Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Four

کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و بیست و چهار

Unveiling Daniel 11:40 – A Prophetic Examination of Historical Parallels and Future Events

افشای دانیال ۱۱:۴۰ — بررسی نبویِ مشابهت‌های تاریخی و رویدادهای آینده

Author

Jeff Pippenger

Published

March 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are taking time to set forth the structure of Daniel chapter eleven, as we address verse forty. Verse forty is the parallel of verse fourteen of Daniel chapter eight, in the prophetic sense that the light, which Christ, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798, was based upon Daniel chapter eight verse fourteen, so too, the light which He unsealed in 1989 was based upon verse forty.

ما وقت می‌گذاریم تا ساختار فصل یازدهم دانیال را، در حالی که به آیهٔ چهل می‌پردازیم، بیان کنیم. آیهٔ چهل، به این معنای نبوی، همتای آیهٔ چهاردهمِ فصل هشتم دانیال است: همان‌گونه که نوری که مسیح، به‌عنوان شیرِ سبطِ یهودا، در سال ۱۷۹۸ مُهر آن را گشود، بر دانیال ۸:۱۴ مبتنی بود، به همان‌سان نوری که او در سال ۱۹۸۹ مُهر آن را گشود، بر آیهٔ چهل مبتنی بود.

As we have pointed out, but not actually addressed in a previous article, when employing the latter rain methodology of “line upon line,” verse forty sets forth two distinct lines, for it contains the time of the end for both the movement of the first angel and the movement of the third angel.

چنان‌که در مقاله‌ای پیشین بدان اشاره کردیم، هرچند عملاً به آن نپرداختیم، هنگام به‌کارگیری روش‌شناسی بارانِ آخرِ «حکم بر حکم»، آیهٔ چهل دو خطِ متمایز را مطرح می‌سازد، زیرا زمانِ آخر را هم برای جنبشِ فرشتهٔ اوّل و هم برای جنبشِ فرشتهٔ سوّم دربر دارد.

When we bring together verse forty’s time of the end in 1798, and its time of the end in 1989, we find that Daniel chapter eight, verse fourteen, aligns with Daniel chapter eleven, verse forty, for they both represent the knowledge that is unsealed in the prophetic history of the three angels of Revelation fourteen. They are also connected by the fact that verse fourteen is the “mareh” vision of Christ’s sudden “appearance” to the temple, and verse forty is the “chazon” vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history. One is a point in time, the other is a period of time.

وقتی زمانِ آخرِ آیهٔ چهل را در سال ۱۷۹۸، و زمانِ آخرِ آن را در سال ۱۹۸۹، در کنار هم قرار می‌دهیم، درمی‌یابیم که دانیال باب هشت، آیهٔ چهارده، با دانیال باب یازده، آیهٔ چهل، هم‌راستا است، زیرا هر دو معرف آن دانشی هستند که در تاریخِ نبویِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده مُهرگشایی می‌شود. همچنین این دو از این جهت به یکدیگر مرتبط‌اند که آیهٔ چهارده رؤیای «mareh» از «ظهور» ناگهانیِ مسیح به هیکل است، و آیهٔ چهل رؤیای «chazon» از دو هزار و پانصد و بیست سالِ تاریخِ نبوی. یکی نقطه‌ای در زمان است، و دیگری دوره‌ای از زمان.

One represents the restoration and cleansing of the temple, the other the destruction and trampling down of the temple. One represents the twenty-three hundred years, and the other the twenty-five hundred and twenty years. One is represented by the river Ulai, the other by the river Hiddekel. One represents humanity, the other represents divinity. Rightly understood, verse forty in connection with verse fourteen is amazingly profound. 1798 represents the work of divinity, and 1989 represents the rebellion of humanity.

یکی نمایانگرِ احیا و تطهیرِ هیکل است، و دیگری نمایانگرِ ویرانی و پایمال شدنِ هیکل. یکی نمایانگرِ دو هزار و سیصد سال است، و دیگری نمایانگرِ دو هزار و پانصد و بیست سال. یکی به‌وسیلهٔ نهرِ اولای نمایش داده شده است، و دیگری به‌وسیلهٔ نهرِ حدّاقل. یکی نمایانگرِ انسانیت است، و دیگری نمایانگرِ الوهیت. اگر آیهٔ چهل در پیوند با آیهٔ چهارده به‌درستی فهمیده شود، به‌طرزی شگفت‌انگیز عمیق است. 1798 نمایانگرِ کارِ الوهیت است، و 1989 نمایانگرِ طغیانِ انسانیت.

We identified in the previous article that the description of the conquering of three obstacles by the king of the north is represented in a sequential fashion, but that the actual application of the events portrayed need to be carefully applied, for verses forty-two through and including verse forty-four, are actually aligned with verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law in the United States. It is there that the threefold union is accomplished, and there where the loud cry message of the “east” and “north” begins.

ما در مقالۀ پیشین تشخیص دادیم که توصیفِ غلبۀ پادشاهِ شمال بر سه مانع، به‌گونه‌ای متوالی ترسیم شده است؛ اما کاربرد واقعیِ رویدادهای به‌تصویرکشیده‌شده باید با دقت اعمال گردد، زیرا آیات چهل‌ودو تا چهل‌وچهار، در واقع با آیۀ چهل‌ویک هم‌راستا هستند، که همان قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحدۀ آمریکا خواهد آمد. در همان‌جاست که اتحاد سه‌گانه تحقق می‌یابد، و همان‌جا نیز پیامِ فریادِ بلندِ «شرق» و «شمال» آغاز می‌شود.

In Daniel eleven, it has been recognized by Adventist students through the years that Daniel employs a specific technique in his illustrations of Rome. Uriah Smith takes note of it in the book Daniel and Revelation. Daniel first identifies how Rome takes control of the world, and then in the following verses he drops back to the beginning of the history identifying the political conquering, and identifies how Rome interacts with God’s people during that very same history. Then ultimately, he identifies how Rome comes to its end. The principal Daniel employs is called, “repeat and enlarge.”

در دانیال یازده، دانشجویان ادونتیست در طی سال‌ها دریافته‌اند که دانیال در ترسیم‌های خود از روم، از شیوه‌ای مشخص بهره می‌گیرد. اوریا اسمیت در کتاب Daniel and Revelation به این نکته اشاره می‌کند. دانیال نخست نشان می‌دهد که روم چگونه زمام جهان را به دست می‌گیرد، و سپس در آیات بعدی به آغاز آن تاریخ بازمی‌گردد، تسخیر سیاسی را مشخص می‌سازد، و بیان می‌کند که روم در همان تاریخ، با قوم خدا چگونه تعامل می‌کند. سپس سرانجام نشان می‌دهد که روم چگونه به پایان خود می‌رسد. اصلی که دانیال به کار می‌برد، «تکرار و بسط» نامیده می‌شود.

This three-step technique is identified in verses forty to forty-five. Verses forty to forty-three, identify the three-step process of Modern Rome capturing planet earth, then in verse forty-four, Daniel drops back to verse forty-one, when the “tidings” that are then proclaimed by the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and when the papacy then goes forth with great fury to destroy and utterly make away many. Then in verses forty-five, and chapter twelve, verse one, the papacy comes to his end with none to help, between the seas and the glorious holy mountain, as human probation closes.

এই তিন-ধাপের কৌশলটি চল্লিশ থেকে পঁয়তাল্লিশ পদে চিহ্নিত করা হয়েছে। চল্লিশ থেকে তেতাল্লিশ পদে আধুনিক রোম সমগ্র পৃথিবীকে অধিকার করার এই তিন-ধাপের প্রক্রিয়াটি শনাক্ত করা হয়েছে; তারপর চুয়াল্লিশ পদে দানিয়েল একচল্লিশ পদের প্রসঙ্গে ফিরে যান, যখন সেই “সংবাদ” তখন এক লক্ষ চুয়াল্লিশ হাজারের পতাকার দ্বারা ঘোষণা করা হয়, এবং যখন পোপতন্ত্র তখন বহুজনকে বিনষ্ট ও সম্পূর্ণরূপে ধ্বংস করার জন্য মহা ক্রোধে অগ্রসর হয়। তারপর পঁয়তাল্লিশ পদে, এবং দ্বাদশ অধ্যায়ের এক পদে, মানবীয় অনুগ্রহকাল সমাপ্ত হওয়ার সময়, সমুদ্রসমূহের মধ্যে ও মহিমান্বিত পবিত্র পর্বতের নিকটে, পোপতন্ত্র এমন পরিণতিতে উপনীত হয় যে তাকে সাহায্য করার কেউ থাকে না।

In verse thirty, of Daniel eleven, we find the beginning of a history that Sister White quotes word for word through to verse thirty-six, and then writes, “scenes similar to those described in these verses will take place.” Verse thirty and thirty-one identify the historical transition from pagan Rome to papal Rome as the fourth and fifth kingdoms of Bible prophecy, respectively. Verse thirty-one describes the history which represents how papal Rome was placed upon the throne of the earth in the year 538.

در آیهٔ سیِ دانیال یازده، آغاز تاریخی را می‌یابیم که خواهر وایت آن را کلمه‌به‌کلمه تا آیهٔ سی‌وشش نقل می‌کند، و سپس می‌نویسد: «صحنه‌هایی مشابه آنچه در این آیات توصیف شده است، رخ خواهد داد.» آیات سی و سی‌ویک به‌ترتیب، گذار تاریخی از رومِ بت‌پرست به رومِ پاپی را به‌عنوان پادشاهی‌های چهارم و پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدس مشخص می‌کنند. آیهٔ سی‌ویک تاریخی را توصیف می‌کند که نشان می‌دهد چگونه رومِ پاپی در سال ۵۳۸ بر تختِ زمین نشانده شد.

In verse thirty-one, the first thing identified is when Clovis, king of the Franks (modern France), stood up for the papacy in the year 496. Clovis then converted from outright paganism to the hidden paganism of Catholicism (the religion of his wife Clotilda). He then dedicated his throne to lifting up the papacy to the throne of the earth. Clovis was represented by the “arms,” in the verse, for he dedicated his arm of military might and his arm of monetary might to the work he then undertook.

در آیهٔ سی و یکم، نخستین چیزی که شناسایی می‌شود زمانی است که کلوویس، پادشاه فرانک‌ها (فرانسهٔ امروزی)، در سال ۴۹۶ به حمایت از پاپیّت برخاست. سپس کلوویس از بت‌پرستی آشکار به بت‌پرستی پنهانِ کاتولیسیزم (دین همسرش کلوتیلدا)改گرایید. آنگاه تخت پادشاهی خود را وقف برکشیدن پاپیّت به تختِ زمین کرد. در آن آیه، کلوویس به «بازوان» تمثیل شده بود، زیرا او بازوی قدرت نظامی و بازوی توان مالی خویش را به کاری که آنگاه بر عهده گرفت، تخصیص داد.

Clovis’ initial work represented the work of all the kings of formerly pagan Europe who were destined to provide various supports for the whore of Rome as the history unfolded. Clovis, and thereafter France, was anointed by the Catholic church with the title of the first-born of the Catholic church, and also the eldest daughter of the Catholic church. He was the symbol of the first of many kings to commit fornication with the whore of Tyre.

کار آغازینِ کلوویس نمایانگرِ کارِ همهٔ پادشاهانِ اروپایِ پیش‌تر بت‌پرست بود که مقدر بودند، با گشوده شدنِ تاریخ، گونه‌گون پشتوانه‌ها را برای فاحشهٔ روم فراهم آورند. کلوویس، و پس از آن فرانسه، از سویِ کلیسایِ کاتولیک به لقبِ «نخست‌زادهٔ کلیسایِ کاتولیک» و نیز «بزرگ‌ترین دخترِ کلیسایِ کاتولیک» مسح شد. او نمادِ نخستینِ پادشاهی از میانِ پادشاهانِ بسیاری بود که با فاحشهٔ صور زنا کردند.

In this prophetic sense Clovis had been represented by Ahab, who also had committed fornication with Jezebel (symbol of the Catholic church in the book of Revelation), and who was also the premier king of ten tribes, as Clovis became the premier symbol of the ten horns (see Daniel chapter seven) of pagan Rome. Those kings of Europe would ultimately establish the whore of Babylon on the throne of the earth. In this sense Ahab, and Clovis both represent the United States, who commits fornication with the papacy in the last days.

در این معنای نبوی، کلوویس به‌وسیلهٔ اخاب نمود یافته بود؛ همان که او نیز با ایزابل زنا کرده بود (که در کتاب مکاشفه نماد کلیسای کاتولیک است)، و نیز پادشاه برترِ ده سبط بود؛ چنان‌که کلوویس نیز به نماد برترِ ده شاخِ (نگاه کنید به دانیال، فصل هفتمِ) رومِ بت‌پرست بدل شد. آن پادشاهانِ اروپا سرانجام فاحشهٔ بابل را بر تختِ زمین برقرار خواهند ساخت. از این حیث، اخاب و کلوویس هر دو نمایانگرِ ایالات متحده هستند که در ایام آخر با پاپیّت زنا می‌کند.

Ronald Reagan began the fornication, and it will be the last president that forces the other nine kings of the United Nations to also commit the same act. Reagan was president at the time of the end in 1989, and he therefore must prophetically represent the last president in the history where the other nine kings accomplish the same act, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Reagan was a wealthy, well-known media personality, highly recognized for his own peculiar style of speaking, who initially was in the Democratic party, who eventually switched to the Republican party.

رونالد ریگن زنا را آغاز کرد، و این آخرین رئیس‌جمهور خواهد بود که آن نه پادشاه دیگرِ سازمان ملل را نیز وادار می‌کند همان عمل را مرتکب شوند. ریگن در زمان پایان، در سال ۱۹۸۹، رئیس‌جمهور بود؛ ازاین‌رو، از لحاظ نبوی، او باید نمایندهٔ آخرین رئیس‌جمهور در تاریخ باشد که در زمان او آن نه پادشاه دیگر همان عمل را به انجام می‌رسانند، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ یک چیز به تصویر می‌کشد. ریگن شخصیتی رسانه‌ای، ثروتمند و نامدار بود که به سبب شیوهٔ گفتار خاصِ خود بسیار شناخته می‌شد؛ او در آغاز در حزب دموکرات بود، اما سرانجام به حزب جمهوری‌خواه پیوست.

In verse thirty-one, the arms that stood for the papacy would pollute the sanctuary of strength. Prophetically the sanctuary of strength for both pagan Rome and papal Rome was the City of Rome. This is based upon the fact that both Rome’s ruled for a specific period of time from the City of Rome, and when they ruled from the City of Rome, they were essentially invincible.

در آیهٔ سی‌ویکم، بازوانی که نمایانگر پاپیّت بودند، مَقدِسِ قوّت را نجس می‌ساختند. از دیدگاه نبوی، مَقدِسِ قوّت برای هم رومِ بت‌پرست و هم رومِ پاپی، شهرِ روم بود. این بر این واقعیت مبتنی است که هر دو روم برای دوره‌ای معیّن از شهرِ روم فرمان راندند، و هنگامی که از شهرِ روم حکومت می‌کردند، عملاً شکست‌ناپذیر بودند.

Pagan Rome began its three hundred and sixty year rule at the Battle of Actium, in the year 31 BC. Daniel chapter eleven, verse twenty-four identifies that they would forecast their devices from their stronghold, which was the City of Rome, for a “time.” A prophetic “time,” is three hundred and sixty years, and three hundred and sixty years after the Battle of Actium, where Antony and Cleopatra were defeated, Constantine moved out of the City of Rome to the City of Constantinople and the period of pagan Rome’s invincibility was over.

رومِ بت‌پرست فرمانروایی سیصد و شصت‌سالهٔ خود را در نبرد آکتیوم، در سال ۳۱ پیش از میلاد، آغاز کرد. دانیال فصل یازدهم، آیهٔ بیست‌وچهار، مشخص می‌سازد که ایشان نیرنگ‌های خود را از دژ خویش، یعنی شهر روم، برای «یک زمان» پیش‌بینی می‌کردند. یک «زمان» نبوی عبارت است از سیصد و شصت سال، و سیصد و شصت سال پس از نبرد آکتیوم، جایی که آنتونی و کلئوپاترا شکست خوردند، کنستانتین از شهر روم به شهر قسطنطنیه کوچ کرد و دوران شکست‌ناپذیری رومِ بت‌پرست به پایان رسید.

When the third geographical obstacle for papal Rome (the Goths), were driven out of the City of Rome in the year 538, papal Rome’s twelve hundred and sixty year rule of supremacy began and continued until 1798, when the pope was removed from the City of Rome, thus delivering the prophetic deadly wound to the papal beast, and in the next year, 1799, that pope (the woman who had ridden the beast) died in captivity.

جب پوپائی روم کے لیے تیسری جغرافیائی رکاوٹ (گاتھ) سنہ 538 میں شہرِ روم سے نکال دی گئی، تو پوپائی روم کی برتری پر مبنی بارہ سو ساٹھ سالہ حکمرانی شروع ہوئی اور 1798 تک جاری رہی، جب پوپ کو شہرِ روم سے ہٹا دیا گیا، یوں پوپائی حیوان کو وہ پیشین گوئی کے مطابق مہلک زخم پہنچا؛ اور اگلے ہی سال، 1799 میں، وہی پوپ (وہ عورت جو حیوان پر سوار تھی) اسیری میں مر گیا۔

The arms (Clovis) which stood for the papacy were to pollute the sanctuary of strength, and Constantine began that work by philosophically identifying the city as a lesser city than Constantinople, and from that point on, the warfare of that history that was carried out by the enemies of Rome was always focused upon attacking the City of Rome, and by the year 476, there was never again an actual Roman descendant that ruled in the city, until the year 538, when the city became the sanctuary of strength for papal Rome.

بازوها (کلوویس) که نمایندۀ پاپیّت بودند، می‌بایست مقدّسِ حصن را آلوده سازند، و کنستانتین آن کار را با این‌که از دیدگاه فلسفی شهر را شهری فروتر از قسطنطنیه معرّفی کرد آغاز نمود، و از آن نقطه به بعد، جنگِ آن تاریخ که به‌دست دشمنان روم به پیش برده می‌شد، همواره بر حمله به شهر روم متمرکز بود، و تا سال 476، دیگر هرگز هیچ بازماندۀ واقعیِ رومی در آن شهر فرمانروایی نکرد، تا سال 538 که آن شهر برای رومِ پاپی مقدّسِ حصن گردید.

Ahab, Clovis, and France typify the United States, and the United States’ sanctuary of strength is the Constitution of the United States. That document is a divine document, and it is a waymark of prophetic history. Since Ronald Reagan stood up for the papacy in the history leading up to 1989, the Constitution has been under a constant escalating attack, as was the sanctuary of strength in the demise and fall of pagan Rome. When the soon coming Sunday law in the United States is enforced, the Constitution will be fully overthrown. From the time of Reagan until that Sunday law, the history from the year 330 to 538 is repeated. In the year 538, the papacy was placed upon the throne, thus typifying the healing of its deadly wound at that Sunday law.

ایهاب، کلوویس و فرانسه، نمونهٔ ایالات متحده هستند، و مَقدِسِ قوّتِ ایالات متحده، قانون اساسیِ ایالات متحده است. آن سند، سندی الهی است و نشانه‌ای در تاریخ نبوی به‌شمار می‌آید. از زمانی که رونالد ریگان در تاریخی که به سال 1989 منتهی شد، از پاپیّت حمایت کرد، قانون اساسی پیوسته تحت حمله‌ای مداوم و فزاینده بوده است؛ همان‌گونه که مَقدِسِ قوّت در اضمحلال و سقوطِ رومِ بت‌پرست چنین بود. هنگامی که قانون یکشنبه که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، به اجرا گذاشته شود، قانون اساسی به‌طور کامل سرنگون خواهد شد. از زمان ریگان تا آن قانون یکشنبه، تاریخِ سال‌های 330 تا 538 تکرار می‌شود. در سال 538، پاپیّت بر تخت نشانده شد، و بدین‌سان، شفای زخمِ مهلکِ آن در آن قانون یکشنبه را به‌صورت نمادین مجسم می‌سازد.

The period from Ronald Reagan to the Sunday law is a prophetic period that is specifically identified by God’s prophetic Word. The “arms,” represented by Clovis were also to take away “the daily,” from the formerly pagan kingdom of the Roman Empire. The religion of the empire had been pagan from the very outset, and Clovis began the work of replacing the religion of open paganism with the religion of Catholicism, which is simply cloaked paganism.

دوره‌ای از زمان رونالد ریگان تا قانون یکشنبه، دوره‌ای نبوی است که به‌طور مشخص به‌وسیلهٔ کلام نبوی خدا معیّن شده است. «بازوان» که به‌وسیلهٔ کلوویس نمایانده شده‌اند، همچنین می‌بایست «قربانی دائمی» را از پادشاهیِ پیش‌تر بت‌پرستِ امپراتوری روم برمی‌داشتند. دینِ امپراتوری از همان آغاز یکسره بت‌پرستانه بود، و کلوویس کارِ جایگزین ساختنِ دینِ بت‌پرستیِ آشکار را با دینِ کاتولیکی آغاز کرد، که چیزی جز بت‌پرستیِ در پرده نیست.

The United States fully removes the religion of Protestantism when it enforces the mark of papal authority at the soon coming Sunday law, for the only definition of the word “Protestant,” is to protest Rome. If you accept the mark of Rome’s authority, you are not protesting Rome. In Amos chapter three, verse three, Amos asks the rhetorical question: “Can two walk together, except they be agreed?”

ایالات متحده هنگامی که در قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آمدنی، نشان اقتدار پاپی را به اجرا درمی‌آورد، دین پروتستانتیسم را به‌طور کامل کنار می‌نهد؛ زیرا تنها تعریف واژهٔ «پروتستان» این است که به روم اعتراض کند. اگر نشان اقتدار روم را بپذیرید، دیگر به روم اعتراض نمی‌کنید. در کتاب عاموس، باب سه، آیهٔ سه، عاموس این پرسش بلاغی را مطرح می‌کند: «آیا دو نفر می‌توانند با هم راه بروند، مگر آنکه هم‌رأی باشند؟»

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

> «در جنبش‌هایی که اکنون در ایالات متحده در جریان است تا برای نهادها و رسوم کلیسا پشتیبانی دولت را فراهم سازد، پروتستان‌ها در پیِ گام‌های پاپ‌گرایان می‌روند. بلکه بیش از آن، آنان در را می‌گشایند تا پاپیّت در آمریکای پروتستان آن برتری‌ای را که در دنیای کهن از دست داده است، باز یابد.» نزاع عظیم، 573.

When the religion of paganism was taken away as the official religion of the realm in the year 508, it typified that the restraint, represented by Paul in Second Thessalonians chapter two had been taken away in advance of the revealing of the man of sin at the soon coming Sunday law in the United States. The subjection of the openly pagan religion, transitioning to the hidden pagan religion of Catholicism did not happen instantly, and it is marked in history as beginning with Clovis’ conversion to Catholicism in the year 496, and fully accomplished by the year 508.

جب سنہ 508 میں بت‌پرستی کے مذہب کو سلطنت کے سرکاری مذہب کے طور پر ہٹا دیا گیا، تو یہ اس بات کی تمثیل تھی کہ وہ روک، جس کا ذکر پولس نے دوم تھیسلنیکیوں کے باب دو میں کیا ہے، ریاستہائے متحدہ میں عنقریب آنے والے اتوار کے قانون کے وقت مردِ گناہ کے ظاہر ہونے سے پیشتر ہٹا دی گئی تھی۔ کھلے عام بت‌پرستانہ مذہب کی محکومی، جو کیتھولکیت کے پوشیدہ بت‌پرستانہ مذہب میں منتقل ہوئی، فوراً واقع نہ ہوئی؛ اور تاریخ میں اس کا آغاز سنہ 496 میں کلووس کے کیتھولک مذہب قبول کرنے سے نشان زد ہے، اور سنہ 508 تک یہ پوری طرح انجام کو پہنچا۔

Thus, from the Reagan years, beginning in 1989, until the soon coming Sunday law, genuine Protestantism will be fully restrained in the United States. At that time the Constitution, the “sanctuary of strength” for the United States, will be overturned, and the fourth work of the “arms” of verse thirty-one will be accomplished, as the “arms” then place the papacy upon the throne of the earth, as was the case in the year 538.

پس، از سال‌های ریگان، از 1989 آغاز شده، تا قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، پروتستانتیسمِ اصیل در ایالات متحده به‌طور کامل مهار خواهد شد. در آن زمان، قانون اساسی، «ملجأ قوّت» برای ایالات متحده، واژگون خواهد شد، و کارِ چهارمِ «بازوانِ» آیهٔ سی‌ویکم به انجام خواهد رسید، زیرا «بازوان» آنگاه پاپیّت را، چنان‌که در سال 538 واقع شد، بر تختِ زمین خواهند نشاند.

Once the papacy took the throne in the year 538, the narrative in Daniel switches from describing how the papacy captured the world, to the subject of how the papacy persecuted God’s people in that history. In verse fourteen, of chapter ten of Daniel, Gabriel had informed Daniel that the purpose of the vision he was about to present was to demonstrate “what would befall God’s people in the latter days.”

هنگامی که پاپیّت در سال ۵۳۸ بر تخت نشست، روایت در دانیال از توصیف این‌که پاپیّت چگونه جهان را به تصرف خود درآورد، به موضوع این‌که پاپیّت در آن تاریخ چگونه قوم خدا را مورد آزار و جفا قرار داد، تغییر جهت می‌دهد. در آیهٔ چهاردهم از باب دهم دانیال، جبرئیل به دانیال اعلام کرده بود که مقصود از رؤیایی که در شرف ارائهٔ آن بود، این است که نشان دهد «در ایّام آخر چه بر قوم خدا واقع خواهد شد.»

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> اکنون آمده‌ام تا تو را از آنچه در ایّام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد آگاه سازم؛ زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۱۴

Verse thirty-two through to verse thirty-six are the verses that Sister White directly say will be repeated, and those verses describe the persecution of the twelve hundred and sixty year rule of the papacy from the time it was placed on the throne in the year 538, until it received its deadly wound in 1798.

آیات سی‌ودو تا سی‌وشش همان آیاتی هستند که خواهر وایت به‌طور مستقیم می‌گوید تکرار خواهند شد، و این آیات آزار و جفای دوران حکومت هزار و دویست و شصت‌سالهٔ پاپیّت را توصیف می‌کنند؛ از زمانی که در سال 538 بر تخت نشانده شد، تا هنگامی که در سال 1798 زخمِ مهلک خود را دریافت کرد.

> And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:32–36.

> और जो वाचा के विरुद्ध दुष्टता करेंगे, उन्हें वह चिकनी-चुपड़ी बातों से भ्रष्ट करेगा; परन्तु जो लोग अपने परमेश्वर को जानते हैं वे दृढ़ रहेंगे और पराक्रम करेंगे। और प्रजा में से जो समझदार हैं वे बहुतों को शिक्षा देंगे; तौभी वे बहुत दिनों तक तलवार, और आग, और बंधुआई, और लूट के द्वारा गिरते रहेंगे। और जब वे गिरेंगे, तब उन्हें थोड़ी-सी सहायता मिलेगी; परन्तु बहुत-से लोग चिकनी-चुपड़ी बातों के साथ उनसे मिल जाएंगे। और समझदारों में से कितने ही गिरेंगे, ताकि वे जांचे जाएं, और शुद्ध किए जाएं, और उजले किए जाएं, अन्त समय तक; क्योंकि यह अभी नियत समय के लिए ठहरा हुआ है। और वह राजा अपनी इच्छा के अनुसार करेगा; और वह अपने आप को बढ़ाएगा, और हर एक देवता से अपने आप को बड़ा ठहराएगा, और देवताओं के परमेश्वर के विरुद्ध अद्भुत बातें बोलेगा, और जब तक क्रोध की अवधि पूरी न हो जाए तब तक सफल रहेगा; क्योंकि जो ठाना गया है वही पूरा होगा। दानिय्येल 11:32–36।

The verses describe the persecution of the Dark Ages, and verse thirty-six then identifies that the papacy would prosper until God’s first indignation against the northern kingdom of Israel was accomplished in 1798. Daniel first identified how the papacy was placed upon the throne of the earth, then how the papacy interacted with God’s people, and then the final fall of the papacy. Verse forty through forty-three of Daniel eleven, identifies how the papacy takes control of the world, then verse forty-four identifies how she persecutes God’s latter-day people, and then verse forty-five identifies how she comes to her final end, with none to help.

این آیات، جفای دوران قرون تاریک را توصیف می‌کنند، و سپس آیهٔ سی‌وشش مشخص می‌سازد که پاپیّت تا زمانی کامیاب خواهد شد که نخستین غضب خدا بر ضد پادشاهی شمالیِ اسرائیل در سال 1798 به انجام برسد. دانیال نخست نشان داد که چگونه پاپیّت بر تخت زمین نشانده شد، سپس چگونه پاپیّت با قوم خدا تعامل کرد، و آنگاه سقوط نهایی پاپیّت را بیان نمود. آیات چهل تا چهل‌وسه از دانیال یازده مشخص می‌سازند که چگونه پاپیّت زمام جهان را به دست می‌گیرد؛ سپس آیهٔ چهل‌وچهار مشخص می‌سازد که چگونه او قوم خدا را در ایام آخر آزار می‌رساند؛ و آنگاه آیهٔ چهل‌وپنج مشخص می‌سازد که چگونه او به فرجام نهایی خود می‌رسد، بی‌آنکه کسی یاری‌اش کند.

The Hebrew word “truth,” was created by the Wonderful Linguist by bringing the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet together to create the word “truth.” Thirteen is a symbol of rebellion, and the first represents the last.

واژهٔ عبریِ «حقیقت» به‌وسیلهٔ آن زبان‌دانِ شگفت‌انگیز بدین‌گونه پدید آمد که نخستین، سیزدهمین و آخرین حرفِ الفبای عبری را در کنار هم نهاد تا واژهٔ «حقیقت» را بسازد. سیزده نمادِ عصیان است، و نخستین نمایانگرِ آخرین است.

Verse thirty-one describes the end of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, and verse thirty-six identified the end of papal Rome as the fifth kingdom of Bible prophecy. Between the first description of the fall of Rome and the last description of the fall of Rome is the rebellion, represented by the papacy murdering millions of God’s people in the history between the beginning and ending. The application of these verses bears the signature of “truth.”

آیت سی‌ویکم پایان رومِ بت‌پرست را به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس توصیف می‌کند، و آیت سی‌وششم پایان رومِ پاپی را به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس مشخص ساخت. میان نخستین توصیفِ سقوط روم و واپسین توصیفِ سقوط روم، آن شورش قرار دارد که در این بازهٔ تاریخیِ میان آغاز و انجام، با کشتارِ میلیون‌ها تن از قومِ خدا به‌دستِ پاپیّت نمود یافته است. کاربردِ این آیات، امضای «حقیقت» را بر خود دارد.

Verse forty to forty-five, which is illustrated by verses thirty to thirty-six, begins with the fall of the papacy, and it ends with the fall of the papacy. In the middle of the history beginning in 1798, through the close of probation is the rebellion of Modern Rome, once again murdering God’s people. The application of these verses also bear the signature of “truth,” and they align with one another to provide two witnesses which establish the “truth,” and both lines are describing Rome, which is the symbol that will “establish the vision”.

آیات چهل تا چهل و پنج، که به‌وسیلهٔ آیات سی تا سی و شش ترسیم شده‌اند، با سقوط پاپیّت آغاز می‌شوند و با سقوط پاپیّت پایان می‌پذیرند. در میانهٔ این تاریخ که از سال ۱۷۹۸ آغاز شده و تا پایان مهلتِ توبه امتداد می‌یابد، شورشِ رومِ جدید قرار دارد که بار دیگر قوم خدا را به قتل می‌رساند. کاربرد این آیات نیز مُهر «حقیقت» را بر خود دارد، و این آیات با یکدیگر هم‌سو می‌شوند تا دو شاهدی را فراهم آورند که «حقیقت» را استوار می‌سازند؛ و هر دو خط، روم را توصیف می‌کنند، که همان نمادی است که «رؤیا را استوار خواهد ساخت».

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضدّ پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز ستمگرانِ قومِ تو سر برخواهند افراشت تا رؤیا را استوار سازند؛ امّا سقوط خواهند کرد. دانیال 11:14.

The prophetic phenomenon that Daniel employs in chapter eleven, is used more than in just verses thirty to thirty-six, and then in forty to forty-five. Verses fourteen through nineteen, identify how pagan Rome took control of the world, then verses twenty to twenty-four identify how pagan Rome dealt with God’s people, and from verse twenty-four to verse thirty the fall of pagan Rome is set forth.

پدیدۀ نبوی‌ای که دانیال در باب یازدهم به کار می‌برد، تنها به آیات سی تا سی‌وشش، و سپس چهل تا چهل‌وپنج محدود نمی‌شود. آیات چهارده تا نوزده نشان می‌دهند که چگونه رومِ بت‌پرست زمام جهان را به دست گرفت؛ سپس آیات بیست تا بیست‌وچهار نشان می‌دهند که رومِ بت‌پرست با قوم خدا چگونه رفتار کرد؛ و از آیهٔ بیست‌وچهار تا آیهٔ سی، سقوط رومِ بت‌پرست بیان شده است.

Verse fourteen is the beginning of pagan Rome and verse thirty is the end of pagan Rome. In the history represented in the middle, pagan Rome is identified as crucifying Christ, thus the rebellion of the middle identifies these verses as “truth.” Alpha and Omega placed His signature all the way through chapter eleven, of the book of Daniel.

آیهٔ چهارده آغاز رومِ بت‌پرست است و آیهٔ سی پایان رومِ بت‌پرست. در تاریخی که در میان این دو به تصویر کشیده شده است، رومِ بت‌پرست به‌عنوان مصلوب‌کنندهٔ مسیح شناخته می‌شود؛ ازاین‌رو، شورشِ بخش میانی این آیات را به‌عنوان «حقیقت» مشخص می‌سازد. آلفا و اُمگا امضای خود را سراسر فصل یازدهم کتاب دانیال نهاده است.

Verse forty contains the history which begins in the Ronald Reagan years, and which identifies the alliance made between the President of the United States and the man of sin. It marks a specific period that concludes with the papacy being placed upon the throne of the earth, as it had been in the year 538. It is not a coincidence that Clovis, king of the Franks, which is modern day France, is the symbol of the United States. Clovis typified Reagan. Reagan was a symbol of Protestantism, as was Clovis a symbol of paganism.

آیۀ چهلّم دربردارندۀ تاریخی است که از سال‌های رونالد ریگان آغاز می‌شود و اتحادی را که میان رئیس‌جمهور ایالات متحده و مردِ گناه برقرار شد، مشخص می‌سازد. این آیه بر دوره‌ای معیّن دلالت دارد که با قرار گرفتن پاپیّت بر تختِ زمین، همان‌گونه که در سال ۵۳۸ بود، به پایان می‌رسد. این امر تصادفی نیست که کلوویس، پادشاه فرانک‌ها، که همان فرانسۀ امروزی است، نماد ایالات متحده باشد. کلوویس پیش‌نمونۀ ریگان بود. ریگان نماد پروتستانیسم بود، چنان‌که کلوویس نیز نماد بت‌پرستی بود.

The battle in which Clovis, King of the Franks, converted to Catholicism was the Battle of Tolbiac (also known as the Battle of Zülpich or the Battle of Cologne). This battle took place in the year 496. Clovis was a pagan at the time, but during the battle, when it seemed that his forces were in danger of defeat, he prayed to the Christian God of his Catholic wife for help and made a vow that if he emerged victorious, he would convert to Christianity. Clovis did win the battle, and as a result, he and a significant portion of his Frankish warriors converted to Catholicism, marking a significant event in the Christianization of the Franks.

نبردی که در آن کلوویس، پادشاه فرانک‌ها، به کاتولیسیزم گروید، نبردِ تولبیاک بود (که به نام‌های نبردِ زولپیش یا نبردِ کلن نیز شناخته می‌شود). این نبرد در سال ۴۹۶ میلادی رخ داد. کلوویس در آن زمان مشرک بود، اما در جریان نبرد، هنگامی که چنین می‌نمود که نیروهایش در معرض شکست‌اند، برای یاری به خدای مسیحیِ همسر کاتولیک خود دعا کرد و نذر نمود که اگر پیروز از میدان بیرون آید، به مسیحیت بگرود. کلوویس این نبرد را برد، و در نتیجه، او و بخش قابل توجهی از جنگاوران فرانکِ او به کاتولیسیزم گرویدند؛ رویدادی که نقطه‌ای مهم در مسیحی‌شدن فرانک‌ها به‌شمار می‌آید.

Ronald Reagan, a professed Protestant, identified that his motivation for forming a secret alliance with the pope of Rome, was that he was convicted that the Soviet Union was the antichrist of Bible prophecy. In Reagan’s battle against the former Soviet Union, without recognizing his confusion about who the antichrist is, he joined with the antichrist.

رونالد ریگن، که خود را پروتستان می‌دانست، تصریح کرد که انگیزه‌اش برای تشکیل یک اتحاد محرمانه با پاپ روم این بود که یقین داشت اتحاد جماهیر شوروی همان ضدّمسیحِ پیشگوییِ کتاب‌مقدّس است. ریگن در نبرد خود علیه اتحاد جماهیر شوروی سابق، بی‌آنکه سردرگمیِ خود را دربارهٔ این‌که ضدّمسیح کیست تشخیص دهد، به ضدّمسیح پیوست.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> «کسانی که در فهمِ کلام دچار سردرگمی می‌شوند و از درکِ معنای ضدّمسیح بازمی‌مانند، بی‌گمان خود را در صفِ ضدّمسیح قرار خواهند داد.» Kress Collection, 105.

The United States is a twofold prophetic symbol, as represented by the two horns of the earth beast. France is also a twofold prophetic symbol, as represented by Sodom and Egypt in Revelation chapter eleven. France is the firstborn child of the papacy, and Reagan, representing the United States was the first of the ten kings of Revelation chapter seventeen in the last days to commit fornication with the whore of Tyre, who had been forgotten since 1798. She was forgotten at the time of the end in 1798, but begins to be remembered at the time of the end in 1989.

ایالات متحده نمادی نبویِ دوگانه است، چنان‌که به‌وسیلهٔ دو شاخِ وحشِ زمین به تصویر کشیده شده است. فرانسه نیز نمادی نبویِ دوگانه است، چنان‌که به‌وسیلهٔ سدوم و مصر در فصل یازدهمِ مکاشفه نمایان شده است. فرانسه نخست‌زادهٔ پاپیّت است، و ریگان، که نمایندهٔ ایالات متحده بود، در ایام آخر نخستینِ آن ده پادشاهِ فصل هفدهمِ مکاشفه بود که با فاحشهٔ صور، که از سال 1798 به فراموشی سپرده شده بود، زنا کرد. او در زمانِ آخر در 1798 به فراموشی سپرده شد، اما در زمانِ آخر در 1989 آغاز می‌کند که به یاد آورده شود.

Clovis, the leader of France, marked the beginning of a period of time which led to the papacy being placed upon the throne in 538, where the papacy then passed a Sunday law at the Council of Orleans. Reagan, leader of the United States marked the beginning of a period of time which is leading to the papacy once again being placed upon the throne of the earth at the soon coming Sunday law.

کلوویس، رهبر فرانسه، آغازگر دوره‌ای از زمان بود که به قرار گرفتن پاپیّت بر تخت در سال ۵۳۸ انجامید؛ جایی که پاپیّت سپس در شورای اورلئان قانونی برای یکشنبه وضع کرد. ریگان، رهبر ایالات متحده، آغازگر دوره‌ای از زمان بود که به سوی آن پیش می‌رود که پاپیّت بار دیگر بر تخت زمین در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، قرار گیرد.

France is the twofold power that placed the papacy in 538, and France, through Napoleon’s General Berthier, took the papacy off the throne in 1798. The United States places the papacy on the throne in the last days, and as the premier king of the ten kings, the United States will ultimately “make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire.”

فرانسه آن قدرتِ دوگانه‌ای است که پاپیّت را در سال ۵۳۸ بر تخت نشاند، و فرانسه، به‌وسیلهٔ ژنرال برتیه از جانب ناپلئون، در سال ۱۷۹۸ پاپیّت را از تخت فرو افکند. ایالات متحده در ایام آخر پاپیّت را بر تخت می‌نشاند، و ایالات متحده، به‌عنوان پادشاهِ برترِ آن ده پادشاه، سرانجام «او را ویران و عریان خواهد ساخت، و گوشتش را خواهد خورد، و او را به آتش خواهد سوزانید.»

Verse forty contains the history of verse thirty-one, and identifies that the work of placing the papacy back upon the throne of the earth is represented by the period of time beginning with Ronald Reagan, and ending with the final president of the United States. That final president will have been typified by Reagan, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

آیۀ چهل، تاریخچۀ آیۀ سی‌ویک را در بر دارد و نشان می‌دهد که عملِ بازنشاندنِ پاپیّت بر تختِ زمین، به‌وسیلۀ دورۀ زمانی‌ای به تصویر کشیده شده است که با رونالد ریگان آغاز می‌شود و با آخرین رئیس‌جمهور ایالات متحدۀ آمریکا پایان می‌یابد. آن رئیس‌جمهورِ نهایی، به‌واسطۀ ریگان نمونه‌وار پیش‌نمایی شده خواهد بود، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد.

In the first verses in Daniel eleven, that prophetic history is set forth (verse two), we find the history that preceded the history of the kingdom of Greece. Greece is a symbol of the United Nations, and the one-world government of the ten kings of Revelation seventeen. Verse three in Daniel eleven, introduces Alexander the Great, and verse two, represents the history that precedes the one-world government in the last days.

در آیات نخستینِ دانیال یازدهم، آن تاریخِ نبوی بیان شده است (آیهٔ ۲)، و ما تاریخی را می‌یابیم که پیش از تاریخِ پادشاهیِ یونان واقع شد. یونان نمادی است از سازمان ملل متحد و حکومتِ جهانیِ واحدِ آن ده پادشاهِ مذکور در مکاشفهٔ هفده. آیهٔ ۳ در دانیال یازدهم، اسکندرِ کبیر را معرفی می‌کند، و آیهٔ ۲ نمایانگرِ تاریخی است که در روزهای آخر، پیش از حکومتِ جهانیِ واحد قرار دارد.

In verse one, Gabriel simply identifies that he had strengthened Darius at the beginning of the kingdom of the Medes and Persians, but Gabriel had come to Daniel in chapter ten, when Cyrus the Persian, not Darius the Mede was then ruling. After clearly tying the kingdom together as a prophetic twofold kingdom of the Medes and Persians (as is France and the United States), Gabriel then introduces the history that precedes the worldwide kingdom of Alexander the Great.

در آیهٔ نخست، جبرئیل به‌سادگی بیان می‌کند که در آغاز پادشاهی مادها و پارس‌ها، داریوش را تقویت کرده بود؛ اما جبرئیل در فصل دهم نزد دانیال آمده بود، در زمانی که کوروشِ پارسی، نه داریوشِ مادی، در آن هنگام فرمان می‌راند. پس از آنکه جبرئیل به‌روشنی آن پادشاهی را به‌عنوان یک پادشاهی نبوّتیِ دوگانهٔ مادها و پارس‌ها به هم پیوند می‌دهد (چنان‌که فرانسه و ایالات متحده نیز چنین‌اند)، سپس تاریخی را معرفی می‌کند که بر پادشاهی جهانی اسکندر کبیر پیشی می‌گیرد.

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> و اکنون حقیقت را به تو نشان خواهم داد. اینک، هنوز سه پادشاه در فارس برخواهند خاست؛ و چهارمین از همۀ ایشان بسیار دولتمندتر خواهد بود؛ و او به قوّت خویش از رهگذر ثروتش، همگان را بر ضد مملکت یونان برخواهد انگیخت. دانیال ۱۱:۲

Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and verse two speaks to the history that precedes the enforcement of the one-world government, as represented by Alexander the Great’s kingdom of Greece. Verse two, is a line of prophecy concerning the United States, which, as the two-horned power of the last days as typified by the twofold power of the Medes and Persians, and by France. The verse identifies kings that would typify presidents of the United States in the last days, who would stand up in advance of the threefold one-world government of the dragon, the beast and false prophet. Clovis paralleled Reagan as the first president in the beginning of the history that leads to placing antichrist back on the throne.

الفا و اُمگا همواره پایانِ یک چیز را همراه با آغازِ آن به تصویر می‌کشد، و آیهٔ دوم به تاریخی اشاره دارد که پیش از اِعمال حکومتِ تک‌جهانی قرار دارد؛ همان‌گونه که در پادشاهیِ یونانِ اسکندرِ کبیر نمادین شده است. آیهٔ دوم، خطی از نبوت دربارهٔ ایالات متحده است که، به‌عنوان قدرتِ دوشاخِ ایامِ آخر، به‌وسیلهٔ قدرتِ دوگانهٔ مادها و پارسیان و نیز به‌وسیلهٔ فرانسه نمونه‌وار شده است. این آیه پادشاهانی را معرّفی می‌کند که در ایامِ آخر نمونهٔ رؤسای‌جمهورِ ایالات متحده خواهند بود؛ آنان که پیش از حکومتِ تک‌جهانیِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب، برخواهند خاست. کلوویس، به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور در آغازِ تاریخی که به بازنهادنِ ضدّمسیح بر تخت می‌انجامد، با ریگان موازات داشت.

From the time of Cyrus, in Daniel eleven, there would be three presidents followed by a fourth, who was far richer than they all were. Darius was the first king of the Medo-Persian Empire, and Cyrus, who was ruling when Daniel received the history from Gabriel was the second king. Four kings would follow Cyrus, so the fourth of the following kings would be the sixth king.

از زمانِ کورش، در دانیال یازده، سه پادشاه خواهند بود و پس از آنان چهارمی خواهد آمد که از همۀ ایشان بسیار توانگرتر خواهد بود. داریوش نخستین پادشاهِ امپراتوری ماد و پارس بود، و کورش، که در زمانی حکومت می‌کرد که دانیال تاریخ را از جبرئیل دریافت کرد، دومین پادشاه بود. پس از کورش چهار پادشاه خواهند آمد؛ بنابراین، چهارمینِ پادشاهانی که پس از او می‌آیند، ششمین پادشاه خواهد بود.

The sixth king would be the richest king, and the rich president (king) would stir up all against the realm of Greece. The presidents since Reagan, were Bush the first, Clinton, Bush the second, Obama; so the sixth, and richest, king would be Trump. That king (president) would “stir up” the realm of Greece (globalists). The definition of the Hebrew phrase “stir up,” is quite informative.

ششمین پادشاه، ثروتمندترین پادشاه خواهد بود، و آن رئیس‌جمهورِ ثروتمند (پادشاه)، همگان را بر ضد قلمرو یونان برخواهد انگیخت. رؤسای‌جمهور از زمان ریگان عبارت بوده‌اند از: بوشِ اول، کلینتون، بوشِ دوم، اوباما؛ پس ششمین، و ثروتمندترین، پادشاه ترامپ خواهد بود. آن پادشاه (رئیس‌جمهور) قلمرو یونان (جهانی‌گرایان) را «برخواهد انگیخت». تعریفِ این عبارتِ عبری، «بر انگیختن»، بسیار روشنگر است.

The Hebrew word translated as “stir up,” in the verse, is a primitive root meaning “to awaken”, or “wake up”. In the history typified by the fourth ruler after Cyrus, a president far richer than any other president would be raised up and through his strength and power an “awakening” would be brought about against Greece. Greece being a symbol of globalism, progressivism and “woke-ism,” would be brought into the spotlight of the history of the sixth, richest president. He would awaken the entire realm of planet earth to the controversy of progressive “woke-ism” and global domination.

عبری وہ لفظ جس کا اس آیت میں ترجمہ "بھڑکانا" کیا گیا ہے، ایک ابتدائی مادہ ہے جس کے معنی "بیدار کرنا" یا "جاگ اُٹھنا" ہیں۔ اُس تاریخ میں جس کی تمثیل سائرس کے بعد چوتھے حاکم سے کی گئی ہے، ایک ایسا صدر برپا کیا جائے گا جو ہر دوسرے صدر سے کہیں زیادہ دولت مند ہوگا، اور اپنی قوت اور اقتدار کے ذریعہ یونان کے خلاف ایک "بیداری" پیدا کرے گا۔ یونان، جو عالمگیریت، ترقی پسندی اور "ووک ازم" کی علامت ہے، چھٹے اور نہایت دولت مند صدر کی تاریخ میں نمایاں کر دیا جائے گا۔ وہ تمام کرۂ ارض کی سلطنت کو ترقی پسند "ووک ازم" اور عالمی تسلط کے تنازع پر بیدار کر دے گا۔

The awakening to the movement of progressive “woke-ism,” that is brought about in the presidency of the richest president, occurs with the Republican horn, at the very time that the awakening of the ten virgins occurs in the Protestant horn.

بیداری نسبت به جنبش «ووکیسم» مترقّی، که در دوران ریاست‌جمهوری ثروتمندترین رئیس‌جمهور پدید می‌آید، با شاخ جمهوری‌خواه رخ می‌دهد، درست در همان زمانی که بیداریِ ده باکره در شاخ پروتستان به وقوع می‌پیوندد.

We will continue our study of Daniel eleven verse forty in the next article.

در مقالهٔ بعدی، بررسی خود را دربارهٔ دانیال، باب یازدهم، آیهٔ چهل ادامه خواهیم داد.

> “Notwithstanding the widespread declension of faith and piety, there are true followers of Christ in these churches. Before the final visitation of God’s judgments upon the earth there will be among the people of the Lord such a revival of primitive godliness as has not been witnessed since apostolic times. The Spirit and power of God will be poured out upon His children. At that time many will separate themselves from those churches in which the love of this world has supplanted love for God and His word. Many, both of ministers and people, will gladly accept those great truths which God has caused to be proclaimed at this time to prepare a people for the Lord’s second coming. The enemy of souls desires to hinder this work; and before the time for such a movement shall come, he will endeavor to prevent it by introducing a counterfeit. In those churches which he can bring under his deceptive power he will make it appear that God’s special blessing is poured out; there will be manifest what is thought to be great religious interest. Multitudes will exult that God is working marvelously for them, when the work is that of another spirit. Under a religious guise, Satan will seek to extend his influence over the Christian world.” The Great Controversy, 464.

> «با وجود افول گستردهٔ ایمان و دینداری، در این کلیساها پیروان حقیقیِ مسیح وجود دارند. پیش از فرود آمدن نهاییِ داوری‌های خدا بر زمین، در میان قوم خدا چنان احیایی از پارساییِ نخستین پدید خواهد آمد که از زمان رسولان تاکنون دیده نشده است. روح و قدرت خدا بر فرزندان او ریخته خواهد شد. در آن زمان بسیاری خود را از آن کلیساهایی جدا خواهند ساخت که در آنها محبتِ این جهان جای محبتِ خدا و کلام او را گرفته است. بسیاری، چه از خادمان و چه از مردم، با شادی آن حقایق عظیمی را خواهند پذیرفت که خدا مقرر داشته است در این زمان اعلام شوند تا قومی را برای آمدنِ دومِ خداوند آماده سازند. دشمنِ جان‌ها آرزو دارد این کار را باز دارد؛ و پیش از آنکه زمان چنین حرکتی فرا رسد، خواهد کوشید با وارد کردن بدلی تقلبی از آن جلوگیری کند. در آن کلیساهایی که بتواند آنها را زیر قدرت فریبندهٔ خود درآورد، چنین وانمود خواهد کرد که برکتِ خاصِ خدا فرو ریخته شده است؛ آنچه آشکار خواهد شد، چیزی خواهد بود که گمان می‌رود علاقه‌ای عظیم به دین است. انبوهی به وجد خواهند آمد که خدا به‌گونه‌ای شگفت‌انگیز برای آنان عمل می‌کند، حال آنکه این عمل از روحی دیگر است. شیطان در پوششی دینی خواهد کوشید نفوذ خود را بر جهان مسیحیت گسترش دهد.» جدال عظیم، ۴۶۴.

Back to Articles