Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Fifteen

تاریخِ پوشیدۂ آیهٔ چهل — شمارهٔ پانزده

The Second Woe - Part Two

وای دوم — بخش دوم

Author

Jeff Pippenger

Published

June 11, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Sister White addresses several times that the passage in Isaiah which Jesus read in the synagogue at Nazareth, not only announced His work, but typified our work. The perfect fulfillment of that anointed work is accomplished by those who make up the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

خواهر وایت چندین بار بیان می‌دارد که آن بخش از اشعیا که عیسی در کنیسهٔ ناصره خواند، نه تنها کار او را اعلام می‌کرد، بلکه نمونه‌ای از کار ما نیز بود. تحقق کامل آن کارِ مسح‌شده به‌وسیلهٔ کسانی انجام می‌شود که عَلَمِ یکصد و چهل و چهار هزار را تشکیل می‌دهند.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. Isaiah 61:1–7.

> روح خداوند یهوه بر من است، زیرا یهوه مرا مسح کرده است تا به حلیمان بشارت دهم؛ او مرا فرستاده است تا شکسته‌دلان را التیام بخشم، و آزادی را به اسیران اعلام کنم، و گشایش زندان را به بندیان؛ تا سال پسندیدهٔ یهوه و روز انتقام خدای ما را اعلام نمایم؛ تا همهٔ ماتمیان را تسلی دهم؛ تا برای ماتمیانِ صهیون مقرر سازم که به ایشان به‌جای خاکستر، جمال بخشم، و به‌جای ماتم، روغنِ شادی، و به‌جای روحِ پژمردگی، ردای ستایش؛ تا ایشان درختانِ عدالت نامیده شوند، غرسِ یهوه، تا او جلال یابد. و ایشان ویرانه‌های کهن را بنا خواهند کرد، خرابی‌های پیشین را برپا خواهند نمود، و شهرهای ویران را که نسل‌های بسیار خراب بوده‌اند، مرمت خواهند کرد. و بیگانگان خواهند ایستاد و گله‌های شما را خواهند چرانید، و پسرانِ اجنبی زارعان و باغبانانِ تاکستان‌های شما خواهند بود. اما شما کاهنانِ یهوه نامیده خواهید شد؛ مردم شما را خادمانِ خدای ما خواهند خواند؛ ثروت امت‌ها را خواهید خورد، و به جلال ایشان فخر خواهید نمود. به‌جای ننگِ شما، نصیبِ مضاعف خواهد بود؛ و به‌جای رسوایی، در حصهٔ خویش شادمان خواهند شد؛ از این‌رو در سرزمین خود، مضاعف را به ملکیت خواهند گرفت؛ شادی جاودانی از آنِ ایشان خواهد بود. اشعیا ۶۱:‏۱–۷۔

In the previous article we began to identify the “hour, month, day and year” that made up the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days. Time is no longer, so the four expressions of time must be applied symbolically in the latter days, when the prophetic characteristics of the first and second woes are repeated in the third woe. The “year” is “the acceptable year of the Lord,” and it is also “the day of vengeance of our God.”

در مقالهٔ پیشین آغاز کردیم تا «ساعت، ماه، روز و سال» را که نبوت زمانیِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز را تشکیل می‌داد، شناسایی کنیم. دیگر زمانی در کار نیست؛ ازاین‌رو این چهار تعبیرِ زمان باید در ایام آخر به‌گونه‌ای نمادین به کار برده شوند، هنگامی که ویژگی‌های نبویِ مصیبتِ اول و دوم در مصیبتِ سوم تکرار می‌شوند. «سال» همان «سالِ مقبولِ خداوند» است، و نیز «روزِ انتقامِ خدای ما» می‌باشد.

The “day,” is “the day of calamity,” a day of recompense, and vengeance, as set forth by Moses.

«روز» همان «روزِ بلا» است؛ روزِ مکافات و انتقام، چنان‌که موسی آن را بیان کرده است.

> To me belongeth vengeance, and recompense; their foot shall slide in due time: for the day of their calamity is at hand, and the things that shall come upon them make haste. Deuteronomy 32:35.

> انتقام و جزا از آنِ من است؛ پای ایشان در وقتِ معیّن خواهد لغزید؛ زیرا روزِ هلاکتِ ایشان نزدیک است، و آنچه بر ایشان خواهد آمد، شتاب می‌کند. تثنیه ۳۲:۳۵.

In Isaiah it is the “acceptable year” and the “day of vengeance,” and the day of vengeance is Moses’ “day of calamity” where Laodicea’s foot slides as they receive recompense and vengeance. The hour of the great earthquake, the day of calamity, the acceptable year and the first month all align with the Sunday law. The word “month” in Joel is an added word, but the added word is correct. The translators added the word “month” in agreement with the truth that the latter rain came in the first month.

در اشعیا، سخن از «سالِ مقبول» و «روزِ انتقام» است، و روزِ انتقام همان «روزِ بلا»ی موسی است که در آن پایِ لائودیکیه می‌لغزد، آنگاه که مکافات و انتقام را دریافت می‌کنند. ساعتِ زلزلهٔ عظیم، روزِ بلا، سالِ مقبول، و ماهِ اول، همگی با قانونِ یکشنبه منطبق‌اند. واژهٔ «ماه» در یوئیل واژه‌ای افزوده است، اما این واژهٔ افزوده درست است. مترجمان واژهٔ «ماه» را در توافق با این حقیقت افزودند که بارانِ آخر در ماهِ اول نازل شد.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.

> پس ای فرزندانِ صهیون، شادمان باشید و در یهوه خدایِ خود وجد نمایید؛ زیرا او بارانِ نخستین را به اندازه به شما عطا کرده است، و برای شما باران را نازل خواهد کرد، یعنی بارانِ نخستین و بارانِ آخر را در ماهِ اول. یوئیل ۲:۲۳.

The word “month” is an interpretation, not part of the original inspired text. The Hebrew simply says the rains will come “in the first” or “as at the first”—meaning God will restore the rains in their proper season, just like in former times. Sister White repeatedly aligns the Millerite movement of 1840 to 1844 with Pentecost to describe the latter rain in the latter days. The latter rain comes “as at the first,” which was Pentecost, which Sister White repeatedly aligns with the Sunday law.

واژهٔ «ماه» تفسیری است، نه بخشی از متنِ اصلیِ الهام‌شده. در عبری، به‌سادگی گفته شده است که باران‌ها «در نخست» یا «چنان‌که در آغاز بود» خواهند آمد—یعنی خدا باران‌ها را در موسمِ درستِ خود، درست همانند روزگارانِ پیشین، باز خواهد گردانید. خواهر وایت بارها نهضتِ میلری از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ را با پنتیکاست همسو می‌سازد تا بارانِ آخِر را در ایامِ آخر توصیف کند. بارانِ آخِر «چنان‌که در آغاز بود» می‌آید، و آن آغاز پنتیکاست بود، که خواهر وایت نیز بارها آن را با قانونِ یکشنبه همسو می‌سازد.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> «فرشته‌ای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم با او متحد می‌شود، باید تمامی زمین را به جلال خویش روشن سازد. در اینجا از کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبش ظهور در سال‌های 1840–44 تجلی باشکوهی از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها بزرگ‌ترین علاقهٔ دینی پدید آمد که از زمان اصلاحات قرن شانزدهم در هیچ سرزمینی دیده نشده بود؛ اما اینها نیز به‌وسیلهٔ جنبش نیرومندِ زیر آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم، پشت سر گذاشته خواهند شد.»

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> “این کار مشابهِ کارِ روزِ پِنتیکاست خواهد بود. همان‌گونه که «بارانِ اوّل» در ریزشِ روح‌القدس در آغازِ بشارتِ انجیل عطا شد تا موجبِ روییدنِ آن بذرِ گران‌بها گردد، به همان‌سان «بارانِ آخر» در پایانِ آن برای رسیدنِ محصول عطا خواهد شد. «پس اگر در پیِ معرفتِ خداوند باشیم، آنگاه خواهیم دانست: طلوعِ او همچون صبح مهیّاست؛ و او برای ما مانندِ باران خواهد آمد، مانندِ بارانِ آخر و اوّل بر زمین.» هوشع 6:3. «پس ای فرزندانِ صهیون، شادمان باشید و در یهوه خدایِ خود وجد نمایید، زیرا او بارانِ اوّل را به اندازه به شما داده است، و برای شما باران را فرو خواهد فرستاد، یعنی بارانِ اوّل و بارانِ آخر را.» یوئیل 2:23. «در ایّامِ آخر، خدا می‌گوید، از روحِ خود بر همهٔ بشر خواهم ریخت.» «و چنین خواهد شد که هر که نامِ خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت.» اعمال 2:17، 21.”

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> «کارِ عظیمِ انجیل قرار نیست با ظهوری کمتر از قدرتِ خدا نسبت به آنچه آغازِ آن را مشخص ساخت، به پایان رسد. نبوت‌هایی که در فروباریدنِ بارانِ اول در آغازِ انجیل تحقق یافتند، بار دیگر در بارانِ آخر، در پایانِ آن، تحقق خواهند یافت. اینک آن “اوقاتِ تازگی” است که رسول پطرس بدان چشم دوخته بود، آن‌گاه که گفت: “پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهانِ شما محو گردد، وقتی که اوقاتِ تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.” اعمال 3:19، 20.» جدال عظیم، 611.

Pentecost was the "opening" or the "beginning" of the gospel work and the latter rain at the "close" is the "ending." The first represents the last. The first month is identifying the outpouring of the Holy Spirit at the Sunday law.

پنتیکاست «گشایش» یا «آغاز» کار انجیل بود، و باران اخیر در «پایان»، «انجام» آن است. نخستین، نمایانگر آخرین است. ماه نخست، ریزش روح‌القدس را در زمان قانون یکشنبه مشخص می‌سازد.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. …

> «Ninguno de nosotros recibirá jamás el sello de Dios mientras nuestros caracteres tengan sobre sí una sola mancha o defecto. Nos corresponde a nosotros remediar los defectos de nuestro carácter, limpiar el templo del alma de toda contaminación. Entonces la lluvia tardía caerá sobre nosotros, así como la lluvia temprana cayó sobre los discípulos en el día de Pentecostés. …»

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> «ای برادران، در کار عظیمِ آماده‌سازی چه می‌کنید؟ آنان که با جهان متحد می‌شوند، قالبِ جهانی را می‌پذیرند و برای نشانِ وحش آماده می‌گردند. اما آنان که به خویشتن اعتماد ندارند، که در حضور خدا خود را فروتن می‌سازند و جان‌های خویش را با اطاعت از حقیقت پاک می‌کنند، اینان قالبِ آسمانی را دریافت می‌دارند و برای مُهرِ خدا بر پیشانی‌های خود آماده می‌شوند. هنگامی که فرمان صادر شود و آن نشان نهاده گردد، سیرتِ ایشان تا ابد پاک و بی‌لکه باقی خواهد ماند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۴، ۲۱۶.

The first “month” is the Sunday law, the “hour” of the great earthquake is the Sunday law, the “day” of calamity, recompense and vengeance is the Sunday law and the acceptable “year” is the Sunday law. The one hundred and fifty years of the prophecy of the first woe concludes at the Sunday law, where the three hundred and ninety-one years and fifteen days begins.

प्रथम “महीना” रविवार-व्यवस्था है, महान भूकम्प का “घंटा” रविवार-व्यवस्था है, विपत्ति, प्रतिफल और प्रतिशोध का “दिन” रविवार-व्यवस्था है, और स्वीकार्य “वर्ष” रविवार-व्यवस्था है। प्रथम हाय की भविष्यवाणी के एक सौ पचास वर्ष रविवार-व्यवस्था पर समाप्त होते हैं, जहाँ तीन सौ इक्यानवे वर्ष और पंद्रह दिन आरम्भ होते हैं।

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> به فرشتهٔ ششم که شیپور را داشت گفت: «آن چهار فرشته را که نزد نهر عظیم فرات بسته شده‌اند، آزاد کن.» و آن چهار فرشته آزاد شدند؛ همانان که برای ساعت و روز و ماه و سال مهیا شده بودند تا ثلثِ مردمان را بکشند. مکاشفه ۹:‏۱۴، ۱۵

The “four angels” that were “bound in the great river Euphrates” are “loosed” at the hour of the Sunday law. They have been prophetically “prepared” for the hour, day, month and year of the second woe to slay the third part of men. The United States is slain as the sixth kingdom of Bible prophecy at the Sunday law, and the United States is one third of the three fold union that is established at the Sunday law. The second woe is repeated in the third woe, just as the second angel is repeated in the third angel.

آن «چهار فرشته» که «بر نهر عظیم فرات بسته شده بودند» در ساعتِ قانونِ یکشنبه «رها می‌شوند». ایشان به‌گونه‌ای نبوی برای ساعت و روز و ماه و سالِ وایِ دوم «مهیا» شده‌اند تا ثلثِ مردمان را بکشند. ایالات متحده در قانونِ یکشنبه، به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، کشته می‌شود، و ایالات متحده یک‌سومِ آن اتحادِ سه‌گانه‌ای است که در قانونِ یکشنبه برقرار می‌گردد. وایِ دوم در وایِ سوم تکرار می‌شود، همان‌گونه که فرشتهٔ دوم در فرشتهٔ سوم تکرار می‌شود.

Those four winds were released at 9/11, marking the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and immediately thereafter restrained. When those represented in Isaiah sixty-one who mourn are comforted, they are comforted with the full out pouring of the Comforter at the Sunday law, which is also the “hour” of the great earthquake. Those who mourn in the acceptable year, are the very same who are mourning in Ezekiel nine who receive the seal of God. Jesus began His ministry by citing Isaiah sixty-one, and Sister White aligns His pronouncement with our work.

آن چار باد در ۱۱ سپتامبر رها شدند و آغاز مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را نشان دادند، و بلافاصله پس از آن مهار گردیدند. هنگامی که آنان که در اشعیا شصت و یک نمایان شده‌اند و ماتم می‌کنند، تسلّی می‌یابند، این تسلّی را با ریزش کاملِ تسلّی‌دهنده در هنگام قانون یکشنبه دریافت می‌کنند، که همان «ساعت» زلزلهٔ عظیم نیز هست. آنان که در سالِ مقبول ماتم می‌کنند، همان کسانی هستند که در حزقیال نه ماتم می‌کنند و مُهر خدا را دریافت می‌نمایند. عیسی خدمت خود را با استناد به اشعیا شصت و یک آغاز کرد، و خواهر وایت اعلامِ او را با کار ما همسو می‌سازد.

> “Christ announced his mission to the world when, in the synagogue at Nazareth, he read from the prophecy of Isaiah: ‘The Spirit of the Lord is upon me, because he hath anointed me to preach the Gospel to the poor; he hath sent me to heal the broken-hearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ What a work was before him!—To preach the acceptable year of the Lord. This period embraces age after age, extends from century to century, while probation shall last. God is waiting to hear the asking and knocking; watching to see humanity draw nigh unto him, who alone can help us. He longs to forgive their sins, to receive them as his own. He will receive every contrite soul who comes to him; for it was to do this work that God anointed his only-begotten Son.

> «مسیح رسالت خود را به جهان اعلام کرد، آنگاه که در کنیسهٔ ناصره از نبوت اشعیا قرائت نمود: “روح خداوند بر من است، زیرا مرا مسح کرده است تا به فقیران انجیل را بشارت دهم؛ مرا فرستاده است تا شکسته‌دلان را شفا بخشم، و رهایی را به اسیران موعظه کنم، و بینایی را به نابینایان باز دهم، و کوفتگان را آزاد سازم، و سال مقبول خداوند را موعظه کنم.” چه کاری در برابر او بود!—تا سال مقبول خداوند را موعظه کند. این دوره، عصر پس از عصر را در بر می‌گیرد، از قرنی به قرنی دیگر امتداد می‌یابد، تا هنگامی که زمان آزمایش باقی است. خداوند منتظر است تا درخواست و در زدن را بشنود؛ می‌نگرد تا ببیند انسان به او، که تنها یاری‌دهندهٔ ماست، نزدیک می‌شود. او مشتاق است که گناهان ایشان را بیامرزد و آنان را از آنِ خود بپذیرد. او هر جانِ توبه‌کار را که نزد او آید خواهد پذیرفت؛ زیرا خدا پسر یگانهٔ خود را برای انجام همین کار مسح کرد.»

> “But why did not Christ finish the statement recorded in Isaiah? Why did he omit the clause, ‘and the day of vengeance of our God’? The latter portion of this sentence was just as much truth as the first part; and Christ did not deny the truth by his silence, by withholding a portion of his own words given to his chosen prophet. But this last clause was that upon which his hearers delighted to dwell, and which they were inclined to practice, pronouncing judgment upon all who were not of their religious faith. Instead of giving to the people words of truth and righteousness and forgiveness, they had taught them that God hated all the heathen world. The paternal character of God had been misrepresented, and buried beneath human traditions. Signs of the Times, January 14, 1897.

> «اما چرا مسیح آن سخنی را که در اشعیا ثبت شده است به پایان نبرد؟ چرا عبارتِ «و روزِ انتقامِ خدای ما» را حذف کرد؟ بخشِ اخیرِ این جمله نیز به همان اندازه که بخشِ نخست آن حقیقت بود، حقیقت داشت؛ و مسیح با سکوتِ خود، با فروگذاشتنِ بخشی از سخنانِ خود که به نبیِ برگزیده‌اش داده بود، حقیقت را انکار نکرد. اما این عبارتِ آخر همان بخشی بود که شنوندگانِ او از درنگ کردن بر آن لذت می‌بردند و مایل بودند آن را به کار بندند، و بر همهٔ کسانی که از ایمانِ دینیِ ایشان نبودند حکمِ داوری جاری سازند. آنان به جای آنکه به مردم کلماتِ حقیقت و عدالت و آمرزش بدهند، به ایشان تعلیم داده بودند که خدا از تمامِ جهانِ امّت‌ها نفرت دارد. سرشتِ پدرانهٔ خدا به‌نادرستی بازنمایانده شده بود و در زیرِ سنّت‌های بشری مدفون گشته بود. Signs of the Times, January 14, 1897.»

> “The mission of the people of God in this age is outlined in the words of inspiration that describe the work of the Messiah: ‘The spirit of the Lord God is upon me, because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to heal the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; to proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn, to appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.’

> «ماموریت قوم خدا در این عصر در کلمات الهامی‌ای ترسیم شده است که کارِ مسیح را وصف می‌کند: “روحِ خداوند یهوه بر من است، زیرا خداوند مرا مسح کرده است تا به حلیمان بشارت دهم؛ مرا فرستاده است تا شکسته‌دلان را التیام بخشم، و آزادی را برای اسیران و گشایشِ زندان را برای مقیدان اعلام کنم؛ تا سالِ مقبولِ خداوند و روزِ انتقامِ خدای ما را اعلام نمایم؛ تا جمیع ماتمیان را تسلی دهم، و برای ماتمیانِ صهیون مقرر دارم که به ایشان جمالی به‌عوضِ خاکستر، روغنِ شادی به‌عوضِ ماتم، و ردای حمد به‌عوضِ روحِ ملالت عطا شود؛ تا ایشان درختانِ عدالت، غرسِ خداوند، نامیده شوند، تا او جلال یابد.”»

> “‘And they shall build up the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations.’” Lake Union Herald, November 11, 1908.

> «و ایشان خرابه‌های دیرین را بنا خواهند کرد، و ویرانی‌های نخستین را برپا خواهند ساخت، و شهرهای ویران، یعنی ویرانی‌های نسل‌های بسیار را مرمت خواهند نمود.» Lake Union Herald، 11 نوامبر 1908.

Before we proceed further into the repetition of the second woe in the third woe, we should remind ourselves that the message is to be understood by bringing “line upon line.” This identifies that every “hour,” “day,” “month” and “year” in the inspired Word that fits the context of the Sunday law is also to be applied to the preparation of Islam striking at the Sunday law.

پیش از آنکه به تکرارِ وایِ دوم در وایِ سوم بیشتر بپردازیم، باید به خود یادآور شویم که این پیام باید با آوردنِ «حکم بر حکم» فهمیده شود. این امر نشان می‌دهد که هر «ساعت»، «روز»، «ماه» و «سال» در کلامِ الهام‌شده که با زمینهٔ قانونِ یکشنبه انطباق دارد، باید همچنین بر آمادگیِ اسلام برای ضربه زدن به قانونِ یکشنبه نیز اِعمال شود.

As an example: the word “hour” is only found in one book of the Old Testament, and that book is the book of Daniel. In Daniel, “hour” is mentioned five times.

به‌عنوان نمونه: واژهٔ «ساعت» فقط در یک کتاب از عهد عتیق یافت می‌شود، و آن کتاب، کتاب دانیال است. در دانیال، «ساعت» پنج بار ذکر شده است.

> And whoso falleth not down and worshippeth shall the same hour be cast into the midst of a burning fiery furnace. … Now if ye be ready that at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of music, ye fall down and worship the image which I have made; well: but if ye worship not, ye shall be cast the same hour into the midst of a burning fiery furnace; and who is that God that shall deliver you out of my hands? Daniel 3:6, 15.

> و هر که فرو نیفتد و پرستش نکند، در همان ساعت به میان کوره‌ای از آتشِ سوزان افکنده خواهد شد. … اکنون اگر آماده‌اید که هرگاه آوازِ کَرنا و نای و بربط و شَبوک و سَنتور و نی و هر گونه موسیقی را بشنوید، فرو افتید و تمثال را که ساخته‌ام پرستش کنید، نیکوست؛ اما اگر پرستش نکنید، در همان ساعت به میان کوره‌ای از آتشِ سوزان افکنده خواهید شد؛ و آن خدا کدام است که شما را از دست من رهایی بخشد؟ دانیال 3:6, 15.

Sister White repeatedly applies Daniel three, and therefore “the same hour” to the Sunday law. In Daniel chapter four, Daniel is perplexed for “one hour” as he struggles to explain the coming judgment upon Nebuchadnezzar.

خواهر وایت بارها دانیال باب سه، و بنابراین «در همان ساعت» را، بر قانون یکشنبه تطبیق می‌کند. در دانیال باب چهار، دانیال به مدت «یک ساعت» متحیر می‌ماند، زیرا در تلاش است داوریِ در شُرُفِ وقوع بر نبوکدنصر را توضیح دهد.

> Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:19.

> پس دانیال، که نامش بلطشصر بود، به مدّت یک ساعت مبهوت ماند و افکارش او را مضطرب ساخت. پادشاه سخن گفت و گفت: «ای بلطشصر، خواب و تعبیر آن تو را مضطرب نسازد.» بلطشصر پاسخ داد و گفت: «ای سرورم، این خواب نصیب آنان باد که از تو نفرت دارند، و تعبیرش از آنِ دشمنانت.» دانیال ۴:۱۹.

Daniel is astonished for “one hour” as he seeks to understand how to inform Nebuchadnezzar of his coming judgment. Daniel is representing the messenger of the first angel who announces the “hour” of judgment has come. His prediction is given to Nebuchadnezzar, and a year later the judgment upon Babylon is brought upon Nebuchadnezzar.

دانیال برای «یک ساعت» مبهوت می‌ماند، آنگاه که می‌کوشد دریابد چگونه نبوکدنصر را از داوریِ آینده‌اش آگاه سازد. دانیال نمایندۀ پیام‌آورِ فرشتۀ اول است که اعلام می‌کند «ساعت» داوری فرا رسیده است. پیشگوییِ او به نبوکدنصر داده می‌شود، و یک سال بعد داوریِ وارد بر بابل بر نبوکدنصر واقع می‌گردد.

> The same hour was the thing fulfilled upon Nebuchadnezzar: and he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws. Daniel 4:33.

> در همان ساعت آن امر بر نبوکدنصر واقع شد؛ و او از میان مردمان رانده شد، و چون گاوان علف می‌خورد، و بدنش از شبنم آسمان تر می‌شد، تا آنکه موهایش همچون پرهای عقابان بلند گردید، و ناخن‌هایش مانند چنگال‌های پرندگان شد. دانیال ۴:۳۳.

Daniel is predicting the soon-coming Sunday law, and when it arrives, it is the “hour” of judgment upon Babylon. Both “hours” are identifying the Sunday law, which is the hour of the great earthquake. Nebuchadnezzar is the alpha and Belshazzar is the omega of the story of Babylon, and Belshazzar is slain in the very night that the hand writing came upon the wall.

دانیال در حال پیشگوییِ قانونِ یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌فرارسنده است، و هنگامی که آن فرا رسد، آن «ساعت» داوری بر بابل است. هر دو «ساعت» به قانون یکشنبه‌ای اشاره دارند، که همان ساعتِ زلزلهٔ عظیم است. نبوکدنصر آلفا و بلشصر امگایِ روایتِ بابل است، و بلشصر در همان شبی که دست‌نوشته بر دیوار پدیدار شد، کشته می‌شود.

> In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Daniel 5:5.

> در همان ساعت، انگشتانِ دستِ انسانی پدیدار شد و در برابر شمعدان، بر گچِ دیوارِ قصرِ پادشاه نوشت؛ و پادشاه آن بخش از دست را که می‌نوشت دید. دانیال ۵:۵.

The “same hour” the writing came upon the wall identifies when the written Sunday law destroys the “wall” of separation of church and state at the Sunday law, and then Babylon ended as does the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. As the sixth kingdom the United States is the power who reigns for seventy symbolic years in Isaiah twenty-three when the whore of Tyre is forgotten. The kingdom or king that Isaiah refers to are the days of seventy years and the kingdom that reigned for seventy years in Bible prophecy was Babylon. The fall of Belshazzar’s Babylon typifies the fall of the United States, at the Sunday law, where the handwriting upon the wall aligns with the speaking as a dragon of Revelation thirteen.

“یک ساعت” که نوشته بر دیوار ظاهر شد، زمانی را مشخص می‌سازد که قانونِ مکتوبِ یکشنبه «دیوار» جداییِ کلیسا و دولت را در قانون یکشنبه از میان برمی‌دارد، و آنگاه بابِل به پایان رسید، چنان‌که ایالات متحده نیز به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس به پایان می‌رسد. ایالات متحده، به‌عنوان ششمین پادشاهی، همان قدرتی است که در اشعیا بیست‌وسه، هنگامی که فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده می‌شود، به مدت هفتاد سالِ نمادین سلطنت می‌کند. آن پادشاهی یا پادشاهی که اشعیا به آن اشاره می‌کند، همان ایامِ هفتاد سال است، و پادشاهی‌ای که در نبوتِ کتاب‌مقدس هفتاد سال سلطنت کرد، بابِل بود. سقوطِ بابِلِ بَیلْشَصَّر نمودارِ سقوطِ ایالات متحده است، در قانون یکشنبه، جایی که نوشتهٔ بر دیوار با سخن گفتن همچون اژدها در مکاشفه سیزده هم‌راستا می‌شود.

In Revelation eighteen the judgment upon Babylon begins at the Sunday law in verse four when the second voice identifies that her judgment comes in one hour and also in one day.

در مکاشفه هجده، داوری بر بابِل از قانون یکشنبه در آیه چهار آغاز می‌شود، آنگاه که صدای دوم اعلام می‌دارد که داوری او در یک ساعت و نیز در یک روز فرامی‌رسد.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas, that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. Revelation 18:4–10.

> اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی جو کہہ رہی تھی، اے میرے لوگو، اس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اس کے گناہوں میں شریک نہ ہو، اور اس کی آفتوں میں سے کچھ تم پر نہ آئے۔ کیونکہ اس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا کو اس کی بدکاریاں یاد آ گئی ہیں۔ جیسا اس نے بدلہ دیا ہے ویسا ہی تم بھی اسے دو، بلکہ اس کے کاموں کے مطابق اسے دگنا دو؛ جس پیالے میں اس نے بھر کر پلایا ہے، اسی میں اس کے لیے دگنا بھر دو۔ جس قدر اس نے اپنے آپ کو سرفراز کیا اور عیش و عشرت میں زندگی گزاری، اسی قدر اسے عذاب اور ماتم دو؛ کیونکہ وہ اپنے دل میں کہتی ہے، میں ملکہ بن کر بیٹھی ہوں، اور بیوہ نہیں، اور ہرگز ماتم نہ دیکھوں گی۔ اس لیے اس کی آفتیں ایک ہی دن میں آ پڑیں گی: موت، اور ماتم، اور قحط؛ اور وہ آگ میں بالکل جلائی جائے گی، کیونکہ زورآور ہے وہ خداوند خدا جو اس کا انصاف کرتا ہے۔ اور زمین کے بادشاہ، جنہوں نے اس کے ساتھ حرام کاری کی اور عیش و عشرت میں زندگی گزاری، جب اس کے جلنے کا دھواں دیکھیں گے تو اس پر روئیں گے اور نوحہ کریں گے، اور اس کے عذاب کے خوف سے دور کھڑے ہو کر کہیں گے، ہائے! ہائے! اے بابل، وہ بڑا شہر، وہ زورآور شہر! کیونکہ ایک ہی گھڑی میں تجھ پر عدالت آ پہنچی۔ مکاشفہ 18:4–10۔

Clearly the progressive judgment upon Babylon begins at the Sunday law of verse four when God’s other flock is called out of Babylon. John identifies the time of her judgment as both a “day” and “hour,” confirming that the symbols of time are to be understood symbolically.

بدیهی است که داوری تدریجی بر بابل از قانون یکشنبه در آیهٔ چهار آغاز می‌شود، هنگامی که گلهٔ دیگرِ خدا از بابل فراخوانده می‌شود تا از آن بیرون آید. یوحنا زمان داوری او را هم «روز» و هم «ساعت» معرفی می‌کند، و بدین‌سان تأیید می‌نماید که نمادهای زمانی باید به‌گونه‌ای نمادین فهمیده شوند.

Passover was to be kept in the first month, and Passover aligns with the cross, which in turn aligns with the Sunday law.

پسح می‌بایست در ماه نخست نگاه داشته شود، و پسح با صلیب مطابقت دارد، و آن نیز به نوبهٔ خود با قانون یکشنبه مطابقت دارد.

> And the Lord spake unto Moses and Aaron in the land of Egypt, saying, This month shall be unto you the beginning of months: it shall be the first month of the year to you. Speak ye unto all the congregation of Israel, saying, In the tenth day of this month they shall take to them every man a lamb, according to the house of their fathers, a lamb for an house: And if the household be too little for the lamb, let him and his neighbour next unto his house take it according to the number of the souls; every man according to his eating shall make your count for the lamb. Your lamb shall be without blemish, a male of the first year: ye shall take it out from the sheep, or from the goats: And ye shall keep it up until the fourteenth day of the same month: and the whole assembly of the congregation of Israel shall kill it in the evening. Exodus 12:1–6.

> और यहोवा ने मिस्र देश में मूसा और हारून से कहा, यह महीना तुम्हारे लिये महीनों का आरम्भ होगा; यह तुम्हारे लिये वर्ष का पहला महीना ठहरेगा। इस्राएल की सारी मण्डली से कहो, कि इस महीने के दसवें दिन वे अपने-अपने पितरों के घरानों के अनुसार, प्रति घर एक-एक मेम्ना लें। और यदि कोई घराना उस मेम्ने के लिये बहुत छोटा हो, तो वह और उसका पड़ोसी, जो उसके घर के निकट हो, प्राणियों की संख्या के अनुसार उसे लें; प्रत्येक मनुष्य अपनी खाने की सामर्थ्य के अनुसार उस मेम्ने का हिसाब करे। तुम्हारा मेम्ना निष्कलंक हो, वह एक वर्ष का नर हो; तुम उसे भेड़ों या बकरियों में से लेना। और तुम उसे उसी महीने के चौदहवें दिन तक रख छोड़ना; तब इस्राएल की मण्डली की सारी सभा सन्ध्या के समय उसको वध करे। निर्गमन 12:1–6।

Passover was the beginning of the Pentecostal season, and it therefore typifies Pentecost, which in turn aligns with the Sunday law. The tabernacle was reared up on the first day of the first month, thus typifying the raising up of the church triumphant as an ensign at the Sunday law. The “hour,” “day,” “month” and “year” of the second woe is identifying the Sunday law, and line upon line, each of those expressions of time align with the Sunday law when the context agrees. At the Sunday law, the second period of papal persecution begins, the first being the 1,260 years that brought about the martyrs of that period crying to the Lord in the fifth seal with the question of “how long,” until the papal power would be judged. In the second papal blood bath Jesus has informed His people that they need not worry about what they will say when persecuted.

پسح، آغاز فصل پنطیکاست بود؛ ازاین‌رو، نمونهٔ پنطیکاست است، و پنطیکاست نیز به‌نوبهٔ خود با قانون یکشنبه منطبق می‌گردد. خیمه در روز نخستِ ماهِ نخست برپا شد، و بدین‌سان نمونهٔ برپا شدنِ کلیسای ظافر به‌مثابهٔ عَلَمی در هنگام قانون یکشنبه است. «ساعت»، «روز»، «ماه» و «سال»ِ مصیبتِ دوم، قانون یکشنبه را شناسایی می‌کند، و «حکم بر حکم»، هر یک از این تعبیراتِ زمانی، هرگاه زمینه موافق باشد، با قانون یکشنبه انطباق می‌یابد. در هنگام قانون یکشنبه، دورهٔ دومِ آزارِ پاپی آغاز می‌شود؛ دورهٔ نخست همان ۱٬۲۶۰ سال بود که موجب شد شهدای آن دوره در مُهر پنجم با این پرسشِ «تا به کی» نزد خداوند فریاد برآورند، تا آن‌گاه که قدرت پاپی داوری شود. در دومین حمامِ خونِ پاپی، عیسی قومِ خود را آگاه ساخته است که هنگام آزار، نگرانِ آنچه خواهند گفت، نباشند.

> But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Mark 13:11.

> لیکن جب وہ تمہیں لے جائیں اور حوالے کر دیں تو پہلے سے اس کی فکر نہ کرنا کہ تم کیا کہو گے، اور نہ پہلے سے سوچ رکھنا؛ بلکہ جو کچھ تمہیں اُس گھڑی عطا کیا جائے، وہی کہو؛ کیونکہ بولنے والے تم نہیں ہو، بلکہ روحُ القدس ہے۔ مرقس 13:11۔

In the first woe, men were tormented for one hundred and fifty years. Those years began on July 27, 1299 and ended on July 27, 1449 when the four angels released the four winds that had been prepared for the hour, day, month, and year, for to slay a third part of men. The period of torment represents the period of the setting up of the image of the beast in the United States. That period is the fifteen days represented in Leviticus twenty-three from the feast of trumpets to Pentecost. The period of the formation of the image of the beast is from 9/11 unto the Sunday law, but the period of the proclamation of the message of the midnight cry is a fractal of the image of the beast formation from 9/11 unto the Sunday law.

در وایل نخست، آدمیان به مدت یکصد و پنجاه سال عذاب کشیدند. آن سال‌ها در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ آغاز شد و در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ پایان یافت؛ آنگاه که آن چهار فرشته، آن چهار باد را که برای ساعت و روز و ماه و سال مهیا شده بودند، رها کردند تا ثلثی از مردم را بکشند. دورهٔ عذاب، نمایانگر دورهٔ برپا شدن تصویر وحش در ایالات متحده است. آن دوره، همان پانزده روزی است که در لاویان بیست و سه از عید شیپورها تا پنتیکاست بازنمایی شده است. دورهٔ شکل‌گیری تصویر وحش از 9/11 تا قانون یکشنبه امتداد دارد، اما دورهٔ اعلام پیام ندای نیمه‌شب، فراکتالی از شکل‌گیری تصویر وحش از 9/11 تا قانون یکشنبه است.

The beginning and ending of the sealing are also the alpha and omega of the image of the beast formation. One class is forming a character for the seal of God; the other is forming an image of the beast. That period in the United States aligns with the same period in the world that begins at the Sunday law. The “month” is a symbol of the torment that forces the setting up of the image, so the month at the Sunday law as represented by verse fifteen in Revelation nine also represents the Islamic torment during the setting up of the image of the beast in the world.

آغاز و پایانِ مُهر شدن، همچنین الفا و اُمگایِ شکل‌گیریِ صورتِ وحش است. یک طبقه در حال شکل دادنِ شخصیتی برای مُهرِ خداست؛ و طبقهٔ دیگر در حال پدید آوردنِ صورتِ وحش است. آن دوره در ایالات متحده با همان دوره در جهان منطبق است که از قانونِ یکشنبه آغاز می‌شود. «ماه» نمادی از عذابی است که برپاییِ صورت را تحمیل می‌کند؛ از این‌رو، ماه در قانونِ یکشنبه، آن‌گونه که در آیهٔ پانزدهِ مکاشفهٔ باب نهم نشان داده شده است، همچنین نمایانگرِ عذابِ اسلامی در طیِ برپاییِ صورتِ وحش در جهان است.

There are other prophetic applications of how the prophecy of the second woe, and its hour, day, month and year represent the Sunday law and the release of Islam to strike the United States, but we must proceed on to other points.

کاربردهای نبویِ دیگری نیز وجود دارد که نشان می‌دهد چگونه نبوتِ وایِ دوم، و ساعت و روز و ماه و سالِ آن، نمایانگرِ قانونِ یکشنبه و رها شدنِ اسلام برای ضربه زدن به ایالات متحده است؛ اما باید به نکاتِ دیگر بپردازیم.

In the recent period of time, over the last six months or so I have been emphasizing that Islam of the three woes is prophetically connected with the three angels. From Jacob’s latter day prediction of Judah being the “vine” that is attached to the “ass,” to Christ releasing the ass in advance of His triumphal entry and other lines of Islam of the first and second woe represents the prophetic message that empowered the first and second angel’s messages, and Islam of the third woe represents the prophetic message of the third angel.

در دورهٔ اخیر، در حدود شش ماه گذشته، من بر این نکته تأکید کرده‌ام که اسلامِ سه وای، از نظر نبوی با سه فرشته پیوند دارد. از پیشگویی یعقوب دربارهٔ ایام آخر که در آن یهودا «مو»یی است که به «کره‌الاغ» بسته شده است، تا اینکه مسیح پیش از ورود ظفرمندانهٔ خود کره‌الاغ را رها ساخت، و نیز سایر خطوطِ گواهی، اسلامِ وای اول و دوم نمایانگرِ پیام نبوی‌ای است که پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم را اقتدار بخشید، و اسلامِ وای سوم نمایانگرِ پیام نبویِ فرشتهٔ سوم است.

Recently a chapter from a book written by A. T. Jones was referenced and it identifies the same fact, but from a different approach. Jones uses the grammar and the structure of Revelation to show how it is impossible to separate the last three woe trumpets from the three angels’ messages. He is emphasizing that the first angel cannot be separated from the second, and that the third cannot be separated from the previous two. Jones’ focus is on the three angels and while he makes his case about the inseparable relationship of the three angels, he proves by the very same logic that neither can the trumpets of Revelation nine be separated from the three angels of Revelation fourteen. We will close this article with Jones’ chapter.

تازگی بخشی از کتابی نوشتهٔ A. T. Jones مورد ارجاع قرار گرفت، و آن همان حقیقت را شناسایی می‌کند، اما از رهیافتی متفاوت. جونز از دستور زبان و ساختار مکاشفه استفاده می‌کند تا نشان دهد چگونه جدا ساختن سه شیپورِ وایِ آخر از پیام‌های سه فرشته ناممکن است. او تأکید می‌کند که فرشتهٔ اول را نمی‌توان از فرشتهٔ دوم جدا کرد، و فرشتهٔ سوم را نیز نمی‌توان از دو فرشتهٔ پیشین منفک ساخت. تمرکز جونز بر سه فرشته است، و در حالی که او استدلال خود را دربارهٔ رابطهٔ جدایی‌ناپذیرِ سه فرشته اقامه می‌کند، به همان منطق دقیق ثابت می‌سازد که شیپورهای مکاشفهٔ ۹ را نیز نمی‌توان از سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ جدا کرد. این مقاله را با فصلِ جونز به پایان خواهیم برد.

## CHAPTER XI. THE THIRD ANGEL'S MESSAGE

فصل یازدهم. پیام فرشتهٔ سوم

> “THE answer to that important question for today, ‘What shall we do?’ can be given with certainty upon the basis of the Seven Trumpets and the place of the great nations of today; because the answer is given by the word of God, upon this very basis.

> «پاسخِ آن پرسش مهمِ امروز، “چه باید بکنیم؟”، بر بنیادِ هفت شیپور و جایگاهِ ملت‌های بزرگِ امروز، با یقین می‌تواند داده شود؛ زیرا پاسخ، دقیقاً بر همین اساس، به‌وسیلهٔ کلامِ خدا داده شده است.»

> “We have seen that inseparably connected with the last three of the Seven Trumpets, are the Three Woes. In the very midst of the Seven Trumpets—after the ending of the Fourth Trumpet, and before the beginning of the Fifth Trumpet—it is written: ‘And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels which are yet to sound.’ Revelation 8:13.

> «موږ ولیدل چې د اوو ترومپټونو له وروستیو دریو سره، درې واړه افسوسونه نه بېلېدونکې تړاو لري. د اوو ترومپټونو په عین منځ کې—د څلورم ترومپټ له پای ته رسېدو وروسته، او د پنځم ترومپټ له پیل کېدو مخکې—داسې لیکل شوي دي: “او ما وکتل، او وا مې ورېدل چې یوه فرښته د آسمان په منځ کې الوتله، او په لوړ اواز یې ویل: افسوس، افسوس، افسوس، د ځمکې پر اوسېدونکو، د هغو دریو فرښتو د ترومپټ د نورو اوازونو له امله چې لا به وغږېږي.” مکاشفه 8:13.»

> “That the Three Woes are inseparably connected with the last three of the Seven Trumpets, one with each, is put beyond all question by the fact that, when the Fifth Angel’s sounding is ended, it is written: ‘One woe is past; and, behold, there come two woes more hereafter.’ Revelation 9:12. And when the Sixth trumpet is ended, it is written: ‘The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.’ Revelation 11:15.

> «این‌که سه وای به‌گونه‌ای جدایی‌ناپذیر با سه تای واپسینِ هفت شیپور، هر یک با یکی، مرتبط‌اند، بی‌هیچ تردیدی از این واقعیت ثابت می‌شود که چون نواختن فرشتهٔ پنجم به پایان می‌رسد، نوشته شده است: “یک وای گذشته است؛ و اینک، پس از این، دو وای دیگر می‌آید.” مکاشفه 9:12. و چون شیپور ششم به پایان می‌رسد، نوشته شده است: “وای دوم گذشته است؛ و اینک، وای سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم نواخت.” مکاشفه 11:15.»

> “Now, inseparably connected with this angel which proclaims the coming of the Three Woes, which are inseparably connected with the last three of the Seven Trumpets, is the ‘Third Angel’ of Revelation 14.

> «اکنون، به‌گونه‌ای جدایی‌ناپذیر مرتبط با این فرشته که فرارسیدنِ سه وای را اعلام می‌کند ــ وای‌هایی که به‌گونه‌ای جدایی‌ناپذیر با سه شیپورِ آخر از هفت شیپور پیوسته‌اند ــ «فرشتهٔ سوم»ِ مکاشفه ۱۴ قرار دارد.»

> “That this may be seen as also certain beyond all question, let us begin with the Third Angel’s Message of Revelation 14, and trace backward its direct connections to their beginning.

> «برای آن‌که این نیز بی‌هیچ تردیدی امری یقینی دیده شود، بگذارید از پیام فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ ۱۴ آغاز کنیم و پیوندهای مستقیم آن را تا سرچشمهٔ آغازینشان به عقب دنبال نماییم.»

> “The first words in the record concerning ‘the Third Angel’ are: ‘And the third angel followed them.’ Revelation 14:9. This shows that some have gone before, whom the Third Angel ‘followed.’

> نخستین واژگان در گزارش مربوط به «فرشتهٔ سوم» چنین است: «و فرشتهٔ سوم از پی ایشان آمد.» مکاشفه ۱۴:۹. این نشان می‌دهد که کسانی پیش از آن رفته بودند که فرشتهٔ سوم «از پی ایشان آمد.»

> “Take, then, the preceding verse: ‘And there followed another angel.’ This shows that an angel has also preceded this one, which, when this one follows, makes it ‘another.’

> «پس آیهٔ پیشین را در نظر بگیرید: “و فرشته‌ای دیگر از پی آمد.” این نشان می‌دهد که فرشته‌ای نیز پیش از این فرشته آمده است، که چون این یکی از پیِ آن می‌آید، آن را “دیگر” می‌سازد.»

> “Go back now to the sixth verse: ‘And I saw another angel.’ This also certifies that an angel has gone before, which causes this one, as he flies in the midst of heaven, to be ‘another.’

> «اکنون به آیهٔ ششم بازگردید: “و فرشته‌ای دیگر دیدم.” این نیز تصدیق می‌کند که فرشته‌ای پیش از این رفته است، و همین سبب می‌شود که این فرشته، چون در میان آسمان پرواز می‌کند، “دیگری” باشد.»

> “Following back further in the book of Revelation, we find no angel, except the Seventh Trumpet angel, until we come to the first verse of chapter ten; and there we read: ‘And I saw another mighty angel.’ This expression, as before, certifies that, before this one, there is an angel, which, when this one comes forth, causes him to be spoken of as ‘another.’

> با بازگشت بیشتر در کتاب مکاشفه، هیچ فرشته‌ای را—جز فرشتهٔ شیپور هفتم—نمی‌یابیم تا آنکه به آیهٔ نخستِ باب دهم می‌رسیم؛ و در آنجا می‌خوانیم: «و فرشته‌ای زورآورِ دیگر دیدم.» این تعبیر، چنان‌که پیش‌تر نیز، تصدیق می‌کند که پیش از این فرشته، فرشته‌ای هست که چون این یکی ظاهر می‌شود، سبب می‌گردد از او به عنوان «دیگری» سخن گفته شود.

> “Following yet further back, we find no angels, except the Sixth and the Fifth Trumpet angels, until we reach the last verse of chapter eight; and there we reach the primal, for we read: ‘And I beheld, and heard an angel’—not ‘another angel,’ but, primarily, ‘an angel.’

> «پی‌گرفته و باز هم به عقب، هیچ فرشته‌ای نمی‌یابیم، جز فرشتگانِ شیپور ششم و پنجم، تا آن‌که به آخرین آیهٔ باب هشتم می‌رسیم؛ و در آنجا به اصلِ نخستین می‌رسیم، زیرا می‌خوانیم: «و نگریستم و فرشته‌ای را شنیدم»—نه «فرشته‌ای دیگر»، بلکه در وهلهٔ نخست، «فرشته‌ای».»

> “Thus, beginning with Revelation 8:13, there is an unbroken series of angels connected by the word ‘another,’ straight through to the Third Angel of Revelation 14, with his message. Thus:

> «از این‌رو، از مکاشفه ۸:۱۳ آغاز می‌شود رشته‌ای گسست‌ناپذیر از فرشتگان که با واژهٔ «دیگری» به یکدیگر پیوسته‌اند، و این پیوستگی بی‌وقفه تا فرشتهٔ سومِ مکاشفه ۱۴، همراه با پیام او، ادامه می‌یابد. بدین‌سان:»

> “‘I beheld, and heard an angel." Revelation 8:13.

> «و نگریستم و فرشته‌ای را شنیدم.» مکاشفه ۸:۱۳

> “‘And I saw another mighty angel.’ Revelation 10:1.

> «و فرشتہ دیدم دیگر زورآور.» مکاشفہ 10:1۔

> “‘And I saw another angel.’ Revelation 14:6.

> «و فرشتہ‌ای دیگر دیدم.» مکاشفه ۱۴:۶

> “‘And there followed another angel.’ Verse 8.

> «و فرشته‌ای دیگر از پی او آمد.» آیهٔ ۸.

> “‘And the third angel followed them.’ Verse 9.

> «و فرشتهٔ سوم در پی آنان آمد.» آیهٔ ۹.

> “Perhaps the following simple diagram will aid in making plain the connection between the angel that announces the Three Woes of the last three of the Seven Trumpets, and the Third Angel’s Message of Revelation 14:

> „شاید نمودار سادهٔ زیر در روشن ساختنِ پیوند میان آن فرشته‌ای که سه وایِ مربوط به سه شیپورِ آخر از هفت شیپور را اعلام می‌کند، و پیام فرشتهٔ سومِ مکاشفه ۱۴ یاری‌رسان باشد:“

> “1st Trumpet Revelation 8:7

> «شیپور اوّل، مکاشفه ۸:۷»

> “2nd Trumpet Revelation 8:8

> «شیپور دوم، مکاشفهٔ ۸:۸»

> “3rd Trumpet Revelation 8:10

> «شیپور سوم، مکاشفهٔ ۸:۱۰»

> “4th Trumpet Revelation 8:12 ‘An angel’—Woe, woe, woe. Revelation 8:13.

> «شیپور چهارم» مکاشفه ۸:۱۲ «یک فرشته» — وای، وای، وای. مکاشفه ۸:۱۳.

> “5th Trumpet Revelation 9:1–11/ First Woe

> «شیپور پنجم، مکاشفه ۹:۱–۱۱ / نخستین وای»

> “6th Trumpet Revelation 9:13 to 11:13 Second Woe ‘Another mighty angel.’ Revelation 10:1

> «شیپور ششم، مکاشفه ۹:۱۳ تا ۱۱:۱۳، وایِ دوم: «فرشته‌ای زورآورِ دیگر». مکاشفه ۱۰:۱»

> “7th Trumpet Revelation 11:13–19 Third Woe ‘Another angel. Revelation 14:6

> «شیپور هفتم، مکاشفه ۱۱:۱۳–۱۹، وای سوم، “فرشته‌ای دیگر.” مکاشفه ۱۴:۶»

> “‘There followed another.’ Revelation 14:6

> «پس از او دیگری آمد.» مکاشفهٔ ۱۴:۶

> “‘The third angel followed them.’ Revelation 14:9.

> «فرشتهٔ سوم از پی ایشان آمد.» مکاشفه ۱۴:۹.

> “The bearing of all this may now be more fully seen through a consideration of what the Third Angel’s Message really is in itself: On its face the expression ‘the Third Angel,’ clearly has reference to the third in a series of three angels. As already signified, this series of three angels, each one bearing a message, is found in the fourteenth chapter of Revelation, verses 6–12. The messages of these three angels blend and culminate in the third, which does not cease to sound until the harvest of the earth is ripe, and made ready for the coming of the Lord to reap it.

> اکنون می‌توان دلالتِ همهٔ این امور را با تأملی کامل‌تر در این‌که «پیامِ فرشتهٔ سوم» در ذاتِ خود واقعاً چیست، روشن‌تر دید: در ظاهرِ عبارت، «فرشتهٔ سوم» آشکارا به سومینِ سلسله‌ای از سه فرشته اشاره دارد. چنان‌که پیش‌تر بیان شد، این سلسلهٔ سه فرشته، که هر یک حاملِ پیامی هستند، در باب چهاردهمِ مکاشفه، آیات ۶–۱۲، یافت می‌شود. پیام‌های این سه فرشته در فرشتهٔ سوم به هم درمی‌آمیزند و به اوج می‌رسند؛ و این پیام از صدا افتادن بازنمی‌ایستد تا آن‌گاه که محصولِ زمین برسد و برای آمدنِ خداوند به‌منظور درو کردنِ آن مهیا گردد.

> “The Third Angel's Message itself, as it is announced in the words of the Third Angel, is as follows: ‘And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: and the smoke of their torment ascendeth up forever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’

> پیامِ خودِ فرشتهٔ سوم، چنان‌که در سخنان فرشتهٔ سوم اعلام شده است، بدین قرار است: «و فرشتهٔ سوم از پیِ ایشان آمد و به آواز بلند گفت: اگر کسی وحش و صورتِ او را بپرستد و نشانِ او را بر پیشانی خود یا بر دست خود بگیرد، همان نیز از شرابِ غضبِ خدا خواهد نوشید که بی‌آمیختگی در جامِ خشمِ او ریخته شده است؛ و او در حضورِ فرشتگانِ مقدّس و در حضورِ برّه، به آتش و گوگرد عذاب خواهد شد؛ و دودِ عذابِ ایشان تا ابدالآباد صعود می‌کند؛ و آنان که وحش و صورتِ او را می‌پرستند، و هر که نشانِ نامِ او را می‌گیرد، شب و روز آرامی ندارند. این است صبرِ مقدّسان: اینان‌اند که احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.»

> “This is the Third Angel’s Message as it stands, separated from the other two. But, in fact, it can not be regarded as separate; and cannot be made to stand apart as if it alone were a single, separate message to the world; for the very first words concerning it are: ‘The Third Angel followed THEM.’ Thus, by the very first words of the message itself we are referred not only to the one, but to the two, which preceded it. And the Greek word translated ‘followed’ signifies not following apart, nor only following, but ‘following with,’ as soldiers follow their captain, or servants their master; therefore, ‘to follow one in a thing; to let one’s self be led.’ When spoken of things, it signifies to follow as a result; to follow ‘as a consequence of something which had gone before.’ Thus, as to persons, the Third Angel follows with the two which have preceded; and his message, as a thing, follows as a result, or consequence, of the which have gone before.

> «این است پیام فرشتهٔ سوم، آن‌گونه که به‌تنهایی و جدا از دو پیام دیگر قرار دارد. اما در واقع، نمی‌توان آن را جداگانه تلقی کرد؛ و نمی‌توان آن را چنان مستقل ساخت که گویی خود به‌تنهایی پیامی واحد و منفرد برای جهان است؛ زیرا نخستین کلمات مربوط به آن چنین است: “فرشتهٔ سوم از پیِ آن دو آمد.” پس، به‌موجب همان نخستین کلماتِ خودِ این پیام، ما نه فقط به یکی، بلکه به آن دو پیامی که پیش از آن آمده‌اند ارجاع داده می‌شویم. و واژهٔ یونانی‌ای که «از پی آمد» ترجمه شده است، معنایش نه پیرویِ جداگانه است، و نه صرفاً پیروی، بلکه «همراهِ کسی پیروی کردن» است؛ چنان‌که سربازان از فرماندهٔ خود پیروی می‌کنند، یا خادمان از سرور خویش؛ بنابراین، «در امری از کسی پیروی کردن؛ خویشتن را به هدایتِ کسی سپردن.» و هنگامی که دربارهٔ امور به‌کار می‌رود، دلالت دارد بر پیروی کردن به‌مثابهٔ نتیجه؛ پیروی کردن «به‌عنوان پیامدِ چیزی که پیش‌تر رخ داده است.» پس، از حیث اشخاص، فرشتهٔ سوم همراه با آن دو که پیش از او آمده‌اند پیروی می‌کند؛ و پیام او، به‌عنوان یک امر، در مقام نتیجه یا پیامدِ آنچه پیش‌تر گذشته است، در پی می‌آید.»

> “But of the Second one also it is written: ‘And there followed another angel.’ As with the Third Angel following the Second, so it is with the Second Angel following the First. And of the First one it is written: ‘And I saw another angel fly,’ etc. This is the first in this series of three. There follows with him another; and the Third Angel follows with them. There is a succession in the order of their rise; but, when the three have in succession risen, then they go on together as one. The First one sounds forth his message; the Second one follows and joins with the First; the Third follows them, and joins with them; so that, when the three are joined, and go on together in their united power, they form a mighty, threefold, loud-voiced message. It takes all to make the Third Angel's Message complete; and the Third Angel’s Message cannot be truly given without the giving of all.

> "لیکن دربارهٔ دومی نیز چنین مکتوب است: «و فرشته‌ای دیگر از پی آمد.» همان‌گونه که فرشتهٔ سوم در پیِ فرشتهٔ دوم می‌آید، فرشتهٔ دوم نیز در پیِ فرشتهٔ اول می‌آید. و دربارهٔ فرشتهٔ اول چنین مکتوب است: «و فرشته‌ای دیگر را دیدم که در میان آسمان پرواز می‌کرد،» و غیره. این، نخستینِ این سلسلهٔ سه‌گانه است. فرشته‌ای دیگر از پیِ او می‌آید؛ و فرشتهٔ سوم در پیِ آن دو می‌آید. در ترتیبِ برخاستنِ ایشان، توالی‌ای هست؛ اما هنگامی که هر سه به‌نوبت برخاسته باشند، آنگاه با هم همچون یک تن به پیش می‌روند. فرشتهٔ اول پیام خود را طنین‌انداز می‌کند؛ فرشتهٔ دوم در پی می‌آید و به فرشتهٔ اول می‌پیوندد؛ فرشتهٔ سوم نیز از پیِ آن دو می‌آید و به ایشان می‌پیوندد؛ به‌گونه‌ای که چون آن سه به هم پیوستند و در قدرتِ متحدِ خویش با هم پیش می‌روند، پیامی نیرومند، سه‌گانه، و بلندآواز پدید می‌آورند. برای کامل ساختنِ پیامِ فرشتهٔ سوم، همه لازم‌اند؛ و پیامِ فرشتهٔ سوم را نمی‌توان به‌راستی اعلام کرد مگر آنکه همهٔ آنها اعلام شوند."

> “What, then, is the threefold message in its respective parts?—Here is the First: ‘And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, saying with a loud voice, Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come: and worship Him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’

> «پس، پیام سه‌گانه در بخش‌های مربوط به خود چیست؟—اینک بخش نخست: “و فرشته‌ای دیگر را دیدم که در وسط آسمان پرواز می‌کند، و انجیل جاودانی را دارد تا آن را به ساکنان زمین، و به هر امت و قبیله و زبان و قوم، بشارت دهد، و به آواز بلند می‌گوید: از خدا بترسید و او را جلال دهید؛ زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است؛ و او را که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید، پرستش کنید.”»

> “Here is the Second: ‘And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because the made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’

> «اینک فرشتهٔ دوم: “و فرشته‌ای دیگر از پی او آمد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد؛ آن شهر بزرگ که همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زناکاریِ خود نوشانید.”»

> “And here is the Third: ‘And the Third Angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: and the smoke of their torment ascendeth up forever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the Beast and his Image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’

> “और यह तीसरा है: ‘और तीसरा स्वर्गदूत उनके पीछे-पीछे यह कहते हुए आया कि ऊँचे शब्द से बोला, यदि कोई उस पशु और उसकी मूरत की उपासना करे, और उसकी छाप अपने माथे पर, या अपने हाथ पर ले, तो वह भी परमेश्वर के क्रोध की दाखमधु में से पिएगा, जो उसके रोष के कटोरे में बिना मिलावट उँडेली गई है; और वह पवित्र स्वर्गदूतों के साम्हने और मेम्ने के साम्हने आग और गन्धक से पीड़ित किया जाएगा; और उनकी पीड़ा का धुआँ युगानुयुग उठता रहेगा; और जो उस पशु और उसकी मूरत की उपासना करते हैं, और जो कोई उसके नाम की छाप लेता है, उन्हें न दिन को चैन है, न रात को। यहाँ पवित्र लोगों का धीरज है: यहाँ वे हैं जो परमेश्वर की आज्ञाओं और यीशु के विश्वास को मानते हैं।’”

> “A glance at the wording of each of these messages will discover that thought in the Greek word ‘followed,’ which signifies ‘following as a consequence.’ The First bears the everlasting gospel, to preach to every creature, calling upon all to fear God and give glory to Him, and to worship Him; because the hour of His judgment is come. the rejection of this message produces a condition of things which, as the consequence of such rejection, is described in the words of the Second Angel, which follows. And because of the rejection of the First Message; and because of the consequences of that rejection, as announced in the Second; a condition of things is produced, as a further consequence, which requires that the Third Angel shall follow them, proclaiming with a loud voice his dreadful warning against the terrible evils that have been produced as the double consequence of the rejection of the First Message.

> «نگاهی به عبارت‌بندی هر یک از این پیام‌ها آشکار می‌سازد که در واژۀ یونانیِ «followed» این اندیشه نهفته است که معنای آن «در پی آمدن به‌عنوان پیامد» است. فرشتۀ اول حامل انجیل جاودانی است تا آن را به هر مخلوقی موعظه کند، و همگان را فرا می‌خواند که از خدا بترسند و او را تمجید کنند و او را عبادت نمایند؛ زیرا ساعت داوری او فرارسیده است. رد شدن این پیام وضعیتی را پدید می‌آورد که به‌عنوان پیامد چنین ردّی، در سخنان فرشتۀ دوم، که در پی می‌آید، توصیف شده است. و به‌سبب رد شدنِ پیام اول؛ و به‌سبب پیامدهای آن رد، چنان‌که در پیام فرشتۀ دوم اعلام شده است؛ وضعیتی پدید می‌آید که به‌عنوان پیامدی دیگر، اقتضا می‌کند فرشتۀ سوم در پی آن دو بیاید و با آواز بلند هشدار هولناک خود را بر ضد شرارت‌های دهشتناکی اعلام کند که به‌صورت پیامدِ دوگانۀ رد شدنِ پیام اول پدید آمده‌اند.»

> “And that the voice and work of the Third Angel blend with that of the First, is plain from his closing words: ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus;’ because this is ever the object of the preaching of the everlasting gospel. It is the substance of fearing God and giving glory to him, and of worshiping ‘him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ The keeping of the commandments of God and the faith of Jesus is the only thing that will enable any soul to stand in the hour of his judgment, which the first angel declares ‘is come.’

> «و نیز اینکه صدا و کارِ فرشتهٔ سوم با صدا و کارِ فرشتهٔ اول درهم می‌آمیزد، از سخنان پایانی او آشکار است: “در اینجاست صبرِ مقدّسین؛ آنانی که احکام خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند؛” زیرا این همواره مقصودِ موعظهٔ انجیلِ جاودانی است. این، جوهرِ ترسیدن از خدا و جلال دادن به او، و پرستشِ “او که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید” است. نگاه داشتنِ احکامِ خدا و ایمانِ عیسی، تنها چیزی است که هر نفسی را قادر خواهد ساخت در ساعتِ داوریِ او، که فرشتهٔ اول اعلام می‌کند “فرا رسیده است”، استوار بایستد.»

> “Immediately following the closing words of the Third Angel is ‘heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth’—from this time forward. Revelation 14:13. And immediately following this are the words, ‘And I looked, and behold a white cloud, and upon the cloud one sat like unto the Son of man, having on his head a golden crown, and in his hand a sharp sickle. And another angel came out of the temple, crying with a loud voice to him that sat on the cloud, Thrust in thy sickle, and reap: for the time is come for thee to reap; for the harvest of earth is ripe. And he that sat on the cloud thrust in his sickle on the earth; and the earth was reaped.’ Revelation 14:14–16. And ‘the harvest is the end of the world.’ Matthew 13:39.

> «بلافاصله پس از سخنان پایانیِ فرشتهٔ سوم، این عبارت آمده است: “شنیدم آوازی از آسمان که به من می‌گفت: بنویس، خوشا به حال مردگانی که از این پس در خداوند می‌میرند”»—از این زمان به بعد. مکاشفه ۱۴:۱۳. و بلافاصله پس از این، این کلمات می‌آید: «و نگریستم، و اینک ابری سفید، و بر ابر کسی نشسته بود مانند پسر انسان، که بر سر خود تاجی زرّین داشت و در دست خود داسی تیز. و فرشته‌ای دیگر از هیکل بیرون آمد و با آواز بلند به آن که بر ابر نشسته بود ندا درداد: داس خود را به کار انداز و درو کن، زیرا وقت درو کردن تو رسیده است؛ زیرا محصول زمین رسیده است. و آن که بر ابر نشسته بود داس خود را بر زمین افکند؛ و زمین درویده شد.» مکاشفه ۱۴:۱۴–۱۶. و «درو، پایان جهان است.» متی ۱۳:۳۹.

> “Again: the Third Angel particularly warns all people against the worship of the beast and his image, whatever these may be; and, from Revelation 19:11–21, we find that the beast and his image are ‘alive’ when the Lord comes in the clouds of heaven, and are ‘both’ destroyed with the brightness of his coming.

> «باز هم: فرشتهٔ سوم به‌طور خاص همهٔ مردم را از پرستش وحش و تصویر او، هرچه که این‌ها باشند، برحذر می‌دارد؛ و از مکاشفهٔ ۱۹:‏۱۱–۲۱ درمی‌یابیم که وحش و تصویر او هنگامی که خداوند در ابرهای آسمان می‌آید، «زنده» هستند، و «هر دو» به درخشش ظهور او هلاک می‌گردند.»

> “These facts show that the Third Angel’s Message is a mighty, threefold, loud-voiced message, which goes forth to every nation and kindred and tongue and people, just before the second coming of the Lord; and which ripens the harvest of the earth, and makes ready a people prepared for the Lord, just as the message of John the Baptist prepared the way for the first coming of the Lord. And so it is the last, the closing, message of God to the world.

> «این حقایق نشان می‌دهند که پیام فرشتهٔ سوم، پیامی نیرومند، سه‌گانه و با آوایی بلند است که اندکی پیش از آمدن دوبارهٔ خداوند، به هر امت و قبیله و زبان و قوم می‌رسد؛ و محصول زمین را به کمال می‌رساند و قومی آماده برای خداوند مهیا می‌سازد، همان‌گونه که پیام یحییِ تعمیددهنده راه را برای نخستین آمدن خداوند آماده ساخت. پس این همان آخرین، پایانی‌ترین، پیام خدا به جهان است.»

> “And now, having thus an understanding of what the Third Angel’s Message is in itself, the relation of that message to the great nations of today can be better discerned by a consideration of The Time of the Third Angel’s Message.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 114.

> «و اکنون، با داشتن چنین درکی از اینکه پیام فرشتۀ سوم فی‌نفسه چیست، رابطۀ آن پیام با ملت‌های بزرگ امروز را می‌توان از راه بررسیِ زمانِ پیام فرشتۀ سوم بهتر تشخیص داد.» A. T. Jones, The Great Nations of Today, 114.

Back to Articles