Article

# Elijah - Number Thirteen

ایلیا - شماره سیزده

Forty-six

چهل و شش

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

در مقالۀ پیشین، ایلیا را با تاریخ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ منطبق می‌ساختیم. ایلیا به‌طور نمادین وارد آن تاریخ می‌شود، هنگامی که ویلیام میلر برای اعلام پیام فرشتۀ اول برانگیخته شد. بیوۀ صارِفَت نمایانگر کلیسایی امین است که دو چوب، یا دو ملت را گرد می‌آورد؛ دو ملتی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به یک ملت بدل می‌شدند.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> و به ایشان بگو: خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: اینک من بنی‌اسرائیل را از میان امت‌ها، به هر جا که رفته باشند، خواهم گرفت، و ایشان را از هر سو جمع خواهم کرد، و به سرزمین خودشان خواهم آورد. و ایشان را در آن سرزمین، بر کوه‌های اسرائیل، یک امت خواهم ساخت؛ و یک پادشاه بر همه ایشان پادشاه خواهد بود؛ و دیگر هرگز دو امت نخواهند بود، و دیگر به هیچ‌وجه به دو مملکت تقسیم نخواهند شد. و دیگر خویشتن را به بت‌های خود، و به چیزهای مکروه خود، و به هیچ‌یک از معاصی خویش نجس نخواهند ساخت؛ بلکه من ایشان را از همه مسکن‌هایشان که در آنها گناه کرده‌اند، رهایی خواهم داد، و ایشان را طاهر خواهم ساخت؛ پس ایشان قوم من خواهند بود، و من خدای ایشان خواهم بود. و بنده من داود بر ایشان پادشاه خواهد بود؛ و همه ایشان یک شبان خواهند داشت؛ و نیز در احکام من سلوک خواهند کرد، و فرایض مرا نگاه خواهند داشت و آنها را به‌جا خواهند آورد. و در زمینی که به بنده خود یعقوب داده‌ام، که پدران شما در آن ساکن بوده‌اند، ساکن خواهند شد؛ و در آن، خود ایشان و فرزندان ایشان و فرزندانِ فرزندان ایشان تا ابد ساکن خواهند بود؛ و بنده من داود تا ابد امیر ایشان خواهد بود. و نیز با ایشان عهد سلامتی خواهم بست؛ و آن برای ایشان عهدی جاودانی خواهد بود؛ و ایشان را استوار خواهم ساخت، و کثرت خواهم بخشید، و مقدس خود را تا ابد در میان ایشان قرار خواهم داد. و مسکن من نیز با ایشان خواهد بود؛ آری، من خدای ایشان خواهم بود، و ایشان قوم من خواهند بود. و چون مقدس من تا ابد در میان ایشان باشد، امت‌ها خواهند دانست که من، یهوه، اسرائیل را تقدیس می‌کنم. حزقیال 37:21–28.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

برکات متعددی وجود دارد که حزقیال آن‌ها را برای آن دو چوب مشخص می‌سازد؛ همان دو امتی که یک امت می‌شوند. ما بررسی خود را با تأمل در چهار مورد از آن برکات آغاز خواهیم کرد؛ همان‌هایی که خواهر وایت آن‌ها را به‌عنوان چهار «آمدن» مشخص کرده است، و همگی در یک زمان، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، به انجام رسیدند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «لھگو یِ مسیح بہ‌حیثِ کاہنِ اعظمِ ما بہ‌مقامِ اقدس، برایِ تطہیرِ قُدس، چنان‌کہ در دانیال ۸:۱۴ بنمایش آورده شده است؛ و آمدنِ پسرِ انسان نزدِ قدیم‌الایام، چنان‌کہ در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند بہ‌ہیکلِ خویش، کہ ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویدادِ واحدند؛ و این نیز بہ‌آمدنِ داماد بہ‌مراسمِ عروسی، آن‌گونه کہ مسیح در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ بیان کرده است، تمثیل شده است.» نزاعِ عظیم، ۴۲۶۔

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

نخستین «آمدنی» که خواهر وایت به آن اشاره می‌کند، آمدن کاهنِ اعظم برای «تطهیرِ مقدّس» است، که می‌بایست در پایانِ دو هزار و سیصد سال واقع شود. آن آیه پاسخِ پرسشِ دانیال باب هشت و آیهٔ سیزده را فراهم می‌آورد که می‌پرسد: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر، که هم مقدّس و هم لشکر را به پایمال‌شدن بسپارد، تا به کی خواهد بود؟» آیهٔ چهاردهم معیّن می‌سازد که تطهیرِ مقدّس در پایانِ دو هزار و سیصد سال آغاز خواهد شد. حزقیال می‌گوید که خدا «بنی‌اسرائیل را از میانِ امّت‌ها، هر جا که رفته باشند، خواهد گرفت و ایشان را از هر سو جمع خواهد کرد، ... و آن قومی که جمع آورده می‌شود، دیگر خود را نجس نخواهند ساخت»، زیرا خدا «ایشان را طاهر خواهد ساخت؛ پس ایشان قومِ من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود.»

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، دومین «آمدنی» که خواهر وایت به آن اشاره کرد، تحقق دانیال باب هفتم، آیهٔ سیزده بود، که بیان می‌دارد پسر انسان نزد قدیم‌الایام می‌آید تا پادشاهی را دریافت کند. حزقیال می‌گوید که خدا «ایشان را در زمین، بر کوه‌های اسرائیل، یک امت خواهد ساخت؛ و یک پادشاه بر جمیع ایشان پادشاه خواهد بود.» حزقیال مسیح را با نام «داود» به‌عنوان پادشاه معرفی می‌کند، آن‌جا که می‌گوید «بندهٔ من داود بر ایشان پادشاه خواهد بود.» او همچنین مشخص می‌سازد که مسیح، به‌عنوان داود، «یک شبان» ایشان خواهد بود و نیز اینکه «بندهٔ من داود» همچنین «تا ابد رئیس ایشان خواهد بود.» پادشاه، بنا بر تعریف، به عنوانِ پادشاه نیازمندِ لقب خویش است، و باید قلمرویی برای فرمانروایی و تبعه‌گانِ پادشاهیِ خود داشته باشد. اگر تبعه‌ای در کار نباشد، پادشاهی‌ای نیز وجود نخواهد داشت.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> در رؤیاهای شب دیدم، و اینک کسی مانند پسر انسان با ابرهای آسمان می‌آمد، و نزد قدیم‌الایام رسید، و او را به حضور وی آوردند. و به او سلطنت و جلال و پادشاهی داده شد، تا جمیع قوم‌ها و امت‌ها و زبان‌ها او را خدمت کنند؛ سلطنت او سلطنتی جاودانی است که زایل نخواهد شد، و پادشاهی او پادشاهی‌ای است که هرگز نابود نخواهد گردید. دانیال ۷:‏۱۳، ۱۴

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

تیسرا “آمدن” جس کی نشان دہی سسٹر وائٹ نے کی، وہ وہ تھا جب مسیح، “عہد کے قاصد” کے طور پر، لاوی کے بیٹوں کو پاک کرنے کے لیے اچانک اپنی ہیکل میں آیا۔ حزقی ایل کہتا ہے کہ مسیح “ان کو پاک کرے گا: اور وہ میری قوم ہوں گے، اور میں ان کا خدا ہوں گا،” اور یہ کہ “مزید برآں” وہ “ان کے ساتھ سلامتی کا عہد” قائم کرے گا، جو “ہمیشگی کا عہد” ہوگا۔ یہ عہد اس وقت پورا ہوگا جب خدا اپنا “مقدِس ان کے درمیان” “قائم” کرے گا، اور یہ کہ “قومیں جان لیں گی کہ میں خداوند اسرائیل کو مقدس ٹھہراتا ہوں، جب میرا مقدِس ان کے درمیان ہوگا۔”

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> देखो, मैं अपना दूत भेजूँगा, और वह मेरे आगे मार्ग तैयार करेगा; और वह प्रभु, जिसे तुम ढूँढ़ते हो, अचानक अपने मन्दिर में आ जाएगा; अर्थात् वाचा का वह दूत, जिससे तुम प्रसन्न होते हो; देखो, वह आएगा, सेनाओं के यहोवा का यही वचन है। परन्तु उसके आने के दिन में कौन ठहर सकेगा? और जब वह प्रकट होगा, तब कौन खड़ा रह सकेगा? क्योंकि वह कसौटी की आग के समान और धोबियों के साबुन के समान है। वह चाँदी को गलाने और शुद्ध करनेवाले के समान बैठ जाएगा; और वह लेवी की सन्तानों को शुद्ध करेगा, और उन्हें सोने और चाँदी के समान निर्मल करेगा, ताकि वे यहोवा के लिए धर्म के साथ भेंट चढ़ाएँ। तब यहूदा और यरूशलेम की भेंट यहोवा को वैसे ही प्रिय लगेगी, जैसे प्राचीन दिनों में और पूर्वकाल के वर्षों में लगती थी। मलाकी 3:1–4।

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

قاصدی که راه را برای مسیح، «رسولِ عهد»، در تاریخِ 1798 تا 1844 آماده ساخت، ایلیا بود، آن‌گونه که در شخصِ ویلیام میلر تجسم یافت. هنگامی که مسیح ناگهان به معبدِ خود آمد، «پسرانِ لاوی» را همچون «آتشِ پالاینده» تطهیر کرد.

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

ورُودِ دیگر که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به انجام رسید، آمدنِ داماد بود. حزقیال دو بار تصریح می‌کند که آن قومی که از دو چوب گرد آورده شدند، «قومِ» خدا خواهند بود، و او «خدایِ ایشان خواهد بود». این امر با ازدواج تحقق یافت. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، آن چهار نبوتی که به انجام رسید و خواهر وایت به آنها اشاره می‌کند، همگی به‌واسطهٔ شهادتِ دو چوبِ حزقیال مشخص می‌شوند.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

الیاس نمایانگر آن پیامی‌آوری است که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد. مسیح، یحییِ تعمیددهنده را آن پیامی‌آوری معرفی کرد که راه را برای نخستین آمدن او آماده ساخت. خواهر وایت، ویلیام میلر را به‌عنوان الیاس معرفی کرد، و میلر راه را برای آمدن مسیح به‌عنوان «کاهن اعظم»، «پسر انسان»، «رسولِ عهد» و «داماد» مهیا ساخت.

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

بعد از سه سال و نیم، ایلیا از صارِفَه، جایی که نزد آن بیوه‌زن و پسرش اقامت داشت، بازآمد و به اَخاب فرمان داد که تمامی اسرائیل را به کرمل فراخوانَد. حزقیال می‌گوید امّت‌ها خواهند دانست که خدا، خداست، هنگامی که مقدسِ خود را در میان قومی که از دو چوب گرد آورده شده است قرار دهد. ایلیا بر کوه کرمل به اسرائیل گفت که برگزینند آیا خدا، خداست یا بَعل خداست؛ اما او این پرسش را نه فقط در چارچوب اینکه خدای حقیقی کدام است، بلکه همچنین در چارچوب اینکه نبیِ حقیقی کدام است، مطرح کرد.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> اور ایلیاہ تمام لوگوں کے پاس آیا اور کہا، تم کب تک دو راؤں میں لنگڑاتے رہو گے؟ اگر خداوند ہی خدا ہے تو اُس کے پیچھے چلو، لیکن اگر بعل ہے تو پھر اُس کے پیچھے چلو۔ اور لوگوں نے اُسے ایک لفظ بھی جواب نہ دیا۔ پھر ایلیاہ نے لوگوں سے کہا، میں، ہاں میں ہی اکیلا، خداوند کا نبی باقی رہ گیا ہوں؛ لیکن بعل کے نبی چار سو پچاس آدمی ہیں۔ 1 سلاطین 18:21، 22۔

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

تمام اسرائیل، از جمله اخاب، هنگامی که آتش از آسمان فرود آمد و قربانیِ ایلیا را فروبلعید، دانستند که خدای ایلیا خداست. فرود آمدن آتش بر کوه کرمل نشانگر آن است که خدا مقدسِ خویش را در میان آن امتی که از دو چوب ساخته شده بود، قرار داد. معجزهٔ آتش بر کوه کرمل آشکار ساخت که خدا، خداست و بَعل خدایی باطل است.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

معجزهٔ ساریپتا، آنگاه که ایلیا سه بار بر پسرِ مردهٔ آن بیوه زن دراز کشید، برای او ثابت کرد که ایلیا مردِ خداست؛ و معجزهٔ کرمل نیز همین امر را به انجام رسانید. آتشِ کرمل نه تنها ثابت کرد که خدا، خداست، بلکه نشان داد که ایلیا نبیِ راستینِ خداست، در تقابل با انبیای بَعل و انبیای بیشه‌ها. در تاریخِ 1840 تا 1844، بر میلر و میلری‌ها نیز آشکار شد که انبیای راستین‌اند، در تقابل با انبیای کاذبِ پروتستانتیسمِ مرتد، که در همان تاریخ نشان داده بودند که دخترانِ ایزابل هستند.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

ایلیا در کرمل نمایانگر کارِ شناساییِ شاخِ حقیقیِ پروتستان است، زیرا پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس، یعنی وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزدهم، شاخی از پروتستانتیسم و شاخی از جمهوری‌خواهی دارد، و سلطنتِ آن در سال ۱۷۹۸ تازه آغاز شده بود. در سال ۱۷۹۸، در پایانِ سه سال و نیمِ حکومتِ ایزابل، ایلیا از صارِفَه آمد تا به‌روشنی تمایز گذارد که کدام کلیسا شاخِ پروتستانتیسم بر وحشِ زمین بود.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

بیوهٔ صَرفَه از تاریخِ طیاتیرا به سوی عروسی در حرکت بود، جایی که قرار بود بیوگیِ او برداشته شود. پسرِ برخاستهٔ او نمایانگرِ کسانی است که در طیِ سه سال و نیمِ خشکسالی به دستِ ایزابل به قتل رسیدند. آن دو چوبی که او برای افروختنِ آتش گرد می‌آورد، همان دو خاندانِ اسرائیلِ تحت‌اللفظی بودند که می‌بایست با هم به صورتِ یک امت جمع شوند، و آن امت، اسرائیلِ روحانی بود. آن بیوه می‌خواست از آن دو چوب برای برپا کردنِ آتش استفاده کند؛ امری که در کَرْمِل و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ واقع شد، هنگامی که رسولِ عهد، پسرانِ لاوی را با «آتشِ پالایشگر» تطهیر کرد.

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

آگ نماد ریزش روح خداست، که در کرمل و نیز در فریاد نیمه‌شب، که اوج آن در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، واقع شد.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> और जब पिन्तेकुस्त का दिन पूरा हो गया, तो वे सब एक मन होकर एक ही स्थान में इकट्ठे थे। और अचानक आकाश से प्रचण्ड वेगवाली आँधी के समान एक शब्द हुआ, और जिस घर में वे बैठे थे वह सब भर गया। और उन्हें आग की सी बँटी हुई जिह्वाएँ दिखाई दीं, और उनमें से हर एक पर आ ठहरीं। और वे सब पवित्र आत्मा से परिपूर्ण हो गए, और अन्य- अन्य भाषाएँ बोलने लगे, जैसा आत्मा उन्हें बोलने की सामर्थ्य देता था। प्रेरितों के काम 2:1–4।

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

رِیزشِ روح نمایانگرِ اعلامِ یک پیام است، و آن بیوه‌زن در صدد بود آتشی برافروزد تا بتواند غذایی برای خوردن آماده کند، که آن نیز پیامی است.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> اور میں فرشتے کے پاس گیا اور اُس سے کہا، مجھے وہ چھوٹی کتاب دے دے۔ اُس نے مجھ سے کہا، اسے لے اور کھا جا؛ یہ تیرے پیٹ کو کڑوا کرے گی، لیکن تیرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی ہوگی۔ اور میں نے وہ چھوٹی کتاب فرشتے کے ہاتھ سے لے لی اور اسے کھا گیا؛ اور وہ میرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی تھی، اور جونہی میں نے اسے کھایا، میرا پیٹ کڑوا ہو گیا۔ مکاشفہ 10:9، 10۔

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

پیامی که اَخاب بی‌درنگ به ایزابل اعلام کرد این بود که خدای ایلیا، خدایِ حقیقی است، زیرا اَخاب به‌تازگی شاهد آن بود که خدای ایلیا با آتش پاسخ داده است. پیامی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بی‌درنگ گشوده شد، پیامِ فرشتهٔ سوم بود. در هر یک از این دو مورد، پیامی که اَخاب رسانید یا پیامِ فرشتهٔ سوم، ایزابل را به خشم می‌آورد.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> لیکن مشرق اور شمال کی طرف سے آنے والی خبریں اسے پریشان کریں گی؛ اس لیے وہ بڑے قہر کے ساتھ نکلے گا تاکہ ہلاک کرے اور بہت سوں کو بالکل نابود کر دے۔ دانی ایل 11:44۔

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

«اخبار از مشرق و شمال» در دانیال، نمایانگر پیامی است که پادشاه شمال را، که همان ایزابل است، به خشم می‌آورد، و او آزار و جفای نهایی تاریخ زمین را آغاز می‌کند. آن پیام، به‌وسیلهٔ پیام اَخاب به ایزابل، و نیز با فرارسیدن پیام فرشتهٔ سوم در آغاز داوری در سال ۱۸۴۴، به تصویر کشیده شد.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> و اخاب یزابل را از هر آنچه ایلیا کرده بود، و نیز از این‌که چگونه همهٔ انبیا را به شمشیر کشته بود، آگاه ساخت. آنگاه یزابل قاصدی نزد ایلیا فرستاد و گفت: «خدایان با من چنین بلکه شدیدتر نیز بکنند، اگر تا فردا در همین وقت، جان تو را همچون جان یکی از آنان نگردانم.» اول پادشاهان ۱۹:‏۱، ۲

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

ایلیا، به‌مثابه یک نماد، از طریق دورهٔ زمانیِ بیابان از سال 538 تا 1798 بازنمایی می‌شود. سپس در سال 1798، ایلیا در تاریخ به‌صورت ویلیام میلر ظاهر می‌شود. در سال 1844، ایلیا آتشِ فریادِ نیمه‌شب را از آسمان فرومی‌خوانَد. سپس در سال 1863، ایلیا و پیام او رد شدند. پیام او همان پیام موسی دربارهٔ «هفت زمان» بود، که همچنین به‌وسیلهٔ پیامِ دو چوبِ حزقیال بازنمایی می‌شد. گرد آمدنِ آن دو چوب در پایانِ پراکندگیِ آنها، پیامِ بیوهٔ صارَفَه بود، و او آن دو چوب را پیش از آماده کردنِ غذایی گرد آورد.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

ادونتیسم میلری، بنا بر گفتهٔ جیمز و الن وایت، در سال ۱۸۵۶ به ادونتیسم لائودیکیه‌ای بدل شد، و هنگامی که پس از آن در سال ۱۸۶۳ پیام ایلیا دربارهٔ «هفت زمان» موسی را رد کردند، توانایی منطقیِ درک افزایش معرفتِ «هفت زمان» را که خدا در پی آن بود که در سال ۱۸۵۶ آشکار سازد (از طریق هشت مقالهٔ ناتمامِ هیرام ادسون)، از میان برداشتند. آنان بنا بر منطق ناگزیر شدند آغاز به فرو ریختن نظام بنیادیِ حقایقی کنند که فرشتگان، ویلیام میلر را به گردآوردن آن هدایت کرده بودند. نخستین «سنگی» که به‌وسیلهٔ میلر کشف شد، سنگِ بنیادینی بود که ادونتیسم لائودیکیه‌ای در سراسر تاریخ خود بر آن لغزش می‌خورد. رد کردن آن نخستین سنگِ حقیقت، نابیناییِ لائودیکیه را پدید آورد؛ نشانه‌ای که درمان‌پذیر است، اما به‌ندرت در پیِ درمان آن می‌روند.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

پاک‌سازیِ هیکل که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، شامل پاک‌سازیِ «لشکر»ی نیز بود که همراه با مقدِس در دانیال ۸:۱۳ پایمال شده بود. این لشکر به‌وسیلهٔ «دو چوب»ی که بیوهٔ صارِفَه برای آتش گرد آورده بود، نمادین شده بود. آن دو چوب، دو خاندانِ اسرائیلِ باستانِ تحت‌اللفظی بودند. افرایم و یهودایِ تحت‌اللفظی می‌بایست در آغاز داوری، به‌وسیلهٔ رسولِ عهد، در یک ملتِ روحانی گرد آورده شوند و تطهیر گردند. آن دو قوم همان «لشکر» بودند که پایمال شده بودند.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

وعدِ حزقی‌ایल این بود که خدا «بنی‌اسرائیل را از میان امت‌ها، به هر جا که رفته باشند، خواهد گرفت» و «آنان را جمع خواهد کرد» و «به سرزمین خودشان خواهد آورد». سرزمین اسرائیلِ literal، سرزمین جلال، یا سرزمین موعود، یا یهودا بود. سرزمین روحانیِ جلال در سال ۱۷۹۸، سرزمین آن وحشِ زمینیِ دوشاخِ مکاشفه سیزدهم بود.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> در آن روزی که دست خود را برای ایشان بلند کردم تا ایشان را از سرزمین مصر بیرون آورم و به زمینی که برای ایشان برگزیده بودم درآورم، زمینی که از شیر و عسل جاری است و جلالِ همهٔ زمین‌هاست... با این همه، در بیابان نیز دست خود را برای ایشان بلند کردم که ایشان را به آن زمینی که به ایشان داده بودم، زمینی که از شیر و عسل جاری است و جلالِ همهٔ زمین‌هاست، درنیاورم. حزقیال ۲۰:۶، ۱۵.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

دو خانۀ حقیقیِ اسرائیل در سرزمینی می‌زیستند که «جلالِ همۀ زمین‌ها» بود، سرزمینی که از «شیر و عسل» «جاری» بود. هنگامی که آن دو خانۀ حقیقیِ اسرائیل همچون اسرائیلِ روحانی با یکدیگر جمع شدند، به ایشان وعده داده شد که در سرزمین خودشان قرار داده شوند. «سرزمینِ جلالی»ِ روحانی جایی است که حرکتِ میلری‌ها در آغاز و حرکتِ صد و چهل و چهار هزار نفر در پایان، در طول سلطنتِ وحشِ زمین، در آن قرار دارند. حرکتی که نمایندۀ صد و چهل و چهار هزار نفر است، تنها می‌توانست در سرزمینِ وحشِ زمین برانگیخته شود. حرکتی که ادعا کند حرکتِ فرشتۀ سوم است و از هر سرزمینِ دیگری برخاسته باشد، جعلی است، زیرا آلفا و امگا همواره پایان را به‌وسیلۀ آغاز به تصویر می‌کشد.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> «رحمت‌ها و برکت‌های بی‌همتای خدا بر ملت ما فرو باریده است؛ این سرزمین، سرزمین آزادی و مایهٔ جلال تمامی زمین بوده است. اما به‌جای آنکه شکرگزاری را به خدا بازگردانند، به‌جای آنکه خدا و شریعت او را حرمت نهند، مسیحیانِ معترفِ آمریکا به خمیرمایهٔ غرور، طمع، و خودبسندگی آغشته شده‌اند....»

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> «زمانی فرا رسیده است که داوری در کوچه‌ها به زمین افتاده است، و انصاف نمی‌تواند وارد شود، و آن که از شرارت دوری می‌گزیند، خود را طعمه می‌سازد. اما بازوی خداوند کوتاه نشده است تا نتواند نجات دهد، و گوش او سنگین نشده است تا نتواند بشنود. مردم ایالات متحده قومی برخوردار از لطف بوده‌اند؛ اما هنگامی که آزادی دینی را محدود سازند، پروتستانیسم را واگذارند، و به پاپ‌گرایی مجال و اعتبار دهند، پیمانهٔ گناه ایشان لبریز خواهد شد، و «ارتداد ملی» در کتاب‌های آسمان ثبت خواهد گردید. نتیجهٔ این ارتداد، ویرانی ملی خواهد بود.» Review and Herald, May 2, 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

دانیال باب ہشتم کی آیات تیرہ اور چودہ میں مقدِس اور لشکر دونوں کے پامال کیے جانے کی نشاندہی کی گئی ہے۔ لشکر سے مراد لفظی اسرائیل کے دونوں گھرانے تھے۔ تاریکی کے عہد کے بارہ سو ساٹھ برسوں کے دوران یروشلیم پامال کیا گیا۔

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> و به من نی‌ای همانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاده، گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و پرستندگانِ در آن را اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونِ هیکل را واگذار و آن را اندازه مگیر، زیرا به امت‌ها داده شده است؛ و ایشان شهر مقدس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:‏۱، ۲

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

یوحنا در فصل یازدهمِ مکاشفه مأمور می‌شود که نه تنها هیکل، بلکه «پرستندگانِ در آن» را نیز اندازه‌گیری کند. یوحنا از نظر نبوی در 22 اکتبر 1844 قرار داده شده بود، هنگامی که به او فرمان داده شد هیکل و پرستندگانِ در آن را اندازه‌گیری کند.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> پس آن كتابِ كوچك را از دستِ فرشته گرفتم و آن را بلعيدم؛ و در دهانم چون عسل شيرين بود؛ و چون آن را خوردم، شكمم تلخ شد. مكاشفه 10:10.

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

در آیهٔ دهم از باب دهمِ مکاشفه، یوحنا نمایانگرِ نومیدیِ تلخِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، و بی‌درنگ به او گفته شد که هم مقدّس و هم لشکر را اندازه بگیرد. موضوعِ پرسشِ دانیال هشت و آیهٔ سیزده، پایمال شدنِ هر دو، یعنی مقدّس و لشکر، است. یوحنا به ما اطلاع می‌دهد که «امّت‌ها» می‌بایست «شهر مقدّس» را «چهل و دو ماه» «زیر پا لگدمال» کنند. چهل و دو ماه همان سه سال و نیمِ ایلیا بود. این دوره، اعصار تاریک از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ بود. یوحنا، در حالی که از لحاظ نبوّتی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ایستاده بود، مأمور شد که صحن را واگذارد و «آن را اندازه مگیر، زیرا به امّت‌ها داده شده است، و ایشان شهر مقدّس را چهل و دو ماه زیر پا خواهند لگدمال کرد.»

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

هنگامی که به یوحنا گفته شد «معبد، و مذبح، و پرستندگان در آن را» اندازه‌گیری کند، در عبارت دانیال باب هشت و آیه سیزده، به او گفته شد که مقدس و لشکر را اندازه‌گیری کند. اگر به یوحنا گفته شده بود که هزار و دویست و شصت سال را نشمارد، پس او می‌بایست از 1798 تا جایی که در 1844 ایستاده بود اندازه‌گیری کند. 1798 تا 1844، هنگامی که اندازه‌گیری شود، نمایانگر چهل و شش سال است. آغاز چهل و شش سال در 1798 بود، زمانی که «هفت زمان» موسی علیه خاندان شمالی اسرائیل به انجام رسید. پایان چهل و شش سال در 1844 بود، زمانی که «هفت زمان» موسی علیه خاندان جنوبی اسرائیل به انجام رسید. اندازه‌گیری یوحنا برابر با چهل و شش سال است. عدد چهل و شش نماد معبد است. عیسی گفت این معبد را ویران کنید، و در سه روز آن را برپا خواهم کرد، اما یهودیان جدل‌گر استدلال کردند که این معبد در چهل و شش سال بنا شده بود.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> عیسی در پاسخ ایشان گفت: «این معبد را ویران کنید، و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد.» پس یهودیان گفتند: «چهل و شش سال صرف بنای این معبد شده است، و تو آن را در سه روز برپا خواهی کرد؟» اما او دربارهٔ معبدِ بدنِ خود سخن می‌گفت. یوحنا ۲:‏۱۹–۲۱.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

عیسی پس از سقوط آدم، با همهٔ انحطاط‌های موروثی آن، جسمِ آدم را بر خود گرفت تا نمونه‌ای بر جای نهد که ما نیز چنان‌که او غالب آمد، غالب آییم. بر پایهٔ دو شاهد، تعلیم دادنِ این‌که جسمِ مسیح حاملِ تباهی‌های موروثیِ چهار هزار سالِ گناه نبود، ترویجِ شرابِ بابل است؛ زیرا تعلیمِ این‌که مسیح آن ضعف‌های موروثی را نپذیرفت، از آموزه‌های اصلیِ کاتولیسیسم است.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> و هر روحی که اقرار نکند که عیسی مسیح در جسم آمده است، از خدا نیست؛ و این است آن روحِ ضدّمسیح که شنیده‌اید می‌آید، و اکنون نیز بالفعل در جهان است. اول یوحنا ۴:۳.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> زیرا بسیاری از فریب‌دهندگان به جهان درآمده‌اند، آنان که اقرار نمی‌کنند که عیسی مسیح در جسم آمده است. این است آن فریب‌دهنده و ضدِّ مسیح. ۲ یوحنا ۱:۷.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

معبدِ بدنِ مسیح، معبدِ بدنِ هر انسان بود.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> «مسیح در بیابانِ ویران، برای تحمّل وسوسه‌های شیطان، در موقعیتی به آن اندازه مساعد نبود که آدم هنگامی که در عدن مورد وسوسه قرار گرفت، بود. پسر خدا خویشتن را فروتن ساخت و طبیعت انسان را بر خود گرفت، پس از آنکه نسل بشر چهار هزار سال از عدن و از حالت نخستینِ پاکی و راستیِ خود دور شده بود. گناه طی اعصار، نشانه‌های هولناک خود را بر این نسل بر جای می‌نهاد؛ و تباهیِ جسمانی، ذهنی، و اخلاقی در سراسر خاندان انسان غلبه داشت.»

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> «آنگاه که آدم در عدن از سوی وسوسه‌گر مورد هجوم قرار گرفت، از هر آلودگیِ گناه مبرا بود. او در قوّتِ کمالِ خویش در حضور خدا ایستاده بود. همهٔ اندام‌ها و قوای وجود او به‌طور یکسان پرورش یافته و به‌گونه‌ای هماهنگ در تعادل بودند.»

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> «Քրիստոսը, փորձության անապատում, կանգնեց Ադամի տեղում՝ կրելու այն փորձությունը, որին նա չկարողացավ դիմանալ։ Այստեղ Քրիստոսը հաղթեց մեղավորի փոխարեն՝ Ադամի՝ իր տան լույսից երես թեքելուց չորս հազար տարի անց։ Աստծո ներկայությունից բաժանված՝ մարդկային ընտանիքը, յուրաքանչյուր հաջորդ սերնդով, ավելի ու ավելի էր հեռանում այն սկզբնական մաքրությունից, իմաստությունից և գիտությունից, որ Ադամը ուներ Եդեմում։ Քրիստոսը կրեց ցեղի մեղքերն ու տկարությունները այնպես, ինչպես դրանք կային, երբ Նա եկավ երկիր՝ մարդուն օգնելու։ Ցեղի անունից, Իր վրա ունենալով ընկած մարդու թուլությունները, Նա պետք է դիմագրավեր սատանայի փորձություններին բոլոր այն կետերում, որոնցով մարդը պիտի ենթարկվեր հարձակման»։ Selected Messages, գիրք 1, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

در فصل دوم یوحنا، مسیح از بدن خود به‌منزلهٔ هیکل سخن می‌گفت، و هیکلِ بدنِ او، هیکلِ یک انسان بود با انحطاط‌های چهار هزار سال ضعفِ انباشته. هیکلِ انسانی که مسیح بدان اشاره کرد، از چهل‌وشش کروموزوم تشکیل شده است. هنگامی که موسی برای دریافت شریعت و دستورالعملِ برپاداشتنِ هیکل بر سینا صعود کرد، چهل‌وشش روز بر کوه بود. حزقیال به این اشاره می‌کند که مسیح هیکل خود را در «میان» آن دو چوب قرار می‌دهد. فاصلهٔ زمانی از پایانِ هفت زمانِ پادشاهیِ شمالی و پادشاهیِ جنوبی که به یوحنا گفته شد آن را اندازه‌گیری کند، چهل‌وشش سال بود، و آن نمایانگرِ «میان» یا فاصلهٔ زمانیِ بین 1798 و 1844 بود. در آن چهل‌وشش سال، عیسی هیکلِ روحانی را برپا داشت که چون به‌عنوان رسولِ عهد بیاید، ناگهان آن را تطهیر خواهد کرد. او به‌عنوان رسولِ عهد، شریعتِ خود را بر دل‌های قومِ خویش خواهد نوشت. آن شریعت به‌وسیلهٔ دو لوح نمایانده شده است. لوحِ نخست چهار فرمان دارد، و لوحِ دوم شش فرمان. این دو با هم عددِ چهل‌وشش را نمایان می‌سازند.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

گردآوریِ اسرائیلِ روحانی از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، بیانگرِ گردآوریِ اسرائیلِ روحانی است، اما همچنین نشان‌دهندهٔ برپاییِ یک معبد نیز هست.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> نزد او بیایید، که همچون سنگی زنده است؛ هرچند از سوی آدمیان مردود شمرده شد، اما نزد خدا برگزیده و گران‌بهاست. شما نیز، چون سنگ‌های زنده، بنایی روحانی بنا می‌شوید، کهانت مقدس، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطهٔ عیسی مسیح نزد خدا مقبول است، تقدیم کنید.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> لهٰذا کلامِ مقدّس میں بھی یہ مذکور ہے: "دیکھو، میں صِیّون میں ایک برگزیدہ، گراں قدر، کونے کے سِرے کا پتھر رکھتا ہوں؛ اور جو اُس پر ایمان لائے گا وہ ہرگز شرمندہ نہ ہوگا۔"

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> پس برای شما که ایمان می‌آورید، او گران‌بهاست؛ اما برای آنان که نافرمان‌اند، «سنگی که بنّایان رد کردند، همان، سرِ زاویه شده است»، و نیز «سنگِ لغزش و صخرهٔ عَثَر»؛ یعنی برای آنان که از کلام می‌لغزند، چون نافرمان‌اند؛ و برای همین نیز مقدر شده بودند.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> لیکن تم ایک برگزیدہ نسل، شاہی کہانت، مقدس قوم، اور خدا کی خاص ملکیت ہو، تاکہ تم اُس کی بزرگیوں کا اعلان کرو جس نے تمہیں تاریکی میں سے اپنی عجیب روشنی میں بلایا ہے؛ تم جو پہلے لوگ نہ تھے، مگر اب خدا کے لوگ ہو؛ جن پر رحم نہ ہوا تھا، مگر اب تم پر رحم ہوا ہے۔ 1 Peter 2:4–10.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

معبدی که از سال 1798 تا 1844 برپا گردید، دربرگیرندهٔ طبقه‌ای است که برای نافرمانی «مقرر» شدند. نافرمانی ایشان در ردّ «هفت زمان»، «سنگ زاویه»، «سنگی که معماران رد کردند» که همان «صخرهٔ لغزش» و «سنگ مصادم» است، آشکار شد.

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

هغه ډله چې «د خدای له خوا غوره شوې» وه، هغه «ډبره» یې وپېژندله چې «د خلکو له خوا رد شوې» وه، د «ژوندۍ ډبرې» په توګه، او د هغې «ډبرې» په توګه چې «د خدای له خوا غوره شوې، او» «ګرانه» وه. «د خدای غوره شوي»، «غوره شوی نسل»، په «پخوانیو وختونو» کې «یو قوم نه وو، خو» وروسته به «د خدای قوم» کېدل. کله چې خدای هغه دوه لښتې سره راټولې کړې، هغوی یې له «بت‌پرستو قومونو» څخه راویستل. هغوی به د هغه قوم ګرځېدل، کله چې هغه دواړه ملتونه د 1798 څخه تر 1844 پورې په هغو شپږ څلوېښتو کلونو کې سره یو کړل.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

فقط یک بنیاد وجود دارد، و آن بنیاد عیسی مسیح است؛ اما «سنگِ لغزش» که بنیادِ تاریخِ ردشده به‌وسیلهٔ نافرمانان بود، همان «هفت زمان» موسی بود. هنگامی که «هفت زمان» در سال ۱۸۶۳ رد شد، این ردّ عیسی مسیح بود.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

طبقِ افسانه‌ها که استنباط می‌کند تطهیرِ مَقدِس که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، تنها تحققِ نبوتِ دو هزار و سیصد ساله بود، مَقدِسی تهی، مَقدِسی بی‌لشکر، و پادشاهی‌ای بی‌شهروند را معرفی می‌کند. هیچ مقصودی برای مَقدِس که از سوی الهام ارائه شده باشد، برتر و مقدم‌تر از آنچه خدا فرمود مقصودِ مَقدِس است، وجود ندارد.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> و ایشان برای من مقدسی بسازند تا در میان آنان ساکن شوم. خروج 25:8.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

در کتاب‌مقدس، مقدسِ خدا همواره با قوم او، که لشکرند، مرتبط است. دو چوبِ حزقیال، که به‌عنوان دو قوم شناخته شده‌اند، می‌بایست یک قوم شوند و مقدسِ خدا در میان ایشان باشد. تحریفِ پرسشِ آیهٔ سیزدهمِ دانیال هشت، به‌منظور پنهان ساختنِ آنچه پرسش در حقیقت می‌پرسد، هم‌زمان به‌معنای رد کردنِ «قدوسِ معیّن» در آیهٔ سیزدهم نیز هست، که از او خواسته شد به آن پرسش پاسخ دهد.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> پھر میں نے ایک مقدس کو کلام کرتے سنا، اور ایک دوسرے مقدس نے اُس مخصوص مقدس سے جو کلام کر رہا تھا کہا، روزانہ قربانی، اور ویرانی کی سرکشی کی بابت یہ رویا کب تک رہے گی، کہ مقدِس اور لشکر دونوں پامال کیے جائیں؟ اور اُس نے مجھ سے کہا، دو ہزار تین سو دنوں تک؛ پھر مقدِس پاک کیا جائے گا۔ دانی ایل 8:13، 14۔

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

موجودِ آسمانی که این پرسش از او شد، «آن قدّیسِ معیّن» خوانده شده است، و این تعبیر از واژهٔ عبریِ «Palmoni» ترجمه شده است، که به معنای شمارندهٔ شگفت‌انگیز، شمارندهٔ اسرار است. در این بخش، که ستون مرکزی و بنیاد ادونتیسم است، مسیح خویشتن را به‌عنوان شمارندهٔ شگفت‌انگیز معرفی می‌کند. او این کار را دقیقاً در همان‌جایی انجام می‌دهد که رابطهٔ میان طولانی‌ترین نبوت زمانیِ کتاب‌مقدس و نیز نبوت زمانیِ دو هزار و سیصد روز را مشخص می‌سازد. طولانی‌ترین نبوت زمانی، سوگندِ موسی است، که همان هفت زمانِ لاویان بیست‌وشش است. این همان نبوتی است که پراکندگی و به بردگی رفتنِ هر دو خانهٔ اسرائیل را معیّن می‌کند؛ همان‌ها که در آیهٔ سیزده به‌عنوان «لشکر» معرفی شده‌اند که پایمال خواهند شد، حال آنکه آیهٔ چهارده نبوتِ پایمال شدنِ قدس را معیّن می‌سازد. هر دو نبوت در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، پس از آنکه بیوهٔ صرفه آن دو چوب را برای آتشِ رسولِ عهد گرد آورد، به انجام رسیدند.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

هنگامی که ادونتیسم نخستین حقیقتِ زمانِ نبوی را که فرشتگان ویلیام میلر را به فهم آن هدایت کرده بودند رد کرد، خود را کور ساخت. در سال ۱۸۵۶، با هشت مقالهٔ هیرام ادسن، پالمونی کوشید نورِ هفت زمان را افزون سازد، اما بی‌حاصل بود. آنان پیام به لائودکیه را رد کردند و پنج نمودِ بدخیمِ لائودکیه را پذیرفتند، و بدین‌سان خود را به‌عنوان پنج باکرهٔ جاهل معرفی کردند.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

شصت‌وپنج سالِ اشعیا هفت، که در آغازِ خود سال‌های 742BC، 723BC و 677BC را مشخص می‌سازد، در تاریخِ پایانیِ 1798، 1844 و 1863 تکرار شد. آن تاریخِ پایانی، به‌وسیلهٔ گردآوریِ دو چوب در حزقیال باب سی‌وهفت به تصویر کشیده شده است، و بیوهٔ صارِفَه (چنان‌که در یونانیِ عهد جدید خوانده می‌شود)، تاریخِ برقراریِ رابطه‌ای عهدی از سوی خدا با اسرائیلِ روحانی در یهودای روحانی (سرزمینِ جلال) در خلالِ تاریخِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است. آن تاریخ، که پایانِ نبوتِ شصت‌وپنج سال نیز هست، همچنین نمایانگرِ آغازِ حیوانِ زمینِ مکاشفه سیزده است. در آغازِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، پیوستنِ دو چوب، پایانِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس را به تصویر می‌کشد. آن تاریخ، دربردارندهٔ تاریخی موازی از شاخِ پروتستانیسم و شاخِ جمهوری‌خواهی است.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

به‌طور نبوی، یک قدرت، یا یک شاخ، یا یک ملت، یا یک پادشاهی، یا یک پادشاه یا یک سر، بسته به زمینه‌ای که در آن به‌کار رفته‌اند، نمادهایی قابل‌تبادل هستند. تمامی این نمادها همچنین به آن دو چوب اشاره دارند که حزقیال آن‌ها را دو ملت معرفی می‌کند. در آغاز تاریخ نبویِ وحشِ زمین، شاخ پروتستان در یک ملت، یا یک شاخ، گرد آورده شد. در پایان همان تاریخ، شاخ جمهوری‌خواه با شاخ پروتستانتیسمِ مرتد به هم خواهد پیوست تا یک ملت را پدید آورد. آن ملت، تصویری برای وحشِ دریا در مکاشفه سیزده خواهد بود. از نظر منطقی، اگر از دیدن شهادتِ لعنتِ هفت زمانه سر باز زنیم (که بر ضد هر دو خانهٔ اسرائیلِ تحت‌اللفظی اجرا شد)، یقیناً نخواهیم توانست ببینیم که چگونه آن دو خانهٔ تحت‌اللفظیِ اسرائیلِ باستان در سال 1844 به ملتِ اسرائیلِ روحانی بدل شدند. اگر نتوانیم آن تاریخ را ببینیم، مطلقاً «بی‌خبر» خواهیم بود از این‌که آن تاریخ در آغاز ایالات متحده چگونه تاریخِ پایان را مشخص می‌کند، آنگاه که شاخ جمهوری‌خواه فرایندِ گردآوری و پیوستگی را که در آغاز با شاخ پروتستان به تصویر کشیده شد، تکرار می‌کند.

We will continue to consider these truths in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به بررسی این حقایق ادامه خواهیم داد.

Back to Articles