Article

# The Book of Daniel - Number Eight

کتابِ دانیال — نمبر آٹھ

A Process

ایک عمل

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> در سال سوم سلطنتِ یهویاقیم، پادشاه یهودا، نبوکدنصر، پادشاه بابل، به اورشلیم آمد و آن را محاصره کرد. و خداوند یهویاقیم، پادشاه یهودا، را با بخشی از ظروفِ خانهٔ خدا به دست او سپرد؛ و او آنها را به سرزمین شِنعار، به خانهٔ خدای خویش، برد و ظروف را در خزانهٔ خدای خویش نهاد. دانیال ۱:۱، ۲

The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same prophetic lines that are represented in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation. The Revelation of Jesus Christ, represents the final prophetic message that is unsealed just before the close of probation.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه، یک کتاب واحدند، و همان خطوط نبوتی که در کتاب دانیال به تصویر کشیده شده‌اند، در کتاب مکاشفه دنبال می‌شوند. مکاشفهٔ عیسی مسیح، نمایانگر آخرین پیام نبوی است که اندکی پیش از پایان زمانِ آزمایش گشوده می‌شود.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Revelation but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

حقایقی که در گذشته از کتاب مکاشفه به‌درستی فهمیده شده بودند، اما به‌واسطهٔ رسم و سنت مُهر و موم شده‌اند، همچنان حق‌اند، و امروز بار دیگر به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا گشوده می‌شوند، و این حقایق اکنون کمالِ تحققِ خود را آشکار می‌سازند.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Daniel but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

آن حقایقی که در گذشته از کتاب دانیال به‌درستی فهمیده شده بودند، اما به‌وسیلهٔ رسوم و سنّت‌ها مُهر و موم شده‌اند، همچنان حقایق‌اند؛ و امروز بار دیگر به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا گشوده می‌شوند، و آن حقایق اکنون کمالِ تحققِ خود را آشکار می‌سازند.

Daniel is simply the first of the two books that represent the Revelation of Jesus Christ.

دانيال به‌سادگی نخستینِ آن دو کتابی است که مکاشفهٔ عیسی مسیح را بازمی‌نمایانند.

Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message in a reform movement. He is also a symbol of the covenant, for the change of a name prophetically identifies the beginning of a covenant relationship. The covenant relationship that God enters into with a people who had formerly not been God’s covenant people, begins at the empowerment of the first message.

یہویاقیم ایک اصلاحی تحریک میں پہلے پیغام کی تقویت کی علامت ہے۔ وہ عہد کی بھی علامت ہے، کیونکہ نام کی تبدیلی نبوتی طور پر ایک عہدی تعلق کے آغاز کی نشان دہی کرتی ہے۔ وہ عہدی تعلق جس میں خدا ایسے لوگوں کے ساتھ داخل ہوتا ہے جو پہلے خدا کی عہدی قوم نہ تھے، پہلے پیغام کی تقویت کے ساتھ شروع ہوتا ہے۔

> Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:10.

> شما که در گذشته قومی نبودید، اما اکنون قومِ خدا هستید؛ شما که از رحمت بهره‌مند نشده بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. ۱ پطرس ۲:۱۰

The symbol of a name being changed representing a covenant relationship is established by Abram’s name being changed to Abraham, Sarai’s name to Sarah, Jacob’s name to Israel and Saul to Paul. There are other witnesses to the symbol, but in chapter one of Daniel, Daniel’s name is changed to Belteshazzar, and Hananiah’s name is changed to Shadrach, Mishael’s to Meshach, and Azariah’s to Abednego.

نام کے تبدیل کیے جانے کا یہ نشان کہ وہ ایک عہدی تعلق کی نمائندگی کرتا ہے، ابرام کے نام کے ابراہیم، سارای کے نام کے سارہ، یعقوب کے نام کے اسرائیل، اور ساؤل کے نام کے پولس میں تبدیل کیے جانے سے قائم ہوتا ہے۔ اس نشان پر اور بھی گواہیاں موجود ہیں، لیکن دانی ایل کے پہلے باب میں دانی ایل کا نام بلطشضر، حننیاہ کا نام شدرک، میسائیل کا میشک، اور عزریاہ کا عبدنگو رکھ دیا گیا۔

When the Lord enters into a covenant relationship with a people, he is simultaneously passing by a former covenant people. Jehoiakim represents the covenant people who are being passed by and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the covenant people that are then being chosen. When people enter into a covenant relationship, they are then tested as to whether they will uphold the terms of the covenant. The test is represented by the act of eating.

جب خداوند با قومی وارد رابطهٔ عهدی می‌شود، در همان حال از کنار قوم عهدیِ پیشین نیز می‌گذرد. یَهویاقیم نمایندهٔ قوم عهدی‌ای است که از آن عبور شده است، و دانیال، حَنَنیا، میشائیل و عَزَریا نمایندهٔ قوم عهدی‌ای هستند که آنگاه برگزیده می‌شوند. هنگامی که مردمان وارد رابطهٔ عهدی می‌شوند، سپس آزموده می‌گردند که آیا شرایط عهد را نگاه خواهند داشت یا نه. این آزمون به‌وسیلهٔ عملِ خوردن به تصویر کشیده شده است.

Adam and Eve failed the test with the act of eating, and when God first entered into a covenant with a chosen people, he began the relationship by testing them with manna. Ancient Israel ultimately failed that test, but in doing so they provided the first reference and first witness to the fact that a covenant test is not a singular test, but it is a testing process. By the tenth test, they were assigned to die in the wilderness over the next forty years. God then entered into covenant with Joshua and Caleb, thus providing witness that when the Lord enters into covenant with a chosen people, He is also passing by a former covenant people. At the end of ancient Israel, which was also the beginning of spiritual Israel, the last testing process for ancient Israel was the first testing process for spiritual Israel, and it was represented as the Bread of Heaven. It had been typified by the manna in the first covenant testing process.

آدم و حوا در آزمونِ خوردن ناکام شدند، و هنگامی که خدا نخستین‌بار با قومی برگزیده وارد عهد شد، آن رابطه را با آزمودن ایشان به‌وسیلهٔ مَنّا آغاز کرد. اسرائیلِ باستان سرانجام در آن آزمون ناکام ماند، اما با این کار نخستین اشاره و نخستین گواهی را فراهم آورد که آزمونِ عهد، آزمونی یگانه نیست، بلکه فرایندی از آزمودن است. در دهمین آزمون، مقرر شد که در طی چهل سالِ بعد در بیابان بمیرند. سپس خدا با یوشَع و کالیب وارد عهد شد، و بدین‌سان گواهی فراهم شد که چون خداوند با قومی برگزیده وارد عهد می‌شود، هم‌زمان از کنارِ قومی که پیش‌تر در عهد بوده‌اند نیز می‌گذرد. در پایانِ اسرائیلِ باستان، که در عین حال آغازِ اسرائیلِ روحانی نیز بود، آخرین فرایندِ آزمون برای اسرائیلِ باستان، نخستین فرایندِ آزمون برای اسرائیلِ روحانی بود، و به‌صورتِ نانِ آسمان به نمایش درآمد. این امر در نخستین فرایندِ آزمونِ عهد، به‌وسیلهٔ مَنّا، نمونه‌وار نشان داده شده بود.

In that testing process, which was both the first and the last testing process, Jesus identified the test of heavenly Bread when he said that those who are his covenant people must eat his flesh and drink his blood. He lost more disciples at that presentation than any other time in his ministry. That controversy in his ministry was the high point of the illustration of the covenant testing process, and Sister White comments at length upon the event in the Desire of Ages, where the title of the chapter is “The Crisis in Galilee”. The name Galilee means “a hinge,” or “a turning point,” and in the chapter, she outlines why the disciples turned away from him. They refused to apply his testimony of the requirement of eating his flesh and drinking his blood with the proper prophetic methodology. She identified that they held to customs and traditions of prophetic concepts that Satan had inculcated into ancient Israel’s biblical understanding. Those misunderstandings provided them with, what they thought, was an excuse to apply his words literally, instead of spiritually. She also points out that when those who “turned” away from Jesus (Galilee) who are identified in the sixth chapter of John (John 6:66), they walked with him no more forever.

در آن فرایندِ آزمون، که هم نخستین و هم واپسین فرایندِ آزمون بود، عیسی آزمونِ نانِ آسمانی را مشخص ساخت، آنگاه که گفت آنان که قومِ عهدِ او هستند باید گوشتِ او را بخورند و خونِ او را بنوشند. او در آن ارائه بیش از هر زمانِ دیگر در خدمتِ خود شاگردان بیشتری را از دست داد. آن مجادله در خدمتِ او نقطهٔ اوجِ تمثیلِ فرایندِ آزمونِ عهد بود، و خواهر وایت دربارهٔ آن رویداد به تفصیل در کتاب آرزوی اعصار اظهار نظر می‌کند، جایی که عنوانِ فصل «بحران در جلیل» است. نامِ جلیل به معنای «یک لولا» یا «نقطهٔ عطف» است، و او در آن فصل بیان می‌کند که چرا شاگردان از او روی گرداندند. آنان از به‌کار بردنِ شهادتِ او دربارهٔ لزومِ خوردنِ گوشتِ او و نوشیدنِ خونِ او بر اساسِ روش‌شناسیِ صحیحِ نبوی امتناع ورزیدند. او تصریح می‌کند که آنان به آداب و سننِ مربوط به مفاهیمِ نبوی پایبند بودند که شیطان آنها را در فهمِ کتاب‌مقدسیِ اسرائیلِ باستان القا کرده بود. آن بدفهمی‌ها برای ایشان چیزی فراهم آورد که می‌پنداشتند عذری است برای آنکه سخنانِ او را به‌صورتِ لفظی، نه روحانی، به‌کار برند. او همچنین خاطرنشان می‌سازد که هنگامی که آنان که از عیسی «روی گرداندند» (جلیل)، که در فصلِ ششمِ یوحنا معرفی شده‌اند (John 6:66)، از او دور شدند، دیگر هرگز با او راه نرفتند.

With the first as with the last covenant testing process of ancient Israel, we find that when God enters into a covenant relationship with a chosen people, He is simultaneously passing by the former covenant people. We also find that he tests those people, not with a singular test, but with a process of testing. We also see that the testing process is represented by something that is to be eaten. We also find that the food represents the Word of God, and that the test involves a choice between two types of food to eat. Do we eat of every tree that God has said we can eat of, or do we eat from the tree which we have been forbidden to eat? We also find that the choice of what to eat includes the test of how we eat the food offered.

با نخستین فرایندِ آزمونِ عهدیِ اسرائیلِ باستان، همانند واپسینِ آن، درمی‌یابیم که چون خدا با قومی برگزیده وارد رابطه‌ای عهدی می‌شود، هم‌زمان از قومِ عهدیِ پیشین درمی‌گذرد. همچنین درمی‌یابیم که او آن قوم را نه با یک آزمونِ منفرد، بلکه با فرایندی از آزمون می‌آزماید. نیز می‌بینیم که فرایندِ آزمون به‌وسیلهٔ چیزی که باید خورده شود، بازنمایی می‌گردد. همچنین درمی‌یابیم که آن خوراک نمایانگرِ کلامِ خداست، و اینکه آزمون دربرگیرندهٔ انتخابی میان دو گونه خوراک برای خوردن است. آیا از هر درختی که خدا گفته است می‌توانیم از آن بخوریم می‌خوریم، یا از درختی می‌خوریم که از خوردنِ آن منع شده‌ایم؟ همچنین درمی‌یابیم که انتخابِ آنچه باید خورده شود، آزمونِ چگونگیِ خوردنِ خوراکِ عرضه‌شده را نیز دربر می‌گیرد.

At the end of spiritual Israel, in the time of the Millerite movement, the first message was empowered on August 11, 1840. Jehoiakim there represents the Protestants that are then being carried into Babylon to become her daughters. They were confronted with a test when the angel of Revelation ten descended and had a little book open in his hand. Just as Jehoiakim rebelled against Nebuchadnezzar’s demands, and was thereafter led into captivity, the Protestants refused to eat the food in the angel’s hand, based upon the traditions and customs they brought with them out of the Dark Ages.

در پایانِ اسرائیلِ روحانی، در زمان جنبش میلری، نخستین پیام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ با قدرت تأیید شد. یَهویاقیم در آنجا نمایانگر پروتستان‌هایی است که در آن زمان به بابل برده می‌شوند تا دختران او گردند. آنان با آزمونی روبه‌رو شدند هنگامی که فرشتهِ مکاشفه ۱۰ فرود آمد و کتابچه‌ای گشوده در دست داشت. همان‌گونه که یَهویاقیم بر مطالبات نبوکدنصر شورید و پس از آن به اسارت برده شد، پروتستان‌ها نیز، بر بنیاد سنن و رسومى که از اعصار ظلمت با خود آورده بودند، از خوردن خوراکی که در دست فرشته بود سر باز زدند.

By the spring of 1844, the testing process had reached a “turning point” for Jehoiakim and the Protestants, and just as in the first testing process for spiritual Israel, they “turned” and walked no more with Jesus. In that history Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the Millerites, who chose to eat the little book which was sweet in their mouth, but became bitter in their stomach.

تا بهار سال 1844، فرایند آزمون برای یهویاقیم و پروتستان‌ها به «نقطهٔ عطف» رسیده بود، و درست همان‌گونه که در نخستین فرایند آزمون برای اسرائیل روحانی رخ داد، آنان «برگشتند» و دیگر با عیسی راه نرفتند. در آن تاریخ، دانیال، حنनیا، میشائیل و عزاریا نمایندهٔ میلری‌ها هستند، که برگزیدند کتابِ کوچک را بخورند؛ کتابی که در دهان ایشان شیرین بود، اما در شکمشان تلخ گردید.

If we include Adam and Eve, we have four classic witnesses that the test is represented by the act of eating. We have several prophetic witnesses, that all have the signature of the first and the last. The witness of the test of manna is a first witness, and the test of the Bread of Heaven is both a first test for spiritual Israel, while also being the last witness for ancient Israel. The test of the little book is both the first and the last. It is the end of spiritual Israel’s wandering as the church in the wilderness, and it is the first of those who were chosen to be the final denominated people of God. The Millerites were the beginning of God’s denominated people, which were to be identified as the true horn of Protestantism. There are several witnesses to the testing process that begins when the first message is empowered.

اگر آدم و حوّا را نیز شامل کنیم، چهار شاهدِ کلاسیک در اختیار داریم که نشان می‌دهند آزمون به‌وسیلهٔ عملِ خوردن بازنمایی می‌شود. ما چندین شاهدِ نبوی نیز داریم که همگی مُهرِ نخست و آخر را بر خود دارند. شاهدِ آزمونِ مَنّا یک شاهدِ نخستین است، و آزمونِ نانِ آسمان هم برای اسرائیلِ روحانی یک آزمونِ نخستین است، و هم در عین حال آخرین شاهد برای اسرائیلِ باستانی. آزمونِ کتابِ کوچک هم نخستین است و هم آخرین. آن پایانِ سرگردانیِ اسرائیلِ روحانی به‌عنوان کلیسا در بیابان است، و نیز آغازِ کسانی است که برگزیده شدند تا قومِ نام‌گذاری‌شدهٔ نهاییِ خدا باشند. میلریتی‌ها آغازِ قومِ نام‌گذاری‌شدهٔ خدا بودند، قومی که می‌بایست به‌عنوان شاخِ حقیقیِ پروتستانیسم شناخته شوند. چندین شاهد برای فرایندِ آزمون وجود دارد که از هنگامی آغاز می‌شود که پیامِ نخست توانمند می‌گردد.

In those processes of testing there arrives a “turning point”, where nearly all of the disciples turn away. At Joshua and Caleb’s testimony all Israel turned away and sought to return to Egypt. At the church in Galilee, the majority of disciples turned away. Because Jesus is the Alpha and Omega, the “turning point” that is represented at the end of the testing process is also illustrated at the beginning of the testing process. When the manna was first provided for ancient Israel, there were those that immediately turned away from the instructions. At Christ’s baptism He turned away and went into the wilderness. Sister White uses the symbol of a turning point in a very informative fashion.

در آن فرایندهای آزمون، «نقطهٔ عطفی» فرا می‌رسد که در آن، تقریباً همهٔ شاگردان روی برمی‌گردانند. در برابر شهادت یوشع و کالیب، تمامی اسرائیل روی برگرداند و در پی آن برآمد که به مصر بازگردد. در کلیسای جلیل، اکثریت شاگردان روی برگرداندند. از آنجا که عیسی الفا و امگا است، «نقطهٔ عطفی» که در پایان فرایند آزمون به تصویر کشیده می‌شود، در آغاز فرایند آزمون نیز به نمایش گذاشته شده است. هنگامی که منّ برای نخستین بار به اسرائیلِ باستان عطا شد، کسانی بودند که بی‌درنگ از دستورها روی برگرداندند. در تعمید مسیح، او روی برگرداند و به بیابان رفت. خواهر وایت از نمادِ نقطهٔ عطف به شیوه‌ای بسیار روشنگرانه استفاده می‌کند.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement. From that word we understand that the forces are now at work that will usher in the last great conflict between good and evil—between Satan, the prince of darkness, and Christ, the Prince of life. But the coming triumph for the men who love and fear God is as sure as that His throne is established in the heavens.” Bible Echo, August 26, 1895.

> «دوره‌هایی وجود دارد که نقاط عطفی در تاریخ ملت‌ها و کلیسا به‌شمار می‌آیند. در مشیت خدا، هنگامی که این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مختصِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌گردد؛ و اگر رد شود، انحطاط روحانی و کشتی‌شکستگی در پی می‌آید. خداوند در کلام خویش، کار تهاجمیِ انجیل را، چنان‌که در گذشته پیش رفته است و در آینده نیز تا نبرد پایانی ادامه خواهد یافت، آشکار ساخته است؛ آنگاه که عوامل شیطانی آخرین حرکت شگفت‌انگیز خود را به‌عمل خواهند آورد. از آن کلام درمی‌یابیم که اکنون نیروهایی در کارند که آخرین نبرد عظیم میان خیر و شر را—میان شیطان، رئیس تاریکی، و مسیح، شهریار حیات—آغاز خواهند کرد. اما پیروزی آینده برای مردمانی که خدا را محبت می‌ورزند و از او می‌ترسند، به همان اندازه یقینی است که تخت او در آسمان‌ها استوار است.» Bible Echo, August 26, 1895.

When the manna was first given to ancient Israel, the light for that history was given. At Christ’s baptism the light for that history was given. On August 11, 1840 the light for that history was given. Each of those turning points mark the beginning of a testing process that ultimately ends at another turning point, when the former covenant people turn away and walk with Christ no more.

هنگامی که مَن نخستین‌بار به اسرائیلِ باستان عطا شد، نورِ مربوط به آن تاریخ داده شد. در تعمیدِ مسیح، نورِ مربوط به آن تاریخ داده شد. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، نورِ مربوط به آن تاریخ داده شد. هر یک از آن نقاطِ عطف، آغازِ فرایندی از آزمون را رقم می‌زند که سرانجام در نقطهٔ عطفی دیگر پایان می‌یابد؛ آنگاه که قومِ عهدِ پیشین روی برمی‌گردانند و دیگر با مسیح راه نمی‌روند.

Because these various testing processes represent both a testing process for the former covenant people and also for the new covenant people, there are two conclusions of the testing process. The conclusion of the testing process, and therefore the final turning point for the Protestants in the Millerite history, was the spring of 1844. The conclusion of the testing process (in the Fall of 1844), or turning point for the Millerites themselves, came after the turning point for the former people of God.

از آنجا که این فرایندهای گوناگونِ آزمون، هم نمایانگرِ فرایند آزمون برای قومِ عهدِ سابق‌اند و هم برای قومِ عهدِ جدید، دو نتیجه‌گیری برای فرایند آزمون وجود دارد. نتیجهٔ فرایند آزمون، و بنابراین نقطهٔ عطفِ نهایی برای پروتستان‌ها در تاریخ میلری، بهار ۱۸۴۴ بود. نتیجهٔ فرایند آزمون (در پاییز ۱۸۴۴)، یا نقطهٔ عطف برای خودِ میلری‌ها، پس از نقطهٔ عطف برای قومِ پیشینِ خدا فرا رسید.

In the history of Christ, the testing process is identified by his twice cleansing the temple, once at the beginning of his ministry, and then again at the ending of his ministry.

در تاریخِ مسیح، فرایندِ آزمایش با این واقعیت شناخته می‌شود که او دو بار هیکل را تطهیر کرد: یک بار در آغازِ خدمتِ خود، و بار دیگر در پایانِ خدمتِ خود.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «وقتی عیسی خدمت علنی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیز آن پاک ساخت. در شمار واپسین اعمال خدمت او نیز، تطهیر دوم هیکل قرار داشت. بدین‌سان، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: “بابِلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، زیرا که همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانید” (مکاشفه 14:8). و در فریادِ بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، صدایی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهایش نصیبی ببرید. زیرا که گناهانش تا به آسمان رسیده، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” (مکاشفه 18:4، 5).» Selected Messages, book 2, 118.

The testing process of the two temple cleansings of Christ is aligned with Malachi chapter three, in the writings of the Spirit of Prophecy.

فرایند آزمونِ دو بار پاک‌سازیِ معبد به‌دستِ مسیح، در نوشته‌های روحِ نبوت، با فصل سومِ ملاکی هم‌سو است.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «Με τον καθαρισμό του ναού από τους αγοραστές και τους πωλητές του κόσμου, ο Ιησούς διακήρυξε την αποστολή Του να καθαρίσει την καρδιά από τη μόλυνση της αμαρτίας,—από τις επίγειες επιθυμίες, τις εγωιστικές επιθυμίες, τις πονηρές συνήθειες, που διαφθείρουν την ψυχή. Παρατίθεται το Μαλαχίας 3:1–3». Ο Ζωή του Χριστού, 161.

The cleansing of God’s people represents the testing process that is repeatedly identified with several lines of prophecy. Every reference, beginning with Adam and Eve unto the Millerite history represents the cleansing of the one hundred and forty-four thousand.

تطهیر قوم خدا نمایانگر فرایندِ آزمونی است که بارها با چندین سلسله از نبوت همسان دانسته شده است. هر اشاره‌ای، از آدم و حوا تا تاریخ میلری، نمایانگر تطهیرِ صد و چهل و چهار هزار نفر است.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> «در ایّام آخر تاریخ این زمین، عهد خدا با قوم او که احکام او را نگاه می‌دارند، باید تجدید شود.» Review and Herald، 26 فوریه 1914.

The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is the first reference in the book of Daniel, which is the first book of the two books that together represent the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before human probation closes. The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the sealing process. When the first message of the cleansing, sealing process of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, it was a turning point for the church and for the world. In Revelation chapter eighteen, the angel that lightens the world with his glory then arrived. Yet in Revelation eighteen, the angel is not represented as having anything to eat in his hand—but it is there. The little book is there. It can be easily recognized by those who choose to eat the methodology represented as “line upon line,” by the prophet Isaiah.

فرآیند تطهیرِ یکصد و چهل و چهار هزار، نخستین اشاره در کتاب دانیال است؛ کتابی که نخستینِ آن دو کتابی است که با هم مکاشفهٔ عیسی مسیح را نمایندگی می‌کنند، مکاشفه‌ای که اندکی پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایشِ بشر گشوده می‌شود. فرآیند تطهیرِ یکصد و چهل و چهار هزار همچنین به‌صورتِ فرآیندِ مُهر شدن نیز بازنمایی شده است. هنگامی که نخستین پیامِ فرآیندِ تطهیر و مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، نقطهٔ عطفی برای کلیسا و برای جهان بود. در مکاشفه، باب هجدهم، آن فرشته‌ای که جهان را به جلالِ خویش منوّر می‌سازد، در آن هنگام رسید. با این حال، در مکاشفهٔ هجده، فرشته چنین بازنمایی نشده است که چیزی برای خوردن در دست داشته باشد—اما آن چیز آنجا هست. کتابِ کوچک آنجاست. این امر به‌آسانی برای کسانی قابل تشخیص است که برمی‌گزینند آن روش‌شناسی را که نبی اشعیا آن را «حکم بر حکم» بازنمایی کرده است، بخورند.

By laying “line upon line” we understand that when Christ descended on September 11, 2001, he also had a “little book” which had been represented as “manna”, the “bread of heaven” and the “little book”. But on September 11, 2001, the former chosen people, represented by Jehoiakim, chose to hold to the customs and traditions of Adventism, and then began their march into the captivity of Babylon which will be complete at the Sunday law.

با نهادن «حکم بر حکم» درمی‌یابیم که هنگامی که مسیح در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نزول کرد، او نیز «کتابچه‌ای کوچک» داشت که به‌صورت «مَنّا»، «نان آسمان» و «کتابچهٔ کوچک» نمادپردازی شده بود. اما در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، قومِ برگزیدهٔ پیشین، که به‌واسطهٔ یهویاقیم نمایانده شده بودند، بر آن شدند که به آداب و سنن اَدونتیسم پایبند بمانند، و سپس حرکت خود را به‌سوی اسارتِ بابل آغاز کردند؛ اسارتی که در قانون یکشنبه کامل خواهد شد.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «آیا اکنون این سخن مطرح می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک باید به‌وسیلهٔ موجی عظیم روبیده شود؟ این را هرگز نگفته‌ام. من گفته‌ام، آنگاه که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا طبقه بر طبقه برافراشته می‌شدند می‌نگریستم: “چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد هنگامی که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه کلماتِ مکاشفه ۱۸:‏۱–۳ به انجام خواهد رسید.” تمام باب هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما من به‌طور خاص نوری دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد ندارم، جز اینکه می‌دانم روزی ساختمان‌های بزرگ آنجا به‌واسطهٔ گردش و واژگونیِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلام از سوی خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این سازه‌های سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آنها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» Review and Herald, July 5, 1906.

When the “great buildings” of “New York” were “thrown down by the turning and overturning of God’s power,” on September 11, 2001, the light of the angel of Revelation eighteen filled the whole earth, for a turning point had come in the history of the earth beast of Revelation thirteen.

هنگامی که «ساختمان‌های بزرگ»ِ «نیویورک» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ «به‌واسطهٔ گرداندن و واژگون‌ساختنِ قدرت خدا» «فرو افکنده شد»، نورِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده تمام زمین را پر ساخت، زیرا نقطهٔ عطفی در تاریخِ وحشِ زمینیِ مکاشفهٔ سیزده فرا رسیده بود.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> «دوره‌هایی وجود دارند که نقطه‌های عطف در تاریخ ملت‌ها و کلیسا به‌شمار می‌آیند. در مشیت خدا، هنگامی که این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مناسبِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌گردد؛ و اگر رد شود، انحطاط روحانی و کشتی‌شکستگی در پی خواهد آمد.» Bible Echo, August 26, 1895.

When the light of the angel of Revelation eighteen arrived on September 11, 2001, those who received the light progressed spiritually and those who rejected the light declined spiritually, and began their rebellious journey onward to their final turning point of the Sunday law, where they forever make shipwreck of their profession as the messengers of the third angel. Those in Galilee that turned away and walked no more with Christ in John 6:66, were turning away from the light that had first arrived at his baptism, which is where the first message of that testing history was empowered. In Daniel chapter one, two classes of worshippers are illustrated in the history when the first message is empowered. Jehoiakim represents those that make shipwreck of faith, and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the faithful.

Cuando la luz del ángel de Apocalipsis dieciocho llegó el 11 de septiembre de 2001, quienes recibieron la luz progresaron espiritualmente, y quienes rechazaron la luz declinaron espiritualmente, y comenzaron su trayectoria rebelde hacia su punto de inflexión final de la ley dominical, donde para siempre naufragan en cuanto a su profesión como mensajeros del tercer ángel. Aquellos en Galilea que se apartaron y ya no anduvieron más con Cristo en Juan 6:66, se estaban apartando de la luz que había llegado por primera vez en su bautismo, que es donde fue revestido de poder el primer mensaje de aquella historia de prueba. En Daniel capítulo uno se ilustran dos clases de adoradores en la historia en la que el primer mensaje es revestido de poder. Joacim representa a los que naufragan en la fe, y Daniel, Hananías, Misael y Azarías representan a los fieles.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:1-8.

> در سال سومِ سلطنتِ یهویاقیم، پادشاهِ یهودا، نبوکدنصر، پادشاهِ بابل، به اورشلیم آمد و آن را محاصره کرد. و خداوند، یهویاقیم، پادشاهِ یهودا، را با بخشی از ظروفِ خانهٔ خدا به دست او سپرد؛ و او آنها را به سرزمینِ شِنعار، به خانهٔ خدای خود، برد و ظروف را به خزانهٔ خدای خویش وارد کرد. و پادشاه به اَشپناز، رئیسِ خواجه‌سرایانِ خود، فرمود که گروهی از بنی‌اسرائیل، از نسلِ پادشاهی و از امیرزادگان را بیاورد؛ نوجوانانی که در ایشان هیچ عیبی نباشد، خوش‌سیما باشند، در هر حکمت ماهر، در معرفت دانا، در دانش فهیم، و دارای قابلیتی باشند که بتوانند در قصرِ پادشاه بایستند، و بتوان به ایشان کتابت و زبانِ کلدانیان را آموخت. و پادشاه برای ایشان جیره‌ای روزانه از خوراکِ پادشاه و از شرابی که خود می‌نوشید مقرر کرد؛ و ایشان را سه سال چنین بپرورانند تا در پایانِ آن بتوانند به حضورِ پادشاه بایستند. و در میانِ ایشان، از بنیِ یهودا، دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا بودند. و رئیسِ خواجه‌سرایان بر ایشان نام‌ها نهاد؛ زیرا دانیال را بلطشصر نامید، و حننیا را شدرک، و میشائیل را میشک، و عزریا را عبدنغو. اما دانیال در دلِ خود عزم کرد که خویشتن را با خوراکِ پادشاه و با شرابی که او می‌نوشید نجس نسازد؛ از این رو از رئیسِ خواجه‌سرایان درخواست کرد که خود را نجس نسازد. دانیال ۱:‏۱‏-۸

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah were the children of Judah. They were made into eunuchs, thus representing the final generation of Adventism. Nebuchadnezzar, as many ancient kings, had the four Judean youths castrated, to remove any concerns the king might have when they served as slaves and interacted with the king’s wives and concubines.

دانیال، حنانیا، میشائیل و عزریا از فرزندان یهودا بودند. آنان را اخته کردند، و بدین‌سان نمایانگر نسل پایانی اَدونتیسم شدند. نبوکدنصر، همانند بسیاری از پادشاهان باستان، آن چهار جوان یهودایی را اخته ساخت تا هرگونه نگرانی‌ای را که ممکن بود پادشاه هنگامی که آنان به‌عنوان غلام خدمت می‌کردند و با همسران و کنیزان پادشاه در ارتباط بودند، از میان بردارد.

Symbolically it represents the final generation of Adventism, for there would be no more line of Judah after these four. Four is a symbol of worldwide, and thus represents the final generation of Seventh-day Adventists around the world who recognize September 11, 2001, as a fulfillment of God’s prophetic Word.

به‌صورت نمادین، این، نسل نهایی ادونتیسم را نمایندگی می‌کند، زیرا پس از این چهار تن، دیگر خطی از یهودا باقی نمی‌مانْد. عدد چهار نماد جهان‌شمولی است، و ازاین‌رو نمایانگر نسل نهایی ادونتیست‌های روز هفتم در سراسر جهان است که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌عنوان تحقق کلام نبویِ خدا به‌رسمیت می‌شناسند.

Those Seventh-day Adventists are the subject of God’s prophetic Word, for they are those called to be the one hundred and forty-four thousand. Yet their prophetic heritage began with the rebellion of their fathers, in 1863. That initial rebellion is almost impossible to recognize for it has been covered by the traditions and customs of four generations of escalating rebellion. Though difficult to recognize it must be seen and acknowledged, as Daniel ultimately does in Daniel chapter nine. He did so by recognizing the truth located in God’s prophetic Word.

آنان ادونتیست‌های روز هفتم موضوع کلام نبوی خدا هستند، زیرا ایشان همان کسانی‌اند که خوانده شده‌اند تا یکصد و چهل و چهار هزار تن باشند. با این همه، میراث نبوی ایشان با عصیان پدرانشان در سال ۱۸۶۳ آغاز شد. تشخیص آن عصیان آغازین تقریباً ناممکن است، زیرا زیر سنن و رسومِ چهار نسل از عصیانی فزاینده پوشیده شده است. هرچند شناختن آن دشوار است، باید دیده و پذیرفته شود، چنان‌که دانیال سرانجام در فصل نهم کتاب دانیال چنین می‌کند. او این کار را با شناختن حقیقتِ مندرج در کلام نبوی خدا انجام داد.

The rebellion that Daniel and the three worthies directly descended from, was their father’s refusal to remain separate from the heathen influences that surrounded them. In 1863, Laodicean Adventism returned to the biblical methodology of apostate Protestantism and Catholicism, to uphold their rejection of Miller’s identification of the “seven times” of Leviticus twenty-six. That rebellion for Daniel and the three worthies was represented by king Hezekiah.

سرکشی‌ای که دانیال و آن سه جوان برگزیده مستقیماً از آن برآمدند، امتناع پدر ایشان از باقی ماندن در جدایی از تأثیرات بت‌پرستانه‌ای بود که آنان را احاطه کرده بود. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لائودیکیه برای تأیید ردّ خویش نسبت به شناساییِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش از سوی میلر، به روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسیِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم بازگشت. آن سرکشی، برای دانیال و آن سه جوان برگزیده، به‌وسیلهٔ پادشاه حزقیا نمایانده شده بود.

King Hezekiah pled with the Lord not to die, and his prayer was answered when the Lord gave him another 15 years. In doing so, he then fathered Manasseh, one of the most wicked kings of Judah, but also the king that marks the beginning of the progressive seven-step conquering and enslavement of Judah. In 1856, the True Witness came to knock on Laodicean Adventism’s door, but they chose to live and not die to self. By 1863, they had rebuilt “Jericho” and started the escalating rebellion that ultimately prevented them from recognizing September 11, 2001 as the beginning of their three-step journey into the slavery of spiritual Babylon that ends at the Sunday law.

پادشاه حِزَقیا از خداوند التماس کرد که نمیرد، و دعای او مستجاب شد هنگامی که خداوند پانزده سال دیگر به او عطا کرد. بدین‌سان، او سپس مَنَسّی را به دنیا آورد، یکی از شریرترین پادشاهان یهودا، و نیز همان پادشاهی که آغازِ فتح و به اسارت کشیده شدن تدریجیِ یهودا را در هفت مرحله رقم می‌زند. در سال ۱۸۵۶، شاهد امین آمد تا بر درِ اَدونتیسمِ لائودیکیه بکوبد، اما آنان برگزیدند که زنده بمانند و نسبت به خویشتن نمیرند. تا سال ۱۸۶۳، آنان «اَریحا» را از نو بنا کرده بودند و آن شورشِ فزاینده را آغاز کرده بودند که در نهایت مانع از آن شد که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌عنوان آغازِ سفرِ سه‌مرحله‌ایِ خود به درونِ اسارتِ بابِلِ روحانی، که به قانونِ یکشنبه ختم می‌شود، تشخیص دهند.

For king Hezekiah, 1863 came when his prayer to live was granted. The Lord provided a sign that his prayer had been accepted. God confirmed the prayer by moving the sun, and the Babylonians saw the activity of God in the heavens, though they knew not what it meant. The Babylonians then came to Jerusalem to find out about the God who had the power to control the sun. Instead of glorifying the God of Heaven, king Hezekiah, instead of dying to self, chose to glorify his temple and city instead of the God who had chosen to place His name in that temple and city.

براى پادشاه حزقيا، سال ۱۸۶۳ زمانى فرا رسيد كه دعاى او براى زنده ماندن مستجاب شد. خداوند نشانه‌اى عطا فرمود كه دعاى او پذيرفته شده بود. خدا دعا را با به حركت درآوردن خورشيد تأييد كرد، و بابليان عمل خدا را در آسمان‌ها ديدند، هرچند نمى‌دانستند معناى آن چه بود. سپس بابليان به اورشليم آمدند تا درباره خدايى كه قدرت مهار خورشيد را داشت، آگاهى يابند. اما پادشاه حزقيا، به جاى آنكه خداى آسمان را تمجيد كند، و به جاى آنكه نفس خويش را انكار نمايد، برگزيد كه به جاى خدايى كه اراده فرموده بود نام خود را در آن هيكل و آن شهر قرار دهد، هيكل و شهر خود را تمجيد كند.

That rebellion brought the prophecy that children from his blood line would become slaves and eunuchs in Babylon. Those children were Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, and represent the spiritual final generation of those Seventh-day Adventists that recognize September 11, 2001 as a turning point in the history of the nations of the world and of the church, when the light is given that is to test and seal the one hundred and forty-four thousand.

آن بغاوت نے یہ نبوت لے آئی کہ اُس کی نسل کے بعض فرزند بابل میں غلام اور خواجہ سرا بنیں گے۔ وہ فرزند دانی ایل، حننیاہ، میسائیل اور عزریاہ تھے، اور اُن ساتویں دن کے ایڈونٹسٹوں کی روحانی آخری نسل کی نمائندگی کرتے ہیں جو 11 ستمبر 2001 کو دنیا کی قوموں اور کلیسیا کی تاریخ میں ایک نقطۂ تحول کے طور پر پہچانتے ہیں، جب وہ روشنی دی جاتی ہے جو ایک لاکھ چوالیس ہزار کو آزمانے اور مُہر کرنے کے لیے مقرر ہے۔

> In those days was Hezekiah sick unto death. And the prophet Isaiah the son of Amoz came to him, and said unto him, Thus saith the Lord, Set thine house in order; for thou shalt die, and not live. Then he turned his face to the wall, and prayed unto the Lord, saying, I beseech thee, O Lord, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore. And it came to pass, afore Isaiah was gone out into the middle court, that the word of the Lord came to him, saying, Turn again, and tell Hezekiah the captain of my people, Thus saith the Lord, the God of David thy father, I have heard thy prayer, I have seen thy tears: behold, I will heal thee: on the third day thou shalt go up unto the house of the Lord. And I will add unto thy days fifteen years; and I will deliver thee and this city out of the hand of the king of Assyria; and I will defend this city for mine own sake, and for my servant David’s sake. And Isaiah said, Take a lump of figs. And they took and laid it on the boil, and he recovered. And Hezekiah said unto Isaiah, What shall be the sign that the Lord will heal me, and that I shall go up into the house of the Lord the third day? And Isaiah said, This sign shalt thou have of the Lord, that the Lord will do the thing that he hath spoken: shall the shadow go forward ten degrees, or go back ten degrees? And Hezekiah answered, It is a light thing for the shadow to go down ten degrees: nay, but let the shadow return backward ten degrees. And Isaiah the prophet cried unto the Lord: and he brought the shadow ten degrees backward, by which it had gone down in the dial of Ahaz. At that time Berodachbaladan, the son of Baladan, king of Babylon, sent letters and a present unto Hezekiah: for he had heard that Hezekiah had been sick. And Hezekiah hearkened unto them, and shewed them all the house of his precious things, the silver, and the gold, and the spices, and the precious ointment, and all the house of his armour, and all that was found in his treasures: there was nothing in his house, nor in all his dominion, that Hezekiah shewed them not. Then came Isaiah the prophet unto king Hezekiah, and said unto him, What said these men? and from whence came they unto thee? And Hezekiah said, They are come from a far country, even from Babylon. And he said, What have they seen in thine house? And Hezekiah answered, All the things that are in mine house have they seen: there is nothing among my treasures that I have not shewed them. And Isaiah said unto Hezekiah, Hear the word of the Lord. Behold, the days come, that all that is in thine house, and that which thy fathers have laid up in store unto this day, shall be carried into Babylon: nothing shall be left, saith the Lord. And of thy sons that shall issue from thee, which thou shalt beget, shall they take away; and they shall be eunuchs in the palace of the king of Babylon. Then said Hezekiah unto Isaiah, Good is the word of the Lord which thou hast spoken. And he said, Is it not good, if peace and truth be in my days? And the rest of the acts of Hezekiah, and all his might, and how he made a pool, and a conduit, and brought water into the city, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Judah? And Hezekiah slept with his fathers: and Manasseh his son reigned in his stead. 2 Kings 20:1–21.

> در آن روزها حزقیا بیمار شد تا به حدّ مرگ. و اشعیای نبی، پسر آموص، نزد او آمد و به وی گفت: خداوند چنین می‌فرماید: خانهٔ خود را مرتب کن، زیرا خواهی مرد و زنده نخواهی ماند. آنگاه روی خود را به سوی دیوار گردانید و نزد خداوند دعا کرده، گفت: «آه، ای خداوند، تمنا دارم به یاد آور که چگونه در حضور تو به راستی و با دلی کامل سلوک کرده‌ام و آنچه را که در نظر تو نیکوست به جا آورده‌ام.» و حزقیا به سختی گریست. و واقع شد که پیش از آنکه اشعیا از صحن میانی بیرون رفته باشد، کلام خداوند بر او نازل شده، گفت: «بازگرد و به حزقیا، پیشوای قوم من، بگو: خداوند، خدای داودِ پدرت، چنین می‌فرماید: دعای تو را شنیده‌ام و اشک‌هایت را دیده‌ام. اینک تو را شفا خواهم داد. در روز سوم به خانهٔ خداوند خواهی رفت. و پانزده سال بر عمرت خواهم افزود، و تو و این شهر را از دست پادشاه آشور رهایی خواهم بخشید؛ و این شهر را به خاطر خود و به خاطر بنده‌ام داود، حمایت خواهم کرد.» و اشعیا گفت: «قرصی از انجیر برگیرند.» و آن را گرفته، بر دُمَل نهادند، و او شفا یافت. و حزقیا به اشعیا گفت: «علامت آنکه خداوند مرا شفا خواهد داد و در روز سوم به خانهٔ خداوند خواهم رفت، چه خواهد بود؟» و اشعیا گفت: «این علامت را از جانب خداوند خواهی داشت که خداوند آنچه را گفته است به انجام خواهد رسانید: آیا سایه ده درجه پیش رود یا ده درجه بازگردد؟» و حزقیا پاسخ داد: «سبک است که سایه ده درجه پایین رود؛ نه، بلکه بگذار سایه ده درجه به عقب بازگردد.» پس اشعیای نبی نزد خداوند استغاثه نمود، و او سایه را ده درجه به عقب بازگردانید، همان درجاتی که بر ساعت آحاز فرود آمده بود. در آن زمان، برودک‌بلعدان، پسر بلعدان، پادشاه بابل، نامه‌ها و هدیه‌ای نزد حزقیا فرستاد، زیرا شنیده بود که حزقیا بیمار شده بود. و حزقیا ایشان را پذیرفت و تمامی خانهٔ اشیای نفیس خود را به آنان نشان داد: نقره و طلا و عطریات و روغن گران‌بها و تمامی خانهٔ اسلحه‌خانهٔ خود و هر آنچه در خزاینش یافت می‌شد؛ در خانه‌اش و در سراسر قلمرو او چیزی نبود که حزقیا به آنان نشان نداده باشد. آنگاه اشعیای نبی نزد حزقیای پادشاه آمد و به او گفت: «این مردان چه گفتند، و از کجا نزد تو آمده‌اند؟» و حزقیا گفت: «از سرزمینی دور، یعنی از بابل، نزد من آمده‌اند.» و او گفت: «در خانهٔ تو چه دیده‌اند؟» و حزقیا پاسخ داد: «همهٔ چیزهایی را که در خانهٔ من است دیده‌اند؛ در میان خزاین من چیزی نیست که به آنان نشان نداده باشم.» و اشعیا به حزقیا گفت: «کلام خداوند را بشنو. اینک روزهایی می‌آید که هر آنچه در خانهٔ توست و آنچه پدرانت تا به امروز اندوخته‌اند، به بابل برده خواهد شد؛ چیزی باقی نخواهد ماند، خداوند می‌فرماید. و از پسرانت که از تو پدید خواهند آمد و تو ایشان را خواهی زایید، خواهند گرفت، و آنان در قصر پادشاه بابل خواجه خواهند شد.» آنگاه حزقیا به اشعیا گفت: «کلام خداوند که گفتی نیکوست.» و گفت: «آیا نیکو نیست اگر در ایام من صلح و راستی برقرار باشد؟» و بقیهٔ اعمال حزقیا و تمامی اقتدار او و اینکه چگونه برکه و مجرایی ساخت و آب را به درون شهر آورد، آیا در کتاب تواریخ پادشاهان یهودا مکتوب نیست؟ و حزقیا با پدران خود خوابید، و پسرش منسی به جای او پادشاه شد. دوم پادشاهان 20:1–21.

The next verse says:

آیتِ بعد یوں کہتی ہے:

> Manasseh was twelve years old when he began to reign, and reigned fifty and five years in Jerusalem. And his mother’s name was Hephzibah. 2 Kings 21:1.

> منسّیٰ بارہ برس کا تھا جب وہ بادشاہ بنا، اور اس نے یروشلیم میں پچپن برس سلطنت کی۔ اور اس کی ماں کا نام حِفصیبہ تھا۔ ۲ سلاطین ۲۱:۱۔

What would have been the result if king Hezekiah had accepted the Lord’s will, and simply got his house in order and died? He was given fifteen extra years, and three years later wicked Manasseh was born. What would have happened in 1856, if Adventism had accepted the transition from Philadelphia unto Laodicea and got their house in order and left the foundational truths of William Miller intact? I suppose we will never know the answer to that question, but what we do know is that “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”

اگر پادشاه حِزقیا ارادۀ خداوند را می‌پذیرفت، و به‌سادگی خانۀ خود را مرتب می‌ساخت و می‌مرد، نتیجۀ آن چه می‌بود؟ به او پانزده سال اضافی داده شد، و سه سال بعد، مَنَسّیِ شریر به دنیا آمد. در سال ۱۸۵۶ چه رخ می‌داد اگر اَدوِنتیسم انتقال از فیلادلفیا به لائودکیه را می‌پذیرفت، خانۀ خود را مرتب می‌ساخت، و حقایق بنیادیِ ویلیام میلر را دست‌نخورده باقی می‌گذاشت؟ گمان می‌کنم هرگز پاسخ آن پرسش را نخواهیم دانست، اما آنچه می‌دانیم این است که «دانیال در دل خود قصد نمود که خویشتن را به بهرۀ طعام پادشاه و به شرابی که او می‌نوشید نجس نسازد.»

We will continue Daniel chapter one in the next article.

در مقالهٔ بعدی، فصل نخست دانیال را ادامه خواهیم داد.

Back to Articles