Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Six

مکاشفۀ عیسی مسیح — شمارۀ شش

The Resurrection of the Sleeping Dead

رستاخیز مردگانِ خفته

Author

Jeff Pippenger

Published

October 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been building upon Isaiah’s final prophecy that begins in chapter forty with the identification of the tarrying time that was initiated with the disappointment of July 18, 2020. We have been aligning the death of the two witnesses of Revelation with those that are dead in Ezekiel’s valley of dead dry bones in chapter thirty-seven. We are seeking through repetition to establish the very specific sequence of events associated with the resurrection of those that were murdered in the street by the beast that ascended from the bottomless pit.

ما بر نبوّت پایانیِ اشعیا که از فصل چهل آغاز می‌شود و با شناساییِ زمانِ درنگی که با ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد همراه است، بنا نهاده‌ایم. ما مرگِ آن دو شاهدِ مکاشفه را با آنان که در وادیِ استخوان‌های خشکِ مرده در فصل سی‌وهفتمِ حزقیال مرده‌اند، همسو ساخته‌ایم. ما می‌کوشیم از طریق تکرار، توالیِ بسیار مشخصِ وقایعی را که با رستاخیزِ آنان که به‌دستِ وحشی که از هاویه برآمد در کوچه کشته شدند مرتبط است، استوار سازیم.

As we align these prophetic passages, we are unsealing portions of Revelation that have heretofore never been recognized, for this message is the unsealing of the Revelation of Jesus Christ that occurs just before the close of human probation. We are doing this work, for “the time is at hand.” In unsealing truths in Revelation that are now in the process of fulfillment, we are accomplishing the very work that was defined as John’s work in the Revelation. He was told to write the things he had seen, which were things that then existed and in recording those things John would simultaneously be writing the things that will be.

چون این مقاطع نبوتی را با یکدیگر هماهنگ می‌سازیم، بخش‌هایی از مکاشفه را از مُهر بیرون می‌آوریم که تا کنون هرگز شناخته نشده بود؛ زیرا این پیام، گشودنِ مُهرِ مکاشفۀ عیسی مسیح است که درست پیش از بسته شدنِ درِ آزمایشِ بشر روی می‌دهد. ما این کار را انجام می‌دهیم، زیرا «وقت نزدیک است.» در گشودنِ مُهرِ حقایقی در مکاشفه که اکنون در جریان تحقق یافتن هستند، ما دقیقاً همان کاری را به انجام می‌رسانیم که در مکاشفه به‌عنوان کار یوحنا تعریف شده بود. به او گفته شد چیزهایی را که دیده بود بنویسد، که همان چیزهایی بودند که در آن زمان وجود داشتند؛ و یوحنا با ثبت آن امور، هم‌زمان چیزهایی را نیز می‌نوشت که خواهند بود.

> Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:19.

> آنچه را دیده‌ای، و آنچه هست، و آنچه بعد از این خواهد شد، بنویس. مکاشفه ۱:۱۹.

A logical stumbling block for Seventh-day Adventists, may very well be their traditional understanding of the book of Revelation. When a person accepts an established truth, but fails to see that the established truth was designed to develop over time, their initial correct understanding of truth can become a tradition or custom. The truth that has transformed into a tradition may very well produce the blindness represented in the message to Laodicea. The original truth is still truth, but the inability to see that truth is developed over time produces blindness. The truth is not the cause of their blindness, the blindness is simply a symptom of the cause. The cause is the ears that will not hear, the eyes that will not see and the heart that will not be converted in those who are self-satisfied with the comfort of tradition and custom.

هفتم-روزی‌های ادونتیست، بسیار ممکن است با مانعی منطقی روبه‌رو باشند، و آن همان درک سنتی ایشان از کتاب مکاشفه است. هنگامی که شخصی حقیقتی تثبیت‌شده را می‌پذیرد، اما نمی‌بیند که آن حقیقتِ تثبیت‌شده به گونه‌ای مقرر شده بود که در گذر زمان تکامل یابد، فهم آغازینِ درستِ او از حقیقت می‌تواند به سنت یا رسم تبدیل شود. حقیقتی که به سنت بدل شده است، بسیار ممکن است همان کوری‌ای را پدید آورد که در پیام به لائودکیه به تصویر کشیده شده است. حقیقتِ اولیه همچنان حقیقت است، اما ناتوانی از دیدن این‌که حقیقت در گذر زمان تکامل می‌یابد، کوری را پدید می‌آورد. حقیقت علت کوری ایشان نیست؛ کوری صرفاً نشانه‌ای از آن علت است. علت، گوش‌هایی است که نمی‌خواهند بشنوند، چشمانی که نمی‌خواهند ببینند، و دلی که در کسانی که با آسایشِ سنت و رسم از خود خشنودند، حاضر نیست تبدیل شود.

> “Christ in His teaching presented old truths of which He Himself was the originator, truths which He had spoken through patriarchs and prophets; but He now shed upon them a new light. How different appeared their meaning! A flood of light and spirituality was brought in by His explanation. And He promised that the Holy Spirit should enlighten the disciples, that the word of God should be ever unfolding to them. They would be able to present its truths in new beauty.

> «مسیح در تعلیم خویش حقایق کهنی را عرضه داشت که خودِ او پدیدآورندهٔ آن‌ها بود، حقایقی که آن‌ها را به‌واسطهٔ مشایخ و انبیا بیان کرده بود؛ اما اکنون نوری تازه بر آن‌ها تابانید. معنای آن‌ها چه‌قدر متفاوت جلوه می‌کرد! با تبیین او، سیلی از نور و معنویت پدید آمد. و او وعده داد که روح‌القدس شاگردان را روشن سازد، تا کلام خدا همواره برای ایشان گشوده‌تر شود. آنان قادر خواهند بود حقایق آن را با جمالی نو عرضه کنند.»

> “Ever since the first promise of redemption was spoken in Eden, the life, the character, and the mediatorial work of Christ have been the study of human minds. Yet every mind through whom the Holy Spirit has worked has presented these themes in a light that is fresh and new. The truths of redemption are capable of constant development and expansion. Though old, they are ever new, constantly revealing to the seeker for truth a greater glory and a mightier power.

> «از زمانی که نخستین وعدۀ رستگاری در عدن بیان شد، زندگی، شخصیت و کار شفاعتیِ مسیح موضوع مطالعۀ اذهان بشری بوده است. با این همه، هر ذهنی که روح‌القدس از طریق آن عمل کرده است، این مضامین را در نوری تازه و نو عرضه داشته است. حقایق رستگاری قابلیت رشد و گسترش پیوسته را دارند. هرچند کهن‌اند، همواره نو هستند و پیوسته برای جویندۀ حقیقت، جلالی عظیم‌تر و قدرتی نیرومندتر را آشکار می‌سازند.»

> “In every age there is a new development of truth, a message of God to the people of that generation. The old truths are all essential; new truth is not independent of the old, but an unfolding of it. It is only as the old truths are understood that we can comprehend the new. When Christ desired to open to His disciples the truth of His resurrection, He began ‘at Moses and all the prophets’ and ‘expounded unto them in all the scriptures the things concerning Himself.’ Luke 24:27. But it is the light which shines in the fresh unfolding of truth that glorifies the old. He who rejects or neglects the new does not really possess the old. For him it loses its vital power and becomes but a lifeless form.

> «در هر عصر، گسترش تازه‌ای از حقیقت وجود دارد، پیامی از جانب خدا برای مردمان آن نسل. حقایق کهن همگی اساسی‌اند؛ حقیقت تازه مستقل از حقیقت کهن نیست، بلکه انکشاف آن است. تنها هنگامی که حقایق کهن فهمیده شوند، می‌توانیم حقیقت تازه را درک کنیم. وقتی مسیح خواست حقیقت رستاخیز خویش را بر شاگردانش بگشاید، از «موسی و جمیع انبیا» آغاز کرد و «در همهٔ کتب، اموری را که دربارهٔ خود او بود، برای ایشان شرح داد.» لوقا 24:27. اما این همان نوری است که در انکشاف تازهٔ حقیقت می‌تابد و حقیقت کهن را جلال می‌بخشد. آن‌که حقیقت تازه را رد می‌کند یا از آن غفلت می‌ورزد، در واقع حقیقت کهن را نیز در اختیار ندارد. برای او، آن حقیقت نیروی حیاتی خود را از دست می‌دهد و جز صورتی بی‌جان نمی‌گردد.»

> “There are those who profess to believe and to teach the truths of the Old Testament, while they reject the New. But in refusing to receive the teachings of Christ, they show that they do not believe that which patriarchs and prophets have spoken. ‘Had ye believed Moses,’ Christ said, ‘ye would have believed Me; for he wrote of Me.’ John 5:46. Hence there is no real power in their teaching of even the Old Testament.

> “کسانی هستند که ادعا می‌کنند به حقایقِ عهد عتیق ایمان دارند و آن‌ها را تعلیم می‌دهند، در حالی که عهد جدید را رد می‌کنند. اما با نپذیرفتنِ تعالیمِ مسیح، نشان می‌دهند که به آنچه پدرانِ نخستین و انبیا گفته‌اند ایمان ندارند. مسیح فرمود: «اگر به موسی ایمان می‌داشتید، به من نیز ایمان می‌آوردید، زیرا او دربارهٔ من نوشته است.» یوحنا ۵:۴۶. از این‌رو، حتی در تعلیمِ عهد عتیق نیز هیچ قدرتِ واقعی‌ای در تعالیمِ ایشان وجود ندارد.”

> “Many who claim to believe and to teach the gospel are in a similar error. They set aside the Old Testament Scriptures, of which Christ declared, ‘They are they which testify of Me.’ John 5:39. In rejecting the Old, they virtually reject the New; for both are parts of an inseparable whole. No man can rightly present the law of God without the gospel, or the gospel without the law. The law is the gospel embodied, and the gospel is the law unfolded. The law is the root, the gospel is the fragrant blossom and fruit which it bears.” Christ’s Object Lessons, 127.

> «بسیاری از کسانی که ادعا می‌کنند به انجیل ایمان دارند و آن را تعلیم می‌دهند، در خطایی مشابه به سر می‌برند. آنان نوشته‌های عهد عتیق را کنار می‌نهند؛ همان نوشته‌هایی که مسیح درباره‌شان اعلام فرمود: «همین‌ها هستند که دربارهٔ من شهادت می‌دهند.» یوحنا ۵:۳۹. با رد کردن عهد عتیق، عملاً عهد جدید را نیز رد می‌کنند؛ زیرا هر دو اجزای یک کلِ جدایی‌ناپذیرند. هیچ‌کس نمی‌تواند شریعت خدا را بدون انجیل، یا انجیل را بدون شریعت، به‌درستی عرضه کند. شریعت، انجیلِ مجسّم است، و انجیل، شریعتِ مکشوف. شریعت ریشه است، و انجیل شکوفهٔ معطر و میوه‌ای است که از آن برمی‌آید.» درس‌های تمثیلی مسیح، ۱۲۷.

Those that claim to believe the old, but reject the new applies with even more force upon Seventh-day Adventists who claim to believe the Bible in its entirety, but reject the writings of the Spirit of Prophecy. In the Revelation John is a symbol of God’s people in the last days who are being persecuted for accepting both the Bible and Spirit of Prophecy.

آنان که ادعا می‌کنند به کهن ایمان دارند، اما نو را رد می‌کنند، این سخن با قوتی بیشتر بر ادونتیست‌های روز هفتم صدق می‌کند که مدعی‌اند به تمامی کتاب‌مقدس ایمان دارند، اما نوشته‌های روح نبوت را رد می‌کنند. در مکاشفه، یوحنا نمادی از قوم خدا در ایام آخر است که به سبب پذیرفتن هم کتاب‌مقدس و هم روح نبوت، مورد جفا قرار می‌گیرند.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> من، یوحنا، که برادر شما و شریک در مصیبت و در پادشاهی و صبرِ عیسی مسیح نیز هستم، به سبب کلام خدا و به خاطر شهادت عیسی مسیح، در جزیره‌ای بودم که پَطمُس نامیده می‌شود. مکاشفه ۱:۹.

If a person accepts the testimony of Jesus, which is the Spirit of Prophecy, which is the writings of Ellen White then the previous passage from her writings identifies the issue I am addressing. She wrote that the “truths of redemption are capable of constant development and expansion. Though old, they are ever new, constantly revealing to the seeker for truth a greater glory and a mightier power,” and that in “every age there is a new development of truth, a message of God to the people of that generation.”

اگر کسی شهادت عیسی را بپذیرد، که همان روح نبوت است، و آن نیز همان نوشته‌های الن وایت است، در این صورت بخش پیشین از نوشته‌های او موضوعی را که من به آن می‌پردازم مشخص می‌سازد. او نوشت که «حقایقِ رستگاری قابلیتِ رشد و گسترشِ مداوم دارند. هرچند کهنه‌اند، همیشه نو هستند و پیوسته بر جویندهٔ حقیقت جلالی بزرگ‌تر و قدرتی نیرومندتر را آشکار می‌سازند»، و نیز اینکه در «هر عصر، حقیقت دارای تکامل تازه‌ای است، پیامی از جانب خدا برای مردمِ آن نسل.»

Though the customary understanding of the book of Revelation that a typical Seventh-day Adventist might hold, is truth, the entire book of Revelation is a testimony of the last days. We are currently applying a truth that is now being unsealed, and that truth will not be recognized by those who are unwilling to accept that all the passages in the book of Revelation are part of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed in the last days.

اگرچہ مکاشفہ کی کتاب کے بارے میں وہ مروجہ فہم، جسے ایک عام سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ اختیار کر سکتا ہے، حق ہے، تاہم مکاشفہ کی پوری کتاب آخری ایام کی ایک شہادت ہے۔ ہم اس وقت ایک ایسی سچائی کا اطلاق کر رہے ہیں جو اب مُہرکشا ہو رہی ہے، اور اس سچائی کو وہ لوگ ہرگز نہیں پہچانیں گے جو اس بات کو قبول کرنے پر آمادہ نہیں کہ مکاشفہ کی کتاب کے تمام اقتباسات یسوع مسیح کے اس مکاشفہ کا حصہ ہیں جو آخری ایام میں مُہرکشا ہوتا ہے۔

The understanding that Adventism has held concerning Revelation eleven, being a fulfillment of the French Revolution is correct, and Sister White upholds that correct view. Yet that truth was simply a history, that is recorded to illustrate the last days. All of the book of Revelation is governed by this prophetic phenomenon.

فهمی که اَدونتیسم دربارهٔ مکاشفهٔ یازدهم داشته است، مبنی بر اینکه آن فصلی از انقلاب فرانسه است، درست است، و خواهر وایت نیز آن دیدگاه درست را تأیید می‌کند. با این همه، آن حقیقت صرفاً تاریخی بود که ثبت شده است تا ایام آخر را به تصویر کشد. تمام کتاب مکاشفه تحت حاکمیت این پدیدهٔ نبوی قرار دارد.

We are building upon the hidden history of the seven thunders as a guide to bring Ezekiel thirty-seven, Isaiah forty and Revelation eleven together with Matthew twenty-five’s parable of the ten virgins. Another prophetic line that upholds the application of the prophetic sequence of events we are addressing is found in the line of Christ, which also includes a secondary witness. Jesus was thirty years old when He was baptized and became Jesus Christ, for “Christ” in the Greek of the New Testament, or “Messiah” in the Hebrew of the Old Testament, means the anointed one.

ما بر تاریخ پنهان هفت رعد بنا می‌کنیم تا به‌عنوان راهنمایی، حزقیال سی‌وهفت، اشعیا چهل، و مکاشفه یازده را با مَثَلِ ده باکره در متی بیست‌وپنج به هم پیوند دهیم. خط نبوّتیِ دیگری که کاربردِ توالیِ نبوّتیِ رویدادهایی را که بدان می‌پردازیم تأیید می‌کند، در خطِ مسیح یافت می‌شود، که خودْ شاهدی ثانوی را نیز در بر دارد. عیسی هنگامی که تعمید یافت و عیسی مسیح گردید، سی ساله بود، زیرا «مسیح» در یونانیِ عهد جدید، یا «ماشیح» در عبریِ عهد عتیق، به معنای «مسح‌شده» است.

> That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:37, 38.

> آن کلام را، می‌گویم، شما می‌دانید؛ همان که در سراسر یهودیه منتشر شد و پس از تعمیدی که یحیی به آن موعظه می‌کرد، از جلیل آغاز گردید؛ اینکه خدا عیسیِ ناصری را به روح‌القدس و به قدرت مسح کرد؛ او که به هر جا می‌رفت نیکویی می‌کرد و همه آنان را که از ابلیس در ستم بودند شفا می‌بخشید، زیرا خدا با او بود. اعمال 10:37، 38

For thirty years, Jesus prepared to be anointed, and once He was anointed at His baptism, He, as Christ presented His message for three and a half prophetic days. He was then slain, put in the grave, resurrected and then ascended to heaven. The beginning of his ministry of three and a half years of ministry was His baptism, that represents His death and resurrection, and at the end of his twelve hundred and sixty days of ministry He was crucified and then resurrected–for He is the beginning and ending. The event of His death and resurrection produced a mighty army that for another three and a half years took the gospel to the Jews, and thereafter to the world.

به‌مدتِ سی سال، عیسی برای مسح شدن آماده شد، و چون در تعمید خود مسح گردید، او، به‌عنوان مسیح، پیام خویش را به‌مدتِ سه روز و نیمِ نبوی عرضه کرد. سپس کشته شد، در قبر نهاده شد، برخاست، و آنگاه به آسمان صعود کرد. آغاز خدمتِ سه سال و نیمهٔ او، تعمیدِ او بود که نمایانگر مرگ و قیام اوست، و در پایانِ هزار و دویست و شصت روزِ خدمتش، مصلوب شد و سپس برخاست—زیرا او ابتدا و انتهاست. واقعهٔ مرگ و قیام او لشکری عظیم پدید آورد که برای سه سال و نیمِ دیگر، انجیل را به یهودیان رساند، و پس از آن به جهان.

The Catholic church, that is the antichrist of Bible prophecy, was also thirty years in preparation, before it was anointed with power. In 508, “the daily” was removed. Sister White informs us directly that the Millerites had the correct understanding of “the daily” in the book of Daniel, in spite of the fact that the Laodicean Seventh-day Adventist church returned to apostate Protestantism’s Satanic view of “the daily” in the 1930’s.

کلیسای کاتولیک، که همان ضدّمسیحِ نبوتِ کتاب‌مقدس است، نیز پیش از آنکه با قدرت مسح شود، سی سال در حال آماده‌سازی بود. در سال 508، «قربانی دائمی» برداشته شد. خواهر وایت به‌صراحت به ما آگاه می‌سازد که میلری‌ها درکِ درستِ «قربانی دائمی» را در کتاب دانیال داشتند، با وجود این واقعیت که کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکیه‌ای در دههٔ 1930 به دیدگاهِ شیطانیِ پروتستانیسمِ مرتد دربارهٔ «قربانی دائمی» بازگشت.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

> «سپس در ارتباط با «روزانه» (دانیال ۸:۱۲) دیدم که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد، و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را اعلام کردند.» Early Writings, 74.

The “daily” represents paganism, and pagan Rome was the power that restrained and prevented the papacy from ascending to the throne of the earth. As predicted in the book of Daniel, and thereafter confirmed by history, and thereafter revealed by angels to William Miller and thereafter confirmed by Ellen White; in 508, the pagan restraint of the rise of the papacy was removed. As with Christ, for thirty years the antichrist prepared to be empowered in 538. Christ, and the antichrist were thirty years preparing to be empowered. Once the papacy was empowered in 538, it delivered its message of death for three and a half prophetic years, just as Christ had delivered His message of life, for three and a half years. The two witnesses of Revelation eleven, which in the history of the French Revolution represented the Old and New Testaments, were also given power to prophesy for three and a half prophetic days.

«روزانه» نمایانگر بت‌پرستی است، و رومِ بت‌پرست همان قدرتی بود که پاپیّت را مهار می‌کرد و از برآمدن آن بر تختِ زمین جلوگیری می‌نمود. چنان‌که در کتاب دانیال پیشگویی شده بود، و سپس تاریخ آن را تأیید کرد، و پس از آن فرشتگان آن را بر ویلیام میلر آشکار ساختند و آنگاه الن وایت آن را تأیید نمود؛ در سال 508، مانعِ بت‌پرستانه در برابر عروج پاپیّت برداشته شد. همان‌گونه که مسیح، سی سال خود را برای اقتدار یافتن در 538 آماده ساخت. مسیح و ضدّمسیح، هر دو سی سال در تدارکِ اقتدار یافتن بودند. هنگامی که پاپیّت در 538 اقتدار یافت، پیامِ مرگِ خود را به‌مدت سه سال و نیم نبوتی اعلام کرد، درست همان‌گونه که مسیح پیامِ حیاتِ خویش را به‌مدت سه سال و نیم اعلام کرده بود. آن دو شاهدِ مکاشفه یازدهم، که در تاریخِ انقلاب فرانسه نمایانگر عهد عتیق و عهد جدید بودند، آنان نیز قدرت یافتند که به‌مدت سه روز و نیم نبوتی نبوت کنند.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> اور میں اپنے دو گواہوں کو اختیار دوں گا، اور وہ ٹاٹ اوڑھے ہوئے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک نبوت کریں گے۔ مکاشفہ 11:3۔

In 1798, after twelve hundred and sixty prophetic days, the antichrist received its deadly wound, just as Christ died on the cross after twelve hundred and sixty days, and just as the two witnesses, representing the Word of God were slain in the street after twelve hundred and sixty days.

در سال ۱۷۹۸، پس از هزار و دویست و شصت روزِ نبوی، دجّال زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد؛ همان‌گونه که مسیح پس از هزار و دویست و شصت روز بر صلیب جان سپرد، و همان‌گونه که آن دو شاهد، که نمایندهٔ کلامِ خدا بودند، پس از هزار و دویست و شصت روز در کوچه به قتل رسیدند.

On the third day Christ was resurrected, and one of the primary subjects of the antichrist in the book of Revelation is the healing of its deadly wound, or its resurrection. The resurrection of Christ occurred on the third day, and the resurrection of the two witnesses, occurred after three and a half days. The antichrist is resurrected symbolically on the third day, for on several prophetic witnesses, the third day is a symbol of the Sunday law. At the Sunday law, the sea beast of Revelation thirteen is resurrected, and the mark of the sea beast, becomes a test. Then the United Nations, the ten kings of Revelation seventeen, at the direction of the United States, who is the premier king of the ten kings, will lift the antichrist up as the head of the three-fold union, as the papacy ascends to the throne of the earth.

مسیح در روز سوم قیام کرد، و یکی از موضوعات اصلیِ ضدّمسیح در کتاب مکاشفه، شفا یافتنِ زخمِ مهلکِ آن، یا قیامِ آن است. قیامِ مسیح در روز سوم واقع شد، و قیامِ دو شاهد پس از سه روز و نیم به وقوع پیوست. ضدّمسیح به‌طور نمادین در روز سوم قیام می‌کند، زیرا در چندین شاهدِ نبوی، روز سوم نمادی از قانونِ یکشنبه است. در هنگامِ قانونِ یکشنبه، وحشِ دریاییِ مکاشفه سیزده قیام می‌کند، و نشانِ وحشِ دریایی به آزمونی بدل می‌شود. سپس سازمانِ مللِ متحد، یعنی ده پادشاهِ مکاشفه هفده، به هدایتِ ایالات متحده، که پادشاهِ برترِ آن ده پادشاه است، ضدّمسیح را به‌عنوانِ سرِ اتحادِ سه‌گانه برمی‌افرازند، در حالی که پاپیّت به تختِ زمین صعود می‌کند.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> «چون به آخرین بحران نزدیک می‌شویم، بسیار حیاتی است که در میان ابزارهای خداوند هماهنگی و یگانگی برقرار باشد. جهان از آشوب و جنگ و نزاع آکنده است. با این همه، مردم زیر یک سر—قدرت پاپی—متحد خواهند شد تا در شخصِ شاهدان خدا با او مخالفت ورزند. این اتحاد به‌وسیلهٔ آن مرتدِ عظیم استوار می‌شود. در حالی که او می‌کوشد عاملان خود را برای جنگیدن بر ضد حقیقت متحد سازد، هم‌زمان خواهد کوشید حامیان آن را متفرق و پراکنده کند. حسادت، بدگمانی، بدگویی، به‌وسیلهٔ او برانگیخته می‌شود تا نفاق و تفرقه پدید آید.» شهادت‌ها، جلد ۷، ۱۸۲.

When the antichrist is resurrected, it ascends to the throne of the earth and leads the three-fold union on its march to Armageddon as Jezebel led Ahab to mount Carmel. The Psalmist Asaph, identifies ten nations, representing the United Nations, as an evil confederacy of God’s enemies, who lift up their “head,” which is the “papal power.”

هنگامی که ضدّ مسیح قیام کند، بر تختِ زمین صعود می‌نماید و آن اتحادِ سه‌گانه را در حرکتش به سوی هارمَگِدّون رهبری می‌کند، همان‌گونه که ایزابل، اخاب را به کوه کرمل رهبری کرد. آسافِ مزمورنویس، ده قوم را که نمایندهٔ سازمان ملل متحد هستند، به‌عنوان اتحادی شریر از دشمنان خدا معرفی می‌کند که «سر» خود را برافراشته‌اند، و آن «سر» همان «قدرت پاپی» است.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee: The tabernacles of Edom, and the Ishmaelites; of Moab, and the Hagarenes; Gebal, and Ammon, and Amalek; the Philistines with the inhabitants of Tyre; Assur also is joined with them: they have holpen the children of Lot. Selah. Psalms 83:1–8.

> مزموری یا سرودی از آساف. ای خدا، خاموش مباش؛ سکوت مکن و آرام مگیر، ای خدا. زیرا اینک دشمنان تو شورش برپا کرده‌اند، و آنان که از تو نفرت دارند، سر برافراشته‌اند. بر ضد قوم تو به نیرنگ مشورت کرده‌اند، و بر ضد نهان‌داشتگان تو رایزنی نموده‌اند. گفته‌اند: «بیایید ایشان را از این که قومی باشند، منقطع سازیم، تا نام اسرائیل دیگر به یاد آورده نشود.» زیرا ایشان با یکدلّی با هم مشورت کرده‌اند؛ آنان بر ضد تو هم‌پیمان شده‌اند: خیمه‌نشینان ادوم و اسماعیلیان؛ موآب و هاجریان؛ جبال و عمون و عَمالیق؛ فلسطینیان با ساکنان صور؛ آشور نیز با ایشان پیوسته است؛ فرزندان لوط را یاری کرده‌اند. سِلاه. مزامیر 83‏:1–8

The ensign of the three angels is then flying in the midst of heaven.

پس آنگاه پرچمِ سه فرشته در میان آسمان در اهتزاز است.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> اور میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان کے بیچ میں اُڑتے دیکھا، جس کے پاس ابدی انجیل تھی تاکہ زمین پر بسنے والوں کو، اور ہر قوم، اور قبیلہ، اور زبان، اور اُمت کو اس کی منادی کرے، اور وہ بلند آواز سے کہتا تھا، خدا سے ڈرو، اور اُسے جلال دو؛ کیونکہ اُس کی عدالت کی گھڑی آ پہنچی ہے؛ اور اُسی کی پرستش کرو جس نے آسمان، اور زمین، اور سمندر، اور پانی کے چشمے بنائے۔ اور اُس کے پیچھے ایک اور، دوسرا فرشتہ آیا، جو کہتا تھا، بابل، وہ بڑا شہر، گر پڑا، گر پڑا، کیونکہ اُس نے اپنی زنا کے غضب آلود مَے سے سب قوموں کو پلایا۔ اور تیسرا فرشتہ اُن کے پیچھے آیا، اور بلند آواز سے کہتا تھا، اگر کوئی اُس حیوان اور اُس کے بُت کی پرستش کرے، اور اپنی پیشانی یا اپنے ہاتھ پر اُس کا نشان لے، تو وہ بھی خدا کے غضب کی اُس مَے میں سے پئے گا جو اُس کے قہر کے پیالہ میں بے آمیز ڈالی گئی ہے؛ اور وہ مقدس فرشتوں کے سامنے اور برّہ کے سامنے آگ اور گندھک کے ساتھ عذاب دیا جائے گا۔ اور اُن کے عذاب کا دھواں ابدالآباد اُٹھتا رہے گا؛ اور جو اُس حیوان اور اُس کے بُت کی پرستش کرتے ہیں، اور جو کوئی اُس کے نام کا نشان لیتا ہے، اُنہیں رات دن آرام نہ ملے گا۔ یہاں مقدسوں کا صبر ہے: یہاں وہ ہیں جو خدا کے حکموں پر عمل کرتے ہیں اور یسوع کے ایمان پر قائم رہتے ہیں۔ مکاشفہ 14:6–12۔

The ensign of the three angels will then be flying in the midst of heaven, but soon the antichrist will be lifted up to heaven by the ten kings of the United Nations. The ensign will then be proclaiming the message of “truth” and the antichrist will then be proclaiming the message of tradition and custom. The three angels are warning mankind to not accept the mark of the papacy, but the United States as the false prophet, will force the world to accept that very mark.

آنگاه پرچمِ سه فرشته در میان آسمان برافراشته خواهد بود، اما به‌زودی دجّال به‌وسیلهٔ ده پادشاهِ سازمان ملل متحد به آسمان افراشته خواهد شد. آن‌گاه آن پرچم پیامِ «حقیقت» را ندا خواهد داد و دجّال نیز پیامِ سنّت و رسوم را اعلام خواهد کرد. آن سه فرشته به بشریت هشدار می‌دهند که نشانِ پاپیّت را نپذیرند، امّا ایالات متحده، در مقامِ نبیِ کاذب، جهان را وادار خواهد ساخت که همان نشان را بپذیرد.

We will end here, and take it up in our next article.

ما در اینجا پایان می‌دهیم و در مقالهٔ بعدی آن را پی خواهیم گرفت.

Back to Articles