Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Sixteen

تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل ـ شمارهٔ شانزده

The Second Woe - Part Three

مصیبتِ دوم — حصہ سوم

Author

Jeff Pippenger

Published

June 18, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## Jones' Logic

منطق جونز

Jones’ logic that the first angel of Revelation fourteen cannot be separated from the following two angels is rock-solid. His identification of the structural connection of those three angels with the trumpet angels is absolutely air-tight. His emphasis was no doubt upon the three angels of Revelation fourteen, but the logic for applying them as “inseparable,” is just as valid for all the angels that preceded them.

منطق جونز مبنی بر این‌که فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ چهارده را نمی‌توان از دو فرشتهٔ پس از آن جدا ساخت، استوار و خلل‌ناپذیر است. تشخیص او از پیوند ساختاری آن سه فرشته با فرشتگانِ شیپورها کاملاً بی‌نقص و انکارناپذیر است. بی‌تردید تأکید او بر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده بود، اما منطقی که برای به‌کار بردن آن‌ها به‌عنوان «جدایی‌ناپذیر» ارائه می‌کند، برای همهٔ فرشتگانی که پیش از ایشان آمده بودند نیز به همان اندازه معتبر است.

Because he was focusing upon the three angels of Revelation fourteen, he did not carry out his own logic to its ultimate conclusion. Ultimately the logic he used to connect the fifth, sixth and seventh woe trumpets to the three angels of Revelation fourteen, also included taking the line of the trumpets all the way back to the first of the seven trumpet angels.

از آنجا که او توجه خود را بر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده متمرکز کرده بود، منطقِ خود را تا غایتِ نهاییِ آن دنبال نکرد. در نهایت، منطقی که او برای پیوند دادن شیپورهای وایِ پنجم، ششم و هفتم با سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده به کار برد، مستلزمِ آن نیز بود که خطِ شیپورها را تا نخستینِ هفت فرشتهٔ شیپور به تمامی به عقب بازگرداند.

> And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. … And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:2, 6.

> اور میں نے اُن سات فرشتوں کو دیکھا جو خدا کے حضور کھڑے تھے؛ اور اُنہیں سات نرسنگے دیے گئے۔ … اور وہ سات فرشتے جن کے پاس سات نرسنگے تھے، پھونکنے کے لیے تیار ہوئے۔ مکاشفہ 8:2، 6۔

The series of angels begins with the “seven” trumpet angels, and the line of angels in Revelation begins with the first trumpet all the way through to the third angel’s warning of the mark of the beast. Jones is correct for identifying a distinction from the first four trumpets and the last three woe trumpets, for that “four and three” prophetic structure is also found in the churches and the seals. Established upon three witnesses in the book of Revelation allows those who choose to see that seven as a symbol, also contains four as a symbol and three as a symbol.

سلسلهٔ فرشتگان با فرشتگان «هفت‌گانه» شیپورها آغاز می‌شود، و خطّ فرشتگان در مکاشفه از نخستین شیپور آغاز شده تا هشدارِ فرشتهٔ سوم دربارهٔ نشانِ وحش امتداد می‌یابد. جونز در تشخیصِ تمایزی میان چهار شیپورِ نخست و سه شیپورِ وایِ واپسین درست می‌گوید، زیرا آن ساختارِ نبویِ «چهار و سه» در کلیساها و مُهرها نیز یافت می‌شود. استقرارِ این امر بر سه شاهد در کتاب مکاشفه، به کسانی که برگزیده‌اند ببینند، امکان می‌دهد دریابند که آن هفت، به‌عنوانِ یک نماد، همچنین چهار را به‌عنوانِ نماد و سه را به‌عنوانِ نماد در بر دارد.

## A Divine Connection

یک پیوند الهی

What we have been identifying in the recent past is that the first and second angels of Revelation fourteen are empowered by a time prophecy of Islam of the first and second woes, and that the empowerment of the third angel is accomplished by the fulfillment of the third woe on 9/11. What Jones’ application identifies, (even though he did not make my point) is that every angel from the first trumpet angel of Revelation eight to the third woe trumpet of Revelation eleven is inseparably connected with the three angels of Revelation fourteen. They are symbols within the same prophetic line. They must be recognized as such to understand the various roles that each of the angels represent. So just as the seven churches, seals and trumpets represent seven, and also the symbol of four and three within the overall symbolism of the seven (churches, seals and trumpets); the line of angels from the first of seven trumpet angels all the way through to the third angel must be considered as a whole. This identifies a line of eleven angels.

آنچه در گذشتهٔ نزدیک مشخص کرده‌ایم این است که فرشتهٔ اول و دومِ مکاشفهٔ چهارده، به‌وسیلهٔ یک نبوت زمانیِ مربوط به اسلام، یعنی بلای اول و دوم، قدرت می‌یابند؛ و این‌که تقویتِ فرشتهٔ سوم با تحققِ بلای سوم در 11/9 به انجام می‌رسد. آنچه کاربردِ جونز آشکار می‌سازد، (هرچند او مقصودِ مرا بیان نکرد) این است که هر فرشته، از نخستین فرشتهٔ شیپورِ مکاشفهٔ هشت تا شیپورِ بلای سومِ مکاشفهٔ یازده، به‌گونه‌ای جدایی‌ناپذیر با سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده پیوند دارد. آنان نمادهایی در درونِ همان خط نبوی هستند. برای درکِ نقش‌های گوناگونی که هر یک از فرشتگان نمایندگی می‌کنند، باید آنان را بدین‌سان شناخت. پس همان‌گونه که هفت کلیسا، مُهرها و شیپورها، عددِ هفت را نمایان می‌سازند، و نیز در چارچوبِ نمادپردازیِ کلیِ هفت، نمادِ چهار و سه را نیز بازمی‌نمایانند (کلیساها، مُهرها و شیپورها)، خطِ فرشتگان، از نخستینِ هفت فرشتهٔ شیپور تا فرشتهٔ سوم، باید به‌مثابهٔ یک کل در نظر گرفته شود. این امر خطی از یازده فرشته را مشخص می‌سازد.

The three angels of Revelation fourteen represent the warning message of the Millerites that announced the opening of the judgment and thereafter the warning message of the one hundred and forty-four thousand that is announcing the close of judgment.

سه فرشتهٔ مکاشفهٔ باب چهاردهم، نمایانگرِ پیامِ هشداردهندهٔ میلری‌ها هستند که آغازِ داوری را اعلام کرد، و پس از آن، پیامِ هشداردهندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار که پایانِ داوری را اعلام می‌کند.

The seven trumpets represent powers that God employed providentially to bring judgment upon nations that enforced the worship of the sun.

هفت شیپور نمایانگر قدرت‌هایی هستند که خدا به‌گونه‌ای مشیت‌آمیز به کار گرفت تا داوری را بر ملت‌هایی که پرستش خورشید را تحمیل می‌کردند، فرود آورد.

The first four trumpets identify the progressive demise of Western Rome by the year 476.

چهار شیپور نخست، زوال تدریجی رومِ غربی را تا سال ۴۷۶ مشخص می‌سازند.

The fifth and sixth identify the demise of Eastern Rome from 1449 unto 1453.

پنجم و ششم، زوالِ رومِ شرقی را از ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ مشخص می‌سازند.

The last three trumpets represent Islam of the three woes.

سه شیپورِ آخر نمایانگرِ اسلامِ سه وای است.

The angel in Revelation ten is Christ, who descends to empower the movement in the beginning and He descends again in Revelation eighteen, to empower the movement at the end.

فرشتہ مکاشفہ دس میں مسیح ہے، جو ابتدا میں تحریک کو قوت بخشنے کے لیے نازل ہوتا ہے، اور وہی مکاشفہ اٹھارہ میں دوبارہ نازل ہوتا ہے تاکہ انتہا میں تحریک کو قوت بخشے۔

The seventh trumpet began to sound on October 22, 1844 at the opening of the judgment which is the antitypical Day of Atonement. The trumpet of Jubilee was to be sounded on the Day of Atonement. Two trumpets therefore are sounded at the judgment; the Jubilee trumpet and the seventh trumpet.

شیپور هفتم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، با آغاز داوری که یومِ کفّارهٔ نمادِ اعلی است، نواخته شدن را آغاز کرد. شیپور یوبیل می‌بایست در روزِ کفّاره نواخته شود. بنابراین، در داوری دو شیپور نواخته می‌شود: شیپور یوبیل و شیپور هفتم.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubilee shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. Leviticus 25:9–11.

> سپس در دهمین روز از ماه هفتم، کرناى یوبیل را به صدا درآور؛ در روز کفاره، کرنا را در سراسر سرزمین خود بنوازید. و سال پنجاهم را تقدیس کنید و در تمام آن سرزمین، برای همهٔ ساکنانش آزادی را اعلام نمایید: آن برای شما یوبیل خواهد بود؛ و هر کس به مُلک خویش بازخواهد گشت، و هر کس به خاندان خود بازخواهد گشت. آن سال پنجاهم برای شما یوبیل خواهد بود: در آن نه بکارید، و نه آنچه از خود می‌روید درو کنید، و نه انگورِ تاکِ هرس‌نشدهٔ خود را در آن جمع‌آوری نمایید. لاویان 25:9–11.

The context that identifies the scattering of Israel for “seven times” located in the very next chapter in Leviticus, is set forth in the verses that lead to the instruction of sounding the jubilee trumpet on the Day of Atonement.

سیاقی که پراکندگی اسرائیل را برای «هفت زمان» مشخص می‌سازد و در فصل بعدی لاویان آمده است، در آیاتی بیان شده که به دستور نواختن شیپور یوبیل در روز کفاره می‌انجامد.

> Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Leviticus 25:2–8.

> با بنی‌اسرائیل سخن بگو و به ایشان بگو: چون به زمینی که من به شما می‌دهم درآیید، آن‌گاه زمین باید برای خداوند سَبَّتی نگاه دارد. شش سال مزرعهٔ خود را بکار، و شش سال تاکستان خود را هرس کن، و محصول آن را جمع‌آوری نما؛ اما در سال هفتم، برای زمین سَبَّتِ آرامش خواهد بود، سَبَّتی برای خداوند: نه مزرعهٔ خود را بکار و نه تاکستان خود را هرس کن. آنچه از محصولت خودبه‌خود بروید، درو مکن، و انگورهای تاکِ ناهرس‌شدهٔ خود را جمع مکن، زیرا آن سال، سالِ آرامش برای زمین است. و سَبَّتِ زمین برای شما خوراک خواهد بود: برای تو، و برای غلامت، و برای کنیزت، و برای مزدورت، و برای غریب تو که نزد تو مقیم است؛ و نیز برای چارپایانت، و برای وحوشی که در زمین تو هستند، تمامی حاصل آن خوراک خواهد بود. و برای خود هفت سَبَّتِ سال‌ها را بشمار، هفت بار هفت سال؛ و مدتِ هفت سَبَّتِ سال‌ها برای تو چهل و نه سال خواهد بود. لاویان ۲۵:۲–۸.

When Miller recognized the judgment against Israel for breaking the sabbath rest for the land in chapter twenty-six, he applied the principle that a day represents a year and discovered that a year is three hundred and sixty days, and that seven times three hundred and sixty was twenty-five hundred and twenty years of punishment for breaking the covenant. It was the first prophetic truth he discovered. It’s the foundation of the truths that made up the foundation that Christ laid through the work of Miller. The Jubilee trumpet is an announcement of deliverance and freedom.

جب ملر نے چھبیسویں باب میں اُس فیصلۂ الٰہی کو پہچانا جو اسرائیل پر زمین کے لیے سبت کے آرام کو توڑنے کے سبب آیا تھا، تو اُس نے یہ اصول نافذ کیا کہ ایک دن ایک سال کی نمائندگی کرتا ہے، اور اُس نے دریافت کیا کہ ایک سال تین سو ساٹھ دنوں پر مشتمل ہے، اور یہ کہ سات ضرب تین سو ساٹھ دو ہزار پانچ سو بیس سال بنتے ہیں، جو عہد شکنی کی سزا کے سال تھے۔ یہ پہلی نبوتی سچائی تھی جسے اُس نے دریافت کیا۔ یہی اُن حقائق کی بنیاد ہے جو اُس بنیاد کا حصہ تھے جسے مسیح نے ملر کی خدمت کے وسیلہ سے رکھا۔ یوبیل کا نرسنگا رہائی اور آزادی کا اعلان ہے۔

The seventh trumpet is Islam of the third woe.

شیپور هفتم، اسلامِ سومین وای است.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> بل في أيام صوت الملاك السابع، حين يشرع في التبويق، يتمّ سرّ الله، كما بشّر به عبيده الأنبياء. رؤيا 10:7.

The seventh trumpet of Islam is an external prophetic truth and the Jubilee trumpet is the internal prophetic truth of justification by faith—deliverance from sin, which according to Sister White is the third angel in verity. In the period when the seventh trumpet is sounding, the mystery of Christ in you the hope of glory will be perfected as Christ combines His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand. Those who then receive the seal of God will proclaim a trumpet message of warning represented as the third woe and also the warning of the third angel. The third woe empowers the message of the third angel when the angel who is no less a personage than Jesus Christ descends with a message in His hand.

هفتمین شیپورِ اسلام، حقیقتِ نبویِ بیرونی است، و شیپورِ یوبیل، حقیقتِ نبویِ درونیِ «عادل‌شمردگی به‌واسطهٔ ایمان» است—رهایی از گناه، که بنا بر گفتهٔ خواهر وایت، همان فرشتهٔ سوم «در حقیقت» است. در دوره‌ای که شیپورِ هفتم در حال نواخته شدن است، رازِ «مسیح در شما، امیدِ جلال» به کمال خواهد رسید، آنگاه که مسیح الوهیتِ خویش را با انسانیتِ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن متحد می‌سازد. آنان که در آن زمان مُهرِ خدا را دریافت می‌کنند، پیامی شیپورگونه از هشدار را اعلام خواهند کرد که به‌صورتِ «وایِ سوم» نیز، و همچنین هشدارِ فرشتهٔ سوم، به تصویر کشیده شده است. وایِ سوم، پیامِ فرشتهٔ سوم را توان می‌بخشد، آنگاه که آن فرشته که کسی جز خودِ عیسی مسیح نیست، با پیامی در دستِ خویش فرود می‌آید.

When we identify that it was a time prophecy of the first and second woe that empowered the first angel’s message, and a prophecy of the third woe that empowers the third angel’s message, we are identifying the trumpets as ‘judgments that were brought upon Rome in response to Sunday enforcement.’ Those providential judgments, particularly the last three woe trumpets, align and parallel the warning message of Revelation fourteen’s three angels. Two woes and two angels in the Millerite history and the third woe and the third angel in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning history of the first and second angels, the message of the opening of the judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the first and second woes. In the ending history of the third angel the message announcing the close of judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the third woe.

وقتی تشخیص می‌دهیم که این، نبوتِ زمانیِ وایِ اوّل و دوم بود که پیامِ فرشتهٔ اوّل را توان بخشید، و نبوتی از وایِ سوم است که پیامِ فرشتهٔ سوم را توان می‌بخشد، در واقع شیپورها را به‌عنوان «داوری‌هایی که در پاسخ به تحمیلِ یکشنبه بر روم وارد آمد» شناسایی می‌کنیم. آن داوری‌های مشیّت‌آمیز، به‌ویژه سه شیپورِ واپسینِ وای، با پیامِ هشدارِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده همسو و موازی‌اند. دو وای و دو فرشته در تاریخِ میلری، و وایِ سوم و فرشتهٔ سوم در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار. در تاریخِ آغازینِ فرشتگانِ اوّل و دوم، پیامِ گشایشِ داوری به‌واسطهٔ تحققی از اسلامِ وایِ اوّل و دوم توان یافت. در تاریخِ پایانیِ فرشتهٔ سوم، پیامِ اعلامِ بسته‌شدنِ داوری به‌واسطهٔ تحققی از اسلامِ وایِ سوم توان یافت.

The empowerment at the beginning and ending was represented by the angel of Revelation ten and eighteen, “who was no less a personage than Jesus Christ.” The external message of Islam and the internal message of judgment is the external third woe trumpet and the internal message of judgment is the trumpet of the third angel. The external trumpet of Islam is the prophecy of twenty-five hundred and twenty years and the internal trumpet of the third angel is the twenty-three hundred years. Both arrived and sounded at the opening of the judgment of the dead, and both arrived again at the opening of the judgment of the living.

ابتدا اور انتہا میں عطا ہونے والی قوت کی نمائندگی مکاشفہ دس اور اٹھارہ کے اُس فرشتے نے کی، “جو یسوع مسیح سے کم کسی ہستی کا نہ تھا۔” اسلام کا خارجی پیغام اور عدالت کا داخلی پیغام، خارجی طور پر تیسرے افسوس کے نرسنگے کا پیغام ہے، اور عدالت کا داخلی پیغام تیسرے فرشتے کا نرسنگا ہے۔ اسلام کا خارجی نرسنگا دو ہزار پانچ سو بیس برس کی نبوت ہے، اور تیسرے فرشتے کا داخلی نرسنگا دو ہزار تین سو برس ہیں۔ یہ دونوں مردوں کی عدالت کے آغاز پر پہنچے اور بجے، اور یہ دونوں زندوں کی عدالت کے آغاز پر پھر سے پہنچے۔

The angel of Revelation ten descended on August 11, 1840 in fulfillment of the prophecy of Islam and in so doing, the angel typified the descent of the angel of Revelation eighteen with a fulfillment of a prophecy of Islam. God’s judgment upon the rebellion of the Sunday law in 321, and then again in 538 is represented by the first six trumpets, and His judgment for the soon-coming Sunday law rebellion is represented by the seventh trumpet, which is the third woe and also the third angel. The warning message of the beginning of the judgment on October 22, 1844 and the warning message of the judgment of the living on 9/11 were both empowered by the seventh angel in the sequence that Jones set forth. Six trumpet angels in chapters eight and nine, then in chapter ten the angel descends who is no less a personage than Jesus Christ. He is the seventh in the sequence of angels, who is followed in chapter eleven by the third woe, which is the seventh trumpet that began to sound in 1844, but is the eighth in the series of angels that lead to the ninth, tenth and eleventh angels in Revelation fourteen.

فرشتۂ مکاشفہ دس 11 اگست 1840 کو اسلام کی پیشین گوئی کی تکمیل میں نازل ہوا، اور ایسا کرتے ہوئے اس فرشتے نے مکاشفہ اٹھارہ کے فرشتے کے نزول کی تمثیل پیش کی، جو اسلام کی ایک پیشین گوئی کی تکمیل کے ساتھ ہوگا۔ 321 میں اتوار کے قانون کی بغاوت پر، اور پھر 538 میں دوبارہ، خدا کا عدالتی فیصلہ پہلے چھ نرسنگوں کے ذریعے ظاہر کیا گیا ہے، اور قریب الوقوع اتوار کے قانون کی بغاوت کے لیے اُس کا فیصلہ ساتویں نرسنگے سے ظاہر کیا گیا ہے، جو تیسری ہلاکت بھی ہے اور تیسرا فرشتہ بھی۔ 22 اکتوبر 1844 کو عدالت کے آغاز کا تنبیہی پیغام اور 9/11 کو زندوں کی عدالت کا تنبیہی پیغام، دونوں اُس ترتیب میں ساتویں فرشتے کے وسیلہ سے قوت بخشے گئے تھے جسے جونز نے بیان کیا تھا۔ آٹھویں اور نویں ابواب میں نرسنگوں کے چھ فرشتے ہیں، پھر دسویں باب میں وہ فرشتہ نازل ہوتا ہے جو یسوع مسیح سے کم ہستی نہیں۔ وہ فرشتوں کی اس ترتیب میں ساتواں ہے، جس کے بعد گیارہویں باب میں تیسری ہلاکت آتی ہے، جو ساتواں نرسنگا ہے، جس نے 1844 میں آواز دینا شروع کی، لیکن وہ فرشتوں کے اس سلسلے میں آٹھواں ہے جو مکاشفہ چودہ میں نویں، دسویں اور گیارہویں فرشتوں تک پہنچتا ہے۔

The third angel’s message cannot be isolated from the first and second angels’ messages, but neither can it be separated from the seven trumpets of God’s judgment upon apostasy. The first four trumpets of judgment in chapter eight of Revelation identify the progressive demise of Western Rome after Constantine’s first Sunday law in 321 and began at his division of the empire into east and west in 330.

پیام فرشتهٔ سوم را نمی‌توان از پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم جدا ساخت؛ اما همچنین نمی‌توان آن را از هفت کرناهای داوری خدا بر ارتداد منفک کرد. چهار کرنای نخستِ داوری در باب هشتم مکاشفه، زوال تدریجی رومِ غربی را پس از نخستین قانون یکشنبهٔ قسطنطین در سال ۳۲۱ مشخص می‌سازند، و این روند با تقسیم امپراتوری به شرق و غرب از سوی او در سال ۳۳۰ آغاز شد.

> “When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> «هنگامی که ملت ما، در شوراهای قانون‌گذاری خود، قوانینی وضع کند تا وجدان‌های مردم را در خصوص امتیازات دینی‌شان مقیّد سازد، با الزام به رعایت یکشنبه، و با به‌کارگیری قدرتی ستمگرانه بر ضد کسانی که سَبَتِ روز هفتم را نگاه می‌دارند، شریعت خدا در سرزمین ما، عملاً و به تمام معنا، باطل شمرده خواهد شد؛ و ارتداد ملی در پیِ خود ویرانی ملی را به دنبال خواهد آورد.» Review and Herald، 18 دسامبر 1888.

The principle of national apostasy bringing national ruin was brought upon Constantine’s nation beginning with the first four trumpets that brought Western Rome to a conclusion by 476. Eastern Rome came to its conclusion in 1453, though it had prophetically lost its national sovereignty on July 27, 1449. Unlike Babylon, who was overthrown in one night, Rome, both western and eastern was brought to their endings progressively. The demise of Western Rome under the first four trumpets by 476, represents the demise of the United States under four trumpets, which at one level represents the four generations of the United States that began in 1798 and ends at the Sunday law. Those four generations parallel the four generations of Adventism, which parallel the first four churches of Revelation two, and the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight and the four waves of grasshoppers in the book of Joel.

اصلِ ارتدادِ ملی که ویرانیِ ملی را به بار می‌آورد، بر قومِ قسطنطین از آغازِ چهار شیپورِ نخست جاری شد؛ همان شیپورهایی که رومِ غربی را تا سال ۴۷۶ به پایان رساندند. رومِ شرقی در سال ۱۴۵۳ به پایانِ خود رسید، هرچند از نظرِ نبوی، حاکمیتِ ملیِ خود را در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ از دست داده بود. برخلافِ بابل که در یک شب سرنگون شد، روم، چه غربی و چه شرقی، به‌تدریج به پایانِ خود آورده شد. زوالِ رومِ غربی تحتِ چهار شیپورِ نخست تا سال ۴۷۶، نمودارِ زوالِ ایالاتِ متحده تحتِ چهار شیپور است، که در یک سطح، نمایانگرِ چهار نسلِ ایالاتِ متحده است که در ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و به قانونِ یکشنبه پایان می‌یابد. آن چهار نسل، با چهار نسلِ اَدونتیسم موازی است؛ همان که با چهار کلیسای نخستِ مکاشفه بابِ دو، و با چهار رجاستِ فزایندهٔ حزقیال بابِ هشت، و با چهار موجِ ملخ‌ها در کتابِ یوئیل، به موازات قرار دارد.

> For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Ezekiel 14:21.

> زیرا خداوندگارْ یهوه چنین می‌فرماید: پس چه بسیار بیشتر آنگاه که چهار داوریِ سختِ خود را بر اورشلیم بفرستم، یعنی شمشیر و قحطی و وحشِ مُهلِک و وبا را، تا انسان و حیوان را از آن منقطع سازم! حزقیال ۱۴:۲۱.

The fifth and sixth trumpets brought down Eastern Rome, and eastern Rome in prophetic relation to western Rome, represents the state. Western Rome represents the church. Western Rome also represents the United States, who is conquered first, as was western Rome.

شیپور پنجم و ششم موجب سقوط روم شرقی شدند، و روم شرقی در نسبتِ نبوی با روم غربی، نمایانگر دولت است. روم غربی نمایانگر کلیساست. روم غربی همچنین نمایانگر ایالات متحده است که نخست مغلوب می‌شود، چنان‌که روم غربی نیز چنین شد.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «چون آمریکا، سرزمین آزادی مذهبی، با پاپیّت در تحمیل بر وجدان و واداشتن مردم به تکریمِ سَبَتِ دروغین متحد گردد، مردمانِ هر کشور در سراسر جهان به پیروی از نمونهٔ او سوق داده خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۱۸.

The first four trumpets represent the four generations of American history, and when the United States falls, the glorious land of verse forty-one of Daniel eleven has just fallen, and the next obstacle is Egypt, a symbol of the rest of the nations of the world. The United Nations, who are the ten kings, then agree to give their seventh kingdom to the papacy, for ‘a short space—one hour,’ in Revelation seventeen. This occurs at Herod’s birthday party, when he pledges half his kingdom. At Herod’s birthday party, in that hour the handwriting appears upon the plaster of the walls, and Belshazzar is slain. That hour arrives at the Sunday law and continues until the close of human probation. The seventh kingdom is conquered as typified by the destruction of the walls of Constantinople that came down in 1453. From the Sunday law in the United States, as typified by 1449; unto the fall of Constantinople in 1453 is four symbolic years. The papacy received its deadly wound in 1798.

چهار شیپورِ نخست، نمایانگرِ چهار نسلِ تاریخِ آمریکا هستند، و هنگامی که ایالات متحده سقوط می‌کند، سرزمینِ جلیلِ آیهٔ چهل‌ویکِ دانیال یازده به‌تازگی سقوط کرده است، و مانعِ بعدی مصر است، که نمادی از باقیِ ملت‌های جهان می‌باشد. سپس سازمانِ مللِ متحد، که همان ده پادشاه هستند، موافقت می‌کنند که پادشاهیِ هفتمِ خود را برای «مدتی کوتاه—یک ساعت»، در مکاشفهٔ هفده، به پاپیّت واگذار کنند. این در جشنِ تولدِ هیرودیس رخ می‌دهد، آنگاه که او نیمی از پادشاهیِ خود را وعده می‌دهد. در جشنِ تولدِ هیرودیس، در آن ساعت، نوشته بر گچِ دیوارها ظاهر می‌شود، و بلشصر کشته می‌گردد. آن ساعت با قانونِ یکشنبه فرا می‌رسد و تا پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر ادامه می‌یابد. پادشاهیِ هفتم مغلوب می‌شود، چنان‌که به‌گونه‌ای نمادین در ویرانیِ دیوارهای قسطنطنیه که در سال ۱۴۵۳ فرو ریختند، پیش‌نمایی شده است. از قانونِ یکشنبه در ایالات متحده، چنان‌که در ۱۴۴۹ به‌طور نمادین نشان داده شده است، تا سقوطِ قسطنطنیه در ۱۴۵۳، چهار سالِ نمادین است. پاپیّت در ۱۷۹۸ زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد.

In Daniel eleven verse forty the papacy fell in 1798, at the time of the end. Then the king of the south fell in 1989, at the time of the end. The United States falls in verse forty-one and Egypt falls in verse forty-two and the papacy comes to its second and final fall in verse forty-five.

در دانیال یازده، آیهٔ چهل، پاپیّت در سال ۱۷۹۸، در زمان آخر، سقوط کرد. سپس پادشاه جنوب در سال ۱۹۸۹، در زمان آخر، سقوط کرد. ایالات متحده در آیهٔ چهل‌ویک سقوط می‌کند و مصر در آیهٔ چهل‌ودو سقوط می‌کند، و پاپیّت در آیهٔ چهل‌وپنج به دومین و آخرین سقوط خود می‌رسد.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> «از برآمدن و فرو افتادن ملت‌ها، چنان‌که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه آشکار شده است، باید بیاموزیم که شکوه صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است. بابل، با همه قدرت و عظمتش، که جهان ما هرگز از آن زمان تاکنون مانند آن را ندیده است—قدرت و عظمتی که در نظر مردم آن روزگار بسی استوار و پایدار می‌نمود—چه به‌تمامی از میان رفته است! همچون «گلِ علف»، نابود شده است. یعقوب 1:10. پادشاهی ماد و پارس، و نیز پادشاهی‌های یونان و روم، نیز چنین نابود شدند. و بدین‌سان هر آنچه خدا را بنیاد خود ندارد، از میان می‌رود. تنها آنچه با مقصود او پیوسته است و خصلت او را بیان می‌کند، می‌تواند پایدار بماند. اصول او تنها امور استواری هستند که جهان ما می‌شناسد.» انبیا و پادشاهان، 548.

The fall of the United States (the false prophet) in verse forty-one was typified by 1449, and the fall of Egypt (the dragon) in verse forty-two was typified by 1453 and the papacy (the beast) comes to its end with none to help as typified by 1798. The false prophet and the dragon are brought down by trumpet powers, and the beast is brought down by a dragon power.

سقوط ایالات متحده (نبیِ کاذب) در آیهٔ چهل‌ویک، به‌واسطهٔ ۱۴۴۹ به‌طور نمادین پیش‌نمایی شده بود؛ و سقوط مصر (اژدها) در آیهٔ چهل‌ودو، به‌واسطهٔ ۱۴۵۳ به‌طور نمادین پیش‌نمایی شده بود؛ و پاپیّت (وحش)، چنان‌که در ۱۷۹۸ به‌طور نمادین پیش‌نمایی شده است، به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس برای یاری‌اش نخواهد بود. نبیِ کاذب و اژدها به‌دستِ قدرت‌های شیپور به زیر آورده می‌شوند، و وحش به‌دستِ یک قدرتِ اژدهایی ساقط می‌شود.

The number four is a symbol of the dissolution of a kingdom. Alexander’s kingdom disintegrated into four kingdoms, and Egypt came down in the Red Sea in the fourth generation, and Israel is bowing to the sun in the fourth abomination of Ezekiel eight. The four generations of Protestantism and Republicans in the earth beast began in 1798 and ends at the soon-coming Sunday law for both horns. Ezekiel’s four sore judgments upon Jerusalem illustrate four judgments upon the United States, and those four judgments upon the sixth kingdom of Bible prophecy typify the four years from 1449 unto 1453 when the seventh kingdom of Bible prophecy agrees to give half their kingdom unto the papacy in a church and state relationship that the whore of Tyre reigns over.

عدد چهار نماد فروپاشی یک پادشاهی است. پادشاهی اسکندر به چهار پادشاهی تجزیه شد، و مصر در دریای سرخ در نسل چهارم سقوط کرد، و اسرائیل در چهارمین مکروهِ حزقیال هشت در برابر خورشید تعظیم می‌کند. چهار نسل پروتستانیسم و جمهوری‌خواهان در وحشِ زمین در سال ۱۷۹۸ آغاز شد و برای هر دو شاخ، در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، پایان می‌یابد. چهار داوریِ سختِ حزقیال بر اورشلیم، چهار داوری بر ایالات متحده را به تصویر می‌کشد، و آن چهار داوری بر ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، نمونه‌وارِ چهار سالِ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ است، هنگامی که هفتمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس موافقت می‌کند که نیمی از پادشاهی خود را در یک رابطهٔ کلیسا و دولت که فاحشهٔ صور بر آن حکم می‌راند، به پاپیّت واگذارد.

The four years of 1449 unto 1453 represent the demise of the seventh kingdom at the Sunday law, and they also represent the period of the demise of the eighth kingdom from the Sunday law unto the close of probation. The conquering of Egypt, who is the world and also the dragon that is given to the papacy, is a fractal at the beginning of the period symbolized by the four years of 1449 unto 1453. This identifies the fall of Constantinople at the Sunday law, and then again when Michael stands up. When Michael stands up the four angels are fully released according to inspiration.

چهار سالِ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ نمایانگر زوالِ پادشاهیِ هفتم در زمانِ قانونِ یک‌شنبه است، و همچنین نمایانگر دورهٔ زوالِ پادشاهیِ هشتم از قانونِ یک‌شنبه تا پایانِ مهلتِ فیض می‌باشد. فتحِ مصر، که همان جهان است و نیز اژدهایی است که به پاپیّت داده می‌شود، در آغازِ دوره‌ای که به‌وسیلهٔ چهار سالِ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ نمادپردازی شده است، یک فراکتال است. این امر سقوطِ قسطنطنیه را در زمانِ قانونِ یک‌شنبه، و سپس بارِ دیگر هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، مشخص می‌سازد. هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، بنا بر الهام، آن چهار فرشته به‌طور کامل رها می‌شوند.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> «دیدم که چهار فرشته، چهار باد را نگاه خواهند داشت تا کارِ عیسی در قُدس به پایان رسد، و آنگاه هفت بلای آخر خواهد آمد.» Early Writings, 36.

Four divisions of Alexander’s kingdom, four trumpets upon Western Rome, four winds released on Eastern Rome, four sore judgments upon Jerusalem, four winds released when the papacy comes to its end with none to help. With these prophetic symbols set forth we will consider the second woe in the context of applying it at the soon coming Sunday law.

چهار بخشِ پادشاهیِ اسکندر، چهار شیپور بر رومِ غربی، چهار بادِ رهاشده بر رومِ شرقی، چهار داوریِ سخت بر اورشلیم، چهار بادِ رهاشده هنگامی که پاپیّت به پایانِ خود می‌رسد و هیچ‌کس برای یاریِ آن نیست. با در نظر داشتنِ این نمادهای نبویِ مطرح‌شده، وایِ دوم را در چارچوبِ تطبیقِ آن با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد بررسی خواهیم کرد.

## The Council of Florence

شورای فلورانس

In 1439, at the Council of Florence (also called the Union of Florence), representatives of the Eastern Orthodox Church (led by the Byzantine Emperor John VIII Palaiologos and the Patriarch of Constantinople) signed a formal decree of union with the Roman Catholic Church. They agreed to identify the Pope of Rome as the head (supreme authority) of the entire Church.

در سال ۱۴۳۹، در شورای فلورانس (که «اتحاد فلورانس» نیز نامیده می‌شود)، نمایندگان کلیسای ارتدوکس شرقی (به رهبری امپراتور بیزانسی، ژان هشتم پالایولوگوس، و پاتریارک قسطنطنیه) فرمانی رسمی برای اتحاد با کلیسای کاتولیک رومی را امضا کردند. آنان موافقت کردند که پاپ روم را به‌عنوان رئیس (مرجع عالی) تمام کلیسا به رسمیت بشناسند.

> For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Ephesians 5:23.

> زیرا شوهر سرِ زن است، چنان‌که مسیح نیز سرِ کلیساست؛ و او نجات‌دهندهٔ بدن است. افسسیان ۵:۲۳.

## The Nicene Creed

عقیدهٔ نیقیه

The Emperor and Patriarch accepted the “Filioque clause” in the Nicene Creed, which was an addition to the Nicene Creed, claiming that the Holy Spirit proceeds from the Father and the Son. The Nicene Creed is one of the most important and widely used statements within the history of the Catholic faith. The Nicene Creed is a formal summary of core Catholic beliefs. It was originally written to defend the truth about who Jesus Christ is. In 325, a major controversy arose because a priest named Arius taught that Jesus was created by God the Father and was not fully God.

شہنشاہ اور پیٹریارک نے نائقیہ کے عقیدہ نامہ میں “فِلیوکوئے شق” کو قبول کر لیا، جو نائقیہ کے عقیدہ نامہ میں ایک اضافہ تھا، اور جس میں یہ دعویٰ کیا گیا تھا کہ روح القدس باپ اور بیٹے دونوں سے صادر ہوتا ہے۔ نائقیہ کا عقیدہ نامہ کاتھولک ایمان کی تاریخ میں نہایت اہم اور کثرت سے استعمال ہونے والے بیانات میں سے ایک ہے۔ نائقیہ کا عقیدہ نامہ کاتھولک عقائدِ اساسیہ کا ایک رسمی خلاصہ ہے۔ اسے ابتدا میں اس حقیقت کے دفاع کے لیے تحریر کیا گیا تھا کہ یسوع مسیح کون ہے۔ 325ء میں ایک بڑا تنازعہ کھڑا ہوا، کیونکہ آریوس نامی ایک پادری یہ تعلیم دیتا تھا کہ یسوع خدا باپ کی مخلوق ہے اور کامل طور پر خدا نہیں ہے۔

Emperor Constantine called the First Council of Nicaea to settle the issue. The council strongly affirmed that Jesus is fully God, “of the same substance” as the Father. The Creed was later expanded at the Council of Constantinople in 381. It is to be noted at this point; that the Nicene Creed was established in the history of Constantine the first, and it would be an issue for the last Constantine, who was Constantine the eleventh, who was the last Emperor of the eastern Byzantine Empire. Constantine the Great, who was the first is repeatedly set forth as a subject in Bible prophecy. He is the ruler at the beginning of the empire of the east and therefore typifies the ruler at the ending of the empire of the east. The fact that the Nicene Creed is an element of both the beginning and ending histories must be noted by a student of prophecy, if they understand the principle of alpha and omega.

امپراتور کنستانتین نخستین شورای نیقیه را برای حل‌وفصل این مسئله فراخواند. شورا با قاطعیت تأیید کرد که عیسی کاملاً خداست، «هم‌جوهر» با پدر. این اعتقادنامه بعدها در شورای قسطنطنیه در سال ۳۸۱ گسترش یافت. در اینجا باید توجه داشت که اعتقادنامهٔ نیقیه در تاریخ کنستانتینِ اول تثبیت شد، و همین امر برای آخرین کنستانتین نیز به موضوعی مهم بدل می‌گشت؛ یعنی کنستانتین یازدهم، که واپسین امپراتور امپراتوری بیزانسیِ شرقی بود. کنستانتین کبیر، که نخستین بود، مکرراً به‌عنوان موضوعی در نبوت کتاب‌مقدسی مطرح می‌شود. او فرمانروا در آغاز امپراتوری شرق است و ازاین‌رو نمونه‌ای از فرمانروای پایانِ امپراتوری شرق به‌شمار می‌آید. این واقعیت که اعتقادنامهٔ نیقیه عنصری از هر دو تاریخِ آغاز و پایان است، باید از سوی دانشجوی نبوت مورد توجه قرار گیرد، اگر اصل آلفا و امگا را درک می‌کند.

In 381, the Nicene Creed was updated with the doctrine of Purgatory, the doctrine of the Eucharist, with the acceptance of the use of unleavened bread for the Eucharist, which was a Latin practice. The Creed of 381 also accepted the Catholic understanding of original sin and the afterlife. It ended with this key line: “We also define that the holy apostolic see and the Roman Pontiff holds the primacy over the whole world and is the true vicar of Christ.”

در سال ۳۸۱، اعتقادنامهٔ نیقیه با آموزهٔ برزخ، آموزهٔ عشای ربانی، و با پذیرشِ کاربردِ نانِ فطیر برای عشای ربانی، که رسمی لاتینی بود، به‌روزرسانی شد. اعتقادنامهٔ ۳۸۱ همچنین فهمِ کاتولیکی از گناهِ نخستین و حیاتِ پس از مرگ را پذیرفت. این اعتقادنامه با این عبارتِ کلیدی پایان می‌یافت: «ما همچنین تعریف می‌کنیم که کرسیِ مقدسِ رسولی و پاپِ رومی بر تمامی جهان دارای مقامِ نخستینی است و نایبِ حقیقیِ مسیح است.»

At the Council of Florence another updated version was signed on July 6, 1439, 14 years before Constantinople fell to the Ottoman Turks in 1453. The union was signed under heavy political pressure. The Byzantine Empire was desperate for military help from the West against the advancing Ottomans. When the Greek delegates returned home, the agreement was strongly rejected by the majority of the clergy, monks, and ordinary people in the East. Most of the bishops who signed it later withdrew their support. The union was never fully implemented and was formally repudiated by the Eastern Orthodox Church in the following years. By the time Constantinople fell in 1453, the union had already effectively collapsed. It is often described by historians as a political union that failed due to deep theological, cultural, and popular resistance.

در شورای فلورانس، نسخهٔ به‌روزشدهٔ دیگری در ۶ ژوئیهٔ ۱۴۳۹، یعنی ۱۴ سال پیش از آن‌که قسطنطنیه در ۱۴۵۳ به دست ترکان عثمانی سقوط کند، امضا شد. این اتحاد تحت فشار شدید سیاسی به امضا رسید. امپراتوری بیزانس از غرب، در برابر عثمانیانِ در حال پیشروی، به‌گونه‌ای نومیدانه خواهان یاری نظامی بود. هنگامی که نمایندگان یونانی به سرزمین خود بازگشتند، این توافق با مخالفت شدید اکثریت روحانیان، راهبان و مردم عادی در مشرق روبه‌رو شد. بیشتر اسقفانی که آن را امضا کرده بودند، بعداً حمایت خود را پس گرفتند. این اتحاد هرگز به‌طور کامل اجرا نشد و در سال‌های بعد، از سوی کلیسای ارتدوکس شرقی رسماً مردود اعلام گردید. تا زمانی که قسطنطنیه در ۱۴۵۳ سقوط کرد، این اتحاد عملاً از پیش فروپاشیده بود. تاریخ‌نگاران غالباً آن را اتحادی سیاسی توصیف می‌کنند که به سبب مقاومت عمیق الهیاتی، فرهنگی و مردمی ناکام ماند.

At the First Council of Nicaea of 325 the Nicene Creed was adopted. It is marked five years before the year 330, when the 360 years of Daniel eleven, verse twenty-four, represented as a “time” concluded.

در نخستین شورای نیقیه در سال ۳۲۵، اعتقادنامهٔ نیقیه پذیرفته شد. این رویداد پنج سال پیش از سال ۳۳۰ مشخص شده است؛ سالی که در آن ۳۶۰ سالِ دانیال ۱۱:۲۴، که به‌صورت یک «زمان» بازنمایی شده است، به پایان رسید.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> او به‌گونه‌ای مسالمت‌آمیز، حتی به حاصل‌خیزترین نواحیِ ولایت، داخل خواهد شد؛ و آنچه را نه پدرانش کرده‌اند و نه پدرانِ پدرانش، او به‌جا خواهد آورد؛ و غنیمت و تاراج و اموال را در میان ایشان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، او تا مدتی تدابیرِ خویش را بر ضدِ دژهای مستحکم طرح خواهد کرد. دانیال ۱۱:۲۴

The year 31 BC and 330 both mark the “time appointed” of verses twenty-seven and twenty-nine of Daniel eleven.

سال‌های ۳۱ پیش از میلاد و ۳۳۰ هر دو «وقتِ معیّن» مذکور در آیات بیست‌وهفت و بیست‌ونُه از دانیال یازدهم را نشان می‌دهند.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. … At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27, 29.

> اور اِن دونوں بادشاہوں کے دل بدی کرنے پر لگے ہوں گے، اور وہ ایک ہی دسترخوان پر جھوٹ بولیں گے؛ لیکن یہ کامیاب نہ ہوگا، کیونکہ انجام ابھی مقررہ وقت ہی پر ہوگا۔ … مقررہ وقت پر وہ پھر لوٹے گا اور جنوب کی طرف آئے گا؛ لیکن یہ نہ پہلے کی مانند ہوگا نہ بعد کے۔ دانی ایل 11:27، 29۔

The beginning (330) and ending (1449–1453) of the prophetic line of eastern Rome is represented by the first and last emperor Constantine. The alpha and omega of the prophetic line of eastern Rome, called the Byzantine Empire is connected to the ending of the three hundred and sixty-years Imperial Rome ruled supremely from the battle of Actium in 31 BC unto the year 330, and then onward to 1453. Before the battle of Actium in 31 BC Mark Antony and Augustus Ceasar spoke lies at one table that did not prosper. Before the year 330, in 325 the Nicene Creed was adopted. Before the year 1453 the updated version of the very same Nicene Creed was adopted. Before 31 BC two political figures told lies at one table. In 325 the spiritual lies were told at one table. Those two witnesses identify the political and spiritual lies that were adopted in 1439 at the Council of Florence. That updated Nicene Creed was called the Decree of Union.

آغاز (330) و پایان (1453-1449) خط نبویِ روم شرقی، به‌وسیلهٔ نخستین و آخرین امپراتورِ کنستانتین نمایانده شده است. آلفا و اُمگای خط نبویِ روم شرقی، که امپراتوری بیزانس نامیده می‌شود، با پایانِ سیصد و شصت سالِ رومِ امپراتوری پیوند دارد؛ رومی که از نبرد آکتیوم در 31 ق.م. تا سال 330 به‌طور برتر فرمان راند، و سپس تا 1453 امتداد یافت. پیش از نبرد آکتیوم در 31 ق.م.، مارک آنتونی و آگوستوس سزار بر سر یک میز سخنان دروغ گفتند که به کامیابی نینجامید. پیش از سال 330، در 325، اعتقادنامهٔ نیقیه پذیرفته شد. پیش از سال 1453، نسخهٔ به‌روزشدهٔ همان اعتقادنامهٔ نیقیه پذیرفته شد. پیش از 31 ق.م.، دو شخصیت سیاسی بر سر یک میز دروغ گفتند. در 325، دروغ‌های روحانی بر سر یک میز گفته شد. آن دو شاهد، دروغ‌های سیاسی و روحانی را که در 1439 در شورای فلورانس پذیرفته شدند، شناسایی می‌کنند. آن اعتقادنامهٔ به‌روزشدهٔ نیقیه «فرمان اتحاد» نامیده شد.

The first waymark of lies at one table came before 31 BC, and was between two political factions of pagan Rome. The time appointed for those lies was 31 BC, and it consisted of Augustus, a symbol of Rome against a confederacy of a man and woman representing Egypt. The second set of lies was 325, and the time appointed was 330. The third set of lies was in 1439, and the time appointed was 1449–1453. Those at the table in 1439 represented western and eastern Rome, with eastern Rome seeking a political goal, by agreeing to a religious argument. 31 BC, followed by 330 and then 1453 represent a triple application of the line of Rome.

نخستین نشانهٔ راهِ «دروغ‌ها بر یک سفره» پیش از 31 BC پدید آمد، و میان دو جناح سیاسیِ رومِ بت‌پرست بود. زمانِ معیّنِ آن دروغ‌ها 31 BC بود، و از آگوستوس، به‌عنوان نمادی از روم، در برابر اتحادیه‌ای از یک مرد و یک زن که نمایندهٔ مصر بودند، تشکیل می‌شد. دومین مجموعهٔ دروغ‌ها در 325 بود، و زمانِ معیّن 330 بود. سومین مجموعهٔ دروغ‌ها در 1439 بود، و زمانِ معیّن 1449–1453. آنان که در 1439 بر آن سفره بودند، نمایندهٔ رومِ غربی و شرقی بودند، و رومِ شرقی با موافقت با یک استدلال دینی، در پیِ هدفی سیاسی بود. 31 BC، و پس از آن 330 و سپس 1453، بیانگرِ کاربردی سه‌گانه از خطِ روم هستند.

The political threat of the alliance of Marc Antony and Cleopatra, typified the spiritual threat of the heresy of Arianism in 325, which in turn typified the political and religious threat of the Islamic Turks in 1439.

تهدید سیاسیِ اتحادِ مارک آنتونی و کلئوپاترا، نمونه‌ای از تهدید روحانیِ بدعتِ آریانیسم در سال ۳۲۵ بود، که آن نیز به نوبهٔ خود نمونه‌ای از تهدید سیاسی و دینیِ ترکانِ اسلامی در سال ۱۴۳۹ بود.

The doctrines of the Nicene Creed are lies and there is no truth in them. The document signed on July 6, 1439, at the Council of Florence was called the Decree of Union and represented the same lies and more. When the delegates returned to Constantinople in 1439, they were met with anger and accusations of betrayal. The saying went around: “Better the Turkish turban than the Pope’s mitre.”

عقایدِ قانونِ نیقیہ دروغ ہیں اور ان میں کوئی سچائی نہیں۔ ۶ جولائی ۱۴۳۹ء کو کونسلِ فلورنس میں جس دستاویز پر دستخط ہوئے، اسے فرمانِ اتحاد کہا گیا، اور وہ انہی دروغوں بلکہ اس سے بھی زیادہ کی نمائندگی کرتی تھی۔ جب ۱۴۳۹ء میں وفد واپس قسطنطنیہ پہنچے تو ان کا استقبال غصے اور غداری کے الزامات کے ساتھ ہوا۔ یہ قول عام ہو گیا: ’’پوپ کے تاجِ اسقفی سے بہتر ترکوں کی پگڑی۔‘‘

The union was signed mainly because the Byzantine Emperor desperately needed Western military help against the Ottomans. Once it became clear that very little (or no) military aid was coming, support for the union evaporated. In 1450–1451, several Eastern synods rejected the union, and after Constantinople fell in 1453, the union was completely abandoned. The ultimate outcome of the Decree of Union of Florence is considered by the Eastern Orthodox Church as a failed and rejected council. It is not recognized as valid. The Roman Catholic Church, however, still considers it a valid ecumenical council.

اتحاد عمدتاً از آن رو امضا شد که امپراتور بیزانس به‌شدت نیازمند یاری نظامی غرب در برابر عثمانیان بود. هنگامی که آشکار شد کمک نظامی بسیار اندکی ــ یا هیچ‌گونه کمکی ــ در راه نیست، حمایت از اتحاد از میان رفت. در سال‌های ۱۴۵۰–۱۴۵۱، چندین شورای محلی شرقی این اتحاد را رد کردند، و پس از سقوط قسطنطنیه در ۱۴۵۳، اتحاد به‌کلی رها شد. نتیجه نهایی فرمان اتحاد فلورانس از سوی کلیسای ارتدکس شرقی، شورایی نافرجام و مردود دانسته می‌شود. این شورا به‌عنوان شورایی معتبر به رسمیت شناخته نمی‌شود. با این همه، کلیسای کاتولیک رومی همچنان آن را شورایی جهان‌شمول و معتبر می‌داند.

We are setting the logic to understand how the prophetic characteristics of the second woe are repeated in the history of the third woe. The one-hundred-and-fifty-year prophecy of the first woe began on July 27, 1299 and ended on July 27, 1449.

ما در حال بنیان نهادن منطقی هستیم تا دریابیم چگونه ویژگی‌های نبویِ وایِ دوم در تاریخِ وایِ سوم تکرار می‌شوند. نبوتِ صد و پنجاه‌سالهٔ وایِ اول در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ آغاز شد و در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ به پایان رسید.

## 1449

۱۴۴۹

Constantine XI Palaiologos was born in 1404 and reigned from January, 1449 unto May 29, 1453. He was the final emperor of the Eastern Roman (Byzantine) Empire, which had lasted over 1,100 years. He bravely led the defense of Constantinople during the Ottoman siege in 1453 with only about 7,000 to 8,000 defenders against Mehmed II’s army of 80,000 plus. He died fighting on the city walls on May 29, 1453 when Constantinople finally fell. His body was never conclusively identified. His death marked the end of the Roman Empire (the last direct continuation of the empire founded by Augustus in 27 BC).

قسطنطین یازدهم پالایولوگوس در سال ۱۴۰۴ زاده شد و از ژانویهٔ ۱۴۴۹ تا ۲۹ مهٔ ۱۴۵۳ سلطنت کرد. او واپسین امپراتور امپراتوری روم شرقی (بیزانس) بود؛ امپراتوری‌ای که بیش از ۱۱۰۰ سال دوام آورده بود. او در جریان محاصرهٔ عثمانیِ قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳، با تنها حدود ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ مدافع، در برابر سپاه ۸۰۰۰۰ نفری و بیشترِ محمد دوم، دلیرانه رهبری دفاع از شهر را بر عهده داشت. او در ۲۹ مهٔ ۱۴۵۳، هنگامی که قسطنطنیه سرانجام سقوط کرد، در حال جنگیدن بر فراز دیوارهای شهر جان باخت. پیکرش هرگز به‌گونه‌ای قطعی شناسایی نشد. مرگ او پایان امپراتوری روم را رقم زد (آخرین تداوم مستقیمِ امپراتوری‌ای که آگوستوس در سال ۲۷ پیش از میلاد بنیان نهاده بود).

He is remembered in Greek history and Orthodox tradition as a heroic figure — often called “the Marble Emperor” in legend (the belief that he will one day return to save Constantinople).

او در تاریخ یونان و سنت ارتدوکس به‌عنوان شخصیتی قهرمانانه به یاد سپرده شده است — و در افسانه‌ها غالباً «امپراتور مرمری» خوانده می‌شود (بر پایهٔ این باور که روزی بازخواهد گشت تا قسطنطنیه را نجات دهد).

John VIII Palaiologos (1392–1448) was the second-to-last Byzantine Emperor who reigned from 1425–1448. He was the eldest son of Emperor Manuel II Palaiologos and the older brother of Constantine XI. John VIII spent most of his reign desperately trying to save the dying Byzantine Empire from the Ottomans. In 1439, he personally traveled to Italy and presided over the Council of Florence, where he and the Eastern Orthodox delegation temporarily agreed to reunite with the Roman Catholic Church and accept the Pope as head of the Church. Constantine the Great had also presided over the Council of Nicaea. John VIII hoped this union with the papacy would bring Western military help against the Turks, but the union was deeply unpopular back in Constantinople and ultimately failed. John VIII died in 1448 (of natural causes), just five years before Constantinople fell in 1453. His brother Constantine XI then became emperor and died defending the city.

ژان هشتم پالایولوگوس (۱۳۹۲–۱۴۴۸) امپراتورِ ماقبلِ آخرِ بیزانس بود که از ۱۴۲۵ تا ۱۴۴۸ سلطنت کرد. او پسر ارشدِ امپراتور مانوئل دوم پالایولوگوس و برادر بزرگ‌ترِ کنستانتین یازدهم بود. ژان هشتم بخش اعظم دوران سلطنت خود را در تلاشی نومیدانه برای نجاتِ امپراتوری رو به زوالِ بیزانس از عثمانیان گذراند. در سال ۱۴۳۹، او شخصاً به ایتالیا سفر کرد و بر شورای فلورانس ریاست نمود؛ جایی که او و هیئت ارتدوکس شرقی موقتاً با اتحادِ دوباره با کلیسای کاتولیک رومی و پذیرشِ پاپ به‌عنوان رئیس کلیسا موافقت کردند. کنستانتین کبیر نیز بر شورای نیقیه ریاست کرده بود. ژان هشتم امیدوار بود که این اتحاد با دستگاه پاپی، کمک نظامیِ غرب را بر ضد ترکان به همراه آورد، اما این اتحاد در قسطنطنیه سخت نامحبوب بود و سرانجام شکست خورد. ژان هشتم در سال ۱۴۴۸ (به مرگ طبیعی) درگذشت، تنها پنج سال پیش از آنکه قسطنطنیه در ۱۴۵۳ سقوط کند. سپس برادرش کنستانتین یازدهم امپراتور شد و در حال دفاع از شهر جان باخت.

When John VIII died in 1448, his brother Constantine XI was chosen as successor. By 1448 the Byzantine Empire was a tiny vassal state, and the Ottomans had significant influence over who sat on the throne in Constantinople. On July 27, 1449, a very significant political event occurred in the final years of the Byzantine Empire. The Byzantine Emperor John VIII Palaiologos had died earlier in 1448. His brother, Constantine XI Palaiologos (the last emperor), was proclaimed emperor in Constantinople. However, before Constantine XI officially ascended the throne, he sent ambassadors to the Ottoman Sultan (Murad II) and requested permission to reign. The Sultan granted that permission, and only then was Constantine XI formally crowned and recognized as emperor. This act was seen as the voluntary surrender of Byzantine independence. For the first time, a Byzantine emperor openly acknowledged that he ruled only by permission of the Ottoman Turks. Just four years later, in 1453, Constantinople fell to the Ottomans.

جب 1448 میں یوحنا ہشتم کا انتقال ہوا تو اس کے بھائی قسطنطین یازدہم کو جانشین منتخب کیا گیا۔ 1448 تک بازنطینی سلطنت ایک نہایت چھوٹی باج گزار ریاست بن چکی تھی، اور قسطنطنیہ کے تخت پر کون بیٹھے گا، اس امر میں عثمانیوں کا خاصا اثر و رسوخ تھا۔ 27 جولائی 1449 کو بازنطینی سلطنت کے آخری برسوں میں ایک نہایت اہم سیاسی واقعہ پیش آیا۔ بازنطینی شہنشاہ یوحنا ہشتم پالائیولوگوس 1448 میں اس سے پہلے وفات پا چکا تھا۔ اس کے بھائی، قسطنطین یازدہم پالائیولوگوس (آخری شہنشاہ)، کو قسطنطنیہ میں شہنشاہ قرار دیا گیا۔ تاہم، اس سے پہلے کہ قسطنطین یازدہم باضابطہ طور پر تخت نشین ہوتا، اس نے عثمانی سلطان (مراد ثانی) کے پاس سفیر بھیجے اور حکومت کرنے کی اجازت طلب کی۔ سلطان نے وہ اجازت عطا کی، اور صرف اس کے بعد ہی قسطنطین یازدہم کو باقاعدہ تاج پہنایا گیا اور شہنشاہ کی حیثیت سے تسلیم کیا گیا۔ اس اقدام کو بازنطینی خودمختاری کی رضاکارانہ دستبرداری سمجھا گیا۔ پہلی بار، کسی بازنطینی شہنشاہ نے علانیہ یہ تسلیم کیا کہ وہ صرف عثمانی ترکوں کی اجازت سے حکومت کرتا ہے۔ صرف چار برس بعد، 1453 میں، قسطنطنیہ عثمانیوں کے ہاتھوں سقوط کر گیا۔

Three hundred and ninety-one years and fifteen days after July 27, 1449, on August 11, 1840, the Turks sought protection from Egypt by submitting to the four great European powers, thus fulfilling the prophecy of an hour, day, month and year. We have now set the logic in place to apply the first and second woe at the soon coming Sunday law. Peter as a symbol of the one hundred and forty-four thousand represents the movement of the third angel and William Miller represents the movement in the first and second angels. Both movements are associated with “keys.”

چھبیس جولائی 1449 کے بعد تین سو اکیانوے برس اور پندرہ دن گزرنے پر، 11 اگست 1840 کو، ترکوں نے مصر سے تحفظ حاصل کرنے کے لیے چار عظیم یورپی قوتوں کے سامنے سپردگی اختیار کی، اور یوں ایک گھڑی، ایک دن، ایک مہینہ اور ایک سال کی نبوت پوری ہوئی۔ اب ہم اس منطق کو قائم کر چکے ہیں تاکہ پہلے اور دوسرے افسوس کو عنقریب آنے والے اتوار کے قانون پر منطبق کریں۔ پطرس، ایک لاکھ چوالیس ہزار کی علامت کے طور پر، تیسرے فرشتہ کی تحریک کی نمائندگی کرتا ہے، اور ولیم ملر پہلے اور دوسرے فرشتوں کی تحریک کی نمائندگی کرتا ہے۔ دونوں تحریکیں “کنجیوں” کے ساتھ وابستہ ہیں۔

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> و کلیدِ خانۀ داوود را بر شانه‌اش خواهم نهاد؛ پس او خواهد گشود، و هیچ‌کس نخواهد بست؛ و او خواهد بست، و هیچ‌کس نخواهد گشود. اشعیا ۲۲:۲۲.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> اور میں تجھ سے یہ بھی کہتا ہوں کہ تو پطرس ہے، اور میں اس چٹان پر اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا، اور عالمِ ارواح کے دروازے اُس پر غالب نہ آئیں گے۔ اور میں تجھے آسمان کی بادشاہی کی کنجیاں دوں گا؛ اور جو کچھ تو زمین پر باندھے گا وہ آسمان پر بندھا جائے گا؛ اور جو کچھ تو زمین پر کھولے گا وہ آسمان پر کھولا جائے گا۔ متی 16:18، 19۔

We will approach the battle of Nineveh in the next article as the “key” that not only opens the bottomless pit, but as the prophetic key that aligns the entire testimony of Daniel eleven into perfect order. In Miller’s dream the “key” attached to the casket was Miller’s method of Bible study. Proof texting of the Millerite history combined with “line upon line” in the history of the third angel is the key that allows the key of Revelation nine to unlock and align the hidden history of verse forty’s external message into order.

ما در مقالهٔ بعدی به نبرد نینوا خواهیم پرداخت، به‌عنوان «کلیدی» که نه تنها هاویهٔ بی‌انتها را می‌گشاید، بلکه همچون کلید نبوی‌ای که تمام شهادت دانیال یازده را در نظمی کامل هم‌راستا می‌سازد. در رؤیای میلر، «کلیدی» که به صندوقچه متصل بود، همان روش میلر برای مطالعهٔ کتاب‌مقدس بود. استناد متنیِ تاریخ میلریتی، در پیوند با «حکم بر حکم» در تاریخ فرشتهٔ سوم، آن کلیدی است که به کلید مکاشفهٔ نُه امکان می‌دهد تا تاریخ پنهانِ پیام بیرونیِ آیهٔ چهل را بگشاید و در نظم قرار دهد.

We will continue our considerations in the next article.

ما بررسی‌های خود را در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “To the prophet the wheel within a wheel, the appearances of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel works in perfect harmony with every other.” Testimonies to Ministers, 214.

> «پیشِ نظرِ نبی، چرخ در میانِ چرخ، و نمودهای موجوداتِ زنده که با آنها مرتبط بودند، همه پیچیده و توضیح‌ناپذیر می‌نمود. اما دستِ حکمتِ لایتناهی در میانِ چرخ‌ها دیده می‌شود، و نظمِ کامل حاصلِ کارِ آن است. هر چرخ با هر چرخِ دیگر در هماهنگیِ کامل عمل می‌کند.» Testimonies to Ministers, 214.

Back to Articles