Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتم لائودیکیه — شماره پنج

How Long? The Fifth Seal

تا به کی؟ مُهر پنجم

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

جڏهن ”ان وقت لاءِ روشني ڏني وڃي ٿي“ ته اها يا ته ”قبول“ ڪئي وڃي ٿي يا ”رد“ ڪئي وڃي ٿي. اها جدائي جيڪا روشني جي پيش ٿيڻ وقت عمل ۾ اچي ٿي، ابدي خوشخبري جو ڪم آهي، جنهن ۾ نه فقط خدا جي ماڻهن تي مُهر لڳائڻ شامل آهي، پر ڪڻڪ ۽ جهنگلي گاهه جي جدايي پڻ شامل آهي. آخري آزمائش ۽ جدايي جو عمل 9/11 تي شروع ٿيو، جڏهن نبوتي سوال پڇي ٿو، ”ڪيتري دير؟“ ۽ نبوتي جواب آهي، ”آچر جي قانون تائين.“ ”ڪيتري دير“ واري علامت جو آخري ذڪر مڪاشفي جي ڪتاب ۾ پنجين مُهر ۾ ملي ٿو.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> اور جب اُس نے پانچویں مُہر کھولی تو میں نے قربان گاہ کے نیچے اُن کی جانوں کو دیکھا جو خدا کے کلام اور اُس گواہی کے سبب جو اُن کے پاس تھی، قتل کیے گئے تھے۔ اور اُنہوں نے بلند آواز سے پکار کر کہا، اَے مالک، جو قدوس اور برحق ہے، تُو کب تک زمین پر بسنے والوں سے ہمارے خون کا انصاف نہ کرے گا اور اُس کا بدلہ نہ لے گا؟

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> و به هر یک از ایشان جامه‌های سفید داده شد؛ و بدیشان گفته شد که هنوز اندک زمانی بیاسایند، تا همخادمان ایشان نیز و برادرانشان که همچون ایشان کشته خواهند شد، کامل گردند. مکاشفه ۶:۹–۱۱.

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

وحی پاسخِ پرسشِ «تا به کی» را که از سویِ «نفوسِ آنانی که کشته شده بودند» مطرح شده است، به آینده موکول می‌دارد؛ زمانی که گروهِ دومی از شهدای پاپی شکل گیرد. این امر از قانونِ یکشنبه آغاز می‌شود، و به همین سبب خواهر وایت باب هجدهمِ مکاشفه را تحققِ گروهِ دومِ شهدا معرفی می‌کند. در پنج آیهٔ نخست، دو «صدا» وجود دارد؛ صدای نخست 9/11 را مشخص می‌کند و صدای دوم در قانونِ یکشنبه مردان و زنان را از بابل فرا می‌خواند. خواهر وایت نمادِ «تا به کی» را در مُهرِ پنجم با پنج آیهٔ نخستِ مکاشفه ۱۸ مرتبط می‌سازد تا بازهٔ 9/11 تا قانونِ یکشنبه را ترسیم کند. تمرکز بر جدایی و مُهر شدنِ قومِ خدا نیست، بلکه بر داوریِ پاپیّت به سببِ کشتنِ شهدای تاریخِ گذشته و نیز آن شهدایی در جریانِ بحرانِ قانونِ یکشنبه است که گروهِ دومِ شهدای پاپی را تشکیل می‌دهند.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> «هنگامی که مُهر پنجم گشوده شد، یوحنای مکاشفه‌گر در رؤیا در زیر مذبح جماعتی را دید که به سبب کلام خدا و شهادت عیسی مسیح کشته شده بودند. پس از این، صحنه‌هایی پدید آمد که در باب هجدهمِ مکاشفه توصیف شده است، هنگامی که آنان که امین و راستین‌اند از بابل فراخوانده می‌شوند. [مکاشفه ۱۸:۱–۵، نقل‌قول شده.]» Manuscript Releases، جلد ۲۰، ص. ۱۴.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

در آن بخش دیگر که او شهیدانِ مُهر پنجم و نیز گروهِ آینده و دومِ شهیدان را که در بحرانِ قانونِ یکشنبه تکمیل می‌شوند، مشخص می‌کند، می‌گوید آن صحنه‌ها «در دوره‌ای از زمان در آینده» خواهد بود. دو صدا در مکاشفه هجده نمایانگرِ «دوره‌ای از زمان در آینده» هستند. صدای نخست در آغاز، در 9/11، و صدای دوم در قانونِ یکشنبه است.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> «و چون مُهر پنجم را گشود، دیدم زیر مذبح، جان‌های کسانی را که به‌سبب کلام خدا و به‌سبب شهادتی که بر آن استوار بودند کشته شده بودند؛ و ایشان به آواز بلند ندا کرده، گفتند: تا به کی، ای خداوندِ قدوس و حق، داوری نمی‌کنی و انتقام خون ما را از ساکنان زمین نمی‌گیری؟ و به هر یک از ایشان جامه‌ای سفید داده شد [آنان پاک و مقدّس اعلام شدند]؛ و بدیشان گفته شد که اندک زمانی دیگر آرام گیرند، تا هم‌خادمان ایشان نیز و برادرانشان که می‌بایست همچون آنان کشته شوند، کامل گردند» [مکاشفه ۶:‏۹–۱۱]. در اینجا صحنه‌هایی به یوحنا نشان داده شد که در آن هنگام واقعیت نداشت، بلکه آنچه در دوره‌ای از زمان در آینده به وقوع می‌پیوست.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «مکاشفه ۸:۱–۴ نقل‌قول شد.» Manuscript Releases، جلد ۲۰، ۱۹۷.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

خواهر وایت تحققِ تشکیلِ گروه دومِ شهدا را به آینده مرتبط می‌سازد، و در آن بخشِ دیگر، مکاشفهٔ ۱۸:‏۱–۵ را نقل می‌کند؛ آیاتی که در سه آیهٔ نخست، صدایی را مشخص می‌سازند و در آیات چهار و پنج، صدایی دیگر را. صدای نخست نشانگرِ ۱۱ سپتامبر است، هنگامی که ساختمان‌های عظیمِ نیویورک فرو ریختند، و صدای دوم، قانونِ یکشنبه است، زمانی که سایرِ گوسفندانِ خدا از بابل فراخوانده می‌شوند. در بخش دوم، او به باب هشتمِ مکاشفه و چهار آیهٔ نخستِ آن اشاره می‌کند که گشوده شدنِ مُهر هفتم را مشخص می‌سازند؛ هنگامی که اخگرهایی از مذبح بر زمین افکنده می‌شود، که با پنتیکاست همسو است، زمانی که آتش از آسمان آمد و شاگردان را منوّر ساخت، همان‌گونه که دوازده سنگِ ایلیا منوّر گردید و چنان‌که در زبان‌های آتشین بر شاگردان نمودار شد.

## How Long? Zechariah & John

تا به کی؟ زکریا و یوحنا

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

„Jak długo” jest proroczym symbolem okresu czasu od 11 września aż do ustawy niedzielnej, który został ukazany typologicznie w historii góry Karmel, w dziejach millerytów od 1840 do 1844 roku, w historii Mojżesza od ósmej do dziesiątej plagi, w świadectwie męczenników piątej pieczęci; a w Księdze Zachariasza zostaje zadane pytanie: „Jak długo” potrwa, zanim Bóg okaże miłosierdzie Jerozolimie, która przez siedemdziesiąt lat przebywała w Babilonie.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> پس فرشتهٔ خداوند در پاسخ گفت: «ای یهوهٔ صبایوت، تا به کی بر اورشلیم و بر شهرهای یهودا، که این هفتاد سال بر آنها خشم گرفته‌ای، رحم نخواهی کرد؟»

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> و خداوند آن فرشته‌ای را که با من سخن می‌گفت، با کلمات نیکو و کلمات تسلّی‌بخش پاسخ داد.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> پس آن فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت، به من گفت: ندا درده و بگو: خداوندِ لشکرها چنین می‌فرماید: بر اورشلیم و بر صهیون، به غیرتی عظیم غیورم. و بر امت‌های آسوده بسیار خشمگینم؛ زیرا من اندکی غضبناک بودم، و ایشان بر شدت مصیبت افزودند. بنابراین خداوند چنین می‌فرماید: با رحمت‌ها به اورشلیم بازگشته‌ام؛ خانهٔ من در آن بنا خواهد شد، خداوندِ لشکرها می‌گوید، و ریسمان اندازه‌گیری بر اورشلیم کشیده خواهد شد. باز ندا درده و بگو: خداوندِ لشکرها چنین می‌فرماید: شهرهای من باز از فراوانی برکت سرریز خواهند شد؛ و خداوند باز صهیون را تسلی خواهد داد، و باز اورشلیم را برخواهد گزید. زکریا ۱:‏۱۲–۱۷.

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

خواهر وایت به‌طور مستقیم «هفتاد سال» زکریا را—که اسرائیل باستانِ حقیقی در آن در اسارتِ بابلِ حقیقی بود—با یک‌هزار و دویست و شصت سالِ ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ منطبق می‌سازد؛ سال‌هایی که اسرائیل روحانی (مسیحیان) در اسارتِ بابلِ روحانی (کاتولیسیسمِ رومی) بودند.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «کلیسای خدا بر زمین، در طی این دورهٔ طولانیِ آزارِ بی‌امان، به همان اندازه به‌راستی در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید در بابل در اسارت بودند.» انبیا و پادشاهان، 714.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

در سال ۱۷۹۸، در پایان هزار و دویست و شصت سال، نخستینِ سه پیامی که در مکاشفهٔ چهارده به‌صورت فرشتگان نمایان شده‌اند، فرا رسید. پیام دوم در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ رسید و پیام سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴. تاریخی که با این پرسش، «تا به کی»، نمادین شده است، از ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه امتداد دارد، و آن دورهٔ زمانی در آغاز ادونتیسم، در جنبش میلری از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نمونه‌وار پیش‌نگاری شده بود. آن دوره به‌گونه‌ای نمادین به‌وسیلهٔ یوحنای مکاشفه‌گر در فصل دهم به تصویر کشیده شده است، آنگاه که یوحنا کتاب کوچک را می‌خورد که در دهانش شیرین بود، اما در شکمش تلخ گردید.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> اور جو آواز میں نے آسمان سے سنی تھی وہ پھر مجھ سے ہم کلام ہوئی اور کہا، جا، اُس فرشتے کے ہاتھ سے وہ چھوٹی کتاب لے لے جو کھلی ہوئی ہے، اور جو سمندر اور زمین پر کھڑا ہے۔ چنانچہ میں اُس فرشتے کے پاس گیا اور اُس سے کہا، مجھے وہ چھوٹی کتاب دے دے۔ اُس نے مجھ سے کہا، اسے لے لے اور کھا جا؛ یہ تیرے پیٹ کو کڑوا کرے گی، لیکن تیرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی ہوگی۔ پس میں نے وہ چھوٹی کتاب فرشتے کے ہاتھ سے لے لی اور اسے کھا گیا؛ اور وہ میرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی تھی، اور جیسے ہی میں نے اسے کھایا، میرا پیٹ کڑوا ہو گیا۔

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> او به من گفت: «تو باید بار دیگر دربارهٔ قوم‌ها و امت‌ها و زبان‌ها و پادشاهان بسیار نبوت کنی.» مکاشفه ۱۰:۸–۱۱

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

ההיסטוריה שיוחנן ממחיש מיוצגת בספר שנאכל, שכן האכילה ייצגה את בואם של המילריטים לידי הבנת המסר ואת ניסיונם בהכרזת אותו מסר. לפיכך, כאשר מיד לאחר הצגת ההיסטוריה ההיא נאמר ליוחנן שעליו להתנבא שוב, ההתנבאות המזוהה כאן היא ההיסטוריה של השנים 1840 עד 1844. ליוחנן נאמר כי ההיסטוריה המילריטית משנת 1840 עד 1844 נשנית בהיסטוריה של אחרית האדוונטיזם. מיד לאחר שנאמר ליוחנן שעליו להתנבא שוב, נאמר לו למדוד את ההיכל.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> او به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاده، گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و آنان را که در آن عبادت می‌کنند، اندازه بگیر. اما صحن بیرونیِ هیکل را واگذار و آن را اندازه مگیر، زیرا به امّت‌ها داده شده است؛ و ایشان شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه 11:1، 2

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

کاری که پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به اَدوِنتیسم سپرده شد، یوحنا آن را به‌صورت اندازه‌گیری یا بنانهادنِ هیکل تصویر کرد؛ در توافق با وعده‌ای که در زکریا بیان شده است که «بار دیگر ریسمانی بر اورشلیم کشیده خواهد شد»، زیرا خداوند «هنوز اورشلیم را برخواهد گزید». تاریخی که در آغاز اَدوِنتیسم با جنبش فیلادلفیاییِ اَدوِنتیسمِ میلری نمایان شد، در پایان اَدوِنتیسم با جنبش فیلادلفیاییِ صد و چهل و چهار هزار تن تکرار می‌شود. در یأس عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، دوره‌ای از زمان، که به‌صورت «ایامِ صدای فرشتهٔ هفتم» نشان داده شده است، آغاز شد.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> اما در ایام صدای فرشتهٔ هفتم، آنگاه که نواختن را آغاز کند، سرّ خدا به انجام خواهد رسید، چنان‌که آن را به بندگان خود، انبیا، اعلام فرموده است. مکاشفه 10:7.

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

این پیام برای میلری‌ها شیرین بود، هنگامی که نبوت زمانیِ اسلامیِ مصیبتِ دوم درست همان‌گونه که میلری‌ها پیشاپیش برای ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پیش‌بینی کرده بودند، تحقق یافت. این پیام در شکم، به هنگامِ نومیدیِ عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، تلخ گردید. به‌محض آنکه یوحنا ترسیم تاریخِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ را به پایان می‌رساند، به او اعلام می‌شود که باید همان کار را بار دیگر انجام دهد (نبوت کند). سپس به او گفته می‌شود که اورشلیم را اندازه‌گیری کند، و چون چنین می‌کند، با نبوتِ زکریا دربارهٔ برگزیدنِ اورشلیم از سوی خداوند همسو می‌شود. از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به بعد، تاریخِ نبوی به‌صورتِ «ایامِ صدای فرشتهٔ هفتم» بازنمایی می‌شود. «ایام»ِ پیام (صدا)ی فرشتهٔ هفتم (مصیبتِ سوم) بیانگر دوره‌ای از زمان است که در آن، الوهیتِ مسیح به‌گونه‌ای دائمی با بشریت، که قرار بود یکصد و چهل و چهار هزار تن باشند، متحد می‌گردید. آن کار به‌سببِ شورشِ ۱۸۶۳ به تأخیر افتاد، و در ۱۱ سپتامبر، به صدا درآمدنِ فرشتهٔ هفتم (مصیبتِ سوم) بار دیگر آغاز به صدا کردن نمود.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

در تاریخ مقدّس، خداوند اورشلیم را برگزید تا نام خود را در آنجا قرار دهد، و «نامِ» او همان سیرت اوست. زکریا به اورشلیم و صهیون اشاره می‌کند، آن‌گاه که می‌گوید: «برای اورشلیم و برای صهیون به غیرتی عظیم غیورم»، و پس از آن نیز می‌فرماید: «خداوند هنوز صهیون را تسلّی خواهد داد، و هنوز اورشلیم را برخواهد گزید.» صهیون آنگاه تسلّی می‌یابد که روح‌القدس را که «تسلّی‌دهنده» است، دریافت کند. تسلّیِ روح‌القدس در 11/9 آغاز شد، موافق با آن هنگام که مسیح پس از نزول خود از دیدار با پدر، پس از قیام خویش، بر شاگردان دمید. ظهور روح‌القدس در پنطیکاست به‌مراتب افزون‌تر شد. آن دوره با برخیزانیده شدنِ هدیۀ نوبر آغاز شد و با هدیۀ نوبرِ پنطیکاست پایان یافت، زمانی که آنگاه تمام جهان پیام را شنید.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> «تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا»، خدای شما می‌گوید. «با دلِ اورشلیم سخن گویید و به او ندا دهید که جهاد او به پایان رسیده و گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا از دست خداوند برای تمامی گناهان خویش دو چندان یافته است.» اشعیا ۴۱:۱، ۲

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

एक लाख चवालीस हज़ार उस समय मुहरबंद किए जाते हैं जब “उनका अधर्म क्षमा किया जाता है।” यह संडे-लॉ से ठीक पहले घटित होता है, जब वे पिन्तेकुस्त की पहिलौठे फल की भेंट के रूप में ऊँचे उठाए जाते हैं, और उसी समय वे पवित्र आत्मा की ऐसी उंडेल प्राप्त करते हैं जो बिना माप की है, जैसा कि पिन्तेकुस्त पर चेलों ने प्रतिरूप के रूप में प्रकट किया था। वर्षा की जो छिड़काव 9/11 से आरम्भ हुई थी, वह संडे-लॉ पर पूर्ण उंडेल बन जाती है। 9/11 की पहिलौठे फल की भेंट से लेकर संडे-लॉ की पहिलौठे फल की भेंट तक के इतिहास में, जब एक लाख चवालीस हज़ार मुहरबंद किए जाते हैं और एक भेंट के रूप में तैयार किए जाते हैं कि संडे-लॉ से लेकर अनुग्रह-अवधि के समापन तक एक ध्वज के समान ऊँचे उठाए जाएँ। उस इतिहास का प्रतिनिधित्व प्रकाशितवाक्य अठारह की प्रथम तीन आयतें करती हैं, जो बाबुल के पतन की घोषणा करती हैं; और यही बाइबिलीय प्रतीक है जो ‘दुगुनेपन’ का प्रतिनिधित्व करता है।

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> اور اِن باتوں کے بعد مَیں نے ایک اَور فرشتہ کو آسمان سے اُترتے دیکھا، جِسے بڑا اِختیار حاصل تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے روشن ہو گئی۔ اور اُس نے بڑی زور دار آواز سے پکار کر کہا، بڑا بابل گر پڑا، گر پڑا، اور وہ بدروحوں کا مسکن، اور ہر ناپاک رُوح کی پناہ گاہ، اور ہر ناپاک اور نفرت انگیز پرندے کا پنجرہ بن گیا ہے۔ کیونکہ سب قومیں اُس کی حرام کاری کے قہر کی مَے پی چکی ہیں، اور زمین کے بادشاہوں نے اُس کے ساتھ حرام کاری کی ہے، اور زمین کے سوداگروں نے اُس کی عیش پرستی کی فراوانی سے دولت حاصل کی ہے۔ مکاشفہ 18:1–3۔

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

در سراسر کتاب‌مقدس، دو بار آمدنِ عبارات یا واژه‌ها نشانگرِ تحققِ کاملِ سقوطِ بابل در ایامِ آخر است. این، نشانِ آلفا و اُمگا است که همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد. دو سقوطِ بابل به‌صورتِ نِمرود و بِلشَصَّر نمود یافته است. نِمرود آغازِ بابل بود، زمانی که هنوز صرفاً بابِل بود. سقوطِ نِمرود نمایانگرِ سقوطِ بِلشَصَّر بود، و پیامِ فرشتهٔ دوم و فرشتهٔ مکاشفه هجده این است که سقوطِ نِمرود در آغازِ بابل، نمایانگرِ سقوطِ بِلشَصَّر در پایان بود، زیرا آلفا و اُمگا همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد.

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

برجِ نمرود به‌عنوان نمادی از سقوط او فرو افکنده شد، و او نمونه‌ای از سقوط برج‌های دوقلو در ۱۱ سپتامبر بود. سقوطِ بلشصر همان نوشته بر دیوار بود که پایان سلطنت هفتادسالهٔ بابل را به‌عنوان نخستین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس مشخص می‌کرد، و از این‌رو نمونه‌ای از سقوط ایالات متحده در پایان «هفتاد سال» نمادینِ اشعیا بیست‌وسه، «برحسب ایام یک پادشاه»، است که نمایانگر تاریخ ایالات متحده از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه است. نوشتهٔ بلشصر بر دیوار، نمایانگر زمانی است که دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت در قانون یکشنبه فرو می‌ریزد؛ همان نقطه‌ای که در آن ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس پایان می‌یابد، درست همان‌گونه که بلشصر در همان شب کشته شد. آن دست‌نوشته بر دیوار، همان قانونی است که نوشته می‌شود و دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت را در قانون اساسی واژگون می‌سازد.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

«تاریخ»ی که از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه و سپس تا بسته‌شدن مهلت آزمایش انسان و هفت بلای آخر نمایانده شده است، همان دورهٔ تاریخی است که در کلام خدا به‌وسیلهٔ دوچندان‌شدنِ عبارات یا واژگان نمادپردازی شده است. در آن دوره، روح‌القدس افاضه می‌شود؛ نخست با پاششی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه، و پس از آن با افاضهٔ کامل. روح‌القدس از سوی مسیح به‌عنوان «تسلی‌دهنده» معرفی شده است که چون بیاید، همه‌چیز را به قوم خدا نشان خواهد داد.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> لیکن تسلی دینے والا، یعنی روحُ القدس، جسے باپ میرے نام سے بھیجے گا، وہ تمہیں سب باتیں سکھائے گا، اور جو کچھ میں نے تم سے کہا ہے وہ سب تمہیں یاد دلائے گا۔ یوحنا 14:26۔

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

روح‌القدس از طریق «روغنِ طلایی» به آن یکصد و چهل و چهار هزار منتقل می‌شود؛ که همان «باران» نیز هست، و نیز همان «تسلی‌دهنده». هنگامی که روح‌القدس به‌صورت «تسلی‌دهنده» بازنمایی می‌شود، در حال معرّفیِ ظهورِ ویژه‌ای از روح‌القدس است.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

قومِ خدا ہر زمانے میں، جب وہ انجیل کے تقاضوں کو پورا کرتی رہی ہے، روحُ القدس کی حامل رہی ہے؛ لیکن حقیقی مقدس احیا کے اوقات میں، “as in former years,” جب کسی اجتماعی جماعت کے لیے روحُ القدس کا ایک خاص ظہور ہوتا ہے، روحُ القدس کو تسلی دینے والے کے طور پر پیش کیا گیا ہے۔ اس سے بھی بڑھ کر یہ کہ اس اجتماعی جماعت کی یادداشتیں تسلی دینے والے کے ذریعے متحرک کی جا رہی ہوتی ہیں، کیونکہ وہ “brings all things to their remembrance.” اس سے یہ ثابت ہوتا ہے کہ اس ظہور میں شریک لوگ حقیقی تجربہ رکھتے ہیں، کیونکہ روحُ القدس اُن کے اذہان کی سرگرمیوں میں شریک ہے؛ وہ فکری عمل پر اثرانداز ہو رہا ہے جبکہ وہ “all things to your remembrance” لاتا ہے۔

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

حافظهٔ انسانی، همراه با دیگر مؤلفه‌ها همچون داوری، هوش، عقل و وجدان، طبیعت برتر انسان را تشکیل می‌دهد؛ همان چیزی که رسول پولس آن را «ذهن» می‌نامد. این طبیعت برتر یا ذهن جسمانی است، یا ذهنِ مسیح.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> زیرا ذهنِ جسمانی با خدا دشمنی است؛ چون از شریعتِ خدا فرمان نمی‌برد و در حقیقت نیز نمی‌تواند. رومیان ۸:۷.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> زیرا کیست که ذهنِ خداوند را شناخته باشد تا او را تعلیم دهد؟ اما ما ذهنِ مسیح را داریم. اول قرنتیان ۲:۱۶.

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

طبیعتِ فروتر، یا جسم، از دستگاه‌های عصبی، عاطفی، و هورمونی‌ای تشکیل شده است که با حواس مرتبط‌اند؛ همان حواسّی که «مجاریِ نفس» هستند. طبیعتِ برتر برای آن طراحی شده است که بر طبیعتِ فروتر حکومت کند، و از این‌رو به‌صورت دژ تصویر می‌شود؛ و این دژ پیوسته از سوی حواسّ (طبیعت فروتر) مورد هجوم قرار می‌گیرد، و این حملات از طریق مجاری‌ای که به درون دژ راه دارند، بر ضدّ دژ صورت می‌پذیرد. درون دژِ طبیعتِ برتر، یک مرکز فرماندهی وجود دارد، یا آنچه خواهر وایت آن را ارگ می‌نامد. ارگ، قُدسُ‌الاَقداسِ در مَقْدِس است، که به دو بخش اصلی تقسیم می‌شود. صحن، جسم، یا طبیعتِ فروتر است، و برای ورود به صحن، یا نیز برای انتقال خون به مَکانِ مقدّس، عبور از پرده یا حجاب لازم بود. صحن از دو سوی با پرده‌ها محدود می‌شود.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> از طریق راهی نو و زنده که او برای ما وقف کرده است، از میان حجاب، یعنی جسم خود او. عبرانیان ۱۰:۲۰.

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

مقدّس به دو بخش تقسیم می‌شود: صحن و خودِ مقدّس. خودِ مقدّس نیز، همان‌گونه که طبیعت برتر نیز چنین است، به دو بخش تقسیم می‌گردد. طبیعت برتر به نوبۀ خود به دو حوزه تجزیه می‌شود. یکی از آن حوزه‌ها به‌صورت «مکان مقدّس» نمود یافته است و دیگری «قدس‌الاقداس». مکان مقدّس نمایانگر فعالیت‌های ذهنیِ لازم برای کارکرد انسانیت است، امّا قدس‌الاقداس حوزه‌ای است که در آن خدا و انسان با یکدیگر ملاقات می‌کنند. قدس‌الاقداس تالارِ تختِ خداست، و آنان که ایمان آورده و تبدیل شده‌اند، با مسیح در جای‌های آسمانی نشانیده شده‌اند.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> اور اُس نے ہمیں مسیح یسوع میں ساتھ اُٹھایا اور آسمانی مقاموں میں ساتھ بٹھایا۔ افسیوں 2:6۔

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

یہ آیت اُس اقتباس سے لی گئی ہے جہاں اس سے چند آیات پہلے، لیکن سوچ کے بالکل اسی ہی تسلسل میں، یسوع آسمانی مقاموں میں بیٹھا ہوا ہے، جس طرح اُس کے لوگ بھی ہیں۔

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> که آن را در مسیح به‌عمل آورد، آنگاه که او را از مردگان برخیزانید و در جای‌های آسمانی به دست راست خود نشانید. افسسیان ۱:۲۰.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

مسیح و قوم او با هم در قدس‌الاقداس نشسته‌اند. مسیح برخیزانیده شد و سپس در جای‌های آسمانی بنشست، و قوم او نیز برخیزانیده شده‌اند و در تالار تختِ قدس‌الاقداس نشانیده شده‌اند. پولس تصریح می‌کند که آنان که در آیهٔ ششم برخیزانیده شده‌اند، در آیهٔ پیشین از گناه قیام یافته‌اند.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> حتی هنگامی که در گناهان مرده بودیم، ما را با مسیح زنده گردانید—زیرا به فیض نجات یافته‌اید—و با او برخیزانید و با او در جای‌های آسمانی در مسیح عیسی نشانید. افسسیان ۱:‏۵، ۶.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

تکمیل کاملِ این بخش از افسسیان، آن دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده‌اند؛ همان یازده که زنده می‌شوند و سپس به آسمان برده می‌شوند تا نشانه‌ای باشند—و نیز تا در جای‌های آسمانی بنشینند. در قدس‌الاقداس، آن دو شاهد نمایندهٔ بشریت در خودِ حضورِ خدا هستند، و توجیهِ نشستنِ ایشان در آنجا، نشانِ مُهری است که هر یک در اختیار دارند. آن نشان، مُهرِ خداست، و مُهرِ خدا دلالت بر این دارد که انسان با الوهیت یکی شده است؛ و آن مُهر با این واقعیت بازنمایی می‌شود که تسلّی‌دهنده، که همان روح‌القدس است، در قدس‌الاقداسِ طبیعتِ برترِ «ایشان» ساکن است. قدس‌الاقداس، تالارِ تختِ خداست که در آن الوهیت و انسانیت به هم پیوسته‌اند، و این، هیکلِ انسانی را بازمی‌نمایاند که طبیعتِ برترِ آن شاملِ قدس‌الاقداسی است که در آن، هم الوهیت و هم انسانیت با هم نشسته‌اند.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

«تسلی‌دهنده» همان مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، و این امر نشانهٔ تغییری در تاریخ نجات است؛ زیرا در آن زمان، کلیسا از کلیسای رزمنده به کلیسای ظفرمند تبدیل می‌شود. در آن زمان، از جنبش لائودیکیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر به جنبش فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تبدیل می‌شود. در آن زمان، از تجربهٔ کلیسای هفتم به تجربهٔ کلیسای ششم منتقل می‌شود، و کلیسای ششم همان میلری‌ها بودند. یکی از ویژگی‌های نبویِ کلیسای ششمِ فیلادلفیا، چنان‌که در جنبش میلری تحقق یافت، این است که هرگز کلیسا نبود. آن فقط یک جنبش بود، تا سال 1856 که هر دو وایت این جنبش را لائودیکیایی معرفی کردند. هفت سال بعد، کلیسای قانونی تشکیل شد.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

تغییر نجات‌بخش در هنگام قانون یکشنبه به‌گونه‌ای تمثیل شد که تغییر نجات‌بخش در روز پنتیکاست تمثیل آن بود؛ روزی که آغاز خدمت مسیح به‌عنوان کاهن اعظم را رقم زد.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> «نزولِ روح‌القدس در پنطیکاست، ابلاغِ آسمان بود که آیینِ جلوسِ نجات‌دهنده به انجام رسیده است. او مطابق وعدۀ خود، روح‌القدس را از آسمان برای پیروان خویش فرستاده بود تا نشانۀ آن باشد که وی، به‌عنوان کاهن و پادشاه، تمامی اقتدار را در آسمان و بر زمین دریافت کرده است و مسیحِ مسح‌شده بر قوم خویش می‌باشد.» اعمال رسولان، 38.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

هنگامی که باران آخر در زمان قانون یکشنبه، بی‌پیمانه بر صد و چهل و چهار هزار نفر ریخته شود، این «ابلاغ آسمان» خواهد بود که کلیسای مجاهد به پایان رسیده و کلیسای ظافر فرا رسیده است. تدهین مسیح در پنتیکاست در قدسِ اعلی، نمونه‌ای از مسحِ صد و چهل و چهار هزار نفر در زمان قانون یکشنبه است.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

پنطیکاستی» که دلالت بر آن داشت که مسیح همان «مسیحا»ی مسح‌شده است، نمایانگر مسح او در آیین افتتاحیۀ آسمانی بود؛ اما او پیش‌تر در هنگام تعمید خویش نیز مسح شده بود. تعمید او (9/11) تا پنطیکاست (قانون یکشنبه) نیز بار دیگر، سه سال و نیم پس از تعمیدش، به‌واسطۀ مرگ، دفن، و رستاخیز واقعی او (عید نوبرها) بازنمایی می‌شود. از این‌رو، 9/11 هم در تعمید او و هم در رستاخیز او بازنمایی شده است. رستاخیز نمادین او و رستاخیز حقیقی او آغاز دو خط نبوی را مشخص می‌سازند که هر یک در پنطیکاست پایان می‌یابند. هر دو تاریخ با رستاخیز قربانیِ نوبر آغاز می‌شوند.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> لیکن اب مسیح مُردوں میں سے جی اُٹھا ہے اور اُن کا پہلا پھل ہوا ہے جو سو گئے تھے۔ کیونکہ جب انسان کے وسیلہ سے موت آئی تو انسان ہی کے وسیلہ سے مُردوں کی قیامت بھی آئی۔ کیونکہ جس طرح آدم میں سب مرتے ہیں، اُسی طرح مسیح میں سب زندہ کیے جائیں گے۔ لیکن ہر ایک اپنے اپنے رُتبہ کے مطابق: مسیح پہلا پھل؛ پھر وہ جو اُس کی آمد پر مسیح کے ہیں۔ 1 کرنتھیوں 15:20–23۔

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

مسیح در رستاخیز خویش، قربانیِ نوبر است که آغاز «فصلِ پنتیکاستی» را نشان می‌دهد؛ فصلی که با قربانیِ نوبرِ پنتیکاست به پایان می‌رسد. رستاخیز مسیح جو است، و گندم کسانی‌اند که «پس از آن» «در وقتِ آمدنش از آنِ مسیح‌اند.» آنان که «پس از آن» در پیِ رستاخیز مسیح می‌آیند، «کسانی‌اند که در وقتِ آمدنش از آنِ مسیح‌اند»؛ و بدین‌سان نمایانگرِ گردآوریِ نهاییِ جان‌های وفادار در پایانِ جهان هستند، چنان‌که آن سه هزار نفسی که در پنتیکاست گرد آورده شدند، نمودار آن بودند.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

آیه همچنین به رستاخیز از منظر مرگ می‌پردازد. مرگ با آدم آغاز شد و بر همهٔ انسان‌ها عارض می‌شود، اما این امر «به» «ترتیب» واقع می‌شود. در کتاب اعمال، پطرس ثبت می‌کند که هنگامی که کتاب یوئیل در آن زمان در حال تحقق بود، مردم می‌بایست گناهان خود را پیشاپیش به داوری بفرستند تا چون ایام طراوت از حضور تسلّی‌دهنده فرا می‌رسید، محو گردند. مسیح در آن زمان به دفترهای داوری نمی‌نگریست تا گناه را محو کند، زیرا داوری بیش از هزار و هشتصد سال در آینده بود.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

اشاره به «هر کس به ترتیب خود» از آدم آغاز می‌شود، و بدین‌سان داوریِ مردگان را از آدم به بعد تا زمان‌های تجدید حیات مشخص می‌سازد. هنگامی که باران آخِر می‌رسد، داوری از مردگان به زندگان منتقل می‌شود. در دوره‌ای که این آیه نمایانگر آن است (از رستاخیز مسیح تا پنتیکاست)، از نوبرِ جو تا نوبرِ گندم، باران در جریانِ داوریِ زندگان در حال باریدن است، و چون باران می‌بارد، پیامی که باران نمودار آن است، گندم را از زوان جدا می‌سازد. در قانون یکشنبه، که همان پنتیکاست است، گندم دیگر با زوان درآمیخته نیست و پیشکشِ نوبرِ گندم، یعنی دو قرصِ جنبانیده، بالا برده می‌شود. فرایندِ تطهیر از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه همچنین در ملاکی باب سه نیز به تصویر کشیده شده است، آنجا که رسولِ عهد لاویان را هم تطهیر می‌کند و هم از ناخالصی می‌پالاید، و این کار را به‌وسیلهٔ «آتش» انجام می‌دهد. «آتش» نمادِ یک پیام است، چنان‌که در پنتیکاست به‌وسیلهٔ زبان‌های آتشین نشان داده شد. در تاریخی که مورد نظر است، جداییِ این دو طبقه، که یکصد و چهل و چهار هزار تن را پدید می‌آورد، و آنان همان دو قرصِ جنبانیده‌ای هستند که نوبرِ پنتیکاست را نمایندگی می‌کنند، می‌بایست به‌خوبی پخته می‌شدند، زیرا ایشان تنها پیشکشی بودند که نشانی از گناه را در بر داشت.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

آن دو نانِ جنباندنی خمیرمایه‌دار بودند، و خمیرمایه نماد گناه است. آن خمیرمایه در آتشِ تنور نابود شد، چنان‌که به‌وسیلهٔ آتشِ تصفیه‌کنندهٔ رسولِ عهد به تصویر کشیده شده است. اشعیا در فصل بیست‌وهفت مناظره‌ای را مشخص می‌کند که از 9/11 آغاز می‌شود، و آن را «روزِ بادِ شرقی» می‌نامد. این بخش تعلیم می‌دهد که گناهانِ اسرائیل از طریق همین مناظره کفاره می‌شود. این «مناظره» میانِ پیامِ راستینِ بارانِ آخر و همهٔ دیگر پیام‌های دروغینِ بارانِ آخر که وجود دارند، برقرار است. یک پیام «آتش» است، و «آتش» همان چیزی است که رسولِ عهد برای تطهیر و پاک‌سازی به کار می‌برد. مناظره بر سرِ پیامِ بارانِ آخر، خمیرمایه را از هدیۀ گندمِ نوبرِ پنتیکاستی که در هنگامِ قانونِ یکشنبه برافراشته می‌شود، برمی‌دارد. آن یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر، هدیۀ گندمِ نوبرِ پنتیکاستی‌اند، که به‌واسطهٔ عادل‌شمردگیِ خونِ او و تقدیسِ شهادتِ خویش غلبه می‌کنند؛ زیرا هرچند این کلام است که تقدیس می‌کند، تنها هنگامی چنین می‌کند که کلام به‌صورتِ یک پیام ابلاغ شود. ارائهٔ این پیام به آن یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر امکانِ زیستن می‌دهد، و ارائهٔ یک پیامِ دروغینِ بارانِ آخر، مرگ پدید می‌آورد.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> او برّہ کے خون کے باعث، اور اپنی گواہی کے کلام کے سبب اُس پر غالب آئے؛ اور اُنہوں نے موت تک اپنی جانوں کو عزیز نہ رکھا۔ مکاشفہ 12:11۔

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

آن یکصد و چهل و چهار هزار تن، مسیح را در غلبه کردن پیروی می‌کنند، چنان‌که او غلبه یافت؛ زیرا از حیث نبوی، آنان پیروِ مسیح‌اند.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> اینان‌اند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان‌اند که هر جا برّه رود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریداری شدند تا نوبرهای خدا و برّه باشند. مکاشفه ۱۴:۴

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

در اینجا، در آیهٔ چهارِ مکاشفهٔ چهارده، آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن به‌عنوان «نوبرها» معرفی شده‌اند. همچنین آنان به‌عنوان «باکره‌ها» شناسانده شده‌اند، و الهام به ما آگاهی داده است که مَثَلِ ده باکره در متی بیست‌وپنج، تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد. آنان نه‌تنها «باکره» هستند، بلکه «با زنان آلوده نشده‌اند»، زیرا فرایندِ آزمون و جداسازی‌ای که آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن را پدید آورد، تمایزی میان آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن و «همهٔ» ادیانِ کاذب ایجاد کرد. «اینان» برّه را هرجا که برود پیروی می‌کنند، و چون پیشکش‌های نوبر هستند، باید در مرگ، دفن و رستاخیز او از مسیح پیروی کنند.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

در مکاشفه، باب یازده، آیه یازده، آن دو شاهدی که باید همچون عَلَمی برافراشته شوند، نخست کشته می‌شوند، سپس پس از سه روز و نیم، همان‌گونه که مسیح بود، به‌عنوان هدیۀ نوبر قیام می‌کنند. هدیۀ نوبر که مسیح بود و هست، شامل ریخته شدن خون عهد بود تا آنان را که با تجربه‌ای لائودیکیه‌ای ورشکسته شده بودند، فدیه نماید. در یک آیه، (آیه چهار) تمام این خلاصۀ کوتاه از خطوط گوناگون نور نبویِ مرتبط با صد و چهل و چهار هزار بیان شده است. و این در مکاشفه 144 به‌دست پالمونی، آن شمارندۀ شگفت‌انگیز، بیان گردیده است. دوبرابر شدن در کتاب‌مقدس نمایانگر تاریخ باران آخر است، و باران آخر همان‌جاست و همان‌زمانی است که تسلی‌دهنده بر قوم خدا ریخته می‌شود.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> کوهوں پر اُس کے قدم کیسے خوش‌نما ہیں جو خوشخبری لاتا ہے، جو سلامتی کی منادی کرتا ہے؛ جو بھلائی کی خوشخبری لاتا ہے، جو نجات کی منادی کرتا ہے؛ جو صیون سے کہتا ہے، تیرا خدا سلطنت کرتا ہے! تیرے نگہبان اپنی آواز بلند کریں گے؛ وہ باہم مل کر گائیں گے، کیونکہ جب خداوند صیون کو پھر بحال کرے گا تو وہ روبرو دیکھیں گے۔ اے یروشلم کے ویران مقامات، خوشی سے پھوٹ نکلو، باہم مل کر گاؤ؛ کیونکہ خداوند نے اپنے لوگوں کو تسلی دی ہے، اُس نے یروشلم کا فدیہ دیا ہے۔ خداوند نے اپنی مقدس بازو کو سب قوموں کی آنکھوں کے سامنے ننگا کیا ہے؛ اور زمین کی سب انتہائیں ہمارے خدا کی نجات کو دیکھیں گی۔ نکل جاؤ، نکل جاؤ، وہاں سے چلے جاؤ، کسی ناپاک چیز کو ہاتھ نہ لگاؤ؛ اُس کے بیچ میں سے نکل آؤ؛ تم پاک رہو، اے خداوند کے ظروف اٹھانے والو۔ یسعیاہ 52:7–11۔

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

صهيون H6726 هي نفسها H6725، التي تعني: «إحساس البروز؛ عمودًا تذكاريًا أو هاديًا: — علامة، عنوان، منارة طريق». وصهيون رمزٌ لراية المئة والأربعة والأربعين ألفًا، وفي هذا المقطع يكونون قد نالوا بالفعل المطر المتأخر، لأنهم قد أعلنوا بالفعل بشائر السلام وقدّموها. ومما يحدِّد هذه الحقيقة أيضًا أنهم يرون «عينًا لعين»، وهذا يمثّل التلاميذ في يوم الخمسين، لأن الأيام العشرة السابقة للخمسين تمثّل فترة توحّد. والرب «قد»، (وهو ما يدل على الزمن الماضي)، أنجز بالفعل ثلاثة أمور لأولئك الذين يأتون بالبشائر. فقد «عزّى شعبه»، و«فدى أورشليم»، و«كشف عن ذراعه المقدسة أمام عيون جميع الأمم».

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

او در ۹/۱۱ قوم خود را «تسلی داد»، و بدین‌سان آغاز فرایند آزمایشیِ ملاکی باب سه را رقم زد؛ فرایندی که در هنگام قانون یکشنبه به پایان می‌رسد، زمانی که او عَلَمِ نوبرِ تقدیم‌ها را برمی‌افرازد، چنان‌که با این سخن به تصویر کشیده شده است که «بازوی قدوس خویش را در برابر دیدگان همهٔ امت‌ها عریان ساخته است.» او یکصد و چهل و چهار هزار نفر را تسلی می‌دهد، فدیه می‌کند و برمی‌افرازد. در ۹/۱۱ او تسلی می‌دهد و فرایند تطهیر را آغاز می‌کند؛ فرایندی که در آن قوم خود را فدیه می‌کند و سپس ایشان را چون عَلَمی برمی‌افرازد، یا به‌گفتهٔ ملاکی، «هدیهٔ یهودا و اورشلیم مقبول خداوند خواهد بود» «چنان‌که در ایام قدیم.»

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> اور وہ چاندی کو صاف کرنے اور خالص کرنے والے کی مانند بیٹھے گا؛ اور وہ لاوی کے بیٹوں کو پاک کرے گا، اور انہیں سونے اور چاندی کی مانند خالص کرے گا، تاکہ وہ خداوند کے حضور راست‌بازی میں نذر گزرانیں۔ تب یہوداہ اور یروشلیم کی نذر خداوند کو مقبول ہوگی، جیسے قدیم ایام میں اور جیسے پہلے برسوں میں تھی۔ ملاکی 3:3، 4۔

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

ما بررسی‌های خود را دربارهٔ «تا به کی» در مقالهٔ بعدی به پایان خواهیم رساند.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «“جس کا پنکھا اُس کے ہاتھ میں ہے، اور وہ اپنے کھلیان کو خوب پاک کرے گا، اور اپنے گیہوں کو گودام میں جمع کرے گا۔” متی 3:12۔ یہ پاک کرنے کے اوقات میں سے ایک وقت تھا۔ کلامِ حق کے ذریعے بھوسہ گیہوں سے جدا کیا جا رہا تھا۔ چونکہ وہ ملامت قبول کرنے کے لیے حد سے زیادہ خودپسند اور خودراست تھے، اور فروتنی کی زندگی اختیار کرنے کے لیے دنیا سے حد سے زیادہ محبت رکھتے تھے، اس لیے بہت سے لوگ یسوع سے پھر گئے۔ بہت سے لوگ اب بھی یہی کر رہے ہیں۔ آج بھی جانچ اسی طرح ہو رہی ہے جیسے کفرنحوم کے عبادت خانے میں اُن شاگردوں کی ہوئی تھی۔ جب سچائی دل پر پوری قوت سے آشکار کی جاتی ہے، تو وہ دیکھتے ہیں کہ اُن کی زندگیاں خدا کی مرضی کے مطابق نہیں ہیں۔ وہ اپنے اندر ایک کامل تبدیلی کی ضرورت کو دیکھتے ہیں؛ لیکن وہ اس خودانکاری کے کام کو اختیار کرنے پر آمادہ نہیں ہوتے۔ اس لیے جب اُن کے گناہ ظاہر کیے جاتے ہیں تو وہ غضب ناک ہو جاتے ہیں۔ وہ ٹھوکر کھا کر چلے جاتے ہیں، بالکل اُسی طرح جیسے شاگرد یسوع کو چھوڑ کر یہ بڑبڑاتے ہوئے چلے گئے تھے، “یہ بات سخت ہے؛ اسے کون سن سکتا ہے؟” The Desire of Ages, 392.»

Back to Articles