Article

# Elijah - Number Ten

ایلیاہ — نمبر دس

1856

۱۸۵۶

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Millerite movement was represented in Isaiah chapter seven by a sixty-five year prophecy, that began in 742 BC. Those sixty-five years that took place in the history of Isaiah represent the sixty-five years from 1798 until 1863. Alpha and Omega will always portray the end, with the beginning. The sixty-five year prophecy identifies the curse of seven times against the northern and the southern kingdoms of Israel. The first seven times against the northern kingdom began in 723 BC, nineteen years after Isaiah presented the prediction to king Ahaz. The last seven times against the southern kingdom, began at the end of the sixty-five years in 677 BC.

د میلریتي غورځنګ په د اشعیا د اووم فصل کې د یوې پنځه شپېته کلنې نبوت له لارې استازیتوب شوی و، چې په 742 قبل‌المیلاد کې پیل شو. دغه پنځه شپېته کاله چې د اشعیا په تاریخ کې واقع شول، له 1798 څخه تر 1863 پورې هغو پنځه شپېته کلونو استازیتوب کوي. الفا او اومېګا به تل پای د پیل ترڅنګ انځوروي. د پنځه شپېته کلنې نبوت د اسرائیلو د شمالي او جنوبي سلطنتونو پر ضد د اووه ځله لعنت مشخصوي. د شمالي سلطنت پر ضد لومړی اووه ځله لعنت په 723 قبل‌المیلاد کې پیل شو، نولس کاله وروسته له هغه چې اشعیا پاچا احاز ته دا وړاندوینه وړاندې کړه. د جنوبي سلطنت پر ضد وروستی اووه ځله لعنت د پنځه شپېته کلونو په پای کې، په 677 قبل‌المیلاد کې، پیل شو.

The first curse of seven times against Ephraim ended in 1798, which was the time of the end when the vision of the Ulai River of chapters eight and nine of Daniel was unsealed. It prophetically marked both the arrival of the first angel’s message and the prophetic beginning of the Millerite movement. The last curse of seven times against Judah ended in 1844, which was the arrival of the third angel’s message. Nineteen years later in 1863, the sixty-five years represented in the beginning of the prediction marked the end of the Millerite movement, and the beginning of the Laodicean Seventh-day Adventist church. Seven years prior to 1863, in 1856, James White began to identify that the Millerite movement had ceased to be the church of Philadelphia and had become the church of Laodicea. His grandson, when writing Ellen White’s biography, writes about the history of 1856, and the Laodicean message.

اولین لعنتِ «هفت زمان» بر افرایم در سال 1798 به پایان رسید، که همان زمانِ آخر بود؛ زمانی که رؤیای نهرِ اولای در باب‌های هشت و نهِ دانیال گشوده شد. این واقعه به‌طور نبوی هم رسیدنِ پیامِ فرشتهٔ اول را نشان می‌داد و هم آغازِ نبویِ جنبشِ میلری را. آخرین لعنتِ «هفت زمان» بر یهودا در سال 1844 به پایان رسید، که همان رسیدنِ پیامِ فرشتهٔ سوم بود. نوزده سال بعد، در 1863، شصت‌وپنج سالی که در آغازِ این پیشگویی نمایان شده بود، پایانِ جنبشِ میلری و آغازِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه را مشخص کرد. هفت سال پیش از 1863، در 1856، جیمز وایت شروع به تشخیص این امر کرد که جنبشِ میلری دیگر کلیسای فیلادلفیا نیست، بلکه به کلیسای لائودیکیه تبدیل شده است. نوهٔ او، هنگامی که زندگی‌نامهٔ الن وایت را می‌نوشت، دربارهٔ تاریخِ 1856 و پیامِ لائودیکیه می‌نویسد.

## “The Laodicean Message

«پیام لائودکیه»

> “The Sabbathkeeping Adventists had taken the position that the messages to the seven churches in Revelation 2 and 3 pictured the experience of the Christian church down through the centuries. It was their conclusion that the message to the Laodicean church applied to those they now termed nominal Adventists, those who had not accepted the seventh-day Sabbath. In a short editorial in the Review of October 9, James White raised some thought provoking questions that he introduced by stating:

> «अद्वेंटिस्टहरू, जसले शबाथको पालन गर्थे, यस्तो धारणा राख्दथे कि प्रकाश २ र ३ मा उल्लिखित सातवटा मण्डलीहरूलाई दिइएका सन्देशहरूले शताब्दीयौँदेखि ख्रीष्टियन मण्डलीको अनुभवलाई चित्रित गर्दछन्। उनीहरूको निष्कर्ष यो थियो कि लाओडिसियाको मण्डलीलाई दिइएको सन्देश तिनै व्यक्तिहरूमा लागू हुन्छ, जसलाई उनीहरूले त्यसबेला ‘नामधारी अद्वेंटिस्टहरू’ भनेर सम्बोधन गर्दथे—अर्थात् ती, जसले सातौँ-दिनको शबाथ स्वीकार गरेका थिएनन्। अक्टोबर ९ को Review मा प्रकाशित एक छोटो सम्पादकीयमा, जेम्स ह्वाइटले केही विचारोत्तेजक प्रश्नहरू उठाए, जसको प्रस्तावना उनले यसो भनेर गरेका थिए: »

> “The inquiry is beginning to come up afresh, ‘Watchman, What of the night?’ At present there is space for only a few questions, asked to call attention to the subject to which they relate. A full answer, we trust, will soon be given.—Review and Herald, Oct. 9, 1856.

> «پرسش بار دیگر در حال مطرح شدن است: "ای دیدبان، از شب چه خبر؟" در حال حاضر، تنها مجال چند پرسش است که برای جلب توجه به موضوعی که به آن مربوط می‌شوند، مطرح می‌گردند. ما اعتماد داریم که به‌زودی پاسخی کامل داده خواهد شد.»—Review and Herald، 9 اکتبر 1856.

> “Of the eleven questions he asked, it is the sixth that zeroed in on the Laodiceans.

> «از یازده پرسشی که او مطرح کرد، این پرسش ششم بود که مستقیماً لائودیکیان را هدف قرار داد.»

> “6. Does not the state of the Laodiceans (lukewarm, and neither cold nor hot) fitly illustrate the condition of the body of those who profess the third angel’s message?—Ibid.

> «۶. آیا حالت لاادقیان (که نه سردند و نه گرم، بلکه نیم‌گرمند) به‌درستی وضعیتِ جماعتِ کسانی را که به پیام فرشتهٔ سوم اقرار می‌کنند، مجسّم نمی‌سازد؟ — همان‌جا»

> “The last question lays the matter open:

> «آخِرین سؤال، موضوع را آشکار می‌سازد:»

> “11. If this be our condition as a people, have we any real grounds to hope for the favor of God unless we heed the ‘counsel’ of the True Witness? I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. Revelation 3:18–21.—Ibid.

> «11. اگر این حالتِ ما به‌عنوانِ یک قوم باشد، آیا برای امید داشتن به لطفِ خدا هیچ مبنای واقعی داریم، مگر آنکه به «مشورت» شاهدِ امین گوش فرا دهیم؟ تو را نصیحت می‌کنم که از من طلای آزموده‌شده در آتش بخری تا دولتمند شوی؛ و جامهٔ سفید تا پوشیده گردی و رسواییِ برهنگیِ تو آشکار نشود؛ و چشمان خود را به سرمهٔ چشم تدهین کن تا بینا شوی. هر که را دوست می‌دارم، توبیخ و تأدیب می‌کنم؛ پس غیور باش و توبه کن. اینک بر در ایستاده، می‌کوبم: اگر کسی آوازِ مرا بشنود و در را بگشاید، به نزد او درخواهم آمد و با او شام خواهم خورد و او با من. آن‌که غالب آید، به او عطا خواهم کرد که با من بر تختِ من بنشیند، چنان‌که من نیز غالب آمدم و با پدرِ خود بر تختِ او نشستم. مکاشفه 3:18–21.—همان.»

> “It is clear that the truth of the matter was just dawning on the mind of James White. The next issue of the Review carried a seven-column presentation of the seven churches, under that title. In his opening remarks he declared:

> روشن است که حقیقتِ امر تازه داشت بر ذهنِ جیمز وایت طلوع می‌کرد. شمارهٔ بعدیِ Review مقاله‌ای هفت‌ستونی دربارهٔ هفت کلیسا، با همین عنوان، منتشر کرد. او در سخنان افتتاحیهٔ خود اعلام کرد:

> “We must agree with some modern expositors that these seven churches should be understood as representing seven conditions of the Christian church, in seven periods of time, covering the ground of the entire Christian age.—Ibid., Oct. 16, 1856.

> «باید با برخی از مفسّران معاصر موافقت کنیم که این هفت کلیسا را باید نمایانگر هفت وضعیتِ کلیسای مسیحی، در هفت دورهٔ زمانی، دانست که سراسر عرصهٔ تمامی عصر مسیحی را در بر می‌گیرد.»—همان‌جا، 16 اکتبر 1856.

> “He then took up the prophecy, dealing with each church separately. Coming to the seventh, the Laodicean, he declared:

> «سپس نبوّت را برگرفت و هر کلیسا را به‌طور جداگانه بررسی کرد. چون به هفتمین، یعنی لائودیکیه، رسید، اعلام کرد:»

> “How humbling to us as a people is the sad description of this church. And is not this dreadful description a most perfect picture of our present condition? It is; and it will be of no use to try to evade the force of this searching testimony to the Laodicean church. The Lord help us to receive it, and to profit by it.—Ibid.

> «چه اندازه این وصف اندوه‌بارِ این کلیسا برای ما به‌عنوان یک قوم، فروتن‌کننده است. و آیا این وصف هولناک، کامل‌ترین تصویرِ وضع کنونیِ ما نیست؟ هست؛ و هیچ سودی نخواهد داشت که بکوشیم از قوّتِ این شهادتِ تفتیش‌کننده به کلیسای لائودکیه بگریزیم. خداوند ما را یاری دهد که آن را بپذیریم و از آن بهره‌مند شویم.—همان‌جا»

> “After he devoted two columns to the Laodicean church, his closing remarks made a strong appeal:

> «پس از آن‌که دو ستون را به کلیسای لائودکیه اختصاص داد، سخنان پایانی او استغاثه‌ای نیرومند را بیان می‌کرد:»

> “Dear brethren, we must overcome the world, the flesh, and the devil, or we shall have no part in the kingdom of God. . . . Lay hold of this work at once, and in faith claim the gracious promises to the repenting Laodiceans. Arise in the name of the Lord, and let your light shine to the glory of His blessed name.—Ibid.

> «اے عزیز بھائیو، ہمیں دنیا، نفس اور ابلیس پر غالب آنا ہوگا، ورنہ خدا کی بادشاہی میں ہمارا کوئی حصہ نہ ہوگا.... اسی وقت اس کام کو ہاتھ میں لو، اور ایمان کے ساتھ توبہ کرنے والے لَاؤدِیکیہ کے لوگوں کے لیے کی گئی فیض‌بخش وعدوں کا مطالبہ کرو۔ خداوند کے نام میں اٹھو، اور اپنی روشنی کو اُس کے مبارک نام کے جلال کے لیے چمکنے دو۔—ایضًا»

> “The response from the field was electrifying. Wrote G. W. Holt from Ohio on October 20:

> ’’فیلڈ سے آنے والا ردِّعمل نہایت برق انگیز تھا۔ اوہائیو سے جی۔ ڈبلیو۔ ہولٹ نے 20 اکتوبر کو لکھا:‘‘

> “Yes, I do believe that we who are in the third message with the commandments of God and the faith of Jesus are the church this language is addressed to; and we cannot be too soon in applying for tried gold and white raiment, and eyesalve, that we may see.—Ibid., Nov. 6, 1856.

> «بله، من یقیناً باور دارم که ما که در پیام سوم با احکام خدا و ایمانِ عیسی هستیم، همان کلیسایی هستیم که این سخن بدان خطاب شده است؛ و هرگز نمی‌توانیم برای درخواستِ طلای آزموده‌شده و جامهٔ سفید و سرمهٔ چشم، تا بتوانیم ببینیم، بیش از اندازه زود اقدام کنیم.—همان‌جا، 6 نوامبر 1856.»

> “From the Northeast a new voice was heard on the subject, that of Stephen N. Haskell, of Princeton, Massachusetts. As a first-day Adventist he had begun to preach at the age of 20; now three years later he was in the third angel’s message. A thorough Bible student, after having seen White’s brief initial editorial introducing the question of the seven churches, he chose to write an extended piece for the Review:

> «از شمال‌شرق، صدایی تازه در این موضوع شنیده شد؛ صدای استیفن اِن. هَسکِل از پرینستونِ ماساچوست. او به‌عنوان ادونتیستِ روزِ اوّل، در بیست‌سالگی به موعظه آغاز کرده بود؛ و اینک سه سال بعد، در پیامِ فرشتهٔ سوم قرار داشت. او که دانشجوی ژرفِ کتاب‌مقدس بود، پس از آن‌که سرمقالهٔ آغازین و کوتاهِ وایت را که این پرسشِ هفت کلیسا را مطرح می‌کرد دیده بود، بر آن شد که برای Review مقاله‌ای مفصّل بنویسد:»

> “The subject referred to has been one of deep interest to me for some months past. . . . I have for some time been led to believe that the message to the Laodiceans belongs to us; i.e., to those who believe in the third angel’s message, from many reasons which I consider to be good. I will mention two.—Ibid.

> موضوعِ مذکور گزشتہ چند مہینوں سے میرے لیے نہایت گہری دلچسپی کا باعث رہا ہے.... کچھ عرصہ سے میری راہنمائی اس بات کی طرف ہوئی ہے کہ لاؤدیقیوں کے لیے جو پیغام ہے وہ ہم سے تعلق رکھتا ہے؛ یعنی اُن سے جو تیسرے فرشتے کے پیغام پر ایمان رکھتے ہیں، بہت سے ایسے اسباب کی بنا پر جنہیں میں مضبوط سمجھتا ہوں۔ میں اُن میں سے دو کا ذکر کروں گا۔—Ibid.

> “This he does, devoting two columns to his conclusions. As he closed he declared:

> او این کار را می‌کند و دو ستون را به نتیجه‌گیری‌های خود اختصاص می‌دهد. او در پایان چنین اعلام کرد:

> “A theory of the third angel’s message never, no never, will save us, without the wedding garment, which is the righteousness of the saints. We must perfect holiness in the fear of the Lord.—Ibid.

> «نظریۀ پیامِ فرشتۀ سوم هرگز، هرگز، بدون جامۀ عروسی که همان پارساییِ مقدّسان است، ما را نجات نخواهد داد. ما باید قدّوسیّت را در ترسِ خداوند به کمال برسانیم.—همان‌جا»

> “As James White continued his editorials on the message to the Laodicean church the concepts the Sabbathkeeping Adventists were now reading in the Review were startling, but on thoughtful, prayerful consideration they were seen to be applicable. The letters to the editor showed quite general agreement and indicated that a revival was under way. That the stirring message was not the outgrowth of excitement was attested to by the first article in Testimony No. 3, published in April, 1857, titled Be Zealous and Repent. It opens, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. In this Ellen White presented what was shown to her of Satan’s attacks on the church through earthly prosperity and possessions.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

> “هنگامی که جیمز وایت سرمقاله‌های خود را دربارهٔ پیام به کلیسای لائودکیه ادامه می‌داد، مفاهیمی که ادونتیست‌های نگاه‌دارندهٔ سَبَت اکنون در ریویو می‌خواندند، تکان‌دهنده بود؛ اما با تأملی اندیشمندانه و همراه با دعا، روشن شد که این مفاهیم قابل انطباق‌اند. نامه‌های رسیده به سردبیر، حاکی از توافقی نسبتاً عمومی بود و نشان می‌داد که احیایی در جریان است. این‌که آن پیام برانگیزاننده زاییدهٔ هیجان نبود، با نخستین مقاله در شهادت شمارهٔ ۳، که در آوریل ۱۸۵۷ با عنوان Be Zealous and Repent منتشر شد، تأیید گردید. این مقاله با این عبارت آغاز می‌شود: «خداوند در رؤیا چیزهایی را دربارهٔ کلیسا در وضعیت کنونیِ نیم‌گرم آن به من نشان داده است که آن‌ها را برای شما بازگو خواهم کرد.»—1T, p. 141. در اینجا الن وایت آنچه را که دربارهٔ حملات شیطان بر کلیسا از طریق رفاه و دارایی‌های زمینی به او نشان داده شده بود، ارائه کرد.” آرتور وایت، Ellen G. White: The Early Years، جلد ۱، ۳۴۲–۳۴۴.

The Millerite movement began prophetically as the Philadelphian church, and in 1856 it became the Laodicean church. Seven years later the movement ended, and the Seventh-day Adventist church began as the Laodicean church and will remain so, until it is spewed out of the mouth of the Lord. The movement of the one hundred and forty-four thousand came out of the fold of the Laodicean church, just as the Millerite movement came out of the fold of the church of Sardis. The movement of the one hundred and forty-four thousand parallels the Millerite movement in that the first movement changed from Philadelphia to Laodicea and the last movement changes from Laodicea to Philadelphia. The point of transition from Philadelphia unto Laodicea in Millerite history is specifically marked as 1856, so the point of transition must also be marked in the last movement, for God never changes. The point of transition is identified in Revelation eleven with the two prophets that are slain in the streets.

جنبش میلری به‌طور نبوی به‌عنوان کلیسای فیلادلفیا آغاز شد، و در سال 1856 به کلیسای لائودکیه تبدیل گردید. هفت سال بعد آن جنبش پایان یافت، و کلیسای ادونتیست روز هفتم به‌عنوان کلیسای لائودکیه آغاز شد و چنین باقی خواهد ماند تا از دهان خداوند بیرون افکنده شود. جنبش صد و چهل و چهار هزار از درون حصار کلیسای لائودکیه بیرون آمد، همان‌گونه که جنبش میلری از درون حصار کلیسای ساردِس بیرون آمد. جنبش صد و چهل و چهار هزار با جنبش میلری از این جهت متوازی است که جنبش نخست از فیلادلفیا به لائودکیه تغییر یافت و جنبش آخر از لائودکیه به فیلادلفیا تغییر می‌یابد. نقطهٔ گذار از فیلادلفیا به لائودکیه در تاریخ میلری به‌طور مشخص به‌عنوان سال 1856 معین شده است؛ بنابراین نقطهٔ گذار باید در جنبش آخر نیز مشخص شده باشد، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند. نقطهٔ گذار در مکاشفه یازده با آن دو نبی که در کوچه‌های شهر کشته می‌شوند، شناسایی شده است.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> و چون شهادتِ خویش را به انجام رسانند، آن وحش که از هاویه برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد، و بر آنان غالب خواهد آمد و ایشان را خواهد کشت. و اجسادِ ایشان در کویِ شهرِ عظیم، که از جهتِ روحانی سُدوم و مصر خوانده می‌شود، جایی که خداوندِ ما نیز در آن مصلوب شد، خواهد افتاد. مکاشفه ۱۱:‏۷، ۸

The last movement would die, then stand and thereafter be resurrected as the ensign. In so doing it would align with the Republican horn. The Republican horn forms an image to the beast, and the beast that it forms the image of is addressed in Revelation seventeen, and that beast is identified as the fifth head that received a deadly wound, that would be resurrected as the eighth head. It would be resurrected as the eighth that was of the seven.

آخری تحریک مر جائے گی، پھر کھڑی ہوگی اور اس کے بعد عَلَم کے طور پر دوبارہ زندہ کی جائے گی۔ ایسا کرتے ہوئے وہ ریپبلکن سینگ کے ساتھ ہم آہنگ ہو جائے گی۔ ریپبلکن سینگ درندہ کے لیے ایک صورت بناتا ہے، اور جس درندہ کی وہ صورت بناتا ہے اس کا ذکر مکاشفہ سترہ میں کیا گیا ہے، اور اس درندہ کی شناخت پانچویں سر کے طور پر کی گئی ہے جسے مہلک زخم لگا تھا، اور جو آٹھویں سر کے طور پر دوبارہ زندہ کیا جائے گا۔ وہ آٹھویں کے طور پر زندہ کیا جائے گا جو اُن سات میں سے تھا۔

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> و آن وحش که بود و نیست، خود او هشتمین است، و از آن هفت است، و به هلاکت می‌رود. مکاشفه ۱۷:۱۱.

The Republican horn would form an image of that beast, and it therefore would be killed and then resurrected. When it was resurrected it would be the eighth head that was of the seven previous heads. The Protestant horn, rides upon the same earth beast as the Republican horn and would need to possess the same prophetic dynamics. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement prefigures the transition from the Laodicea to Philadelphia in the last movement.

शिंगनुमा रिपब्लिकन शक्ति उस पशु की एक प्रतिमा बनाएगी, और इस कारण वह मार डाली जाएगी और फिर पुनर्जीवित की जाएगी। जब वह पुनर्जीवित की जाएगी, तब वह आठवाँ सिर होगी, जो पहले के सात सिरों में से थी। प्रोटेस्टेंट शिंगनुमा शक्ति, रिपब्लिकन शिंगनुमा शक्ति के समान उसी पृथ्वी के पशु पर सवार है, और उसमें भी वही भविष्यवाणीगत गतिशीलताएँ विद्यमान होना आवश्यक है। मिलरवादी आंदोलन में फिलाडेल्फिया से लाओदीकिया तक का संक्रमण, अंतिम आंदोलन में लाओदीकिया से फिलाडेल्फिया तक के संक्रमण का पूर्वाभास प्रस्तुत करता है।

When the last movement received a deadly wound on July 18, 2020, it died as Laodicea. When, as represented in Revelation eleven it transitioned to Philadelphia, it would represent the eighth church, that is of the seven. The death in the year 2020, was paralleled by the Republican horn, for since the time of the end in 1989, there had been six presidents. The sixth president received a deadly wound, that will be healed in 2024. That head will then be the eighth head of the United States since the time of the end in 1989, and it will be of the seven. Both horns were the sixth that becomes the eighth. This truth is a large part of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation.

जब अंतिम आंदोलन को 18 जुलाई, 2020 को घातक घाव लगा, तब वह लाओदीकिया के रूप में मर गया। जब, जैसा कि प्रकाशितवाक्य अध्याय ग्यारह में निरूपित है, वह फिलादेल्फिया में रूपांतरित हुआ, तब वह आठवें कलीसिया-युग का प्रतिनिधित्व करेगा, अर्थात् सात में से एक। वर्ष 2020 में हुई वह मृत्यु रिपब्लिकन सींग के समानांतर थी; क्योंकि 1989 में अंत के समय से अब तक छह राष्ट्रपति हो चुके थे। छठे राष्ट्रपति को एक घातक घाव लगा, जो 2024 में चंगा किया जाएगा। तब वह सिर 1989 में अंत के समय से संयुक्त राज्य अमेरिका का आठवाँ सिर होगा, और वह सात में से एक होगा। दोनों सींग छठे थे, जो आठवें बनते हैं। यह सत्य यीशु मसीह के प्रकाशितवाक्य के उस संदेश का एक बड़ा भाग है, जो अनुग्रह-अवधि के बंद होने से ठीक पहले खोला जाता है।

For this reason, it is important to be clear about the Millerite history that typifies our current history. Sister White confirmed James White’s application of Laodicea upon the movement in 1856, so this is not an application that is derived by human logic. Seven years before the Seventh-day Adventist church was legally connected with the Republican horn, it was identified by inspiration as the Laodicean church. This means there has never been one day in the history of the Seventh-day Adventist church when it was anything other than naked, poor, blind, miserable and wretched. This prophetic reality provides the context and justification for recognizing the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight as the four generations of Adventism.

به این سبب، مهم است که دربارۀ تاریخ میلریتی که مظهر تاریخ کنونی ماست، به‌روشنی سخن گفته شود. خواهر وایت در سال ۱۸۵۶، انطباق جیمز وایت از لائودیکیه بر این جنبش را تأیید کرد؛ پس این کاربرد، استنتاجی برخاسته از منطق انسانی نیست. هفت سال پیش از آنکه کلیسای ادونتیست روز هفتم از نظر قانونی با شاخ جمهوری‌خواه پیوند یابد، به‌وسیلهٔ الهام به‌عنوان کلیسای لائودیکیه شناخته شده بود. این بدان معناست که در سراسر تاریخ کلیسای ادونتیست روز هفتم، حتی یک روز نیز نبوده است که آن چیزی جز برهنه، فقیر، کور، بیچاره و شقی بوده باشد. این واقعیت نبوی، زمینه و توجیه لازم را برای تشخیص چهار رجاستِ فزایندۀ باب هشتم حزقیال به‌عنوان چهار نسل ادونتیسم فراهم می‌آورد.

When the Millerite history is approached from the structure of Isaiah seven’s sixty-five years, it is to be recognized that the prophecy of the seven times is the prophetic umbrella that covers the entire history of the Millerite movement. In 1856, the message to the Laodicean church became present truth for Millerite Adventism. The one who presents the message of Laodicea was not James or Ellen White, it was the Faithful and True Witness.

جب میلرائیٹ تاریخ کو یسعیاہ سات کے پینسٹھ برسوں کی ساخت کے تناظر میں دیکھا جاتا ہے، تو یہ تسلیم کرنا لازم ہے کہ ’’سات اوقات‘‘ کی پیشین گوئی وہ نبوتی چھتری ہے جو میلرائیٹ تحریک کی پوری تاریخ پر محیط ہے۔ 1856 میں لاؤدیکیہ کی کلیسیا کے لیے پیغام میلرائیٹ ایڈونٹ ازم کے لیے موجودہ سچائی بن گیا۔ لاؤدیکیہ کا پیغام پیش کرنے والا نہ جیمز تھا نہ ایلن وائٹ، بلکہ وہ وفادار اور سچا گواہ تھا۔

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> اور به فرشتهٔ کلیسای لائودکیان بنویس: این است آنچه آمین، آن شاهد امین و راستین، و مبدأ آفرینش خدا می‌گوید: اعمال تو را می‌دانم، که نه سردی و نه گرم؛ کاش سرد بودی یا گرم. پس چون ولرم هستی، و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود قی خواهم کرد. زیرا می‌گویی: دولتمندم و بر مال خود افزوده‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم؛ و نمی‌دانی که تو تیره‌بخت و اسف‌انگیز و فقیر و کور و عریانی. تو را اندرز می‌دهم که از من زرِ آزموده در آتش بخری تا دولتمند شوی؛ و جامهٔ سفید تا پوشیده گردی و رسواییِ عریانیِ تو آشکار نشود؛ و سرمه بر چشمانت بمال تا بینا شوی. هر که را دوست می‌دارم، توبیخ و تأدیب می‌کنم؛ پس غیور باش و توبه کن. اینک بر در ایستاده‌ام و می‌کوبم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، نزد او درخواهم آمد و با او شام خواهم خورد، و او نیز با من. آن که غالب آید، به او عطا خواهم کرد که با من بر تخت من بنشیند، چنان‌که من نیز غالب آمدم و با پدرم بر تخت او نشستم. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:‏۱۴–۲۲.

The True Witness identifies that if any man would “hear” His voice, He would come in and “sup with him.” If Laodicea would open the door, Christ would come in and sup with them. If Christ is allowed to enter, he brings a message, for the symbolism of eating represents the reception of a message. The message can be generalized as simply the Laodicean message, but that is a shallow consideration of what the message He offers represents. In 1856, Hiram Edson set forth a series of eight articles that contained the prophetic information that expands the understanding of the very first “time prophecy” the angels of God led William Miller to recognize and proclaim. In those eight articles, Edson correctly identifies the sixty-five years of Isaiah seven.

گواهِ امین تصریح می‌کند که اگر کسی بخواهد آواز او را «بشنود»، او داخل خواهد شد و با وی «شام خواهد خورد». اگر لائودکیه در را بگشاید، مسیح داخل خواهد شد و با آنان شام خواهد خورد. اگر به مسیح اجازه داده شود که وارد شود، او پیامی می‌آورد، زیرا نماد خوردن بیانگر پذیرش یک پیام است. این پیام را می‌توان به‌طور کلی صرفاً پیام لائودکیه دانست، اما این برداشتی سطحی از معنای پیامی است که او عرضه می‌کند. در سال 1856، هیرام ادسن مجموعه‌ای از هشت مقاله را ارائه کرد که حاوی اطلاعات نبوی بود که فهمِ همان نخستین «نبوت زمانی» را که فرشتگان خدا ویلیام میلر را به شناخت و اعلان آن هدایت کردند، بسط می‌دهد. ادسن در آن هشت مقاله، شصت‌وپنج سالِ اشعیا هفت را به‌درستی مشخص می‌کند.

The beginning of Miller’s work was the discovery of the seven times, and seven years before the movement named after his service was to end, a deeper revelation of that very prophecy was offered to Millerite Adventism. It was offered in the same year they were identified by inspiration as Laodiceans. Prophetically, twenty-five hundred and twenty days later in 1863, Miller’s first discovery of prophetic time was rejected. The Laodicean message for the Advent movement arrived in 1856, and the Lord knocked on the door eight times, with eight articles to see if He could find entrance. At the ending of the movement, the True Witness wished to sup together with His people by dining upon the very first message of time from the beginning of the movement. His people refused to eat, and seven years, or twenty-five hundred and twenty prophetic days later, His people shut the door that had been opened with the key of David that had been placed into the hand of William Miller. They returned to an old Samaritan prophet who fed them a lie, sealing their fate to die between an ass and a lion.

آغاز کار میلر، کشفِ هفت زمان بود؛ و هفت سال پیش از آن‌که جنبشی که به سبب خدمت او به نامش خوانده می‌شد به پایان رسد، مکاشفه‌ای عمیق‌تر از همان نبوت به ادونتیسمِ میلری عرضه شد. این مکاشفه در همان سالی عرضه شد که آنان به‌وسیلهٔ الهام، لائودیکیان خوانده شدند. از نظر نبوی، دو هزار و پانصد و بیست روز بعد، در سال ۱۸۶۳، نخستین کشفِ میلر دربارهٔ زمانِ نبوی رد شد. پیامِ لائودیکیّه برای جنبش ادونتی در سال ۱۸۵۶ رسید، و خداوند هشت بار بر در کوبید، با هشت مقاله، تا ببیند آیا می‌تواند راهی برای ورود بیابد. در پایانِ جنبش، شاهدِ امین آرزو داشت با قومِ خود شام بخورد، و بر همان نخستین پیامِ زمان از آغازِ جنبش، با ایشان هم‌سفره شود. قومِ او از خوردن امتناع ورزیدند، و هفت سال، یا دو هزار و پانصد و بیست روزِ نبوی، بعد، قومِ او دری را بستند که با کلیدِ داوود، که در دستِ ویلیام میلر نهاده شده بود، گشوده شده بود. آنان به نزدِ آن نبیِ کهنهٔ سامری بازگشتند که دروغی به ایشان خورانید، و سرنوشتِ خویش را مُهر کردند تا میانِ الاغ و شیر بمیرند.

In 1856, the Protestant horn was in the crisis of the valley of vision, for where there is no vision, the people perish. In 1856, the Republican horn was also in a crisis.

در سال ۱۸۵۶، شاخِ پروتستان در بحرانِ درّهٔ رؤیا قرار داشت، زیرا هرجا رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شود. در سال ۱۸۵۶، شاخِ جمهوری‌خواه نیز در بحران بود.

1856, marked a continuation of the violent conflict known as Bleeding Kansas, the Kansas-Missouri Border War. The struggle was over whether Kansas would enter the Union as a free state or a slave state. The conflict included violent clashes between pro-slavery and anti-slavery settlers.

۱۸۵۶، نمایانگر تداومِ درگیری خشونت‌باری بود که به «کانزاسِ خونین»، جنگ مرزیِ کانزاس-میسوری، شهرت یافته است. این کشمکش بر سر آن بود که آیا کانزاس به‌عنوان ایالتی آزاد یا ایالتی برده‌دار به اتحادیه خواهد پیوست. این منازعه شامل برخوردهای خشونت‌آمیز میان مهاجرانِ طرفدارِ برده‌داری و مخالفِ برده‌داری بود.

On May 22, 1856, a violent incident also occurred in the United States Senate chamber, when Congressman Preston Brooks, a pro-slavery advocate from South Carolina, brutally attacked Senator Charles Sumner of Massachusetts with his cane. Sumner had delivered an anti-slavery speech titled The Crime Against Kansas, which deeply offended Brooks. The caning incident highlighted the growing tensions between North and South over the issue of slavery.

در 22 مه 1856، حادثه‌ای خشونت‌بار نیز در تالار سنای ایالات متحده رخ داد، هنگامی که پرستون بروکس، نمایندهٔ کنگره و طرفدار برده‌داری از کارولینای جنوبی، سناتور چارلز سومنر از ماساچوست را به‌طرزی بی‌رحمانه با عصای خود مورد حمله قرار داد. سومنر پیش‌تر نطقی ضد برده‌داری با عنوان «جنایت علیه کانزاس» ایراد کرده بود که بروکس را سخت آزرده بود. واقعهٔ عصازدن، تنش‌های فزاینده میان شمال و جنوب را بر سر مسئلهٔ برده‌داری آشکار ساخت.

In 1856, the Republican Party was founded as a response to the political turmoil caused by the Kansas-Nebraska Act, passed in 1854, which produced the growing opposition to the spread of slavery into new territories. The party’s first national convention was held in Philadelphia, and John C. Fremont was chosen as their first presidential candidate in the 1856 election.

در سال ۱۸۵۶، حزب جمهوری‌خواه در پاسخ به آشوب سیاسی‌ای که قانون کانزاس-نبراسکا، مصوب ۱۸۵۴، پدید آورده بود، تأسیس شد؛ قانونی که مخالفتِ فزاینده با گسترش برده‌داری به سرزمین‌های جدید را برانگیخت. نخستین مجمع ملی این حزب در فیلادلفیا برگزار شد، و جان سی. فریمونت به‌عنوان نخستین نامزد ریاست‌جمهوری آنان در انتخابات ۱۸۵۶ برگزیده شد.

The Kansas-Nebraska Act organized the territories of Kansas and Nebraska and allowed the settlers in those territories to decide whether they would allow slavery within their borders. This concept, known as “popular sovereignty,” effectively repealed the Missouri Compromise of 1820, which had prohibited slavery north of the 36°30’ parallel in the Louisiana Territory. The act had a profound impact on the issue of slavery in the territories. It reignited sectional tensions because it opened the possibility that slavery could expand into areas that were previously considered free soil, such as Kansas. The passage of the Kansas-Nebraska Act led to a rush of pro-slavery and anti-slavery settlers into the Kansas Territory, each hoping to influence the outcome of the popular sovereignty vote. This competition for control of the territory led to violent clashes and a period of lawlessness known as Bleeding Kansas in 1856.

قانون کانزاس-نبراسکا، سرزمین‌های کانزاس و نبراسکا را سازمان‌دهی کرد و به ساکنان آن سرزمین‌ها اجازه داد که تصمیم بگیرند آیا برده‌داری را در داخل مرزهای خود مجاز خواهند شمرد یا نه. این مفهوم که به «حاکمیت مردمی» معروف بود، عملاً مصالحهٔ میزوریِ ۱۸۲۰ را لغو کرد؛ مصالحه‌ای که برده‌داری را در شمال مدار ۳۶°۳۰′ در قلمرو لوئیزیانا ممنوع ساخته بود. این قانون تأثیری عمیق بر مسئلهٔ برده‌داری در سرزمین‌ها گذاشت. این قانون تنش‌های منطقه‌ای را از نو شعله‌ور ساخت، زیرا این امکان را گشود که برده‌داری به نواحی‌ای گسترش یابد که پیش‌تر خاک آزاد به شمار می‌رفتند، مانند کانزاس. تصویب قانون کانزاس-نبراسکا موجب هجوم سریع مهاجرانِ طرفدار برده‌داری و مخالف برده‌داری به قلمرو کانزاس شد؛ هر یک امیدوار بودند بر نتیجهٔ رأی‌گیریِ حاکمیت مردمی اثر بگذارند. این رقابت برای به دست گرفتن کنترل قلمرو، به درگیری‌های خشونت‌آمیز و دوره‌ای از بی‌قانونی انجامید که در سال ۱۸۵۶ با نام «کانزاس خونین» شناخته شد.

The presidential election of 1856 was a significant political event. It featured a three-way race between Democrat James Buchanan, Republican John C. Fremont, and former President Millard Fillmore of the American Party. James Buchanan won the election and became the 15th President of the United States.

انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۵۶ رویدادی سیاسیِ مهمی بود. این انتخابات شامل رقابتی سه‌جانبه میان جیمز بیوکننِ دموکرات، جان سی. فریمونتِ جمهوری‌خواه، و رئیس‌جمهور پیشین، میلارد فیلمور، از حزب آمریکایی بود. جیمز بیوکنن در این انتخابات پیروز شد و پانزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده گردید.

James Buchanan’s presidency is primarily known for its failure to effectively address the growing tensions and divisions between the North and the South, ultimately culminating in the outbreak of the American Civil War shortly after he left office. His presidency is often viewed as one of the least successful presidency in American history, due to these significant failures in leadership and crisis management.

ریاست‌جمهوری جیمز بوکانن عمدتاً به سبب ناتوانی‌اش در رسیدگی مؤثر به تنش‌ها و شکاف‌های فزاینده میان شمال و جنوب شناخته می‌شود؛ امری که سرانجام اندکی پس از ترک مقام از سوی او، به آغاز جنگ داخلی آمریکا انجامید. ریاست‌جمهوری او، به دلیل این ناکامی‌های مهم در رهبری و مدیریت بحران، غالباً یکی از کم‌موفقیت‌ترین دوره‌های ریاست‌جمهوری در تاریخ آمریکا دانسته می‌شود.

The infamous Dred Scott Decision in 1857, declared that slaves whether enslaved or free were not citizens and could not sue in federal courts. It also declared that Congress could not prevent slavery in the territories of the United States. The Democrat Buchanan publicly endorsed the pro-slavery Dred Scott Decision.

رأی بدنامِ «دِرِد اِسکات» در سال ۱۸۵۷ اعلام کرد که بردگان، خواه در بندگی باشند و خواه آزاد، شهروند محسوب نمی‌شوند و نمی‌توانند در محکمه‌های فدرال اقامۀ دعوا کنند. همچنین اعلام داشت که کنگره نمی‌تواند از برده‌داری در قلمروهای ایالات متحدۀ امریکا جلوگیری کند. دموکرات، بوکانان، علناً از رأی طرفدارِ برده‌داریِ «دِرِد اِسکات» حمایت کرد.

Not only did the pro-slavery position of the Democrat Buchanan allow tensions to escalate into Civil War, but his inability to manage the economics of the country led to the Panic of 1857, which was one of the greatest economic downturns in American history prior to the great depression. The Panic of 1857 resulted in a severe economic depression that lasted several years. Businesses and banks closed, unemployment increased and the stock market declined.

بنانچانِ دیموکرات کی غلامی‌هوادارانه نه‌تنها اجازه داد تنش‌ها تا آستانهٔ جنگ داخلی تشدید شود، بلکه ناتوانی او در ادارهٔ اقتصاد کشور به وحشت مالیِ ۱۸۵۷ انجامید؛ بحرانی که پیش از رکود بزرگ، یکی از شدیدترین افول‌های اقتصادی در تاریخ آمریکا به‌شمار می‌رفت. وحشت مالیِ ۱۸۵۷ به رکودی اقتصادیِ سخت منجر شد که چندین سال ادامه یافت. کسب‌وکارها و بانک‌ها تعطیل شدند، بیکاری افزایش یافت و بازار سهام سقوط کرد.

During Buchanan’s presidency the Southern states began their process of seceding from the Union, and they broke away in response to the election of the Republican Abraham Lincoln, in 1860. Buchanan took a passive approach to the secession crisis, arguing that the federal government lacked the authority to forcibly prevent secession. This lack of decisive action allowed the secession movement to gain momentum. His lack of strong leadership and his reluctance to take decisive action to address the secession crisis contributed to the South’s perception that it could leave the Union without facing military opposition.

جمہوریہ کے صدر بوکنن کے دورِ صدارت میں جنوبی ریاستوں نے اتحاد سے علیحدگی کے اپنے عمل کا آغاز کیا، اور انہوں نے 1860 میں ریپبلکن ابراہام لنکن کے انتخاب کے ردِّعمل میں اتحاد سے علیحدگی اختیار کی۔ بوکنن نے علیحدگی کے بحران کے بارے میں ایک غیر فعال طرزِ عمل اپنایا، اور یہ مؤقف اختیار کیا کہ وفاقی حکومت کے پاس اس بات کا اختیار نہیں کہ وہ بزورِ قوت علیحدگی کو روکے۔ اس فیصلہ کن اقدام کے فقدان نے تحریکِ علیحدگی کو زور پکڑنے کا موقع دیا۔ اس کی مضبوط قیادت کے فقدان اور علیحدگی کے بحران سے نمٹنے کے لیے فیصلہ کن اقدام کرنے میں اس کی ہچکچاہٹ نے جنوب کے اس تاثر کو تقویت دی کہ وہ عسکری مزاحمت کا سامنا کیے بغیر اتحاد سے الگ ہو سکتا ہے۔

In 1860, Abraham Lincoln the first Republican president, was elected. On January 1, 1863, President Lincoln signed and issued the final Emancipation Proclamation, which declared that all enslaved people in Confederate-held territory were to be set free. This executive order had a significant impact on the Civil War as it turned the conflict into a struggle not only to preserve the Union, but also to end slavery. The Emancipation Proclamation did not immediately free all enslaved individuals. It applied specifically to Confederate-held territory, where the Union had limited authority. As Union forces advanced and gained control over Confederate territory, the proclamation was enforced, and enslaved people in those areas were set free. The Emancipation Proclamation was a crucial step toward the eventual abolition of slavery in the United States and paved the way for the passage of the Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution, which was passed and ratified on December 6, 1865.

در سال ۱۸۶۰، آبراهام لینکلن، نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه، انتخاب شد. در ۱ ژانویهٔ ۱۸۶۳، رئیس‌جمهور لینکلن «اعلامیهٔ نهایی آزادی بردگان» را امضا و صادر کرد که اعلام می‌داشت همهٔ افرادِ در بردگی در سرزمین‌های تحت کنترل کنفدراسیون باید آزاد شوند. این فرمان اجرایی تأثیر چشمگیری بر جنگ داخلی داشت، زیرا این منازعه را نه تنها به پیکاری برای حفظ اتحادیه، بلکه همچنین به تلاشی برای پایان دادن به برده‌داری بدل کرد. «اعلامیهٔ آزادی بردگان» بلافاصله همهٔ بردگان را آزاد نکرد. این اعلامیه به‌طور مشخص در مورد سرزمین‌های تحت کنترل کنفدراسیون اِعمال می‌شد، جایی که اتحادیه اقتدار محدودی داشت. با پیشروی نیروهای اتحادیه و به دست گرفتن کنترل بر سرزمین‌های کنفدراسیون، این اعلامیه به اجرا گذاشته شد و بردگانِ آن مناطق آزاد شدند. «اعلامیهٔ آزادی بردگان» گامی سرنوشت‌ساز به سوی الغای نهایی برده‌داری در ایالات متحده بود و راه را برای تصویب متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده هموار کرد؛ متممی که در ۶ دسامبر ۱۸۶۵ به تصویب رسید و تنفیذ شد.

The Republican horn from the 1850’s onward was in the crisis of the issue of slavery. Two primary divisions in the country represented by two primary classes of political thought. A separation process began in 1856 as anti and pro slavery groups moved into the Kansas territory in attempt to uphold their views of slavery, at the very time Philadelphia was being separated from Laodicea. Democrats were pro-slavery and Republicans were anti-slavery.

شاخِ جمهوری‌خواه از دههٔ ۱۸۵۰ به بعد در بحرانِ مسئلهٔ برده‌داری قرار داشت. دو تقسیمِ اصلی در کشور، نمایانگرِ دو طبقهٔ اصلیِ اندیشهٔ سیاسی بود. فرایندِ جداسازی در سال ۱۸۵۶ آغاز شد، آنگاه که گروه‌های موافق و مخالفِ برده‌داری برای تثبیت دیدگاه‌های خود دربارهٔ برده‌داری به قلمروِ کانزاس رفتند، درست در همان زمانی که فیلادلفیا از لائودیکیه جدا می‌شد. دموکرات‌ها طرفدارِ برده‌داری بودند و جمهوری‌خواهان مخالفِ برده‌داری.

In 1856, Bleeding Kansas represented a microcosm of the impending war. In that year a pro-slavery Democrat was elected as head of the Republican horn, and his ineffective leadership became the symbol of an ineffective presidency, until these recent last days. He preceded the first Republican president that was forced to clean up the mess left by Buchanan’s presidency.

در سال ۱۸۵۶، «کانزاسِ خونین» بازنماییِ خردجهانی از جنگِ قریب‌الوقوع بود. در آن سال، یک دموکراتِ طرفدارِ برده‌داری به‌عنوان رهبرِ شاخِ جمهوری‌خواه برگزیده شد، و رهبریِ ناکارآمدِ او، تا همین ایامِ واپسینِ اخیر، به نمادِ یک ریاست‌جمهوریِ ناکارآمد بدل گردید. او پیش از نخستین رئیس‌جمهورِ جمهوری‌خواه آمد؛ همان کسی که ناگزیر شد آشفتگیِ بر جای مانده از ریاست‌جمهوریِ بوکنن را سامان دهد.

By 1863, the Republican horn made the most significant executive order in the history of the earth beast of Revelation thirteen. The executive order was addressing slavery. One paragraph of the proclamation states, “That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will do no act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.” Though the resolution of the problem of slavery was historically incomplete at that point, the essence of the Constitution is recognized when Lincoln wrote, “all persons held as slaves within any state … shall be then, thenceforward, and forever free.”

تا سال ۱۸۶۳، شاخِ جمهوری‌خواه مهم‌ترین فرمان اجرایی را در تاریخِ حیوانِ زمینیِ مکاشفه سیزده صادر کرد. این فرمان اجرایی به مسئله برده‌داری می‌پرداخت. یکی از بندهای این اعلامیه چنین می‌گوید: «اینکه در نخستین روز ژانویه، در سالِ خداوندگارِ ما هزار و هشتصد و شصت و سه، تمامی اشخاصی که در هر ایالت یا بخشِ تعیین‌شده‌ای از یک ایالت، که مردم آن در آن زمان در حال شورش علیه ایالات متحده باشند، در بردگی نگاه داشته شده‌اند، از همان هنگام، از آن پس، و برای همیشه آزاد خواهند بود؛ و حکومت اجرایی ایالات متحده، از جمله اقتدار نظامی و دریایی آن، آزادی چنین اشخاصی را به رسمیت خواهد شناخت و آن را حفظ خواهد کرد، و هیچ اقدام یا اقداماتی برای سرکوب چنین اشخاصی، یا هیچ‌یک از ایشان، در هیچ کوششی که ممکن است برای آزادی واقعی خویش انجام دهند، به عمل نخواهد آورد.» هرچند حل مسئله برده‌داری در آن مقطع از نظر تاریخی کامل نبود، جوهرِ قانون اساسی هنگامی شناخته می‌شود که لینکلن نوشت: «تمامی اشخاصی که در هر ایالت در بردگی نگاه داشته شده‌اند ... از همان هنگام، از آن پس، و برای همیشه آزاد خواهند بود.»

Lincoln was returning to the foundational principle expressed in the Constitution, which identifies that “all men are created equal.” Lincoln was returning to the foundational truths at the same time the Protestant horn was rejecting its foundational prophecy, which is the prophecy of slavery. Therefore, at the very time the Republican horn was making its most significant “executive order” in history concerning slavery, the Protestant horn made the most significant executive order in its prophetic history concerning the prophecy of slavery, represented by Moses’ oath and curse. The Republican horn chose to return to the foundations, the Protestant horn chose to reject its foundation and return to those it had been instructed to never return unto.

لنکن به اصلِ بنیادینی بازمی‌گشت که در قانون اساسی بیان شده است، اصلی که تصریح می‌کند «همهٔ انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند.» لنکن در همان زمانی به حقایق بنیادین بازمی‌گشت که شاخِ پروتستان نبوتِ بنیادین خود را رد می‌کرد، یعنی نبوتِ بردگی را. ازاین‌رو، درست در همان زمانی که شاخِ جمهوری‌خواه مهم‌ترین «فرمان اجرایی» تاریخ خود را دربارهٔ بردگی صادر می‌کرد، شاخِ پروتستان نیز مهم‌ترین فرمان اجرایی را در تاریخ نبویِ خود دربارهٔ نبوتِ بردگی، که به‌وسیلهٔ سوگند و لعنتِ موسی نمادپردازی شده است، صادر کرد. شاخِ جمهوری‌خواه بازگشت به بنیادها را برگزید؛ شاخِ پروتستان برگزید که بنیاد خود را رد کند و به سوی همان کسانی بازگردد که به او تعلیم داده شده بود هرگز به سوی آنان بازنگردد.

In 1863, the Republican horn had been divided into two camps, as was ancient Israel’s kingdom divided in the time of Jeroboam and Rehoboam. In 1863, the Protestant horn became legally attached to the Republican horn, as represented by Jeroboam’s two altars at Bethel and Dan. The two horns move through history in parallel to each other, and the history of 1863, especially represents the history of the last days.

در سال ۱۸۶۳، شاخِ جمهوری‌خواه به دو اردوگاه تقسیم شده بود، همان‌گونه که پادشاهی اسرائیلِ باستان در روزگار یربعام و رحبعام تقسیم شد. در سال ۱۸۶۳، شاخِ پروتستان به‌گونه‌ای قانونی به شاخِ جمهوری‌خواه پیوست، چنان‌که این امر به‌وسیلهٔ دو مذبحِ یربعام در بیت‌ئیل و دان نمود یافته است. این دو شاخ در تاریخ به‌طور موازی با یکدیگر حرکت می‌کنند، و تاریخِ ۱۸۶۳، به‌ویژه، نمایانگرِ تاریخِ ایامِ آخر است.

Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand with a few prophetic caveats. One of those caveats is that the target audience in Millerite history was first those outside the movement, and thereafter the movement itself. In the movement of the one hundred and forty-four thousand the two voices of Revelation eighteen, identify two target audiences, but those targets are in reverse of Millerite history. The first target is God’s people and the second voice is God’s other flock, that are still in Babylon.

تاریخ میلری در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار با چند قیدِ نبوی تکرار می‌شود. یکی از آن قیود این است که مخاطبِ هدف در تاریخ میلری، نخست کسانی بودند که بیرون از جنبش قرار داشتند، و پس از آن خودِ جنبش. در جنبشِ صد و چهل و چهار هزار، دو صدای مکاشفه هجده دو مخاطبِ هدف را مشخص می‌سازند، اما این اهداف نسبت به تاریخ میلری معکوس‌اند. هدفِ نخست، قومِ خداست، و صدای دوم، دیگر گلهٔ خداست که هنوز در بابل هستند.

Another prophetic caveat is that though both histories transcend from one church unto another, the Millerites moved from Philadelphia to Laodicea, and the mighty movement of the third angel moves from Laodicea unto Philadelphia. This identifies that the Millerites went from the sixth unto the seventh church and the one hundred and forty-four thousand go from the seventh church unto the eighth church, which is of the seven.

هشدار نبویِ دیگری این است که هرچند هر دو تاریخ از یک کلیسا به کلیسای دیگر انتقال می‌یابند، میلری‌ها از فیلادلفیا به لائودیکیه منتقل شدند، و حرکت عظیمِ فرشتهٔ سوم از لائودیکیه به فیلادلفیا منتقل می‌شود. این امر نشان می‌دهد که میلری‌ها از کلیسای ششم به کلیسای هفتم رفتند، و یکصد و چهل و چهار هزار نفر از کلیسای هفتم به کلیسای هشتم می‌روند، که از آنِ هفت است.

The Republican horn began its movement from a pro-slavery nation unto an anti-slavery nation in the history surrounding 1863. The crisis of that history established two political parties that are the same antagonists in these “last days.” Just as the first Republican president from that history was assassinated just days after the war ended, the last Republican president was symbolically assassinated and left in the street as dead while the world rejoiced. He was assassinated, not just days after the Civil War ended, but just before the final civil war begins.

شاخِ جمهوری‌خواه در تاریخِ پیرامونِ سالِ ۱۸۶۳ حرکتِ خود را از ملتی برده‌دار به‌سوی ملتی ضدِ برده‌داری آغاز کرد. بحرانِ آن تاریخ، دو حزبِ سیاسی را تثبیت کرد که در این «ایامِ آخر» همان خصمانِ یکدیگرند. همان‌گونه که نخستین رئیس‌جمهورِ جمهوری‌خواهِ آن تاریخ تنها چند روز پس از پایانِ جنگ ترور شد، آخرین رئیس‌جمهورِ جمهوری‌خواه نیز به‌طور نمادین ترور شد و چون مرده در کوچه و خیابان واگذاشته شد، در حالی که جهان شادی می‌کرد. او ترور شد، نه فقط چند روز پس از پایانِ جنگِ داخلی، بلکه درست پیش از آنکه جنگِ داخلیِ نهایی آغاز شود.

The first Republican president was preceded by the most ineffective president of American history, and the last Republican president will be preceded by the same. The ineffectiveness of the Democratic president that preceded the first Republican president precipitated the crisis that evolved into the civil war, and the same ineffectiveness is now taking place. The Democratic president that precedes the last Republican president managed the economy in such a fashion that it produced the greatest economic crash in American history up until that point in time. The two horns run parallel unto the Sunday law. In 1863, the first generation of both horns began, and for both horns the fourth and final generation will be facing the east, and bowing down to the sun.

نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه را ناکارآمدترین رئیس‌جمهور تاریخ آمریکا پیشی گرفت، و آخرین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه نیز به همان‌سان از سوی همان‌گونه رئیس‌جمهوری پیشی گرفته خواهد شد. ناکارآمدیِ رئیس‌جمهور دموکراتی که پیش از نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه بود، بحرانی را شتاب بخشید که به جنگ داخلی انجامید، و همین ناکارآمدی اکنون نیز در حال وقوع است. رئیس‌جمهور دموکراتی که پیش از آخرین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه می‌آید، اقتصاد را به‌گونه‌ای اداره کرد که تا آن زمان بزرگ‌ترین فروپاشی اقتصادیِ تاریخ آمریکا را پدید آورد. آن دو شاخ تا قانون یکشنبه به‌طور موازی امتداد می‌یابند. در سال 1863، نخستین نسلِ هر دو شاخ آغاز شد، و برای هر دو شاخ، نسل چهارم و نهایی رو به سوی مشرق خواهد داشت و به خورشید سجده خواهد کرد.

The Elijah message is always accompanied with the judgments of God confirming the message of warning. The society of the world is now living as the people before the flood. They are eating, drinking and expecting the globalist techno-giants to solve any problem that might arise. God’s Word is identifying that the world is now on the verge of a tremendous crisis.

پیام ایلیا همواره با داوری‌های خدا همراه است که پیام هشدار را تأیید می‌کنند. جامعهٔ جهان اکنون همان‌گونه زندگی می‌کند که مردم پیش از طوفان زندگی می‌کردند. آنان می‌خورند، می‌نوشند و انتظار دارند غول‌های فناورانهٔ جهانی‌گرا هر مشکلی را که ممکن است پیش آید، حل کنند. کلام خدا آشکار می‌سازد که جهان اکنون در آستانهٔ بحرانی عظیم قرار دارد.

> “‘What of the night?’ Do I discern the import of these messages? Do I understand the place they occupy in the closing work of the great remedial system? Am I so familiar with the ‘sure word of prophecy’ that I can see in the events transpiring around me positive evidence that the coming King is even at the door? Do I sense the responsibility that rests upon me, in view of the light God has given? Am I using every talent entrusted to me as his steward, in well-directed effort to rescue the perishing? or am I lukewarm and indifferent, partly mixed up with a wicked world, using the means and ability God has given me, largely in self-gratification, caring more for my own ease and comfort than for the advancement of his cause? Am I by my course strengthening ‘the conviction that has been gaining ground in the world that Seventh-day Adventists are giving the trumpet an uncertain sound, and are following in the path of worldlings’?

> «“شب چه شد؟” آیا اهمیت این پیام‌ها را درمی‌یابم؟ آیا جایگاهی را که آنها در کار پایانیِ نظام عظیمِ علاج‌بخش اشغال می‌کنند، درک می‌کنم؟ آیا آن‌چنان با «کلامِ استوارِ نبوت» آشنا هستم که بتوانم در رویدادهایی که در پیرامونم در حال وقوع است، شواهدی قطعی ببینم که پادشاهِ آینده حتی بر در است؟ آیا با توجه به نوری که خدا عطا کرده است، مسئولیتی را که بر من قرار دارد احساس می‌کنم؟ آیا هر استعدادی را که او به‌عنوان مباشر خود به من سپرده است، در تلاشی سنجیده و درست‌هدایت‌شده برای نجاتِ در حال هلاکتان به کار می‌برم؟ یا سست و بی‌تفاوت‌ام، تا اندازه‌ای با جهانی شریر درآمیخته، و وسایل و توانایی‌ای را که خدا به من داده است، عمدتاً در ارضای نفس به کار می‌گیرم، و برای آسایش و راحتیِ خود بیش از پیشرفتِ آرمان او اهتمام می‌ورزم؟ آیا من با سلوک خود این «اعتقادی را که در جهان رو به گسترش بوده است تقویت می‌کنم که ادونتیست‌های روز هفتم شیپور را به آوایی نامعلوم می‌نوازند، و در طریقِ دنیاپرستان گام برمی‌دارند»؟»

> “We hear the footsteps of an approaching God to punish the world for their iniquity. The end of time is close upon us. The world’s inhabitants are being bound in bundles to be burned. Shall you be bound up with the tares? Do you realize that every year thousands and thousands and ten times ten thousand souls are perishing, dying in their sins? The plagues and judgments of God are already doing their work, and souls are going to ruin because the light of truth has not been flashed upon their pathway.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> «ما گام‌های خدای نزدیک‌شونده را می‌شنویم که می‌آید تا جهان را به سبب گناهشان مجازات کند. پایان زمان بر ما بسیار نزدیک است. ساکنان جهان در دسته‌ها بسته می‌شوند تا سوزانده شوند. آیا شما نیز با کَرکَسان بسته خواهید شد؟ آیا درک می‌کنید که هر سال هزاران و هزاران و ده‌هزاران جان هلاک می‌شوند و در گناهان خود می‌میرند؟ بلاها و داوری‌های خدا هم‌اکنون نیز کار خود را انجام می‌دهند، و جان‌ها به سوی هلاکت می‌روند، زیرا نور حقیقت بر مسیر آنان تابانده نشده است.» General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:9.

> با جانِ خویش تو را در شب اشتیاق ورزیده‌ام؛ آری، با روح خود که در درون من است، بامدادان تو را خواهم جست؛ زیرا چون احکام تو در زمین جاری گردد، ساکنان جهان عدالت را خواهند آموخت. اشعیا 26:9

Back to Articles