Article

# Rome Establishes the Vision - Number Fourteen

روم رؤیا را برپا می‌دارد ـ شمارهٔ چهارده

Reflections of Christ and the Formation of the Image of the Beast: A Prophetic Parallel in the Last Days

بازتاب‌های مسیح و شکل‌گیری صورتِ وحش: موازنه‌ای نبوی در ایام آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

September 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The line of prophecy identifying when the United States forms an image to and of the beast occurs when the horn of Protestantism is forming the image of Christ. That formation is specifically identified in Daniel chapter ten, when Daniel beholds the causative looking-glass “marah,” vision. Daniel represents those who behold Christ, and in so doing they reflect Christ’s character. The one hundred and forty-four thousand, who are represented by Daniel in chapter ten, form the image of Christ within, only as they behold His character. By beholding they become changed.

سلسلهٔ نبوتی که زمانِ تشکیلِ تصویری به وحش و از وحش را به‌وسیلهٔ ایالات متحده مشخص می‌سازد، در هنگامی واقع می‌شود که شاخِ پروتستانتیسم در حالِ شکل دادنِ تصویرِ مسیح است. این شکل‌گیری به‌طور مشخص در باب دهمِ دانیال معرفی می‌شود، آنگاه که دانیال رؤیای «مَرآه» را، که آینهٔ علّیِ نگریستن است، مشاهده می‌کند. دانیال نمایندهٔ کسانی است که مسیح را مشاهده می‌کنند، و بدین‌سان شخصیتِ مسیح را منعکس می‌سازند. آن یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر، که در باب دهم به‌وسیلهٔ دانیال نمایانده شده‌اند، تنها از راهِ مشاهدهٔ شخصیتِ او، صورتِ مسیح را در درون خویش پدید می‌آورند. با نگریستن، دگرگون می‌شوند.

The image of the beast reflects the beast, and the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. When the Protestant churches take control of the government of the United States, they will have formed an image of the church and state system that identifies the structure of control which the papal power employed before the political support was removed. In the same period of time the image of Christ will be produced in His last day people. Yet, there were those that were with Daniel who saw not the vision, for they fled from the vision. They failed the test of the formation of the image of the beast, by refusing to allow the image of Christ to be formed within them during the testing time.

تصویرِ وحش، بازتابِ خودِ وحش است، و شکل‌گیریِ تصویرِ وحش، آزمونِ عظیم برای قومِ خداست که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ ایشان تعیین خواهد شد. هنگامی که کلیساهای پروتستان زمامِ حکومتِ ایالاتِ متحده را به دست گیرند، تصویری از نظامِ کلیسا و دولت را پدید آورده خواهند بود که ساختارِ سلطه‌ای را مشخص می‌سازد که قدرتِ پاپی پیش از آن‌که پشتیبانیِ سیاسی از آن گرفته شود به کار می‌برد. در همان دورهٔ زمانی، تصویرِ مسیح نیز در قومِ آخرالزمانیِ او پدید خواهد آمد. بااین‌حال، کسانی بودند که با دانیال بودند، اما رؤیا را ندیدند، زیرا از برابرِ رؤیا گریختند. آنان با امتناع از آن‌که در زمانِ آزمون، تصویرِ مسیح در درونِ ایشان شکل گیرد، در آزمونِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش مردود شدند.

The spiritual principle of reflection is accomplished by looking into a mirror that represents Christ and because the “marah” vision is a causative vision, the image of Christ in the mirror, produces the image of Christ in humanity. A literal mirror reflects the image of the man who looks at the mirror, but the spiritual application of the principle has variables associated with the mirror. Those who are simply a “hearer of the word, and not a doer,” “beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was.” They look to the mirror and only see humanity.

اصل روحانیِ بازتاب از راه نگریستن در آینه‌ای که نمایانگر مسیح است، تحقق می‌یابد؛ و چون رؤیای «marah» رؤیایی سببی است، تصویرِ مسیح در آینه، تصویرِ مسیح را در انسانیت پدید می‌آورد. آینهٔ تحت‌اللفظی تصویرِ مردی را که به آینه می‌نگرد بازمی‌تاباند، اما کاربرد روحانیِ این اصل با متغیرهایی مربوط به آینه همراه است. آنان که صرفاً «شنوندهٔ کلمه‌اند، نه به‌عمل‌آورندهٔ آن»، «خویشتن را می‌بیند و راه خود را پیش می‌گیرد و بی‌درنگ فراموش می‌کند که چگونه انسانی بود.» ایشان به آینه می‌نگرند و فقط انسانیت را می‌بینند.

The other class who are “not a forgetful hearer, but a doer of the work” see the law of God, they see Christ in the mirror. The work is to understand that the principle of reflection has a “natural” reality and a spiritual reality. Daniel illustrates those who did the “work,” for in chapters nine and ten he illustrates the work that produces the spiritual principle of reflection.

طبقۂ دیگر، جو «نہ بھولنے والا سننے والا بلکہ کام کرنے والا» ہے، خدا کی شریعت کو دیکھتا ہے؛ وہ آئینے میں مسیح کو دیکھتا ہے۔ کام یہ ہے کہ سمجھا جائے کہ انعکاس کا اصول ایک «طبعی» حقیقت بھی رکھتا ہے اور ایک روحانی حقیقت بھی۔ دانی ایل اُن لوگوں کی مثال پیش کرتا ہے جنہوں نے یہ «کام» کیا، کیونکہ نویں اور دسویں ابواب میں وہ اُس کام کی تصویر دکھاتا ہے جو انعکاس کے روحانی اصول کو پیدا کرتا ہے۔

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. Daniel 10:1, 2.

> در آن روزها من، دانیال، سه هفتهٔ کامل ماتم گرفتم. نانِ لذیذ نخوردم، و گوشت و شراب به دهانم داخل نشد، و خویشتن را نیز اصلاً تدهین نکردم، تا آن‌که سه هفتهٔ تمام به انجام رسید. دانیال 10:1، 2

Gabriel had given a partial interpretation of the vision of chapter eight to Daniel, but Daniel had not understood it all.

جبرائیل بابِ آٹھ کی رؤیا کی جزوی تعبیر دانی ایل کو دے چکا تھا، لیکن دانی ایل اسے پوری طرح نہ سمجھ سکا تھا۔

> And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:27.

> و من، دانیال، بیهوش شدم و چند روز بیمار بودم؛ سپس برخاستم و به کار پادشاه پرداختم؛ و از آن رؤیا در شگفت ماندم، اما هیچ‌کس آن را درنیافت. دانیال 8:27.

Sister White informs us that Daniel was seeking to understand the interpretation of the message of Daniel chapter eight which Gabriel had brought to Daniel in chapter nine.

خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که دانیال در پی آن بود که تفسیرِ پیامی را که در باب هشتمِ کتاب دانیال آمده است و جبرئیل در باب نهم برای دانیال آورده بود، دریابد.

> “With a new and deeper earnestness, Miller continued the examination of the prophecies, whole nights as well as days being devoted to the study of what now appeared of such stupendous importance and all-absorbing interest. In the eighth chapter of Daniel he could find no clue to the starting point of the 2300 days; the angel Gabriel, though commanded to make Daniel understand the vision, gave him only a partial explanation. As the terrible persecution to befall the church was unfolded to the prophet’s vision, physical strength gave way. He could endure no more, and the angel left him for a time. Daniel ‘fainted, and was sick certain days.’ ‘And I was astonished at the vision,’ he says, ‘but none understood it.’

> «Միլլերը, նոր և առավել խոր լրջությամբ, շարունակեց մարգարեությունների քննությունը, և ամբողջ գիշերներն ու օրերը նվիրում էր այժմ այն բաների ուսումնասիրությանը, որոնք նրան ներկայացան այսքան վիթխարի կարևորություն ունեցող և ամենակուլ հետաքրքրություն հարուցող։ Դանիելի ութերորդ գլխում նա չկարողացավ գտնել 2300 օրերի սկզբնակետի որևէ բանալի. Գաբրիել հրեշտակը, թեև հրաման էր ստացել Դանիելին հասկացնել տեսիլքը, նրան տվեց միայն մասնակի բացատրություն։ Երբ եկեղեցուն վիճակված սարսափելի հալածանքը բացվեց մարգարեի տեսիլքի առջև, նրա մարմնական զորությունը սպառվեց։ Նա այլևս չկարողացավ տանել, և հրեշտակը միառժամանակ թողեց նրան։ Դանիելը «ուշաթափ եղաւ, եւ հիւանդացաւ մի քանի օր»։ «Եւ ես զարմացած էի տեսիլքից,— ասում է նա,— բայց ոչ ոք չհասկացաւ այն»։»

> “Yet God had bidden His messenger: ‘Make this man to understand the vision.’ That commission must be fulfilled. In obedience to it, the angel, sometime afterward, returned to Daniel, saying: ‘I am now come forth to give thee skill and understanding;’ ‘therefore understand the matter, and consider the vision.’ Daniel 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. There was one important point in the vision of chapter 8 which had been left unexplained, namely, that relating to time—the period of the 2300 days; therefore the angel, in resuming his explanation, dwells chiefly upon the subject of time.” The Great Controversy, 325.

> «با این حال، خدا به پیام‌آور خود فرمان داده بود: “این مرد را از رؤیا آگاه ساز.” آن مأموریت می‌بایست به انجام می‌رسید. در اطاعت از آن، فرشته، اندک زمانی بعد، نزد دانیال بازگشت و گفت: “الآن بیرون آمده‌ام تا تو را حکمت و فهم ببخشم؛” “پس امر را دریاب و رؤیا را ملاحظه کن.” دانیال 8:27, 16؛ 9:22, 23, 25–27. در رؤیای باب 8 یک نکتهٔ مهم باقی مانده بود که توضیح داده نشده بود، یعنی آنچه به زمان مربوط می‌شد—دورهٔ 2300 روز؛ از این‌رو فرشته، در از سر گرفتن توضیح خود، عمدتاً بر موضوع زمان درنگ می‌کند.» نبرد عظیم، 325.

In chapter ten we are informed that Daniel had understanding of the “vision” and the “thing,” but Daniel wanted more light, so he set his heart to find that understanding and he fasted for twenty-one days. In so doing he represents those of the last days who understand the spiritual principle of reflection that is typified by the natural principle of reflection. That understanding is illustrated by their works, and their works are represented by Daniel as seeking a correct understanding of God’s prophetic Word. The obvious contrast of those who fled from the vision, is that they were not seeking for a correct understanding of God’s prophetic Word.

در فصل دهم به ما آگاهی داده می‌شود که دانیال از «رؤیا» و «امر» فهم داشت، اما دانیال نور بیشتری می‌خواست؛ از این‌رو دل خود را بر آن نهاد تا آن فهم را بیابد و به مدت بیست‌ویک روز روزه گرفت. او بدین‌سان نمایندهٔ کسانی است که در ایام آخر اصل روحانیِ انعکاس را که به‌وسیلهٔ اصل طبیعیِ انعکاس نمونه‌وار شده است، درک می‌کنند. این فهم به‌وسیلهٔ اعمال ایشان به تصویر کشیده می‌شود، و اعمال ایشان به‌وسیلهٔ دانیال به‌صورت طلبِ فهمی درست از کلام نبوتیِ خدا بازنمایی می‌گردد. تقابلِ آشکارِ کسانی که از رؤیا گریختند، این است که ایشان در پیِ فهمی درست از کلام نبوتیِ خدا نبودند.

The truth of God’s prophetic Word that Daniel is represented as hungering to understand is the light of the last days, for Daniel typifies the one hundred and forty-four thousand. Daniel is therefore representing a class who are seeking to understand the light of God’s prophetic Word that is represented as the final test before probation closes. In this regard, it is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, but it is also the test that is represented as the formation of the image of the beast.

حقیقتِ کلامِ نبویِ خدا، که دانیال در مقام کسی تصویر شده است که مشتاقانه در پیِ فهمِ آن است، نورِ ایامِ آخر است؛ زیرا دانیال نمونهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن است. از این‌رو، دانیال نمایندهٔ طبقه‌ای است که در طلبِ فهمِ نورِ کلامِ نبویِ خدا هستند؛ نوری که به‌مثابهٔ آخرین آزمون پیش از بسته شدنِ زمانِ آزمایش تصویر شده است. از این حیث، آنچه درست پیش از بسته شدنِ زمانِ آزمایش گشوده می‌شود، مکاشفهٔ عیسی مسیح است؛ اما همین امر همچنین آن آزمونی است که به‌صورتِ تشکیلِ تصویرِ وحش به نمایش درآمده است.

The formation of the image of the beast is directly identifying the process of how the image of the beast is developed. That reality cannot be correctly determined without first identifying the primary subject of the test, the beast. It is the beast that establishes and identifies how the image is formed.

تَشکیلِ شبیهِ وحش، به‌طور مستقیم فرایندِ چگونگیِ پدید آمدنِ شبیهِ وحش را مشخص می‌سازد. این واقعیت را نمی‌توان به‌درستی تعیین کرد مگر آنکه نخست موضوعِ اصلیِ آزمون، یعنی وحش، شناسایی شود. این خودِ وحش است که تعیین می‌کند و مشخص می‌سازد شبیهِ آن چگونه شکل می‌گیرد.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> «اما “تصویرِ وحش” چیست؟ و چگونه باید پدید آید؟ این تصویر به‌وسیلهٔ وحشِ دوشاخ ساخته می‌شود، و تصویری برای آن وحش است. همچنین آن را تصویرِ وحش نیز می‌نامند. پس، برای آنکه بدانیم این تصویر چگونه است و چگونه باید پدید آید، باید ویژگی‌های خودِ آن وحش—پاپیّت—را مطالعه کنیم.»

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> «وقتی کلیسای نخستین با دور شدن از سادگیِ انجیل و پذیرفتن آیین‌ها و رسومِ بت‌پرستانه فاسد شد، روح و قدرت خدا را از دست داد؛ و برای آنکه بر وجدان‌های مردم تسلط یابد، در پیِ پشتیبانیِ قدرتِ دنیوی برآمد. نتیجه، پاپیّت بود؛ کلیسایی که قدرتِ دولت را در اختیار گرفت و آن را برای پیشبرد مقاصدِ خویش به کار برد، به‌ویژه برای مجازاتِ «بدعت». برای آنکه ایالات متحده تصویری از وحش بسازد، قدرتِ دینی باید چنان بر حکومتِ مدنی مسلط شود که اقتدارِ دولت نیز به‌وسیلهٔ کلیسا برای تحققِ مقاصدِ خود به کار گرفته شود.» نزاع عظیم، 443.

In order “to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.” It is the beast that establishes the vision that is the test of the last days that is brought about just before probation closes. Daniel understood the vision and the thing.

برای آن‌که «دریابیم صورتِ آن چگونه است و چگونه باید ساخته شود، باید خصوصیاتِ خودِ وحش—یعنی پاپیّت—را مطالعه کنیم.» این همان وحش است که آن رؤیایی را برقرار می‌سازد که آزمونِ ایّامِ آخر است و اندکی پیش از بسته شدنِ زمانِ آزمایش پدید می‌آید. دانیال رؤیا و آن امر را فهمید.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سالِ سومِ کورش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که به بلطشصر نامیده می‌شد مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، اما زمانِ معین دراز بود؛ و او آن امر را دریافت و رؤیا را فهم کرد. دانیال 10:1.

The vision is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. The “thing” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word.” The same word (“dabar”) which is translated as “thing” in verse one is translated as “matter” in chapter nine verse twenty-three.

آن رؤیا، رؤیای «مَرئه» از دو هزار و سیصد سال است. «چیز» واژۀ عبری «دابار» است، به معنای «کلمه». همان واژه («دابار») که در آیۀ یک به «چیز» ترجمه شده است، در فصل نهم، آیۀ بیست و سه، به «امر» ترجمه شده است.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> ہاں، جب میں دُعا میں مصروفِ کلام تھا، تو وہی شخص جبرائیل، جسے میں نے ابتدا کی رؤیا میں دیکھا تھا، نہایت سرعت سے اُڑتا ہوا آیا اور شام کی نذرِ سوختنی کے وقت کے قریب مجھے چھو گیا۔ اور اُس نے مجھے سمجھایا، اور مجھ سے بات کی، اور کہا، اے دانی ایل، اب میں تجھے دانائی اور فہم بخشنے کے لیے نکلا ہوں۔ تیری منتوں کی ابتدا ہی میں حکم صادر ہوا، اور میں تجھے بتانے آیا ہوں؛ کیونکہ تُو نہایت محبوب ہے۔ پس اس بات کو سمجھ، اور اس رؤیا پر غور کر۔ دانی ایل 9:21–23۔

Gabriel comes to Daniel in response to Daniel’s prayer, which is associated with the enlightenment Daniel had received when he had understood that he was in a captivity represented by the scattering of Leviticus twenty-six.

جبرائیل، دانی ایل کی دعا کے جواب میں دانی ایل کے پاس آتا ہے، اور یہ دعا اُس روشن فہمی سے وابستہ ہے جو دانی ایل کو اُس وقت حاصل ہوئی جب اُس نے سمجھ لیا کہ وہ اُس اسیری میں ہے جس کی تمثیل احبار چھبیس میں مذکور پراگندگی سے کی گئی ہے۔

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> در سالِ اوّلِ سلطنتِ او، من، دانیال، از روی کتاب‌ها تعداد سال‌هایی را که کلامِ خداوند دربارهٔ آن‌ها به ارمیا نبی رسیده بود، درک کردم؛ اینکه او هفتاد سال را در ویرانی‌های اورشلیم به انجام خواهد رسانید. دانیال ۹:۲.

The captivity identified by Jeremiah led Daniel to the captivity of the “seven times” recorded by Moses, which was both an “oath” and a “curse.”

اسیری که ارمیا بدان اشاره کرد، دانیال را به اسیریِ «هفت زمان» که موسی آن را ثبت کرده بود رهنمون ساخت؛ اسیری‌ای که هم «سوگند» بود و هم «لعنت».

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> હા, સર્વ ઇઝરાયલે તારી વ્યવસ્થાનું ઉલ્લંઘન કર્યું છે, અને વિમુખ થઈ ગયા છે જેથી તેઓ તારા સ્વરને આધીન ન રહે; તેથી અમારા પર શાપ વરસાવવામાં આવ્યો છે, અને દેવના સેવક મોશીની વ્યવસ્થામાં લખાયેલ શપથ પણ, કારણ કે અમે તેના વિરુદ્ધ પાપ કર્યું છે. અને તેણે અમારા વિરુદ્ધ, તથા અમારો ન્યાય કરનાર અમારા ન્યાયાધીશો વિરુદ્ધ કહેલા પોતાના વચનોને એક મહાન અનર્થ અમારા પર લાવીને સ્થિર કર્યા છે; કારણ કે સમગ્ર આકાશની નીચે એવું થયું નથી જેવું યરુશાલેમ પર થયું છે. જેમ મોશીની વ્યવસ્થામાં લખાયેલ છે, તેમ આ સર્વ અનર્થ અમારા પર આવ્યો છે; છતાં અમે યહોવા અમારા દેવ સમક્ષ પ્રાર્થના કરી નથી, જેથી અમે અમારી અધીર્મતાઓથી ફરીએ અને તારા સત્યને સમજીએ. દાનિયેલ 9:11–13.

Upon the two witnesses of Jeremiah and Moses, Daniel understood the desolation which had been brought upon Jerusalem was “the curse” “of Moses” that had been “poured upon” ancient Israel. Sister White refers to Jeremiah’s witness as “testimonies to the church,” and in this regard it is identifying Jeremiah as the Spirit of Prophecy of the last days, for the “testimonies to the church” in the last days is this very thing. Jeremiah represents the Spirit of Prophecy and Moses represents the Bible.

बरहमिया और मूसा की इन दो साक्षियों के आधार पर दानिय्येल ने समझ लिया कि यरूशलेम पर जो उजाड़पन आया था, वह प्राचीन इस्राएल पर “उंडेला गया” मूसा का “वही शाप” था। सिस्टर व्हाइट, यिर्मयाह की साक्षी को “कलीसिया के लिए गवाहियाँ” कहकर संबोधित करती हैं, और इस दृष्टि से यह यिर्मयाह को अंतिम दिनों की भविष्यद्वाणी की आत्मा के रूप में चिन्हित करता है; क्योंकि अंतिम दिनों में “कलीसिया के लिए गवाहियाँ” वास्तव में यही हैं। यिर्मयाह भविष्यद्वाणी की आत्मा का प्रतिनिधित्व करता है और मूसा बाइबल का प्रतिनिधित्व करता है।

Daniel represents those of the last days that understand from those two witnesses that they have been scattered, and that understand from the Bible and Spirit of Prophecy that they have been awakened, as was Daniel to the fact that he (they) had been in captivity, and that the captivity was represented in God’s prophetic Word.

دانیال نمایانگر کسانی است از ایام آخر که از آن دو شاهد درمی‌یابند که پراکنده شده‌اند، و از کتاب مقدس و روح نبوت درمی‌یابند که بیدار شده‌اند؛ چنان‌که دانیال نیز به این حقیقت بیدار شد که او (آنان) در اسارت بوده است، و اینکه آن اسارت در کلام نبویِ خدا نمایانده شده بود.

The experience of God’s last-day people is the experience of the ten virgins.

تجربهٔ قوم خدا در روزهای آخر، تجربهٔ ده باکره است.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «تمثیلِ ده باکره در متی ۲۵ همچنین تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

The tarrying time of the parable of the ten virgins represents the same awakening of Daniel in chapter nine. Based upon the two sanctified witnesses Daniel realized that his entire life was a fulfillment of a specific prophecy within God’s Word. That prophecy directed Daniel to the remedy that was needed if Daniel was to be prepared for what was going to happen to him in the very next chapter. So too, when the Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, they also had to be awakened to the fact that the first disappointment and delay had led them to fall asleep. All the prophets represent the last days.

زمانِ تأخیر در مَثَلِ ده باکره، نمایانگر همان بیداریِ دانیال در باب نهم است. دانیال بر پایهٔ آن دو شاهدِ تقدیس‌شده دریافت که تمام زندگی‌اش تحققِ نبوتی معین در کلامِ خدا بوده است. آن نبوت، دانیال را به راه‌چاره‌ای رهنمون شد که اگر می‌خواست برای آنچه در همان بابِ بعدی بر او واقع می‌شد آماده باشد، بدان نیاز داشت. همچنین، هنگامی که میلری‌ها مَثَلِ ده باکره را تحقق بخشیدند، ایشان نیز می‌بایست به این واقعیت بیدار می‌شدند که نومیدیِ نخستین و تأخیر، آنان را به خواب فرو برده بود. همهٔ انبیا نمایانگر ایامِ آخر هستند.

The awakening of Daniel and the Millerites are two witnesses of an awakening of the one hundred and forty-four thousand in the last days.

بیداریِ دانیال و میلیری‌ها دو شاهدِ بیداریِ آن یکصد و چهل و چهار هزار در ایام آخر هستند.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236.

> یسوع اور تمام لشکرِ آسمانی نے اُن لوگوں پر ہمدردی اور محبت کی نگاہ ڈالی جنہوں نے شیریں توقع کے ساتھ اُس کے دیدار کی آرزو کی تھی جسے اُن کی جانیں محبت کرتی تھیں۔ فرشتے اُن کے گرد منڈلا رہے تھے تاکہ اُن کی آزمایش کی گھڑی میں اُنہیں سنبھالیں۔ جنہوں نے آسمانی پیغام کو قبول کرنے میں غفلت برتی تھی وہ تاریکی میں چھوڑ دیے گئے، اور خدا کا غضب اُن پر بھڑک اٹھا، کیونکہ وہ اُس نور کو قبول نہ کرنا چاہتے تھے جو اُس نے آسمان سے اُن کے لیے بھیجا تھا۔ وہ وفادار مگر مایوس لوگ، جو یہ نہ سمجھ سکتے تھے کہ اُن کا خداوند کیوں نہ آیا، تاریکی میں نہ چھوڑے گئے۔ پھر اُنہیں اپنی بائبلوں کی طرف رہنمائی دی گئی تاکہ وہ نبوتی ادوار کی جستجو کریں۔ خداوند کا ہاتھ اعداد و شمار سے ہٹا لیا گیا، اور غلطی کی وضاحت کر دی گئی۔ اُنہوں نے دیکھا کہ نبوتی ادوار 1844 تک پہنچتے ہیں، اور وہی ثبوت جو اُنہوں نے یہ ظاہر کرنے کے لیے پیش کیا تھا کہ نبوتی ادوار 1843 میں ختم ہوتے ہیں، ثابت کرتا تھا کہ وہ 1844 میں اختتام پذیر ہوں گے۔ کلامِ خدا سے نور اُن کی حالت پر چمکا، اور اُنہوں نے ایک توقف کا وقت دریافت کیا—’اگرچہ وہ [رویا] تاخیر کرے، تو بھی اُس کا انتظار کر۔‘ مسیح کی فوری آمد سے اپنی محبت میں، وہ رویا کی اُس تاخیر کو نظرانداز کر بیٹھے تھے جو سچے منتظرین کو ظاہر کرنے کے لیے مقرر کی گئی تھی۔ پھر اُن کے سامنے ایک وقت کا نکتہ تھا۔ تاہم میں نے دیکھا کہ اُن میں سے بہت سے اپنے شدید مایوسی کے احساس سے اوپر نہ اٹھ سکے تاکہ اُس درجے کے جوش اور توانائی کے مالک ہوں جس نے 1843 میں اُن کے ایمان کو نمایاں کیا تھا۔“ Early Writings, 236.

In fulfillment of the parable, the Millerites “had overlooked the tarrying of the vision,” but they were “again” “led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained.” Daniel was led to the Bible and the “hand of the Lord” was removed from “the prophetic periods,” and when Daniel as a doer, not simply a hearer, by active faith proved that he understood the message of Jeremiah and Moses by fulfilling the directions given in Leviticus twenty-six as well as the remedy and resolution of the scattered condition of God’s people, then the “explanation,” was given to Daniel.

در تحقق این مَثَل، میلری‌ها «درنگِ رؤیا را نادیده گرفته بودند»، اما «بار دیگر» «به کتاب‌مقدّس‌های خود هدایت شدند تا ادوار نبوی را جست‌وجو کنند. دستِ خداوند از روی اعداد برداشته شد، و اشتباه توضیح داده شد.» دانیال به سوی کتاب‌مقدّس هدایت شد و «دستِ خداوند» از «ادوار نبوی» برداشته شد؛ و هنگامی که دانیال، به‌عنوان عامل به کلام، نه صرفاً شنونده، با ایمانِ فعّال ثابت کرد که پیام ارمیا و موسی را فهمیده است، از راه به‌جاآوردن رهنمودهای داده‌شده در لاویان بیست‌وشش، و نیز علاج و راه‌حلِ وضعِ پراکندۀ قومِ خدا، آنگاه «توضیح» به دانیال داده شد.

When the one hundred and forty-four thousand fulfill the tarrying time of the parable in its final and most perfect fulfillment in the last days, they will do so in a period of time when the “formation of the image of the beast” is their great test.

هنگامی که آن صد و چهل و چهار هزار نفر، در روزهای آخر، زمانِ درنگِ مَثَل را در تحقق نهایی و کامل‌ترینِ آن به انجام رسانند، این کار را در دوره‌ای از زمان انجام خواهند داد که در آن «تشکیلِ صورتِ وحش» آزمون بزرگِ ایشان است.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “‘When the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.’ Christ is waiting with longing desire for the manifestation of Himself in His church. When the character of Christ shall be perfectly reproduced in His people, then He will come to claim them as His own.” Christ’s Object Lessons 69.

> «“اما چون محصول برسد، فوراً داس را به کار می‌برد، زیرا موسم درو فرارسیده است.” مسیح با اشتیاقی آکنده از انتظار، در انتظار تجلی خویش در کلیسای خود است. هنگامی که سیرتِ مسیح به‌گونه‌ای کامل در قوم او بازتاب یابد، آنگاه خواهد آمد تا ایشان را به‌عنوان آنِ خود مطالبه کند.» پندهای مسیح 69.

> “It is the darkness of misapprehension of God that is enshrouding the world. Men are losing their knowledge of His character. It has been misunderstood and misinterpreted. At this time a message from God is to be proclaimed, a message illuminating in its influence and saving in its power. His character is to be made known. Into the darkness of the world is to be shed the light of His glory, the light of His goodness, mercy, and truth.

> «آنچه جهان را در پرده فرو برده، تاریکیِ بدفهمیِ خداست. آدمیان شناختِ خود از شخصیتِ او را از دست می‌دهند. شخصیت او بد فهمیده شده و به‌نادرست تفسیر گردیده است. در این زمان، پیامی از جانب خدا باید اعلام شود؛ پیامی که در تأثیر خود روشنی‌بخش و در قدرت خود نجات‌دهنده است. شخصیت او باید شناسانده شود. در تاریکیِ جهان باید نورِ جلالِ او تابانیده شود؛ نورِ نیکویی، رحمت، و حقیقتِ او.»

> “This is the work outlined by the prophet Isaiah in the words, ‘O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and His arm shall rule for Him; behold, His reward is with Him, and His work before Him.” Isaiah 40:9, 10.

> «این همان کاری است که نبی اشعیا در این سخنان ترسیم کرده است: “ای اورشلیم که بشارت نیکو می‌آوری، آواز خود را با قوت بلند کن؛ آن را بلند کن، مترس؛ به شهرهای یهودا بگو: اینک خدای شما! اینک خداوند یهوه با دستِ قوی خواهد آمد، و بازوی او برای وی سلطنت خواهد کرد؛ اینک اجر او با اوست، و عمل او پیش روی او.”» اشعیا ۴۰:‏۹، ۱۰.

> “Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415.

> «کسانی که در انتظار آمدن داماد هستند، باید به مردم بگویند: “اینک خدای شما.” آخرین پرتوهای نورِ رحمت، آخرین پیامِ رحمت که باید به جهان داده شود، مکاشفه‌ای از منشِر محبت‌آمیز اوست. فرزندان خدا باید جلال او را آشکار سازند. ایشان در زندگی و منشِر خود باید آنچه را که فیض خدا برای ایشان به انجام رسانیده است، نمایان کنند.» Christ’s Object Lessons, 415.

Back to Articles