Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Three

کتابِ دانیال — ایک سو ترپن نمبر

The Spiritual Symbolism of the Northern and Southern Kingdoms: A Journey Through Biblical Temples and Human Nature

نمادگرایی روحانیِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبی: سفری در میان معابد کتاب‌مقدسی و سرشت انسان

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.

پادشاهی شمالی بیانگر طبیعتِ فروتر در هیکلِ انسان بود؛ بدن را در هیکلِ کلیسا نمایندگی می‌کرد؛ و جسمِ انسانی را در هیکلِ مسیح نمایان می‌ساخت. مسیح هر هیکل را بنا کرد، و هر بنیاد را او نهاد؛ و نخستین سنگ در هیکلِ میلریتی، تعلیمِ «هفت زمان» بود که به‌وسیلهٔ دو چوبِ حزقیال نمود یافته است. در شورشِ ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای «سنگِ زاویه»ی نبویِ خود را رد کرد؛ امری که در بنای هیکلِ زمینی نیز روی داد. آن سنگِ مردود مقدر بود که در پایانِ برپاییِ هیکل برگزیده شود، هرچند در سراسر دورانِ ساخت، سنگِ لغزش بود. با این همه، کلامِ نبوی تصریح می‌کند که سنگِ مردودِ لغزش سرانجام رأسِ زاویه خواهد شد.

The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.

چوبِ «هفت زمان»، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ مملکت جنوبی نمایانده می‌شود، در نسبت با مملکت شمالی، «سر» است. «سر» است، زیرا در مملکت جنوبی بود که خدا برگزید اورشلیم را به‌عنوان شهر خود معرّفی کند، جایی که مقدّس خود و نام خویش را در آن نهاد. تا هنگامی که آن دو چوب از 1798 تا 1844 به هم پیوستند، «سر» همان مملکت پست‌تر، یعنی مملکت جنوبی، بود. هنگامی که در سال 1844 به یوحنا گفته شد که مملکت شمالی را واگذارد، زیرا به امّت‌ها داده شده بود، مملکت جنوبی به‌صورت عَلَمی برجای ماند که به‌تنهایی همچون یک امّت ایستاده بود، یا دست‌کم چنین نقشه‌ای در کار بود. آن نقشه به‌سبب طغیانِ سال 1863، و نخستین «طغیان در قادِش» اسرائیلِ جدید، به مانع برخورد.

On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، خداوند کلیسای لاودیکیه‌ای خویش را به سال ۱۸۶۳، به سال ۱۸۸۸، به سال ۱۹۱۹، و به سال ۱۹۵۷ بازگردانید؛ به «شورش دوم در قادش». اما در آن شورش، اکنون وعدهٔ اینکه سنگی که مردود شد، سرِ زاویه گردد، در حال تحقق است. این وعده در کسانی تحقق می‌یابد که به‌عنوان صد و چهل و چهار هزار تن معرفی شده‌اند؛ همانان که مسیح در ایشان پیوندِ الوهیت و انسانیت را تا ابد به انجام می‌رساند.

Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.

پولُس طبیعتِ فروتر را جسم، و طبیعتِ برتر را ذهن نامید. او بدن را (یعنی طبیعتِ فروتر را) مرگ معرّفی کرد.

> For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.

> زیرا می‌دانیم که شریعت روحانی است؛ اما من جسمانی‌ام و به گناه فروخته شده‌ام. زیرا آنچه می‌کنم، خود نیز آن را نمی‌پسندم؛ چون آنچه را می‌خواهم، به‌جا نمی‌آورم، بلکه آنچه را نفرت دارم، همان را انجام می‌دهم. پس اگر آنچه را نمی‌خواهم انجام می‌دهم، با شریعت موافقت می‌کنم که نیکوست. اکنون دیگر این من نیستم که آن را به‌جا می‌آورم، بلکه گناهی است که در من ساکن است. زیرا می‌دانم که در من، یعنی در جسم من، هیچ نیکویی ساکن نیست؛ زیرا خواستن در من حاضر است، اما یافتنِ راهِ به‌جا آوردنِ آنچه نیکوست، در من نیست. زیرا آن نیکویی را که می‌خواهم، انجام نمی‌دهم؛ بلکه آن بدی را که نمی‌خواهم، همان را به‌جا می‌آورم. و اگر آنچه را نمی‌خواهم انجام می‌دهم، دیگر این من نیستم که آن را به‌جا می‌آورم، بلکه گناهی است که در من ساکن است. پس این اصل را می‌یابم که هرگاه می‌خواهم نیکی کنم، بدی نزد من حاضر است. زیرا بحسب انسانِ درونی، از شریعت خدا مسرورم؛ اما در اعضای خود شریعتی دیگر می‌بینم که با شریعت ذهن من جنگ می‌کند و مرا اسیرِ شریعتِ گناهی می‌سازد که در اعضای من است. وای بر من که چه مرد شوربختی هستم! چه کسی مرا از پیکر این مرگ خواهد رهانید؟ رومیان ۷:‏۱۴–۲۴.

Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.

पावलुस जानता था कि उसकी “शरीर” में “कोई अच्छी वस्तु” वास नहीं करती। वे प्रवृत्तियाँ, चाहे वे वंशानुगत हों या अभ्यास द्वारा विकसित, जो उसके शरीर (देह) में विद्यमान थीं, केवल उसे पाप की ओर ले जाने का ही काम करती थीं। वे प्रवृत्तियाँ पाप की व्यवस्था का प्रतिनिधित्व करती थीं, परन्तु पावलुस की अभिलाषा परमेश्वर की व्यवस्था को मानने की थी, न कि पाप की व्यवस्था को। परमेश्वर की व्यवस्था को पावलुस ने “अपने मन की व्यवस्था” (अपने उच्चतर स्वभाव) के रूप में पहचाना। उसकी पुकार थी, “मुझे इस मृत्यु की देह से कौन छुड़ाएगा?” निश्चय ही, पावलुस जानता था कि छुटकारा दिव्यता ही लाएगी, पर वह यह भी जानता था कि छुटकारे के कार्य के लिए उसकी अपनी सहभागिता आवश्यक थी।

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.

> پس، ای حبیبان من، همان‌گونه که همیشه اطاعت کرده‌اید، نه تنها در حضور من، بلکه اکنون بسیار بیشتر در غیاب من، نجات خویش را با ترس و لرز به انجام رسانید. زیرا این خداست که در شما هم اراده و هم عمل را برای خشنودی نیکوی خویش پدید می‌آورد. فیلیپیان ۲:۱۲، ۱۳.

The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.

نجات از بدنِ موت به‌واسطهٔ قدرتِ الهی به انجام رسید، و این قدرت با قدرتِ انسانی پیوند داشت، و این همان نمونه‌ای بود که عیسی برای انسان‌ها فراهم ساخت. حتی با آنکه شریعتِ گناه به‌طور فعال در طبیعتِ پایینِ بدن عمل می‌کرد، عیسی با تسلیمِ ارادهٔ خود به ارادهٔ پدر خویش، طبیعتِ پایینِ خود را مطیعِ شریعتِ خدا نگاه داشت. پولُس می‌توانست رهایی بیابد اگر ارادهٔ خود را به ارادهٔ الوهیت تسلیم می‌کرد. او با چنین کاری، نجاتِ خویش را به عمل درمی‌آورد، و این همان چیزی است که خواهر وایت از آن مراد می‌کند هنگامی که دربارهٔ کارِ زدودنِ گناه از زندگیِ ما سخن می‌گوید.

> “Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.

> «هر نفسی که از سپردن خویش به خدا سر باز زند، تحت تسلّط قدرتی دیگر است. او از آنِ خود نیست. ممکن است از آزادی سخن بگوید، امّا در خفّت‌بارترین بردگی به سر می‌برد. به او اجازه داده نمی‌شود زیباییِ حقیقت را ببیند، زیرا ذهن او زیر سلطهٔ شیطان است. در حالی که خود را می‌فریبد که از داوریِ خویش پیروی می‌کند، از ارادهٔ شاهزادهٔ تاریکی اطاعت می‌نماید. مسیح آمد تا زنجیرهای بردگیِ گناه را از جان بگسلد. «پس اگر پسر شما را آزاد کند، در حقیقت آزاد خواهید بود.» «شریعتِ روحِ حیات در مسیحْ عیسی» ما را «از شریعتِ گناه و مرگ» آزاد می‌سازد. رومیان 8:2.»

> “In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.

> «در کارِ رستگاری هیچ اجباری وجود ندارد. هیچ نیروی بیرونی به کار گرفته نمی‌شود. تحت تأثیر روحِ خدا، انسان آزاد گذاشته می‌شود تا برگزیند که به چه کسی خدمت خواهد کرد. در آن تبدیلی که هنگامی رخ می‌دهد که جان خود را به مسیح تسلیم می‌کند، والاترین معنای آزادی وجود دارد. بیرون راندنِ گناه، عملِ خودِ جان است. درست است که ما هیچ قدرتی نداریم تا خود را از سلطهٔ شیطان آزاد سازیم؛ اما هنگامی که آرزو می‌کنیم از گناه رها شویم، و در نیازِ عظیمِ خود برای نیرویی بیرون از خویشتن و برتر از خویشتن فریاد برمی‌آوریم، قوای جان از انرژی الهیِ روح‌القدس آکنده می‌شوند، و در به‌جا آوردنِ ارادهٔ خدا، از فرمان‌های اراده اطاعت می‌کنند.»

> “The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.

> “یگانه شرطی که بر اساس آن آزادی انسان ممکن می‌گردد، این است که با مسیح یک شود. «و حقیقت شما را آزاد خواهد ساخت»؛ و مسیح همان حقیقت است. گناه تنها از راه تضعیف ذهن و نابود ساختن آزادی جان می‌تواند غالب شود. اطاعت از خدا بازگشت انسان به خویشتن خویش است،—به جلال و کرامت راستین انسان. شریعت الهی که ما تحت اطاعت آن قرار می‌گیریم، «شریعت آزادی» است. یعقوب ۲:۱۲.” آرزوی اعصار، ۴۶۶.

Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”

پولس فریاد برآورد: «وای بر من که چه مرد شقی‌ای هستم! چه کسی مرا از پیکر این مرگ خواهد رهانید؟» خواهر وایت اظهار داشت: «هنگامی که آرزو داریم از گناه آزاد گردیم، و در نیاز عظیم خود برای نیرویی بیرون از خود و برتر از خود فریاد برمی‌آوریم، قوای جان با انرژی الهیِ روح‌القدس آکنده می‌گردد، و در به‌جا آوردن ارادۀ خدا، از فرامین اراده اطاعت می‌کند.» در به‌کار گرفتن ترکیب انسانیت ما با الوهیت مسیح، از طریق اعمال ارادۀ خویش، ما «عمل»ِ زدودن گناه را از «جان» خود به انجام می‌رسانیم.

But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”

परन्तु हमें “इच्छाशक्ति के वास्तविक बल को समझने की आवश्यकता है।” इच्छा “मनुष्य के स्वभाव में शासन करने वाली शक्ति है, निर्णय करने या चुनाव करने की शक्ति। सब कुछ इच्छा की सही क्रिया पर निर्भर करता है। चुनाव की शक्ति परमेश्वर ने मनुष्यों को दी है; उसका प्रयोग करना उनका कार्य है। तुम अपना हृदय नहीं बदल सकते, तुम अपने आप उसके स्नेह परमेश्वर को नहीं दे सकते; परन्तु तुम उसकी सेवा करने का चुनाव कर सकते हो। तुम उसे अपनी इच्छा समर्पित कर सकते हो; तब वह तुम में अपनी शुभ इच्छा के अनुसार चाहने और करने, दोनों के लिये, कार्य करेगा। इस प्रकार तुम्हारा समस्त स्वभाव मसीह के आत्मा के नियंत्रण में ले आया जाएगा; तुम्हारे स्नेह उसी पर केन्द्रित होंगे, तुम्हारे विचार उसके साथ सामंजस्य में होंगे।”

Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.

پولس این حقایق را می‌دانست، و می‌دانست که سرشت فروتر او باید از طریق به‌کارگیری اراده‌اش، تحت انقیادِ سرشت برترش نگاه داشته شود. از همین رو بود که پولس هر روز می‌مرد.

> I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.

> من به آن فخری که دربارهٔ شما در مسیح عیسی، خداوند ما، دارم، شهادت می‌دهم که هر روز می‌میرم. اول قرنتیان 15:31.

Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.

پولس می‌دانست که لازم است هر روز با به‌کار گرفتن ارادهٔ خود، طبیعتِ پستِ خویش را مصلوب سازد تا آن را در انقیاد نگاه دارد. ازاین‌رو، جسمِ خود را مصلوب می‌ساخت.

> And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.

> و آنان که از آنِ مسیح‌اند، جسم را با امیال و شهواتش مصلوب کرده‌اند. غلاطیان ۵:۲۴.

Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.

پولُس می‌دانست که جسمِ گناه‌آلودِ او تا زمانِ ظهورِ ثانویِ مسیح در بشریت باقی خواهد ماند؛ آنگاه که وفاداران، در طَرفَةُالعَین، بدنی تازه و جلال‌یافته دریافت خواهند کرد. از همین رو، سال 1798 بنیانِ آن چهل‌وشش سالی را مشخص می‌سازد که در طی آن، هیکلِ میلِری برپا گردید؛ زیرا مسیح، به‌عنوانِ یگانه بنیاد، همان برّه‌ای بود که از بنیاد ذبح شده بود. پادشاهیِ شمالی همان جسم بود که از طریقِ گناه بر بشریت تسلّط یافته بود و خود را برکشیده بود تا پادشاهیِ شمالیِ جعلی باشد. در سال 1844، به یوحنّا گفته شد که صحن را «واگذار»، که در زبانِ یونانی به معنای رد کردنِ طبیعتِ سفلی است؛ طبیعتی که بر طبیعتِ عُلیا، یعنی جایی که خدا برگزیده بود نامِ خویش را در آن قرار دهد، استیلا یافته بود؛ و در سال 1798، جسمِ بشر (طبیعتِ سفلی) با «هواها و هوس‌ها» می‌بایست مصلوب گردد.

At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.

در بنیاد امر، جسدِ مسیح در هنگام مصلوب‌شدن مُرد، زیرا او از زندگان منقطع گردید. پس از آن، پادشاهی جنوبی می‌بایست یک امت باشد، با یک پادشاه، در عهد با خدا، و امتی که مقدسِ خدا در میان آنان باشد. سطر بر سطر، «هفت زمان» اکنون «سرِ زاویه» است، زیرا از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ خداوند «لشکر شمالی» خویش را به‌مثابهٔ عَلَم برمی‌انگیزد. آن لشکر باید یک امت باشد، و آن امت تنها صورت او را منعکس خواهد کرد، و این دقیقاً در همان زمانی واقع می‌شود که شیطان «شاخ» خود را برمی‌انگیزد که همان صورتِ وحش است. در باب سی‌وهفتمِ حزقیال، پیامِ چهار باد، پیامِ باران آخِر را بر آنان که آنگاه چون آن لشکر برمی‌خیزند می‌دمد. پیامِ چهار باد، پیامِ شیپور هفتم است، جایی که در آن رازِ خدا به انجام می‌رسد.

The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.

تکمیل کارِ مهر کردن در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد. زمانِ مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر در خلالِ به صدا درآمدنِ شیپور هفتم به انجام می‌رسد، و آن شیپور در فرایندِ مهر کردن سه بار نواخته می‌شود. این همواره نشانهٔ ضربه‌ای از سوی اسلام بر سرزمینِ جلال است. «سرزمینِ جلال» روحانیِ مدرن در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ موردِ اصابت قرار گرفت، و سرزمینِ جلالِ تحت‌اللفظیِ باستانی در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، درست در همان سالی که آن دو شاهدی که کشته شده بودند دوباره زنده شدند، موردِ اصابت قرار گرفت. سومین ضربه در قانونِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد.

From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.

از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، شاخِ جمهوری‌خواه و شاخِ پروتستانِ حقیقیِ وحشِ زمین، انتقالات نهاییِ خود را به‌سوی شاخی که در قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع، یا همچون اژدها سخن می‌گوید یا همچون برّه، به انجام می‌رسانند. دو تجلّیِ خصمِ درونی و بیرونی در نبرد عظیم، که در خلال رویدادهای پایانیِ تاریخِ زمین به نمایش درمی‌آید، هر دو در تاریخی قرار دارند که به‌وسیلهٔ آیهٔ چهل از فصل یازدهم دانیال نمایانده شده است. دو تحولِ نهاییِ آن دو شاخ، در هنگام به صدا درآمدن شیپور هفتم به انجام می‌رسد. شیپور هفتم، سومین از سه شیپورِ وای است.

The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.

سه بلا، بیانگر کاربردی سه‌گانه از نبوت هستند، و بدین‌سان گواهی نیرومند بر نشانهٔ راهِ ۷ اکتبر ۲۰۲۳ فراهم می‌آورند. هم در بلای اول و هم در بلای دوم، جنگ‌افروزیِ اسلام بر ضد لشکرهای روم به انجام رسید، که در ایام آخر همان ایالات متحده است؛ چنان‌که این امر با غلبه بر اتحاد جماهیر شوروی، که در سال ۱۹۸۹ به‌واسطهٔ ائتلافی پنهانی میان دجّال (پاپ ژان پل دوم) و نبیِ کاذب (رونالد ریگان) تحقق یافت، مورد شهادت قرار گرفته است.

In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.

در وایِ نخست، چنان‌که در باب نهم مکاشفه بیان شده است، نبوتی زمانی به مدت پنج ماه وجود دارد که برابر با یکصد و پنجاه سال است. در وایِ دوم، نبوتی زمانی به مدت سیصد و نود و یک سال و پانزده روز وجود دارد. هر دو نبوت زمانی، جنگی را که اسلام در خلال آن دو تاریخِ نمایانگرِ وایِ نخست و وایِ دوم بر ضد روم به‌راه آورد، نشان می‌دهند. این دو نبوت، دو نتیجه متفاوت از آن جنگ را در بر داشتند. در نخستین یکصد و پنجاه سال، اسلام می‌بایست روم را «آزار» دهد، و در نبوتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز، اسلام می‌بایست روم را «بکشد». این دو نبوت مستقیماً به یکدیگر مرتبط بودند. پایانِ یکصد و پنجاه سالی که در آن اسلام می‌بایست روم را آزار دهد، آغازِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزی را که در آن اسلام می‌بایست روم را بکشد، مشخص می‌ساخت. وایِ نخست و وایِ دوم به‌واسطه پایانِ آن یکصد و پنجاه سال، و آغازِ آن سیصد و نود و یک سال و پانزده روز، از یکدیگر جدا می‌شوند.

The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.

ایالات متحده با فرا رسیدن قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع، دیگر پادشاهی ششمِ نبوت کتاب‌مقدس نیست، و در همان هنگام است که از منظر نبوی «کشته» می‌شود. ساعتِ «زلزلهٔ عظیم» در مکاشفه باب یازده، همان قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع است، و هنگامی که آن ساعت فرا رسد، شیپور هفتمِ اسلام نیز فرا می‌رسد. آن می‌آید تا پایان، یا مرگِ پادشاهی ششم را نشان‌گذاری کند، که همان لشکر روم در ایام آخر است. آن مرگ، با یکصد و پنجاه سال آسیب‌رساندنِ اسلام به لشکرهای روم پیشی گرفته بود. بنابر رسانه‌های جریان اصلی، که می‌کوشند فعالیت‌های اسلام رادیکال را در جهان معاصر کم‌اهمیت جلوه دهند، از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تا زمان نگارش این مقاله در ۱۲ فوریه ۲۰۲۴، اسلام یکصد و شصت و پنج حمله علیه منافع آمریکا در سراسر جهان انجام داده است.

The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.

پینتیس برس تک اسلام کا رومی افواج کو نقصان پہنچانا، جو پہلے اور دوسرے ہول میں رومی افواج کے قتل تک پہنچاتا ہے، تیسرے ہول کی تاریخ میں بھی دہرایا جاتا ہے، کیونکہ نبوت کے سہ گُنا اطلاق کا عمل اسی طرح کام کرتا ہے۔ ساتویں نرسنگے کا پھونکا جانا، جو ایک لاکھ چوالیس ہزار کے مُہر ہونے کا عمل ہے، اور جس وقت الوہیت اور انسانیت کا امتزاج واقع ہوتا ہے، جیسا کہ دو لاٹھیوں کے ملنے سے ظاہر کیا گیا ہے، اس کے تین سنگِ میل ہیں۔ پہلا روحانی جلیل القدر ملک ہے اور آخری بھی روحانی جلیل القدر ملک ہے۔ درمیانی سنگِ میل حقیقی جلیل القدر ملک ہے۔

In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.

در سال ۲۰۲۳، دومین انفجار از شیپور هشدارِ وایِ سوم، تشدیدِ جنگ‌افروزیِ اسلام را مشخص ساخت، آنگاه که این جنگ‌افروزی وارد دوره‌ای شد که در آن می‌بایست به وحشِ زمین «آسیب» برساند. در همان سال، آن دو شاهدِ شاخِ جمهوری‌خواه و شاخِ پروتستانِ حقیقی دوباره جان گرفتند و انتقالاتِ متقابلِ خود را به‌سوی شاخ‌های نمادینِ نهاییِ خویش آغاز کردند. در مورد شاخِ جمهوری‌خواه، این امر عبارت بود از ترکیبِ تمامی قدرت‌های مرتدِ پروتستان با تمامی قدرت‌های مرتدِ جمهوری‌خواه تا یک شاخ را تشکیل دهند که همان تصویرِ وحش است. و در مورد شاخِ پروتستانِ حقیقی، این امر عبارت بود از ترکیبِ الوهیت با انسانیت، آنگاه که شاخ در سیرِ انتقالیِ خود از حیثِ خصلت از لاادیکیه‌ای به فیلادلفیایی گذر می‌کرد، تا بازتابِ ضدِّ تصویرِ وحش باشد. سال ۲۰۲۳ بیست‌ودو سال پس از ۲۰۰۱ واقع شد، و بدین‌سان پیوندِ نمادینِ الوهیتِ متحد با انسانیت را نمایان ساخت.

All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.

Toda esta historia acontece en el versículo cuarenta de Daniel once, que es el versículo que fue desellado y produjo el aumento del conocimiento en 1989, lo cual está representado por el río Hiddekel. En la historia profética de ese versículo, también se lleva a cabo la obra final en el Lugar Santísimo, la cual es la luz que fue desellada en 1798, y está representada por el río Ulai. El comienzo del versículo cuarenta identifica el tiempo del fin en 1798, y el final del versículo identifica el tiempo del fin en 1989; y ambos ríos confluyen juntos en la historia del versículo cuarenta, así como el Tigris y el Éufrates (el Ulai y el Hiddekel) lo hacen justo antes de llegar al golfo Pérsico.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.

> روحِ خداوندِ یهوه بر من است، زیرا خداوند مرا مسح کرده است تا به حلیمان بشارت دهم؛ او مرا فرستاده است تا شکسته‌دلان را التیام بخشم، و آزادی را برای اسیران، و گشایشِ زندان را برای بندگان اعلام کنم؛ تا سالِ مقبولِ خداوند و روزِ انتقامِ خدای ما را ندا کنم؛ تا همهٔ ماتمیان را تسلی بخشم؛ تا برای ماتمیانِ صهیون مقرر دارم که به ایشان زیبایی به‌جای خاکستر، روغنِ شادمانی به‌جای ماتم، و رِدای حمد به‌جای روحِ افسردگی عطا شود؛ تا ایشان درختانِ عدالت، غرسِ خداوند، خوانده شوند، تا او جلال یابد.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.

> و ایشان خرابه‌های قدیم را بنا خواهند کرد، و ویرانی‌های نخستین را برپا خواهند ساخت، و شهرهای خراب، یعنی ویرانی‌های نسل‌های بسیار را مرمت خواهند نمود. و بیگانگان ایستاده، رمه‌های شما را خواهند چرانید، و پسران غریب، شخم‌زنندگان و باغبانان تاکستان‌های شما خواهند بود. اما شما کاهنان خداوند نامیده خواهید شد؛ مردم شما را خادمان خدای ما خواهند خواند؛ و ثروت امت‌ها را خواهید خورد، و به جلال ایشان فخر خواهید کرد. به عوض ننگ خود، نصیب مضاعف خواهید یافت؛ و به عوض رسوایی، در بهره خویش شادی خواهند نمود؛ از این‌رو در سرزمین خود، نصیب مضاعف را مالک خواهند شد؛ و شادی جاودانی از آنِ ایشان خواهد بود.

> For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> زیرا من، خداوند، داوری را دوست می‌دارم؛ از غارت در راه قربانیِ سوختنی نفرت دارم؛ و کار ایشان را در راستی استوار خواهم ساخت، و با ایشان عهدی جاودانه خواهم بست. و ذریّت ایشان در میان امت‌ها معروف خواهد شد، و نسلشان در میان قوم‌ها؛ هر که ایشان را ببیند، ایشان را بازخواهد شناخت که اینان همان نسلی هستند که خداوند برکت داده است. من در خداوند به‌غایت شادمان خواهم شد، جانم در خدایم به وجد خواهد آمد؛ زیرا که او مرا به جامه‌های نجات ملبّس ساخته، و ردای پارسایی را بر من پوشانیده است؛ همچون دامادی که خویشتن را به زیورها می‌آراید، و همچون عروسی که خود را به جواهرات خویش می‌آرازد. زیرا چنان‌که زمین جوانهٔ خود را بیرون می‌آورد، و باغ سبب می‌شود آنچه در آن کاشته شده است بروید، همچنین خداوند یهوه پارسایی و ستایش را در برابر همهٔ امت‌ها خواهد رویانید. اشعیا 61:1–11.

Back to Articles