Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Six

کتابِ دانیال — نمبر چھبیس

Nebuchadnezzar’s Seven Times: A Prophetic Tapestry Unveiling Paganism, Papalism, and the United States

هفت زمانِ نبوکدنصر: بافته‌ای نبوی که بت‌پرستی، پاپ‌گرایی، و ایالات متحده را آشکار می‌سازد

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The symbol of Nebuchadnezzar in chapter four is amazing. His “seven times,” typified the periods of time that paganism (the daily), and papalism (the transgression of desolation), trampled down the sanctuary and host.

نشانِ نبوکدنصر در باب چهارم شگفت‌انگیز است. «هفت زمان» او، ادوار زمانی‌ای را به‌گونهٔ نمادین مجسّم می‌ساخت که طی آن‌ها بت‌پرستی (قربانیِ دائمی)، و پاپ‌گرایی (معصیتِ ویرانگر)، مَقْدِس و لشکر را پایمال کردند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> سپس شنیدم که قدّوسی سخن می‌گفت؛ و قدّوسِ دیگری به آن قدّوسی که سخن می‌گفت، گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کِی خواهد بود، تا هم مقدِس و هم لشکر به پایمال شدن سپرده شوند؟» دانیال ۸:۱۳

The trampling down of “both the sanctuary and the host,” noted in verse thirteen, represents the “seven times” that was the last of two of God’s indignations; and Nebuchadnezzar’s “seven times” is representing the “seven times” that was the first of God’s indignations, but both are represented as the same line prophetically.

پامال شدنِ «هم مقدس و هم لشکر» که در آیهٔ سیزدهم ذکر شده است، نمایانگرِ «هفت زمان»ی است که واپسینِ دو غضبِ خدا بود؛ و «هفت زمان» نبوکدنصر نمایانگرِ «هفت زمان»ی است که نخستینِ غضب‌های خدا بود، اما در نبوّت، هر دو به‌مثابهٔ همان یک خط نمایانده شده‌اند.

> And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. 2 Kings 21:13.

> اور میں یروشلم پر سامریہ کی ناپ کی ڈوری اور اخاب کے گھرانے کا ساہول پھیلاؤں گا؛ اور میں یروشلم کو اس طرح مٹا ڈالوں گا جیسے کوئی آدمی برتن کو پونچھتا ہے، اسے پونچھ کر اُلٹا کر دیتا ہے۔ 2 سلاطین 21:13۔

Daniel chapter eight, and verse thirteen, is addressing the second line of God’s indignations, as brought upon the southern kingdom of Judah, beginning in 677 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times,” represents the line of God’s first indignation, as brought upon the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times” represents twelve hundred and sixty years that paganism trampled down the sanctuary and host, followed by the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down the sanctuary and host.

باب هشتم دانیال، و آیهٔ سیزدهم، به خط دومِ غضب‌های خدا اشاره دارد، چنان‌که بر پادشاهی جنوبیِ یهودا وارد آمد و از سال 677 ق.م آغاز شد. «هفت زمان» نبوکدنصر، نمایانگر خط نخستِ غضب خداست، چنان‌که بر پادشاهی شمالیِ اسرائیل وارد آمد و از سال 723 ق.م آغاز شد. «هفت زمان» نبوکدنصر نمایانگر هزار و دویست و شصت سالی است که بت‌پرستی قُدس و لشکر را پایمال کرد، و پس از آن، هزار و دویست و شصت سالی که پاپ‌گرایی قُدس و لشکر را پایمال ساخت.

Papalism is simply paganism covered with the profession of Christianity. “Baptized paganism” as it were. There is nothing that represents Christ or Christianity in Catholicism. The world learned that fact in the history of the Dark Ages, but since 1798, the world has forgotten. The papacy has the same heart as paganism. The religion and the rites of the religions are identical. Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” consisted of him being given the heart of a beast. The beast’s heart he was given was the heart that represented the religion of paganism, whether it was outright paganism or cloaked paganism in the form of Catholicism. Sister White identifies that the dragon in Revelation twelve is Satan, but in a secondary sense it is pagan Rome.

پاپ‌گرایی چیزی جز بت‌پرستی نیست که با دعویِ مسیحیت پوشانده شده است؛ به‌تعبیری، «بت‌پرستیِ تعمید‌یافته». در کاتولیسیسم هیچ چیز وجود ندارد که نمایندهٔ مسیح یا مسیحیت باشد. جهان این حقیقت را در تاریخِ قرونِ تاریک آموخت، اما از سال 1798 به این سو، جهان آن را از یاد برده است. دستگاه پاپی همان دلِ بت‌پرستی را دارد. دین و مناسکِ این ادیان یکسان‌اند. داوریِ «هفت زمان» بر نبوکدنصر عبارت بود از این‌که دلِ حیوانی به او داده شد. آن دلِ حیوانی که به او داده شد، همان دلی بود که دینِ بت‌پرستی را نمایندگی می‌کرد، خواه بت‌پرستیِ آشکار باشد، خواه بت‌پرستیِ در پرده و پوشیده در قالبِ کاتولیسیسم. خواهر وایت تصریح می‌کند که اژدها در مکاشفه باب دوازده، شیطان است، اما در معنایی ثانوی، رومِ بت‌پرست است.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «پس هرچند اژدها در درجهٔ نخست نمایانگرِ شیطان است، در معنایی ثانوی نمادی از رومِ بت‌پرست نیز هست.» نبرد عظیم، ۴۳۹.

The beast that Nebuchadnezzar represented for “seven times,” was the beast of the dragon for twelve hundred and sixty days, and then the beast of Catholicism for another twelve hundred and sixty days. At the end of those days Nebuchadnezzar is a symbol of the United States, which is ultimately the false prophet. Prophetically Nebuchadnezzar represented the dragon, the beast and the false prophet which are the three-fold powers that make up spiritual Babylon, and who lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar represents literal Babylon, and in so doing he was employed as a symbol of all three of the powers that make up spiritual Babylon of the last days.

وحشی که نبوکدنصر به‌مدت «هفت زمان» نمودار آن بود، همان وحشِ اژدها برای هزار و دویست و شصت روز بود، و سپس وحشِ کاتولیسیسم برای هزار و دویست و شصت روزِ دیگر. در پایان آن ایام، نبوکدنصر نمادی از ایالات متحده است که در نهایت همان نبیِ کاذب می‌باشد. از نظر نبوی، نبوکدنصر نمایانگر اژدها، وحش و نبیِ کاذب بود که همان سه قدرتِ مرکبی هستند که بابِلِ روحانی را تشکیل می‌دهند و جهان را به آرماگدون می‌کشانند. نبوکدنصر نمایندهٔ بابِلِ حقیقی است، و بدین‌سان او به‌عنوان نمادی از هر سه قدرتی به‌کار گرفته شد که بابِلِ روحانیِ ایام آخر را تشکیل می‌دهند.

In order to recognize the symbolism just identified it is important to first locate Nebuchadnezzar in 1798, when his kingdom is restored at the end of the “seven times.” We will establish this waymark in Daniel chapter four, before we begin to proceed through the chapter in a more systematic fashion.

برای شناختِ نمادگرایی‌ای که همین اکنون شناسایی شد، نخست لازم است نبوکدنصر را در سال ۱۷۹۸ جای دهیم، آنگاه که پادشاهی او در پایانِ «هفت زمان» بازگردانده می‌شود. این نشانِ راه را در باب چهارمِ دانیال تثبیت خواهیم کرد، پیش از آنکه به شیوه‌ای نظام‌مندتر بررسیِ این باب را آغاز کنیم.

At the “time of the end” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the book then fulfilled its purpose of presenting an increasing light that would test, purify and produce two classes of worshippers. The unsealing of the book of Daniel marks the beginning of the three-step testing process that is based upon the truths revealed at that time.

در «زمان آخر» در سال ۱۷۹۸، کتاب دانیال مُهرگشوده شد، و از آن پس آن کتاب مقصود خود را در ارائهٔ نوری فزاینده به انجام رسانید؛ نوری که دو گروه از پرستندگان را می‌آزماید، پاک می‌سازد و پدید می‌آورد. مهرگشوده شدن کتاب دانیال آغاز فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمون را مشخص می‌کند که بر حقایقی استوار است که در آن زمان آشکار گردید.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و او گفت: ای دانیال، به راه خود برو؛ زیرا این سخنان تا زمان آخر بسته و مهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گردانیده خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت عمل خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:‏۹، ۱۰

The prophetic purpose of the unsealing of the book that consists of the book of Daniel and the book of Revelation, is to test the generation that is alive during the history that the book is unsealed. In Daniel twelve, there are three time prophecies that are identified. The first is the twelve hundred and sixty years that the power of the holy people was to be scattered.

مقصودِ نبوتیِ گشوده شدنِ آن کتابی که از کتابِ دانیال و کتابِ مکاشفه تشکیل شده است، این است که نسلی را بیازماید که در خلالِ تاریخی که آن کتاب گشوده می‌شود زنده است. در دانیال دوازده، سه نبوتِ زمانی مشخص شده است. نخستینِ آن‌ها هزار و دویست و شصت سال است که در طیِ آن قدرتِ قومِ مقدس می‌بایست پراکنده گردد.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

> لیکن تو اے دانی ایل، ان باتوں کو بند رکھ اور اس کتاب پر مہر لگا دے، یہاں تک کہ آخری وقت آ پہنچے۔ بہتیرے اِدھر اُدھر دوڑیں گے، اور علم بڑھ جائے گا۔ تب میں دانی ایل نے نگاہ کی، اور کیا دیکھتا ہوں کہ دو اور کھڑے ہیں، ایک دریا کے کنارے کی اِس طرف، اور دوسرا دریا کے کنارے کی اُس طرف۔ اور ایک نے اُس شخص سے جو کتان پہنے ہوئے تھا اور دریا کے پانیوں کے اوپر تھا، کہا: اِن عجیب باتوں کے انجام تک کتنا عرصہ ہوگا؟ اور میں نے اُس شخص کو جو کتان پہنے ہوئے تھا اور دریا کے پانیوں کے اوپر تھا، سنا، جب اُس نے اپنا دہنا ہاتھ اور اپنا بایاں ہاتھ آسمان کی طرف اٹھایا اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے، کہ یہ ایک زمانہ، زمانوں اور نصف زمانہ تک ہوگا؛ اور جب وہ مقدس لوگوں کی قدرت کو پراگندہ کرنا پورا کر چکے گا، تب یہ سب باتیں پوری ہو جائیں گی۔ دانی ایل 12:4–7۔

The other two prophetic periods in chapter twelve are twelve hundred and ninety days and thirteen hundred and thirty-five days.

دو دورهٔ نبویِ دیگر در باب دوازدهم، هزار و دویست و نود روز و هزار و سیصد و سی و پنج روز هستند.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:8–12.

> اور میں نے سنا، لیکن نہ سمجھا؛ تب میں نے کہا، اے میرے خداوند، ان باتوں کا انجام کیا ہوگا؟ اور اُس نے کہا، اے دانی ایل، اپنی راہ لے، کیونکہ یہ باتیں وقتِ آخر تک بند اور مُہر بند رہیں گی۔ بہت سے لوگ پاک کیے جائیں گے، سفید بنائے جائیں گے، اور آزمائے جائیں گے؛ لیکن شریر شرارت کرتے رہیں گے؛ اور شریروں میں سے کوئی نہ سمجھے گا؛ لیکن دانا سمجھیں گے۔ اور اُس وقت سے کہ دائمی قربانی موقوف کی جائے گی، اور وہ مکروہ چیز جو ویرانی پیدا کرتی ہے قائم کی جائے گی، ایک ہزار دو سو نوّے دن ہوں گے۔ مبارک ہے وہ جو انتظار کرے، اور ایک ہزار تین سو پینتیس دنوں تک پہنچے۔ دانی ایل 12:8–12۔

In the verses the “time of the end,” is twice referenced and defined as the point when the words of Daniel would be unsealed. The words that are the subject of being unsealed at the “time of the end” are the three prophetic periods of twelve hundred and sixty (time, times, and a half), twelve hundred and ninety, and thirteen hundred and thirty-five. Two of the three periods are defined as “days.” Two of the three ended in 1798, and the third ended at the very end of 1843. It is at the very end of 1843, for the verse states, “blessed is he that waiteth, and cometh to…”

در آیات، «زمانِ آخر» دو بار مورد اشاره قرار گرفته و چنین تعریف شده است که همان نقطه‌ای است که در آن سخنان دانیال مُهرگشایی می‌گردد. سخنانی که موضوع مُهرگشایی در «زمانِ آخر» هستند، سه دورهٔ نبویِ هزار و دویست و شصت (یک زمان، دو زمان، و نصفِ زمان)، هزار و دویست و نود، و هزار و سیصد و سی و پنج می‌باشند. دو دوره از این سه دوره به‌عنوان «روزها» تعریف شده‌اند. دو تا از این سه دوره در سال 1798 به پایان رسیدند، و سومی در دقیق‌ترین انتهای سال 1843 خاتمه یافت. و این در همان انتهای سال 1843 است، زیرا آیه می‌گوید: «خوشا به حال آن که انتظار کشد و برسد به…»

The word “cometh,” means touches. Blessed therefore is he who waits, and also touches the first day of 1844. The tarrying time of the parable of the ten virgins began at the first disappointment in Millerite history, and that disappointment arrived on the very last day of 1843, and the very last day of 1843, touches the very first day of 1844. The blessing of waiting began when the tarrying time began at the first disappointment.

لفظ «می‌آید» به معنای «می‌رسد» است. پس خوشا به حال آن‌که انتظار می‌کشد، و نیز به نخستین روز سال ۱۸۴۴ می‌رسد. زمانِ تأخیرِ مَثَلِ ده باکره از نخستین ناکامی در تاریخ میلری آغاز شد، و آن ناکامی در همان واپسین روز سال ۱۸۴۳ فرارسید، و واپسین روز سال ۱۸۴۳ به همان نخستین روز سال ۱۸۴۴ می‌رسد. برکتِ انتظار کشیدن از زمانی آغاز شد که زمانِ تأخیر با نخستین ناکامی آغاز گردید.

There is a great deal more to address in these verses, but the point we are considering here is the prophetic role of Daniel. The purpose of the book of Daniel, which Daniel represents in the passage, is to produce a three-step testing process when the book is unsealed. Daniel was told to go his way until the time of the end when the book was to be unsealed. The conclusion of the chapter emphasizes what will happen when the time of the end arrives.

در این آیات مطالب بسیار بیشتری برای بررسی وجود دارد، اما نکته‌ای که ما در اینجا مدّ نظر داریم، نقش نبوی دانیال است. مقصود از کتاب دانیال، که دانیال در این فراز نمایندهٔ آن است، این است که هنگامی که کتاب گشوده می‌شود، فرایندی سه‌مرحله‌ای از آزمون پدید آوَرَد. به دانیال گفته شد که راه خود را در پیش گیرد تا زمان آخر، یعنی هنگامی که کتاب باید گشوده شود. نتیجه‌گیری این فصل تأکید می‌کند که وقتی زمان آخر فرا رسد، چه رخ خواهد داد.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> لیکن تو آخر تک اپنی راہ پر چلتا رہ؛ کیونکہ تو آرام پائے گا، اور ایام کے آخر میں اپنی مقررہ میراث میں قائم ہوگا۔ دانی ایل 12:13۔

The book of Daniel was to stand in its lot at the end of the prophetic days of Daniel.

کتاب دانیال می‌بایست در پایان ایام نبوتیِ دانیال در جایگاه خویش بایستد.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> «هنگامی که خدا به انسانی کاری ویژه می‌سپارد، او باید در نصیب و جایگاه خویش بایستد، همان‌گونه که دانیال ایستاد؛ آماده برای پاسخ گفتن به دعوت خدا، آماده برای به انجام رساندن مقصود او.» Manuscript Releases, جلد 6، 108.

At the time of the end in 1798, Daniel stood in his lot, which is expressed in verse thirteen as “at the end of the days.” The end of Nebuchadnezzar’s banishment of “seven times” identifies 1798, for it concluded at “the end of the days.”

در زمانِ پایان در سال 1798، دانیال در نصیب خود ایستاد، چنان‌که در آیهٔ سیزدهم با عبارتِ «در پایانِ روزها» بیان شده است. پایانِ تبعیدِ «هفت زمان» نبوکدنصر، سال 1798 را مشخص می‌سازد، زیرا آن تبعید «در پایانِ روزها» به پایان رسید.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth for ever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> و در پایانِ آن ایّام، من نبوکدنصر چشمان خود را به سوی آسمان برافراشتم، و عقل من به من بازگشت؛ و حضرتِ اعلی را متبارک خواندم، و او را که تا ابد زنده است ستودم و تکریم نمودم، که سلطنت او سلطنتی جاودانی است، و پادشاهی او از نسلی تا نسل دیگر برقرار است. و جمیع ساکنان زمین همچون هیچ محسوب می‌شوند؛ و او بر وفق ارادهٔ خویش در سپاه آسمان و در میان ساکنان زمین عمل می‌کند؛ و هیچ‌کس نمی‌تواند دست او را بازدارد، یا به او بگوید: «چه می‌کنی؟» در همان زمان عقل من به من بازگشت؛ و برای جلالِ پادشاهی‌ام، عزّت و فروغ من به من بازگردانیده شد؛ و مشیران و امرایم مرا طلب نمودند؛ و من در پادشاهی خود استوار گردانیده شدم، و کبریای فزون‌تر به من افزوده شد. اکنون من نبوکدنصر، پادشاهِ آسمان را حمد و تمجید و تکریم می‌کنم، که همهٔ اعمال او راستی است و طریق‌های او عدالت؛ و او قادر است آنان را که در تکبّر سالک‌اند، خوار سازد. دانیال ۴:‏۳۴–۳۷.

The expression “end of the days” represents the time of the end in 1798. Nebuchadnezzar was then established in his kingdom, which was no longer the history of the beasts of paganism and papalism. At that point, Nebuchadnezzar represented a fully converted man, and in so doing represented the earth beast of Bible prophecy that began to reign in 1798, and it began as a lamb, though it was destined to eventually speak as a dragon. He represents the earth beast that would reign for seventy symbolic years in fulfillment of Isaiah twenty-three, just as his literal kingdom reigned for seventy literal years. The symbolism is “air tight.”

عبارت «آخرِ ایّام» نمایانگر زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ است. نبوکدنصر در آن هنگام در پادشاهی خود استوار گردید؛ پادشاهی‌ای که دیگر تاریخِ وحوشِ بت‌پرستی و پاپ‌گرایی نبود. در آن مقطع، نبوکدنصر نمایانگرِ انسانی کاملاً ایمان‌آورده بود، و بدین‌سان وحشِ زمینیِ نبوتِ کتاب‌مقدّس را مجسّم می‌ساخت که در سال ۱۷۹۸ آغاز به سلطنت کرد؛ و در آغاز چون برّه‌ای بود، هرچند مقدّر بود که سرانجام همچون اژدهایی سخن گوید. او نمایانگرِ همان وحشِ زمینی است که در تحققِ اشعیا بیست‌وسه، هفتاد سالِ نمادین سلطنت می‌کرد، همان‌گونه که پادشاهیِ تحت‌اللفظیِ او هفتاد سالِ تحت‌اللفظی سلطنت نمود. این نمادپردازی «کاملاً بی‌خلل» است.

Nebuchadnezzar represents a prophetic link between the three powers represented in Revelation chapters twelve and thirteen. There they are identified as the dragon, the sea beast and the earth beast. In Revelation sixteen they are identified as the three powers that lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar’s “seven times,” ties together all three of those beasts, for literal Babylon illustrates spiritual Babylon, and the same line of prophecy that is located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, for the two books bring each other to perfection.

نبوکدنصر پیوندی نبوی میان آن سه قدرتی را نمایندگی می‌کند که در باب‌های دوازده و سیزدهِ مکاشفه به تصویر کشیده شده‌اند. در آنجا اینها به‌عنوان اژدها، وحشِ دریا و وحشِ زمین شناخته می‌شوند. در مکاشفه شانزده، از آنها به‌عنوان سه قدرتی یاد می‌شود که جهان را به‌سوی هارمجدون رهبری می‌کنند. «هفت زمان» نبوکدنصر هر سهِ آن وحوش را به یکدیگر پیوند می‌دهد، زیرا بابلِ واقعی، بابلِ روحانی را مصور می‌سازد، و همان خطِ نبوتی که در کتاب دانیال قرار دارد، در کتاب مکاشفه پی گرفته می‌شود، زیرا این دو کتاب یکدیگر را به کمال می‌رسانند.

Nebuchadnezzar represents 1798 as a prophetic link between the dragon, the beast and the false prophet. 1798 was “the time of the end” for the message of the first angel and the Millerite history. William Miller was led to place all of his prophetic structure upon his recognition of the dragon of paganism and the beast of Catholicism, but he did not see the United States as the earth beast and false prophet. He could see the history prior to “the time of the end” in 1798, but the future was yet future. At “the time of the end” in 1989, all three powers would then be recognized.

نبوکدنصر نمایانگر سال ۱۷۹۸ به‌عنوان پیوندی نبوی میان اژدها، وحش و نبی کاذب است. ۱۷۹۸ برای پیام فرشتهٔ اول و تاریخ میلری، «زمانِ آخر» بود. ویلیام میلر هدایت شد تا تمامی ساختار نبویِ خود را بر پایهٔ تشخیصِ اژدهایِ بت‌پرستی و وحشِ کاتولیسیسم بنا نهد، اما ایالات متحده را به‌عنوان وحشِ زمین و نبی کاذب ندید. او می‌توانست تاریخِ پیش از «زمانِ آخر» در ۱۷۹۸ را ببیند، اما آینده هنوز در آینده بود. در «زمانِ آخر» در ۱۹۸۹، آنگاه هر سه قدرت شناخته می‌شدند.

The unsealing of the prophetic recognition of the dragon and beast in 1798, is represented by the Ulai River of chapters seven, eight and nine. The unsealing of the prophetic recognition of the dragon, beast and false prophet in 1989, is represented by the Hiddekel River of chapters ten, eleven and twelve. Nebuchadnezzar represents the movement of the first angel that arrived in 1798, and he typifies Belshazzar who represents the movement of the third angel that arrived in 1989. For this reason, Nebuchadnezzar’s second dream, in chapter four, represents the message of the first angel.

گشوده شدن شناخت نبویِ اژدها و وحش در سال ۱۷۹۸، به‌وسیلهٔ رود اولای در باب‌های هفت، هشت و نه به تصویر کشیده شده است. گشوده شدن شناخت نبویِ اژدها، وحش و نبیِ کاذب در سال ۱۹۸۹، به‌وسیلهٔ رود حدّاقل در باب‌های ده، یازده و دوازده به تصویر کشیده شده است. نبوکدنصر نمایانگر حرکتِ فرشتهٔ اوّل است که در سال ۱۷۹۸ فرا رسید، و او نمونهٔ بلشصر است که نمایانگر حرکتِ فرشتهٔ سوم است که در سال ۱۹۸۹ فرا رسید. از این‌رو، رؤیای دومِ نبوکدنصر در باب چهار، پیامِ فرشتهٔ اوّل را نمایندگی می‌کند.

Nebuchadnezzar’s “seven times” concluded at “the time of the end” in 1798, with the arrival of the warning message of judgment to come. At the “end of the days,” he is a converted man, thus representing the Republican horn of the earth beast, when it was lamblike. He simultaneously represents the Philadelphian Protestant horn of the earth beast.

هفت «زمان» نبوکدنصر در «وقتِ آخر» در سال ۱۷۹۸، با فرارسیدنِ پیامِ هشدارِ داوریِ در پیش، به پایان رسید. در «آخرِ ایام»، او مردی توبه‌کرده است؛ ازاین‌رو نمایانگرِ شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین است، آنگاه که همچون بره بود. او هم‌زمان نمایانگرِ شاخِ پروتستانِ فیلادلفیاییِ وحشِ زمین نیز هست.

As the first king of Babylon, he typifies Belshazzar the last king of Babylon. His judgment was typified by the judgment of Nimrod, and in turn typified the judgment of Belshazzar. His judgment represented the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

بابل کے پہلے بادشاہ کی حیثیت سے، وہ بابل کے آخری بادشاہ بیلشضر کی تمثیل ہے۔ اُس پر آنے والی عدالت کی تمثیل نمرود پر آنے والی عدالت سے کی گئی، اور اسی کے نتیجے میں وہ بیلشضر کی عدالت کی بھی تمثیل ٹھہرا۔ اُس کی عدالت 22 اکتوبر 1844ء کو تحقیقی عدالت کے آغاز کی نمائندگی کرتی تھی۔

> Nebuchadnezzar the king, unto all people, nations, and languages, that dwell in all the earth; Peace be multiplied unto you. I thought it good to show the signs and wonders that the high God hath wrought toward me. How great are his signs! and how mighty are his wonders! his kingdom is an everlasting kingdom, and his dominion is from generation to generation. I Nebuchadnezzar was at rest in mine house, and flourishing in my palace: I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Daniel 4:1–5.

> نبوکدنصرِ پادشاه، به همهٔ قوم‌ها، امت‌ها و زبان‌هایی که در تمامی زمین ساکن‌اند: سلامتی بر شما افزون باد. مصلحت دانستم که آیات و عجایبی را که خدایِ متعال برای من به‌جا آورده است اعلام کنم. آیات او چه عظیم است! و عجایب او چه نیرومند! پادشاهی او پادشاهی‌ای جاودان است، و سلطنت او از نسلی تا نسلی. من، نبوکدنصر، در خانهٔ خود آسوده بودم و در قصر خویش کامران؛ خوابی دیدم که مرا ترسانید، و اندیشه‌هایی که بر بستر خود داشتم و رؤیاهای سرم مرا مضطرب ساخت. دانیال ۴:۱–۵.

The dream made Nebuchadnezzar afraid, and the symbolism of the dream represents the everlasting gospel of the first angel, which commands men to “fear God.”

خواب نبوکدنصر را هراسان ساخت، و نمادپردازیِ آن خواب نمایانگرِ انجیل جاودانیِ فرشتهٔ اول است که به مردمان فرمان می‌دهد: «از خدا بترسید.»

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.

> اور میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان کے بیچ میں اُڑتے دیکھا، جس کے پاس ابدی خوشخبری تھی کہ زمین کے باشندوں کو، اور ہر قوم، اور قبیلہ، اور زبان، اور امت کو سنائے، اور وہ بڑی آواز سے کہتا تھا، خدا سے ڈرو اور اُس کی تمجید کرو، کیونکہ اُس کی عدالت کا وقت آ پہنچا ہے؛ اور اُسی کی عبادت کرو جس نے آسمان اور زمین اور سمندر اور پانی کے چشمے بنائے۔ مکاشفہ 14:6، 7۔

The everlasting gospel is a three-step message, the first step, as represented in the first angel, is to fear God, the second step is to give him glory and the third is represented by the hour of his judgment. “Glory” represents character, and the second “go to” in the story of Nimrod’s rebellion is where the character of the city and the tower was investigated. It was an investigative judgment. The combination of church and state is the image of the beast, and Nimrod’s second step was in manifesting the image of the beast, but the second step of the everlasting gospel produces a glorification of God’s character, not Nimrod’s.

انجیلِ ابدی پیامی سه‌مرحله‌ای است: گام نخست، چنان‌که در فرشتهٔ اول نمود یافته است، ترسیدن از خداست؛ گام دوم، دادن جلال به اوست؛ و گام سوم با ساعتِ داوریِ او نمایش داده می‌شود. «جلال» نمایانگرِ منش است، و دومین «برویم» در داستانِ شورشِ نمرود، همان‌جاست که منشِ شهر و برج موردِ بررسی قرار گرفت. این یک داوریِ تحقیقی بود. اتحادِ کلیسا و دولت، تصویرِ وحش است، و گام دومِ نمرود در آشکار ساختنِ تصویرِ وحش بود؛ اما گام دومِ انجیلِ ابدی، نه جلال‌بخشیدن به منشِ نمرود، بلکه به بار آوردنِ تجلیلِ منشِ خدا را پدید می‌آورد.

Nebuchadnezzar’s fear is a symbol of the first test, just as was Daniel’s choice to not eat Babylon’s diet, for Daniel feared God. The first angel arrived in history in 1798, and was thereafter empowered on August 11, 1840. Nebuchadnezzar’s dream locates the arrival of the first message at the time of the end in 1798.

ترس نبوخذنصر هو رمز للاختبار الأول، كما كان اختيار دانيال ألّا يأكل من طعام بابل، لأن دانيال كان يخاف الله. لقد وصل الملاك الأول في التاريخ سنة 1798، ثم أُعطي بعد ذلك قوة في 11 أغسطس 1840. ويحدّد حلم نبوخذنصر موضع مجيء الرسالة الأولى عند وقت النهاية في سنة 1798.

> I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Therefore made I a decree to bring in all the wise men of Babylon before me, that they might make known unto me the interpretation of the dream. Then came in the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers: and I told the dream before them; but they did not make known unto me the interpretation thereof. But at the last Daniel came in before me, whose name was Belteshazzar, according to the name of my god, and in whom is the spirit of the holy gods: and before him I told the dream, saying, O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Daniel 4:5–9.

> من خوابی دیدم که مرا ترسانید، و اندیشه‌هایی که بر بستر خود داشتم و رؤیاهای سرم مرا مضطرب ساخت. پس فرمانی صادر کردم تا همۀ حکیمان بابل را به حضور من بیاورند، تا تعبیر خواب را برای من معلوم سازند. آنگاه جادوگران، منجمان، کلدانیان، و فالگیران داخل شدند؛ و خواب را در حضور ایشان بازگفتم، اما تعبیر آن را برای من معلوم نساختند. لیکن سرانجام دانیال به حضور من آمد، که نام او بلطشصر است، بر وفق نام خدای من، و روح خدایان مقدس در اوست؛ و خواب را در حضور او بازگفتم و گفتم: ای بلطشصر، رئیس جادوگران، چون می‌دانم که روح خدایان مقدس در توست و هیچ رازی تو را درمانده نمی‌سازد، رؤیاهای خوابی را که دیده‌ام و تعبیر آن را برای من بیان کن. دانیال ۴:‏۵–۹

The arrival of the first message at the time of the end in 1798, that is represented by Nebuchadnezzar’s fear, marks the point when the book of Daniel was to be unsealed.

ورودِ نخستین پیام در زمانِ آخر در سالِ 1798، که با هراسِ نبوکدنصر نمود یافته است، نقطه‌ای را مشخص می‌کند که در آن کتابِ دانیال می‌بایست گشوده شود.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. … And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> Pero tú, oh Daniel, cierra las palabras y sella el libro hasta el tiempo del fin; muchos correrán de aquí para allá, y la ciencia se aumentará. … Y él dijo: Anda, Daniel, pues estas palabras están cerradas y selladas hasta el tiempo del fin. Muchos serán purificados, emblanquecidos y probados; pero los impíos obrarán impíamente, y ninguno de los impíos entenderá; mas los sabios entenderán. Daniel 12:4, 9, 10.

When the book of Daniel was unsealed at “the time of the end”, men were called to come and investigate the increase of knowledge, and that call eventually produced two classes of worshippers. One class could not understand and the other class could. The wise men of Babylon, represented as “the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers” could not understand, but Daniel understood. The Babylonian “wise men” could not understand, and therefore represent the wicked. Daniel represented the wise.

هنگامی که کتاب دانیال در «زمانِ آخر» گشوده شد، مردمان فراخوانده شدند تا بیایند و افزایشِ معرفت را بررسی کنند، و آن فراخوان سرانجام دو دسته از پرستندگان را پدید آورد. یک دسته نمی‌توانستند درک کنند و دستهٔ دیگر می‌توانستند. حکیمانِ بابل که به‌صورت «جادوگران، منجمان، کلدانیان و غیبگویان» معرفی شده‌اند، نتوانستند درک کنند، اما دانیال درک کرد. «حکیمان» بابلی نتوانستند درک کنند، و ازاین‌رو نمایانگر شریران هستند. دانیال نمایانگر حکیمان بود.

We will continue Daniel chapter four in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی فصل چهارم دانیال را ادامه خواهیم داد.

> “Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.

> "وہ لوگ جو خدا کے کام سے بےوفائی کرتے ہیں، اصول سے محروم ہوتے ہیں؛ اُن کے محرکات ایسے نہیں ہوتے کہ وہ ہر حالت میں درست بات کو اختیار کرنے پر اُن کی رہنمائی کریں۔ خدا کے خادموں کو ہر وقت یہ احساس رہنا چاہیے کہ وہ اپنے مالک کی نگاہ کے سامنے ہیں۔ جس نے بلشضر کی بےحرمتی پر مبنی ضیافت کو دیکھا تھا، وہی ہماری تمام اداروں میں، تاجر کے حساب کے دفتر میں، اور نجی کارگاہ میں موجود ہے؛ اور وہ بےخون ہاتھ یقیناً اسی طرح تمہاری غفلت کو درج کر رہا ہے جیسے اُس نے اُس گستاخ بادشاہ کے ہولناک فیصلے کو درج کیا تھا۔ بلشضر کی سزا آگ جیسے الفاظ میں لکھی گئی تھی، 'تو ترازو میں تولا گیا اور کم نکلا'؛ اور اگر تم خدا کی طرف سے عطا کردہ اپنی ذمہ داریوں کو پورا کرنے میں ناکام رہو گے تو تمہاری سزا بھی یہی ہوگی۔" Messages to Young People, 229.

Back to Articles