Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Two

کتابِ دانی ایل — نمبر باون

Unveiling the Prophetic Puzzle: Daniel’s Vision and the Rise of Kingdoms

آشکار ساختن معمای نبوی: رؤیای دانیال و ظهور پادشاهی‌ها

Author

Jeff Pippenger

Published

January 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we pointed out that Gabriel provided the conclusion of the “last indignation” in order to confirm the date of 1844, based upon two witnesses. Miller understood the “seven times” of Leviticus twenty-six, that was carried out against the kingdom of Judah, but never reached a point where he saw the purpose and relationship of the judgment of the “seven times,” upon both the northern and southern kingdoms of Israel. Whether he ever recognized the distinction of “the last indignation” in verse nineteen is doubtful, though he no doubt understood in a general sense that the “indignation” was the “seven times.” The light of a first and last indignation was unsealed by Palmoni in 1856, but it was rejected in 1863. Yet Miller’s message of the “seven times” was correct, though limited.

در مقالۀ پیشین اشاره کردیم که جبرائیل فرجامِ «غضبِ آخر» را ارائه کرد تا تاریخ ۱۸۴۴ را بر پایۀ دو شاهد تثبیت نماید. میلر «هفت زمان» مذکور در لاویان بیست‌وشش را، که بر مملکت یهودا اجرا شد، درک کرده بود؛ اما هرگز به نقطه‌ای نرسید که هدف و رابطۀ داوریِ «هفت زمان» را بر هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبیِ اسرائیل ببیند. اینکه آیا او هرگز تمایزِ «غضبِ آخر» را در آیۀ نوزدهم تشخیص داد یا نه، محل تردید است؛ هرچند بی‌گمان به‌طور کلی درک می‌کرد که «غضب» همان «هفت زمان» است. نورِ یک غضبِ نخست و آخر در سال ۱۸۵۶ به‌وسیلۀ پالمونی مُهرگشایی شد، اما در سال ۱۸۶۳ رد گردید. با این همه، پیامِ میلر دربارهٔ «هفت زمان» درست بود، هرچند محدود.

Miller would not have recognized that the little horn of pagan Rome lifted up and exalted paganism, in verse eleven of Daniel eight, for to Miller “take away” was simply to remove in each of its three occurrences in Daniel. Yet his message was still correct, though limited.

میلار تشخیص نمی‌داد که شاخ کوچکِ رومِ بت‌پرست، در آیهٔ یازدهمِ دانیال هشت، بت‌پرستی را برافراشت و exalted، زیرا برای میلار «take away» در هر سه موردِ کاربردش در دانیال، صرفاً به معنای برداشتن بود. با این همه، پیام او، هرچند محدود، همچنان درست بود.

The Millerites did recognize the “sanctuary” in verse eleven was the pagan temple in the city of Rome (the Pantheon), but the Hebrew language was not what their message was based upon. Miller’s message was focused upon prophetic time. The history where their message was unsealed prevented them from seeing the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, but more than that, it prevented them from seeing the papacy as the fifth kingdom of Bible prophecy.

میلری‌ها دریافتند که «مقدس» در آیهٔ یازده همان معبد بت‌پرستانه در شهر روم (پانتئون) بود، اما زبان عبری آن چیزی نبود که پیام ایشان بر آن مبتنی باشد. پیام میلر بر زمان نبوی متمرکز بود. تاریخی که در آن پیام ایشان گشوده شد، آنان را از دیدن ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس بازداشت، و افزون بر آن، آنان را از دیدن پاپیّت به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس نیز بازداشت.

Forced by the history in which they lived they applied the prophecies in agreement with their anticipated soon-coming return of Christ, and they were disappointed, yet their message was correct. When Gabriel provides the interpretation of the two visions in verses fifteen through twenty-seven, Miller’s understanding prevented him from grasping the broader revelation of the kingdoms that was represented in the gender oscillation of the little horn in verses nine through twelve. The Millerites only see Rome as a fourth and final earthly kingdom in Gabriel’s interpretation.

در اثر تاریخی که در آن می‌زیستند، ناگزیر نبوت‌ها را در توافق با انتظارِ بازگشتِ قریب‌الوقوعِ مسیح به‌کار بستند، و نومید شدند؛ بااین‌حال، پیام ایشان درست بود. هنگامی که جبرائیل در آیات پانزده تا بیست‌وهفت تفسیرِ آن دو رؤیا را ارائه می‌کند، فهمِ میلر او را از درکِ مکاشفهٔ گسترده‌ترِ مربوط به پادشاهی‌ها، که در نوسانِ جنسیتیِ شاخِ کوچک در آیات نه تا دوازده بازنمایی شده بود، بازداشت. میلری‌ها در تفسیرِ جبرائیل، روم را تنها به‌عنوان چهارمین و واپسین پادشاهیِ زمینی می‌بینند.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. The ram which thou sawest having two horns are the kings of Media and Persia. And the rough goat is the king of Grecia: and the great horn that is between his eyes is the first king. Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practise, and shall destroy the mighty and the holy people. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand; and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand. And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:15–27.

> اور ایسا ہوا کہ جب میں، یعنی میں دانی ایل، نے یہ رؤیا دیکھی اور اس کا مطلب سمجھنے کی جستجو کی، تو دیکھو، میرے سامنے ایک شخص کی سی صورت کھڑی تھی۔ اور میں نے اُولای کے کناروں کے درمیان سے ایک آدمی کی آواز سنی، جو پکار کر کہنے لگی، اے جبرائیل، اس شخص کو اس رؤیا کا مطلب سمجھا دے۔ پس وہ اُس جگہ کے نزدیک آیا جہاں میں کھڑا تھا؛ اور جب وہ آیا تو میں خوف زدہ ہوا اور اپنے منہ کے بل گر پڑا؛ لیکن اُس نے مجھ سے کہا، اے ابنِ آدم، سمجھ لے، کیونکہ یہ رؤیا آخری وقت کے لیے ہے۔ اور جب وہ مجھ سے باتیں کر رہا تھا، تو میں گہری نیند میں اپنے منہ کے بل زمین کی طرف پڑا تھا؛ مگر اُس نے مجھے چھوا اور مجھے سیدھا کھڑا کر دیا۔ اور اُس نے کہا، دیکھ، میں تجھے بتاتا ہوں کہ غضب کے آخری انجام میں کیا ہو گا؛ کیونکہ مقررہ وقت پر انجام ہو گا۔ وہ مینڈھا جسے تو نے دو سینگوں والا دیکھا، مادی اور فارس کے بادشاہ ہیں۔ اور وہ بال دار بکرا یونان کا بادشاہ ہے؛ اور بڑا سینگ جو اُس کی آنکھوں کے درمیان ہے، پہلا بادشاہ ہے۔ اب جب وہ ٹوٹ گیا، اور اُس کی جگہ چار کھڑے ہوئے، تو اُس قوم میں سے چار سلطنتیں قائم ہوں گی، لیکن اُس کی قدرت کے ساتھ نہیں۔ اور اُن کی سلطنت کے آخری زمانہ میں، جب سرکش اپنی بدی کے پیمانہ کو بھر چکیں گے، ایک سخت چہرہ رکھنے والا اور معمّوں کو سمجھنے والا بادشاہ کھڑا ہو گا۔ اور اُس کی قدرت بڑی ہو گی، لیکن اپنی قدرت سے نہیں؛ اور وہ عجیب طور پر تباہی کرے گا، اور کامیاب ہو گا، اور عمل کرے گا، اور زور آوروں اور مقدس لوگوں کو ہلاک کرے گا۔ اور اپنی چالاکی کے سبب وہ فریب کو بھی اپنے ہاتھ میں فروغ دے گا؛ اور وہ اپنے دل میں اپنے آپ کو بڑا سمجھے گا، اور سلامتی کے ذریعہ بہتوں کو ہلاک کرے گا؛ وہ رئیس الرؤساء کے مقابل بھی کھڑا ہو گا، لیکن بغیر ہاتھ کے توڑا جائے گا۔ اور شام اور صبح کی وہ رؤیا جو بیان کی گئی سچی ہے؛ پس تو اس رؤیا کو بند رکھ، کیونکہ یہ بہت دنوں کے لیے ہے۔ اور میں دانی ایل نڈھال ہو گیا اور چند روز بیمار رہا؛ اس کے بعد میں اُٹھا اور بادشاہ کے کام انجام دیے؛ اور میں اس رؤیا سے حیران تھا، لیکن کوئی اسے نہ سمجھا۔ دانی ایل 8:15–27۔

Though Daniel received the vision of the Ulai River (which is now in the process of fulfillment), in the history of Babylon, the first kingdom is left out of the vision. It had been included as the head of gold, and the lion in chapters two and seven, but the prophetic attribute of Babylon being removed and restored was emphasized in chapter eight. Nebuchadnezzar had typified the deadly wound of the papacy when he was driven from men for “seven times,” thus typifying the symbolic seventy years that the whore of Tyre is forgotten. In Daniel chapter eight, Babylon is forgotten from the kingdoms of Bible prophecy and the vision begins with the Medes and Persians (the ram), which was followed by Greece (the goat).

اگرچه دانیال رؤیای نهر اولای را دریافت کرد (که اکنون در حال تحقق است)، در تاریخ بابل، نخستین پادشاهی از این رؤیا حذف شده است. این پادشاهی پیش‌تر به‌صورت سرِ زرّین و شیر در فصل‌های دوم و هفتم آمده بود، اما در فصل هشتم بر ویژگی نبویِ بابل، یعنی برداشته شدن و اعاده شدن آن، تأکید شده است. نبوکدنصر هنگامی که برای «هفت زمان» از میان مردمان رانده شد، زخمِ مهلکِ پاپیّت را به‌گونه‌ای نمادین مجسم ساخت؛ و بدین‌سان، آن هفتاد سالِ نمادین را نمونه‌وار نشان داد که در طی آن فاحشه صور به فراموشی سپرده می‌شود. در فصل هشتم دانیال، بابل از میان پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدّس به فراموشی سپرده شده است، و رؤیا با مادها و پارس‌ها (قوچ) آغاز می‌شود، و پس از آن یونان (بز نر) می‌آید.

The kingdom of Alexander the Great disintegrated into four kingdoms of lesser power than Alexander, as had also been represented in chapter seven with the leopard which had four wings and four heads. Four represents worldwide as represented by north, east, south and west. In verse eight of chapter eight, four notable ones came up towards the four winds of heaven. In chapter seven Greece’s four wings align with the four winds of chapter eight, and Greece’s four heads align with the four notable ones. The four heads and four notable ones represent the four kingdoms Alexander’s original kingdom disintegrated into, and the four wings and four winds represent the four areas of division. The distinction of the point is important to see, for it represents an argument which the Millerites had against the traditional understanding of the Protestants about the fourth kingdom of Rome.

پادشاهی اسکندر کبیر به چهار پادشاهی تجزیه شد که قدرتشان از اسکندر کمتر بود؛ چنان‌که این امر در باب هفتم نیز با آن پلنگی که چهار بال و چهار سر داشت، به تصویر کشیده شده بود. عدد چهار نمایانگر جهان‌شمولی است، همان‌گونه که با شمال، شرق، جنوب و غرب نشان داده می‌شود. در آیهٔ هشتِ باب هشتم، چهار شاخِ نامدار به سوی چهار باد آسمان برآمدند. در باب هفتم، چهار بالِ یونان با چهار بادِ باب هشتم مطابقت دارد، و چهار سرِ یونان با آن چهار شاخِ نامدار هماهنگ است. آن چهار سر و چهار شاخِ نامدار نمایانگر چهار پادشاهی‌ای هستند که پادشاهی نخستینِ اسکندر به آنها تجزیه شد، و آن چهار بال و چهار باد نمایانگر چهار ناحیهٔ تقسیم‌اند. تمایز این نکته مهم است که دیده شود، زیرا بیانگر استدلالی است که میلری‌ها بر ضد برداشت سنتی پروتستان‌ها دربارهٔ پادشاهی چهارمِ روم داشتند.

On the tables of Habakkuk, represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, there is only one representation which is not illustrating a prophetic application, and it has to do with the distinction between the four heads and notable ones, and the four wings and winds. In an effort to obscure the truth of Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, Satan introduced an argument concerning the true or false meaning of the four heads and notable ones, and the four wings and winds. Satan did so for the book of Daniel clearly identifies that there is one distinct symbol in the book of Daniel that established the vision. Part of the evidence which establishes that symbol is in the four heads and notable ones, and the four wings and winds. The Protestants upheld a satanic view of this argument, and the argument was so significant to Millerite history that they referenced the argument upon the chart. The power which establishes the “chazon” vision in the book of Daniel is identified as the “robbers of thy people,” and the Protestants identified that power as one of a long line of Syrian kings named Antiochus Epiphanes, and Miller identified them as Rome.

بر لوح‌های حبقوق، که در نمودارهای پیشگامانِ 1843 و 1850 نمایان شده‌اند، تنها یک بازنمایی وجود دارد که بیانگرِ کاربردی نبوی نیست، و آن به تمایز میان چهار سر و شاخ‌های نامدار، و چهار بال و بادها مربوط می‌شود. در تلاشی برای پوشاندنِ حقیقتِ روم به‌عنوان پادشاهیِ چهارمِ نبوتِ کتاب‌مقدس، شیطان استدلالی را دربارهٔ معنای درست یا نادرستِ چهار سر و شاخ‌های نامدار، و چهار بال و بادها مطرح ساخت. شیطان چنین کرد، زیرا کتاب دانیال به‌روشنی مشخص می‌سازد که در کتاب دانیال یک نمادِ متمایز وجود دارد که رؤیا را برقرار می‌سازد. بخشی از شواهدی که آن نماد را برقرار می‌سازد، در چهار سر و شاخ‌های نامدار، و چهار بال و بادها نهفته است. پروتستان‌ها دیدگاهی شیطانی را در این استدلال حفظ کردند، و این استدلال برای تاریخ میلریتی چنان مهم بود که آن را بر نمودار مرجع قرار دادند. قدرتی که رؤیای «chazon» را در کتاب دانیال برقرار می‌سازد، به‌عنوان «یاغیان قوم تو» شناسانده شده است، و پروتستان‌ها آن قدرت را یکی از سلسله‌ای طولانی از پادشاهان سوری به نام آنتیوخوس اپیفانس معرفی کردند، و میلر آنان را روم دانست.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> اور ان ایام میں بہت سے لوگ جنوب کے بادشاہ کے خلاف کھڑے ہوں گے؛ اور تیرے لوگوں میں سے زورآور لوگ بھی اپنے آپ کو بلند کریں گے تاکہ رؤیا کو قائم کریں؛ لیکن وہ گر جائیں گے۔ دانی ایل 11:14۔

Antiochus was one of the kings, in a line of kings that descended out of one of the four kingdoms which Alexander’s kingdom had disintegrated into. The little horn of verse nine of Daniel eight, had followed the kingdom of Alexander, and verse nine says that out of one of them, came forth the little horn.

آنتیوخُس یکی از پادشاهان بود، در سلسله‌ای از پادشاهان که از یکی از آن چهار پادشاهی‌ای پدید آمده بودند که پادشاهی اسکندر به آن‌ها تجزیه شده بود. شاخ کوچکِ مذکور در آیهٔ نهمِ دانیال هشت، در پیِ پادشاهی اسکندر ظهور کرد، و آیهٔ نهم می‌گوید که از یکی از آن‌ها، آن شاخ کوچک بیرون آمد.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> و از یکی از آنها شاخکی کوچک بیرون آمد، که بی‌نهایت بزرگ شد، به سوی جنوب و به سوی مشرق و به سوی سرزمینِ دلپسند. دانیال ۸:۹.

The argument of whether Rome establishes the vision, or a weak and fairly insignificant Syrian king establishes the vision, includes the argument of whether the little horn power came out of one of the four horns, or out of one of the four winds. It is not much of an argument, for history and prophecy is clear that Rome was not a descendant of the Greek empire, but that Rome was a new power. If Rome was the fourth kingdom, then the “one of them” of verse nine, must be one of the four winds or wings. If it was Antiochus Epiphanes, it came out of the horn of Syria.

جر و بحث در این‌باره که آیا روم رؤیا را برپا می‌سازد، یا پادشاهی ضعیف و نسبتاً کم‌اهمیت از سوریه رؤیا را برپا می‌سازد، دربرگیرندهٔ این بحث نیز هست که آیا قدرتِ شاخِ کوچک از یکی از چهار شاخ پدید آمد، یا از یکی از چهار باد. این چندان محلّ مناقشه نیست، زیرا تاریخ و نبوت به‌روشنی بیان می‌کنند که روم از نسل امپراتوری یونان نبود، بلکه روم قدرتی جدید بود. اگر روم پادشاهی چهارم بود، پس «یکی از آنها» در آیهٔ نهم باید یکی از چهار باد یا بال باشد. اگر آن آنتیوخوس اپیفانس بود، از شاخِ سوریه بیرون آمد.

The Millerites identified that the power represented as “the robbers of thy people” would stand up against Christ.

میلری‌ها تشخیص دادند که آن قدرتی که با عنوان «غارتگران قوم تو» معرفی شده است، بر ضد مسیح برخواهد خاست.

> And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand; and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand. Daniel 8:25.

> اور اپنی تدبیر کے ذریعے وہ فریب کو اپنے ہاتھ میں کامیاب کرے گا؛ اور اپنے دل میں اپنے آپ کو بڑا سمجھے گا، اور امن کے بہانے بہتوں کو ہلاک کرے گا؛ وہ رئیسوں کے رئیس کے خلاف بھی اٹھ کھڑا ہوگا؛ لیکن وہ بغیر ہاتھ کے توڑا جائے گا۔ دانی ایل 8:25۔

The “Prince of princes” is Christ, and Antiochus Epiphanes lived well before Christ was born, so the Millerites pointed this fact out on the 1843 chart. On the chart they included the date 164, which in reality has no biblical reference, and was simply a notation which identifies the significance of the argument over the fourth kingdom between Miller and the Protestant theologians. Next to the year “164” on the chart they wrote, “Death of Antiochus Epiphanes who of course stood not up against the Prince of princes as he had been dead 164 years before the prince of princes was born.”

«سرورِ سروران» مسیح است، و آنتیوخوس اپیفانس بسیار پیش از تولد مسیح زیست؛ ازاین‌رو میلری‌ها این واقعیت را در نمودار ۱۸۴۳ خاطرنشان کردند. آنان در آن نمودار تاریخ ۱۶۴ را نیز درج کردند؛ تاریخی که در حقیقت هیچ ارجاع کتاب‌مقدسی ندارد و صرفاً یادداشتی بود که اهمیت بحث دربارهٔ پادشاهی چهارم میان میلر و الاهی‌دانان پروتستان را مشخص می‌ساخت. در کنار سال «۱۶۴» بر آن نمودار چنین نوشتند: «مرگ آنتیوخوس اپیفانس که البته در برابر سرورِ سروران برنخاست، زیرا او ۱۶۴ سال پیش از آن‌که سرورِ سروران متولد شود مرده بود.»

Today Adventism teaches that “the robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes, as does apostate Protestantism, in spite of the fact that inspiration recorded that “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” The Millerites knew that the king of fierce countenance was Rome, so they were not shaken by the satanic teaching that undermines the ability to establish the “chazon” vision. The Bible is clear that if there is no vision, the people perish.

امروز ادونتیسم تعلیم می‌دهد که «غارتگران قوم تو» همان آنتیوخوس اِپیفانِس است، چنان‌که پروتستانتیسمِ مرتد نیز چنین می‌آموزد؛ با وجود این حقیقت که الهام ثبت کرده است که «نمودار 1843 به هدایتِ دستِ خداوند ترسیم شد و نباید تغییر داده شود.» میلری‌ها می‌دانستند که پادشاهِ سخت‌چهره روم است؛ از این‌رو از تعلیمِ شیطانی‌ای که تواناییِ استقرارِ رؤیای «چازون» را تضعیف می‌کند، متزلزل نشدند. کتاب‌مقدس به‌روشنی بیان می‌کند که اگر رؤیایی نباشد، قوم هلاک می‌شوند.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> جہاں رؤیا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت کو مانتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

The vision that Solomon identifies in the verse is the “chazon” vision, which in verse thirteen of Daniel eight, is the vision that identifies paganism and papalism trampling down the sanctuary and host. For the Millerites those two desolating powers represented the fourth kingdom of Bible prophecy, and without recognizing the fourth kingdom of Rome (the robbers of thy people), they would not have been able to establish the vision. The “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven, were to stand up against the king of the south, exalt themselves, establish the vision and fall. Rome fulfilled each of those characteristics.

وہ رویا جس کی سلیمان اس آیت میں نشان دہی کرتا ہے، “chazon” کا رویا ہے، جو دانی ایل آٹھ کی تیرھویں آیت میں وہ رویا ہے جو بتاتا ہے کہ شرک اور پاپائیت مقدِس اور لشکر کو پامال کر رہے ہیں۔ ملیریوں کے نزدیک یہ دونوں ویران کرنے والی قوتیں بائبل کی نبوت کی چوتھی سلطنت کی نمائندگی کرتی تھیں، اور روم کی چوتھی سلطنت (تیرے لوگوں کے لٹیرے) کو پہچانے بغیر وہ اس رویا کو قائم نہ کر سکتے تھے۔ دانی ایل گیارہ کی چودھویں آیت میں “تیرے لوگوں کے لٹیرے” کو شاہِ جنوب کے خلاف کھڑا ہونا تھا، اپنے آپ کو بلند کرنا تھا، رویا کو قائم کرنا تھا، اور گر جانا تھا۔ روم نے ان میں سے ہر ایک خصوصیت کو پورا کیا۔

In chapter seven, the fourth kingdom is specifically identified as being “diverse” from the kingdoms before it.

در فصل هفتم، پادشاهی چهارم به‌طور مشخص چنین معرفی می‌شود که از پادشاهی‌های پیش از خود «متفاوت» است.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns…. Then I would know the truth of the fourth beast, which was diverse from all the others, exceeding dreadful, whose teeth were of iron, and his nails of brass; which devoured, brake in pieces, and stamped the residue with his feet; And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:7, 19, 20.

> इसके बाद मैंने रात्रि के दर्शनों में देखा, और देखो, एक चौथा पशु था, जो भयानक, डरावना, और अत्यन्त सामर्थी था; और उसके बड़े लोहे के दाँत थे: वह निगल जाता था, टुकड़े-टुकड़े कर देता था, और शेष को अपने पैरों तले रौंद डालता था: और वह उन सब पशुओं से भिन्न था जो उससे पहले थे; और उसके दस सींग थे…. तब मैं उस चौथे पशु का सत्य जानना चाहता था, जो उन सब से भिन्न था, अत्यन्त भयानक, जिसके दाँत लोहे के, और नाखून पीतल के थे; जो निगल जाता था, टुकड़े-टुकड़े कर देता था, और शेष को अपने पैरों तले रौंद डालता था; और उसके सिर के उन दस सींगों का भी, और उस दूसरे सींग का जो ऊपर उठा, और जिसके सामने तीन गिर पड़े; अर्थात् उस सींग का जिसकी आँखें थीं, और एक ऐसा मुँह था जो बहुत बड़ी-बड़ी बातें बोलता था, और जिसका रूप उसके साथियों से अधिक प्रबल था। दानिय्येल 7:7, 19, 20.

The fourth kingdom of Daniel seven was twice identified as being “diverse” from the kingdoms that preceded it. If the “little horn” of verse nine was simply an extension of the Syrian horn (Antiochus Epiphanes), it would not have been different. The beasts that preceded Rome in chapter seven were the lion, the bear and the leopard, all animals that actually exist in nature, but when it came to the fourth beast with iron teeth and nails of brass, Daniel knew of no beast of nature that represented the dreadful beast that devoured. It was different (diverse). The “little horn” of verse nine, came forth out of one of the areas represented by the four winds and wings, and not out of one of the horns or notable ones.

کنگدومِ چهارمِ دانی‌اِیل فصلِ هفت دو بار به‌عنوانِ کنگدومی که از کنگدوم‌هایی که پیش از آن بودند «متفاوت» است، شناسایی شده است. اگر «شاخِ کوچکِ» آیهٔ نه صرفاً امتدادِ شاخِ سوری می‌بود (انطیوخوس اِپیفانِس)، دیگر متفاوت نمی‌بود. وحوشی که در فصلِ هفت پیش از روم آمده‌اند، شیر، خرس و پلنگ بودند، که همگی جانورانی‌اند که واقعاً در طبیعت وجود دارند؛ اما چون نوبت به وحشِ چهارم با دندان‌های آهنین و ناخن‌های برنجین رسید، دانی‌اِیل هیچ وحشِ طبیعی‌ای را نمی‌شناخت که نمایندهٔ آن وحشِ هولناکی باشد که می‌بلعید. آن متفاوت بود. «شاخِ کوچکِ» آیهٔ نه از یکی از نواحی‌ای بیرون آمد که به‌وسیلهٔ چهار باد و بال‌ها نمود یافته بودند، نه از یکی از شاخ‌ها یا شاخ‌های نامدار.

Daniel chapter eight, states that “in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up.” In the “latter time of their kingdom (Greece, which had disintegrated into four kingdoms), during the time “when the transgressors are come to the full,” a new king would stand up.

باب هشتم دانیال بیان می‌دارد که «در زمان آخر سلطنت ایشان، هنگامی که عاصیان به کمال رسیده باشند، پادشاهی سخت‌چهره و آگاه به معماها برخواهد خاست.» در «زمان آخر سلطنت ایشان» (یونان، که به چهار پادشاهی تجزیه شده بود)، در هنگامی که «عاصیان به کمال رسیده باشند»، پادشاهی جدید برخواهد خاست.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that the fact might be determined whether it would fulfill the purposes of the Watcher and the Holy One. Prophecy has traced the rise and progress of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with the nations of less power, history has repeated itself. Each has had its period of test; each has failed, its glory faded, its power departed.” Prophets and Kings, 535.

> «هر امتی که به صحنهٔ عمل قدم نهاده است، اجازه یافته است جایگاه خود را بر زمین اشغال کند، تا این واقعیت معین گردد که آیا مقاصد ناظر و قدوس را به انجام خواهد رسانید یا نه. نبوت، ظهور و پیشرفت امپراتوری‌های عظیم جهان—بابل، ماد و پارس، یونان، و روم—را ترسیم کرده است. در مورد هر یک از این‌ها، همان‌گونه که دربارهٔ ملت‌های کم‌توان‌تر نیز، تاریخ تکرار شده است. هر یک دورهٔ آزمون خود را داشته است؛ هر یک ناکام مانده، جلالش محو شده، و قدرتش از میان رفته است.» انبیا و پادشاهان، ۵۳۵.

At the end (“latter time”) of the kingdom of Greece, when their cup of probationary time had been filled (“when the transgressors are come to the full”), a “king of fierce countenance” would stand up. That king would understand “dark sentences,” for he would speak a completely different language than the Hebrew of the Jews or the Greek of the previous kingdom, for he would speak Latin. That kingdom had been identified by Moses as the nation that would bring the siege of the years 66 to 70 AD, where among other things the famine was so terrible that the Jews ate their own children to survive.

در پایانِ («زمانِ آخر») پادشاهیِ یونان، هنگامی که جامِ زمانِ آزمایشِ ایشان لبریز شده بود («چون عاصیان به حدّ کمال برسند»)، «پادشاهی با سیمایی سخت» برمی‌خاست. آن پادشاه «معمّاها» را درمی‌یافت، زیرا زبانی به‌کلی متفاوت از عبریِ یهودیان یا یونانیِ پادشاهیِ پیشین سخن می‌گفت، زیرا او به لاتینی سخن می‌گفت. آن پادشاهی را موسی به‌عنوان آن امتی شناسانده بود که محاصرهٔ سال‌های 66 تا 70 میلادی را پدید می‌آورد؛ محاصره‌ای که در آن، از جمله، قحطی چنان هولناک بود که یهودیان برای زنده ماندن، فرزندانِ خود را می‌خوردند.

> Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor show favour to the young: And he shall eat the fruit of thy cattle, and the fruit of thy land, until thou be destroyed: which also shall not leave thee either corn, wine, or oil, or the increase of thy kine, or flocks of thy sheep, until he have destroyed thee. And he shall besiege thee in all thy gates, until thy high and fenced walls come down, wherein thou trustedst, throughout all thy land: and he shall besiege thee in all thy gates throughout all thy land, which the Lord thy God hath given thee. And thou shalt eat the fruit of thine own body, the flesh of thy sons and of thy daughters, which the Lord thy God hath given thee, in the siege, and in the straitness, wherewith thine enemies shall distress thee. Deuteronomy 28:47–53.

> زیرا چون یهوه، خدای خود را، با شادی و خوشدلیِ دل، به سبب فراوانیِ همه‌چیز خدمت ننمودی؛ پس دشمنان خود را که یهوه بر تو خواهد فرستاد، در گرسنگی و تشنگی و برهنگی و نیازمندیِ همه‌چیز خدمت خواهی کرد؛ و او یوغی آهنین بر گردنت خواهد نهاد، تا تو را هلاک سازد. یهوه قومی را از دور، از کرانِ زمین، بر ضدّ تو خواهد آورد، تیزپرواز همچون عقاب؛ قومی که زبانش را نخواهی فهمید؛ قومی سخت‌رو، که نه حرمت پیر را نگاه دارد و نه بر جوان ترحم کند؛ و محصول چارپایانت و حاصل زمینت را خواهد خورد تا هلاک شوی؛ و برایت نه غله و نه شراب و نه روغن و نه افزونیِ گاوانت و نه گله‌های گوسفندانت باقی خواهد گذاشت، تا تو را هلاک سازد. و تو را در همهٔ دروازه‌هایت محاصره خواهد کرد، تا دیوارهای بلند و استوارت که در سراسر سرزمینت بر آنها اعتماد داشتی، فرو ریزد؛ و تو را در همهٔ دروازه‌هایت، در سراسر سرزمینی که یهوه، خدایت، به تو داده است، محاصره خواهد کرد. و در هنگام محاصره و تنگنایی که دشمنانت بر تو وارد خواهند آورد، میوهٔ رحم خویش، یعنی گوشت پسران و دخترانت را که یهوه، خدایت، به تو داده است، خواهی خورد. تثنیه ۲۸:‏۴۷–۵۳.

In Daniel chapter two the fourth kingdom was represented by “iron,” and Moses identified “a nation,” which would put a “yoke of iron,” upon the Jews. The “nation” would “destroy” the Jews, and it would be as swift as an eagle, of which the eagle is the symbol of Rome. It would be a “nation” “whose tongue thou shalt not understand,” for its language would be “dark sentences” to the Jews. It would be a “nation of fierce countenance” as described in Daniel chapter eight as a “king of fierce countenance.” And in the “siege” of Jerusalem the Jews ate their “sons and daughters.”

در باب دوم دانیال، پادشاهی چهارم به‌وسیلهٔ «آهن» نمایانده شده بود، و موسی «امتی» را معین کرد که «یوغی از آهن» بر یهودیان خواهد نهاد. آن «امت» یهودیان را «هلاک» خواهد کرد، و همچون عقابی تیزپرواز خواهد بود، که عقاب نماد روم است. آن «امت» «زبانی را که تو نفهمی» خواهد داشت، زیرا زبانش برای یهودیان «کلماتِ غامض» خواهد بود. آن «امتِ تندخوی» خواهد بود، چنان‌که در باب هشتم دانیال به‌صورت «پادشاهی تندخوی» توصیف شده است. و در «محاصرهٔ» اورشلیم، یهودیان «پسران و دختران» خود را خوردند.

Miller recognized pagan Rome as the power predicted by Moses, and as the fourth “iron” kingdom of Daniel two, and the “nation” who spoke Latin, not Hebrew or Greek. Miller made no distinction between the fourth and fifth kingdom of Bible prophecy, for to him they both were simply Rome. So after pagan Rome stood up in verse twenty-three, he would not see the distinction represented in verse twenty-four. In the vision the little horn had oscillated from masculine to feminine to masculine to feminine in verses nine through twelve, and verse twenty-three identifies the prophetic characteristics of pagan Rome, Gabriel’s interpretation in verse twenty-four changes to feminine Rome. The power in verse twenty-four was to possess “mighty power,” “but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people.”

میلر رومِ بت‌پرست را همان قدرتی تشخیص داد که موسی آن را پیشگویی کرده بود، و نیز همان چهارمین پادشاهیِ «آهنین» در دانیال ۲، و همان «امتی» که به لاتینی سخن می‌گفت، نه به عبری یا یونانی. میلر میان پادشاهی چهارم و پنجمِ نبوت کتاب‌مقدس هیچ تمایزی قائل نشد، زیرا از نظر او هر دوی آن‌ها صرفاً روم بودند. از این‌رو، پس از آن‌که رومِ بت‌پرست در آیهٔ بیست‌وسوم برپا شد، او تمایزی را که در آیهٔ بیست‌وچهارم بازنمایی شده است، نمی‌دید. در رؤیا، شاخ کوچک در آیات نه تا دوازده از مذکر به مؤنث و از مؤنث به مذکر و سپس دوباره به مؤنث نوسان کرده بود، و آیهٔ بیست‌وسوم ویژگی‌های نبویِ رومِ بت‌پرست را مشخص می‌سازد؛ تفسیر جبرئیل در آیهٔ بیست‌وچهارم به رومِ مؤنث تغییر می‌کند. قدرتِ مذکور در آیهٔ بیست‌وچهارم قرار بود دارای «قدرتی عظیم» باشد، «اما نه به قوّت خود؛ و به‌طرزی شگفت هلاک خواهد کرد، و کامیاب شده، عمل خواهد نمود، و زورآوران و قوم مقدّس را هلاک خواهد ساخت.»

Papal Rome was to be given the military power of pagan Rome, and it would destroy God’s people for one thousand two hundred and sixty years, from the year 538 to 1798. It would destroy “wonderfully” for it is the beast the whole world “wonders after,” and it was the power that would “practice and prosper” until the first indignation that had been “determined” to be finished in 1798 was fulfilled.

رومِ پاپی می‌بایست قدرت نظامیِ رومِ مشرک را به خود اختصاص دهد، و قوم خدا را به مدت هزار و دویست و شصت سال، از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، نابود سازد. این قدرت «به‌طرزی شگفت‌انگیز» هلاک می‌کرد، زیرا همان وحشی است که تمامی جهان از پیِ آن «در شگفت می‌رود»، و آن قدرتی بود که «عمل می‌کرد و کامیاب می‌شد» تا آن‌گاه که نخستین غضبی که مقدر شده بود در سال ۱۷۹۸ به پایان برسد، به انجام رسید.

Then in verse twenty-five Gabriel follows the oscillation established in the verses he was interpreting for Daniel, and again addresses pagan Rome, who through a different type of “policy,” brought together its empire, as attested to by all the historians. The “craft” of pagan Rome was to induce nations to join their growing empire, and it used the promise of peace and prosperity to build the empire, unlike the previous empires that were forged simply by military might. Pagan Rome was also to “stand up against the Prince of princes,” as it did when it placed Christ upon the cross of Calvary.

پس در آیهٔ بیست‌وپنج، جبرئیل از نوسانی که در آیاتی که برای دانیال تفسیر می‌کرد برقرار ساخته بود پیروی می‌کند و بار دیگر رومِ بت‌پرست را مخاطب می‌سازد؛ همان که به‌واسطهٔ گونه‌ای دیگر از «سیاست»، امپراتوری خود را پدید آورد، چنان‌که همهٔ مورخان بر آن گواهی می‌دهند. «حیله»ٔ رومِ بت‌پرست این بود که ملت‌ها را برمی‌انگیخت تا به امپراتوریِ رو به گسترشِ آن بپیوندند، و برای بنای امپراتوری، از وعدهٔ صلح و رفاه بهره می‌گرفت؛ برخلاف امپراتوری‌های پیشین که صرفاً به‌وسیلهٔ قدرت نظامی شکل گرفته بودند. رومِ بت‌پرست همچنین می‌بایست «بر ضدِّ رئیسِ رئیسان برخیزد»، چنان‌که چنین کرد هنگامی که مسیح را بر صلیبِ جلجتا نهاد.

Then Gabriel addresses the two visions he was interpreting for Daniel, by identifying that the “mareh” vision of the appearance (the twenty-three hundred days) was true, and that the “chazon” vision of the trampling down of the sanctuary and host by pagan Rome and papal Rome was to be “shut up (sealed), “for many days” (until the time of the end in 1798).

پس جبرائیل به دو رؤیایی که برای دانیال تفسیر می‌کرد می‌پردازد، بدین‌گونه که مشخص می‌سازد رؤیای «mareh» دربارهٔ ظهور (دو هزار و سیصد روز) راست بود، و اینکه رؤیای «chazon» دربارهٔ پایمال شدن قُدس و لشکر به‌وسیلهٔ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی باید «بسته شود (مهر شود)»، «برای روزهای بسیار» (تا زمان آخر در 1798).

Then Daniel was sick for some time, and then returned to work, but he still did not understand the “mareh” vision, which is the vision which Gabriel was commanded to make him understand. For that reason Gabriel would return in chapter nine, to finish his work of making Daniel understand the “mareh” vision.

پس دانیال مدتی بیمار بود، و سپس به کار خود بازگشت، اما هنوز رؤیای «مَرأه» را درک نکرده بود؛ همان رؤیایی که جبرئیل مأمور شده بود آن را برای او قابل فهم سازد. از این‌رو، جبرئیل در فصل نهم بازمی‌گشت تا کار خود را در فهماندن رؤیای «مَرأه» به دانیال به انجام رساند.

In Daniel chapter nine, Daniel had been studying the prophetic Word and came to understand through the writings of Moses and Jeremiah. Jeremiah had identified the captivity he was in would last seventy years.

در باب نهمِ دانیال، دانیال در حال مطالعهٔ کلام نبوی بود و از طریق نوشته‌های موسی و ارمیا به این فهم رسید. ارمیا مشخص کرده بود که اسارتی که او در آن به سر می‌برد، هفتاد سال به طول خواهد انجامید.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> و تمام این سرزمین ویران و مایهٔ حیرت خواهد شد؛ و این قوم‌ها هفتاد سال پادشاه بابل را خدمت خواهند کرد. و واقع خواهد شد که چون هفتاد سال به انجام رسد، من پادشاه بابل و آن قوم را به‌سبب گناهشان، خداوند می‌گوید، و نیز سرزمین کلدانیان را مجازات خواهم کرد و آن را به ویرانی‌های جاودانه مبدّل خواهم ساخت. ارمیا 25:11, 12

According to Moses the captivity in the enemy’s land would correspond to a time that the land would enjoy its sabbaths.

مطابقِ موسیٰ، دشمن کے ملک میں اسیری کا زمانہ اُس مدت کے مطابق ہوگا جس میں زمین اپنے سبتوں سے متمتع ہوگی۔

> And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:32–35.

> اور میں اس سرزمین کو ویران کر دوں گا، اور تمہارے دشمن جو اس میں بسیں گے اس پر حیران رہ جائیں گے۔ اور میں تمہیں قوموں کے درمیان پراگندہ کر دوں گا، اور تمہارے پیچھے تلوار کھینچوں گا؛ اور تمہاری سرزمین ویران ہوگی، اور تمہارے شہر اجاڑ۔ تب وہ سرزمین اپنے سبتوں کا لطف اٹھائے گی، جب تک وہ ویران پڑی رہے اور تم اپنے دشمنوں کی سرزمین میں رہو؛ ہاں، اسی وقت وہ سرزمین آرام پائے گی اور اپنے سبتوں کا لطف اٹھائے گی۔ جب تک وہ ویران پڑی رہے گی، وہ آرام کرتی رہے گی؛ کیونکہ جب تم اس پر بستے تھے تو وہ تمہارے سبتوں میں آرام نہ کر سکی تھی۔ احبار 26:32–35۔

Daniel had understood from God’s prophetic Word, upon two witnesses that His people had been scattered into the enemy’s land, during which time the land would enjoy its sabbaths. He understood what the author of Chronicles understood concerning Jeremiah’s seventy years.

دانیال از کلام نبوی خدا، بر شهادتِ دو شاهد، دریافته بود که قومِ او به سرزمینِ دشمن پراکنده شده‌اند، و در طی آن مدت زمین سَبَت‌های خویش را خواهد گذرانید. او همان را دربارهٔ هفتاد سالِ ارمیا دریافته بود که نویسندهٔ تواریخ دریافته بود.

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.

> እና ከሰይፍም ያመለጡትን ወደ ባቢሎን አፈለሳቸው፤ በዚያም እስከ ፋርስ መንግሥት ንግሥና ድረስ ለእርሱና ለልጆቹ ባሪያዎች ሆኑ፤ ይህም በኤርምያስ አፍ የተነገረው የጌታ ቃል እስኪፈጸም ድረስ ነበር፥ ምድሪቱ ሰንበቶቿን እስክትደሰት ድረስ፤ ምድረ በዳ ሆና ተኝታ ሳለች ሁሉ ሰንበትን ጠበቀች፥ ሰባ ዓመትም እንዲፈጸም። አሁንም በፋርስ ንጉሥ በቂሮስ የመጀመሪያው ዓመት፥ በኤርምያስ አፍ የተነገረው የጌታ ቃል እንዲፈጸም፥ ጌታ የፋርስ ንጉሥ የቂሮስን መንፈስ አስነሣ፤ እርሱም በመንግሥቱ ሁሉ ላይ አዋጅ አወጣ፥ ደግሞም በጽሑፍ እንዲህ ብሎ አሰፈረው፤ የፋርስ ንጉሥ ቂሮስ እንዲህ ይላል፤ የሰማይ አምላክ ጌታ የምድርን መንግሥታት ሁሉ ሰጥቶኛል፤ እርሱም በይሁዳ ያለችውን በኢየሩሳሌም ቤት እንድገነባለት አዞኛል። ከሕዝቡ ሁሉ መካከል ከእናንተ ማን አለ? ጌታ አምላኩ ከእርሱ ጋር ይሁን፥ እርሱም ይውጣ። 2 ዜና መዋዕል 36፥20–23።

Daniel understood that Jeremiah’s seventy years of scattering in the enemy’s land, while the land enjoyed her sabbaths, was based upon the curse of “seven times” in Leviticus twenty-six, and in obedience to that understanding, he fulfilled the commanded remedy given there for those who finally awaken to their scattered condition.

دانیال دریافت که هفتاد سالِ پراکندگیِ ارمیا در سرزمینِ دشمن، در حالی که زمین سَبَّت‌های خود را به‌جا می‌آورد، بر پایهٔ لعنتِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش است؛ و در اطاعت از آن فهم، علاجِ مأمورٌبهی را که در آنجا برای کسانی مقرر شده است که سرانجام به وضعیتِ پراکندگیِ خود بیدار می‌شوند، به انجام رسانید.

> And upon them that are left alive of you I will send a faintness into their hearts in the lands of their enemies; and the sound of a shaken leaf shall chase them; and they shall flee, as fleeing from a sword; and they shall fall when none pursueth. And they shall fall one upon another, as it were before a sword, when none pursueth: and ye shall have no power to stand before your enemies. And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. These are the statutes and judgments and laws, which the Lord made between him and the children of Israel in mount Sinai by the hand of Moses. Leviticus 26:36–46.

> اور تم میں سے جو بچے رہیں گے، اُن پر میں اُن کے دشمنوں کی سرزمینوں میں اُن کے دلوں میں بزدلی ڈال دوں گا؛ اور ہلتے ہوئے پتّے کی آواز بھی اُن کا پیچھا کرے گی؛ اور وہ یوں بھاگیں گے جیسے تلوار سے بھاگتے ہیں؛ اور وہ اُس وقت بھی گر پڑیں گے جب کوئی اُن کا پیچھا نہ کر رہا ہو۔ اور وہ ایک دوسرے پر یوں گریں گے گویا تلوار کے سامنے ہوں، حالانکہ کوئی اُن کا پیچھا نہ کر رہا ہو؛ اور تم میں اپنے دشمنوں کے سامنے کھڑے رہنے کی طاقت نہ ہوگی۔ اور تم قوموں کے درمیان ہلاک ہو جاؤ گے، اور تمہارے دشمنوں کی سرزمین تمہیں نگل جائے گی۔ اور تم میں سے جو باقی رہ جائیں گے وہ اپنے دشمنوں کی سرزمینوں میں اپنی بدکرداری کے سبب گھلتے رہیں گے؛ اور اپنے باپ دادا کی بدکرداریوں کے سبب بھی اُن کے ساتھ گھلتے رہیں گے۔ اگر وہ اپنے گناہ کا، اور اپنے باپ دادا کے گناہ کا، اپنی اُس خیانت سمیت جس کے ساتھ اُنہوں نے میرے خلاف خیانت کی، اقرار کریں، اور یہ بھی کہ وہ میرے خلاف سرکشی سے چلتے رہے؛ اور یہ کہ میں بھی اُن کے خلاف سرکشی سے چلا، اور اُنہیں اُن کے دشمنوں کی سرزمین میں لے آیا؛ اگر اُس وقت اُن کے نامختون دل فروتنی اختیار کریں، اور وہ پھر اپنے گناہ کی سزا کو قبول کریں: تب میں یعقوب کے ساتھ اپنے عہد کو یاد کروں گا، اور اسحاق کے ساتھ اپنے عہد کو بھی، اور ابرہام کے ساتھ اپنے عہد کو بھی یاد کروں گا؛ اور میں اُس سرزمین کو یاد کروں گا۔ اور وہ سرزمین اُن سے خالی چھوڑی جائے گی، اور جب وہ اُن کے بغیر ویران پڑی ہوگی تو اپنے سبتوں کا لطف اٹھائے گی؛ اور وہ اپنے گناہ کی سزا کو قبول کریں گے: اِس لیے کہ، ہاں اِس لیے کہ، اُنہوں نے میرے احکام کو حقیر جانا، اور اُن کی جان کو میرے آئین سے نفرت تھی۔ تو بھی اِس سب کے باوجود، جب وہ اپنے دشمنوں کی سرزمین میں ہوں گے، میں اُنہیں رد نہ کروں گا، نہ اُن سے ایسی نفرت رکھوں گا کہ اُنہیں بالکل نیست و نابود کر ڈالوں، اور اُن کے ساتھ اپنے عہد کو توڑ دوں: کیونکہ میں خداوند اُن کا خدا ہوں۔ لیکن میں اُن کی خاطر اُن کے آباء کے ساتھ کیے ہوئے عہد کو یاد کروں گا، جنہیں میں قوموں کی آنکھوں کے سامنے ملکِ مصر سے نکال لایا، تاکہ میں اُن کا خدا ہوں: میں خداوند ہوں۔ یہ وہ آئین اور احکام اور شریعتیں ہیں، جو خداوند نے کوہِ سینا پر موسیٰ کے وسیلہ سے اپنے اور بنی اسرائیل کے درمیان مقرر کیں۔ احبار 26:36–46۔

Daniel’s prayer in chapter nine, is addressing every element of the counsel for those who find themselves scattered in the enemy’s land. That prayer is to be aligned with his prayer in chapter two, for together they represent the prayer of those in Revelation chapter eleven, that were dead in the streets of that great city of Sodom and Egypt, who find that they also had been scattered. As Daniel concludes his prayer, Gabriel returns to finish the work of explaining the “mareh” vision, just as the Holy Spirit intends to accomplish for the two witnesses of Revelation chapter eleven.

دعای دانیال در فصل نهم، هر یک از عناصرِ رهنمود را برای کسانی مورد خطاب قرار می‌دهد که خود را پراکنده در سرزمین دشمن می‌یابند. آن دعا باید با دعای او در فصل دوم همسو دانسته شود، زیرا آن دو با هم دعای کسانی را در مکاشفه فصل یازدهم نمایندگی می‌کنند که در کوچه‌های آن شهر عظیم، یعنی سدوم و مصر، مرده بودند و درمی‌یابند که آنان نیز پراکنده شده بودند. هنگامی که دانیال دعای خود را به پایان می‌رساند، جبرائیل بازمی‌گردد تا کارِ توضیحِ رؤیای «mareh» را به انجام رساند، چنان‌که روح‌القدس نیز قصد دارد برای دو شاهدِ مکاشفه فصل یازدهم به انجام برساند.

> And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.

> اور جب میں بول رہا تھا، اور دعا کر رہا تھا، اور اپنے گناہ اور اپنی قوم اسرائیل کے گناہ کا اقرار کر رہا تھا، اور اپنے خداوند اپنے خدا کے حضور اپنے خدا کے مقدس پہاڑ کے لیے اپنی منت پیش کر رہا تھا؛ ہاں، جب میں دعا میں بول ہی رہا تھا، تو وہی مرد جبرائیل، جسے میں نے ابتدا کی رؤیا میں دیکھا تھا، تیزی سے اڑتا ہوا آیا اور شام کی قربانی کے وقت مجھے چھو گیا۔ اور اُس نے مجھے سمجھایا، اور مجھ سے کلام کیا، اور کہا، اے دانی ایل، میں اب تجھے حکمت اور فہم بخشنے کے لیے نکلا ہوں۔ دانی ایل 9:20–22۔

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Shortly before the fall of Babylon, when Daniel was meditating on these prophecies and seeking God for an understanding of the times, a series of visions was given him concerning the rise and fall of kingdoms. With the first vision, as recorded in the seventh chapter of the book of Daniel, an interpretation was given; yet not all was made clear to the prophet. ‘My cogitations much troubled me,’ he wrote of his experience at the time, ‘and my countenance changed in me: but I kept the matter in my heart.’ Daniel 7:28.

> «اندکی پیش از سقوط بابل، هنگامی که دانیال در این نبوت‌ها تأمل می‌کرد و برای درک زمان‌ها از خدا طالب فهم بود، سلسله‌ای از رؤیاها دربارهٔ ظهور و سقوط پادشاهی‌ها به او داده شد. با نخستین رؤیا، چنان‌که در فصل هفتم کتاب دانیال ثبت شده است، تفسیری نیز به او داده شد؛ با این همه، همه‌چیز بر نبی آشکار نگردید. او دربارهٔ تجربهٔ خود در آن هنگام نوشت: “اندیشه‌هایم مرا بسیار مضطرب ساخت، و چهره‌ام در من دگرگون شد؛ اما این امر را در دل خود نگاه داشتم.” دانیال 7:28.»

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.

> “از طریق رؤیایی دیگر، نور بیشتری بر رویدادهای آینده افکنده شد؛ و در پایان این رؤیا بود که دانیال شنید «قدّوسی سخن می‌گفت، و قدّوس دیگری به آن قدّوسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا تا به کی خواهد بود؟» دانیال 8:13. پاسخی که داده شد، «تا دو هزار و سیصد شام و صبح؛ آنگاه مقدّس تطهیر خواهد شد» (آیه 14)، او را سرگشته ساخت. او با جدّیت در پی دریافت معنای رؤیا برآمد. او نمی‌توانست نسبت میان اسارت هفتادساله را، چنان‌که به‌واسطه ارمیا پیشگویی شده بود، با دو هزار و سیصد سالی که در رؤیا شنید آن فرستاده آسمانی اعلام می‌کرد که باید پیش از تطهیر مقدّسِ خدا سپری شود، درک کند. فرشته جبرائیل تفسیری جزئی به او داد؛ با این همه، چون نبی این سخنان را شنید که «این رؤیا … برای روزهای بسیار خواهد بود»، از حال رفت. او درباره تجربه خود می‌نویسد: «و من، دانیال، بی‌هوش شدم، و چند روز بیمار بودم؛ و بعد از آن برخاسته، کار پادشاه را به‌جا آوردم؛ و از این رؤیا متحیّر بودم، لیکن احدی آن را درنمی‌یافت.» آیات 26، 27.”

> “Still burdened in behalf of Israel, Daniel studied anew the prophecies of Jeremiah. They were very plain—so plain that he understood by these testimonies recorded in books ‘the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that He would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem.’ Daniel 9:2.

> «دانیال که هنوز به‌خاطر اسرائیل بار سنگینی بر دل داشت، بار دیگر نبوت‌های ارمیا را مطالعه کرد. آن‌ها بسیار روشن بودند—چنان روشن که او از این شهادت‌هایی که در کتاب‌ها ثبت شده بودند، «شمار سال‌ها را دریافت؛ همان سال‌هایی را که کلام خداوند به ارمیا نبی دربارهٔ آن‌ها رسیده بود، مبنی بر اینکه او هفتاد سال ویرانی‌های اورشلیم را به انجام خواهد رسانید.» دانیال ۹:۲»

> “With faith founded on the sure word of prophecy, Daniel pleaded with the Lord for the speedy fulfillment of these promises. He pleaded for the honor of God to be preserved. In his petition he identified himself fully with those who had fallen short of the divine purpose, confessing their sins as his own.” Prophets and Kings, 553, 554.

> «Con una fe fundada en la segura palabra profética, Daniel suplicó al Señor por el pronto cumplimiento de estas promesas. Suplicó que el honor de Dios fuese preservado. En su petición se identificó plenamente con aquellos que no habían alcanzado el propósito divino, confesando sus pecados como si fueran propios.» Profetas y Reyes, 553, 554.

Back to Articles