Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Four

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست هفتمین روزِ لائودیکیه — شمارهٔ بیست‌وچهار

Number Twenty-Four

شمارهٔ بیست‌وچهارم

Author

Jeff Pippenger

Published

January 6, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended our last article touching on the three parallel lines of prophetic testimony represented by chapters eleven through twenty-two in Genesis, the first book of the Old Testament, Matthew the first book of the New Testament and Revelation the last book of both the New Testament and the Bible. The line of Genesis identifies the covenant with Abram, the line of Matthew identifies the covenant with the Christian church, with Peter as the symbol of the beginning and end of modern spiritual Israel. The middle verses of both lines identify the seal of God, with Abram, it was “circumcision,” and with Peter it was his name changing. The center verse of the line in Revelation is chapter seventeen, verse twelve.

ما مقالهٔ پیشین خود را با اشاره‌ای به سه خطِ موازیِ شهادتِ نبوی، که به‌وسیلهٔ باب‌های یازده تا بیست‌ودوی سِفر پیدایش، نخستین کتابِ عهد عتیق، انجیلِ متی، نخستین کتابِ عهد جدید، و مکاشفه، آخرین کتابِ همِ عهد جدید و همِ کتاب‌مقدس، نمایان شده‌اند، به پایان بردیم. خطِ پیدایش عهد را با اَبرام مشخص می‌کند؛ خطِ متی عهد را با کلیسای مسیحی مشخص می‌سازد، با پطرس به‌عنوان نمادِ آغاز و پایانِ اسرائیلِ روحانیِ مدرن. آیاتِ میانیِ هر دو خط مُهرِ خدا را مشخص می‌کنند؛ در مورد اَبرام، آن «ختنه» بود، و در مورد پطرس، تغییرِ نامِ او. آیهٔ مرکزیِ خطِ مکاشفه، باب هفدهم، آیهٔ دوازدهم است.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:12.

> و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ اما با آن وحش، برای یک ساعت، اقتدارِ پادشاهان را دریافت می‌کنند. مکاشفه ۱۷:۱۲.

Genesis and Matthew identify the marriage of Divinity with humanity, and Revelation identifies the marriage of the beast and the dragon at the Sunday law. All three lines point to the Sunday law where one class manifests the mark of the beast and the other the seal of God. The counterfeit of the beast and dragon in verse twelve is the omega mention of Nimrod’s tower in Genesis eleven. There the counterfeit covenant religion met its judgment, and in Revelation seventeen the whore–who is Babylon the great–is judged. Nimrod is the alpha to the Vatican’s omega, and for this reason the papacy is Babylon the great, the omega to Nimrod’s Babel the alpha.

پیدایش و متی پیوندِ الوهیت با انسانیت را معرّفی می‌کنند، و مکاشفه پیوندِ وحش و اژدها را در قانونِ یک‌شنبه معرّفی می‌کند. هر سه خط به قانونِ یک‌شنبه اشاره دارند، جایی که یک طبقه نشانِ وحش را ظاهر می‌سازد و طبقهٔ دیگر مُهرِ خدا را. جعلِ وحش و اژدها در آیهٔ دوازدهم، اشارهٔ اُمگاییِ برجِ نمرود در پیدایش یازدهم است. در آنجا دینِ پیمانیِ تقلبی به داوریِ خود رسید، و در مکاشفهٔ هفده، فاحشه—که بابلِ عظیم است—داوری می‌شود. نمرود آلفا است در برابر اُمگای واتیکان، و از این رو پاپیّت بابلِ عظیم است، یعنی اُمگا در برابر آلفای بابلِ نمرود.

Of note in these three middle verses is that the testimony contained in each middle point of the line is actually three verses.

قابلِ توجہ بات ان درمیانی تین آیات میں یہ ہے کہ سطر کے ہر وسطی نکتے میں موجود گواہی درحقیقت تین آیات پر مشتمل ہے۔

> This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee; Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. Genesis 17:10–12.

> این است عهد من که آن را نگاه خواهید داشت، در میان من و شما و ذریّت تو پس از تو: هر ذکوری در میان شما مختون شود. و گوشتِ غلفهٔ خویش را مختون سازید، و این نشانهٔ عهدی خواهد بود در میان من و شما. و هر پسرِ هشت‌روزه در میان شما مختون شود، هر ذکوری در نسل‌های شما، خواه آن که در خانه زاده شده باشد، و خواه آن که به پول از هر بیگانه‌ای خریده شده باشد که از ذریّت تو نیست. پیدایش 17:10–12.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> اور یسوع نے جواب میں اس سے کہا، مبارک ہے تو، اے شمعون بن یونا؛ کیونکہ یہ بات تجھ پر جسم و خون نے ظاہر نہیں کی، بلکہ میرے باپ نے جو آسمان پر ہے۔ اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تو پطرس ہے، اور اس چٹان پر میں اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا، اور عالمِ ارواح کے دروازے اس پر غالب نہ آئیں گے۔ اور میں تجھے آسمان کی بادشاہی کی کنجیاں دوں گا؛ اور جو کچھ تو زمین پر باندھے گا وہ آسمان پر بندھا جائے گا، اور جو کچھ تو زمین پر کھولے گا وہ آسمان پر کھولا جائے گا۔ متی 16:17–19۔

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. Revelation 17:11–13.

> و آن وحش که بود و نیست، خود او هشتم است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ لیکن یک ساعت با وحش، اقتدارِ پادشاهی می‌یابند. اینان یک رأی دارند و قوت و اقتدار خود را به وحش می‌سپارند. مکاشفه 17:11–13

The story of the counterfeit covenant represented by Nimrod’s bricks and mortar, and his counterfeit system of church and state, represented by the tower and the city, typifies the counterfeit system of the image of the beast represented in the omega of Nimrod’s story. Three lines, with three center points of three verses, which all testify to the covenant of life and the covenant of death. The one hundred and forty-four thousand are the true eighth who are of the seven, and the papacy is simply the counterfeit. Nimrod’s class has unity of mind at their marriage, a counterfeit to the one hundred and forty-four thousand, who are unified with the mind of Christ. The counterfeit beast “was, and is not,” is a counterfeit of Christ who was, and is, and is yet to come. In verse eight the full expression of the counterfeit represented by the papacy is expressed.

داستانِ عهدِ جَعلی که به‌وسیلهٔ آجر و ملاطِ نمرود نمایانده شده است، و نظامِ جَعلیِ کلیسا و دولتِ او که به‌وسیلهٔ برج و شهر نمایانده شده است، نمونهٔ پیشینِ نظامِ جَعلیِ تصویرِ وحش است که در اُمِگایِ داستانِ نمرود به تصویر کشیده می‌شود. سه خط، با سه نقطهٔ مرکزی از سه آیه، که همگی بر عهدِ حیات و عهدِ موت شهادت می‌دهند. صد و چهل و چهار هزار، هشتمینِ حقیقی‌اند که از آن هفت هستند، و پاپیّت صرفاً بدلِ جَعلیِ آن است. طبقهٔ نمرود در ازدواجِ خود وحدتِ فکر دارند، که جعلی است در برابرِ صد و چهل و چهار هزار، که با ذهنِ مسیح متحد شده‌اند. وحشِ جَعلی که «بود، و نیست»، بدلِ جَعلیِ مسیح است که بود، و هست، و هنوز می‌آید. در آیهٔ هشت، بیانِ کاملِ آن جَعلی که به‌وسیلهٔ پاپیّت نمایانده شده است، ابراز می‌شود.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> وہ حیوان جسے تُو نے دیکھا تھا، تھا اور اب نہیں ہے؛ اور وہ اتھاہ گڑھے سے چڑھ کر ہلاکت میں جائے گا؛ اور زمین کے باشندے، جن کے نام عالم کی بنیاد سے کتابِ حیات میں لکھے نہیں گئے، تعجب کریں گے جب وہ اُس حیوان کو دیکھیں گے جو تھا، اور نہیں ہے، اور پھر بھی ہے۔ مکاشفہ 17:8۔

Jesus is He who was, and is, and is yet to come, and the papacy, the eighth that is of the seven, is the beast that “was, and is not, and yet is.” The “one hour” that the marriage of the dragon and beast represents the history from the Sunday law, where the one hundred thousand represented by Peter and Abram, ascend to the heaven as an ensign, at the very time the papacy ascends.

عیسی اوست که بود، و هست، و هنوز خواهد آمد؛ و پاپیّت، آن هشتمی که از آن هفت است، همان وحشی است که «بود، و نیست، و با این همه هست». «یک ساعت»ی که ازدواج اژدها و وحش آن را نمایندگی می‌کند، بیانگر آن تاریخ از قانون یک‌شنبه است، که در آن یکصد هزار نفرِ ممثَّل به پطرس و اَبرام، درست در همان زمانی که پاپیّت صعود می‌کند، همچون عَلَمی به آسمان صعود می‌کنند.

We have been seeking to address the book of Joel from the perspective that Peter at Pentecost identified his Pentecostal message as a fulfillment of Joel. In the three covenant lines of twelve chapters each, the middle three verses of each line address the identical history, and Peter is represented in that history as being with Jesus at Caesarea Philippi, which is Panium, which is where the world is now on the verge of experiencing. At Panium, Peter is also in Jerusalem at the Pentecostal outpouring. The three lines of twelve chapters converge at Panium and Pentecost when the seal of God is impressed upon Christ’s bride and the mark of the beast is impressed upon Satan’s bride. The book of Joel is identifying the wake-up call in the parable of the ten virgins, when the Laodicean Seventh-day Adventist church awakens to the fact that they are lost.

ما کوشیده‌ایم کتاب یوئیل را از این منظر بررسی کنیم که پطرس در روز پنطیکاست، پیام پنطیکاستیِ خود را تحققِ نبوتِ یوئیل معرفی کرد. در سه خطِ عهدی، هر یک شامل دوازده فصل، سه آیهٔ میانیِ هر خط به همان تاریخِ واحد می‌پردازد، و پطرس در آن تاریخ چنین به تصویر کشیده شده است که با عیسی در قیصریهٔ فیلپی، یعنی پانیوم، حضور دارد؛ همان جایی که جهان اکنون در آستانهٔ تجربهٔ آن قرار گرفته است. در پانیوم، پطرس همچنین در اورشلیم و در ریزشِ پنطیکاستی نیز حضور دارد. این سه خطِ دوازده‌فصلی در پانیوم و پنطیکاست به هم می‌رسند؛ آن‌گاه که مُهرِ خدا بر عروسِ مسیح نهاده می‌شود و نشانِ وحش بر عروسِ شیطان نقش می‌بندد. کتاب یوئیل در حال شناساییِ ندای بیدارباش در مَثَلِ ده باکره است، هنگامی که کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روز هفتم به این واقعیت بیدار می‌شود که گم شده است.

The book of Joel is set within the context of four generations.

کتاب یوئیل در چارچوب چهار نسل قرار دارد.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

> کلامِ خداوند که بر یوئیل بن فتوئیل نازل شد.

> Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land.

> این را بشنوید، ای پیران، و گوش فرا دهید، ای تمامی ساکنان زمین.

> Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten. Joel 1:1–4.

> آیا این در روزگار شما واقع شده است، یا حتی در ایام پدرانتان؟ آن را به فرزندان خود بازگویید، و فرزندانتان به فرزندان خویش بگویند، و فرزندان ایشان به نسلی دیگر. آنچه را ملخِ بی‌بال واگذاشته است، ملخ خورده است؛ و آنچه را ملخ واگذاشته است، کرم خورده است؛ و آنچه را کرم واگذاشته است، کِرمینه خورده است. یوئیل ۱:‏۱–۴.

The “old men” are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing is accomplished during the outpouring of the Holy Spirit. The “old men” are represented by Ezekiel as “the ancient men.”

«پیرمردان» رهبران کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه در دورانِ مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار نفر هستند، و این مُهرگذاری در هنگامِ فرو‌ریزیِ روح‌القدس به انجام می‌رسد. حزقیال «پیرمردان» را با عنوانِ «مردانِ کهن‌سال» به تصویر می‌کشد.

> Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:12.

> پس به من گفت: «ای پسر انسان، آیا دیده‌ای که مشایخِ خاندانِ اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در حجره‌های صورت‌های خیالیِ خود؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک گفته است.» حزقیال ۸:۱۲.

Inspiration is clear that the sealing of Ezekiel chapter nine is the same sealing as chapter seven of Revelation. It is also clear that the “ancient men” of chapter eight’s four escalating abominations, are represented by the number 25. Twenty-five “ancient men” who were to be the guardians of God’s flock, are the men bowing to the sun. They are the first to be judged. In context of the sanctuary that they turn away from, they represent two courses of twelve priests and the high priest. At the Sunday law, they bow to the sun and accept the mark of the beast, pledging their agreement with the dragon, the beast and the false prophet. The 25 were typified by the 250 in the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who represent the threefold union that the 250 men offering incense join. The three ring leaders of apostasy died when the earth opened its mouth and swallowed them up.

الهام روشن می‌سازد که مُهرگذاریِ حزقیال باب نهم همان مُهرگذاریِ باب هفتمِ مکاشفه است. همچنین آشکار است که «مشایخ» در چهار مکروهِ فزایندهٔ باب هشتم، با عدد ۲۵ نمایانده شده‌اند. بیست‌وپنج «پیرمرد» که می‌بایست پاسبانانِ گلهٔ خدا باشند، همان مردانی هستند که در برابر خورشید سجده می‌کنند. ایشان نخستین کسانی هستند که مورد داوری قرار می‌گیرند. در بسترِ قدسی که از آن روی برمی‌گردانند، آنان نمایندهٔ دو نوبت از دوازده کاهن و کاهنِ اعظم هستند. در هنگامِ قانونِ یکشنبه، ایشان در برابر خورشید سجده کرده و نشانِ وحش را می‌پذیرند و موافقتِ خود را با اژدها و وحش و نبیِ کاذب اعلام می‌دارند. آن ۲۵ تن، به‌وسیلهٔ آن ۲۵۰ نفر در شورشِ قورح و داثان و ابیرام نمونه‌سازی شده بودند؛ کسانی که نمایانگرِ اتحادِ سه‌گانه‌ای هستند که آن ۲۵۰ مردِ بخوردِهنده به آن می‌پیوندند. آن سه سردستهٔ ارتداد، هنگامی که زمین دهانِ خود را گشود و ایشان را فرو بلعید، هلاک شدند.

> And Moses said, Hereby ye shall know that the Lord hath sent me to do all these works; for I have not done them of mine own mind. If these men die the common death of all men, or if they be visited after the visitation of all men; then the Lord hath not sent me. But if the Lord make a new thing, and the earth open her mouth, and swallow them up, with all that appertain unto them, and they go down quick into the pit; then ye shall understand that these men have provoked the Lord.

> و موسیٰ نے کہا، اِس سے تم جان لو گے کہ خداوند نے مجھے بھیجا ہے تاکہ میں یہ سب کام کروں، کیونکہ میں نے یہ اپنے دل سے نہیں کیے۔ اگر یہ لوگ سب آدمیوں کی سی عام موت مریں، یا اُن پر وہی گزران ہو جو سب آدمیوں پر گزرتی ہے، تو خداوند نے مجھے نہیں بھیجا۔ لیکن اگر خداوند ایک نئی بات کرے، اور زمین اپنا منہ کھول دے اور اُنہیں، اور اُن سب کو جو اُن سے متعلق ہیں، نگل لے، اور وہ زندہ ہی گڑھے میں اتر جائیں، تو تم سمجھ لو گے کہ اِن لوگوں نے خداوند کو غضبناک کیا ہے۔

> And it came to pass, as he had made an end of speaking all these words, that the ground clave asunder that was under them: And the earth opened her mouth, and swallowed them up, and their houses, and all the men that appertained unto Korah, and all their goods. They, and all that appertained to them, went down alive into the pit, and the earth closed upon them: and they perished from among the congregation.

> و چنین واقع شد که چون از گفتنِ تمامی این سخنان فارغ شد، زمینِ زیرِ پای ایشان شکافته گشت؛ و زمین دهانِ خود را گشود و آنان را با خانه‌هایشان، و همهٔ مردانی را که به قورح تعلق داشتند، و تمامی اموالشان فرو بلعید. ایشان و هر آنچه به ایشان تعلق داشت، زنده به گودال فرو رفتند، و زمین بر ایشان بسته شد؛ و ایشان از میان جماعت هلاک شدند.

> And all Israel that were round about them fled at the cry of them: for they said, Lest the earth swallow us up also. And there came out a fire from the Lord, and consumed the two hundred and fifty men that offered incense. Numbers 16:28–35.

> اور سب اسرائیلی جو ان کے آس پاس تھے، ان کی فریاد پر بھاگ کھڑے ہوئے، کیونکہ وہ کہتے تھے، کہیں ایسا نہ ہو کہ زمین ہمیں بھی نگل جائے۔ پھر خداوند کے حضور سے آگ نکلی اور اُن ڈھائی سو آدمیوں کو بھسم کر گئی جو بخور چڑھا رہے تھے۔ گنتی 16:28–35۔

The rebellion of 1888 was typified by the rebellion of Korah, Dahan, Abiram and the 250 men who offered incense. The 250 men had formed an alliance with a threefold confederacy that arrives at the Sunday law when the United States, the earth beast opens its mouth and speaks as a dragon. At that point, the latter rain is poured out without measure, just as the 250 men that offered incense were destroyed by fire coming down from heaven. The 250 men represent a false religious system who are destroyed during the outpouring of the latter rain at the Sunday law. The earth opening up on Korah and his cohorts, is the earthquake of Revelation eleven, that identifies the United States opening its mouth and speaking as a dragon. When the fire came down out of heaven on the 250, it typified the fire of Elijah at Mount Carmel, when those false prophets were slain. Elijah’s fire at Mount Carmel aligns with the Sunday law, so the fire upon the 250 men is the Sunday law fire of the latter rain.

شورشِ سالِ 1888 به‌وسیلهٔ شورشِ قورح، داتان، ابیرام و آن 250 مردی که بخور تقدیم کردند، به‌صورت نمادین پیشگویی شده بود. آن 250 مرد با یک کنفدراسیونِ سه‌گانه اتحاد بسته بودند که در قانونِ یکشنبه به ظهور می‌رسد، آنگاه که ایالات متحده، یعنی وحشِ زمین، دهانِ خود را می‌گشاید و چون اژدها سخن می‌گوید. در آن هنگام، بارانِ آخر بی‌پیمانه فرو ریخته می‌شود، درست همان‌گونه که آن 250 مردی که بخور تقدیم کردند، به‌وسیلهٔ آتشی که از آسمان فرود آمد نابود شدند. آن 250 مرد نمایانگرِ یک نظامِ مذهبیِ کاذب هستند که در هنگامِ افاضهٔ بارانِ آخر در قانونِ یکشنبه نابود می‌شوند. گشوده شدنِ زمین بر قورح و همدستانِ او، همان زلزلهٔ مکاشفه یازده است که گشوده شدنِ دهانِ ایالات متحده و سخن گفتنِ آن چون اژدها را مشخص می‌سازد. هنگامی که آتش از آسمان بر آن 250 نفر فرود آمد، این امر نمادی از آتشِ ایلیا بر کوهِ کرمل بود، آنگاه که آن انبیای کاذب کشته شدند. آتشِ ایلیا بر کوهِ کرمل با قانونِ یکشنبه هم‌راستا است؛ پس آتشِ نازل‌شده بر آن 250 مرد، آتشِ قانونِ یکشنبه، یعنی آتشِ بارانِ آخر، است.

The passage in Numbers dealing with Korah’s rebellion, is prophetically aligned with the rebellion against the message of the Promised Land, as presented by Joshua and Caleb. That rebellion represents the biblical “day of provocation.” The passage of Korah’s rebellion says, “ye shall understand that these men have provoked the Lord.”

آن بخش از کتاب اعداد که به شورش قورح می‌پردازد، از لحاظ نبوی با شورش بر ضدّ پیام سرزمین موعود، چنان‌که به‌وسیلهٔ یوشع و کالب عرضه شد، هم‌راستا است. آن شورش نمایانگر «روز اغضاب» کتاب‌مقدسی است. در گزارش شورش قورح آمده است: «خواهید دانست که این مردان خداوند را به غضب آورده‌اند.»

It is the wise who understand, and the wise are to understand that the history of Korah’s rebellion, is to be laid upon the rebellion against Joshua’s message of the Promised Land. That rebellion took place at Kadesh, and both Kadesh and Korah’s rebellion are the rebellion of Seventh-day Adventism at the Sunday law. Korah and the 250 men who offered incense, typified the 25 men bowing to the sun in Ezekiel 8. The ancient men in Ezekiel eight represent the fourth of four escalating abominations, that are accomplished in Jerusalem, the symbol of God’s church.

این حکیمان‌اند که می‌فهمند، و بر حکیمان است که دریابند تاریخِ شورشِ قورح باید بر شورش علیه پیامِ یوشع دربارهٔ سرزمینِ موعود منطبق دانسته شود. آن شورش در قادِش روی داد، و هم قادِش و هم شورشِ قورح، شورشِ اَدونتیسمِ روزِ هفتم در هنگامِ قانونِ یکشنبه‌اند. قورح و آن دویست‌وپنجاه مردی که بخور تقدیم کردند، نمونهٔ آن بیست‌وپنج مرد بودند که در حزقیال ۸ در برابر خورشید سجده می‌کردند. مردانِ کهن‌سال در حزقیال هشت، نمایانگرِ چهارمینِ چهار مکرُوهیتِ فزاینده‌اند که در اورشلیم، یعنی نمادِ کلیسای خدا، به انجام می‌رسند.

The first abomination is the image of jealousy, the second is hidden chambers, the third is weeping for Tammuz and then the 25 men bow down to the sun. Then chapter nine identifies those who are sighing and crying for the abominations, represented in chapter eight. Those that sigh and cry are sealed by the angel that ascends from the east. An angel is a messenger, and represents a message.

نخستین مکروهِت، تمثالِ غیرت است؛ دومین، حجره‌های پنهان؛ سومین، نوحه‌گری برای تمّوز؛ و سپس آن بیست‌وپنج مرد که در برابر آفتاب سجده می‌کنند. آنگاه باب نهم کسانی را مشخص می‌سازد که برای مکروهِتِ به‌تصویرکشیده‌شده در باب هشتم آه می‌کشند و ماتم می‌کنند. آنان که آه می‌کشند و فریاد برمی‌آورند، به‌وسیلهٔ آن فرشته‌ای که از مشرق صعود می‌کند، مُهر می‌شوند. فرشته، رسول است و نمایانگرِ یک پیام.

The sealing message from the east, is the message of the east wind, which is the message of Islam. Once the one hundred and forty-four thousand are sealed, the destroying angels begin their work, right where the external line of prophecy teaches that “national apostasy is followed by national ruin.” Before the judgment is accomplished upon those represented by Korah, the rebels are taken outside of Jerusalem. The wicked are removed from Jerusalem, for it is not the righteous that flee Jerusalem.

پیامِ مُهرگذاری از مشرق، همان پیامِ بادِ شرقی است، که همان پیامِ اسلام است. هنگامی که آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر مُهر می‌شوند، فرشتگانِ هلاک‌کننده کار خود را آغاز می‌کنند، درست در همان‌جایی که خطِ بیرونیِ نبوت تعلیم می‌دهد که «ارتدادِ ملی به‌دنبالِ ویرانیِ ملی می‌آید». پیش از آنکه داوری بر کسانی که به‌وسیلهٔ قورح نمایانده شده‌اند به انجام رسد، شورشیان به بیرونِ اورشلیم برده می‌شوند. شریران از اورشلیم برداشته می‌شوند، زیرا این عادلان نیستند که از اورشلیم می‌گریزند.

> Moreover the spirit lifted me up, and brought me unto the east gate of the Lord’s house, which looketh eastward: and behold at the door of the gate five and twenty men; among whom I saw Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people.

> علاوه بر این، روح مرا برگرفت و به دروازهٔ شرقیِ خانهٔ خداوند که به سوی مشرق است آورد؛ و اینک، بر آستانهٔ دروازه بیست‌وپنج مرد بودند؛ که در میان ایشان یازنیا پسرِ عَزّور و فلطیاهو پسرِ بنایاه را دیدم، که از سروران قوم بودند.

> Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh.

> پس به من گفت: «ای پسر انسان، اینان همان مردمانی هستند که شرارت را تدبیر می‌کنند و در این شهر مشورت شریرانه می‌دهند؛ که می‌گویند: وقت آن نزدیک نیست؛ خانه‌ها بنا کنیم؛ این شهر دیگ است و ما گوشت هستیم.»

> Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord;

> پس بر ایشان نبوّت کن، نبوّت کن، ای پسر انسان. و روح خداوند بر من فرود آمد و به من گفت: سخن بگو؛ خداوند چنین می‌فرماید؛

> Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ye shall fall by the sword; I will judge you in the border of Israel; and ye shall know that I am the Lord. This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you.

> پس چنین گفته‌اید، ای خاندان اسرائیل؛ زیرا من آن چیزهایی را که به ذهن شما خطور می‌کند، یکایکِ آنها، می‌دانم. شما کشتگان خود را در این شهر بسیار کرده‌اید، و کوچه‌های آن را از کشتگان پر ساخته‌اید. بنابراین خداوند یهوه چنین می‌فرماید: کشتگان شما که در میان آن افکنده‌اید، ایشان گوشت‌اند، و این شهر دیگ است؛ اما من شما را از میان آن بیرون خواهم آورد. شما از شمشیر ترسیده‌اید؛ و من شمشیر را بر شما خواهم آورد، می‌فرماید خداوند یهوه. و شما را از میان آن بیرون خواهم آورد، و به دست بیگانگان تسلیم خواهم کرد، و در میان شما داوری‌ها به اجرا خواهم آورد. شما به شمشیر خواهید افتاد؛ من شما را در سرحد اسرائیل داوری خواهم کرد؛ و خواهید دانست که من یهوه هستم. این شهر دیگ شما نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را در سرحد اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من یهوه هستم؛ زیرا در فرایض من سلوک ننمودید، و احکام مرا به‌جا نیاوردید، بلکه مطابق رسوم امت‌هایی که گرداگرد شما هستند عمل کردید.

> And it came to pass, when I prophesied, that Pelatiah the son of Benaiah died. Then fell I down upon my face, and cried with a loud voice, and said, Ah Lord God! wilt thou make a full end of the remnant of Israel? Ezekiel 11:1–13.

> اور ایسا ہوا کہ جب میں نے نبوت کی، تو بنایاہ کا بیٹا فلطیاہ مر گیا۔ تب میں اپنے منہ کے بل گر پڑا، اور بلند آواز سے پکار کر کہا، ہائے، اے خداوند خدا! کیا تو اسرائیل کے بقیہ کا بالکل خاتمہ کر دے گا؟ حزقی ایل 11:1–13۔

Jerusalem is purified at the Sunday law, when the wheat is separated from the tares. The men represented by the 25, or Korah’s 250 are taken outside, to the “border” of Jerusalem to die. 25 is the number of priests who served for a week, and when symbolized by the tenfold number of 250, it represents the worldwide church, for ten is a symbol of worldwide. The church militant is defined as the church made up of wheat and tares, and the church triumphant represents the church that is only wheat.

اورشلیم در هنگام قانون یکشنبه تطهیر می‌شود، آنگاه که گندم از کَرکاس‌ها جدا می‌گردد. مردانی که به‌وسیلهٔ ۲۵، یا ۲۵۰ نفرِ قورَح، نمادین شده‌اند، به بیرون برده می‌شوند، به «مرز» اورشلیم، تا بمیرند. ۲۵ عدد کاهنانی است که برای یک هفته خدمت می‌کردند، و چون به‌وسیلهٔ عدد ده‌برابرِ ۲۵۰ نمادین گردد، نمایانگر کلیسای جهانی است، زیرا ده نمادِ جهانی‌بودن است. کلیسای مجاهد چنین تعریف می‌شود که کلیسایی است مرکب از گندم و کَرکاس‌ها، و کلیسای ظافر نمایانگر کلیسایی است که فقط از گندم تشکیل شده است.

> “Has God no living church? He has a church, but it is the church militant, not the church triumphant. We are sorry that there are defective members, that there are tares amid the wheat. Jesus said: ‘The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: but while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way…. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn.’

> "کیا خدا کی کوئی زندہ کلیسیا نہیں؟ اُس کی ایک کلیسیا ہے، لیکن وہ کلیسیا مجاہد ہے، نہ کہ کلیسیا غالب۔ ہمیں افسوس ہے کہ اُس میں ناقص ارکان موجود ہیں، کہ گیہوں کے درمیان کڑوے دانے بھی ہیں۔ یسوع نے فرمایا: 'آسمان کی بادشاہی اُس آدمی کی مانند ہے جس نے اپنے کھیت میں اچھا بیج بویا: لیکن جب لوگ سو رہے تھے، اُس کا دشمن آیا اور گیہوں کے درمیان کڑوے دانے بو گیا اور چلا گیا۔۔۔ پس گھر کے مالک کے خادم آ کر اُس سے کہنے لگے، اے خداوند، کیا تو نے اپنے کھیت میں اچھا بیج نہ بویا تھا؟ پھر اس میں کڑوے دانے کہاں سے آ گئے؟ اُس نے اُن سے کہا، یہ کسی دشمن کا کام ہے۔ خادموں نے اُس سے کہا، کیا تو چاہتا ہے کہ ہم جا کر اُنہیں جمع کریں؟ لیکن اُس نے کہا، نہیں؛ ایسا نہ ہو کہ کڑوے دانوں کو جمع کرتے وقت تم اُن کے ساتھ گیہوں بھی اکھاڑ دو۔ دونوں کو فصل تک اکٹھے بڑھنے دو: اور فصل کے وقت میں کاٹنے والوں سے کہوں گا، پہلے کڑوے دانوں کو جمع کرو اور اُن کے گٹھے باندھ کر جلانے کے لیے رکھو: لیکن گیہوں کو میرے کھتّے میں جمع کر دو۔'"

> “In the parable of the wheat and the tares, we see the reason why the tares were not to be plucked up; it was lest the wheat be rooted up with the tares. Human opinion and judgment would make grave mistakes. But rather than have a mistake made, and one single blade of wheat rooted up, the Master says, ‘Let both grow together until the harvest;’ then the angels will gather out the tares, which will be appointed to destruction. Although in our churches, that claim to believe advanced truth, there are those who are faulty and erring, as tares among the wheat, God is long-suffering and patient. He reproves and warns the erring, but He does not destroy those who are long in learning the lesson He would teach them; He does not uproot the tares from the wheat. Tares and wheat are to grow together till the harvest; when the wheat comes to its full growth and development, and because of its character when ripened, it will be fully distinguished from the tares.

> «در مَثَلِ گندم و کَرکاس‌ها، دلیلِ این‌که چرا کَرکاس‌ها نباید برکنده شوند را می‌بینیم؛ مبادا گندم نیز همراهِ کَرکاس‌ها از ریشه برکنده شود. رأی و داوریِ انسانی دچار خطاهای فاحش می‌گردد. امّا استاد می‌گوید: «بگذارید هر دو تا هنگامِ درو با هم رشد کنند» تا مبادا خطایی روی دهد و حتّی یک ساقهٔ گندم از ریشه برکنده شود؛ آنگاه فرشتگان کَرکاس‌ها را جمع خواهند کرد، کَرکاس‌هایی را که برای هلاکت معیّن شده‌اند. هرچند در کلیساهای ما، که مدّعیِ ایمان به حقیقتِ مترقّی هستند، کسانی یافت می‌شوند که معیوب و گمراه‌اند، همچون کَرکاس‌ها در میانِ گندم، خدا دیرغضب و بردبار است. او خطاکاران را توبیخ می‌کند و هشدار می‌دهد، امّا کسانی را که در آموختنِ درسی که او می‌خواهد به ایشان تعلیم دهد دیرآموزند هلاک نمی‌سازد؛ او کَرکاس‌ها را از میانِ گندم از ریشه برنمی‌کَنَد. کَرکاس‌ها و گندم باید تا هنگامِ درو با هم رشد کنند؛ و چون گندم به رشد و کمالِ کاملِ خود برسد، به سببِ سرشتِ خویش در هنگامِ رسیدگی، به‌روشنی از کَرکاس‌ها متمایز خواهد شد.»

> “The church of Christ on earth will be imperfect, but God does not destroy His church because of its imperfection. There have been and will be those who are filled with zeal not according to knowledge, who would purify the church, and uproot the tares from the midst of the wheat. But Christ has given special light as to how to deal with those who are erring, and with those who are unconverted in the church. There is to be no spasmodic, zealous, hasty action taken by church members in cutting off those they may think defective in character. Tares will appear among the wheat; but it would do more harm to weed out the tares, unless in God’s appointed way, than to leave them alone. While the Lord brings into the church those who are truly converted, Satan at the same time brings persons who are not converted into its fellowship. While Christ is sowing the good seed, Satan is sowing the tares. There are two opposing influences continually exerted on the members of the church. One influence is working for the purification of the church, and the other for the corrupting of the people of God.” Testimonies to Ministers, 45, 46.

> „کلیسای مسیح بر زمین ناقص خواهد بود، اما خدا کلیسای خود را به سبب نقص آن نابود نمی‌سازد. بوده‌اند و خواهند بود کسانی که از غیرتی برخوردارند که بر وفق معرفت نیست، و می‌خواهند کلیسا را پاک سازند و علف‌های هرز را از میان گندم برکنند. اما مسیح در خصوص شیوهٔ رفتار با کسانی که در خطا هستند، و نیز با آنان که در کلیسا نامتبدل‌اند، نور خاصی عطا کرده است. اعضای کلیسا نباید در بریدن و طرد کسانی که ممکن است ایشان را از حیث سیرت معیوب بپندارند، دست به اقداماتی ناگهانی، متعصبانه و شتاب‌زده بزنند. علف‌های هرز در میان گندم پدیدار خواهند شد؛ اما بیرون کشیدن علف‌های هرز، مگر به طریقی که خدا مقرر کرده است، زیان بیشتری خواهد رساند تا آنکه به حال خود واگذار شوند. همچنان‌که خداوند کسانی را که حقیقتاً متبدل شده‌اند به کلیسا می‌آورد، شیطان نیز در همان حال اشخاصی را که متبدل نشده‌اند به مشارکت آن داخل می‌سازد. همچنان‌که مسیح بذر نیکو می‌کارد، شیطان نیز علف‌های هرز را می‌کارد. دو تأثیر متقابل پیوسته بر اعضای کلیسا اعمال می‌شود. یک تأثیر برای تطهیر کلیسا عمل می‌کند، و تأثیر دیگر برای فاسد ساختن قوم خدا.“ Testimonies to Ministers, 45, 46.

The wicked are taken outside of Jerusalem to be destroyed. They are removed at the time of the harvest, which is also the time when the wheat has matured, for it is then that the wheat is gathered together as the first fruit wave offering of the two Pentecostal wave loaves. The harvesting of the first fruit of the wheat is a specific subject of biblical prophecy. The separation of the wheat and tares is addressing this very subject, and many of Christ’s parables identify this very significant prophetic waymark.

شریران به بیرون از اورشلیم برده می‌شوند تا هلاک گردند. ایشان در زمان حصاد برداشته می‌شوند؛ زمانی که گندم نیز رسیده است، زیرا در همان هنگام است که گندم به‌عنوان هدیهٔ جنبانیدنیِ نوبر، از دو قرصِ جنبانیدنیِ پنطیکاست، گرد آورده می‌شود. درو کردن نوبرِ گندم موضوعی مشخص در نبوتِ کتاب‌مقدسی است. جداییِ گندم و کَرکاس‌ها دقیقاً به همین موضوع می‌پردازد، و بسیاری از مَثَل‌های مسیح این نشانهٔ راهِ نبویِ بسیار مهم را معین می‌سازند.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> «باز هم، این مَثَل‌ها تعلیم می‌دهند که پس از داوری، دیگر هیچ زمانِ آزمایشی نخواهد بود. هنگامی که کارِ انجیل به انجام برسد، بی‌درنگ جدایی میان نیکان و بدان رخ می‌دهد، و سرنوشتِ هر یک از این دو گروه تا ابد تثبیت می‌گردد.» از مثال‌های مسیح، 123.

The wheat offering is the one hundred and forty-four thousand, and the third angel separates the wheat from the tares.

هدیۀ گندم همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، و فرشتۀ سوم گندم را از کَرکاس‌ها جدا می‌سازد.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> «سپس فرشتهٔ سوم را دیدم. فرشتهٔ همراه من گفت: «کلام او هول‌انگیز است و مأموریتش سهمناک. او آن فرشته‌ای است که باید گندم را از کرکاس جدا سازد و گندم را برای انبار آسمانی مُهر کند یا ببندد.» این امور باید تمام ذهن و تمامی توجه را به خود مشغول سازد. بار دیگر ضرورتِ جدا بودنِ کسانی که ایمان دارند ما آخرین پیام رحمت را در اختیار داریم، از آنان که هر روزه خطاهای تازه را می‌پذیرند یا در خود فرو می‌برند، به من نشان داده شد. دیدم که نه جوانان و نه سالخوردگان نباید در گردهمایی‌های کسانی شرکت کنند که در خطا و تاریکی‌اند. فرشته گفت: «بگذارید ذهن از درنگ کردن بر چیزهای بی‌فایده بازایستد.»» Manuscript Releases, جلد 5، 425.

The third angel seals the wheat and also separates the wheat from the tares. The third angel represents the Sunday law, which is where the 25 men, representing the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church are taken outside of Jerusalem and judged. At that point the church militant is transformed into the church triumphant.

فرشتهٔ سوم، گندم را مُهر می‌زند و نیز گندم را از کرکاس‌ها جدا می‌سازد. فرشتهٔ سوم نمایانگر قانون یکشنبه است؛ همان‌جایی که آن بیست و پنج مرد، که نمایندهٔ رهبری کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه هستند، به بیرون از اورشلیم برده شده و داوری می‌شوند. در آن هنگام، کلیسای مجاهد به کلیسای ظافر تبدیل می‌گردد.

> “The work is soon to close. The members of the church militant who have proved faithful will become the church triumphant. In reviewing our past history, having travelled over every step of advance to our present standing, I can say, Praise God! As I see what God has wrought, I am filled with astonishment and with confidence in Christ as Leader. We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and his teaching in our past history.” General Conference Bulletin, January 29, 1893.

> «کار به‌زودی به پایان خواهد رسید. اعضای کلیسای مجاهد که وفاداری خود را ثابت کرده‌اند، کلیسای پیروزمند خواهند شد. هنگامی که تاریخ گذشتهٔ خود را مرور می‌کنیم، و هر گامِ پیشرفت را تا جایگاه کنونی‌مان پیموده و از نظر گذرانده‌ایم، می‌توانم بگویم: خدا را حمد باد! چون آنچه را خدا به‌عمل آورده است می‌بینم، از شگفتی و نیز از اعتماد به مسیح به‌عنوان رهبر، لبریز می‌شوم. ما از آینده هیچ چیز برای ترسیدن نداریم، مگر آن‌که راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است و تعلیم او را در تاریخ گذشتهٔ خود از یاد ببریم.» General Conference Bulletin، 29 January 1893.

The prophetic subject of the separation of the tares from the wheat is a major subject of Bible prophecy. Christ cleansing the temple is an illustration of this work, the climax occurs at the Sunday law, for we the see those who were to be judged taken to the border of Jerusalem to die.

موضوع نبویِ جدا ساختنِ علف‌های هرز از گندم، از موضوعات عمدهٔ نبوت کتاب‌مقدس است. پاک ساختن هیکل به‌وسیلهٔ مسیح، تصویری از این عمل است؛ اوج آن در قانون یکشنبه رخ می‌دهد، زیرا می‌بینیم کسانی که قرار بود داوری شوند، به سرحدّ اورشلیم برده شدند تا بمیرند.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «چون عیسی خدمتِ علنیِ خود را آغاز کرد، هیکل را از هتکِ حرمتِ کفرآمیزِ آن پاک ساخت. در میان واپسین اعمالِ خدمتِ او نیز، دومین تطهیرِ هیکل قرار داشت. بدین‌سان، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: “بابِلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، زیرا که همهٔ امت‌ها را از شرابِ غضبِ زنای خود نوشانید” (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قومِ من، مبادا در گناهانش شریک شوید و مبادا از بلاهای او نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” (مکاشفه ۱۸:۴، ۵).» Selected Messages, book 2, 118.

The church of wheat and tares exists until the Sunday law crisis when the tares are removed, not by human strength, but by the third angel—which represents the Sunday law, but also the message of the latter rain then swelling into a loud cry. The tares are an element of the prophetic testimony, as is the wheat. The providence of God reaches the Sunday law and the third angel purifies the temple the second time. He cleansed it on October 22, 1844, and the second temple cleansing is the Sunday law.

کلیسای گندم و کَرکَس‌ها تا زمان بحرانِ قانونِ یکشنبه برقرار است؛ آنگاه کَرکَس‌ها نه به نیروی انسان، بلکه به‌وسیلهٔ فرشتهٔ سوم—که نمایانگرِ قانونِ یکشنبه است، و نیز پیامِ بارانِ آخر که در آن هنگام به فریادی بلند فزونی می‌یابد—برداشته می‌شوند. کَرکَس‌ها، همانندِ گندم، جزئی از شهادتِ نبوی هستند. عنایتِ خدا تا قانونِ یکشنبه امتداد می‌یابد و فرشتهٔ سوم برای بار دوم هیکل را تطهیر می‌کند. او آن را در 22 اکتبر 1844 پاک ساخت، و تطهیرِ دومِ هیکل همان قانونِ یکشنبه است.

The external elements of history that lead to the Sunday law are a major element of the testimony of the church triumphant, as are the tares, the wheat and the binding of the two classes. The closing messages of Revelation are the three angels’ messages, and they separate and bind the two classes, but it is important to see that Sister White identifies that those “closing messages,” “ripen the harvest.” The closing message that ripens the harvest is the latter rain, and it is the fire that binds the 250 men “as fagots for the fires of destruction.”

عناصرِ بیرونیِ تاریخ که به قانونِ یکشنبه منتهی می‌شوند، جزءِ مهمی از شهادتِ کلیسایِ ظافر هستند؛ همان‌گونه که علف‌های هرز، گندم، و بستنِ این دو طبقه نیز چنین‌اند. پیام‌های پایانیِ مکاشفه، همان پیام‌های سه فرشته‌اند، و آن‌ها این دو طبقه را از هم جدا کرده و می‌بندند؛ اما مهم است که دیده شود خواهر وایت تصریح می‌کند که آن «پیام‌های پایانی»، «محصول را می‌رسانند». پیامِ پایانی‌ای که محصول را می‌رساند، بارانِ آخِر است، و آن همان آتشی است که آن ۲۵۰ مرد را «چون دسته‌های هیزم برای آتش‌های هلاکت» می‌بندد.

> “To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

> «به یوحنا صحنه‌هایی از ژرف‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین اهمیت در تجربهٔ کلیسا گشوده شد. او جایگاه، خطرات، نبردها، و رهایی نهایی قوم خدا را دید. او پیام‌های پایانی را که باید محصول زمین را به کمال برسانند ثبت می‌کند، خواه به‌صورت بافه‌هایی برای انبار آسمانی، یا به‌صورت هیزم‌هایی بسته‌بندی‌شده برای آتش‌های هلاکت. موضوعاتی بس پر‌اهمیت بر او مکشوف گردید، به‌ویژه برای کلیسای آخر، تا آنان که از خطا به‌سوی حقیقت بازمی‌گردند، دربارهٔ خطرات و نبردهایی که در پیش دارند تعلیم یابند. هیچ‌کس لازم نیست نسبت به آنچه بر زمین خواهد آمد در تاریکی باشد.» The Great Controversy, 341.

His cleansing of the temple, is also illustrated by the work of the Dirt Brush man who John the Baptist introduced as the One who followed his ministry. He is the one who sweeps out the rubbish in Miller’s dream.

تطهیر او از معبد نیز با کارِ مردِ جاروبِ خاک که یوحنای تعمیددهنده او را به‌عنوان آن‌که در پیِ خدمتِ او می‌آید معرفی کرد، به تصویر کشیده شده است. او همان کسی است که در رؤیای میلر زباله‌ها را بیرون می‌روبد.

> “The Lord is about to reveal the difference between the righteous and the wicked; for his ‘fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into his garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.’” Review and Herald, November 8, 1892.

> «خداوند در شُرُف آن است که تفاوت میان عادلان و شریران را آشکار سازد؛ زیرا «غربالِ او در دست اوست، و او خرمنگاهِ خود را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندمِ خویش را در انبار خود گرد خواهد آورد؛ اما کاه را به آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزانید.»» Review and Herald, November 8, 1892.

Isaiah is referenced by Sister White, when she identified that in 1849 the Lord had stretched out his hand a second time to gather the remnant of His people, and Isaiah and Sister White are identifying the final gathering of the one hundred and forty-four thousand. The process of gathering includes the scattering and gathering represented as the first disappointment, that leads to the gathering at the end of a tarrying time. Each of these elements of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is a specific topic of biblical prophecy. The external history which the Lord employs as His tool to bring sin to its conclusion is represented in Daniel 11:11; and the final gathering is found in Isaiah 11:11; and the end of the tarrying time is found in Revelation 11:11 and the separation of the wheat and tares at the Sunday law is located in Ezekiel 11:11:

ישעיהו מוזכר על־ידי האחות וייט, כאשר הצביעה על כך שבשנת 1849 שב יהוה ונטה את ידו שנית לקבץ את שארית עמו; וישעיהו והאחות וייט מצביעים על הקיבוץ האחרון של המאה וארבעים וארבעת האלפים. תהליך הקיבוץ כולל את הפיזור והקיבוץ, המיוצגים כאכזבה הראשונה, המובילה אל הקיבוץ בקץ זמן ההתמהמהות. כל אחד מן היסודות הללו של חתימת המאה וארבעים וארבעת האלפים הוא נושא מוגדר בנבואת המקרא. ההיסטוריה החיצונית אשר יהוה משתמש בה ככלי בידו להביא את החטא אל קצו מיוצגת בדניאל 11:11; והקיבוץ האחרון נמצא בישעיהו 11:11; וקץ זמן ההתמהמהות נמצא בהתגלות 11:11; וההפרדה בין החיטה והזונין בעת חוק יום הראשון מצויה ביחזקאל 11:11:

> This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel. Ezekiel 11:11.

> این شهر برای شما دیگ نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را بر سرحدّ اسرائیل داوری خواهم کرد. حزقیال 11:11.

In Joel, the “new wine” is cut off from the ancient old men who were to be the guardians of the sanctuary. The message of the Midnight Cry is the new wine of Joel, and the fire that comes down at the Sunday law has been typified by the Pentecostal fire. That fire represents a message, which is the new wine, but it is also the message that destroys the 250 men who offered incense. The Laodicean Seventh-day Adventist church ends at the Sunday law, for it is then that the fire is poured out without measure and it destroys the 250 men who offered incense; it therefore destroys their system of worship.

در کتاب یوئیل، «شراب تازه» از پیرانِ کهن‌سالِ باستانی که می‌بایست پاسدارانِ مقدس باشند، منقطع می‌شود. پیامِ فریادِ نیمه‌شب همان شرابِ تازهٔ یوئیل است، و آتشی که در هنگامِ قانونِ یکشنبه از آسمان فرود می‌آید، به‌وسیلهٔ آتشِ پنطیکاست نمونه‌سازی شده است. آن آتش نمایانگرِ پیامی است که همان شرابِ تازه است، اما همچنین همان پیامی است که آن دویست‌وپنجاه مردی را که بخور تقدیم کردند، هلاک می‌سازد. کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لائودیکیه در هنگامِ قانونِ یکشنبه پایان می‌یابد، زیرا در آن زمان است که آتش بی‌پیمانه فرو ریخته می‌شود و آن دویست‌وپنجاه مردی را که بخور تقدیم کردند، هلاک می‌سازد؛ ازاین‌رو، نظامِ عبادتِ ایشان را نیز از میان می‌برد.

If the Seventh-day Adventist church were faithful at the Sunday law, the power and might of the United States government will close it down. If it is unfaithful, it will simply change its name to First-day Adventist church or some other close facsimile. Righteous or unrighteous the Seventh-day Adventist church does not go beyond the Sunday law. The prophetic testimony identifies that Adventism has rejected the message of the old paths at 9/11, and those old paths lead to the shut door at the Sunday law. The 25 men were represented in Ezekiel’s passage by “Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people.”

اگر کلیسای ادونتیست روز هفتم در هنگام قانون یکشنبه وفادار باشد، قدرت و اقتدار دولت ایالات متحده آن را تعطیل خواهد کرد. اگر بی‌وفا باشد، به‌سادگی نام خود را به کلیسای ادونتیست روز اوّل یا نامی مشابهِ نزدیک دیگری تغییر خواهد داد. کلیسای ادونتیست روز هفتم، خواه عادل باشد خواه ناعادل، از قانون یکشنبه فراتر نمی‌رود. شهادت نبوی تصریح می‌کند که ادونتیسم در 11 سپتامبر پیامِ راه‌های کهن را رد کرد، و آن راه‌های کهن به درِ بسته در هنگام قانون یکشنبه منتهی می‌شوند. آن بیست‌وپنج مرد در عبارت حزقیال به‌وسیلهٔ «یَعَزَنْیاه بن عَزُور، و فَلطیاه بن بِنایاه، که از سروران قوم بودند» بازنمایی شده بودند.

Their name’s profess the characteristics of God’s people, but it is simply profession. Jaazaniah means God hears, and he is the son of Azur, which means to help and protect. Sister White says the 25 men were to be the guardians, as represented by “Azur.” His son professes to “hear” God, but he is the class that seeing, they see not, and hearing, they hear not. Pelatiah means delivered of God, and his father “Benaiah,” means God has built. When Ezekiel finished his warning message Pelatiah died.

نام ایشان ویژگی‌های قوم خدا را اظهار می‌دارد، اما این صرفاً ادعاست. یَعَزَنیا به معنای «خدا می‌شنود» است، و او پسرِ آزور است، که معنایش «یاری کردن و محافظت نمودن» می‌باشد. خواهر وایت می‌گوید آن بیست و پنج مرد می‌بایست نگهبانان باشند، چنان‌که «آزور» نمایانگر آن است. پسر او مدعی است که خدا را «می‌شنود»، اما او از آن طبقه‌ای است که «با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند.» فَلَطیاه به معنای «رهاشده از سوی خدا» است، و پدرش «بِنایاه» به معنای «خدا بنا کرده است» می‌باشد. هنگامی که حزقیال پیام هشدار خود را به پایان رسانید، فلطیاه مرد.

> This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you. And it came to pass, when I prophesied, that Pelatiah the son of Benaiah died. Then fell I down upon my face, and cried with a loud voice, and said, Ah Lord God! wilt thou make a full end of the remnant of Israel? Ezekiel 11:11–13.

> این شهر برای شما دیگ نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را در سرحدّ اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من یهوه هستم؛ زیرا در فرایض من سلوک ننموده‌اید، و احکام مرا به‌جا نیاورده‌اید، بلکه بر وفق رسوم امت‌های کافری که گرداگرد شما هستند رفتار کرده‌اید. و واقع شد هنگامی که من نبوّت می‌کردم، فلطیاه پسر بنایاه مرد. آنگاه به روی خود درافتادم، و با آواز بلند فریاد زده، گفتم: آه، ای خداوند یهوه! آیا بازماندگان اسرائیل را به تمامی هلاک خواهی ساخت؟ حزقیال ۱۱:‏۱۱–۱۳

Pelatiah died at the loud cry of Ezekiel. The wheat died in the street on July 18, 2020 in fulfillment of Revelation eleven. The wheat are Moses and Elijah, the first author of God’s Word, and the promise of Elijah to come, is the last statement in the Old Testament. Alpha and Omega are slain in the street of Sodom and Egypt, but they are resurrected in 2024, as represented in Revelation 11:11. While they were dead, Sodom and Egypt rejoiced. Ezekiel places the death of Pelatiah in the time of the remnant when he says, “Ah Lord God! wilt thou make a full end of the remnant of Israel?” Sodom is the Seventh-day Adventist church in the time of the remnant, according to Isaiah.

پیلاطیا در اثر فریاد بلند حزقیال مرد. گندم در خیابان در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، در تحقق مکاشفهٔ یازده، مرد. گندم، موسی و ایلیا هستند؛ نخستین نویسندهٔ کلام خدا، و وعدهٔ آمدن ایلیا، آخرین بیان در عهد عتیق است. آلفا و امگا در خیابانِ سدوم و مصر کشته می‌شوند، اما در سال ۲۰۲۴، چنان‌که در مکاشفه ۱۱:۱۱ نمود یافته است، زنده می‌گردند. در مدتی که آنان مرده بودند، سدوم و مصر شادی کردند. حزقیال مرگ پیلاطیا را در زمانِ باقیمانده قرار می‌دهد، آنگاه که می‌گوید: «آه، ای خداوند یهوه! آیا از باقی‌ماندهٔ اسرائیل به تمامی فنا خواهی ساخت؟» سدوم، مطابق اشعیا، کلیسای ادونتیست روز هفتم در زمانِ باقیمانده است.

> Hear, O heavens, and give ear, O earth: for the Lord hath spoken, I have nourished and brought up children, and they have rebelled against me. The ox knoweth his owner, and the ass his master’s crib: but Israel doth not know, my people doth not consider.

> بشنو، ای آسمان‌ها، و گوش فرا ده، ای زمین؛ زیرا خداوند سخن گفته است: «فرزندان را پروراندم و بزرگ کردم، اما ایشان بر من عصیان ورزیده‌اند. گاو صاحب خود را می‌شناسد، و الاغ آخور ارباب خویش را؛ اما اسرائیل نمی‌شناسد، و قوم من درک نمی‌کند.»

> Ah sinful nation, a people laden with iniquity, a seed of evildoers, children that are corrupters: they have forsaken the Lord, they have provoked the Holy One of Israel unto anger, they are gone away backward. Why should ye be stricken anymore? ye will revolt more and more: the whole head is sick, and the whole heart faint. From the sole of the foot even unto the head there is no soundness in it; but wounds, and bruises, and putrifying sores: they have not been closed, neither bound up, neither mollified with ointment. Your country is desolate, your cities are burned with fire: your land, strangers devour it in your presence, and it is desolate, as overthrown by strangers. And the daughter of Zion is left as a cottage in a vineyard, as a lodge in a garden of cucumbers, as a besieged city.

> افسوس بر این قومِ گناه‌کار، این مردمی که بارِ عصیان بر دوش دارند، این نسلِ بدکاران، این فرزندانی که فساد می‌ورزند: ایشان یهوه را ترک کرده‌اند، قدوسِ اسرائیل را به خشم آورده‌اند، و از او روی برتافته، واپس رفته‌اند. چرا باید باز هم مضروب شوید؟ شما هرچه بیشتر سرکشی خواهید کرد: تمامیِ سر بیمار است، و تمامیِ دل ناتوان. از کفِ پا تا فرقِ سر، در آن هیچ سلامت نیست؛ جز زخم‌ها و کوفتگی‌ها و جراحت‌های چرکین: نه بسته شده‌اند، نه پانسمان گشته‌اند، و نه با روغن نرم شده‌اند. سرزمینِ شما ویران است، شهرهای شما به آتش سوخته است؛ بیگانگان زمینِ شما را در برابر چشمانتان می‌بلعند، و آن ویران است، همچون سرزمینی که بیگانگان واژگونش کرده باشند. و دخترِ صهیون همچون کلبه‌ای در تاکستان، همچون آلاچیقی در مزرعهٔ خیار، همچون شهری محاصره‌شده، بر جای مانده است.

> Except the Lord of hosts had left unto us a very small remnant, we should have been as Sodom, and we should have been like unto Gomorrah. Hear the word of the Lord, ye rulers of Sodom; give ear unto the law of our God, ye people of Gomorrah. Isaiah 1:2–10.

> اگر خداوندِ لشکرها برای ما بازمانده‌ای بسیار اندک باقی نگذاشته بود، هرآینه مانند سدوم می‌شدیم و همانند عموره می‌گشتیم. ای حاکمان سدوم، کلام خداوند را بشنوید؛ و ای قوم عموره، به شریعت خدای ما گوش فرا دهید. اشعیا ۱:۲–۱۰.

Moses and Elijah are slain in Sodom and Egypt during the period of the remnant. Egypt is a symbol of corrupted statecraft and Sodom of corrupted churchcraft. Pelatiah the son of Benaiah dies at the Sunday law, which Isaiah aligns with the biblical day of provocation, which is either 1863, or the Sunday law. Pelatiah the son of Benaiah represents a counterfeit of those who actually hear the Word of God. In the time of the remnant those represented by Moses and Elijah are slain and then resurrected. That resurrection began with a voice in the wilderness in July of 2023. From 2024 the final separation of the wheat and tares has been under way.

موسیٰ اور ایلیاہ بقیت کے زمانہ میں سدوم اور مصر میں قتل کیے جاتے ہیں۔ مصر فاسد ریاستی سیاست کی علامت ہے اور سدوم فاسد کلیسیائی سیاست کی۔ پَلطِیاہ بن بِنایاہ اتوار کے قانون کے وقت مر جاتا ہے، جسے یسعیاہ اشتعال کے کتابِ مقدس کے دن کے ساتھ ہم آہنگ کرتا ہے، جو یا تو 1863 ہے، یا اتوار کا قانون۔ پَلطِیاہ بن بِنایاہ اُن لوگوں کے ایک جعلی نمونے کی نمائندگی کرتا ہے جو درحقیقت خدا کا کلام سنتے ہیں۔ بقیت کے زمانہ میں وہ لوگ جو موسیٰ اور ایلیاہ کے ذریعہ ممثل ہیں قتل کیے جاتے ہیں اور پھر زندہ کیے جاتے ہیں۔ وہ قیامت جولائی 2023 میں بیابان میں ایک آواز کے ساتھ شروع ہوئی۔ 2024 سے گیہوں اور کڑوے دانوں کی آخری علیحدگی جاری ہے۔

At the Sunday law the Seventh-day Adventist church will know that they are lost.

در هنگام قانون یک‌شنبه، کلیسای ادونتیست روز هفتم خواهد دانست که هلاک شده‌اند.

> This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you. And it came to pass, when I prophesied, that Pelatiah the son of Benaiah died. Ezekiel 11:11–13.

> این شهر دیگ شما نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را بر حدود اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من یهوه هستم؛ زیرا در فرایض من سلوک نکرده‌اید و احکام مرا به‌جا نیاورده‌اید، بلکه مطابق رسوم امت‌هایی که در اطراف شما هستند عمل کرده‌اید. و واقع شد هنگامی که من نبوت می‌کردم، فلطیا پسر بنایاه مرد. حزقیال 11:11–13.

The death of Pelatiah, whose names means delivered by God, means in context, delivered unto death, at the same point that the eleventh-hour workers are delivered from the hand of the king of the north in verse forty-one of Daniel eleven. Pelatiah is delivered into the hand of the king of the north at the Sunday law. Pelatiah, the son of Benaiah, meaning “what God’s has built.” At the very point where God has once again built a temple, to lift up as the church triumphant at the Sunday law, those represented by Pelatiah are delivered unto death, for rather than participating in the work of building up the old waste places, they were building themselves Tobiah’s tomb. Pelatiah represents Isaiah’s head to the toe, a body that is completely laden with sin. That body is the Laodicean Seventh-day Adventist church at the conclusion of four generations of progressive rebellion, that Isaiah expresses as an escalating rebellion when he states, “revolt more and more.” In the final testing process which began in 2024, the wheat is dead for three and a half days, then resurrected, at which point they shall know that the Lord is God.

مرگِ فلطیاه، که نامش به معنای «رهاشده به‌وسیلهٔ خدا» است، در این سیاق به معنای «تسلیم‌شده به مرگ» است؛ در همان مقطع که کارگرانِ ساعتِ یازدهم در آیهٔ چهل‌ویکِ دانیال یازده از دستِ پادشاهِ شمال رهانیده می‌شوند. فلطیاه در هنگامِ قانونِ یکشنبه به دستِ پادشاهِ شمال تسلیم می‌شود. فلطیاه، پسرِ بنایاه، که معنایش «آنچه خدا بنا کرده است» می‌باشد. درست در همان نقطه‌ای که خدا بار دیگر هیکلی را بنا کرده است تا در قانونِ یکشنبه آن را به‌مثابهٔ کلیسای ظافر برافرازد، کسانی که فلطیاه نمایندهٔ ایشان است به مرگ تسلیم می‌شوند، زیرا به‌جای مشارکت در کارِ آباد ساختنِ خرابه‌های کهن، برای خود مقبرهٔ طوبیا را بنا می‌کردند. فلطیاه نمایندهٔ پیکرِ اشعیاست از سر تا پا، بدنی که سراسر از گناه سنگین‌بار است. آن بدن، کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لاودیکیه‌ای است در پایانِ چهار نسلِ عصیانِ تدریجی، که اشعیا آن را همچون عصیانی فزاینده بیان می‌کند آنگاه که می‌گوید: «بیشتر و بیشتر طغیان می‌کنید.» در فرایندِ نهاییِ آزمون که در ۲۰۲۴ آغاز شد، گندم به مدتِ سه روز و نیم مرده است، سپس قیام می‌کند، و در آن هنگام خواهند دانست که یهوه خدا است.

> Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:12–14.

> پس نبوّت کن و به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک ای قوم من، من قبرهای شما را خواهم گشود و شما را از قبرهایتان برخواهم آورد و شما را به سرزمین اسرائیل درخواهم آورد. و چون قبرهای شما را بگشایم، ای قوم من، و شما را از قبرهایتان برآورم، خواهید دانست که من یهوه هستم. و روح خود را در شما خواهم نهاد، و زنده خواهید شد، و شما را در سرزمین خویش قرار خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، یهوه، این را گفته‌ام و آن را به انجام رسانده‌ام، یهوه می‌فرماید. حزقیال 37:12–14.

The counterfeit priesthood who are represented by 25 at the Sunday law, shall then know the Lord is God. The wheat know that the Lord is God in 2024, and the tares wake up to that knowledge at the Sunday law, when it is too late. The period begins with a grave and resurrection and ends with a grave and no resurrection. The wheat at the beginning know God, when He fulfills the resurrection of Revelation eleven, and the tares know at the Sunday law earthquake of the same chapter. In between those two waymarks the testing process of the latter rain brings both classes to maturity for the harvest.

جعلی کاہنوں کا طبقہ، جس کی نمائندگی اتوار کے قانون کے وقت 25 کے عدد سے کی گئی ہے، تب جان لے گا کہ خداوند ہی خدا ہے۔ گیہوں 2024 میں جان لیتے ہیں کہ خداوند ہی خدا ہے، اور کڑوے دانے اتوار کے قانون کے وقت اس معرفت پر بیدار ہوتے ہیں، جب بہت دیر ہو چکی ہوتی ہے۔ یہ دور ایک قبر اور قیامت سے شروع ہوتا ہے اور ایک قبر اور بغیر قیامت کے اختتام پذیر ہوتا ہے۔ ابتدا میں گیہوں خدا کو جان لیتے ہیں، جب وہ مکاشفہ گیارہ کی قیامت کو پورا کرتا ہے، اور کڑوے دانے اسی باب کے اتوار کے قانون والے زلزلہ کے وقت جان لیتے ہیں۔ ان دو نشانِ راہ کے درمیان، آخری بارش کی آزمائشی فرآیند دونوں طبقوں کو فصل کے لیے پختگی تک پہنچا دیتا ہے۔

Joel’s message is the song of the vineyard, but the first issue it raises is whether men can recognize the latter days, by the former days. The “old men” in Joel could not do that, for when the wake-up call arrives at midnight, they are cut off—spewed out of the mouth of the Lord, right where the earth beast opens it’s mouth to speak, which is also where Balaam’s ass spoke, and where John the Baptist’s father spoke.

پیام یوئیل، سرودِ تاکستان است؛ اما نخستین مسئله‌ای که مطرح می‌سازد این است که آیا انسان‌ها می‌توانند ایام آخر را از روی ایام پیشین بازشناسند یا نه. «پیران» در یوئیل نتوانستند چنین کنند، زیرا هنگامی که ندای بیدارباش در نیمه‌شب فرا می‌رسد، ایشان منقطع می‌شوند—از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌گردند، درست در همان‌جا که وحشِ زمین دهان خود را برای سخن گفتن می‌گشاید؛ همان‌جا نیز که الاغِ بلعام سخن گفت، و پدرِ یحیای تعمیددهنده سخن گفت.

The judgment upon the “old ancient men” is based upon the question of whether this has happened in the days of your forefathers? The passage opens by saying, “hear this.” It then sets forth two witnesses, one of four generations of men and the other four types of insects. Then they are awakened at the Midnight Cry, only to find they are passed by as God’s chosen covenant people. They are not passed by because they had no wine, they are passed by because they have the wrong wine. In the parable of the ten virgins, Joel’s new wine is oil.

قضاوت بر «پیرانِ کهن» بر این پرسش استوار است که آیا این امر در ایامِ پدرانِ شما رخ داده است؟ این بخش با این سخن آغاز می‌شود: «این را بشنوید.» سپس دو شاهد را پیش می‌نهد: یکی چهار نسل از مردمان، و دیگری چهار گونه از حشرات. آنگاه آنان در ندای نیمه‌شب بیدار می‌شوند، تنها تا دریابند که به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ عهدِ خدا از ایشان عبور شده است. از ایشان عبور نشده است چون شرابی نداشتند؛ بلکه از ایشان عبور شده است چون شرابِ نادرست دارند. در مَثَلِ ده باکره، شرابِ تازهٔ یوئیل همان روغن است.

Their salvation is placed in the terms of whether they receive the “new wine” of the latter rain message. The “old and ancient men” are also portrayed as “the drunkards of Ephraim” by Isaiah, and Ephraim is not represented in the sealed in Revelation seven. He is replaced by his brother Manasseh. It is difficult to find a more wicked king than Manasseh, but he replaces the drunkards of Ephraim.

نجاتِ ایشان در این قرار داده شده است که آیا «شرابِ تازه»ی پیامِ بارانِ آخر را می‌پذیرند یا نه. «پیران و سالخوردگان» نیز در کتاب اشعیا به‌صورت «مستانِ افرایم» ترسیم شده‌اند، و افرایم در میانِ مُهرشدگانِ مکاشفهٔ هفت نمایانده نشده است. او با برادرش، مَنَسّی، جایگزین می‌شود. یافتنِ پادشاهی شریرتر از مَنَسّی دشوار است، اما او جایگزینِ مستانِ افرایم می‌گردد.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «آنان که از زوال روحانیِ خویش اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران نوحه نمی‌کنند، بی‌مُهرِ خدا واگذاشته خواهند شد. خداوند فرستادگان خود را، یعنی مردانی را که افزارهای کشتار در دست دارند، مأمور می‌سازد: “از پیِ او در شهر بگذرید و بزنید؛ چشمتان رحم نکند و ترحّم منمایید؛ پیر و جوان، دوشیزگان و کودکان خردسال و زنان را بالکل هلاک کنید؛ امّا به هیچ‌کس که نشان بر اوست نزدیک مشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید. پس از پیرانی که پیشِ خانه بودند آغاز کردند.”

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

> «در اینجا می‌بینیم که کلیسا—مقدسگاه خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ غضب خدا را احساس کرد. مشایخ، همان کسانی که خدا به آنان نور عظیم عطا کرده بود و همچون پاسبانانِ مصالح روحانیِ قوم ایستاده بودند، به امانت خویش خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که ما نباید مانند روزگاران پیشین در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا باشیم. زمان‌ها تغییر کرده است. این سخنان بی‌ایمانیِ ایشان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او آن‌قدر رحیم است که قوم خود را با داوری بازخواست نکند. بدین‌سان، «سلامتی و ایمنی» فریادی است که از مردانی برمی‌خیزد که دیگر هرگز آواز خود را مانند کرنا بلند نخواهند کرد تا تعدیاتِ قوم خدا و گناهان خاندان یعقوب را به ایشان بنمایانند. این سگانِ گنگ که نمی‌خواستند پارس کنند، همان کسانی هستند که انتقام عادلانهٔ خدای برآشفته را احساس می‌کنند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند.»

> “The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

> «نفرت‌انگیزی‌هایی که وفاداران برای آن‌ها آه و ناله سر می‌دادند، تمام آن چیزی بود که چشمان محدود انسانی می‌توانست تشخیص دهد؛ اما به‌مراتب بدترین گناهان، یعنی آن‌هایی که غیرتِ خدای پاک و قدوس را برمی‌انگیخت، آشکار نشده بودند. آن جست‌وجوگر عظیمِ دل‌ها هر گناهی را که عاملانِ شرارت در نهان مرتکب می‌شوند، می‌داند. این اشخاص در فریبکاری‌های خود احساس امنیت می‌کنند و، به سبب حلمِ او، می‌گویند که خداوند نمی‌بیند، و سپس چنان رفتار می‌کنند که گویی او زمین را ترک کرده است. اما او ریاکاریِ ایشان را آشکار خواهد ساخت و آن گناهانی را که با چنان دقتی پنهان می‌کردند، در برابر دیگران برملا خواهد نمود.»

> “No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

> «هیچ برتریِ مرتبه، شأن، یا حکمتِ دنیوی، و هیچ منصبی در مقامِ مقدس، انسان‌ها را از قربانی‌کردنِ اصول، هنگامی که به دل‌های فریبکارِ خویش واگذاشته شوند، حفظ نخواهد کرد. آنان که شایسته و پارسا شمرده شده‌اند، ثابت می‌کنند که سرکردگانِ ارتداد و نمونه‌هایی در بی‌اعتنایی و در سوءاستفاده از رحمت‌های خدا هستند. او دیگر سیرتِ شریرانهٔ ایشان را تحمل نخواهد کرد، و در غضبِ خود، بی‌هیچ رحمی با آنان رفتار می‌کند.»

> “It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

> «خداوند با اکراه حضور خویش را از کسانی بازمی‌گیرد که از نور عظیم برخوردار شده‌اند و در خدمت به دیگران، قدرت کلام را احساس کرده‌اند. آنان زمانی خادمان امین او بودند و از حضور و هدایت او بهره‌مند بودند؛ اما از او منحرف شدند و دیگران را نیز به گمراهی کشانیدند، و از این‌رو تحت نارضایتی الهی قرار گرفته‌اند.» شهادت‌ها، جلد ۵، صص. ۲۱۱، ۲۱۲.

Joel is speaking to the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church when he identifies the “old men,” but Joel is also speaking to the unlearned, as Isaiah calls those who are contrasted with the learned. Joel is speaking to the ancient men who bow to the sun in Ezekiel chapter eight, and who are the first to be judged in chapter nine. He is also addressing the laity of the Laodicean Seventh-day Adventist church when he says, “Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land.”

یوئیل آنگاه که «مشایخ» را مشخص می‌سازد، به رهبری کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیه خطاب می‌کند؛ اما همچنین به ناآموختگان نیز سخن می‌گوید، همان‌گونه که اشعیا آنان را در تقابل با آموختگان می‌خوانَد. یوئیل به مردان کهنسالی سخن می‌گوید که در فصل هشتمِ حزقیال در برابر خورشید سجده می‌کنند و در فصل نهم نخستین کسانی هستند که داوری می‌شوند. او همچنین هنگامی که می‌گوید: «این را بشنوید، ای مشایخ، و ای جمیع ساکنان زمین، گوش فرا دهید»، عامهٔ اعضای کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیه را نیز مورد خطاب قرار می‌دهد.

The 25 men in chapter eight are located at the Sunday law, where they are bowing to the sun with their backs to the sanctuary. They are a “tithe” of the rebellion of the 250, who stood with Korah, Dathan and Abiram. The 25 men are a symbol of the rebellion that was repeated, according to inspiration in 1888, which typified the rebellion of the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church at 9/11, through unto the Sunday law. They represent a “tithe” of rebellion in the very same period that Isaiah in chapter six identifies the wise as a “tithe,” that has substance within.

فصل هشتم ۲۵ مرد را در قانون یکشنبه نشان می‌دهد، جایی که ایشان با پشت کردن به مَقدِس، در برابر خورشید سجده می‌کنند. آنان «عُشر»ی از شورش آن ۲۵۰ نفر هستند که با قورح، داتان و ابیرام ایستادند. این ۲۵ مرد نمادی از آن شورشی هستند که بنا بر الهام در سال ۱۸۸۸ تکرار شد؛ شورشی که به‌صورت نمونه، عصیان رهبری کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاادقیه را از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه مجسم می‌ساخت. آنان نمایندهٔ «عُشر»ی از شورش در همان دوره‌ای هستند که اشعیا در فصل ششم، دانایان را «عُشر»ی می‌شناساند که در درونِ خود مایه و جوهر دارند.

Joel is the announcement to Adventism, that their probation is closed for they have filled up their cup of probationary time with sin, and the fulness is represented as sickness from their head unto their toes, identifying that the message of the latter rain has been cut off from their mouths. Isaiah describes the same reality in chapter twenty-nine.

یوئیل اعلامی است به ادونتیسم که مهلتِ آزمایش ایشان بسته شده است، زیرا پیمانهٔ زمانِ آزمایشیِ خود را با گناه پر کرده‌اند؛ و این پری، به صورت بیماری از سر تا انگشتانِ پا تصویر شده است، که نشان می‌دهد پیامِ بارانِ آخر از دهان ایشان قطع شده است. اشعیا همین واقعیت را در فصل بیست‌ونهم توصیف می‌کند.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned.

> درنگ کنید و متحیّر شوید؛ فریاد برآورید و فغان کنید: ایشان مست‌اند، امّا نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، امّا نه از مسکر. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما ریخته، و چشمان شما را بسته است؛ انبیا و رؤسای شما، یعنی غیب‌گویان را، پوشانیده است. و رؤیای همه‌چیز برای شما چون سخنانِ کتابی مُهرشده گردیده است، که آن را به شخصی دانشمند می‌دهند و می‌گویند: «تمنا دارم این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است.» و کتاب را به کسی که دانش ندارد می‌دهند و می‌گویند: «تمنا دارم این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «من دانش ندارم.»

> Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> از این‌رو خداوند فرمود: «چون این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خویش مرا حرمت می‌نهند، اما دل خود را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من تعلیمی است که از فرمان انسان آموخته‌اند؛ بنابراین، اینک من باز در میان این قوم کاری شگفت‌انگیز و عجیب به‌عمل خواهم آورد؛ زیرا حکمت حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهم فهیمان ایشان پنهان خواهد گردید. وای بر آنان که ژرف می‌کوشند تا مشورت خویش را از خداوند پنهان سازند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟ به‌راستی که وارونه ساختن امور از سوی شما همچون گلِ کوزه‌گر به‌شمار خواهد آمد: آیا مصنوع دربارهٔ صانع خود خواهد گفت: او مرا نساخته است؟ یا آیا مخلوقِ شکل‌یافته دربارهٔ شکل‌دهندهٔ خود خواهد گفت: او فهم نداشت؟» اشعیا 29:9–16.

The “understanding” of the wise men is based upon the unsealing of God’s prophetic Word. Those who have been trained in the corrupted institutions of Adventism cannot read the book of prophecy, and they accuse God of having no understanding. When the prophecy is unsealed, they cannot understand it, so they accuse God of being the one who has no understanding, and in so doing they turn things upside down. The learned and unlearned of Adventism cannot understand the prophecy that is unsealed just before probation closes, and the book of Joel commands the “old men” to hear, but they are a class that hearing, they do not hear, and seeing they do not see.

“فهمِ” مردانِ حکیم بر گشوده شدنِ کلامِ نبویِ خدا مبتنی است. آنان که در نهادهای فاسدِ اَدونتیسم پرورش یافته‌اند، نمی‌توانند کتابِ نبوت را بخوانند، و خدا را متهم می‌کنند که فاقدِ فهم است. هنگامی که نبوت گشوده می‌شود، آنان نمی‌توانند آن را درک کنند؛ از این‌رو خدا را متهم می‌سازند که اوست که فهم ندارد، و بدین‌سان همه چیز را وارونه می‌کنند. دانش‌آموختگان و بی‌سوادانِ اَدونتیسم نمی‌توانند نبوتی را که درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمون گشوده می‌شود، درک کنند، و کتابِ یوئیل به «پیران» فرمان می‌دهد که بشنوند، اما ایشان گروهی هستند که شنیده، نمی‌شنوند، و دیده، نمی‌بینند.

The very heart of their rebellion is represented in their inability to recognize Christ as the first and the last. This is the context of the chapter where the question is asked, “Hath this been in your days, or even in the days of your fathers?”

اصلِ بغاوتِ ایشان در ناتوانی‌شان از شناختنِ مسیح به‌عنوان اوّل و آخر تجسّم یافته است. این همان زمینهٔ فصل است که در آن این پرسش مطرح می‌شود: «آیا این در ایّام شما واقع شده است، یا حتّی در ایّام پدران شما؟»

Was there a time in the history of your fathers where a people awaken at the Midnight Cry, only to find they are foolish virgins? The “old men” are commanded to “awake,” as were the Millerites at Exeter camp meeting in 1844. The parable of the ten virgins is the parable of the experience of the Adventist people which was fulfilled to the very letter in Millerite history, and will be fulfilled again to the very letter in the latter days. The inability of Laodicean Seventh-day Adventism to recognize that the foundational history of their church is repeated in the latter days, emphasizes the prophetic principle that is the key that unlocks the prophetic message. It is not only the biblical rule, but also the heart of the Revelation of Jesus Christ’s character that is unsealed just before probation closes.

آیا در تاریخ پدران شما زمانی بوده است که قومی با ندای نیمه‌شب بیدار شوند، تنها برای آنکه دریابند باکره‌گان جاهل هستند؟ به «پیران» فرمان داده می‌شود که «بیدار شوند»، همان‌گونه که به میلریتی‌ها در اجتماع اردویی اِکستر در سال ۱۸۴۴ داده شد. مَثَل ده باکره، مَثَلِ تجربهٔ قوم اَدوِنتیست است که در تاریخ میلریتی‌ها مو به مو تحقق یافت، و در ایام آخر نیز بار دیگر مو به مو تحقق خواهد یافت. ناتوانی اَدوِنتیسم هفتمین‌روزِ لائودیکیه در تشخیص این حقیقت که تاریخ بنیادین کلیسای آنان در ایام آخر تکرار می‌شود، آن اصل نبوی را برجسته می‌سازد که کلیدی است برای گشودن پیام نبوی. این نه تنها قاعده‌ای کتاب‌مقدسی است، بلکه همچنین جانِ مکاشفهٔ سیرتِ عیسی مسیح است که اندکی پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمون، مُهرگشایی می‌شود.

Joel asks, “Hath this been in your days, or even in the days of your fathers?” Or it might be asked, “In the days of your fathers, was there a testing process that separated a new covenant people, from and old covenant people?” There was, and the separation was accomplished by the prophetic message represented as oil in the parable. “Hath this been in your days or the days of your fathers” immediately identified that what happened in the days of their fathers was an awakening after four generations of escalating destruction, as represented by the command to send the message out over four generations, and with the four insects of escalating destruction. Joel is the pronouncement of judgment against a backslidden and apostate church at the Midnight Cry. No church in sacred history has stood against greater light than the Seventh-day Adventist church. The symbol of that type of rebellion against the truth is represented by “Capernaum.”

یوئیل می‌پرسد: «آیا این در ایام شما واقع شده است، یا حتی در ایام پدران شما؟» یا می‌توان چنین پرسید: «آیا در ایام پدران شما، فرآیندی آزمایشی وجود داشت که قومیِ عهد جدید را از قومیِ عهد قدیم جدا سازد؟» چنین بود، و این جدایی به‌وسیلهٔ پیام نبوتی‌ای که در مَثَل به روغن تمثیل شده است، به انجام رسید. عبارتِ «آیا این در ایام شما یا ایام پدران شما بوده است» بی‌درنگ نشان می‌دهد که آنچه در ایام پدران ایشان رخ داد، بیداری‌ای بود پس از چهار نسلِ ویرانیِ فزاینده، چنان‌که در فرمانِ ارسال پیام به چهار نسل، و نیز در چهار حشرهٔ نمایانگرِ ویرانیِ فزاینده، به تصویر کشیده شده است. یوئیل اعلامِ داوری بر کلیسایی مرتد و از ایمان برگشته در هنگام فریاد نیمه‌شب است. هیچ کلیسایی در تاریخ مقدس در برابر نوری عظیم‌تر از کلیسای ادونتیستِ روز هفتم نایستاده است. نمادِ آن گونه شورش بر ضد حقیقت، «کَپَرناحوم» است.

We will continue in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

> «در کَفَرناحوم، عیسی در فاصله‌های میان رفت‌وآمدهای خویش اقامت می‌گزید، و آن شهر به‌عنوان «شهر خود او» شناخته شد. این شهر بر کرانه‌های دریای جلیل، و نزدیک به مرزهای دشت زیبای جِنِّسارت، اگر نه دقیقاً بر خود آن، واقع بود.» آرزوی اعصار، 252.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> “नाज़िरीन में गिने जाने वाले ख़ुदा के फ़र्ज़ंदों के बीच कितनी कम सब्र दिखाई गई है, कितने कड़वे अल्फ़ाज़ कहे गए हैं, और हमारे ईमान के न होने वालों के ख़िलाफ़ कितनी मلامत की गई है। बहुतों ने दूसरी कलीसियाओं से संबंधित लोगों को बड़े गुनाहगार समझा है, जबकि ख़ुदावंद उन्हें इस प्रकार नहीं देखता। जो लोग दूसरी कलीसियाओं के सदस्यों को इस नज़र से देखते हैं, उन्हें ज़रूरत है कि वे ख़ुदा के क़वी हाथ के नीचे फ़रोतनी इख़्तियार करें। जिनकी वे मज़म्मत करते हैं, संभव है कि उन्हें बहुत कम नूर मिला हो, और बहुत थोड़े मौक़े और इम्तियाज़ प्राप्त हुए हों। यदि उन्हें वह नूर मिला होता जो हमारी कलीसियाओं के बहुत से सदस्यों को मिला है, तो संभव है कि वे कहीं अधिक तेज़ी से तरक़्क़ी करते, और संसार के सामने अपने ईमान की बेहतर नुमाइंदगी करते। जो अपने नूर पर फ़ख़्र करते हैं, फिर भी उसमें नहीं चलते, उनके विषय में मसीह फ़रमाता है, ‘लेकिन मैं तुम से कहता हूँ कि अदालत के दिन सूर और सैदा की हालत तुम से ज़्यादा बर्दाश्त के क़ाबिल होगी। और ऐ कफ़रनहूम [सेवेंथ-डे एडवेंटिस्ट्स, जिन्हें बड़ा नूर मिला है], जो आसमान तक बुलंद किया गया है [इम्तियाज़ के लिहाज़ से], तू पाताल तक गिराया जाएगा; क्योंकि जो क़ुदरत के काम तुझ में किए गए, यदि सदोम में किए गए होते, तो वह आज तक क़ायम रहता। लेकिन मैं तुम से कहता हूँ कि अदालत के दिन सदोम के मुल्क की हालत तेरी हालत से ज़्यादा बर्दाश्त के क़ाबिल होगी।’ उस वक़्त ईसा ने जवाब में कहा, ‘ऐ बाप, ज़मीन और आसमान के ख़ुदावंद, मैं तेरा शुक्र करता हूँ, इसलिए कि तू ने ये बातें दानाओं और समझदारों से [उनकी अपनी नज़र में] छिपा रखीं, और बच्चों पर ज़ाहिर कीं।’”

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

> «و اکنون، زیرا شما همهٔ این اعمال را به‌جا آورده‌اید، خداوند می‌فرماید، و من با شما سخن گفتم، بامدادان برخاسته و سخن گفته‌ام، اما شما نشنیدید؛ و شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ بنابراین، با این خانه که به نام من خوانده می‌شود و شما بر آن توکل دارید، و با این مکانی که آن را به شما و به پدرانتان دادم، همان‌گونه رفتار خواهم کرد که با شیلوه رفتار کردم. و شما را از حضور خویش بیرون خواهم افکند، چنان‌که همهٔ برادران شما، یعنی تمامی نسل افرایم را، بیرون افکندم.»

> “The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

> «خداوند در میان ما نهادهایی بس مهم برپا کرده است، و این نهادها باید نه به‌سان نهادهای دنیوی، بلکه بر وفق نظم الهی اداره شوند. باید با چشمی یکسره به جلال او نگریسته اداره شوند، تا به هر وسیله‌ای جان‌های در حال هلاک نجات یابند. شهادت‌های روح به قوم خدا رسیده است، و با این همه، بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها، و اندرزها اعتنا نکرده‌اند.»

> “‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

> «اکنون این را بشنوید، ای قومِ احمق و بی‌فهم؛ که چشم دارید و نمی‌بینید؛ که گوش دارید و نمی‌شنوید: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌گوید؛ آیا از حضور من نمی‌لرزید، که ریگ را به‌عنوان کرانۀ دریا به فرمانی جاودانه قرار داده‌ام تا از آن نگذرد؛ و هرچند امواجش خود را به تلاطم افکنند، بااین‌همه نمی‌توانند غلبه یابند؛ هرچند خروشان شوند، از آن عبور نتوانند کرد؟ اما این قوم دلی سرکش و عصیانگر دارد؛ روی برتافته‌اند و رفته‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از یهوه، خدای خود، بترسیم، آن‌که باران، هم باران اول و هم باران آخر، را در موسم آن می‌بخشد؛ او هفته‌های معیّنِ برداشت را برای ما محفوظ می‌دارد. گناهان شما این چیزها را برگردانیده است، و خطایاى شما چیزهای نیکو را از شما بازداشته است.... به دعوای یتیمان رسیدگی نمی‌کنند، یعنی به دعوای یتیم، تا کامیاب شوند؛ و حق نیازمندان را داوری نمی‌کنند. آیا برای این چیزها مکافات نرسانم؟ خداوند می‌گوید؛ آیا جان من از قومی چون این انتقام نگیرد؟»

> “Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

> «آیا خداوند ناچار خواهد شد بگوید: “برای این قوم دعا مکن، و برای ایشان فریاد و استغاثه برمیاور، و نزد من شفاعت منما؛ زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “پس باران‌ها بازداشته شده است، و باران آخر نباریده است.... آیا از این زمان نزد من نخواهی خواند که: ای پدر من، تو راهنمای جوانی من هستی؟”» Review and Herald, August 1, 1893.

Back to Articles