Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Sixteen

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شمارهٔ شانزدهم

Number Sixteen

شانزدهمین شماره

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

My apologies for so many words in advance of taking up the primary topic. I wish to place certain prophetic lines in place, that are important pieces of the logic I intend to employ when we directly consider the book of Joel. I have previously mentioned that the Hebrew word that is translated as “cut off” in the book of Joel, finds its roots in the sacrificial method of ratifying a covenant in the days of Abraham.

از پیش بابت این همه سخن پیش از پرداختن به موضوع اصلی پوزش می‌طلبم. مایلم برخی خطوط نبوی را در جای خود قرار دهم که اجزای مهمی از منطقی هستند که قصد دارم هنگامی که مستقیماً به کتاب یوئیل می‌پردازیم، به کار گیرم. پیش‌تر اشاره کرده‌ام که واژهٔ عبری‌ای که در کتاب یوئیل به «منقطع شدن» ترجمه شده است، ریشه‌های خود را در شیوهٔ قربانیِ تأیید یک عهد در ایام ابراهیم می‌یابد.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> بیدار شوید، ای مستان، و بگریید؛ و ای همهٔ باده‌نوشان، زاری کنید، به سبب شیرهٔ تازهٔ انگور؛ زیرا از دهان شما بریده شده است. یوئیل ۱:۵.

The Hebrew word “cut off” is H3772, and it is a primitive root meaning ‘to cut (off, down or asunder); by implication to destroy or consume; specifically to covenant (that is, make an alliance or bargain, originally by cutting flesh and passing between the pieces).’

واژهٔ عبریِ «cut off» برابر با H3772 است، و ریشه‌ای بسیط دارد که به معنای «بریدن (از، فرو، یا از هم گسستن)» است؛ و به‌طور التزامی به معنای نابود کردن یا بلعیدن؛ و به‌طور خاص به معنای عهد بستن (یعنی برقرار کردن ائتلاف یا پیمان، که در اصل با بریدن گوشت و گذشتن از میان قطعات آن انجام می‌شد).

I realize that the Strong’s definition of “cut off,” calls it a “primitive root,” in the grammatical sense. That being said, the cutting associated with the covenant and Abraham, identifies that the light of the covenant is attached to the word, and that light is set forth at its primitive historical root. “Cut” in terms of covenant history; is a prophetic symbol based upon its primitive roots, and it is also grammatically identified as a primitive root.

میں یہ سمجھتا ہوں کہ اسٹرونگ کی تعریف میں “cut off” کو نحوی مفہوم میں “primitive root” کہا گیا ہے۔ اس کے باوجود، عہد اور ابراہیم کے ساتھ وابستہ یہ کاٹنا اس امر کی نشان دہی کرتا ہے کہ عہد کا نور اس لفظ کے ساتھ مربوط ہے، اور یہ نور اپنی ابتدائی تاریخی جڑ میں ظاہر کیا گیا ہے۔ عہد کی تاریخ کے تناظر میں “cut” ایک نبوی علامت ہے جو اپنی ابتدائی جڑوں پر مبنی ہے، اور نحوی اعتبار سے بھی اسے ایک primitive root کے طور پر شناخت کیا گیا ہے۔

The pronouncement in verse five, is not only identifying that they do not have the message of the latter rain, as represented by the “new wine,” but also that they are ‘then and there’ rejected as God’s covenant people, a covenant people who trace their “primitive roots” back to Abraham.

اعلامِ مذکور در آیتِ پنجم نہ صرف اس امر کی نشان دہی کرتا ہے کہ اُن کے پاس پچھلی بارش کا پیغام نہیں ہے، جس کی نمائندگی “نئی مے” کرتی ہے، بلکہ یہ بھی کہ وہ ‘اُسی وقت اور اُسی مقام پر’ خدا کے عہدی لوگ ہونے کے اعتبار سے رد کر دیے جاتے ہیں—ایسے عہدی لوگ جو اپنی “ابتدائی جڑوں” کا سلسلہ ابراہیم تک پہنچاتے ہیں۔

The generation that died in the wilderness over forty years, traced their primitive roots back to Abraham, meaning the father of many nations. The generation who entered the Promised Land with Joshua, traced their primitive roots back to Abraham. The Jews who crucified Christ traced their primitive roots back to Abraham. The Protestants who came out of the Dark Ages, and who were then tested and passed by as God’s chosen covenant people in 1844, traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Philadelphian movement that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844 traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Laodicean movement that rebuilt Jericho in 1863, traced their primitive roots back to Abraham. The Laodicean Seventh-day Adventist church that is spewed out of the mouth of the Lord at the soon-coming Sunday law traced their primitive roots back to Abraham. All of those generations have, or will fulfill the parable of the vineyard.

نسلی که در طول چهل سال در بیابان هلاک شد، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم، یعنی پدر امّت‌های بسیار، بازمی‌گرداند. نسلی که با یوشع به سرزمین موعود داخل شد، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم بازمی‌گرداند. یهودیانی که مسیح را مصلوب کردند، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم بازمی‌گرداندند. پروتستان‌هایی که از اعصار ظلمت بیرون آمدند و سپس در سال 1844 آزموده شدند و به‌عنوان قوم عهدِ برگزیدهٔ خدا کنار گذاشته شدند، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم بازمی‌گرداندند. جنبش میلریِ فیلادلفیایی که در 22 اکتبر 1844 به قدس‌الاقداس داخل شد، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم بازمی‌گرداند. جنبش میلریِ لائودیکیه‌ای که در سال 1863 اَریحا را از نو بنا کرد، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم بازمی‌گرداند. کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای که در قانون یک‌شنبهٔ قریب‌الوقوع از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شود، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم بازمی‌گرداند. همهٔ آن نسل‌ها مَثَلِ تاکستان را به انجام رسانده‌اند یا خواهند رساند.

The drunkards in Joel awake to find they have been rejected as God’s people, and that they do not have the message of the latter rain. The inverse is then true. Those who Joel identifies as wearing “crowns of glory,” then enter into covenant, are sealed and lifted up as an offering. The very first ratified covenant between God and a chosen people began with the same “cutting” that is represented at the final sacrifice of God’s people, which begins at the Sunday law. The cutting is the separation of wheat and tares. The tares are rejected and cast into the fire and the wheat is bundled together as the Pentecostal first fruit wheat offering, that is then lifted up, “as in former years.”

می‌خوارگان در یوئیل بیدار می‌شوند و درمی‌یابند که به‌عنوان قوم خدا مردود شده‌اند و پیام بارانِ آخر را در اختیار ندارند. پس در نتیجه، عکسِ آن نیز صادق است. آنان که یوئیل ایشان را «تاج‌های جلال» بر سر دارند معرفی می‌کند، آنگاه داخلِ عهد می‌شوند، مُهر می‌گردند و همچون هدایایی افراشته می‌شوند. نخستین عهدِ مُصدَّق میان خدا و قومی برگزیده با همان «بریدن» آغاز شد که در قربانیِ نهاییِ قومِ خدا بازنمایی می‌شود؛ قربانی‌ای که از قانونِ یکشنبه آغاز می‌گردد. این بریدن، جداسازیِ گندم از کَرکَس‌هاست. کَرکَس‌ها مردود می‌شوند و به آتش افکنده می‌گردند، و گندم همچون هدیۀ گندمِ نوبرِ پنطیکاستی با هم دسته‌بندی می‌شود، که سپس «چنان‌که در سال‌های پیشین» افراشته می‌گردد.

There are four places that are typically pointed out to represent Abraham’s covenant. In Genesis twelve Abraham is ‘called’ and given the promise to make him a great nation. This is not part of the covenant, but it is the calling of a promise. At that point his name is Abram, for one of the symbols of a covenant relationship is a name-change. Abram’s name is changed in the third of the four steps of the covenant.

چهار موضع وجود دارد که معمولاً به‌عنوان نمودهای عهد ابراهیم بدان‌ها اشاره می‌شود. در پیدایش دوازده، ابراهیم «فراخوانده» می‌شود و وعده می‌یابد که از او امتی عظیم پدید آید. این بخشی از عهد نیست، بلکه فراخوانِ یک وعده است. در آن هنگام نام او اَبرام است، زیرا یکی از نمادهای رابطهٔ عهدی، تغییر نام است. نام اَبرام در سومینِ این چهار مرحلهٔ عهد تغییر می‌یابد.

> For when God made promise to Abraham, because he could swear by no greater, he sware by himself, Saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee. And so, after he had patiently endured, he obtained the promise. For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife. Wherein God, willing more abundantly to shew unto the heirs of promise the immutability of his counsel, confirmed it by an oath: That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us: Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil; Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:13–20.

> کیونکہ جب خدا نے ابراہیم سے وعدہ کیا، تو چونکہ وہ اپنے سے بڑے کسی کی قسم نہیں کھا سکتا تھا، اس لیے اُس نے اپنی ہی قسم کھائی، اور فرمایا: یقیناً میں تجھے برکت پر برکت دوں گا، اور کثرت پر کثرت بخشوں گا۔ پس اُس نے صبر کے ساتھ ثابت قدمی سے انتظار کرنے کے بعد وہ وعدہ حاصل کیا۔ کیونکہ آدمی اپنے سے بڑے کی قسم کھاتے ہیں، اور اُن کے ہاں تصدیق کے لیے قسم ہر نزاع کا قطعی خاتمہ ہوتی ہے۔ اسی لیے خدا نے، یہ چاہ کر کہ وعدہ کے وارثوں پر اپنی مشورت کے غیر متبدل ہونے کو زیادہ وضاحت سے ظاہر کرے، اُسے قسم کے ساتھ مؤکد کیا؛ تاکہ دو غیر متبدل باتوں کے وسیلہ سے، جن میں خدا کا جھوٹ بولنا ناممکن تھا، ہمیں، جنہوں نے پناہ لینے کے لیے دوڑ کر اپنے سامنے رکھی ہوئی اُمید کو مضبوطی سے تھام لیا ہے، زبردست تسلی حاصل ہو۔ اور یہی اُمید ہمارے لیے جان کی ایسی لنگر ہے جو بھی مضبوط ہے اور ثابت بھی، اور پردہ کے اندر تک جا پہنچتی ہے؛ جہاں یسوع، جو ہمیشہ کے لیے ملکِ صدق کے رتبہ کے مطابق سردار کاہن بنایا گیا، ہماری خاطر پیش رو بن کر داخل ہوا ہے۔ عبرانیوں 6:13–20۔

The calling was God’s promise to Abram, and He provided a second witness with the “oath” that followed. The “oath” that followed was threefold. After the calling of a promise, which was the first step, the second, third and fourth steps are the actual threefold covenant, by God, with a chosen people. In Genesis fifteen God formally “cuts” (establishes) the covenant through a dramatic ritual where God alone passes between divided animals, unconditionally promising land to Abraham’s descendants. The Promised Land was represented as a land between two rivers; the river of Egypt and the river Euphrates. The first step of the threefold covenant includes a direct reference of the prophetic symbolism of two rivers, and all that is attached to that symbol. When inspiration points to the Ulai and Hiddekel rivers as events that are now in the process of fulfillment, those two rivers were typified in Abram’s prophecy. The setting is between Abram’s two rivers, which when brought together with Daniel’s two rivers makes four rivers, for the voice of Christ is the voice of many waters.

دعوت، وعدهٔ خدا به اَبرام بود، و او با «سوگندی» که در پی آمد، شاهدی دوم فراهم کرد. «سوگندی» که در پی آمد، سه‌گانه بود. پس از دعوتِ یک وعده، که گام نخست بود، گام‌های دوم، سوم و چهارم، همان عهدِ واقعیِ سه‌گانه‌ای هستند که خدا با قومی برگزیده برقرار کرد. در پیدایش پانزده، خدا به‌طور رسمی عهد را «می‌بُرد» (برقرار می‌سازد) از طریق آیینی پرهیبت که در آن تنها خدا از میان حیواناتِ دوپاره عبور می‌کند و بی‌قیدوشرط سرزمین را به ذریّتِ ابراهیم وعده می‌دهد. سرزمینِ موعود به‌مثابه سرزمینی میان دو نهر نمودار شد: نهر مصر و نهر فرات. گام نخستِ عهدِ سه‌گانه دربردارندهٔ اشاره‌ای مستقیم به نمادگراییِ نبویِ دو نهر است، و هر آنچه به آن نماد وابسته است. هنگامی که الهام به نهرهای اُولای و حِدِّقِل به‌عنوان رویدادهایی اشاره می‌کند که اکنون در فرایند تحقق‌اند، آن دو نهر در نبوتِ اَبرام نمونه‌وار گردیده بودند. صحنه میان دو نهرِ اَبرام قرار دارد، که چون با دو نهرِ دانیال در کنار هم نهاده شوند، چهار نهر را پدید می‌آورند، زیرا آوازِ مسیح همان آوازِ آب‌های بسیار است.

> In the same day the Lord made a covenant with Abram, saying, Unto thy seed have I given this land, from the river of Egypt unto the great river, the river Euphrates: The Kenites, and the Kenizzites, and the Kadmonites, And the Hittites, and the Perizzites, and the Rephaims, And the Amorites, and the Canaanites, and the Girgashites, and the Jebusites. Genesis 15:18–21.

> در همان روز، خداوند با ابرام عهد بست و گفت: «این سرزمین را به نسل تو بخشیده‌ام، از نهر مصر تا آن نهر عظیم، یعنی نهر فرات: قینیان، و قِنِزّیان، و قدمونیان، و حِتّیان، و فِرِزّیان، و رِفائیان، و اَموریان، و کنعانیان، و جِرجاشیان، و یبوسیان.» پیدایش ۱۵:۱۸–۲۱.

The land promised to Abram was the entire world which is represented by ten kings in the last days, whereas in the first days of the covenant it was listed as ten tribes, not kings. The one hundred and forty-four thousand will be in conflict with the entire world. The world will then be involved with the testing process of Sunday worship enforcement by a one-world government under the direction of the scarlet-colored whore of Revelation seventeen, who reigns over the ten kings of the earth. With Abram the church and state symbol of the image of the beast is represented by the river of Egypt, a symbol of statecraft and the river of Babylon, a symbol of churchcraft.

ابرام سے جس سرزمین کا وعدہ کیا گیا تھا وہ دراصل ساری دنیا تھی، جس کی نمائندگی آخری ایام میں دس بادشاہ کرتے ہیں، جبکہ عہد کے ابتدائی ایام میں اسے دس قبائل کے طور پر شمار کیا گیا تھا، نہ کہ بادشاہوں کے طور پر۔ ایک لاکھ چوالیس ہزار پوری دنیا کے ساتھ کشمکش میں ہوں گے۔ تب دنیا مکاشفہ سترہ کی اُس ارغوانی رنگ کی کسبی کی رہنمائی میں، جو زمین کے دس بادشاہوں پر حکمرانی کرتی ہے، ایک عالمی حکومت کے تحت اتوار کی عبادت کے نفاذ کی آزمائش کے عمل میں مبتلا ہوگی۔ ابرام کے ساتھ درندہ کی شبیہ کی کلیسیا و ریاستی علامت دریائے مصر سے ظاہر کی گئی ہے، جو ریاستی سیاست کی علامت ہے، اور دریائے بابل سے، جو کلیسیائی سیاست کی علامت ہے۔

> After these things the word of the Lord came unto Abram in a vision, saying,

> پس از این امور، کلام خداوند در رؤیایی بر اَبرام نازل شد و گفت،

> Fear not, Abram: I am thy shield, and thy exceeding great reward.

> مترس، ای ابرام؛ من سپر تو هستم، و پاداش بسیار عظیم تو.

> And Abram said, Lord God, what wilt thou give me, seeing I go childless, and the steward of my house is this Eliezer of Damascus? And Abram said, Behold, to me thou hast given no seed: and, lo, one born in my house is mine heir. And, behold, the word of the Lord came unto him, saying,

> آبرام گفت: «ای خداوند یهوه، به من چه خواهی داد، چون بی‌فرزند می‌روم و مباشر خانه‌ام این العازارِ دمشقی است؟» و آبرام گفت: «اینک به من نسلی نداده‌ای، و اینک کسی که در خانه‌ام زاده شده است، وارث من است.» و اینک کلام خداوند بر او نازل شد و گفت:

> This shall not be thine heir; but he that shall come forth out of thine own bowels shall be thine heir. And he brought him forth abroad, and said, Look now toward heaven, and tell the stars, if thou be able to number them: and he said unto him, So shall thy seed be.

> این شخص وارث تو نخواهد بود؛ بلکه آن‌که از صُلبِ خودت پدید آید، وارث تو خواهد بود. و او را به بیرون آورد و گفت: اکنون به سوی آسمان بنگر و ستارگان را بشمار، اگر بتوانی آن‌ها را شماره کنی. سپس به او گفت: نسل تو چنین خواهد بود.

> And he believed in the Lord; and he counted it to him for righteousness. And he said unto him,

> و او به خداوند ایمان آورد؛ و آن را برای او عدالت محسوب کرد. و به او گفت،

> I am the Lord that brought thee out of Ur of the Chaldees, to give thee this land to inherit it.

> من یهوه هستم که تو را از اورِ کَلدانیان بیرون آوردم تا این سرزمین را به تو بدهم که آن را به میراث ببری.

> And he said, Lord God, whereby shall I know that I shall inherit it? And he said unto him,

> و گفت: ای خداوند یهوه، از کجا بدانم که آن را به میراث خواهم برد؟ و او بدو گفت،

> Take me an heifer of three years old, and a she goat of three years old, and a ram of three years old, and a turtledove, and a young pigeon.

> برای من ماده‌گاوِ سه‌ساله‌ای، و ماده‌بزی سه‌ساله، و قوچی سه‌ساله، و قمری‌ای، و جوجه‌کبوتری بگیر.

> And he took unto him all these, and divided them in the midst, and laid each piece one against another: but the birds divided he not. And when the fowls came down upon the carcases, Abram drove them away. And when the sun was going down, a deep sleep fell upon Abram; and, lo, an horror of great darkness fell upon him. And he said unto Abram,

> و او همهٔ آنها را گرفت و از میان به دو پاره کرد، و هر پاره را برابر پارهٔ دیگر نهاد؛ اما مرغان را پاره نکرد. و چون مرغان شکاری بر لاشه‌ها فرود آمدند، اَبرام آنها را راند. و چون آفتاب در حال غروب بود، خوابی عمیق بر اَبرام فرو افتاد؛ و اینک، هراسِ ظلمتی عظیم بر او مستولی شد. و او به اَبرام گفت،

> Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance.

> به‌یقین بدان که نسل تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، غریب خواهد بود، و آنان را بندگی خواهند کرد؛ و ایشان آنان را چهارصد سال آزار خواهند داد. و نیز آن امتی را که ایشان بندگی‌اش خواهند کرد، من داوری خواهم نمود؛ و پس از آن، با اموال بسیار بیرون خواهند آمد.

> And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age.

> و به‌سوی پدرانت در سلامتی خواهی رفت؛ در پیریِ نیکو دفن خواهی شد.

> But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.

> لیکن چوتھی پشت میں وہ پھر یہاں لوٹ آئیں گے، کیونکہ اموریوں کی بدی ابھی اپنے پورے انداز کو نہیں پہنچی۔

> And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:1–17.

> اور ایسا ہوا کہ جب سورج غروب ہو گیا اور اندھیرا چھا گیا، تو دیکھو، ایک دھواں اُگلنے والی بھٹّی اور ایک روشن مشعل اُن ٹکڑوں کے درمیان سے گزری۔ پیدایش 15:1–17۔

The One who would guide Moses and the children of Israel as a pillar of fire by night and a cloud by day passed between those “cut” pieces as a smoking furnace and burning lamp.

آن کسی که موسی و بنی‌اسرائیل را شبانگاهان به صورت ستونی از آتش و در روز به صورت ابری هدایت می‌کرد، در میان آن پاره‌های «بریده‌شده» همچون تنوری دودکننده و چراغی فروزان گذشت.

> And the Lord went before them by day in a pillar of a cloud, to lead them the way; and by night in a pillar of fire, to give them light; to go by day and night: He took not away the pillar of the cloud by day, nor the pillar of fire by night, from before the people. Exodus 13:21, 22.

> و خداوند در روز پیشِ روی ایشان در ستونی از ابر می‌رفت تا راه را به آنان بنمایاند، و در شب در ستونی از آتش تا به ایشان روشنایی بخشد، تا بتوانند روز و شب حرکت کنند. ستون ابر را در روز، و ستون آتش را در شب، از پیشِ روی قوم برنمی‌داشت. خروج ۱۳:‏۲۱، ۲۲

The burning lamp and smoking furnace typified the pillar of cloud or fire and represents an prophetic element of the first step, of the three steps involved with God establishing the covenant with Abram. The chapter begins with the words, “Fear not,” for the message of the first angel is fear God, and those who like Abram fear God, will not need to fear God. There are two types of fear, because there are two classes of people.

چراغِ افروخته و تنورِ دودکننده نمادی از ستونِ ابر یا آتش بود و عنصری نبوی از گام نخست را بازمی‌نماید؛ از آن سه گامی که در آن‌ها خدا عهد را با اَبرام برقرار ساخت. این باب با این کلمات آغاز می‌شود: «مترس»، زیرا پیام فرشتهٔ اول این است که از خدا بترسید؛ و آنان که همچون اَبرام از خدا می‌ترسند، نیازی نخواهند داشت که از خدا بترسند. دو گونه ترس وجود دارد، زیرا دو طبقه از مردم وجود دارند.

Further into the covenant passage Abram believes God and it was counted unto him as righteousness. The three angels parallel the work of the Holy Spirit as set forth by John who teaches the Holy Spirit convicts of three things; sin, righteousness and judgment. Those characteristics align with the three angels, so after the fear of God is set forth in the covenant passage, then the second step of righteousness is identified, only to be followed by the pronouncement of judgment, which is the third work of the Holy Spirit, and the message of the third angel. The first step of the covenant typified the first angel’s message, which is always a fractal of all three messages. The three steps of the covenant process, represent the three angels of Revelation fourteen.

آگے عہد کے اس اقتباس میں اَبرام خدا پر ایمان لایا، اور یہ اُس کے لیے راست‌بازی گنا گیا۔ تین فرشتے اُس کام کے مماثل ہیں جو روحُ القدس انجام دیتا ہے، جیسا کہ یوحنا نے بیان کیا ہے کہ روحُ القدس تین باتوں کے بارے میں قائل کرتا ہے: گناہ، راست‌بازی، اور عدالت۔ یہ اوصاف تین فرشتوں کے ساتھ مطابقت رکھتے ہیں؛ پس جب عہد کے اقتباس میں خدا کا خوف پیش کیا جاتا ہے، تو پھر دوسرے مرحلے کے طور پر راست‌بازی کی نشان دہی کی جاتی ہے، اور اُس کے بعد عدالت کے اعلان کا مرحلہ آتا ہے، جو روحُ القدس کا تیسرا کام، اور تیسرے فرشتے کا پیغام ہے۔ عہد کے پہلے مرحلے نے پہلے فرشتے کے پیغام کی تمثیل پیش کی، جو ہمیشہ تینوں پیغامات کا ایک فریکٹل ہوتا ہے۔ عہد کے عمل کے یہ تین مراحل، مکاشفہ چودہ کے تین فرشتوں کی نمائندگی کرتے ہیں۔

After Abram is counted as righteous marking the second angel, he prepares an offering, for the offering is prepared just before the third step of judgment. That offering represents the offering of the Levites of Malachi three that is lifted up as an ensign. Just as the three periods of forty years in the life of Moses represents the three angels’ messages, the first forty years of Moses has all three steps of the three angels’ message.

پس از آن‌که اَبرام عادل شمرده می‌شود و بدین‌سان فرشتهٔ دوم را نشان می‌دهد، او قربانی‌ای مهیا می‌سازد، زیرا قربانی درست پیش از گام سومِ داوری آماده می‌شود. آن قربانی، قربانیِ لاویانِ ملاکی سه را نمایندگی می‌کند که همچون عَلَمی برافراشته می‌شود. همان‌گونه که سه دورهٔ چهل‌ساله در زندگی موسی، پیام‌های سه فرشته را نمایندگی می‌کند، چهل سال نخستِ زندگی موسی هر سه گامِ پیامِ سه فرشته را در بر دارد.

Where Moses’ testimony begins is with his parents fearing God, (the first step), followed by a visual test. The second step includes a visual test, as was the case in Daniel chapter one, when Daniel first fears God and refused to eat the Babylonian diet, and then is tested based upon his physical appearance. Then for Daniel it was the third test three years later by king Nebuchadnezzar, a symbol of the king of the north and the Sunday law, which is the third angels’ message.

از جایی که شهادتِ موسی آغاز می‌شود، با این است که والدینِ او از خدا ترسیدند، (گام نخست)، و پس از آن آزمونی دیداری آمد. گام دوم شامل آزمونی دیداری است، چنان‌که در باب نخستِ دانیال چنین بود؛ هنگامی که دانیال نخست از خدا ترسید و از خوردنِ خوراکِ بابِل امتناع ورزید، و سپس بر اساس ظاهرِ جسمانیِ خود آزموده شد. سپس برای دانیال، سه سال بعد، آزمونِ سوم به‌وسیلهٔ نبوکدنصرِ پادشاه فرا رسید؛ نمادی از پادشاهِ شمال و قانونِ یکشنبه، که همان پیامِ فرشتهٔ سوم است.

Moses’ parents fear God, put him into an ark in the water and Pharaoh’s daughter was led to see the situation, and then passed judgment in favor of saving the child. The beginning of Moses life was an illustration of the covenant that God made with mankind, and then through Moses, God also made a covenant with a chosen nation selected from mankind. Noah’s covenant with mankind represents the great multitude and Moses covenant with a chosen people is the one-hundred and forty-four thousand. The offering that Abram was to make to ratify the covenant bore the emblem of the covenant of Noah, just as did Moses who fulfilled Abram’s prophecy centuries later.

والدینِ موسیٰ خدا سے ڈرے، اسے پانی میں ایک صندوق میں رکھ دیا، اور فرعون کی بیٹی کو اس حالت کو دیکھنے کے لیے راہنمائی دی گئی، پھر اس نے بچے کو بچا لینے کے حق میں فیصلہ دیا۔ موسیٰ کی زندگی کا آغاز اُس عہد کی ایک تمثیل تھا جو خدا نے بنی نوعِ انسان کے ساتھ باندھا، اور پھر موسیٰ ہی کے وسیلہ سے خدا نے بنی نوعِ انسان میں سے منتخب کی گئی ایک برگزیدہ قوم کے ساتھ بھی ایک عہد باندھا۔ نوح کا بنی نوعِ انسان کے ساتھ عہد اُس بڑی بھیڑ کی نمائندگی کرتا ہے، اور موسیٰ کا ایک برگزیدہ قوم کے ساتھ عہد ایک لاکھ چوالیس ہزار ہیں۔ ابرام کو جو قربانی عہد کی توثیق کے لیے پیش کرنی تھی، وہ نوح کے عہد کا نشان اپنے اندر رکھتی تھی، جیسا کہ موسیٰ بھی، جس نے صدیوں بعد ابرام کی نبوت کو پورا کیا۔

The offering consisted of five various animals; a three-year-old heifer, a three-year-old she goat, a three-year-old ram, a turtledove and a young pigeon. The birds were left whole, and the heifer, ram and she goat were “cut” in halves. The offering typifies the lifting up of an ensign in the last days as a visual test for mankind. The visual sign for Pharaoh’s daughter was the baby Moses in the ark. The ark is symbolized by the eight souls on the ark. The number “eight” is established as one of the prophetic characteristics of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. When you consider the five animal offerings and divide three in half, then your offering is made up of eight pieces, as typified by Noah, and then confirmed in Abram’s offering.

نذر از پنج حیوان گوناگون تشکیل می‌شد: یک گوسالهٔ مادهٔ سه‌ساله، یک بز مادهٔ سه‌ساله، یک قوچ سه‌ساله، یک قمری و یک جوجه‌کبوتر. پرندگان به‌تمامی باقی گذاشته شدند، و گوسالهٔ ماده، قوچ و بز ماده به دو نیم «شق» شدند. این نذر، برافراشتنِ رایت را در ایام آخر، به‌مثابهٔ آزمونی دیداری برای نوع بشر، نمونه‌وار می‌نمایاند. نشانهٔ دیداری برای دختر فرعون، موسیِ نوزاد در صندوق بود. صندوق به‌وسیلهٔ هشت جان بر کشتی نمادین شده است. عدد «هشت» به‌عنوان یکی از ویژگی‌های نبویِ رایتِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تثبیت شده است. چون پنج قربانیِ حیوانی را در نظر بگیری و سه‌تا از آنها را به دو نیم تقسیم کنی، آنگاه قربانیِ تو از هشت پاره تشکیل می‌شود، چنان‌که در نوح نمونه‌وار دیده می‌شود، و سپس در نذرِ ابرام تأیید می‌گردد.

Those five animals, when divided as directed by God, represent the number “eight,” and in so doing, they represent those souls at the end of the world that were typified by the “eight” souls upon the ark. The sign of circumcision, which is the second step in Abram’s threefold covenant was to be carried out on the “eighth” day after birth, and the rite was replaced by baptism, which typifies the resurrection of Christ which took place on the “eighth” day. The number “eight” is an established characteristic of the covenants of both Noah and Moses, and they typify the one hundred and forty-four thousand who will be lifted up as an ensign offering, and who are the “eighth” that is of the seven.

آن پنج حیوان، هنگامی که مطابق دستور خدا تقسیم می‌شوند، نمایانگر عدد «هشت» هستند، و بدین‌سان، آن جان‌ها را در پایان جهان نمایندگی می‌کنند که به‌واسطهٔ «هشت» جان بر کشتی نمونه‌وار گردیدند. نشان ختنه، که دومین گام در عهد سه‌گانهٔ ابرام بود، می‌بایست در روز «هشتم» پس از تولد انجام می‌شد، و این آیین با تعمید جایگزین شد، که نمایانگر رستاخیز مسیح است؛ رستاخیزی که در روز «هشتم» واقع شد. عدد «هشت» از ویژگی‌های تثبیت‌شدهٔ عهدهای هر دوِ نوح و موسی است، و آنان نمونهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند که به‌عنوان هدیه‌ای عَلَمی برافراشته خواهند شد، و همان «هشتمی» هستند که از آن هفت است.

Those five animals represent the five wise virgins, who are typified by the “eight” on the ark, will pass from an old world to a new world—without seeing death.

آن پنج حیوان، نمایانگر آن پنج باکرهٔ حکیم‌اند که به‌واسطهٔ «هشت» نفرِ در کشتی نمونه‌وار نشان داده شده‌اند، و از جهانی کهنه به جهانی نو گذر خواهند کرد—بی‌آنکه مرگ را ببینند.

Abram’s offering was a pure offering, for all the animals in the offering were clean animals, and together they represent the primary animals used for whole burnt offerings. The first angel’s message includes the command to worship the Creator, and the primary sacrificial animals of the sanctuary service that was to be instituted when Abram’s prophecy was fulfilled in the time of Moses are set forth as the offerings of worship, while also typifying the first angel’s call to worship the Creator.

قربانیِ ابرام قربانی‌ای پاک بود، زیرا همۀ حیواناتِ آن قربانی از حیواناتِ طاهر بودند، و در مجموع نمایانگرِ حیواناتِ اصلی‌ای هستند که برای قربانی‌های سوختنیِ تمام‌عیار به کار می‌رفتند. پیامِ فرشتۀ نخست شاملِ فرمانِ پرستشِ آفریننده است، و حیواناتِ اصلیِ قربانی در خدمتِ قدس که قرار بود هنگام تحققِ نبوتِ ابرام در زمانِ موسی برقرار گردد، به‌عنوانِ قربانی‌های پرستش مطرح شده‌اند، و در عینِ حال فراخوانِ فرشتۀ نخست به پرستشِ آفریننده را نیز به‌صورتِ نمادین مجسم می‌سازند.

Verse eighteen explicitly states, “On that day the Lord made a covenant with Abram.” That marks the first of three steps that typify the three angels of Revelation fourteen. The covenant step in Genesis fifteen represents the first angel’s message of Revelation fourteen, which is followed by a second angel, who was typified by the second step of Abram’s covenant found in Genesis seventeen.

آیهٔ هجده به‌صراحت بیان می‌کند: «در آن روز خداوند با اَبرام عهد بست.» این، نخستینِ سه گامی را مشخص می‌سازد که نمونه‌وار سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده را مجسم می‌کنند. گامِ عهد در پیدایش پانزده، پیام فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده را نمایندگی می‌کند، که پس از آن فرشتهٔ دومی می‌آید که به‌وسیلهٔ گام دومِ عهد اَبرام، که در پیدایش هفده یافت می‌شود، به‌گونه‌ای نمونه‌وار نشان داده شده بود.

In step number two, Abram’s name is changed to Abraham. Abram means ‘the father is exalted,’ and Abraham means ‘the father of many nations.’ In the calling of Abram, the promise of becoming a great nation was given, but the promise was not ratified until Abram’s name was changed. Then he became the first father of a chosen covenant people. The next step typified the third angel’s message as Abraham is tested upon sacrificing Isaac, which typified the cross, which typified October 22, 1844, which typifies the Sunday law—which is the third angel’s message. That third covenant step was fulfilled on the twenty-second of October in 1844, and it is set forth in Genesis twenty-two.

در گام دوم، نام اَبرام به ابراهیم تغییر می‌یابد. اَبرام به معنای «پدر سرافراز است» و ابراهیم به معنای «پدر امت‌های بسیار» است. در فراخوانده شدن اَبرام، وعدهٔ تبدیل شدن به امتی عظیم داده شد، اما این وعده تا زمانی که نام اَبرام تغییر نیافت، تثبیت نشد. آنگاه او نخستین پدرِ قومِ برگزیدهٔ عهد گردید. گام بعدی، پیام فرشتهٔ سوم را به‌صورت نمادین مجسم ساخت، زیرا ابراهیم در مورد قربانی کردن اسحاق آزموده شد؛ امری که نمادی از صلیب بود، و صلیب نمادی از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نماد قانون یکشنبه است—که همان پیام فرشتهٔ سوم است. آن گام سومِ عهد در بیست‌ودوم اکتبر سال ۱۸۴۴ تحقق یافت، و در پیدایش بیست‌ودو بیان شده است.

In the second step, which is the second angel’s message, where Abram’s name is changed, the rite of circumcision is established as the “sign” of a covenant people and their relation to God. It is in the history of the second angel’s message, that God’s people are sealed. They are lifted up as an ensign at the third angel’s message represented by the Sunday law, but they are sealed in the period just before the Sunday law, which in Millerite history would be, just before the door closed on October 22, 1844.

در گام دوم، که همان پیام فرشتهٔ دوم است، جایی که نام ابرام تغییر می‌یابد، آیین ختنه به‌عنوان «نشان» قومی عهدی و رابطهٔ ایشان با خدا برقرار می‌گردد. در تاریخ پیام فرشتهٔ دوم است که قوم خدا مُهر می‌شوند. آنان در پیام فرشتهٔ سوم که به‌وسیلهٔ قانون یکشنبه تمثیل شده است، همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند؛ اما مُهر شدن ایشان در دوره‌ای اندکی پیش از قانون یکشنبه رخ می‌دهد، که در تاریخ میلری، همان اندکی پیش از بسته شدن در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌بود.

The same is true with the three decrees to come out of Babylon that started the 2300-year prophecy, which ended at the third angel’s arrival on October 22, 1844. The temple was finished during the history of the second decree, after the first, but before the third. The foundations were laid during the first decree and the temple building finished in the history of the second decree. The third decree in 457 BC started the 2300 years, while the decree itself returned national sovereignty to the Jews. At the third waymark a kingdom is set up, as represented by the restoration of national sovereignty at the third decree and the lifting up of the church triumphant as an ensign at the Sunday law.

همین امر دربارهٔ سه فرمانِ خروج از بابل که نبوتِ ۲۳۰۰ ساله را آغاز کردند نیز صادق است؛ نبوتی که در زمانِ رسیدنِ فرشتهٔ سوم، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، به پایان رسید. معبد در جریانِ تاریخِ فرمانِ دوم، پس از فرمانِ نخست، اما پیش از فرمانِ سوم، تکمیل شد. بنیادها در زمانِ فرمانِ نخست نهاده شد و بنای معبد در جریانِ تاریخِ فرمانِ دوم به اتمام رسید. فرمانِ سوم در سالِ ۴۵۷ پیش از میلاد، ۲۳۰۰ سال را آغاز کرد، حال آنکه خودِ آن فرمان، حاکمیتِ ملّی را به یهودیان بازگردانید. در سومین waymark، پادشاهی‌ای برپا می‌شود؛ چنان‌که این امر به‌واسطهٔ اعادهٔ حاکمیتِ ملّی در فرمانِ سوم، و نیز برافراشته شدنِ کلیسای ظافر به‌عنوانِ عَلَمی در زمانِ قانونِ یکشنبه، به تصویر کشیده شده است.

The third decree typified the third angel’s arrival to the marriage on October 22, 1844. The bride makes herself ready, before the marriage, not at the marriage. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished just before the Sunday law in the period of time prophetically represented as the image of the beast test. We are informed that the image of the beast test is the test we must pass before probation closes.

تیسرا فرمان 22 اکتوبر 1844 کو شادی میں تیسرے فرشتے کی آمد کی تمثیل تھا۔ دلہن اپنے آپ کو شادی سے پہلے تیار کرتی ہے، شادی کے وقت نہیں۔ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مہر بندی اتوار کے قانون سے ذرا پہلے، اُس مدتِ وقت میں مکمل کی جاتی ہے جسے نبوتی طور پر حیوان کی شبیہ کے امتحان کے طور پر ظاہر کیا گیا ہے۔ ہمیں آگاہ کیا گیا ہے کہ حیوان کی شبیہ کا امتحان وہ امتحان ہے جس سے ہمیں مہلتِ آزمائش کے بند ہونے سے پہلے گزرنا ہے۔

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> «خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که صورتِ وحش پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش شکل خواهد گرفت؛ زیرا این همان آزمونِ بزرگ برای قومِ خدا خواهد بود که سرنوشتِ ابدیِ ایشان به‌واسطهٔ آن تعیین خواهد شد. موضعِ شما چنان درهم‌آمیخته‌ای از ناسازگاری‌هاست که جز اندکی، فریب نخواهند خورد.»

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> «در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی ارائه شده است؛ [مکاشفه ۱۳:‏۱۱–۱۷، نقل‌قول شده].»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “این آزمونی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از آن بگذرند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او و امتناع از پذیرفتنِ سَبَّتی جَعلی، وفاداری خود را به خدا ثابت کرده‌اند، زیر پرچم یهوه، خداوند خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدای زنده را دریافت خواهند کرد. و کسانی که حقیقتِ دارای منشأ آسمانی را واگذارند و سَبَّتِ یکشنبه را بپذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد.” Manuscript Releases, جلد 15، ص. 15

The door closed on October 22, 1844, typifying the closed door at the Sunday law. Sister White states that the image of the beast test is the test we must pass “before” probation closes, and she also states that the test is where our eternal destiny is decided. Before the Sunday law, the bride makes herself ready, and this requires having the proper wedding garment, a garment that is to be purified by the refining fires of the Messenger of the Covenant. The seal is placed before the wedding, and then the wedding takes place at the Sunday law.

در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بسته شد و این نمادی از درِ بسته در زمان قانون یکشنبه بود. خواهر وایت بیان می‌کند که آزمونِ تصویرِ وحش، آزمونی است که ما باید «پیش از» بسته شدنِ مهلتِ فیض از آن عبور کنیم، و نیز بیان می‌کند که این آزمون همان‌جاست که سرنوشت ابدیِ ما تعیین می‌شود. پیش از قانون یکشنبه، عروس خود را مهیا می‌سازد، و این مستلزمِ داشتنِ لباسِ عروسیِ مناسب است؛ لباسی که باید به‌وسیلهٔ آتش‌های تصفیه‌کنندهٔ رسولِ عهد پاک گردد. مُهر پیش از عروسی نهاده می‌شود، و سپس عروسی در زمان قانون یکشنبه واقع می‌گردد.

Sister White identifies that the sealing is a settling into the truth both intellectually and spiritually. She further identifies that ‘when’ God’s people are sealed, ‘then’ the shaking of God’s judgments will come. The shaking is the judgments that begin at the earthquake of Revelation eleven, which is the Sunday law in the United States.

خواهر وایت بیان می‌کند که مُهر شدن، استقرار یافتن در حقیقت است، هم از لحاظ فکری و هم از لحاظ روحانی. او همچنین تصریح می‌کند که «هنگامی که» قوم خدا مُهر شوند، «آنگاه» تکانِ داوری‌های خدا فرا خواهد رسید. این تکان همان داوری‌هایی است که از زلزلهٔ مکاشفهٔ یازده آغاز می‌شود، که همان قانون یکشنبه در ایالات متحده است.

The Millerite temple was finished at the Midnight Cry, identifying that the seal is placed before the third waymark of judgment. In Abraham’s covenant the third step of judgment was Isaac on Mount Moriah, typifying not only Christ upon the cross, but also the offering of the Levites in Malachi three.

معبد میلری در ندای نیمه‌شب به اتمام رسید، و این امر نشان می‌دهد که مُهر پیش از سومین نشانهٔ داوری نهاده می‌شود. در عهدِ ابراهیم، سومین مرحلهٔ داوری، اسحاق بر کوه موریا بود که نه تنها نمونه‌ای از مسیح بر صلیب بود، بلکه همچنین قربانیِ لاویان را در ملاکی ۳ تمثیل می‌کرد.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.

> اور وہ چاندی کو پگھلا کر صاف کرنے والے کی مانند بیٹھے گا، اور لاوی کے بیٹوں کو پاک کرے گا، اور انہیں سونے اور چاندی کی طرح خالص کرے گا، تاکہ وہ خُداوند کے حضور راستبازی کے ساتھ نذرانہ چڑھائیں۔ تب یہوداہ اور یروشلیم کا نذرانہ خُداوند کو پسند آئے گا، جیسے قدیم ایام میں اور جیسے گزشتہ برسوں میں۔

> And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. Malachi 3:3–5.

> و برای داوری به شما نزدیک خواهم شد؛ و بر ضد جادوگران، و بر ضد زناکاران، و بر ضد آنان که سوگند دروغ می‌خورند، و بر ضد آنان که مزد مزدور را پایمال می‌کنند، و حق بیوه و یتیم را، و حق غریب را منحرف می‌سازند، و از من نمی‌ترسند، شاهدی سریع خواهم بود، می‌گوید یهوه صبایوت. ملاکی 3:3–5.

After the purification process, the offering will ‘then’ be as in days of old, and the offering is prepared during the final act of judgment, for it is then that the Levites who have been purified and prepared as an offering, are contrasted with the foolish virgins who Christ is to be a “swift witness against.” The “swift witness” is the “faithful witness to the Laodicean church,” who cast Shebna as a ball into a far field, and who projectile vomits the Laodiceans out of His mouth. The separation of the wheat and tares will be swift, for the final movements are rapid ones. That swift messenger is He who suddenly comes to His temple in Malachi three.

پس از فرایندِ تطهیر، هدیه «آنگاه» همچون ایامِ قدیم خواهد بود، و هدیه در خلالِ آخرین عملِ داوری مهیا می‌گردد، زیرا درست در همان زمان است که لاویانی که تطهیر شده و به‌عنوان هدیه آماده گشته‌اند، با باکره‌های جاهل که مسیح باید بر ضدّ ایشان «شاهدی سریع» باشد، در تقابل قرار می‌گیرند. «شاهدِ سریع» همان «شاهدِ امین برای کلیسای لائودیکیه» است، که شِبنا را همچون گویی به زمینی دوردست می‌افکند، و لائودیکیان را با جهشی پرتاب‌وار از دهانِ خود بیرون می‌افکند. جداییِ گندم و کرکاس به‌سرعت انجام خواهد شد، زیرا حرکاتِ نهایی، حرکاتی سریع‌اند. آن رسولِ سریع همان کسی است که در ملاکی باب سه ناگهان به هیکلِ خود می‌آید.

The lifting up of the offering in Malachi “as in days of old,” is the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand; it was the lifting up of the two Pentecostal wave loaves offering; it was the lifting up of the serpent on the pole in the wilderness; it was the lifting up of Christ on the cross and it was the lifting up of Shadrach, Meshack and Abednego in the fiery furnace with Christ while all the world marveled and wondered; it was the publication of the 1843 chart, and the intended purpose for the 1850 chart.

بالا بردنِ قربانی در ملاکی «چنان‌که در ایام قدیم» همان برافراشته شدنِ عَلَمِ صد و چهل و چهار هزار است؛ همان برافراشته شدنِ تقدمهٔ دو نانِ جنباندنیِ پنطیکاستی است؛ همان برافراشته شدنِ مار بر نیزه در بیابان است؛ همان برافراشته شدنِ مسیح بر صلیب است، و همان برافراشته شدنِ شدرک، میشک و عبدنغو در کورهٔ آتشین، همراه با مسیح، در حالی که تمام جهان به شگفتی و حیرت می‌نگریست؛ همان انتشارِ نمودار ۱۸۴۳ است، و مقصودِ مرادشده برای نمودار ۱۸۵۰.

It was in the second step of Abraham’s covenant that the rite of circumcision was enacted and enforced, thus becoming the sign of the covenant. Abraham, unlike Moses, immediately circumcised Isaac, so when he lifted him up as an offering in the third step, Isaac would represent the sign. That sign would later be replaced by baptism, which together provide two witnesses to the sign of the cross.

در گام دومِ عهدِ ابراهیم بود که آیینِ ختنه برقرار و الزام‌آور شد و بدین‌سان به نشانهٔ عهد بدل گشت. ابراهیم، برخلاف موسی، بی‌درنگ اسحاق را ختنه کرد؛ از این‌رو، هنگامی که در گام سوم او را همچون قربانی بالا برد، اسحاق نمایانگرِ آن نشانه بود. آن نشانه بعدها با تعمید جایگزین شد، و این دو با هم دو شاهد بر نشانهٔ صلیب فراهم می‌آورند.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Release, number 21, 51.

> «مُهرِ خدایِ زنده که بر پیشانی‌های قومِ او نهاده می‌شود چیست؟ آن نشانی است که فرشتگان، نه چشمانِ انسانی، می‌توانند آن را بخوانند؛ زیرا فرشتهٔ هلاک‌کننده باید این نشانِ رستگاری را ببیند. ذهنِ بصیر، نشانِ صلیبِ جلجتا را بر پسران و دخترانِ پذیرفته‌شدهٔ خداوند دیده است. گناهِ تعدّی از شریعتِ خدا برداشته شده است. ایشان جامهٔ عروسی را بر تن دارند، و نسبت به همهٔ اوامرِ خدا مطیع و امین‌اند.» Manuscript Release, number 21, 51.

In the first step of the covenant in Genesis fifteen, a time prophecy of 400 years in bondage is identified, and Paul identifies the same period as 430 years. Paul’s calculation begins with the calling in Exodus twelve, for he includes Abram’s time of sojourning. When closely considered the four hundred years in relation to thirty years is one symbol set forth by Paul, and four hundred years set forth by Abram is another symbol. So, what does the four-hundred-year period represent, and what does the four-hundred and thirty year period represent, and what does the thirty years represent?

در نخستین گامِ عهد در پیدایش پانزدهم، نبوتی زمانی از چهارصد سال بندگی معیّن می‌گردد، و پولُس همین دوره را چهارصد و سی سال معرفی می‌کند. محاسبهٔ پولُس از فراخواندگی در خروج دوازدهم آغاز می‌شود، زیرا او زمان غربتِ ابرام را نیز دربر می‌گیرد. چون این موضوع به‌دقت بررسی شود، چهارصد سال در نسبت با سی سال، یک نماد است که پولُس آن را عرضه می‌دارد، و چهارصد سالی که ابرام بیان می‌کند، نماد دیگری است. پس، دورهٔ چهارصد ساله نمایانگر چیست، و دورهٔ چهارصد و سی ساله نمایانگر چیست، و سی سال نمایانگر چیست؟

The scholars have aptly demonstrated that the four hundred and thirty years can be divided into two periods of two hundred and fifteen years, the first period free of bondage and slavery, the second is slavery.

علما نے بجا طور پر یہ ثابت کیا ہے کہ چار سو تیس برسوں کو دو سو پندرہ پندرہ برس کے دو ادوار میں تقسیم کیا جا سکتا ہے؛ پہلا دور بندگی اور غلامی سے خالی تھا، اور دوسرا غلامی کا تھا۔

Abraham entered Canaan at the age of 75, and Isaac was born when Abraham was 100 years old (25 years later). Jacob was born when Isaac was 60 years old, and Jacob entered Egypt when he was 130 years old. This totals 215 years in Canaan and 215 years in Egypt, for a total of 430 years. For a student of prophecy this provides two testimonies, from two covenant symbols, for Paul, as with Abram had his name changed. Paul identifies 430 and Abram 400. The line upon line fulfillment of two related time prophecies is associated with the first covenant period that led to the establishment of God’s chosen people.

ابراهیم در سن ۷۵سالگی وارد کنعان شد، و اسحاق هنگامی زاده شد که ابراهیم ۱۰۰ ساله بود (۲۵ سال بعد). یعقوب زمانی زاده شد که اسحاق ۶۰ ساله بود، و یعقوب در ۱۳۰سالگی وارد مصر شد. حاصل این، ۲۱۵ سال در کنعان و ۲۱۵ سال در مصر است، که در مجموع ۴۳۰ سال می‌شود. برای دانشجوی نبوت، این امر دو شهادت، از دو نماد عهد، برای پولس فراهم می‌آورد، همان‌گونه که نام ابرام تغییر یافت. پولس عدد ۴۳۰ را مشخص می‌کند و ابرام ۴۰۰ را. تحقق «حکم بر حکم»ِ دو نبوت زمانیِ مرتبط، با نخستین دورهٔ عهد پیوند دارد که به برپایی قوم برگزیدهٔ خدا انجامید.

When Christ came into history to confirm the covenant with many for one week, that week represented two interrelated time prophecies. The four-hundred and thirty year prophecy of Paul can be divided into two equal parts, as with the week of Christ. 215 years in Canaan followed by the 215 years in Egypt, typifying the testimony of Christ in person for 1260 days, followed by 1260 days of Christ’s testimony in the person of His disciples. The 2520 days Christ confirmed the covenant also represents the seven times that are the “quarrel of His covenant.”

هنگامی که مسیح به عرصهٔ تاریخ آمد تا «عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار سازد»، آن هفته نمایانگر دو نبوت زمانیِ به‌هم‌پیوسته بود. نبوت چهارصد و سی‌سالهٔ پولس را می‌توان، همانند هفتهٔ مسیح، به دو بخش مساوی تقسیم کرد: ۲۱۵ سال در کنعان، و سپس ۲۱۵ سال در مصر؛ که به‌طور نمادین گواهیِ شخصیِ خودِ مسیح را به‌مدت ۱۲۶۰ روز مجسم می‌سازد، و پس از آن ۱۲۶۰ روزِ گواهیِ مسیح در شخصِ شاگردانش را. همچنین ۲۵۲۰ روزی که مسیح در آن عهد را استوار ساخت، هفت زمان را نیز نمایان می‌کند که «مخاصمهٔ عهد او» هستند.

From 723 BC unto 1798 is 2520 years, and those years are divided into two periods of 1260 years, representing paganism trampling down the sanctuary and host for 1260 years, followed by papalism trampling down the sanctuary and host for 1260 years. The middle of Christ’s week was the cross, and the middle of the week (538) produces 1260 years of pagan testimony followed by 1260 years of pagan testimony from the papal disciple of paganism. When Christ’s kingdom of grace was empowered at the cross it typified 538, when the antichrist’s kingdom was empowered. At the cross, literal Israel was passed by and spiritual Israel began. In 538, literal paganism was passed by, and spiritual paganism began.

از ۷۲۳ ق.م. تا ۱۷۹۸ میلادی، ۲۵۲۰ سال است، و این سال‌ها به دو دورهٔ ۱۲۶۰ ساله تقسیم می‌شوند که نمایانگر آن‌اند که بت‌پرستی به مدت ۱۲۶۰ سال قُدس و لشکر را پایمال می‌کند، و پس از آن پاپ‌گرایی به مدت ۱۲۶۰ سال قُدس و لشکر را پایمال می‌سازد. وسط هفتهٔ مسیح صلیب بود، و وسطِ هفته (۵۳۸) ۱۲۶۰ سالِ شهادتِ بت‌پرستانه را پدید می‌آورد که در پیِ آن ۱۲۶۰ سالِ شهادتِ بت‌پرستانه از سوی شاگردِ پاپیِ بت‌پرستی می‌آید. هنگامی که پادشاهیِ فیضِ مسیح بر صلیب اقتدار یافت، نمونه‌ای از ۵۳۸ بود، آنگاه که پادشاهیِ ضدّمسیح اقتدار یافت. بر صلیب، اسرائیلِ جسمانی واگذاشته شد و اسرائیلِ روحانی آغاز گردید. در ۵۳۸، بت‌پرستیِ ظاهری واگذاشته شد، و بت‌پرستیِ روحانی آغاز شد.

Abram’s prophecy of four hundred years, is also four hundred and thirty years. It is the same prophecy, but set forth by two covenant symbols. Those two related time prophecies were identifying the bondage and deliverance of God’s people that would be fulfilled at the beginning of ancient Israel’s covenant history. At the end of ancient Israel’s covenant history, there is one time prophecy that aligns with another, in a day for a year relationship, thus identifying two time-prophecies emphasizing deliverance and bondage.

نبوتِ ابرام دربارهٔ چهارصد سال، همچنین چهارصد و سی سال نیز هست. این همان یک نبوت است، اما به‌وسیلهٔ دو نمادِ عهد بیان شده است. این دو نبوتِ زمانیِ مرتبط، بندگی و رهاییِ قومِ خدا را مشخص می‌کردند که در آغازِ تاریخِ عهدِ اسرائیلِ باستان به انجام می‌رسید. در پایانِ تاریخِ عهدِ اسرائیلِ باستان، یک نبوتِ زمانی وجود دارد که با نبوتی دیگر، در نسبتِ یک روز به‌جای یک سال، هماهنگ می‌شود؛ و بدین‌سان دو نبوتِ زمانی را مشخص می‌سازد که بر رهایی و بندگی تأکید دارند.

In the middle history of the beginning and ending of ancient Israel we find Daniel in the captivity of Babylon. From that covenant history, which identifies bondage and a promise of delivery; the prophecy which ties ancient Israel covenant history together with modern Israel’s covenant history is set forth. In the book of Daniel, two time-prophecies are identified. The “oath” of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six is identified in Daniel 9/11, as well as verse thirteen’s question in Daniel eight, that leads to the answer of verse fourteen, that identifies the prophecy of 2300 years. The “oath,” which if broken, is the “curse of Moses” in Daniel nine eleven, when carried out in 677 BC against the southern kingdom and it concluded on October 22, 1844, as did the 2300 years. Both 2520 scatterings are located in the question of verse thirteen, and verse fourteen’s answer is the 2300.

در میانهٔ تاریخِ آغاز و پایانِ اسرائیلِ باستان، دانیال را در اسارتِ بابل می‌یابیم. از دلِ آن تاریخِ عهدی، که بندگی و وعدهٔ رهایی را مشخص می‌سازد، نبوتی بیان می‌شود که تاریخِ عهدیِ اسرائیلِ باستان را با تاریخِ عهدیِ اسرائیلِ جدید به هم پیوند می‌دهد. در کتاب دانیال، دو نبوتِ زمانی مشخص شده است. «سوگندِ» «هفت زمانِ» موسی در لاویان بیست‌وشش، در دانیال ۹:۱۱ شناسانده شده است؛ همچنین پرسشِ آیهٔ سیزدهم در دانیال هشت، که به پاسخِ آیهٔ چهاردهم می‌انجامد، نبوتِ ۲۳۰۰ سال را مشخص می‌کند. «سوگند»، که اگر شکسته شود، در دانیال ۹:۱۱ «لعنتِ موسی» است، هنگامی که در سال ۶۷۷ پیش از میلاد بر ضد پادشاهی جنوبی اجرا شد، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید، همان‌گونه که ۲۳۰۰ سال نیز به پایان رسید. هر دو پراکندگیِ ۲۵۲۰ در پرسشِ آیهٔ سیزدهم قرار دارند، و پاسخِ آیهٔ چهاردهم همان ۲۳۰۰ است.

As with Moses, the alpha of ancient Israel’s covenant history, and as with Christ, the omega of ancient Israel’s covenant history, the beginning alpha history of modern Israel included two interrelated time prophecies. One represented bondage and slavery and the other deliverance. The division of 430 years into two equal periods in the alpha history of ancient Israel typified, the prophetic division that was repeated in the week Christ confirmed the covenant, and the interrelated period of judgment for breaking the covenant which was divided into two equal periods, sets forth two witnesses; that the alpha history of modern Israel would have a similar prophetic anchor. The 2520 years and 2300 years ending together provide the third witness of two interrelated time-prophecies, which possess a prophecy that is divided equally in the middle.

چنان‌که در مورد موسی، آلفای تاریخ عهدیِ اسرائیلِ باستان، و چنان‌که در مورد مسیح، اُمگای تاریخ عهدیِ اسرائیلِ باستان، بود، تاریخ آغازینِ آلفای اسرائیلِ جدید نیز شامل دو نبوت زمانیِ به‌هم‌پیوسته بود. یکی نمایانگر بندگی و بردگی بود و دیگری رهایی. تقسیمِ 430 سال به دو دورهٔ مساوی در تاریخ آلفای اسرائیلِ باستان، نمونه‌وار بر آن تقسیم نبوی دلالت داشت که در هفته‌ای که مسیح عهد را استوار ساخت، تکرار شد؛ و نیز آن دورهٔ به‌هم‌پیوستهٔ داوری برای شکستن عهد که به دو دورهٔ مساوی تقسیم شده بود، دو شاهد را ارائه می‌کند مبنی بر اینکه تاریخ آلفای اسرائیلِ جدید نیز لنگرگاه نبویِ مشابهی می‌داشت. 2520 سال و 2300 سال که با هم به پایان می‌رسند، شاهد سومِ دو نبوت زمانیِ به‌هم‌پیوسته را فراهم می‌آورند که دارای نبوتی هستند که در میانه به‌طور مساوی تقسیم شده است.

Three witnesses would lead a soul to expect that when the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand in the omega history of modern Israel, that there would be two related prophecies of prophetic time, and a period connected that is divided into two equal parts, but this cannot be so, for when the Lord entered into covenant with modern Israel, He raised His hand to heaven and proclaimed that time would be no longer.

سه شاهد، جان را به این انتظار رهنمون می‌سازند که هنگامی که خداوند در تاریخ اُمگای اسرائیلِ جدید با آن یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر داخلِ عهد می‌شود، دو نبوتِ مرتبطِ زمانِ نبوی، و دوره‌ای وابسته که به دو بخشِ مساوی تقسیم شده باشد، وجود خواهد داشت؛ اما چنین نمی‌تواند بود، زیرا هنگامی که خداوند با اسرائیلِ جدید داخلِ عهد شد، دست خود را به سوی آسمان برافراشت و اعلام فرمود که دیگر زمانی نخواهد بود.

The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented by two wave loaves of the first fruit wheat offering. The prophetic structure of three witnesses, followed by a twofold witness that lacks the distinction of prophetic time, is found in Abram’s offering of a heifer (that was divided equally), a she goat (that was divided equally), and a ram (that was divided equally), followed by a turtledove and a pigeon.

پیمانِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر به‌وسیلهٔ دو قرصِ جنبانیِ قربانیِ گندمِ نوبر نمایانده می‌شود. ساختارِ نبویِ سه شاهد، که پس از آن شهادتی دوتایی می‌آید که فاقد تمایزِ زمانِ نبوی است، در قربانیِ ابرام دیده می‌شود: ماده‌گاوی که به‌طور مساوی دو پاره شد، بُزِ ماده‌ای که به‌طور مساوی دو پاره شد، و قوچی که به‌طور مساوی دو پاره شد؛ و پس از آنها قمری و کبوتری.

The first three offerings all had three years attached to their symbolism, identifying they represent three offerings which possessed prophetic time. Not only did the three offerings all possess prophetic time, they each had prophetic time that was equally divided into two periods. The turtledove and the pigeon have no age attached, they simply needed to be young, for they represent the last generation of covenant people, who is represented by two birds, or two flocks.

نخستین سه قربانی، هر یک سه سال به نمادپردازیِ خود پیوسته داشتند، و بدین‌سان مشخص می‌ساختند که ایشان نمایانگرِ سه قربانی‌اند که دارای زمانِ نبوی بودند. نه تنها آن سه قربانی همگی دارای زمانِ نبوی بودند، بلکه زمانِ نبویِ هر یک نیز به‌طور مساوی به دو دوره تقسیم شده بود. برای قمری و جوجه‌کبوتر هیچ سنی ذکر نشده است؛ تنها لازم بود جوان باشند، زیرا آنان نمایانگرِ آخرین نسل از قومِ عهد هستند، نسلی که به‌وسیلهٔ دو پرنده، یا دو گله، نمود یافته است.

The two flocks represent the great multitude and the one hundred and forty-four thousand, but the two birds hold a secondary meaning. The pigeon is one of the offerings for the sanctuary, and when you look up the identification of the pigeon as an offering, more times than not it means a type of dove; whereas the pigeon in Abram’s offering is identifying a bird that is so young it has no feathers, or worse yet, a bird whose feathers have been plucked off. At this prophetic level the two birds are the wheat and tares.

دو گله، نمایانگرِ انبوهِ عظیم و یکصد و چهل‌وچهار هزارند، اما آن دو پرنده معنایی ثانوی را در بر دارند. کبوتر یکی از قربانی‌های مربوط به قدس است، و هنگامی که هویتِ کبوتر را به‌عنوان قربانی بررسی می‌کنید، در بیشتر موارد به نوعی فاخته دلالت دارد؛ حال آنکه کبوتر در قربانیِ اَبرام، پرنده‌ای را مشخص می‌کند که چنان جوان است که هنوز پر ندارد، یا بدتر از آن، پرنده‌ای را که پرهایش را کنده‌اند. در این سطحِ نبوی، آن دو پرنده همان گندم و کَرکَس‌ها هستند.

In the last days the ensign will be lifted up to the heavens as a bird, and it will do so at the very time that two unclean birds are going to lift up wickedness and place her on her throne in Shinar.

در ایّام آخر، عَلَم همچون پرنده‌ای به سوی آسمان‌ها برافراشته خواهد شد، و این درست در همان زمانی خواهد بود که دو پرندهٔ ناپاک خواهند خواست شرارت را برگیرند و او را بر تختش در شِنعار بنشانند.

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah.

> سپس آن فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت، بیرون آمد و به من گفت: «اکنون چشمان خود را برافراز و ببین این چیست که بیرون می‌آید.» و گفتم: «آن چیست؟» و گفت: «این عیفه‌ای است که بیرون می‌آید.» و نیز گفت: «این است شباهت ایشان در تمامی زمین.» و اینک، وزنه‌ای از سرب برداشته شد؛ و این زنی است که در میان عیفه نشسته است.

> And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof.

> و او گفت: این است شرارت. سپس آن را به میان ایفاه افکند، و وزنهٔ سربی را بر دهانهٔ آن نهاد.

> Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> سپس چشمان خود را بلند کردم و نگریستم، و اینک دو زن بیرون آمدند، و باد در بال‌های ایشان بود؛ زیرا بال‌هایی مانند بال‌های لک‌لک داشتند؛ و ایفَه را در میان زمین و آسمان برداشتند. آنگاه به فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت، گفتم: اینان ایفَه را به کجا می‌برند؟ و او به من گفت: تا برای آن در زمین شِنْعار خانه‌ای بنا کنند؛ و آن استوار خواهد شد و در آنجا بر پایهٔ خود قرار داده خواهد شد. زکریا ۵:۵–۱۱.

The papacy, represented as “wickedness,” or by Paul as “that wicked,” received its deadly wound in 1798, when a talent of lead was placed over the basket she sits in. Thereafter spiritualism and apostate Protestantism are going lift her up and build her a house in Shinar, at the same point that God has finished building the house that He is going to lift up as an ensign. In Zechariah the counterfeit ensign is the woman of wickedness and the ensign are represented as doves. The world with then be choosing between Rome, which is the cage of every unclean and hateful bird, or the dove, a symbol of God’s covenant with mankind.

پاپیت، که به‌صورت «شرارت» نمود یافته است، یا به تعبیر پولس «آن شریر»، در سال 1798 زخمِ مهلک خود را دریافت کرد، هنگامی که وزنه‌ای از سرب بر دهانهٔ سبدی که او در آن نشسته است نهاده شد. پس از آن، روح‌گرایی و پروتستانتیسمِ مرتد او را برخواهند گرفت و در شنعار برای او خانه‌ای بنا خواهند کرد، درست در همان زمانی که خدا ساختن خانه‌ای را که قصد دارد آن را به‌عنوان عَلَم برافرازد، به پایان رسانده است. در زکریا، عَلَمِ جعلی همان زنِ شرارت است و عَلَمِ حقیقی به‌صورت کبوتران نمایش داده شده است. آنگاه جهان میان روم، که قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و منفور است، و کبوتر، که نمادِ عهدِ خدا با نوع بشر است، دست به انتخاب خواهد زد.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> اور اُس نے زور سے بلند آواز میں پکار کر کہا، ’’بابلِ عظیم گر گیا، گر گیا ہے، اور وہ شیاطین کا مسکن، ہر ناپاک روح کا ٹھکانا، اور ہر ناپاک اور مکروہ پرندے کا پنجرہ بن گیا ہے۔‘‘ مکاشفہ 18:2

Christ stated in connection with His death and resurrection, ‘destroy this temple, and I will raise it up in three days.’ Those three days represent a prophetic period when a temple is raised up, as was the case with Moses, with Christ and with the Millerites. The three-year-old requirement for Abram’s offering of a heifer, she goat and ram represent that within each of the three covenant histories we are now considering, a temple would be erected. The final covenant temple of the one hundred and forty-four thousand is the ensign is to be lifted up as a crown unto heaven. For this reason; the heifer, she goat and ram are earth beasts, thus making the distinction with the birds that fly in the heavens. The covenant temple that is erected in the last days is when Jerusalem is lifted up above all the hills and mountains.

مسیح در پیوند با مرگ و رستاخیز خویش فرمود: «این هیکل را خراب کنید، و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد.» آن سه روز نمایانگر دوره‌ای نبوی است که در آن هیکلی برپا می‌شود، چنان‌که در مورد موسی، مسیح و میلری‌ها چنین بود. شرط سه‌ساله بودنِ قربانی اَبرام، یعنی ماده‌گاو، بزِ ماده و قوچ، دلالت بر این دارد که در هر یک از سه تاریخِ عهدی که اکنون مورد بررسی ماست، هیکلی بنا می‌گردید. هیکلِ عهدیِ نهاییِ یکصد و چهل و چهار هزار، همان عَلَمی است که باید همچون تاجی به سوی آسمان برافراشته شود. از این رو، ماده‌گاو و بزِ ماده و قوچ، جانورانِ زمینی‌اند، و بدین‌سان تمایز آن‌ها با پرندگانی که در آسمان‌ها پرواز می‌کنند آشکار می‌گردد. هیکلِ عهدی‌ای که در ایام آخر بنا می‌شود، هنگامی است که اورشلیم بر فراز همهٔ تپه‌ها و کوه‌ها افراشته می‌گردد.

Though I have not yet identified every element of Abram’s first of three covenant steps, so far, every element we have considered has a counterpart in the beginning and ending of ancient literal Israel, and in the beginning of modern Israel. We have shown the three steps of the angels of Revelation fourteen in Abram’s first covenant step. The fractal of the three angels that is in the first covenant step of Abram, will be even more clearly upheld when we consider Abram’s second and third covenant steps.

اگرچه هنوز هر جزء از نخستینِ سه گام عهدِ اَبرام را مشخص نکرده‌ام، تا اینجا هر جزئی را که بررسی کرده‌ایم، همتایی در آغاز و پایانِ اسرائیلِ باستانیِ تحت‌اللفظی، و نیز در آغازِ اسرائیلِ جدید دارد. ما سه گامِ فرشتگانِ مکاشفهٔ چهارده را در نخستین گامِ عهدِ اَبرام نشان داده‌ایم. فراکتالِ سه فرشته که در نخستین گامِ عهدِ اَبرام وجود دارد، هنگامی که گام‌های دوم و سومِ عهدِ اَبرام را بررسی کنیم، با وضوحی بیشتر نیز تأیید خواهد شد.

Abram’s “eight” offerings represent not only offerings that would become part of Moses’ sanctuary rituals, but they identify and confirm the role of prophetic time in the story of God’s covenant people. They confirm the beginning and endings of Israel as God’s chosen people, whether literal or spiritual.

پیشکش‌های «هشت‌گانۀ» اَبرام نه‌تنها پیشکش‌هایی را بازمی‌نمایند که بعدها بخشی از آیین‌های قدسِ موسی شدند، بلکه نقش زمان نبوی را در سرگذشت قوم عهدِ خدا معیّن و تأیید می‌کنند. آن‌ها آغاز و انجامِ اسرائیل را به‌عنوان قوم برگزیدۀ خدا، خواه به‌معنای حقیقی و خواه روحانی، تصدیق می‌کنند.

Paul’s 430 years, is a prophetic period that cannot be logically separated from Abram’s 400 years. When laid over the top of one another they produce a thirty-year period, followed by four hundred years. This is where we will continue the next article.

پولُس کے 430 برس ایک نبوی مدت ہیں جنہیں منطقی طور پر ابرام کے 400 برسوں سے جدا نہیں کیا جا سکتا۔ جب انہیں ایک دوسرے پر منطبق کیا جاتا ہے تو وہ تیس برس کی ایک مدت پیدا کرتے ہیں، جس کے بعد چار سو برس آتے ہیں۔ اگلے مضمون میں ہم یہیں سے گفتگو کو جاری رکھیں گے۔

> “The prophecies recorded in the Old Testament are the word of the Lord for the last days, and will be fulfilled as surely as we have seen the desolation of San Francisco.” Letter 154, May 26, 1906.

> «نبوت‌هایی که در عهد عتیق ثبت شده‌اند، کلام خداوند برای ایام آخر هستند، و همان‌قدر به‌یقین تحقق خواهند یافت که ما ویرانی سان‌فرانسیسکو را دیده‌ایم.» نامه 154، 26 مه 1906.

Back to Articles