Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-One

کتابِ دانیال — نمبر اکانوے

Unveiling the Prophetic River: A Journey Through the Connections Between the Movements of Daniel’s Visions

آشکار ساختن رودخانهٔ نبوی: سفری در پیوندهای میان حرکات رؤیاهای دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

February 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The knowledge that was unsealed in the movement of the first angel is represented by the Ulai River vision in the book of Daniel. That vision represents chapters seven, eight and nine of Daniel, and the knowledge that was unsealed in the movement of the third angel is represented by the Hiddekel River vision, which represents chapters ten, eleven and twelve. The connections between the two movements are abundant. The two movements are linked together by the one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time of the end in 1989.

دانشی که در جنبش فرشتهٔ اول مُهرگشایی شد، در کتاب دانیال با رؤیای نهر اولای به تصویر کشیده شده است. آن رؤیا نمایانگر فصل‌های هفت، هشت و نهِ دانیال است، و دانشی که در جنبش فرشتهٔ سوم مُهرگشایی شد، با رؤیای نهر حدّاقل بازنمایی می‌شود، که نمایانگر فصل‌های ده، یازده و دوازده است. پیوندهای میان این دو جنبش فراوان است. این دو جنبش به‌وسیلهٔ یکصد و بیست و شش سال، از شورش سال ۱۸۶۳ تا زمان آخر در ۱۹۸۹، به یکدیگر مرتبط شده‌اند.

Both times of the end, in each movement, are marked by the “seven times,” of Leviticus twenty-six. Paganism and then papalism had trampled down the sanctuary and host until the time of the end in 1798. From the rebellion of 1863 until 1989, a spiritual trampling down had occurred as represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight.

هر دو زمانِ پایان، در هر یک از این جنبش‌ها، با «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش مشخص شده‌اند. بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی، تا زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸، قدس و لشکر را پایمال کرده بودند. از شورشِ ۱۸۶۳ تا ۱۹۸۹، پایمال‌شدنی روحانی، چنان‌که با چهار رجاستِ باب هشتمِ حزقیال به تصویر کشیده شده است، رخ داده بود.

The forty-six years from the end of the first indignation until the end of the last indignation in 1844, in which Christ had erected a spiritual temple that He suddenly came into on October 22, 1844, parallels the time of the end in 1989, until the soon-coming Sunday law, when Christ is once again erecting a spiritual temple, that He will suddenly come unto at the hour of Revelation eleven’s great earthquake.

چهل‌وشش سال از پایان نخستین غضب تا پایان آخرین غضب در سال ۱۸۴۴، که در طی آن مسیح هیکلی روحانی بنا کرده بود که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان به آن وارد شد، با زمانِ آخر در ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع، که در آن مسیح بار دیگر در حال برپا کردن هیکلی روحانی است که در ساعتِ زلزلهٔ عظیمِ باب یازدهمِ مکاشفه ناگهان به آن خواهد آمد، موازات دارد.

When the third angel arrived in 1844, the Messenger of the Covenant suddenly appeared to purify the sons of Levi, but by 1863, those unfaithful Levites rejected the message of Moses delivered by Elijah and turned to wander in the wilderness. In that testing process the “builders” would ultimately reject the “cornerstone” of the “seven times”, and then transition from the movement of Philadelphia unto the church of Laodicea. In the last days, when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple, at the soon-coming Sunday law, He will use the faithful Levites to call His other flock. The faithful of the last days will have transitioned from the “church” of Laodicea unto the “movement” of Philadelphia.

هنگامی که فرشتهٔ سوم در سال 1844 رسید، رسولِ عهد ناگهان ظاهر شد تا پسران لاوی را تطهیر کند؛ اما تا سال 1863، آن لاویانِ بی‌وفا پیام موسی را که به‌واسطهٔ ایلیا رسانده شده بود رد کردند و روی به سرگردانی در بیابان آوردند. در آن فرایندِ آزمایش، «بنّایان» در نهایت «سنگِ زاویه»ی «هفت زمان» را رد می‌کردند، و سپس از جنبشِ فیلادلفیا به کلیسای لائودیکیه انتقال می‌یافتند. در ایام آخر، هنگامی که رسولِ عهد ناگهان به هیکلِ خود می‌آید، در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، او از لاویانِ امین استفاده خواهد کرد تا گلهٔ دیگرِ خود را فراخواند. امینانِ ایامِ آخر از «کلیسا»ی لائودیکیه به «جنبش»ِ فیلادلفیا انتقال یافته خواهند بود.

The movement of the first angel published its formalized message two hundred and twenty years after the King James Bible was published, and the movement of the third angel published its formalized message two hundred and twenty years after the Declaration of Independence was published. The formalized message of both movements was empowered with the fulfillment of a prophecy of Islam, which was marked by the descent of an angel. The arrival of the angel identified the beginning of the “debate” of Habakkuk chapter two, and led to the publication of Habakkuk’s tables.

جنبشِ فرشتۀ نخست، پیامِ صورت‌بندی‌شدۀ خود را دویست‌ و بیست سال پس از انتشارِ کتابِ مقدّسِ کینگ جیمز منتشر کرد، و جنبشِ فرشتۀ سوم، پیامِ صورت‌بندی‌شدۀ خود را دویست‌ و بیست سال پس از انتشارِ اعلامیۀ استقلال منتشر ساخت. پیامِ صورت‌بندی‌شدۀ هر دو جنبش با تحققِ نبوتی دربارهٔ اسلام قوت یافت؛ نبوتی که با فرود آمدنِ فرشته‌ای مشخص گردید. ورودِ آن فرشته، آغازِ «مباحثه» در بابِ دومِ حبقوق را معرّفی کرد و به انتشارِ الواحِ حبقوق انجامید.

The empowered message represented by Habakkuk’s tables led to a disappointment, that ushered in a tarrying time, that led to the message of the Midnight Cry, that concluded with the fulfillment of the message of the Midnight Cry. The parallels which exist between the two movements are conclusive evidence for those who choose to see, that all the elements of Millerite history are connected to and are repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. The time period of the latter rain is typified in the Millerite movement, and it is fulfilled in the movement of Future for America. Repeatedly inspiration informs those willing to hear that only those who recognize the latter rain will receive it.

پیامِ مُمَکَّن که در الواحِ حبقوق بازنمایی شده بود، به نومیدی‌ای انجامید که زمانی از درنگ را پدید آورد؛ و آن درنگ به پیامِ ندای نیمه‌شب انجامید، و سرانجام با تحققِ پیامِ ندای نیمه‌شب به پایان رسید. موازاتی که میان این دو جنبش وجود دارد، برای کسانی که برگزینند ببینند، دلیلی قاطع است بر این‌که همهٔ عناصرِ تاریخِ میلری به تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار تن پیوند دارد و در آن تکرار می‌شود. دورهٔ زمانیِ بارانِ آخر در جنبشِ میلری به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نمایی شده است، و در جنبشِ Future for America به انجام می‌رسد. الهام بارها و بارها به آنان که مایل‌اند بشنوند، اعلام می‌کند که تنها کسانی که بارانِ آخر را تشخیص می‌دهند، آن را دریافت خواهند کرد.

The period, movement, and message of the latter rain are all represented in the history of the Millerites, and the word “recognize” represents seeing something that you have seen before. The only way to see the period, movement and message of the latter rain is to recognize that it has been illustrated in Millerite history. It has also been illustrated in the other sacred reform movements. The Millerite movement was a beginning movement that represents an ending movement and therefore has many more direct references than the earlier reform movements. It also has the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

دورہ، تحریک، اور آخری بارش کا پیغام—یہ سب کے سب ملیریوں کی تاریخ میں ممثل کیے گئے ہیں، اور لفظ “recognize” اس چیز کو دیکھنے کی نمائندگی کرتا ہے جسے آپ پہلے بھی دیکھ چکے ہوں۔ آخری بارش کے دورہ، تحریک اور پیغام کو دیکھنے کا واحد طریقہ یہ ہے کہ اسے اس حیثیت سے پہچانا جائے کہ وہ ملیری تاریخ میں واضح کیا گیا ہے۔ اسے دیگر مقدس اصلاحی تحریکوں میں بھی ممثل کیا گیا ہے۔ ملیری تحریک ایک ابتدائی تحریک تھی جو ایک اختتامی تحریک کی نمائندگی کرتی ہے، اور اس لیے اس میں پہلے کی اصلاحی تحریکوں کی نسبت کہیں زیادہ براہِ راست حوالے پائے جاتے ہیں۔ اس پر الفا اور اومیگا کی مہر بھی ثبت ہے، جو ہمیشہ کسی چیز کے انجام کو اس کے آغاز کے ذریعے ممثل کرتے ہیں۔

In the Millerite movement the foundations were established, and the central pillar was Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. I am aware that Sister White identifies verse fourteen as the central pillar and foundation, but the reality is that verse fourteen is an answer to the question of verse thirteen. An answer is empty without understanding the question that elicits the answer. Verse thirteen identifies the vision of the trampling down, that is accomplished by two desolating powers, and verse fourteen is the vision of Christ restoring the temple and host which were trampled down. Two visions are directly connected by context, by grammar and by Palmoni, the Wonderful Numberer.

در جنبش میلری، بنیان‌ها برقرار گردید، و ستونِ مرکزی دانیال باب هشت، آیات سیزده و چهارده بود. آگاه هستم که خواهر وایت آیهٔ چهارده را به‌عنوان ستونِ مرکزی و بنیان معرفی می‌کند، اما واقعیت این است که آیهٔ چهارده پاسخی است به پرسشِ آیهٔ سیزده. پاسخ، بدونِ فهمِ پرسشی که آن را برمی‌انگیزد، تهی است. آیهٔ سیزده رؤیای پایمال‌شدن را مشخص می‌سازد که به‌وسیلهٔ دو قدرتِ ویرانگر به انجام می‌رسد، و آیهٔ چهارده رؤیای مسیح را در بازگردانیدنِ مقدس و لشکر که پایمال شده بودند، بیان می‌کند. دو رؤیا به‌طور مستقیم به‌وسیلهٔ سیاق، دستور زبان، و پَلمونی، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، به یکدیگر پیوسته‌اند.

William Miller was used to identify the foundational truths, which would be Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. The first jewel he discovered was the “seven times” that represents the trampling down of verse thirteen, and the framework which he built all of his prophetic structure upon was the “two desolating powers” motif represented in verse thirteen. Miller correctly identified that “the daily” abomination of verse thirteen was paganism, and the transgression of desolating power was papalism. In this sense the very “foundation” of the framework of Miller, and the “foundation” of the foundation and central pillar, was the understanding that “the daily” in chapter eight represented paganism. The foundation of the increase of knowledge from Millerite history was that “the daily,” of Daniel chapter eight was paganism, and inspiration was careful to identify that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the daily.”

ویلیام میلر برای شناسایی حقایق بنیادی به‌کار گرفته شد؛ حقایقی که همان دانیال باب هشت، آیات سیزده و چهارده است. نخستین جواهری که او کشف کرد، «هفت زمان» بود که نمایانگر پایمال‌شدنِ مذکور در آیه سیزده است؛ و چارچوبی که او تمام ساختار نبوتی خود را بر آن بنا نهاد، الگوی «دو قدرت ویرانگر» بود که در آیه سیزده به تصویر کشیده شده است. میلر به‌درستی تشخیص داد که «مداوم»ِ مکروه در آیه سیزده، بت‌پرستی بود، و تعدیِ قدرت ویرانگر، پاپ‌گرایی. از این لحاظ، خودِ «بنیاد» چارچوب میلر، و «بنیادِ» آن بنیاد و ستونِ مرکزی، این درک بود که «مداوم» در باب هشت نمایانگر بت‌پرستی است. بنیادِ افزایشِ معرفت از تاریخ میلری این بود که «مداومِ» دانیال باب هشت، بت‌پرستی است، و الهام با دقت تصریح کرده است که «آنان که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند، دیدگاه درست را دربارهٔ مداوم داشتند.»

The foundation of the light represented as the “increase of knowledge” at the time of the end in 1989, is also “the daily.” It is simply another divine parallel. In order to recognize the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel eleven there is required an application of the writings of Ellen White. In her writings she identifies that the history of verse thirty-one of Daniel eleven will be repeated in the final verses of Daniel eleven. Without that inspired clue understanding the parallel history of verse thirty-one with verses forty and forty-one would be a much more difficult task.

بنیادِ نوری که در زمانِ آخر در سالِ 1989 به‌صورت «افزایشِ معرفت» بازنمایی شده است، همچنین همان «قربانیِ دائم» است. این صرفاً یک توازیِ الهیِ دیگر است. برای تشخیصِ افزایشِ معرفتی که در شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده بازنمایی شده است، به به‌کارگیریِ نوشته‌های الن وایت نیاز است. او در نوشته‌های خود مشخص می‌سازد که تاریخِ آیهٔ سی‌ویکِ دانیال یازده در آیاتِ پایانیِ دانیال یازده تکرار خواهد شد. بدونِ آن سرنخِ الهام‌شده، فهمِ تاریخِ موازیِ آیهٔ سی‌ویک با آیاتِ چهل و چهل‌ویک کاری به‌مراتب دشوارتر می‌بود.

The “daily” in the book of Daniel represents paganism and is the foundation of the foundation for the Millerites, and it is the foundation of the message for the movement of the one hundred and forty-four thousand. It is also the truth which was purposely made into error by a “lie” that was introduced into the third generation of Laodicean Adventism, that was typified by the third abomination of “women weeping for Tammuz” in Ezekiel chapter eight, and the compromise represented by the third church of Pergamos.

کتاب دانیال میں مذکور “روزانہ” سے مراد بت‌پرستی ہے، اور یہ ملرائیوں کے لیے بنیاد کی بنیاد ہے، نیز یہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی جماعت کی تحریک کے پیغام کی بھی بنیاد ہے۔ یہی وہ سچائی ہے جسے جان بوجھ کر ایک “جھوٹ” کے ذریعے غلطی میں بدل دیا گیا، اور وہ جھوٹ لاؤدیقیہ کے اَیڈونٹسٹ ازم کی تیسری نسل میں داخل کیا گیا تھا؛ جس کی تمثیل حزقی‌ایل کے آٹھویں باب میں “عورتوں کے تموز پر رونے” والی تیسری مکروہ چیز سے دی گئی ہے، اور اس سمجھوتے سے بھی جو تیسری کلیسیا، پرگمُس، کی نمائندگی کرتا ہے۔

The divine direction that guides the role of “the daily” as an issue in the time of the latter rain is absolutely astounding, and beyond the possibility of human construction. The fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing down to the sun, thus representing an acceptance of the mark of the beast. Sister White identifies that to receive that mark is to come to the same mind as the beast, and that those who become confused upon the meaning of antichrist, will ultimately end up on the side of the man of sin. All this is represented by the ancient men in Jerusalem in Ezekiel chapter eight.

رهبری الهی که نقش «عبادت دائمی» را به‌عنوان مسئله‌ای در زمان باران آخر هدایت می‌کند، به‌راستی شگفت‌انگیز است و فراتر از امکان هرگونه ساخت‌وپرداخت بشری. نسل چهارم اَدوِنتیسمِ لائودیکیه‌ای به‌صورت کسانی به تصویر کشیده شده است که در برابر خورشید سجده می‌کنند، و بدین‌سان پذیرش نشان وحش را نمایندگی می‌نمایند. خواهر وایت تصریح می‌کند که دریافت آن نشان به‌معنای هم‌فکر شدن با وحش است، و نیز اینکه آنان که دربارهٔ معنای دجّال دچار سردرگمی می‌شوند، سرانجام در جانب مرد گناه قرار خواهند گرفت. همهٔ این امور به‌وسیلهٔ مشایخِ کهن در اورشلیم، در باب هشتم حزقیال، به تصویر کشیده شده است.

In the third and fourth generation God judges those who hate Him, and that judgment is executed while the other class is receiving the seal of God’s approval. The very passage in the Scriptures that provided William Miller the light he needed to recognize that it was pagan Rome that was represented as “the daily” in the book of Daniel, is the most direct identification of the man of sin, who the ancient men bow to in chapter eight of Ezekiel. The chapter identifies the pope of the second desolating power, while also identifying the paganism of the first desolating power. And the truth that is the subject of the passage is the role of pagan Rome, who in 2 Thessalonians is the power that restrains the papacy from ascending the throne until 538.

در نسل سوم و چهارم، خداوند کسانی را که از او نفرت دارند داوری می‌کند، و آن داوری در همان زمانی اجرا می‌شود که گروه دیگر مُهرِ تأییدِ خدا را دریافت می‌کنند. همان بخشی از کتب مقدس که برای ویلیام میلر نوری را فراهم ساخت که بدان وسیله تشخیص دهد در کتاب دانیال، «قربانیِ دائمی» نمادِ رومِ بت‌پرست است، مستقیم‌ترین شناساییِ مردِ گناه نیز هست؛ همان کسی که پیرمردان در فصل هشتم حزقیال در برابر او سجده می‌کنند. این فصل، پاپِ دومین قدرتِ ویرانگر را معرفی می‌کند، و در عین حال بت‌پرستیِ نخستین قدرتِ ویرانگر را نیز مشخص می‌سازد. و حقیقتی که موضوع این بخش است، نقشِ رومِ بت‌پرست می‌باشد، که در 2 Thessalonians همان قدرتی است که پاپیّت را از بر تخت نشستن تا سال 538 بازمی‌دارد.

The “daily” which was Miller’s bedrock truth, that allowed him to produce a framework of prophecy based upon two desolating powers that trample down the sanctuary and host, is the truth identified by Paul as the truth which is rejected, and which brings strong delusion upon those who do not love that very truth in the last days. In agreement with the parallel histories, that very same truth, that is the bedrock truth, allowed Future for America to produce a framework of prophecy about the final three-fold union in the last days.

آن «دائمی» که حقیقتِ بنیادینِ میلر بود و به او امکان داد تا چارچوبی نبوی بر پایهٔ دو قدرتِ ویرانگر پدید آورد که مقدِس و لشکر را پایمال می‌کنند، همان حقیقتی است که پولُس آن را حقیقتی معرفی می‌کند که رد می‌شود، و در ایام آخر بر کسانی که همان حقیقت را محبت نمی‌ورزند، گمراهیِ شدید می‌آورد. در توافق با تاریخ‌های موازی، همان حقیقت، که حقیقتِ بنیادین است، به Future for America امکان داد تا چارچوبی نبوی دربارهٔ اتحاد نهاییِ سه‌گانه در ایام آخر پدید آورد.

Not only that, but that foundational truth, which is the foundational truth for both parallel histories, is made into the “lie” that becomes the bedrock error and Paul’s strong delusion, for the framework of the false latter rain “peace and safety” message proclaimed by the men that will never again lift up their voices and show God’s people their transgressions. “The daily” represents the foundation of both the movement of the first and the third angel, and when the rebels of Laodicea turned its meaning upside down, by identifying the satanic symbol as a symbol of Christ, the false symbol became the foundation of the counterfeit message of the false latter rain.

نه تنها این، بلکه آن حقیقتِ بنیادی، که حقیقتِ بنیادیِ هر دو تاریخِ موازی است، به «دروغ» بدل می‌شود؛ همان دروغی که خطایِ سنگ‌بنایی و «گمراهیِ شدید»ِ پولس می‌گردد، برای چارچوبِ پیامِ دروغینِ «سلامتی و ایمنی» در بارانِ آخِرِ کاذب، که به‌وسیلهٔ مردانی اعلام می‌شود که دیگر هرگز آوازِ خود را برنخواهند افراشت و تعدیاتِ قومِ خدا را به ایشان نشان نخواهند داد. «دائمی» نمایانگرِ بنیادِ هر دو جنبشِ فرشتهٔ اول و فرشتهٔ سوم است، و هنگامی که شورشیانِ لائودکیه معنای آن را وارونه کردند، بدین‌سان که نمادِ شیطانی را نمادی از مسیح معرفی نمودند، آن نمادِ کاذب به بنیادِ پیامِ جعلیِ بارانِ آخِرِ دروغین بدل شد.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> ٹھہر جاؤ اور حیران رہو؛ فریاد کرو، بلکہ چیخو: وہ متوالے ہیں، لیکن مے سے نہیں؛ وہ لڑکھڑاتے ہیں، لیکن نشہ آور شراب سے نہیں۔ کیونکہ خداوند نے تم پر گہری نیند کی روح انڈیل دی ہے، اور تمہاری آنکھیں بند کر دی ہیں؛ یعنی نبیوں اور تمہارے حاکموں کو، اور غیب بینوں کو اُس نے ڈھانپ دیا ہے۔ اور سب کی رؤیا تمہارے لیے اُس مُہر بند کتاب کے کلام کی مانند ہو گئی ہے جسے لوگ کسی عالم کو دے کر کہتے ہیں، مہربانی کر کے اسے پڑھ؛ اور وہ کہتا ہے، میں نہیں پڑھ سکتا، کیونکہ یہ مُہر بند ہے۔ پھر وہی کتاب ایک ناخواندہ کو دے کر کہتے ہیں، مہربانی کر کے اسے پڑھ؛ اور وہ کہتا ہے، میں پڑھا لکھا نہیں۔ پس خداوند نے فرمایا، چونکہ یہ لوگ اپنے منہ سے میرے نزدیک آتے ہیں اور اپنے ہونٹوں سے میری تعظیم کرتے ہیں، لیکن اپنے دل کو مجھ سے دُور رکھتے ہیں، اور ان کا مجھ سے خوف انسانوں کے سکھائے ہوئے حکم پر مبنی ہے؛ اس لیے دیکھو، میں اس قوم کے درمیان ایک عجیب کام کروں گا، بلکہ ایک عجیب کام اور تعجب انگیز امر: کیونکہ ان کے داناؤں کی حکمت نابود ہو جائے گی، اور ان کے فہیموں کی سمجھ پوشیدہ ہو جائے گی۔ افسوس اُن پر جو خداوند سے اپنی تدبیر کو نہایت گہرائی میں چھپانے کی کوشش کرتے ہیں، اور جن کے کام تاریکی میں ہوتے ہیں، اور وہ کہتے ہیں، کون ہمیں دیکھتا ہے؟ اور کون ہمیں جانتا ہے؟ یقیناً تمہارا اُلٹ پھیر مٹی کے برتن بنانے والے کی مٹی کے مانند سمجھا جائے گا: کیا مخلوق اپنے بنانے والے کے بارے میں کہے گی، اُس نے مجھے نہیں بنایا؟ یا کیا بنی ہوئی چیز اپنے بنانے والے کے بارے میں کہے گی، اُس کے پاس فہم نہ تھا؟ یسعیاہ 29:9–16۔

All the prophets spoke of the last days, and openly lying in order to turn the meaning of “the daily,” upside down closely imitates the definition of the unpardonable sin. To assign a person as forever lost is beyond the ability, or moral authority, of men toward other men, but that is not what is here being identified.

تمام انبیا نے آخری ایّام کے بارے میں کلام کیا، اور “روزانہ” کے معنی کو الٹ دینے کے لیے کھلم کھلا جھوٹ بولنا، ناقابلِ معافی گناہ کی تعریف کی نہایت قریب سے نقل کرتا ہے۔ کسی شخص کو ہمیشہ کے لیے گمشدہ قرار دینا، انسانوں کے لیے دوسرے انسانوں کے بارے میں نہ تو قدرت کے دائرے میں ہے اور نہ اخلاقی اختیار کے، لیکن یہاں جس امر کی نشان دہی کی جا رہی ہے وہ یہ نہیں ہے۔

Those in Isaiah who turn things upside down, which is simply another expression for what Isaiah identifies elsewhere as calling darkness light or light darkness, are identified as the ancient men that rule Jerusalem as their final judgment is being represented.

آنانی که در اشعیا همه‌چیز را وارونه می‌سازند—که صرفاً تعبیر دیگری است از آنچه اشعیا در جایی دیگر «تاریکی را روشنایی خواندن و روشنایی را تاریکی» می‌نامد—به‌عنوان مردانِ کهن‌سالِ حاکم بر اورشلیم شناخته می‌شوند، آنگاه که داوری نهایی ایشان به تصویر کشیده می‌شود.

> Woe unto them that call evil good, and good evil; that put darkness for light, and light for darkness; that put bitter for sweet, and sweet for bitter! Woe unto them that are wise in their own eyes, and prudent in their own sight! Woe unto them that are mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward, and take away the righteousness of the righteous from him! Therefore as the fire devoureth the stubble, and the flame consumeth the chaff, so their root shall be as rottenness, and their blossom shall go up as dust: because they have cast away the law of the Lord of hosts, and despised the word of the Holy One of Israel. Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:20–26.

> وای بر آنان که بدی را نیک می‌خوانند، و نیکی را بد؛ که تاریکی را به جای روشنایی می‌نهند، و روشنایی را به جای تاریکی؛ که تلخی را به جای شیرینی می‌گذارند، و شیرینی را به جای تلخی! وای بر آنان که در نظر خویش حکیم‌اند، و در دیدگان خود فهیم! وای بر آنان که در نوشیدن شراب زورآورند، و در آمیختن شرابِ مسکر مردانِ قوت: که شریران را برای رشوه عادل می‌شمارند، و عدالتِ عادلان را از ایشان می‌گیرند! از این‌رو، چنان‌که آتش کاه را می‌بلعد، و شعله، کُلَش را فرو می‌خورد، ریشهٔ ایشان همچون پوسیدگی خواهد بود، و شکوفهٔ ایشان مانند غبار به هوا خواهد رفت؛ زیرا شریعتِ یهوهٔ صبایوت را دور افکنده‌اند، و کلامِ قدوسِ اسرائیل را خوار شمرده‌اند. بنابراین خشمِ یهوه بر قوم خود افروخته شده است، و دست خود را بر ضد ایشان دراز کرده و ایشان را زده است؛ و کوه‌ها لرزیدند، و لاشه‌های ایشان در میان کوچه‌ها دریده و پراکنده شد. با همهٔ این، خشم او بازنگشته است، بلکه دست او هنوز دراز است. و او عَلَمی برای امت‌های دور برخواهد افراشت، و از کرانِ زمین برای ایشان سوت خواهد زد؛ و اینک ایشان به‌سرعت و شتابان خواهند آمد. اشعیا ۵:‏۲۰–۲۶.

God’s ensign (the one hundred and forty-four thousand) is lifted up as the ensign at the soon coming Sunday law, which is when “the anger of the Lord is kindled against his people”, and He stretches “forth his hand against them”, and “smites them”, and “their carcases will be torn in the midst of the streets.” The midst of the streets are the streets of Jerusalem when the destroying angels of Ezekiel chapter nine, are commanded to go forth “and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at my sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.” Ezekiel’s “ancient men”, who Sister White states are those who were to be the guardians of the people, are Isaiah’s “drunkards of Ephraim” who “turn things upside down” in chapters twenty-eight and twenty-nine.

خدا کا عَلَم (ایک سو چوالیس ہزار) آئندہ آنے والے اتوار کے قانون کے وقت عَلَم کے طور پر بلند کیا جاتا ہے، جو وہ وقت ہے جب «خداوند کا غضب اُس کی قوم پر بھڑکتا ہے»، اور وہ «اُن پر اپنا ہاتھ بڑھاتا ہے»، اور «اُنہیں مارتا ہے»، اور «اُن کی لاشیں گلیوں کے بیچوں بیچ پھاڑی جائیں گی۔» گلیوں کا بیچ یروشلم کی وہ گلیاں ہیں جہاں حزقی ایل باب نو کے ہلاک کرنے والے فرشتوں کو یہ حکم دیا جاتا ہے کہ «جاؤ اور مارو: نہ تمہاری آنکھ ترس کھائے، نہ تم رحم کرو: بوڑھوں اور جوانوں کو، کنواریوں کو، اور چھوٹے بچوں کو، اور عورتوں کو بالکل ہلاک کر ڈالو: لیکن جس کسی پر نشان ہو اُس کے قریب نہ جانا؛ اور میرے مقدِس سے ابتدا کرنا۔ تب اُنہوں نے اُن بزرگ مردوں سے ابتدا کی جو گھر کے سامنے تھے۔» حزقی ایل کے «بزرگ مرد»، جن کے بارے میں سسٹر وائٹ بیان کرتی ہیں کہ وہی لوگ تھے جنہیں قوم کے نگہبان ہونا تھا، یسعیاہ کے «افرائیم کے مے خوار» ہیں جو ابواب اٹھائیس اور انتیس میں «باتوں کو اُلٹ پلٹ کر دیتے ہیں۔»

In chapter five they are those who are “mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward.” With the publication of the book Questions on Doctrine, the ancient men drank from the cup of apostate Protestantism, and presented the false gospel of justification that claims men cannot be sanctified, that Christ is our Substitute, but not our Example. In doing so, the book justified the wicked, for the reward of being accepted among the fallen churches of apostate Protestantism. The passage is identifying their ultimate judgment, and the reason for that judgment is that they “despised the word of the Holy One of Israel.” They did this by rejecting the understanding of “the daily,” presented by those who gave the judgment hour cry, and by drinking from the cup of apostate Protestantism.

در باب پنجم، ایشان همان کسانی‌اند که «در نوشیدن شراب زورآورند، و در آمیختن مسکر مردان قوّت؛ که شریران را برای پاداش عادل می‌شمارند.» با انتشار کتاب Questions on Doctrine، مشایخِ قدیم از جامِ پروتستانتیسمِ مرتد نوشیدند و انجیلِ کاذبِ پارساشمردگی را عرضه کردند که مدعی است انسان نمی‌تواند تقدیس شود، و اینکه مسیح بدلِ ماست، اما نمونهٔ ما نیست. بدین‌سان، آن کتاب شریران را برای پاداشِ پذیرفته شدن در میان کلیساهای ساقطِ پروتستانتیسمِ مرتد عادل شمرد. این عبارت داوریِ نهاییِ آنان را مشخص می‌سازد، و سببِ آن داوری این است که ایشان «کلامِ قدوسِ اسرائیل را خوار شمردند.» آنان این کار را با ردِّ فهمِ «قربانیِ دائمی» که از سوی کسانی ارائه شد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند، و نیز با نوشیدن از جامِ پروتستانتیسمِ مرتد، انجام دادند.

In the passage they turn what is sweet to bitter, and what is bitter to sweet. The message that is in the angel’s hand when He descends is sweet, but the conclusion of the message is bitter. They argue the true latter rain message that begins when the angel descends is bitter, and at the conclusion they identify a sweet false peace and safety message, for they can’t help themselves from turning things upside down.

در این متن، آنچه شیرین است به تلخ، و آنچه تلخ است به شیرین تبدیل می‌کنند. پیامی که هنگام نزول فرشته در دست اوست، شیرین است، اما فرجام آن پیام تلخ است. آنان استدلال می‌کنند که پیام حقیقیِ بارانِ آخر که با نزول فرشته آغاز می‌شود، تلخ است، و در پایان، پیامِ شیرینِ کاذبِ صلح و سلامتی را مشخص می‌سازند، زیرا نمی‌توانند خود را از وارونه ساختن امور بازدارند.

The passage where this sin is represented is at the close of their corporate probationary time. Therefore, it is appropriate to see that their actions of identifying the satanic work of paganism as the work of Christ is a prophetic parallel to the unpardonable sin, which is identifying the work of the Holy Spirit as the work of Satan. Placing the “lie” into the third generation of Adventism provided the foundational logic of their false latter rain message, and ultimately brings a strong delusion upon them. The very passage where Miller came to understand the correct meaning of “the daily” is where they are portrayed as being overthrown.

اس گناہ کی تصویر جس اقتباس میں پیش کی گئی ہے، وہ اُن کی اجتماعی آزمائشی مہلت کے اختتام پر واقع ہے۔ لہٰذا یہ سمجھنا مناسب ہے کہ بت‌پرستی کے شیطانی کام کو مسیح کے کام کے طور پر شناخت کرنے میں اُن کے اعمال، اُس ناقابلِ معافی گناہ کے ساتھ ایک نبوی مماثلت رکھتے ہیں، جو رُوحُ‌القدس کے کام کو شیطان کے کام کے طور پر شناخت کرنا ہے۔ ’’جھوٹ‘‘ کو ایڈونٹ ازم کی تیسری نسل میں داخل کرنے سے اُن کے جھوٹے پیغامِ بارانِ اخیر کی بنیادی منطق فراہم ہوئی، اور بالآخر اُن پر ایک سخت فریب طاری ہو جاتا ہے۔ عین وہی اقتباس جہاں ملر نے “the daily” کے درست معنی کو سمجھا، وہی ہے جہاں اُنہیں مغلوب ہوتے ہوئے پیش کیا گیا ہے۔

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.

> کسی شما را به هیچ وجه فریب ندهد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتداد واقع شود و آن مردِ گناه، آن پسرِ هلاکت، آشکار گردد؛ همان که مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر می‌افرازد از هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش است، تا آنجا که چون خدا در معبدِ خدا می‌نشیند و خود را چنین می‌نمایاند که خداست. آیا به یاد ندارید که هنگامی که هنوز با شما بودم، این امور را به شما می‌گفتم؟ و اکنون آنچه را که مانع است می‌دانید، تا او در زمان خود آشکار شود. زیرا سرِّ بی‌دینی هم‌اکنون در کار است؛ فقط آن که اکنون بازمی‌دارد، بازخواهد داشت تا زمانی که از میان برداشته شود. و آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد که خداوند او را به دمِ دهانِ خود هلاک خواهد کرد و به تجلّیِ آمدنِ خویش نابود خواهد ساخت؛ همان که ظهورش بر وفقِ عملِ شیطان است، با هر گونه قدرت و آیات و شگفتی‌های دروغین، و با هر فریبِ ناراستی در میان آنان که هلاک می‌شوند، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند. و از این سبب، خدا بر ایشان گمراهیِ نیرومند می‌فرستد تا دروغ را باور کنند؛ تا همهٔ آنان که به حقیقت ایمان نیاوردند، بلکه از ناراستی لذت بردند، محکوم گردند. ۲ تسالونیکیان ۲:۳–۱۲.

The prophets speak more of the last days than any other preceding sacred history, and this is true of this passage. The bedrock of Miller’s increase of knowledge, is also the bedrock of the increase of knowledge that arrived in 1989, for the correct understanding of the prophetic history associated with “the daily,” describes the history of verses forty and forty-one of Daniel eleven. What this means is that if a student of prophecy does not understand the role of paganism and its prophetic relationship to papal Rome, then the student will be unable to recognize that the work of first restraining the rise of the papacy, and then the work of placing the papacy on the throne of the earth was accomplished by paganism, and that work typifies the role of the earth beast of Revelation thirteen who at first restrains the papacy, but then changes and puts it on the throne of the earth. The role of the earth beast of Revelation thirteen is represented as the future for America.

انبیاء ایامِ آخر کے بارے میں گزشتہ تمام مقدس تاریخ سے زیادہ کلام کرتے ہیں، اور یہ بات اس عبارت کے بارے میں بھی درست ہے۔ ملر کے ہاں علم میں اضافے کی بنیاد بھی یہی ہے، اور 1989 میں آنے والے علم میں اضافے کی بنیاد بھی یہی ہے، کیونکہ “روزانہ” سے متعلق نبوی تاریخ کی درست تفہیم دانی ایل گیارہ کی آیات چالیس اور اکتالیس کی تاریخ کو بیان کرتی ہے۔ اس کا مطلب یہ ہے کہ اگر نبوت کا کوئی طالبِ علم بت‌پرستی کے کردار اور پاپائی روم کے ساتھ اس کے نبوی تعلق کو نہیں سمجھتا، تو وہ اس امر کو پہچاننے سے قاصر رہے گا کہ پہلے پاپائیت کے عروج کو روکنے کا کام، اور پھر پاپائیت کو زمین کے تخت پر بٹھانے کا کام، بت‌پرستی کے ذریعے انجام پایا؛ اور یہ کام مکاشفہ تیرہ کے زمینی درندے کے کردار کی تمثیل ہے، جو ابتدا میں پاپائیت کو روکتا ہے، مگر پھر تبدیل ہو کر اسے زمین کے تخت پر بٹھا دیتا ہے۔ مکاشفہ تیرہ کے زمینی درندے کا کردار امریکا کے لیے مستقبل کے طور پر پیش کیا گیا ہے۔

We will continue our consideration of the unsealing of the light of the Hiddekel River in our next article.

در مقالهٔ بعدی، بررسیِ خود را دربارهٔ گشوده شدنِ مُهرِ نورِ نهرِ حِدِّقِل ادامه خواهیم داد.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «آن که به زیرِ ظاهر می‌بیند و دل‌های همهٔ آدمیان را می‌خوانَد، دربارهٔ کسانی که از نور عظیم برخوردار بوده‌اند، می‌گوید: “ایشان به سبب وضع اخلاقی و روحانیِ خود دچار اندوه و حیرت نیستند.” آری، ایشان راه‌های خود را برگزیده‌اند، و جانشان از رجاسات خویش لذت می‌برد. “من نیز اوهام ایشان را برخواهم گزید، و آنچه از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا چون خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ و چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه آنچه را در نظر من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را که من از آن خشنود نبودم برگزیدند.” “خدا برای ایشان گمراهیِ شدیدی خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند”، زیرا “محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند”، “بلکه از ناراستی لذت بردند.” اشعیا 66:3، 4؛ 2 تسالونیکیان 2:11، 10، 12.»

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> «آموزگار آسمانی پرسید: “چه فریبی نیرومندتر از این می‌تواند ذهن را گمراه سازد که انسان وانمود کند بر بنیاد درست بنا می‌نهد و خدا اعمال او را می‌پذیرد، حال آنکه در واقع بسیاری امور را بر وفق سیاست دنیوی به انجام می‌رساند و علیه یهوه گناه می‌ورزد؟ آه، این فریبی عظیم است، ضلالتی افسونگر، که بر ذهن‌ها چیره می‌شود هنگامی که کسانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را با روح و قوت آن اشتباه می‌گیرند؛ آنگاه که می‌پندارند دولتمندند و بر اموال افزوده‌اند و به هیچ چیز محتاج نیستند، در حالی که در حقیقت به همه چیز محتاج‌اند.”»

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> «خدا نسبت به خادمان امین خود که جامه‌های خویش را بی‌لکه نگاه می‌دارند، تغییری نکرده است. اما بسیاری فریاد می‌زنند: “سلامتی و امنیت”، در حالی که هلاکتِ ناگهانی بر ایشان فرود می‌آید. مگر آنکه توبه‌ای کامل صورت پذیرد، مگر آنکه آدمیان دل‌های خود را با اعتراف فروتن سازند و حقیقت را آن‌گونه که در عیسی است بپذیرند، هرگز به آسمان داخل نخواهند شد. هنگامی که تطهیر در صفوف ما به وقوع پیوندد، دیگر در آسودگی آرام نخواهیم گرفت و فخر نخواهیم کرد که دولتمندیم و مال بسیار اندوخته‌ایم و به هیچ چیز محتاج نیستیم.»

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «چه کسی می‌تواند به‌راستی بگوید: “طلای ما در آتش آزموده شده است؛ جامه‌های ما از آلودگیِ جهان لکه‌دار نشده‌اند”؟ دیدم که معلّم ما به جامه‌های به‌اصطلاح پارسایی اشاره می‌کرد. او آنها را از تن برکند و ناپاکیِ نهفته در زیر آن را آشکار ساخت. سپس به من گفت: “آیا نمی‌توانی ببینی که چگونه آنان به‌گونه‌ای ریاکارانه ناپاکی و فسادِ منشِ خود را پوشانده‌اند؟ «شهر امین چگونه فاحشه شده است!» خانهٔ پدر من به خانهٔ تجارت تبدیل شده است، مکانی که حضور و جلال الهی از آن رخت بربسته است! به همین سبب ضعف پدید آمده، و قوّت مفقود است.”» شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۴۹، ۲۵۰.

Back to Articles