Article

# Parallel Warnings - Number Five

ہمدوش انتباہات — نمبر پانچ

The Unveiling of the Lion of the Tribe of Judah: Understanding the Closing Scenes of the Great Controversy

آشکارسازیِ شیرِ قبیلهٔ یهودا: درکِ صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the passage we are still addressing, which comments on Christ as the angel in Revelation ten that descends, Christ as the mighty angel illustrates “the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan.” The “position” Christ took when He placed his right foot on the sea and left foot on dry land “denotes His supreme power and authority over the whole earth.” When Christ cried “with a loud voice,” He “cried” “as when a lion roareth.”

در بخشی که هنوز بدان می‌پردازیم، که در آن دربارهٔ مسیح به‌عنوان آن فرشته‌ای که در مکاشفهٔ ده فرود می‌آید سخن گفته شده است، مسیح به‌مثابهٔ فرشتهٔ نیرومند «نقشی را که او در صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم با شیطان ایفا می‌کند» به تصویر می‌کشد. «وضعیتی» که مسیح اختیار کرد، آنگاه که پای راست خود را بر دریا و پای چپ خود را بر خشکی نهاد، «دلالت بر قدرت و اقتدارِ برتر او بر تمامی زمین دارد.» هنگامی که مسیح «با آواز بلند» ندا درداد، او «فریاد برآورد» «چنان‌که شیر غُرّش می‌کند.»

Christ will manifest His omnipotence in “the closing scenes of the great controversy” and when Christ manifests His omnipotence, He does so as the Lion of the tribe of Judah.

مسیح قادرِ مطلق بودنِ خویش را در «صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم» آشکار خواهد ساخت، و چون مسیح قادرِ مطلق بودنِ خویش را آشکار می‌سازد، این کار را همچون شیرِ قبیلهٔ یهودا انجام می‌دهد.

> “The Saviour is presented before John under the symbols of ‘the Lion of the tribe of Judah’ and of ‘a Lamb as it had been slain.’ Revelation 5:5, 6. These symbols represent the union of omnipotent power and self-sacrificing love. The Lion of Judah, so terrible to the rejectors of His grace, will be the Lamb of God to the obedient and faithful.” Acts of the Apostles, 589.

> نجات‌دهنده نزد یوحنا تحت نمادهای «شیرِ سبطِ یهودا» و «برّه‌ای چون ذبح‌شده» معرفی می‌شود. مکاشفه ۵:‏۵، ۶. این نمادها بیانگر اتحادِ قدرتِ قادرِ مطلق و محبتِ ازخودگذشته‌اند. شیرِ یهودا، که برای ردکنندگانِ فیضِ او هراس‌انگیز است، برای مطیعان و وفاداران، برّهٔ خدا خواهد بود.» اعمال رسولان، ۵۸۹.

Christ’s manifestation as the Lion of the tribe of Judah emphasizes his work in both sealing and unsealing biblical prophecy, according to His divine timing. Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.”

ظهور المسيح بصفته الأسدَ من سبط يهوذا يُبرز عملَه في ختم النبوة الكتابية وفكِّ خَتْمها كليهما، بحسب توقيته الإلهي. وقبيل انقضاء مهلة اختبار البشر، حين «الوقت قريب»، سيكون هناك فكُّ خَتْمٍ لحقٍّ كتابيٍّ خاص يحدِّد «ما لا بد أن يكون عن قريب».

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفۀ عیسی مسیح، که خدا آن را به او عطا فرمود تا اموری را که می‌باید به‌زودی واقع شود به بندگان خود نشان دهد؛ و آن را به‌واسطۀ فرشتۀ خویش برای بندۀ خود یوحنا فرستاد و بیان کرد؛ همان که بر کلام خدا و بر شهادت عیسی مسیح و بر همۀ آنچه دید، شهادت داد. خوشا به حال آن که می‌خوانَد، و آنان که سخنان این نبوّت را می‌شنوند و آنچه را در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند، زیرا زمان نزدیک است. مکاشفه ۱:۱–۳

When the “time” that is “at hand” actually arrives into history there is a blessing pronounced upon those who read, hear “and keep those things which are written therein.” The special message is a time-sensitive message that is only recognizable when “the time is at hand.” Then—at that time, and not before—persons will be able to read, hear “and keep those things which are written” in the book of Revelation. When the “time is at hand” the blessing pronounced upon those who “readeth”, “hear” “and keep those things which are written therein” parallels the opening up of the book of Daniel at the “time of the end.”

જ્યારે “નજીક આવેલો” એવો “સમય” વાસ્તવમાં ઇતિહાસમાં આવે છે, ત્યારે તેઓ પર આશીર્વાદ ઉચ્ચારવામાં આવે છે, જે વાંચે છે, સાંભળે છે “અને તેમાં લખાયેલાં બાબતોને પાળે છે.” આ વિશેષ સંદેશો સમય-સંવેદનશીલ સંદેશો છે, જે માત્ર ત્યારે જ ઓળખી શકાય છે જ્યારે “સમય નજીક આવેલો” હોય. ત્યારે—એ જ સમયે, અને તે પહેલાં નહીં—લોકો પ્રકાશનના પુસ્તકમાં “લખાયેલાં બાબતોને” વાંચી, સાંભળી “અને પાળી” શકશે. જ્યારે “સમય નજીક આવેલો” હોય, ત્યારે જે લોકો “વાંચે છે”, “સાંભળે છે” “અને તેમાં લખાયેલાં બાબતોને પાળે છે” તેમના પર ઉચ્ચારાયેલો આશીર્વાદ “અંતના સમય”એ દાનિયેલના પુસ્તકના ખુલ્લા કરવામાં આવવા સાથે સમાનાંતર છે.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> لیکن تُو اے دانی ایل، ان باتوں کو بند رکھ اور کتاب پر مہر کر دے، یہاں تک کہ آخر کے وقت تک؛ بہتیرے اِدھر اُدھر پھریں گے، اور علم بڑھ جائے گا۔ دانی ایل 12:4۔

The “many” that are running “to and fro,” (which represents the study of God’s Word) are doing so at the “time of the end” when “the words” that had been “shut up” in “the book” of Daniel are unsealed. But there is another class of virgins running to and fro just after the Sunday law in the United States.

آن «بسیارانی» که «به این‌سو و آن‌سو» می‌دوند، (که نمایانگر مطالعهٔ کلام خداست) این کار را در «زمان آخر» انجام می‌دهند، آنگاه که «سخنانِ» «کتابِ» دانیال که «مختوم» شده بود، گشوده می‌گردد. اما دستهٔ دیگری از باکرگان نیز درست پس از قانون یکشنبه در ایالات متحده، به این‌سو و آن‌سو می‌دوند.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> اینک ایامی می‌آید، می‌گوید خداوند یهوه، که در زمین قحطی خواهم فرستاد؛ نه قحطیِ نان و نه تشنگیِ آب، بلکه قحطیِ شنیدنِ کلام خداوند. و از دریا تا دریا سرگردان خواهند شد، و از شمال تا مشرق، به هر سو خواهند دوید تا کلام خداوند را بجویند، اما آن را نخواهند یافت. در آن روز، دوشیزگانِ زیبا و جوانان از تشنگی بی‌حال خواهند شد. آنان که به گناهِ سامره سوگند می‌خورند و می‌گویند: «ای دان، خدای تو زنده است»؛ و: «طریقتِ بئرشبع زنده است»؛ همانان فرو خواهند افتاد و دیگر هرگز برنخواهند خاست. عاموس 8:11–14.

The sin of Samaria was the sin represented by Ahab and Jezebel, Ahab representing the United States and Jezebel the Catholic church. Jezebel, Ahab and the false prophets at the confrontation with Elijah at Mount Carmel typify the Sunday law. At the confrontation there were two sets of unholy prophets, the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal was one of the gods worshipped; the other that was worshipped in the groves was Ashtaroth. Baal was a male god and Ashtaroth was a female god. Together the male deity represents the state and the female the church.

گناه سامره همان گناهی بود که به‌وسیلهٔ اخاب و ایزابل نمود یافت؛ اخاب نمایندهٔ ایالات متحده بود و ایزابل نمایندهٔ کلیسای کاتولیک. ایزابل، اخاب و انبیای کاذب در رویارویی با ایلیا بر کوه کرمل، نماد شریعت یکشنبه‌اند. در آن رویارویی، دو گروه از انبیای ناپاک حضور داشتند: انبیای بعل و کاهنان بیشه. بعل یکی از خدایانی بود که پرستش می‌شد؛ دیگری که در بیشه‌ها پرستش می‌شد عشتاروت بود. بعل خدایی مذکر بود و عشتاروت خدایی مؤنث. این دو در کنار یکدیگر، چنین دلالت دارند که الوهیت مذکر نمایندهٔ دولت است و الوهیت مؤنث نمایندهٔ کلیسا.

The god that was set up in Dan was set up by Samaria’s first king Jeroboam, who erected a golden calf in both Bethel and Dan. Bethel means house of God and Dan means judgment, and together they represent the combination of church and state, which takes place in the United States in advance of the enforcement of Sunday-keeping. Those two golden calves were represented by Aaron’s golden calf.

آن خدایی که در دان برپا شد، به‌وسیلهٔ یربعام، نخستین پادشاه سامره، برپا گردید؛ همان که در بیت‌ئیل و دان، هر دو، گوساله‌ای زرین برافراشت. بیت‌ئیل به‌معنای «خانهٔ خدا» است و دان به‌معنای «داوری»، و این دو با هم نمایانگر اتحاد کلیسا و دولت‌اند؛ اتحادی که در ایالات متحده پیش از اجرای اجباری یکشنبه‌داری رخ می‌دهد. آن دو گوسالهٔ زرین، به‌وسیلهٔ گوسالهٔ زرین هارون نمادینه شده بودند.

A calf is a beast and a golden statue is an image, so the golden calf of Aaron and also the two golden calves of Jeroboam represent the combination of church and state that takes place just prior to the enforcement of the Sunday law in the United States. With Jeroboam, the two cities provide a second witness to the symbolism of the combination of church and state, which is defined as the image of the beast in the book of Revelation.

گوساله جانوری است و تندیسِ زرّین یک تصویر؛ ازاین‌رو، گوسالهٔ زرّینِ هارون و نیز دو گوسالهٔ زرّینِ یربعام، نمایانگرِ اتحادِ کلیسا و دولت‌اند که درست اندکی پیش از اجرای اجباریِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده رخ می‌دهد. در مورد یربعام، آن دو شهر، شاهدِ دومی برای نمادپردازیِ اتحادِ کلیسا و دولت فراهم می‌آورند؛ اتحادی که در کتابِ مکاشفه به‌عنوانِ تصویرِ وحش تعریف شده است.

The manner of Beersheba represents the covenant of Abraham. The first mention of the name “Beersheba” is in Genesis twenty-one, which is a passage that the apostle Paul employs to oppose those who were suggesting in his day that you must retain the ceremonial laws and circumcision in order to be saved. Paul uses the passage where the first mention of Beersheba is located. He employs that history to address two different and opposite covenants in the same story. Paul uses the son of the bondwoman (Ishmael) to represent a covenant that is based upon human power and contrasts Ishmael with Isaac who he employs to represent a covenant that is based upon God’s power. This passage of the Bible is the first time that Beersheba is mentioned, and later in history Paul employs that history to describe a situation in his personal history that had been illustrated in biblical history. Paul believed and taught that biblical history repeats.

طریقِ بیرشبع عہدِ ابراہیم کی نمائندگی کرتا ہے۔ نام «بیرشبع» کا پہلا ذکر پیدایش اکیس میں آتا ہے، اور یہ وہ عبارت ہے جسے رسول پولس نے اپنے زمانہ میں اُن لوگوں کی مخالفت کے لیے استعمال کیا جو یہ تجویز کرتے تھے کہ نجات پانے کے لیے رسمی شریعتوں اور ختنہ کو برقرار رکھنا ضروری ہے۔ پولس اُسی عبارت کو استعمال کرتا ہے جہاں بیرشبع کا پہلا ذکر واقع ہوا ہے۔ وہ اُسی تاریخی واقعہ کو ایک ہی حکایت میں دو مختلف اور متضاد عہدوں پر گفتگو کرنے کے لیے برتتا ہے۔ پولس لونڈی کے بیٹے (اسمٰعیل) کو اُس عہد کی نمائندگی کے لیے استعمال کرتا ہے جو انسانی قوت پر مبنی ہے، اور اسمٰعیل کے مقابل اسحاق کو پیش کرتا ہے، جسے وہ اُس عہد کی نمائندگی کے لیے استعمال کرتا ہے جو خدا کی قدرت پر مبنی ہے۔ بائبل کی یہ عبارت وہ پہلی جگہ ہے جہاں بیرشبع کا ذکر آتا ہے، اور بعد کی تاریخ میں پولس اُسی واقعہ کو اپنی ذاتی تاریخ میں پیش آنے والی ایک ایسی صورتِ حال کو بیان کرنے کے لیے استعمال کرتا ہے جس کی تمثیل بائبلی تاریخ میں پہلے سے موجود تھی۔ پولس کا ایمان تھا اور وہ یہ تعلیم دیتا تھا کہ بائبلی تاریخ اپنے آپ کو دہراتی ہے۔

Even though Paul uses this passage from Genesis twenty-one to illustrate two opposite covenants, in the passage there are two covenants that God makes with Abraham, but they are not the two covenants that Paul derives from the story. In the passage God again promised to fulfill His promise of making Abraham the father of many nations through Isaac and He also promised that He would make Ishmael the father of a great nation. One passage of Scripture, four covenants referenced, and it’s the first time Beersheba is mentioned in Scriptures.

ہرچند کہ پولُس پیدایش اکیس کے اس اقتباس کو دو متضاد عہدوں کی مثال کے طور پر استعمال کرتا ہے، تاہم اس عبارت میں دو عہد ایسے ہیں جو خدا ابراہام کے ساتھ باندھتا ہے، لیکن وہ وہی دو عہد نہیں ہیں جو پولُس اس حکایت سے اخذ کرتا ہے۔ اس عبارت میں خدا نے دوبارہ وعدہ کیا کہ وہ اپنے اس وعدے کو، کہ ابراہام کو بہت سی قوموں کا باپ بنائے گا، اسحاق کے وسیلہ سے پورا کرے گا، اور اُس نے یہ بھی وعدہ کیا کہ وہ اسمٰعیل کو ایک بڑی قوم کا باپ بنائے گا۔ کلامِ مقدس کا ایک اقتباس، چار عہدوں کا حوالہ، اور یہی پہلی بار ہے کہ بئرسبع کا ذکر صحائف میں آتا ہے۔

> Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. Genesis 21:10–14.

> پس ساره به ابراهیم گفت: «این کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسر این کنیز با پسر من، یعنی با اسحاق، وارث نخواهد شد.» و این امر در نظر ابراهیم، به سبب پسرش، بسیار ناگوار آمد. و خدا به ابراهیم گفت: «مگذار این امر در نظر تو به سبب آن پسر و به سبب کنیزت ناگوار باشد؛ در هر آنچه ساره به تو گفته است، به سخن او گوش فرا ده، زیرا نسل تو در اسحاق خوانده خواهد شد. و نیز از پسر کنیز امتی پدید خواهم آورد، زیرا او نیز نسل توست.» و ابراهیم بامدادان برخاست و نان و مشکی آب برگرفت و آنها را به هاجر داد و بر دوش او نهاد، و کودک را نیز، و او را روانه کرد؛ و او رفت و در بیابان بِئِرشَبَع سرگردان شد. پیدایش 21:10–14.

Beersheba represents the covenant of Abraham. In the very same chapter Abraham also made a covenant with Abimelech.

بِئرِسَبع، نمایندۀ عهدِ ابراهیم است. در همان فصل، ابراهیم همچنین با ابی‌مِلِک نیز عهد بست.

> And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest: Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned. And Abraham said, I will swear.

> و در آن زمان واقع شد که ابی‌ملک و فیخول، سردار سپاهش، با ابراهیم سخن گفتند و گفتند: خدا در هر آنچه می‌کنی با توست. پس اکنون اینجا برای من به خدا سوگند بخور که نه با من و نه با پسرم و نه با پسرِ پسرم به دروغ رفتار خواهی کرد؛ بلکه بر وفق احسانی که من با تو کرده‌ام، تو نیز با من و با سرزمینی که در آن غربت گزیده‌ای، رفتار خواهی نمود. و ابراهیم گفت: سوگند خواهم خورد.

> And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech’s servants had violently taken away. And Abimelech said, I wot not who hath done this thing: neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.

> و ابراهیم ابی‌مَلِک را به سبب چاه آبی که بندگان ابی‌مَلِک به زور گرفته بودند، سرزنش کرد. و ابی‌مَلِک گفت: نمی‌دانم چه کسی این کار را کرده است؛ نه تو مرا از آن آگاه ساختی، و نه من تا امروز چیزی از آن شنیده بودم.

> And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant. And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves. And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?

> وَأَخَذَ إِبْرَاهِيمُ غَنَمًا وَبَقَرًا وَأَعْطَاهَا لِأَبِيمَالِك؛ فَقَطَعَا كِلَاهُمَا عَهْدًا. وَأَقَامَ إِبْرَاهِيمُ سَبْعَ نِعَاجٍ مِنَ الْغَنَمِ عَلَى حِدَةٍ. فَقَالَ أَبِيمَالِكُ لِإِبْرَاهِيمَ: مَا مَعْنَى هَذِهِ النِّعَاجِ السَّبْعِ الَّتِي أَقَمْتَهَا عَلَى حِدَةٍ؟

> And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well. Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them. Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines. And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the Lord, the everlasting God.

> و گفت: «این هفت برّهٔ میش را از دست من بپذیر، تا برای من گواهی باشد که این چاه را من کنده‌ام.» از این‌رو آن مکان را بئرشبع نامید، زیرا هر دوی ایشان در آنجا سوگند خوردند. بدین‌سان در بئرشبع عهد بستند؛ سپس ابی‌مِلِک و فیکول، سردار سپاهش، برخاستند و به سرزمین فلسطینیان بازگشتند. و ابراهیم در بئرشبع درختستانی غرس کرد، و در آنجا نام یهوه، خدای سرمدی، را خواند.

> And Abraham sojourned in the Philistines’ land many days. Genesis 21:22–34.

> و ابراهیم در زمین فلسطینیان روزهای بسیار اقامت گزید. پیدایش ۲۱:۲۲–۳۴.

Beersheba is the symbol of God’s covenant with Abraham. There are several covenant histories marked in the Bible that connect Beersheba with Abraham’s covenant. “Beer” means well and “sheba” means “seven.” Sheba is the same Hebrew word that is translated as “seven times” that William Miller correctly understood to represent the prophecy of twenty-five hundred and twenty years in Leviticus twenty-six. It was the very first “time prophecy” he discovered, and it was the first foundational truth to be set aside in 1863. In the passage where the word “sheba” is translated as “seven times” in four different verses, the punishment of God that is represented by the “seven times” is called “the quarrel of my covenant.”

بئر سبع نماد عهد خدا با ابراهیم است. در کتاب‌مقدس چندین سرگذشتِ عهد وجود دارد که بئر سبع را با عهد ابراهیم پیوند می‌دهد. «بئر» به معنی چاه است و «سبع» به معنی «هفت». سبع همان واژهٔ عبری‌ای است که به‌درستی از سوی ویلیام میلر به صورت «هفت زمان» ترجمه و فهمیده شد تا بیانگر نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست سال در لاویان بیست‌وشش باشد. این نخستین «نبوت زمانی» بود که او کشف کرد، و نخستین حقیقتِ بنیادی‌ای بود که در سال ۱۸۶۳ کنار گذاشته شد. در بخشی که واژهٔ «سبع» در چهار آیهٔ متفاوت به صورت «هفت زمان» ترجمه شده است، مجازاتِ خدا که با «هفت زمان» نمایانده شده، «مخاصمهٔ عهد من» نامیده شده است.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> پس من نیز با شما به مخالفت رفتار خواهم کرد، و شما را به‌سبب گناهانتان هفت‌چندان مجازات خواهم نمود. و شمشیری بر شما خواهم آورد که انتقامِ عهدِ مرا بگیرد؛ و چون در شهرهای خود گرد آیید، وبا را در میان شما خواهم فرستاد؛ و به دست دشمن تسلیم خواهید شد. لاویان 26:24، 25.

The word translated as “seven times” and represents the “quarrel” of God’s covenant in Leviticus twenty-six, which is “sheba” in the word Beersheba, is also translated twice in the book of Daniel once as “the oath” that is written in the law of Moses and once as “the curse.” Both the “oath” and the “curse” are translated from the word “sheba” for it not only means ‘seven’ but it includes the concept of a covenant or “oath” that if broken produces a “curse.”

واژه‌ای که به «هفت بار» ترجمه شده و بیانگر «مخاصمه» عهد خدا در لاویان بیست‌وشش است، و همان «شِبَع» در واژهٔ بئرشِبَع می‌باشد، در کتاب دانیال نیز دو بار ترجمه شده است: یک بار به «قسم» که در شریعت موسی نوشته شده است، و یک بار به «لعنت». هم «قسم» و هم «لعنت» از واژهٔ «شِبَع» ترجمه شده‌اند، زیرا این واژه نه‌تنها به معنای «هفت» است، بلکه مفهوم عهد یا «قسم» را نیز در بر دارد که اگر شکسته شود، «لعنت» پدید می‌آورد.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> آری، تمامی اسرائیل از شریعت تو سرپیچی کرده‌اند و منحرف شده‌اند تا آواز تو را اطاعت نکنند؛ ازاین‌رو لعنت بر ما فرو ریخته است، و نیز آن سوگندی که در شریعت موسی، بندهٔ خدا، مکتوب است، زیرا که ما به او گناه ورزیده‌ایم. دانیال ۹:۱۱

The word “sheba” or seven that represented seven lambs offered at a well at Beersheba represents the covenant. And God’s covenant or His oath states that the obedient live and the disobedient die.

واژهٔ «شِبَع» یا «هفت» که نمایانگر هفت برّه‌ای بود که نزد چاهی در بئرشبع تقدیم شدند، نشان‌دهندهٔ عهد است. و عهد خدا، یا سوگند او، بیان می‌دارد که مطیعان زنده می‌مانند و نافرمانان می‌میرند.

Beersheba symbolizes the covenant that is represented by the faith of Abraham. So, when the “fair virgins” of Amos eight, who are also the “foolish virgins” of Matthew twenty-five, who are also the “wicked” of Daniel twelve are swearing “by the sin of Samaria” they are swearing allegiance to the mark of Jezebel (the papacy) who has committed fornication with Ahab (the United Nations) and who rules over the image of the beast (the United States).

بئر سبع ترمز إلى العهد الذي يمثله إيمان إبراهيم. ولذلك، فعندما تقسم «العذارى الجميلات» المذكورات في عاموس 8، اللواتي هن أيضًا «العذارى الجاهلات» في متّى 25، وهن أيضًا «الأشرار» في دانيال 12، «بخطيئة السامرة»، فإنهن يقسمن بالولاء لسِمة إيزابل (البابوية) التي ارتكبت الزنا مع أخاب (الأمم المتحدة) والتي تملك على صورة الوحش (الولايات المتحدة).

When those very same “fair virgins” say “Thy god, O Dan, liveth,” they are bowing down to the golden image of a calf as identified by two witnesses (Aaron and Jeroboam). The golden calf represents the image of the beast, which is the combination of church and state.

وقتی همان «باکره‌های زیبا» می‌گویند «ای دان، خدای تو زنده است»، در برابر پیکر زرینِ گوساله، چنان‌که به‌وسیلهٔ دو شاهد (هارون و یربعام) معیّن شده است، سجده می‌کنند. گوسالهٔ زرین نمایانگر صورتِ وحش است، که همان ترکیبِ کلیسا و دولت می‌باشد.

When those same virgins claim the “manner” of Beersheba “liveth,” the word “manner” means “way.” This is the very same word that is used to identify the “ways” of the “old paths” in Jeremiah 6:16. Those virgins are saying that even though they have bowed to the image of the beast and accepted the mark of his authority that they are still children of Abraham. They are frantically running to and fro in God’s Word looking for the message represented by the “east” and the “north” and from “sea to sea,” and still claiming to be Seventh-day Adventists, but it is too late.

جب وہی کنواریاں یہ دعویٰ کرتی ہیں کہ بیرسبع کا “طریقہ” “زندہ ہے،” تو لفظ “طریقہ” کے معنی “راہ” ہیں۔ یہی وہی لفظ ہے جو یرمیاہ 6:16 میں “قدیم راستوں” کی “راہوں” کی شناخت کے لیے استعمال ہوا ہے۔ وہ کنواریاں کہہ رہی ہیں کہ اگرچہ انہوں نے حیوان کی مورت کو سجدہ کیا ہے اور اس کے اختیار کے نشان کو قبول کر لیا ہے، پھر بھی وہ ابراہیم کی اولاد ہیں۔ وہ خدا کے کلام میں گھبراہٹ کے عالم میں اِدھر اُدھر دوڑتی پھر رہی ہیں، اُس پیغام کی تلاش میں جو “مشرق” اور “شمال” اور “ایک سمندر سے دوسرے سمندر تک” سے ممثل ہے، اور پھر بھی اپنے آپ کو سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کہتی ہیں، لیکن اب بہت دیر ہو چکی ہے۔

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> لیکن مشرق اور شمال کی طرف سے آنے والی خبریں اسے مضطرب کر دیں گی؛ اس لیے وہ بڑی غضبناکی کے ساتھ نکلے گا تاکہ بہتوں کو ہلاک کرے اور بالکل نیست و نابود کر دے۔ اور وہ اپنے شاہی خیموں کو سمندروں کے درمیان جلیل القدر مقدس پہاڑ پر نصب کرے گا؛ توبھی وہ اپنے انجام کو پہنچے گا، اور کوئی اس کی مدد نہ کرے گا۔ دانی ایل 11:44، 45۔

Those virgins are looking for the message of these previous two verses. The final warning message that was unsealed at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the “countries” representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, identifies the final rise and fall of the papacy. In these two verses a message represented by the east and the north enrages the king of the north (the pope) and the final persecution begins, and it ends in verse forty-five when the papacy plants the “tabernacles” which comes from the Hebrew word meaning “tent,” (tent is a symbol of a church), but it’s “the tabernacle” of his “palace,” which represents a state. Where he places the tent that represents the combination of church and state, or as John calls it in the Revelation, the image of the beast, is “between the seas,” in the plural. The fair virgins are looking for the final warning message represented in verses forty-four and forty-five of Daniel eleven, and in the very next verse Michael stands up and probation closes. And at that time Amos 8:14 says that the fair virgins “shall fall, and never rise up again.”

وہ کنواریاں ان پچھلی دو آیات کے پیغام کی متلاشی ہیں۔ آخری تنبیہی پیغام، جو 1989 میں زمانۂ آخر میں کھولا گیا، جب جیسا کہ دانی ایل باب گیارہ آیت چالیس میں بیان ہوا ہے، سابق سوویت یونین کی نمائندگی کرنے والے “ممالک” پاپائیت اور ریاستہائے متحدہ کے ہاتھوں بہا دیے گئے، پاپائیت کے آخری عروج اور زوال کی نشان دہی کرتا ہے۔ ان دو آیات میں ایک پیغام، جس کی نمائندگی مشرق اور شمال کرتے ہیں، شمال کے بادشاہ (پوپ) کو غضب ناک کر دیتا ہے اور آخری ایذارسانی شروع ہو جاتی ہے، اور یہ آیت پینتالیس میں ختم ہوتی ہے جب پاپائیت “خیموں” کو نصب کرتی ہے، جو عبرانی لفظ سے آیا ہے جس کا معنی “خیمہ” ہے، (خیمہ کلیسیا کی ایک علامت ہے)، لیکن یہ اس کے “محل” کا “خیمہ” ہے، جو ایک ریاست کی نمائندگی کرتا ہے۔ وہ اس خیمہ کو، جو کلیسیا اور ریاست کے اتحاد کی نمائندگی کرتا ہے، یا جیسا کہ یوحنا اسے مکاشفہ میں پکارتا ہے، حیوان کی صورت، “سمندروں کے درمیان” نصب کرتا ہے، جمع کے صیغے میں۔ خوب صورت کنواریاں دانی ایل باب گیارہ کی آیات چوالیس اور پینتالیس میں ظاہر کیے گئے آخری تنبیہی پیغام کی متلاشی ہیں، اور بالکل اگلی آیت میں میکائیل کھڑا ہو جاتا ہے اور مہلتِ آزمائش بند ہو جاتی ہے۔ اور اُس وقت عاموس 8:14 کہتا ہے کہ خوب صورت کنواریاں “گریں گی، اور پھر کبھی نہ اٹھیں گی۔”

When the fair virgins claim to be Seventh-day Adventists at the very time they are bowing to the image of the beast they are represented by John as Jews who say they are Jews but are not. They are claiming to be the children of Abraham, but they do lie.

هنگامی که باکرگانِ زیباروی، در همان زمانی که در برابر صورتِ وحش تعظیم می‌کنند، ادعا می‌نمایند که ادونتیست‌های روز هفتم هستند، یوحنا ایشان را چون یهودیانی معرفی می‌کند که می‌گویند یهودی‌اند، اما نیستند. آنان مدعی‌اند که فرزندان ابراهیم‌اند، اما دروغ می‌گویند.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> اینک آنان را که از کنیسهٔ شیطان‌اند و می‌گویند یهودی هستند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند، چنان خواهم ساخت که بیایند و در برابر پاهای تو عبادت کنند و بدانند که من تو را محبت کرده‌ام. مکاشفه ۳:۹

They have accepted the mark of the papacy and thus have accepted his character. They profess to be Jews, or they profess to be Sabbath-keeping Adventists, but they then have the character of the pope, who among other things sits “in the temple of God.” They profess to be Adventists, or they profess to be in the Adventist temple, but they are no more Adventists than the pope is Christian.

آنان نشان پاپیّت را پذیرفته‌اند و بدین‌سان خصلت او را نیز پذیرفته‌اند. دعوی می‌کنند که یهودی‌اند، یا دعوی می‌کنند که ادونتیستِ نگاه‌دارندۀ سبت‌اند، اما در آن صورت دارای خصلت پاپ هستند، که از جمله در «هیکل خدا» می‌نشیند. دعوی می‌کنند که ادونتیست‌اند، یا دعوی می‌کنند که در هیکل ادونتیستی هستند، اما به همان اندازه که پاپ مسیحی نیست، آنان نیز ادونتیست نیستند.

Those running “to and fro” seeking “the word of the Lord” are not “the wise” identified in the book of Daniel—but they are identified as “virgins.” It is obvious that those who are wandering, starving and dying of thirst in the verses do not “understand” the “words of the Lord” for they are seeking that very thing in the verses. The Word of the Lord that is revealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ, and the foolish, wicked or “fair virgins” are those who did not understand the increase of knowledge from the book of Daniel. They did not have the necessary oil to follow on to the wedding as Matthew teaches.

کسانی که «به این سو و آن سو» می‌دوند و در جست‌وجوی «کلام خداوند» هستند، همان «حکیمان»ی که در کتاب دانیال شناسانده شده‌اند نیستند—بلکه به عنوان «باکره‌ها» شناخته می‌شوند. آشکار است که آنان که در آیات سرگردان‌اند، گرسنگی می‌کشند و از تشنگی می‌میرند، «کلام‌های خداوند» را «درک» نمی‌کنند، زیرا در همان آیات در پیِ همان چیز هستند. کلام خداوند که درست پیش از بسته شدن زمانِ آزمایش آشکار می‌شود، مکاشفهٔ عیسی مسیح است، و باکره‌های جاهل، شریر یا «دوشیزگانِ زیبا» کسانی هستند که افزایش معرفتِ برخاسته از کتاب دانیال را درک نکردند. آنان روغنِ لازم را نداشتند تا، چنان‌که متی تعلیم می‌دهد، به سوی عروسی ادامه دهند.

That “famine” is the close of probation. Amos’ “virgins” who are seeking for bread (the Word of God) and water (the Holy Spirit) in the verses, are Daniel’s “wicked” that do not “understand”. They are Matthew’s foolish virgins who are seeking for the Holy Spirit, which together on three witnesses identifies those who realize their opportunity to prepare for the marriage is past and they have no garment to go to the wedding, for they refused to “hear” the special message that is now being unsealed. From the time when the special message is unsealed, until the close of probation is the time of the last call for salvation. To come to that time unprepared is to prepare to hear the words, “Too late!”

آن «قحطی» همان پایانِ مهلتِ توبه است. «دوشیزگانِ» عاموس که در آن آیات در جست‌وجوی نان (کلامِ خدا) و آب (روح‌القدس) هستند، همان «شریرانِ» دانیال‌اند که «نمی‌فهمند». آنان همان دوشیزگانِ نادانِ متی هستند که در پیِ روح‌القدس‌اند؛ و این، به اتفاقِ سه شاهد، آنان را به‌عنوان کسانی معرّفی می‌کند که درمی‌یابند فرصتِ ایشان برای آماده شدن جهتِ عروسی سپری شده است و جامه‌ای برای رفتن به عروسی ندارند، زیرا از «شنیدنِ» پیامِ خاصّی که اکنون در حالِ گشوده شدن است، سر باز زدند. از زمانی که آن پیامِ خاص گشوده می‌شود تا پایانِ مهلتِ توبه، زمانِ آخرین دعوت برای نجات است. رسیدن به آن زمان در حالی که آماده نباشند، یعنی خود را برای شنیدنِ این کلمات آماده کرده‌اند: «بسیار دیر شده است!»

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> «دنیایی هست که در شرارت، در فریب و گمراهی، و در همان سایهٔ مرگ خفته است—خفته، خفته. چه کسانی دردِ جان احساس می‌کنند تا آنان را بیدار سازند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ ذهن من به آینده برده شد، هنگامی که آن علامت داده خواهد شد. “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید.” اما برخی در به‌دست آوردن روغن برای پر کردن چراغ‌های خود تأخیر کرده خواهند بود، و بسیار دیر خواهند دریافت که سیرت، که به‌وسیلهٔ روغن نمایانده شده است، قابل انتقال نیست.» Review and Herald, February 11, 1896.

The prophetic line represented by the parable of the ten virgins uses oil to represent character, but “the golden oil” and “holy oil” also represents the messages of “God’s Spirit.”

خطِ نبوتی که در مَثَلِ ده باکره بازنمایی شده است، از روغن به‌عنوان نمادِ سیرت استفاده می‌کند، اما «روغنِ زرّین» و «روغنِ مقدّس» نیز نمایانگرِ پیام‌های «روحِ خدا» است.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> «ممسوحانی که نزد خداوندِ تمام زمین ایستاده‌اند، همان مقامی را دارند که زمانی به شیطان به‌عنوان کروبیِ سایه‌گستر داده شده بود. خداوند به‌واسطهٔ موجوداتِ مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، ارتباطی پیوسته با ساکنان زمین برقرار می‌دارد. روغنِ زرّین، نمودارِ فیضی است که خدا به‌وسیلهٔ آن چراغ‌های ایمانداران را پیوسته فراهم می‌سازد تا سوسو نزنند و خاموش نگردند. اگر این روغنِ مقدس در پیام‌های روحِ خدا از آسمان فرو ریخته نمی‌شد، عواملِ شرّ به‌طور کامل بر انسان‌ها تسلط می‌یافتند.»

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «خدا زمانی بی‌حرمت داشته می‌شود که پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد دریافت نکنیم. بدین‌سان، آن روغنِ زرین را که او می‌خواهد در جان‌های ما فرو ریزد تا به آنان که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندا دررسد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید”، آنان که روغنِ مقدس را دریافت نکرده‌اند، و فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌گان نادان خواهند یافت که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود قدرتی برای به‌دست آوردن آن روغن ندارند، و زندگی‌شان تباه می‌گردد. اما اگر روح‌القدسِ خدا طلب شود، اگر همان‌گونه که موسی التماس کرد، ما نیز بگوییم: “جلال خود را به من بنما”، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. از طریق لوله‌های زرین، آن روغنِ زرین به ما رسانیده خواهد شد. “نه به قوت و نه به قدرت، بلکه به روح من، یهوه صبایوت می‌گوید.” فرزندان خدا با دریافت پرتوهای درخشانِ آفتابِ عدالت، همچون نورها در جهان می‌درخشند.» Review and Herald, July 20, 1897.

Those running “to and fro” in Amos add to the testimony identifying the class of Seventh-day Adventist’s that reject their responsibility to “understand” the special message from the book of Revelation that is unsealed when “the time is at hand.”

کسانی که در عاموس «از این‌سو به آن‌سو می‌دوند» بر شهادتی می‌افزایند که آن گروه از ادونتیست‌های روز هفتم را شناسایی می‌کند که مسئولیت خود را برای «فهمیدن» آن پیام ویژه از کتاب مکاشفه، که هنگامی که «وقت نزدیک است» گشوده می‌شود، رد می‌کنند.

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

> «اکنون ما در زمانی بس خطرناک زندگی می‌کنیم، و هیچ‌یک از ما نباید در جستن آمادگی برای آمدن مسیح درنگ ورزد. مبادا کسی از نمونهٔ باکره‌های نادان پیروی کند و بیندیشد که ایمن خواهد بود اگر تا فرا رسیدن بحران صبر کند و آنگاه برای ایستادن در آن زمان، آمادگیِ منش حاصل نماید. وقتی میهمانان فراخوانده شوند و مورد رسیدگی قرار گیرند، دیگر برای طلب پارساییِ مسیح بسیار دیر خواهد بود. اکنون زمان آن است که پارساییِ مسیح را در بر کنیم—جامهٔ عروسی‌ای را که شما را شایستهٔ ورود به ضیافت عروسیِ برّه خواهد ساخت. در این مَثَل، باکره‌های نادان چنین تصویر شده‌اند که برای روغن التماس می‌کنند، و با وجود درخواستشان، آن را دریافت نمی‌دارند. این نمادِ کسانی است که خود را از راه پرورش منشِ لازم برای ایستادن در زمان بحران آماده نساخته‌اند. گویی نزد همسایگان خود می‌روند و می‌گویند: منش خود را به من بدهید، وگرنه هلاک خواهم شد. آنان که دانا بودند، نمی‌توانستند روغن خود را به چراغ‌های رو به خاموشیِ باکره‌های نادان منتقل کنند. منش انتقال‌پذیر نیست. نه می‌توان آن را خرید و نه فروخت؛ بلکه باید آن را به دست آورد. خداوند به هر فرد فرصتی عطا کرده است تا در طی ساعاتِ مهلتِ آزمایش، منشِ پارسا حاصل کند؛ اما راهی فراهم نیاورده است که به‌واسطهٔ آن، یک عاملِ انسانی بتواند منشی را که خود از رهگذرِ گذراندنِ تجربه‌های سخت و آموختنِ درس‌ها از معلّم اعظم پرورده است، به دیگری منتقل سازد، تا بدین‌سان بتواند در زیرِ آزمایش صبر را ظاهر کند و ایمان را به‌کار بندد، به‌گونه‌ای که کوه‌های ناممکن را از میان بردارد. انتقال دادنِ عطرِ محبت ناممکن است—بخشیدنِ حلم، درایت، و پایداری به دیگری ناممکن است. برای یک دلِ انسانی ناممکن است که محبتِ خدا و انسانیت را در دلِ دیگری بریزد.»

> “But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

> «اما روزی در راه است، و بر ما نزدیک شده است، که در آن هر بُعدِ منش به‌وسیلهٔ وسوسه‌ای خاص آشکار خواهد شد. آنان که بر اصول وفادار می‌مانند و تا پایان ایمان را به کار می‌برند، همان کسانی خواهند بود که در ساعات پیشینِ دورهٔ آزمایش خویش، در زیر محک و ابتلا، وفاداری خود را ثابت کرده‌اند و شخصیت‌هایی به شباهتِ مسیح پدید آورده‌اند. اینان کسانی خواهند بود که الفتی نزدیک با مسیح را پرورش داده‌اند و به‌واسطهٔ حکمت و فیض او، شریکِ طبیعت الهی گشته‌اند. اما هیچ انسان نمی‌تواند به دیگری، اخلاصِ قلبی و خصالِ شریفِ ذهن را ببخشد و کمبودهای او را با نیروی اخلاقی جبران کند. هر یک از ما می‌توانیم برای یکدیگر کارهای بسیار انجام دهیم، از آن راه که به انسان‌ها نمونه‌ای مسیح‌گونه ارائه کنیم و بدین‌سان بر آنان تأثیر گذاریم تا برای آن عدالت که بدون آن در داوری تاب ایستادن ندارند، نزد مسیح بروند. انسان‌ها باید با دعا و تأمل، موضوع مهمِ شخصیت‌سازی را بررسی کنند و شخصیت‌های خود را بر وفقِ الگوی الهی شکل دهند.» The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

Back to Articles