، جیمز وایت مجموعه‌ای از مقالاتِ نوشتهٔ هیرام ادسون را دربارهٔ نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست‌سالهٔ لاویان بیست‌وشش منتشر کرد. این مقالات هرگز به پایان نرسیدند.

When the Lord led the movement of Future for America back unto the old paths post September 11, 2001 the articles by Edson were rediscovered, and for the first time in history both of the periods twenty-five hundred and twenty years were recognized as two curses. One against the northern ten tribes and the other against the southern two tribes. Miller had identified the seven times against the southern kingdom of Judah, but Edson identified the seven times against the northern kingdom of Israel. Future for America saw that they both were to be applied. When the two scatterings are combined, they produce prophetic light that had never been recognized by Miller or Edson.

هنگامی که خداوند پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ جنبش «Future for America» را به راه‌های کهن بازگردانید، مقالات ادسون دوباره کشف شد، و برای نخستین بار در تاریخ هر دو دورهٔ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله به‌عنوان دو لعنت شناخته شدند: یکی بر ضد ده سبطِ شمالی، و دیگری بر ضد دو سبطِ جنوبی. میلر «هفت زمان» را بر ضد پادشاهی جنوبیِ یهودا تشخیص داده بود، اما ادسون «هفت زمان» را بر ضد پادشاهی شمالیِ اسرائیل شناسایی کرد. «Future for America» دریافت که هر دوی آنها باید به‌کار گرفته شوند. هنگامی که این دو پراکندگی با یکدیگر ترکیب می‌شوند، نوری نبوی پدید می‌آورند که نه میلر و نه ادسون هرگز آن را تشخیص نداده بودند.

When the Lord returned Future for America to the old paths post 2001 the “oath” of Moses came back to life and stood upon its feet. The message connected with the “oath” was then presented by the messengers of the third angel as it had been presented and typified by the messengers of the first angel. Future for America was the movement that proclaimed the message represented by “Moses” in the power of “Elijah,” and Elijah clearly gave the testimony of Moses until the conclusion of a series of presentations titled Habakkuk’s Tables which finished around 2012. When that series of presentations ended, the beast from the bottomless pit ascended to make war upon Moses and Elijah. That warfare began when Future for America determined to stop the work it had been doing since 1996, and begin a school, which in its pride it called, The School of the Prophets. Better it would have been to call the school, the school of the false prophets!

जब प्रभु ने 2001 के बाद Future for America को फिर से प्राचीन मार्गों पर लौटा दिया, तब मूसा की “शपथ” फिर जीवित हो उठी और अपने पैरों पर खड़ी हो गई। “शपथ” से संबंधित संदेश तब तीसरे स्वर्गदूत के संदेशवाहकों द्वारा उसी प्रकार प्रस्तुत किया गया, जैसे उसे पहले स्वर्गदूत के संदेशवाहकों द्वारा प्रस्तुत और प्रतीकित किया गया था। Future for America वह आंदोलन था जिसने “मूसा” द्वारा निरूपित संदेश को “एलिय्याह” की सामर्थ्य में घोषित किया, और एलिय्याह ने स्पष्ट रूप से मूसा की गवाही उस समय तक दी, जब तक Habakkuk’s Tables शीर्षक से प्रस्तुतियों की एक श्रृंखला लगभग 2012 के आसपास समाप्त नहीं हो गई। जब प्रस्तुतियों की वह श्रृंखला समाप्त हुई, तब अथाह कुंड से निकलने वाला पशु मूसा और एलिय्याह के विरुद्ध युद्ध करने के लिए ऊपर चढ़ आया। वह युद्ध तब आरम्भ हुआ, जब Future for America ने यह निश्चय किया कि वह 1996 से जो कार्य कर रहा था उसे रोक दे, और एक विद्यालय आरम्भ करे, जिसे उसने अपने अभिमान में The School of the Prophets कहा। इससे कहीं अच्छा होता कि उस विद्यालय को झूठे भविष्यद्वक्ताओं का विद्यालय कहा जाता!

The chaos and confusion that ensued when the school began allowing those who had never been confirmed by the Lord as His messengers to introduce their own ideas ended with the death of Future for America on July 18, 2020. At that point Moses and Elijah had been slain in the streets.

هرج‌ومرج و سردرگمی‌ای که هنگامی پدید آمد که مدرسه به کسانی که هرگز از سوی خداوند به‌عنوان رسولان او تأیید نشده بودند اجازه داد اندیشه‌های خود را مطرح کنند، با مرگ Future for America در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به پایان رسید. در آن هنگام، موسی و ایلیا در کوچه‌ها کشته شده بودند.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> و چون شهادت خود را به پایان رسانند، آن وحشی که از هاویه برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد، و بر ایشان غلبه خواهد یافت، و ایشان را خواهد کشت. و اجساد ایشان در کوچهٔ آن شهر بزرگ خواهد افتاد، شهری که از لحاظ روحانی سُدوم و مصر خوانده می‌شود، همان‌جا که خداوند ما نیز مصلوب گردید. مکاشفه 11:7، 8

The testimony that is trustworthy, is the testimony that ended at the conclusion of the series titled Habakkuk’s Tables. Then the beast attacked. I have no idea who is following these current articles, but I assume it is made up as much by the enemies of Future for America as it is by those who are still trying to come to terms with the disappointment of July 18. I therefore expect that those that are in the category I define as enemies will point out how self-serving this application of prophetic history appears to be in their minds. So be it. Time is too short to pretend that the history of Future for America is not clearly identified as the movement that has been typified by the Millerite movement and it is too short to pretend that the flawed Laodicean human messenger that was raised up to lead out in that movement was not typified by William Miller.

آن شهادتی که قابل اعتماد است، همان شهادتی است که در پایان مجموعه‌ای با عنوان «لوح‌های حبقوق» به فرجام رسید. سپس وحش حمله کرد. من هیچ تصوری ندارم چه کسانی این مقالات کنونی را دنبال می‌کنند، اما گمان می‌برم که این جمع، به همان اندازه از دشمنان Future for America تشکیل شده است که از کسانی که هنوز می‌کوشند با نومیدیِ ۱۸ ژوئیه کنار بیایند. ازاین‌رو انتظار دارم کسانی که در دسته‌ای قرار می‌گیرند که من آن را دشمنان تعریف می‌کنم، به این نکته اشاره کنند که این تطبیقِ تاریخ نبوی، در نظر ایشان، تا چه اندازه به سود خود به نظر می‌رسد. چنین باد. زمان بیش از آن کوتاه است که وانمود کنیم تاریخ Future for America به‌روشنی به‌عنوان آن جنبشی شناسایی نشده است که به‌وسیله جنبش میلریتی نمونه‌سازی شده بود، و نیز بیش از آن کوتاه است که وانمود کنیم آن پیام‌آور انسانیِ معیوبِ لائودیکیه‌ای که برای پیشگامی در آن جنبش برانگیخته شد، به‌وسیله ویلیام میلر نمونه‌سازی نشده بود.

Miller was a Philadelphian and I came into Adventism from the world in 1975, thus am a certified Laodicean Adventist. My life history testifies to that fact. That being said, the merciful God of heaven has recently instructed me to put the message He is now revealing into writing and send it to the churches. His instruction came with the promise that when He resurrects Moses and Elijah, they will be resurrected as Philadelphians, not as Laodiceans. The movement that began in the Millerite history was the time of Philadelphia, that ultimately transcended into Laodicea in 1856 when it began the process of its rejection of the foundations laid by the Millerites. The rejection began with the setting aside the new development of light offered through the pen of Hiram Edson. Seven years later in 1863 the movement of Elijah which had presented the message of Moses was slain. At the same time the movement was slain, a church was introduced to replace the movement. Moses and Elijah were slain at the beginning of Adventism and they were slain again at the ending of Adventism.

میلار از اهل فیلادلفیا بود، و من در سال ۱۹۷۵ از جهان به ادونتیسم آمدم؛ از این‌رو یک ادونتیستِ لائودیکیه‌ایِ تأییدشده‌ام. تاریخ زندگی‌ام بر این واقعیت شهادت می‌دهد. با این همه، خدای رحیم آسمان اخیراً به من دستور داده است که پیامی را که اکنون بر من مکشوف می‌سازد، به نگارش درآورم و آن را به کلیساها بفرستم. دستور او با این وعده همراه بود که هنگامی که موسی و ایلیا را قیام دهد، ایشان نه به‌عنوان لائودیکیه‌ایان، بلکه به‌عنوان فیلادلفیاییان قیام خواهند کرد. جنبشی که در تاریخ میلریتی آغاز شد، زمانِ فیلادلفیا بود؛ زمانی که سرانجام در سال ۱۸۵۶ به لائودیکیه فرارَوی کرد، آنگاه که فرایند ردِّ بنیان‌هایی را که میلریتی‌ها نهاده بودند آغاز نمود. این ردّ، با کنار نهادنِ گسترشِ تازهٔ نوری که از طریق قلم هایرام ادسون عرضه شده بود، آغاز شد. هفت سال بعد، در ۱۸۶۳، جنبشِ ایلیا که پیامِ موسی را ارائه کرده بود، کشته شد. در همان زمان که آن جنبش کشته شد، کلیسایی برای جایگزین شدن با آن جنبش معرفی گردید. موسی و ایلیا در آغاز ادونتیسم کشته شدند، و در پایان ادونتیسم نیز بار دیگر کشته شدند.

At the ending of the prophetic Laodicea, in 1989 the vision of the Hiddekel river was unsealed and a movement began that was born of a Laodicean mother. The Lord was not taken unaware and He knew that He would finish His work of the three angels as He began it. He would end it with a movement of Philadelphians, just as He began it and in order to do this the movement that was Laodicean by birth would need to be slain and resurrected as Philadelphians. In doing so, the movement that was brought out of the Laodicean church would become the eighth that is of the seven, in the very history where the three-fold union would become the eighth that is of the seven. And in the very same history the horn of Republicanism will also experience a resurrection of the eighth that was of the seven and had been slain by the “woke-ism” of Egypt and Sodom, but that line of prophecy will be addressed later in the articles.

در پایانِ لائودکیای نبوی، در سال ۱۹۸۹ رؤیای نهر حدّاقل گشوده شد و جنبشی آغاز گردید که از مادری لائودکیایی زاده شده بود. خداوند غافلگیر نشد، و می‌دانست که کارِ سه فرشتهٔ خود را همان‌گونه که آن را آغاز کرده بود، به پایان خواهد رسانید. او آن را با جنبشی از فیلادلفیاییان به پایان می‌رسانید، همان‌گونه که آن را آغاز کرده بود؛ و برای انجام این امر، آن جنبشی که به حسبِ تولد لائودکیایی بود، می‌بایست کشته شود و همچون فیلادلفیاییان قیام کند. بدین‌سان، جنبشی که از کلیسای لائودکیایی بیرون آورده شده بود، در همان تاریخی که اتحادِ سه‌گانه هشتمینی می‌شد که از آنِ هفت بود، خود نیز هشتمینی می‌گردید که از آنِ هفت بود. و در همان تاریخ، شاخِ جمهوری‌خواهی نیز رستاخیزِ هشتمینی را که از آنِ هفت بود و به‌وسیلهٔ «وُوک‌-ایسمِ» مصر و سدوم کشته شده بود، تجربه خواهد کرد؛ اما آن خطّ نبوت، بعداً در مقالات مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

> And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

> اور لوگوں، قبیلوں، زبانوں اور قوموں میں سے لوگ ان کی لاشوں کو ساڑھے تین دن تک دیکھتے رہیں گے، اور ان کی لاشوں کو قبروں میں رکھنے نہ دیں گے۔ اور زمین پر بسنے والے ان پر خوشی کریں گے اور شادمانی منائیں گے، اور ایک دوسرے کو تحفے بھیجیں گے، کیونکہ ان دو نبیوں نے زمین پر بسنے والوں کو عذاب میں ڈال رکھا تھا۔ اور ساڑھے تین دن کے بعد خدا کی طرف سے زندگی کی روح ان میں داخل ہوئی، اور وہ اپنے پاؤں پر کھڑے ہو گئے؛ اور جنہوں نے انہیں دیکھا ان پر بڑا خوف چھا گیا۔ مکاشفہ 11:9–11۔

Future for America did not get put into the grave, it just laid there in the street where it had been slain, while its enemies rejoiced over its apparent death. Yet “after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet.” Time is no longer, so the three and a half days is symbolic of twelve hundred and sixty days or years, that in Revelation twelve verses six and fourteen represent the wilderness where the sanctuary and the host were trodden down. If they had been put into the grave, they would not be in a street where they could be trodden down. The treading down of Future for America is not only a symbolic period, but it is the symbolic period of the message of the “seven times” represented by the oath of Moses.

آینده برای آمریکا به گور سپرده نشد، بلکه همان‌جا در خیابانی که در آن کشته شده بود افتاده بود، در حالی که دشمنانش بر مرگِ ظاهریِ آن شادی می‌کردند. با این همه، «و بعد از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا در ایشان داخل شد، و بر پاهای خود ایستادند.» دیگر زمانی نیست؛ پس سه روز و نیم، نمادِ هزار و دویست و شصت روز یا سال است که در مکاشفه ۱۲:۶ و ۱۴ نمایانگرِ بیابانی است که در آن مقدّسگاه و لشکر پایمال شدند. اگر به گور سپرده شده بودند، در خیابانی که بتوان آنان را پایمال کرد نمی‌بودند. پایمال شدنِ آینده برای آمریکا نه تنها یک دورهٔ نمادین است، بلکه همان دورهٔ نمادینِ پیامِ «هفت زمان» است که به‌وسیلهٔ سوگندِ موسی نمایانده شده است.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و آنان به دمِ شمشیر خواهند افتاد و به اسیری در میان جمیع امت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم پایمالِ امّت‌ها خواهد گردید، تا زمان‌های امّت‌ها به کمال رسد. لوقا ۲۱:۲۴

There are three times Jerusalem has been trodden down. First by Babylon from 677 BC until 607 BC. The second trampling down was by pagan Rome from 66 AD until 70 AD. The third time was by spiritual Rome from 538 through to 1798. The treading down of Jerusalem by the Gentiles identified in Luke twenty-one was the twelve hundred and sixty years of papal rule. Revelation eleven, where we find the testimony of Moses and Elijah opens with the identification of that period of time.

اورشلیم سه بار پایمال شده است. نخست، به‌وسیلهٔ بابل از 677 ق.م. تا 607 ق.م. دومین پایمال شدن، به‌وسیلهٔ رومِ بت‌پرست از 66 م. تا 70 م. بود. سومین بار، به‌وسیلهٔ رومِ روحانی از 538 تا 1798 بود. آن پایمال شدنِ اورشلیم به‌وسیلهٔ امت‌ها که در لوقا بیست و یک شناسایی شده است، همان هزار و دویست و شصت سالِ حاکمیت پاپی بود. مکاشفه یازده، جایی که شهادت موسی و ایلیا را می‌یابیم، با شناسایی آن دورهٔ زمانی آغاز می‌شود.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> و به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاده، گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و پرستندگانِ در آن را اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونیِ هیکل را واگذار و آن را اندازه مگیر، زیرا به امت‌ها داده شده است؛ و ایشان شهرِ مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:‏۱، ۲

The command for John to measure the temple and the worshippers therein represents the opening of the judgment in 1844, for the previous two verses identify John as having experienced the bitterness of the Great Disappointment in 1844, then after he is told that he must repeat the work of proclaiming the message, verse one of chapter eleven identifies that judgment has just begun.

فرمانی که به یوحنا داده شد تا هیکل و پرستندگان درون آن را اندازه‌گیری کند، بیانگر آغاز داوری در سال 1844 است؛ زیرا دو آیهٔ پیشین یوحنا را چنین معرفی می‌کنند که در سال 1844 تلخیِ نومیدیِ عظیم را تجربه کرده است، و سپس، پس از آن‌که به او گفته می‌شود باید کار اعلام پیام را بار دیگر تکرار کند، آیهٔ نخستِ باب یازدهم نشان می‌دهد که داوری درست در همان هنگام آغاز شده است.

> “The time has come when everything is to be shaken that can be shaken, that those things that can not be shaken may remain. Every case is coming in review before God; for he is measuring the temple of God, and the worshipers therein. ‘These things, saith he that holdeth the seven stars in his right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works…. I have somewhat against thee, because thou hast lost thy first love; remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove the candlestick out of his place.’ ‘Repent; or else I will come unto thee quickly, and will fight against thee with the sword of my mouth. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches: To him that overcometh will I give to eat of the hidden manna, and will give him a white stone, and in the stone a new name written, which no man knoweth saving him that receiveth it.’” The 1888 Materials, 1116.

> «زمانی فرا رسیده است که هر آنچه را بتوان به لرزه درآورد، به لرزه درآورده خواهد شد، تا آن چیزهایی که نتوان به لرزه درآورد، باقی بماند. هر پرونده‌ای اکنون در برابر خدا برای رسیدگی مطرح می‌شود؛ زیرا او در حال اندازه‌گیری هیکل خدا و عبادت‌کنندگانِ درون آن است. «این را می‌گوید آن که هفت ستاره را در دست راست خود دارد، آن که در میان هفت شمعدان زرین خرامان است: اعمال تو را می‌دانم.... اما بر تو این را دارم که محبت نخستین خود را ترک کرده‌ای؛ پس به یاد آور از کجا سقوط کرده‌ای، و توبه کن، و اعمال نخستین را به‌جا آور؛ وگرنه به‌زودی نزد تو خواهم آمد و شمعدان را از جای خود برخواهم داشت.» «توبه کن؛ وگرنه به‌زودی نزد تو خواهم آمد و با شمشیر دهان خود با تو خواهم جنگید. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید: به آن که غالب آید، از مَنِّ پنهان خواهم داد که بخورد، و سنگی سفید به او خواهم داد، و بر آن سنگ نامی تازه نوشته شده است که هیچ‌کس آن را نمی‌داند جز آن که آن را دریافت می‌کند.»» The 1888 Materials, 1116.

As John is representing the opening of the investigative judgment in 1844, he is told to leave off the courtyard of the temple, for it is given to the Gentiles who would trample down the holy city for twelve hundred and sixty years. Luke twenty-one identifies that the Gentiles would trample down Jerusalem until the “times” of the Gentiles was fulfilled. John in chapter eleven has just identified that the time of the treading down of Jerusalem by the Gentiles was the history of 538 until 1798. John identifies this period twice in chapter twelve as the wilderness, a period of time that the church fled into to avoid the persecution being brought by the pope.

چنان‌که یوحنا نمایانگر گشایش داوریِ تحقیقی در سال ۱۸۴۴ است، به او گفته می‌شود که صحنِ بیرونیِ معبد را واگذارد، زیرا آن به امّت‌ها داده شده است؛ همانانی که شهرِ مقدّس را به مدت هزار و دویست و شصت سال پایمال خواهند کرد. لوقا ۲۱ مشخص می‌سازد که امّت‌ها اورشلیم را پایمال خواهند کرد تا «زمان‌های» امّت‌ها به کمال برسد. یوحنا در فصل یازدهم به‌تازگی تصریح کرده است که زمانِ پایمال شدنِ اورشلیم به دست امّت‌ها همان تاریخِ ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ بوده است. یوحنا این دوره را در فصل دوازدهم دو بار به‌عنوان بیابان معرفی می‌کند؛ دوره‌ای که کلیسا برای اجتناب از آزار و اذیتی که پاپ برمی‌انگیخت، به آنجا گریخت.

When Moses and Elijah are slain and left in the street to be trodden down for a period of three and a half days, the three previous histories when Jerusalem was trodden down are to be understood as typifying that period of time. In Luke twenty-one the Gentiles would tread down the holy city until the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

هنگامی که موسی و ایلیا کشته می‌شوند و برای مدت سه روز و نیم در خیابان رها می‌گردند تا پایمال شوند، باید سه تاریخ پیشین که در آنها اورشلیم پایمال شد، به‌منزلهٔ نمونه‌ای از آن دورهٔ زمانی فهمیده شوند. در لوقا بیست‌ویک، امت‌ها شهر مقدس را پایمال خواهند کرد تا آنکه «زمان‌های» امت‌ها به کمال برسد.

Thus, Luke identifies more than one time of the Gentiles, but we know the time of the Gentiles being fulfilled was 1798. The first “time of the Gentiles” began in 723 BC when the northern kingdom of Israel was trodden down by Assyria. That treading down began a trampling down by a pagan power and continued until 538 when the papal power carried on the work until 1798. Paganism scattered and trampled down literal Israel and papalism scattered and trampled down spiritual Israel. The “times” of the Gentiles represent the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six that represents two periods of treading down. The first was carried out by paganism as represented by Assyria, then Babylon, then pagan Rome. Then the second desolating power that Miller identified in the sacred framework of prophecy he employed, was papalism which would continue the treading down until 1798. The treading down of both paganism and papalism is the very question that is raised in the heavenly dialogue that produces the answer that is the foundation and central pillar of Adventism.

لہٰذا لوقا غیر اقوام کے ایک سے زیادہ اوقات کی نشان دہی کرتا ہے، لیکن ہم جانتے ہیں کہ غیر اقوام کا وقت 1798 میں پورا ہوا۔ غیر اقوام کا پہلا “وقت” 723 قبل مسیح میں شروع ہوا، جب اسرائیل کی شمالی مملکت اسور کے ہاتھوں پامال کی گئی۔ یہ پامال کیا جانا ایک مشرکانہ قوت کے ذریعے روندنے سے شروع ہوا اور 538 تک جاری رہا، جب پاپائی قوت نے اس کام کو سنبھال لیا اور اسے 1798 تک جاری رکھا۔ مشرکیت نے لفظی اسرائیل کو پراگندہ کیا اور پامال کیا، اور پاپائیت نے روحانی اسرائیل کو پراگندہ کیا اور پامال کیا۔ غیر اقوام کے “اوقات” احبار چھبیس کے دو ہزار پانچ سو بیس برسوں کی نمائندگی کرتے ہیں، جو پامال کیے جانے کے دو ادوار کو ظاہر کرتے ہیں۔ پہلا دور مشرکیت کے ذریعے انجام پایا، جیسا کہ اسور، پھر بابل، پھر مشرکانہ روم سے ظاہر ہوتا ہے۔ پھر دوسری ویران کرنے والی قوت، جسے ملر نے نبوت کے اُس مقدس خاکے میں شناخت کیا جسے وہ استعمال کرتا تھا، پاپائیت تھی، جو 1798 تک پامال کرنے کے عمل کو جاری رکھتی۔ مشرکیت اور پاپائیت دونوں کی یہ پامالی بعینہٖ وہی سوال ہے جو آسمانی مکالمے میں اٹھایا جاتا ہے، اور جس کا جواب وہ بنیاد اور مرکزی ستون ہے جس پر ایڈونٹ ازم قائم ہے۔

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> پس شنیدم که قدیسی سخن می‌گفت، و قدیسِ دیگری به آن قدیسِ گوینده گفت: این رؤیا دربارهٔ قربانی دائمی و عصیانِ ویرانگر، که هم مقدس و هم لشکر را به پایمال شدن می‌سپارد، تا به کی خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:‏۱۳، ۱۴.

The angel Gabriel and other angels led Miller to understand that the “daily” represented paganism and that the “transgression of desolation” represented papalism. Both paganism and papalism would trample down the sanctuary and host. Therefore the “times” of the Gentiles which Luke refers to is the two trampling down periods of twelve hundred and sixty years, that together are the seven times of Leviticus twenty-six.

فرشتهٔ جبرائیل و دیگر فرشتگان، میلر را به این درک رهنمون شدند که «قربانیِ دائمی» نمایانگر بت‌پرستی بود و «تعدّیِ ویرانگر» نمایانگر پاپ‌گرایی. هم بت‌پرستی و هم پاپ‌گرایی، قدس و لشکر را پایمال می‌کردند. بنابراین، «زمان‌های» امت‌ها که لوقا به آن اشاره می‌کند، همان دو دورهٔ پایمال شدن، هر یک به مدت هزار و دویست و شصت سال، است که با هم هفت زمانِ لاویان بیست و شش را تشکیل می‌دهند.

The message of the “oath” of Moses was slain in 1863, along with the messenger Elijah who had presented the message of Moses. Both the message of Moses and the Elijah messenger was resurrected post September 11, 2001. After the message of Moses that was once again proclaimed by Elijah, they were both slain and then left in the street and not buried for twelve hundred and sixty days is a direct connection to the message of the “seven times” that Daniel calls the “oath” of Moses. The movement and the messenger that repeats the Elijah message of Moses as typified by Miller and the Millerites will ultimately stand upon its feet and be resurrected.

پیامِ «سوگند»ِ موسی در سال ۱۸۶۳ کشته شد، همراه با ایلِیای پیام‌آوری که پیامِ موسی را عرضه کرده بود. هم پیامِ موسی و هم پیام‌آورِ الیاس پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ زنده شدند. پس از آن‌که پیامِ موسی بار دیگر به‌وسیلهٔ الیاس اعلام شد، این‌که هر دوی ایشان کشته شدند و سپس به مدت هزار و دویست و شصت روز در کوچه رها شدند و دفن نگردیدند، ارتباطی مستقیم با پیامِ «هفت زمان» دارد که دانیال آن را «سوگند»ِ موسی می‌نامد. آن جنبش و آن پیام‌آوری که پیامِ الیاسیِ موسی را، چنان‌که به‌وسیلهٔ میلر و میلری‌ها نمونه‌وار نشان داده شد، تکرار می‌کند، سرانجام بر پای‌های خود خواهد ایستاد و زنده خواهد شد.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا به ایشان داخل شد، و بر پای‌های خود ایستادند؛ و خوفی عظیم بر آنان که ایشان را می‌دیدند مستولی گردید. و آوازی عظیم از آسمان شنیدند که بدیشان می‌گفت: به اینجا صعود کنید. و در ابری به آسمان بالا رفتند؛ و دشمنانشان ایشان را نگریستند. مکاشفه ۱۱:‏۱۱، ۱۲

We will address this truth in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به این حقیقت خواهیم پرداخت.

Back to Articles