Article

# Panium - Number One

پانیوم — شمارهٔ یک

Chapter Eleven

باب یازدهم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

For some time, we have been focusing our attention on the hidden history of Daniel 11:40, and in recent weeks, the Lord has drawn our consideration to verse 27:

مدتی است که توجه خود را بر تاریخ پنهانِ دانیال ۱۱:۴۰ متمرکز کرده‌ایم، و در هفته‌های اخیر، خداوند نظر ما را به آیهٔ ۲۷ معطوف ساخته است:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> اور ان دونوں بادشاہوں کے دل بدی کرنے پر لگے ہوں گے، اور وہ ایک ہی میز پر جھوٹ بولیں گے؛ لیکن یہ کامیاب نہ ہوگا، کیونکہ انجام ابھی مقررہ وقت پر ہی ہوگا۔ دانی ایل 11:27۔

Initially, I was uncertain about the details—when, where, and who sat at that table, speaking lies to one another—but these questions are now under review. Over the past few Sabbaths, I made some missteps as I worked through these lines. Yet, through what I believe to be providential guidance, the alliances represented in verses 13–15, symbolized by Caesarea Philippi, began to unfold. Though some elements still require refinement, I believe the Lord has lifted His hand from these verses to reveal their meaning.

در آغاز، دربارهٔ جزئیات—این‌که چه زمانی، کجا، و چه کسانی بر آن سفره نشسته بودند و به یکدیگر دروغ می‌گفتند—اطمینان نداشتم؛ اما اکنون این پرسش‌ها در دست بررسی است. در طی چند سَبَّت گذشته، هنگامی که بر روی این سطور کار می‌کردم، برخی لغزش‌ها از من سر زد. با این حال، از رهگذر آنچه آن را هدایتِ عنایتمندانه می‌دانم، اتحادهای مذکور در آیات ۱۳–۱۵، که به‌وسیلهٔ قیصریهٔ فیلپی نمادین شده‌اند، آغاز به آشکار شدن کردند. هرچند برخی عناصر هنوز نیازمند تنقیح‌اند، بر این باورم که خداوند دست خویش را از روی این آیات برداشته است تا معنای آنها را مکشوف سازد.

This understanding crystallized immediately after last Sabbath’s Zoom meeting. A week earlier, I had been struck by the intricate interplay of histories in verses 10–15. I wrote and sent a text message to a few people outlining my thoughts and asked to share them on Friday evening. I was attempting to organize the issues within those verses, convinced there was something profoundly significant. There is, but it wasn’t what I initially proposed. Despite my stumbles over the past week and a half as I grappled with this passage, I recognize a familiar providence. The Lord was unsealing a special, vital truth. Once the human element is fully exposed and set aside, the truth—opened by the Lion of the tribe of Judah—proves even more profound than I had grasped.

یہ فہم گزشتہ سبت کے زُوم اجلاس کے فوراً بعد واضح اور مستحکم ہو گیا۔ اس سے ایک ہفتہ پہلے، آیات ۱۰–۱۵ میں تواریخ کے پیچیدہ باہمی تعامل نے مجھے گہرے طور پر متاثر کیا تھا۔ میں نے اپنے خیالات کا خاکہ پیش کرتے ہوئے چند لوگوں کو ایک متنی پیغام لکھ کر بھیجا اور درخواست کی کہ جمعہ کی شام انہیں بیان کرنے کا موقع دیا جائے۔ میں اُن آیات کے اندر موجود مسائل کو مرتب کرنے کی کوشش کر رہا تھا، اس یقین کے ساتھ کہ وہاں کوئی نہایت اہم بات موجود ہے۔ واقعی ہے، لیکن وہ وہ نہ تھی جو میں نے ابتدا میں پیش کی تھی۔ گزشتہ ڈیڑھ ہفتے کے دوران، جب میں اس عبارت سے نبرد آزما رہا اور بارہا لغزشیں کھاتا رہا، میں ایک مانوس عنایتِ الٰہی کو پہچانتا ہوں۔ خُداوند ایک خاص اور نہایت اہم سچائی کی مُہر کھول رہا تھا۔ جب انسانی عنصر پوری طرح ظاہر ہو جاتا ہے اور ایک طرف رکھ دیا جاتا ہے، تو وہ سچائی—جسے یہوداہ کے قبیلے کے شیر نے کھولا ہے—اس سے بھی زیادہ عمیق ثابت ہوتی ہے جتنا میں نے سمجھا تھا۔

## Verse Five through Nine

آیات پنج تا نه

Putin, as the king of the south, mirrors Ptolemy, who will triumph in the Ukraine war, fulfilling verse 11. Historically, Ptolemy IV Philopator’s victory at the Battle of Raphia fulfilled this verse, prefiguring Putin’s imminent success. Verses 5–9 outline a history that foreshadows the papacy’s 1,260-year rule (538–1798) in meticulous detail. These details have been explored repeatedly in the past, so here I will highlight one prophetic waymark fulfilled in verses 5–9 and echoed in the period from 538 to 1798.

پوتین، به‌عنوان پادشاه جنوب، بازتاب بطلمیوس است؛ همان‌گونه که او در جنگ اوکراین پیروز خواهد شد و آیهٔ ۱۱ را محقق می‌سازد. از نظر تاریخی، پیروزی بطلمیوس چهارم فیلوباتور در نبرد رافیا این آیه را محقق ساخت و از پیش، کامیابی قریب‌الوقوع پوتین را به تصویر کشید. آیات ۵ تا ۹ تاریخی را ترسیم می‌کنند که به‌گونه‌ای دقیق، پیشاپیش به حکومت ۱٬۲۶۰ سالهٔ پاپیّت (۵۳۸–۱۷۹۸) اشاره دارد. این جزئیات در گذشته بارها بررسی شده‌اند؛ ازاین‌رو، در اینجا یک نشانهٔ نبوی را که در آیات ۵ تا ۹ تحقق یافته و در دورهٔ ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ نیز بازتاب یافته است، برجسته خواهم ساخت.

This period began with a treaty between the southern Ptolemaic kingdom and the northern Seleucid kingdom, sealed when the southern king gave his daughter in marriage to the northern king. This union initiated a seven year span that ended when the southern king invaded the north, took the northern king captive to Egypt, and the captive king later died after falling from a horse.

این دوره با پیمانی میان پادشاهی بطلمیوسیِ جنوب و پادشاهی سلوکیِ شمال آغاز شد؛ پیمانی که هنگامی استوار گردید که پادشاه جنوب دختر خود را به همسریِ پادشاه شمال داد. این پیوند، دوره‌ای هفت‌ساله را آغاز کرد که با آن پایان یافت که پادشاه جنوب به شمال یورش برد، پادشاه شمال را اسیر کرده، به مصر برد، و آن پادشاهِ اسیر بعدتر پس از سقوط از اسب جان سپرد.

## A Broken Treaty

یک معاہدہ جو ٹوٹ گیا تھا

The invasion stemmed from a broken treaty. After the seven-year period began, the northern king set aside his first wife to marry the southern princess and secure the treaty. Later, he discarded the southern wife and reinstated his original queen. This prompted the first queen to execute the southern queen and her entourage, enraging the southern queen’s family in Egypt.

تهاجم از یک پیمان شکسته سرچشمه گرفت. پس از آغاز دورهٔ هفت‌ساله، پادشاه شمال همسر نخست خود را کنار نهاد تا با شاهدختِ جنوب ازدواج کند و پیمان را استوار سازد. سپس همسر جنوبی را طرد کرد و ملکهٔ اصلی خود را دوباره به جایگاه پیشین بازگردانید. این امر ملکهٔ نخست را برانگیخت تا ملکهٔ جنوبی و همراهانش را به قتل رسانَد، و خاندانِ ملکهٔ جنوبی را در مصر به خشم آورد.

With prophetic discernment, seven years can be seen as two periods of three and a half years, as illustrated by the three and a half years before and after the cross that together represented the week that Christ confirmed the covenant. The three and a half is also recognized in the seven times curse carried out upon the northern kingdom of Israel from 723 BC unto 1798. That seven times is divided into two periods of twelve hundred and sixty, with 538 as the middle point. These illustrations of seven being divided into two periods of three and a half is not random, it is purposeful.

با بصیرتِ نبوی، هفت سال را می‌توان به‌صورت دو دورهٔ سه‌ونیم‌ساله دید، چنان‌که در سه‌ونیم سالِ پیش از صلیب و سه‌ونیم سالِ پس از آن آشکار شده است؛ دو دوره‌ای که با هم آن هفته‌ای را نمودار ساختند که مسیح در آن عهد را استوار گردانید. این سه‌ونیم نیز در لعنتِ «هفت زمان» که از 723 BC تا 1798 بر مملکت شمالیِ اسرائیل اجرا شد، شناخته می‌شود. آن «هفت زمان» به دو دورهٔ هزار و دویست و شصت‌ساله تقسیم می‌شود، که 538 نقطهٔ میانی آن است. این نمونه‌های تقسیم شدن هفت به دو دورهٔ سه‌ونیم، تصادفی نیست؛ بلکه هدفمند است.

In the division in the week Christ confirmed the covenant the cross represents the center and in so doing it identifies Christ presenting the message in person for three and a half years, followed by His disciples presenting the message for the same period. In the seven times against the northern kingdom 538 divides the history into a period when paganism trampled down the sanctuary and host followed by papalism trampling down the sanctuary and host for the same period. In prophetic symbolism “seven” is represented with three and a half, which in turn is represented by forty-two months, three and a half days or years, twelve hundred and sixty, twenty-five twenty and a time, times and dividing of time. In context, all these figures are interchangeable.

در تقسیمِ هفته، مسیح عهد را استوار ساخت؛ صلیب، مرکز را نمایندگی می‌کند، و بدین‌وسیله نشان می‌دهد که مسیح به مدت سه سال و نیم، شخصاً پیام را ارائه کرد، و پس از آن شاگردان او همان پیام را برای همان مدت ارائه نمودند. در «هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالی، سال ۵۳۸ تاریخ را به دوره‌ای تقسیم می‌کند که در آن بت‌پرستی قدس و لشکر را پایمال ساخت، و پس از آن پاپ‌گرایی برای همان مدت قدس و لشکر را پایمال کرد. در نمادپردازی نبوی، «هفت» با سه سال و نیم نمایانده می‌شود، و آن نیز به نوبهٔ خود با چهل و دو ماه، سه روز و نیم یا سه سال و نیم، هزار و دویست و شصت، بیست و پنج بیست، و زمان و اوقات و نصفِ زمان نمایانده می‌شود. در سیاق، همهٔ این ارقام قابلِ جایگزینی با یکدیگرند.

The treaty represented between the Ptolemaic Kingdom, ruled by the descendants of Ptolemy I (a general of Alexander the Great), who controlled Egypt, and the Seleucid Empire, ruled by the descendants of Seleucus I (another of Alexander’s generals), who controlled much of the Middle East, including Syria concluded the Second Syrian War in 253 BC. The war had begun seven years before in 260 BC. Seven years after the treaty was ratified it was broken in 246 BC. Fourteen years, divided into two seven-year periods. The first half is warfare and the second half is peace. The fourteen years begin with the second Syrian War and it ends with the third Syrian War. This type of symmetry in history is amplified when you recognize that the history is represented in verses five through nine of chapter eleven. The treaty and its breaking are the focus of the verses and the history which fulfilled the verses.

معاهده‌ای که میان پادشاهی بطلمیوسی، تحت فرمانروایی نوادگان بطلمیوس اوّل (یکی از سرداران اسکندر کبیر) که بر مصر تسلّط داشتند، و امپراتوری سلوکی، تحت فرمانروایی نوادگان سلوکوس اوّل (دیگرِ سرداران اسکندر) که بر بخش بزرگی از خاورمیانه، از جمله سوریه، تسلّط داشتند، منعقد شد، در سال ۲۵۳ پیش از میلاد به جنگ دوم سوریه پایان داد. آن جنگ هفت سال پیش از آن، در سال ۲۶۰ پیش از میلاد، آغاز شده بود. هفت سال پس از آنکه این معاهده به تصویب رسید، در سال ۲۴۶ پیش از میلاد، نقض شد. چهارده سال، تقسیم‌شده به دو دورهٔ هفت‌ساله. نیمهٔ نخست جنگ است و نیمهٔ دوم صلح. این چهارده سال با جنگ دوم سوریه آغاز می‌شود و با جنگ سوم سوریه پایان می‌یابد. این نوع تقارن در تاریخ، هنگامی برجسته‌تر می‌شود که دریابید این تاریخ در آیات پنج تا نهِ فصل یازدهم به تصویر کشیده شده است. محور این آیات، و نیز تاریخی که آن آیات را محقّق ساخت، همان معاهده و نقض آن است.

This aligns with the papal domination from 538 to 1798. Near the end of that era, Napoleon Bonaparte entered into a treaty with the Vatican. Citing the Vatican’s breach of the 1797 Treaty of Tolentino, Napoleon sent General Berthier in 1798 to take the pope captive. The pope died in France in 1799. This 1,260-year period is detailed in verses 31–39.

این با سلطهٔ پاپی از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ مطابقت دارد. نزدیک به پایان آن دوره، ناپلئون بناپارت با واتیکان وارد پیمانی شد. ناپلئون با استناد به نقض «معاهدهٔ تولنتینو»ی ۱۷۹۷ از سوی واتیکان، در سال ۱۷۹۸ ژنرال برتیه را فرستاد تا پاپ را به اسارت گیرد. پاپ در سال ۱۷۹۹ در فرانسه درگذشت. این دورهٔ ۱٬۲۶۰ ساله در آیات ۳۱–۳۹ به تفصیل بیان شده است.

The history of verses 5–9 parallels that of verses 31–39, providing two witnesses within Daniel 11. Both lines share identical prophetic waymarks, revealing the dynamics between the kings of the south and north. Each period is symbolized by three and a half years, concluding with the southern king prevailing, capturing the northern king, and taking him to the southern land, where both northern kings die. In both cases, as the text states, the southern king returns with spoil:

تاریخِ آیاتِ ۵–۹ با تاریخِ آیاتِ ۳۱–۳۹ به‌موازات یکدیگر است و در درون دانیال ۱۱ دو شاهد را فراهم می‌آورد. هر دو خط، نشانه‌های نبویِ یکسانی را در بر دارند و پویاییِ میان پادشاهانِ جنوب و شمال را آشکار می‌سازند. هر دوره با سه سال و نیم نمادین شده است و با غالب آمدنِ پادشاهِ جنوب، اسیر کردنِ پادشاهِ شمال، و بردنِ او به سرزمینِ جنوب به پایان می‌رسد؛ جایی که هر دو پادشاهِ شمال می‌میرند. در هر دو مورد، همان‌گونه که متن بیان می‌کند، پادشاهِ جنوب با غنیمت بازمی‌گردد:

> And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:8.

> او ایشان کے معبودوں کو بھی، ان کے امیروں سمیت، اور اُن کے چاندی اور سونے کے قیمتی برتنوں سمیت، اسیری میں مصر لے جائے گا؛ اور وہ شمال کے بادشاہ سے زیادہ سال تک قائم رہے گا۔ دانی ایل 11:8۔

For Ptolemy, this was treasure previously looted by the northern king; for Napoleon, it was the Vatican’s riches plundered and taken to France. These two lines of witness indicate that the northern king’s death is symbolized by falling from a horse. In Revelation 17, the woman riding the beast represents the Catholic Church:

برای بطلمیوس، این گنجی بود که پیش‌تر به‌وسیلهٔ پادشاه شمال به یغما رفته بود؛ برای ناپلئون، این ثروت‌های واتیکان بود که غارت شد و به فرانسه برده شد. این دو رشتهٔ شهادت نشان می‌دهد که مرگ پادشاه شمال با فرو افتادن از اسب نمادین شده است. در مکاشفهٔ 17، زنی که بر وحش سوار است، نمایانگر کلیسای کاتولیک است:

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:3.

> پس او مرا در روح به بیابان برد؛ و زنی را دیدم که بر وحشیِ سرخ‌فام نشسته بود، و آن وحش از نام‌های کفرآمیز آکنده بود و هفت سر و ده شاخ داشت. مکاشفه 17:3.

The beast she rides is the United Nations. Revelation 17 describes her restoration to power after the deadly wound of 1798. As the eighth kingdom, she resumes her reign, symbolized by riding the beast:

وحشی که او بر آن سوار است، سازمان ملل متحد است. مکاشفه ۱۷ احیای قدرت او را پس از زخم مهلک سال ۱۷۹۸ توصیف می‌کند. او به‌عنوان پادشاهی هشتم، سلطنت خود را از سر می‌گیرد، که به‌صورت نمادین با سوار شدن بر آن وحش نشان داده شده است:

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> و آن زن که دیدی، آن شهر عظیم است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفه 17:18.

The deadly wound of 1798 was prefigured in verses 5–9 when the northern king fell from a horse and died. These two lines in Daniel 11 run parallel to verses 41–45. The Sunday law in the USA, marked in verse 41, begins the papacy’s final ride on the beast—a period reflected in these two lines. When Ellen White notes that “much of the history” fulfilled in Daniel 11 “will be repeated,” verses 5–9 and 31–39 align with verses 41–45.

زخمِ مہلکِ 1798 کی پیش‌نمائی آیات 5–9 میں اُس وقت کی گئی تھی جب شمال کا بادشاہ گھوڑے سے گرا اور مر گیا۔ دانیال 11 کی یہ دو سطریں آیات 41–45 کے ساتھ متوازی چلتی ہیں۔ ریاستہائے متحدہ میں اتوار کے قانون کا نفاذ، جس کی نشان دہی آیت 41 میں کی گئی ہے، وحشی درندے پر پاپائیت کی آخری سواری کا آغاز کرتا ہے—ایک ایسا دور جو ان دو سطروں میں منعکس ہوا ہے۔ جب ایلن وائٹ یہ بیان کرتی ہیں کہ دانیال 11 میں پوری ہونے والی “تاریخ کا بڑا حصہ” “دہرایا جائے گا،” تو آیات 5–9 اور 31–39 آیات 41–45 کے ساتھ ہم آہنگ ہو جاتی ہیں۔

## Only Verse Forty

শুধু চল্লিশ নম্বর পদ

From verse 31 to 45, only verse 40 stands outside the prophetic period of three and a half days. It represents a unique history within the final third of Daniel’s 45 verses. In verse 16, the history of pagan Imperial Rome unfolds through four rulers—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, and Tiberius Caesar. Augustus’s victory at the Battle of Actium in 31 BC began Imperial Rome’s 360-year rule, fulfilling the “time” in verse 24:

از آیهٔ ۳۱ تا ۴۵، تنها آیهٔ ۴۰ بیرون از دورهٔ نبویِ سه روز و نیم قرار دارد. این آیه نمایانگر تاریخی یگانه در درون یک‌سوم پایانیِ چهل‌وپنج آیهٔ دانیال است. در آیهٔ ۱۶، تاریخِ رومِ امپراتوریِ بت‌پرست از خلال چهار فرمانروا آشکار می‌شود—پومپه، ژولیوس سزار، آگوستوس سزار، و تیبریوس سزار. پیروزیِ آگوستوس در نبردِ آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد، آغازگرِ فرمانرواییِ ۳۶۰ سالهٔ رومِ امپراتوری بود و «زمان» را در آیهٔ ۲۴ تحقق بخشید:

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> او به‌آرامی حتی بر حاصل‌خیزترین نواحیِ ولایت داخل خواهد شد؛ و آنچه را که پدرانش نکرده‌اند، و نه پدرانِ پدرانش، او انجام خواهد داد؛ و غنیمت و تاراج و اموال را در میان ایشان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، او تدابیر خویش را بر ضد دژهای استوار تا مدتی طرح خواهد کرد. دانیال 11:24.

After Actium, Rome made Egypt a province in 30 BC. Three hundred and sixty years later, in 330, Constantine moved the empire’s capital from Rome to Constantinople. This “time” aligns prophetically with the 1,260 years of papal rule and the 7 years of verses 5–9.

پس از آکتیوم، روم در سال ۳۰ پیش از میلاد مصر را به یکی از ایالات خود تبدیل کرد. سیصد و شصت سال بعد، در سال ۳۳۰، کنستانتین پایتخت امپراتوری را از روم به قسطنطنیه منتقل کرد. این «زمان» از نظر نبوی با ۱٬۲۶۰ سال حاکمیت پاپی و ۷ سالِ آیات ۵–۹ منطبق است.

From verse 16, pagan Imperial Rome dominates until verse 30, encompassing the Maccabees’ league with Rome and the line of Christ. Yet, verses 16–30 align with verses 31–39 and 41–45. Thus, in the last 30 verses of Daniel 11, a consistent prophetic line emerges—except for verse 40, where the “time of the end” is marked in 1798 and 1989.

از آیت ۱۶، رومِ امپراتوریِ بت‌پرست تا آیت ۳۰ سلطه دارد و هم‌پیمانیِ مکابیان با روم و نیز سلسلهٔ مسیح را در بر می‌گیرد. با این حال، آیات ۱۶–۳۰ با آیات ۳۱–۳۹ و ۴۱–۴۵ هم‌راستا هستند. بنابراین، در سی آیهٔ پایانیِ دانیال ۱۱، یک خط نبوتیِ پیوسته پدیدار می‌شود—جز در آیت ۴۰، که در آن «زمانِ آخر» در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۹۸۹ مشخص شده است.

With minor exceptions in verses 2 and 3—where the final of eight presidents transitions to control the ten kings of the United Nations—the first two verses align with verse 40, representing the Sunday law and the shift from the sixth to the seventh and eighth kingdoms. Verses 3 and 4 align with verse 45 and Daniel 12:1, depicting the rise and fall of the Grecian kingdom, paralleling the papacy’s establishment and demise in verses 41 through Daniel 12:1. Both the woman and the beast she rides end with no help, framing the beginning and end of Daniel 11 outside verse 40’s history. Alexander the Great symbolizes the United Nations, fornicating with the whore of Tyre (the king of the north from verse 41 onward), who are both the beast and the dragon.

با استثناهای جزئی در آیات ۲ و ۳—که در آن هشتمین و آخرینِ رؤسا به سلطه بر ده پادشاهِ سازمان ملل متحد منتقل می‌شود—دو آیهٔ نخست با آیهٔ ۴۰ همسو هستند و قانون یکشنبه و انتقال از پادشاهی ششم به هفتم و هشتم را نمایندگی می‌کنند. آیات ۳ و ۴ با آیهٔ ۴۵ و دانیال ۱۲:۱ همسو هستند و برآمدن و سقوط پادشاهی یونان را به تصویر می‌کشند، که با برپایی و زوال پاپیّت در آیات ۴۱ تا دانیال ۱۲:۱ به موازات قرار دارد. هم زن و هم وحشی که او بر آن سوار است، بی‌یاوری به پایان می‌رسند، و بدین‌سان آغاز و پایان دانیال ۱۱ را بیرون از تاریخِ آیهٔ ۴۰ چارچوب‌بندی می‌کنند. اسکندر کبیر نمادِ سازمان ملل متحد است که با فاحشهٔ صور (پادشاه شمال از آیهٔ ۴۱ به بعد) زنا می‌کند؛ آن دو، هر دو، هم وحش‌اند و هم اژدها.

## Verses Nine and Ten

آیات نه و ده

Verses 5–9 conclude at the time of the end in 1798, while verse 10 marks 1989. Thus, the span between verses 9 and 10—from 1798 to 1989—represents the revealed portion of verse 40, initiating its hidden history. To clarify: nearly every verse in Daniel 11 reflects the papacy’s rule from 538 to 1798. Verse 40 covers 1798 to the Sunday law in the USA. Verses 6–9 typify the papal era, while verse 10 foreshadows the USSR’s collapse in 1989. Therefore, verses 11–15 span from 1989 to the Sunday law, as represented in verses 16, 31, and 41.

آیات ۵ تا ۹ در زمان پایان، یعنی در سال ۱۷۹۸، به انجام می‌رسند، در حالی که آیهٔ ۱۰ سال ۱۹۸۹ را نشان می‌دهد. ازاین‌رو، فاصلهٔ میان آیات ۹ و ۱۰—از ۱۷۹۸ تا ۱۹۸۹—بخشِ مکشوفِ آیهٔ ۴۰ را نمایندگی می‌کند و تاریخِ پنهانِ آن را آغاز می‌سازد. برای روشن شدن مطلب: تقریباً هر آیه در دانیال ۱۱ بازتابِ حاکمیتِ پاپی از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ است. آیهٔ ۴۰ دورهٔ ۱۷۹۸ تا قانونِ یک‌شنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا را در بر می‌گیرد. آیات ۶ تا ۹ نمونه‌وارِ عصرِ پاپی‌اند، در حالی که آیهٔ ۱۰ فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ را پیش‌نگری می‌کند. بنابراین، آیات ۱۱ تا ۱۵ بازهٔ زمانیِ ۱۹۸۹ تا قانونِ یک‌شنبه را در بر می‌گیرند، چنان‌که در آیات ۱۶، ۳۱ و ۴۱ نشان داده شده است.

Verse 40 is divided into two parts. The first, from 1798 to 1989, begins and ends with a “time of the end.” The second half begins in 1989, where the first half concludes. Verses 1 and 2 identify a sequence of presidents starting in 1989, aligning with the second part of verse 40. Verse 11 marks the onset of the Ukraine war in 2014, while verse 12 highlights the consequences the victorious king of the south brings upon himself. Verse 13 nears fulfillment, but here we note that verse 11 falls within the second part of verse 40—post-1989, yet pre-Sunday law (verse 41).

آیهٔ ۴۰ به دو بخش تقسیم می‌شود. بخش نخست، از ۱۷۹۸ تا ۱۹۸۹، با «زمانِ آخر» آغاز می‌شود و با همان «زمانِ آخر» به پایان می‌رسد. نیمهٔ دوم در سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود، جایی که نیمهٔ نخست خاتمه می‌یابد. آیات ۱ و ۲ توالی‌ای از رؤسای جمهور را که از ۱۹۸۹ آغاز می‌شود مشخص می‌سازند و با بخش دومِ آیهٔ ۴۰ انطباق دارند. آیهٔ ۱۱ آغاز جنگ اوکراین را در سال ۲۰۱۴ نشان می‌دهد، در حالی که آیهٔ ۱۲ پیامدهایی را برجسته می‌سازد که پادشاهِ جنوبِ پیروز بر خود وارد می‌آورد. آیهٔ ۱۳ به تحقق نزدیک می‌شود، اما در اینجا خاطرنشان می‌کنیم که آیهٔ ۱۱ در بخش دومِ آیهٔ ۴۰ قرار می‌گیرد—پس از ۱۹۸۹، اما پیش از قانونِ یکشنبه (آیهٔ ۴۱).

Verses 13–15 point to the Battle of Panium in 200 BC, the year pagan Rome began exerting influence over human affairs, tied to that battle. Occurring well before Pompey’s entry into Jerusalem in verse 16, it provides historical evidence identifying verse 41 as the Sunday law in the USA.

آیات ۱۳ تا ۱۵ به نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد اشاره دارند؛ همان سالی که رومِ مشرک، در پیوند با آن نبرد، نفوذ خود را بر امور بشری آغاز کرد. این رویداد، که بسیار پیش از ورود پومپه به اورشلیم در آیهٔ ۱۶ رخ داد، شواهد تاریخی‌ای فراهم می‌آورد که آیهٔ ۴۱ را به‌عنوان قانون یکشنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا شناسایی می‌کند.

Every prophetic line and its historical fulfillment in Daniel 11 lies either within verse 40’s history (1798 to the Sunday law) or from verse 41 to Daniel 12:1. Of the 45 verses, verses 1, 2, 7–15, and 40—totaling twelve—apply to verse 40’s timeline when layered line upon line. Verse 40 splits into two segments at 1989. Verses 1, 2, and 10–15 align with its second half. Verses 1 and 2 trace the line of presidents in the earth beast’s history, while verses 10–15 depict three proxy wars orchestrated by the king of the north (the papal power) from 1989 to the Sunday law. The three proxy wars begin with the United States, identified in verse 40 as “chariots, ships and horsemen.”

هر خط نبوی و تحقق تاریخی آن در دانیال ۱۱، یا در محدودهٔ تاریخ آیهٔ ۴۰ قرار می‌گیرد (از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه)، یا از آیهٔ ۴۱ تا دانیال ۱۲:۱. از میان ۴۵ آیه، آیات ۱، ۲، ۷–۱۵ و ۴۰ — که در مجموع دوازده آیه می‌شوند — هنگامی که «سطر بر سطر» بر هم نهاده شوند، بر خط زمانی آیهٔ ۴۰ منطبق می‌گردند. آیهٔ ۴۰ در سال ۱۹۸۹ به دو بخش تقسیم می‌شود. آیات ۱، ۲ و ۱۰–۱۵ با نیمهٔ دوم آن هم‌راستا هستند. آیات ۱ و ۲ خط پادشاهان را در تاریخ وحشِ زمین ترسیم می‌کنند، در حالی که آیات ۱۰–۱۵ سه جنگ نیابتی را به تصویر می‌کشند که از سال ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه به‌وسیلهٔ پادشاه شمال (قدرت پاپی) هدایت شده‌اند. این سه جنگ نیابتی با ایالات متحده آغاز می‌شوند که در آیهٔ ۴۰ با عنوان «ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران» شناسایی شده است.

We will continue in the next article.

در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles