Article

# Laodicea - Number Four

لائودكية - الرقم أربعة

Overlapping Histories

تاریخ‌های همپوشان

Author

Jeff Pippenger

Published

September 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The aspect which I pointed out that Stephen Haskell probably did not see, though he upheld by his recognition of the truths which bring to light this fact, is that in the history at the end of ancient Israel, you simultaneously find the beginning of modern Israel overlapping the same historical period. When Christ was confirming the covenant with many for one week (twenty-five hundred and twenty days), ancient Israel was living out the experience of Laodicea, on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord. Simultaneously modern Israel was living out the experience of Ephesus. Laodicea of ancient Israel was being scattered and Ephesus of modern Israel was being gathered in the very same history.

اُس پہلو کی طرف جس کی نشان دہی میں نے کی—اور غالب امکان ہے کہ اسٹیفن ہاسکل نے اسے نہ دیکھا ہو، اگرچہ اُنہوں نے اُن حقائق کو تسلیم کرنے کے سبب جو اس امر کو روشن کرتے ہیں، عملاً اس کی تائید کی—یہ ہے کہ قدیم اسرائیل کے آخری دور کی تاریخ میں آپ بیک وقت جدید اسرائیل کے آغاز کو بھی اسی تاریخی عرصہ پر منطبق پاتے ہیں۔ جب مسیح ایک ہفتہ (دو ہزار پانچ سو بیس دن) تک بہتوں کے ساتھ عہد کو قائم کر رہا تھا، اُس وقت قدیم اسرائیل لاؤدیکیہ کے تجربہ سے گزر رہا تھا، اور خداوند کے منہ سے اُگل دیے جانے کے دہانے پر تھا۔ اسی کے ساتھ ساتھ جدید اسرائیل اِفسس کے تجربہ سے گزر رہا تھا۔ قدیم اسرائیل کی لاؤدیکیہ منتشر کی جا رہی تھی، اور جدید اسرائیل کی اِفسس اُسی ایک تاریخ میں جمع کی جا رہی تھی۔

And “yes” if you are wondering, I am aware that the week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, which began at His baptism and ended with the stoning of Stephen was not a literal twenty-five hundred and twenty days, but prophetically it most definitely was, for prophetically a year equals three hundred and sixty days. Three hundred and sixty days multiplied by seven is twenty-five hundred and twenty days, and “the dead center” of that prophetic week is the cross. Prophetically Christ placed the cross, dead center of the prophetic period of twenty-five hundred and twenty days, thus showing that the “seven times” of Leviticus twenty-six is established and upheld by the cross of Christ. It is not an accident that when Sister White teaches, as she does that both of Habakkuk’s sacred tables; the 1843 and 1850 chart have the twenty-five hundred and twenty year prophecy in the very center of the chart, and both charts have the cross dead center of that illustration.

و «بله»، اگر در این اندیشه‌اید، من آگاه هستم که هفته‌ای که مسیح در تحققِ باب نهمِ دانیال عهد را استوار ساخت، که با تعمید او آغاز شد و با سنگسار شدنِ استیفان پایان یافت، به‌طور تحت‌اللفظی دو هزار و پانصد و بیست روز کامل نبود؛ اما از لحاظ نبوی، بی‌گمان چنین بود، زیرا در نبوت، یک سال برابر با سیصد و شصت روز است. سیصد و شصت روز ضربدر هفت، می‌شود دو هزار و پانصد و بیست روز، و «درست مرکز» آن هفتهٔ نبوی، صلیب است. از منظر نبوی، مسیح صلیب را درست در مرکزِ دورهٔ نبویِ دو هزار و پانصد و بیست روزه قرار داد، و بدین‌سان نشان داد که «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش به‌وسیلهٔ صلیب مسیح برقرار و تأیید می‌شود. تصادفی نیست که هنگامی که خواهر وایت تعلیم می‌دهد، چنان‌که می‌دهد، که هر دو جدولِ مقدسِ حبقوق؛ یعنی نمودار ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰، نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله را درست در مرکزِ نمودار دارند، و هر دو نمودار صلیب را درست در مرکزِ آن تصویر قرار داده‌اند.

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> کتابِ مقدّس دربردارندۀ همۀ اصولی است که آدمیان برای آنکه چه برای این زندگی و چه برای حیاتِ آینده شایسته گردند، نیاز دارند که آنها را دریابند. و این اصول برای همگان قابلِ فهم است. هیچ‌کس که روحی برای ارج نهادن به تعلیم آن داشته باشد، نمی‌تواند حتی یک بخش از کتابِ مقدّس را بخواند بی‌آنکه از آن اندیشه‌ای سودمند به دست آورد. امّا ارزشمندترین تعلیمِ کتابِ مقدّس از مطالعۀ گاه‌به‌گاه یا گسسته حاصل نمی‌شود. نظامِ عظیمِ حقیقتِ آن بدان‌گونه عرضه نشده است که خوانندۀ شتاب‌زده یا سهل‌انگار بتواند آن را تشخیص دهد. بسیاری از گنجینه‌های آن بسیار ژرف‌تر از سطح نهفته است، و تنها از راهِ پژوهشِ کوشنده و تلاشِ پیوسته می‌توان بدانها دست یافت. حقیقت‌هایی که در کنار هم کلیّتِ بزرگ را پدید می‌آورند، باید جست‌وجو و گردآوری شوند، «اینجا اندکی و آنجا اندکی.» اشعیا 28:10.

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> «چون بدین‌سان جست‌وجو شده و در کنار یکدیگر گرد آورده شوند، آشکار خواهد شد که به‌طور کامل با یکدیگر متناسب‌اند. هر انجیل متمّمِ اناجیل دیگر است، هر نبوتی تبیینِ نبوتی دیگر، و هر حقیقتی بسطِ حقیقتی دیگر. نمونه‌های نظام یهودی به‌وسیلهٔ انجیل روشن می‌گردد. هر اصل در کلام خدا جایگاه خود را دارد، و هر واقعیت دلالتِ خاصِ خود را. و این ساختارِ کامل، چه در طرح و چه در اجرا، بر مؤلفِ خویش شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهنِ نامتناهی نه می‌تواند تصوّر کند و نه پدید آورد.» Education, 123.

Along with the principle that each of the seven churches are repeated in Millerite history and also our history is another important principle early Adventism acknowledged. That principle demonstrates that “internal and external” prophetic lines of the same history is employed by the Holy Spirit to convey truth. Miller recognized this and directly taught it. He correctly taught that the seven seals of Revelation represent a parallel history to the churches, but in that parallel illustration the seals represent an external and the churches an internal truth of the identical history. Uriah Smith also addresses this principle and employs the words “internal” and “external” which seems to me to be the best way to express the two parallel lines.

در کنار این اصل که هر یک از هفت کلیسا در تاریخ میلری و نیز در تاریخ ما تکرار می‌شوند، اصل مهم دیگری نیز هست که ادونتیسم آغازین آن را به رسمیت می‌شناخت. آن اصل نشان می‌دهد که روح‌القدس برای انتقال حقیقت، از خطوط نبویِ «داخلی و خارجی» در یک تاریخ واحد استفاده می‌کند. میلر این را تشخیص داد و آن را به‌طور مستقیم تعلیم داد. او به‌درستی تعلیم می‌داد که هفت مُهرِ مکاشفه، تاریخی موازی با کلیساها را نمایندگی می‌کنند؛ اما در آن تصویرِ موازی، مُهرها نمایانگر حقیقتی خارجی‌اند و کلیساها حقیقتی داخلی از همان تاریخِ واحد را بیان می‌کنند. اوریا اسمیت نیز به این اصل می‌پردازد و از واژه‌های «داخلی» و «خارجی» استفاده می‌کند، که به نظر من بهترین شیوه برای بیان این دو خطِ موازی است.

> “The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.

> مُهرها در فصل‌های چهارم، پنجم و ششمِ مکاشفه به توجه ما معرفی می‌شوند. صحنه‌هایی که تحت این مُهرها ارائه شده‌اند، در مکاشفه ۶ و آیهٔ نخستِ مکاشفه ۸ به نمایش گذاشته می‌شوند. آشکارا اینها رویدادهایی را در بر می‌گیرند که کلیسا از آغاز این دورهٔ تدبیر الهی تا آمدن مسیح با آنها مرتبط است.

> “While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

> «در حالی که هفت کلیسا تاریخ درونیِ کلیسا را ارائه می‌کنند، هفت مُهر رویدادهای بزرگِ تاریخ بیرونیِ آن را به معرض دید می‌آورند.» اوریا اسمیت، The Biblical Institute، 253.

We will now begin our consideration of the seven churches. It is important to recognize that the first two churches and then again, the third and fourth church have a “cause and effect” relationship that demands that they be considered together. Smyrna is the church that represents those that are persecuted by Rome, and Ephesus was the church that carried the gospel to the entire world.

اب ہم سات کلیسیاؤں پر اپنے غور و فکر کا آغاز کریں گے۔ یہ پہچاننا نہایت اہم ہے کہ پہلی دو کلیسیائیں، اور پھر اسی طرح تیسری اور چوتھی کلیسیا، ایک ایسے “سبب و اثر” کے تعلق میں ہیں جو اس امر کا تقاضا کرتا ہے کہ ان پر باہم ملا کر غور کیا جائے۔ سمیرنہ وہ کلیسیا ہے جو اُن لوگوں کی نمائندگی کرتی ہے جو روم کے ہاتھوں ستائے گئے، اور افسس وہ کلیسیا تھی جس نے انجیل کو تمام دنیا تک پہنچایا۔

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> «در انطاکیه بود که شاگردان نخستین بار مسیحی خوانده شدند. این نام بدان جهت به آنان داده شد که مسیح محور اصلی موعظه، تعلیم، و گفت‌وگوی ایشان بود. آنان پیوسته وقایعی را که در ایام خدمت زمینی او رخ داده بود بازمی‌گفتند، زمانی که شاگردانش از حضور شخصی او برکت یافته بودند. خستگی‌ناپذیر بر تعالیم او و معجزات شفابخشش درنگ می‌کردند. با لبانی لرزان و چشمانی اشکبار از جانکاهی او در باغ، از خیانت، محاکمه، و اعدامش سخن می‌گفتند؛ از بردباری و فروتنی‌ای که با آن خواری و شکنجه‌ای را که دشمنانش بر او تحمیل کرده بودند تحمل نمود؛ و از شفقت خداگونه‌ای که با آن برای آزاردهندگان خود دعا کرده بود. قیام و عروج او، و کار او در آسمان به‌عنوان میانجی برای انسانِ سقوط‌کرده، از جمله موضوعاتی بود که با شادی بدان‌ها می‌پرداختند. به‌راستی شایسته بود که امّت‌ها آنان را مسیحی بنامند، زیرا مسیح را موعظه می‌کردند و دعاهای خود را به‌واسطهٔ او به خدا تقدیم می‌داشتند.»

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> «خدا بود که نامِ مسیحی را به ایشان عطا کرد. این نامی شاهانه است که به همهٔ کسانی داده شده است که خویشتن را به مسیح می‌پیوندند. یعقوب بعدها دربارهٔ این نام نوشت: «آیا توانگران بر شما ستم نمی‌کنند و شما را به پیشگاه‌های داوری نمی‌کشانند؟ آیا ایشان آن نامِ نیکویی را که بدان خوانده شده‌اید کفر نمی‌گویند؟» یعقوب ۲:۶، ۷. و پطرس اعلام کرد: «اما اگر کسی چون مسیحی رنج بیند، خجل نشود، بلکه خدا را از این جهت تمجید نماید.» «اگر به سبب نام مسیح شما را ملامت کنند، خوشا به حال شما، زیرا روحِ جلال و روحِ خدا بر شما قرار دارد.» ۱ پطرس ۴:۱۶، ۱۴.» اعمال رسولان، ۱۵۷.

The Ephesus church represented the early church that lived “godly in Christ Jesus” which is a “cause” that always produces an “effect.”

کلیسای افسس نمایانگر کلیسای نخستین بود که «در مسیح عیسی به دینداری» زیست می‌کرد؛ امری که «علّتی» است که همواره «معلولی» را پدید می‌آورد.

> Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:12.

> हाँ, और जो कोई मसीह यीशु में भक्तिपूर्वक जीवन बिताना चाहता है, वह सताया जाएगा। 2 तीमुथियुस 3:12.

The godliness of the Ephesian church brought about the persecution represented by the church of Smyrna. The two churches represent a cause and an effect relationship, and the effect demands to be preceded by a cause. The persecution of the Sunday law crisis is instigated by a manifestation of what Sister White calls “primitive godliness.” A godliness that has been illustrated in past, or primitive histories.

دینداریِ کلیسای اِفِسُس به آزار و جفایی انجامید که کلیسای اِسمیرنا نمایانگر آن است. این دو کلیسا بیانگر رابطه‌ای از علت و معلول‌اند، و معلول اقتضا می‌کند که مسبوق به علتی باشد. آزار و جفای بحرانِ قانونِ یکشنبه به‌واسطۀ ظهوری از آنچه خواهر وایت «دینداری نخستین» می‌نامد، برانگیخته می‌شود؛ دینداری‌ای که در تاریخ‌های گذشته، یا نخستین، به تصویر کشیده شده است.

> “Notwithstanding the widespread declension of faith and piety, there are true followers of Christ in these churches. Before the final visitation of God’s judgments upon the earth there will be among the people of the Lord such a revival of primitive godliness as has not been witnessed since apostolic times. The Spirit and power of God will be poured out upon His children. At that time many will separate themselves from those churches in which the love of this world has supplanted love for God and His word. Many, both of ministers and people, will gladly accept those great truths which God has caused to be proclaimed at this time to prepare a people for the Lord’s second coming. The enemy of souls desires to hinder this work; and before the time for such a movement shall come, he will endeavor to prevent it by introducing a counterfeit. In those churches which he can bring under his deceptive power he will make it appear that God’s special blessing is poured out; there will be manifest what is thought to be great religious interest. Multitudes will exult that God is working marvelously for them, when the work is that of another spirit. Under a religious guise, Satan will seek to extend his influence over the Christian world.” The Great Controversy, 464.

> اگرچه انحطاط ایمان و دینداری به‌طور گسترده شایع است، در این کلیساها پیروان راستین مسیح وجود دارند. پیش از دیدار نهایی داوری‌های خدا بر زمین، در میان قوم خدا چنان احیایی از خداپرستی نخستین پدید خواهد آمد که از زمان رسولان تاکنون دیده نشده است. روح و قدرت خدا بر فرزندان او ریخته خواهد شد. در آن زمان بسیاری خود را از آن کلیساهایی جدا خواهند ساخت که در آن‌ها محبت این جهان جای محبت به خدا و کلام او را گرفته است. بسیاری، هم از خادمان و هم از مردم، با شادی آن حقایق عظیمی را خواهند پذیرفت که خدا مقرر داشته است در این زمان اعلام شوند تا قومی برای آمدن دوم خداوند مهیا گردد. دشمن جان‌ها آرزو دارد این کار را بازدارد؛ و پیش از آنکه زمان چنین حرکتی فرا رسد، خواهد کوشید با وارد کردن بدلی تقلبی از آن جلوگیری کند. در آن کلیساهایی که بتواند آن‌ها را زیر قدرت فریبنده خود درآورد، چنان جلوه خواهد داد که گویی برکت خاص خدا فرو ریخته شده است؛ آنچه پدیدار خواهد شد، چیزی خواهد بود که تصور می‌شود علاقه‌ای عظیم به امور دینی است. انبوهی از مردم شادمان خواهند شد که خدا به‌طرزی شگفت‌انگیز برای ایشان عمل می‌کند، حال آنکه این عمل از روحی دیگر است. شیطان در پوششی دینی خواهد کوشید نفوذ خود را بر جهان مسیحیت گسترش دهد.» نزاع عظیم، 464.

The Midnight Cry of the “last days” is the revival of “primitive godliness” identified in the passage. It’s a revival that occurs in a movement, not a church. The history Sister White employs to describe the revival is the history of “apostolic times,” which is represented by the church of Ephesus. That revival will produce “persecution.”

فریاد نیمه‌شبِ «ایام آخر» همان احیای «دینداری نخستین» است که در این عبارت شناسایی شده است. این احیا در یک جنبش رخ می‌دهد، نه در یک کلیسا. تاریخی که خواهر وایت برای توصیف این احیا به‌کار می‌برد، تاریخِ «ایام رسولان» است که به‌وسیلهٔ کلیسای اِفِسُس نمادپردازی شده است. آن احیا «آزار و جفا» را به‌بار خواهد آورد.

> “Many will be imprisoned, many will flee for their lives from cities and towns, and many will be martyrs for Christ’s sake in standing in defense of the truth.” Selected Messages, book 3, 397.

> «بسیاری زندانی خواهند شد، بسیاری برای نجات جان خود از شهرها و قصبات خواهند گریخت، و بسیاری در راه مسیح، در حالی که برای دفاع از حقیقت ایستادگی می‌کنند، شهید خواهند شد.» Selected Messages، کتاب ۳، ص. ۳۹۷.

The “life of Christ on earth” in the next passage represents the beginning of the church of Ephesus, but it also typifies the history of Laodicean Adventism at the end of the world.

«زندگی مسیح بر زمین» در عبارت بعدی نمایانگر آغاز کلیسای اِفِسُس است، اما همچنین به‌گونه‌ای نمونه‌وار تاریخ اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای را در پایان جهان مجسم می‌سازد.

> “‘Judgment is turned away backward, and justice standeth afar off; for truth is fallen in the street, and equity cannot enter. Yea, truth faileth; and he that departeth from evil maketh himself a prey.’ Isaiah 59:14, 15. This was fulfilled in the life of Christ on earth. He was loyal to God’s commandments, setting aside the human traditions and requirements which had been exalted in their place. Because of this He was hated and persecuted. This history is repeated.” Christ’s Object Lessons, 170.

> ««وَقَدِ ارْتَدَّ الْحَقُّ إِلَى الْوَرَاءِ، وَوَقَفَ الْعَدْلُ مِنْ بَعِيدٍ؛ لأَنَّ الصِّدْقَ سَقَطَ فِي السَّاحَةِ، وَالِاسْتِقَامَةُ لَا تَسْتَطِيعُ الدُّخُولَ. وَصَارَ الصِّدْقُ مَعْدُومًا؛ وَمَنْ يَحِدْ عَنِ الشَّرِّ يَجْعَلْ نَفْسَهُ غَنِيمَةً». إشعياء 59: 14، 15. لقد تمّ هذا في حياة المسيح على الأرض. فقد كان أمينًا لوصايا الله، واضعًا جانبًا التقاليد والمتطلبات البشرية التي رُفِعَت لتأخذ مكانها. وبسبب هذا أُبغِضَ واضطُهِد. ويتكرر هذا التاريخ». دروس المسيح الموضوعية، 170.

The experience represented by Ephesus takes place simultaneously to the experience of Laodicea. The quibbling Jews were the Laodiceans of ancient Israel and Christ and His disciples were Ephesians of modern Israel. John the Baptist introduced the church of Ephesus, and he represents the church in the “last days” which is opposed by Laodiceans, who call themselves Jews, but they are not.

تجربه‌ای که به‌وسیلهٔ افسس نمایانده می‌شود، هم‌زمان با تجربهٔ لائودکیه رخ می‌دهد. یهودیان مجادله‌گر، لائودکیانِ اسرائیلِ باستان بودند و مسیح و شاگردانش، افسسیانِ اسرائیلِ جدید. یحییِ تعمیددهنده کلیسای افسس را معرفی کرد، و او نمایندهٔ کلیسا در «ایام آخر» است که از سوی لائودکیانی مورد مخالفت قرار می‌گیرد که خود را یهودی می‌خوانند، اما چنین نیستند.

> “The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.

> „Dílo Jana Křtitele a dílo těch, kteří v posledních dnech vycházejí v duchu a moci Eliášově, aby probudili lid z jeho lhostejnosti, jsou v mnoha ohledech totožná. Jeho dílo je předobrazem díla, které musí být vykonáno v tomto věku. Kristus má přijít podruhé, aby soudil svět ve spravedlnosti. Boží poslové, kteří nesou poslední poselství výstrahy, jež má být dáno světu, mají připravit cestu pro druhý příchod Kristův, tak jako Jan připravil cestu pro jeho první příchod. V tomto přípravném díle ‚každé údolí bude vyvýšeno a každá hora i pahorek budou sníženy; co je křivé, bude narovnáno, a drsná místa budou hladkou cestou‘, neboť dějiny se mají opakovat a znovu ‚se zjeví sláva Hospodinova a uzří ji spolu všeliké tělo; neboť ústa Hospodinova promluvila.‘“ Southern Watchman, 21. března 1905.

Ephesus is the “cause” and Smyrna is the “effect.” Pergamos and Thyatira also represent a cause-and-effect relationship. Pergamos is the church of compromise that corrupted Christianity by combining it with paganism. The Christian church fell when it accepted the premise that it was possible for the idolatry of paganism to co-exist within its borders. The emperor Constantine is the symbol of that compromising history, and his prophetic role was to produce the falling away of true Christianity in advance of the papacy being revealed.

افسس «علت» است و اسمیرنا «معلول». پرغامُس و طیاتیرا نیز رابطه‌ای علّی و معلولی را نمایندگی می‌کنند. پرغامُس کلیسای سازش است که با درآمیختن مسیحیت با بت‌پرستی، آن را فاسد ساخت. کلیسای مسیحی آنگاه سقوط کرد که این فرض را پذیرفت که ممکن است بت‌پرستیِ شرک‌آلود در درون مرزهای آن همزیستی داشته باشد. امپراتور کنستانتین نماد آن تاریخِ سازش‌کارانه است، و نقش نبوی او این بود که پیش از آشکار شدن پاپیّت، ارتدادِ مسیحیتِ راستین را پدید آورد.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming. 2 Thessalonians 2:3–8.

> کسی شما را به هیچ وجه فریب ندهد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتدادی واقع شود و آن مرد گناه، آن پسر هلاکت، آشکار گردد؛ همان که مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر می‌افرازد از هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا پرستیده می‌شود، به‌گونه‌ای که او چون خدا در معبد خدا می‌نشیند و خود را چنین می‌نمایاند که خداست. آیا به یاد ندارید که هنگامی که هنوز با شما بودم، این امور را به شما می‌گفتم؟ و اکنون آنچه را مانع است می‌دانید، تا او در زمان خود آشکار شود. زیرا سرّ بی‌قانونی هم‌اکنون نیز در کار است؛ فقط آن که اکنون بازمی‌دارد، بازخواهد داشت تا از میان برداشته شود. و آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد، که خداوند او را به نفس دهان خویش هلاک خواهد ساخت و به ظهور آمدنش نابود خواهد کرد. ۲ تسالونیکیان ۲:‏۳–۸

The Pergamos church was the “cause” and Thyatira was the “effect.” The prophet Daniel often presents the history of paganism giving way to papalism, and the falling away that preceded the establishment of the papacy that Paul identified is addressed in Daniel eleven.

کلیسای پرغامس «علّت» بود و طیاتیرا «معلول». نبی، دانیال، بارها تاریخِ جای‌گزین‌شدنِ بت‌پرستی با پاپی‌گری را بیان می‌کند، و آن ارتدادِ پیش از برقراریِ پاپیّت که پولس بدان اشاره کرده است، در دانیال یازده مورد بحث قرار گرفته است.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:30–31.

> زیرا کشتی‌های کِتّیم بر ضد او خواهند آمد؛ از این‌رو اندوهگین خواهد شد، و بازخواهد گشت، و بر ضد عهدِ مقدّس خشم خواهد گرفت؛ و چنین خواهد کرد؛ بلکه بازخواهد گشت و با آنان که عهدِ مقدّس را ترک می‌کنند، هم‌داستان خواهد شد. و سپاهیان از جانب او برپا خواهند ایستاد، و مقدسِ حصین را نجس خواهند ساخت، و قربانیِ دائمی را برخواهند داشت، و مکروهِ ویرانگر را برپا خواهند کرد. دانیال 11:30–31

The church of compromise that fell away before the papal power was revealed into history is represented by Daniel as “them that” forsook “the holy covenant.” After they forsook the covenant, then the papacy, represented by Daniel as the “abomination that maketh desolate,” was placed upon the throne of the earth. Sister White identifies the last six verses of Daniel eleven when she states, the “prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment.” The last six verses are the final fulfillment of Daniel eleven, and she teaches that the history represented by those final verses was typified by Daniel 11:30–36, which identifies the historical “cause and effect” represented by Pergamos and Thyatira.

هغه کلیسا چې د پاپي ځواک له تاریخي راڅرګندېدو وړاندې په سازش او مصالحه کې لوېدلې او منحرفه شوې وه، دانیال یې د هغو کسانو په توګه انځوروي چې «مقدس عهد» یې پرېښود. وروسته له دې چې هغوی عهد پرېښود، بیا پاپيتوب، چې دانیال یې د «خرابوونکې کرکې» په توګه انځوروي، د ځمکې پر تخت کښېناستل شو. خور وایټ د دانیال یوولسم څپرکي وروستي شپږ آیتونه داسې پېژني، کله چې وايي: «د دانیال د یوولسم څپرکي نبوت نږدې خپل بشپړ پوره کېدو ته رسېدلی دی.» وروستي شپږ آیتونه د دانیال یوولسم څپرکي وروستۍ پوره کېدنه ده، او هغې ښوولې ده چې هغه تاریخ چې په دغو وروستیو آیتونو کې انځور شوی، د دانیال 11:30–36 له لارې بېلګه شوی و، کوم چې هغه تاریخي «علت او معلول» په ګوته کوي چې د پرګاموس او تیاتیرا له خوا تمثیل شوی دی.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> «ما وقتی برای از دست دادن نداریم. ایام سخت و پرآشوب در پیشِ روی ماست. جهان از روحِ جنگ به جنبش درآمده است. به‌زودی صحنه‌های مصیبتی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن گفته شده است، رخ خواهد داد. نبوتِ باب یازدهم دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است. بخش زیادی از تاریخی که در تحقق این نبوت به وقوع پیوسته است، تکرار خواهد شد.»

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

> «در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن گفته شده است که «آیات ۳۰ تا ۳۶ نقل شده‌اند.»»

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده است، به وقوع خواهد پیوست.» Manuscript Releases, شماره 13، 394.

The cause-and-effect relationship of Pergamos and Thyatira, as well as the cause-and-effect relationship of Ephesus and Smyrna are repeated in the “last days.” The Protestants of the United States will compromise with idolatry, as represented by Pergamos (the premier sign of idolatry is the worship of the sun), and when they fall away the way is prepared for the man of sin, to once again be prophetically revealed. While the falling away and placing of the papacy on the throne is repeated God will simultaneously be raising up a church typified by Ephesus to carry the message of Daniel and Revelation to the world and the persecution represented by Smyrna will be repeated.

رابطۀ علّی و معلولیِ پرغامُس و طیاتیرا، همان‌گونه که رابطۀ علّی و معلولیِ افسس و اسمیرنا نیز، در «ایام آخر» تکرار می‌شود. پروتستان‌های ایالات متحده با بت‌پرستی، آن‌گونه که پرغامُس نمایندۀ آن است، مصالحه خواهند کرد (برجسته‌ترین نشانۀ بت‌پرستی، پرستش خورشید است)، و هنگامی که مرتد شوند، راه برای مردِ گناه مهیا می‌گردد تا بار دیگر به‌گونه‌ای نبوی آشکار شود. در حالی که این ارتداد و بر تخت نشاندن پاپیّت تکرار می‌شود، خدا هم‌زمان کلیسایی را که به‌وسیلۀ افسس نمونه‌وار معرفی شده است، برمی‌انگیزد تا پیام دانیال و مکاشفه را به جهان برساند، و آزار و جفایی که اسمیرنا نمایندۀ آن است نیز تکرار خواهد شد.

I will address the last three churches after we consider the truth that the first four seals of Revelation are an external line of truth that runs parallel to the internal line of truth represented by the first four churches. As already noted, Uriah Smith states it this way:

من پس از آن‌که این حقیقت را بررسی کنیم که چهار مُهر نخستِ مکاشفه، خطّی بیرونی از حقیقت‌اند که به‌موازات خطّ درونیِ حقیقت، که به‌وسیلهٔ چهار کلیسای نخست نمایان شده است، امتداد می‌یابد، به سه کلیسای آخر خواهم پرداخت. چنان‌که پیش‌تر اشاره شد، اوریا اسمیت آن را بدین‌گونه بیان می‌کند:

> “While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

> «در حالی که هفت کلیسا تاریخ درونی کلیسا را ارائه می‌کنند، هفت مُهر رویدادهای بزرگ تاریخ بیرونی آن را به نمایش می‌گذارند.» — Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

We have shown that the first four churches represent two “cause and effect” relationships that are repeated in the “last days.” Based upon the pioneers of Adventism, but more importantly upon the authority of God’s Word, those four internal histories of the church should have a parallel external history represented by the first four seals. The first and second seals echo the same characteristics of Ephesus and Smyrna, but use a white horse to represent the work of carrying Christianity to the world. It represents the external work of the church, and the second seal represents the blood bath of Smyrna with a red horse.

ما نشان داده‌ایم که چهار کلیسای نخست، نمایانگر دو رابطهٔ «علت و معلول» هستند که در «ایام آخر» تکرار می‌شوند. بر بنیاد دیدگاه پیشگامان اَدوِنتیسم، و مهم‌تر از آن، بر اساس اقتدار کلام خدا، آن چهار تاریخچهٔ درونیِ کلیسا باید دارای تاریخی موازی در عرصهٔ بیرونی باشند که به‌وسیلهٔ چهار مُهر نخست نمایانده شده است. مُهر اول و دوم همان ویژگی‌های افسس و اسمیرنا را بازمی‌تابانند، اما از اسب سفید برای نمایش کارِ رساندن مسیحیت به جهان استفاده می‌کنند. این، کار بیرونیِ کلیسا را نمایان می‌سازد، و مُهر دوم، با اسب سرخ، حمام خونِ اسمیرنا را به تصویر می‌کشد.

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. And I saw, and behold a white horse: and he that sat on him had a bow; and a crown was given unto him: and he went forth conquering, and to conquer. And when he had opened the second seal, I heard the second beast say, Come and see. And there went out another horse that was red: and power was given to him that sat thereon to take peace from the earth, and that they should kill one another: and there was given unto him a great sword. Revelation 6:1–4.

> اور میں نے دیکھا کہ جب برّہ نے مُہروں میں سے ایک مُہر کھولی تو میں نے گرج کی سی آواز سنی، اور چار جانداروں میں سے ایک کو یہ کہتے سنا: آ اور دیکھ۔ اور میں نے نگاہ کی، اور کیا دیکھتا ہوں کہ ایک سفید گھوڑا ہے؛ اور اُس پر سوار کے پاس ایک کمان تھی؛ اور اُسے ایک تاج دیا گیا؛ اور وہ فتح کرتا ہوا اور فتح کرنے کے لیے نکلا۔ اور جب اُس نے دوسری مُہر کھولی تو میں نے دوسرے جاندار کو یہ کہتے سنا: آ اور دیکھ۔ اور ایک اور گھوڑا نکلا جو لال تھا؛ اور اُس کے سوار کو یہ قدرت دی گئی کہ زمین سے صلح اٹھا لے، تاکہ لوگ ایک دوسرے کو قتل کریں؛ اور اُسے ایک بڑی تلوار دی گئی۔ مکاشفہ 6:1–4۔

Zechariah contains a few passages that directly identify the four horses represented in the first four seals of Revelation. In one of those passages in chapter ten, Zechariah identifies that when the latter rain is poured out “the flock of Judah” which is God’s “house” will be turned into “his goodly horse in the battle.”

زکریاہ میں چند اقتباسات ایسے ہیں جو مکاشفہ کی پہلی چار مہروں میں پیش کیے گئے چار گھوڑوں کی براہِ راست شناخت کرتے ہیں۔ انہی اقتباسات میں سے ایک، دسویں باب میں، زکریاہ یہ واضح کرتا ہے کہ جب آخری مینہ برسایا جائے گا تو ”یہوداہ کا گلہ“ جو خدا کا ”گھر“ ہے، ”لڑائی میں اُس کا خوبصورت گھوڑا“ بنا دیا جائے گا۔

> Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. For the idols have spoken vanity, and the diviners have seen a lie, and have told false dreams; they comfort in vain: therefore they went their way as a flock, they were troubled, because there was no shepherd. Mine anger was kindled against the shepherds, and I punished the goats: for the Lord of hosts hath visited his flock the house of Judah, and hath made them as his goodly horse in the battle. Zechariah 10:1–3.

> از خداوند در موسم بارانِ آخر، باران بطلبید؛ آنگاه خداوند ابرهای درخشان پدید خواهد آورد و بارش‌های باران به ایشان خواهد داد، و به هر کس علفِ صحرا را. زیرا بت‌ها سخنِ باطل گفته‌اند، و فالگیران دروغ دیده‌اند، و خواب‌های کاذب بازگفته‌اند؛ ایشان به باطل تسلی می‌دهند؛ ازاین‌رو چون گله‌ای رهسپار شدند، و مضطرب گشتند، زیرا شبانی نبود. خشم من بر شبانان افروخته شد، و بزها را مجازات کردم؛ زیرا یهوه صبایوت از گلهٔ خویش، یعنی خاندان یهودا، تفقد کرده است، و آنان را همچون اسبِ فاخرِ خویش در جنگ ساخته است. زکریا ۱۰:۱–۳

Ellen White repeatedly identifies that the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost typifies the latter rain that is now falling. The work done for the world at Pentecost is represented by the church of Ephesus, and Ephesus causes the persecution represented by Smyrna, which John represents as the “red horse” of the second seal. The first two seals run parallel to the first two churches and they illustrate the “last days,” when the latter rain is being poured out.

الن وایت بارها تصریح می‌کند که ریزش روح‌القدس در پنتیکاست، نماد باران اخیر است که اکنون در حال فرو ریختن می‌باشد. کاری که در پنتیکاست برای جهان انجام شد، به‌وسیلهٔ کلیسای اِفِسُس بازنموده شده است، و اِفِسُس موجب آن جفایی می‌شود که به‌وسیلهٔ سمیرنا نمایانده شده است؛ همان که یوحنا آن را «اسب سرخ»ِ مُهر دوم معرفی می‌کند. دو مُهر نخست با دو کلیسای نخست به‌طور موازی پیش می‌روند و «ایام آخر» را به تصویر می‌کشند، زمانی که باران اخیر در حال باریدن است.

The Spirit of Prophecy also selects both the end of the third seal and beginning of the fourth seal thus tying them together (cause and effect), and in doing so she places the history represented as existing in her day and in the “last days.”

روح نبوت نیز هم پایانِ مُهرِ سوم و هم آغازِ مُهرِ چهارم را برمی‌گزیند و بدین‌سان آن دو را به یکدیگر پیوند می‌دهد (علت و معلول)، و با این کار، تاریخی را که در روزگار او و در «ایام آخر» موجود شمرده شده است، در جای خود قرار می‌دهد.

> “The same spirit is seen today that is represented in Revelation 6:6–8. History is to be repeated. That which has been will be again.” Manuscript Releases, volume 9, 7.

> «همان روحی که در مکاشفه ۶:۶–۸ به تصویر کشیده شده است، امروز نیز دیده می‌شود. تاریخ باید تکرار شود. آنچه بوده است، دوباره خواهد بود.» Manuscript Releases، جلد ۹، ۷.

In Sister White’s personal history, (penned in 1898) the spirit of compromise that prepares the way for the papacy to once again be enthroned was already alive and well, for the falling away of Protestantism that began with the rejection of the first angel’s message in the spring of 1844, had already begun (in 1863) to encroach upon the horn of Protestant Adventism.

در تاریخچۀ شخصی خواهر وایت، (که در سال ۱۸۹۸ نگاشته شد) روحِ مصالحه‌ای که راه را برای آن آماده می‌سازد که دستگاه پاپی بار دیگر بر تخت نشانده شود، از همان زمان نیز زنده و نیرومند بود؛ زیرا ارتدادِ پروتستانتیسم که با ردّ پیام فرشتۀ اول در بهار ۱۸۴۴ آغاز شده بود، پیشاپیش (در ۱۸۶۳) شروع کرده بود به نفوذ کردن بر شاخِ ادونتیسمِ پروتستان.

The compromise of Pergamos is represented as a “pair” of balances in the third seal. Two balances of measuring represent a dishonest measurement. The third seal leads to the fourth seal, represented by a “pale horse” of “death,” thus representing the murder of millions by the papacy during the Dark Ages. “Hell” is what follows the pale horse of the papacy. The history of the third and fourth seals parallel the history of the churches of Pergamos and Thyatira. The compromise of Constantine was a progressive work; thus, the spirit of compromise was already active in Sister White’s personal history, just as it was in the time of Paul when he said the “mystery of iniquity does already work.” The falling away that precedes the papacy’s enthronement is always a progressive history, and that “history is to be repeated. That which has been will be again.”

مصالحهٔ پرغامس در مهر سوم به‌صورت یک «جفت» ترازوها به تصویر کشیده شده است. دو ترازو برای سنجش، نمایانگر اندازه‌گیریِ نادرست است. مهر سوم به مهر چهارم می‌انجامد که با «اسب رنگ‌پریده»ی «مرگ» نمایش داده شده است، و بدین‌سان کشتار میلیون‌ها تن به‌دست پاپیّت در دوران قرون تاریک را مجسم می‌سازد. «هاویه» همان چیزی است که در پیِ اسب رنگ‌پریدهٔ پاپیّت می‌آید. تاریخ مهرهای سوم و چهارم، با تاریخ کلیساهای پرغامس و طیاتیره به موازات پیش می‌رود. مصالحهٔ قسطنطین کاری تدریجی بود؛ ازاین‌رو، روح مصالحه پیشاپیش در تاریخ شخصیِ خواهر وایت فعال بود، همان‌گونه که در زمان پولس نیز فعال بود، آنگاه که گفت «سرِّ بی‌دینی الحال نیز عمل می‌کند.» آن ارتداد که پیش از به تخت نشستن پاپیّت رخ می‌دهد، همواره تاریخی تدریجی است، و آن «تاریخ باید تکرار شود. آنچه بوده است، باز خواهد بود.»

> And I heard a voice in the midst of the four beasts say, A measure of wheat for a penny, and three measures of barley for a penny; and see thou hurt not the oil and the wine. And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. And I looked, and behold a pale horse: and his name that sat on him was Death, and Hell followed with him. And power was given unto them over the fourth part of the earth, to kill with sword, and with hunger, and with death, and with the beasts of the earth. Revelation 6:6–8.

> اور میں نے چاروں جانداروں کے درمیان سے ایک آواز سنی جو کہتی تھی، ایک دینار کے عوض ایک پیمانہ گیہوں، اور ایک دینار کے عوض جو کے تین پیمانے؛ اور تو تیل اور مے کو نقصان نہ پہنچانا۔ اور جب اُس نے چوتھی مہر کھولی تو میں نے چوتھے جاندار کی آواز سنی جو کہتا تھا، آ اور دیکھ۔ اور میں نے نگاہ کی، اور دیکھو ایک زرد رنگ گھوڑا تھا؛ اور اُس پر سوار کا نام موت تھا، اور عالمِ ارواح اُس کے پیچھے پیچھے تھا۔ اور اُنہیں زمین کے چوتھے حصے پر اختیار دیا گیا کہ تلوار سے، اور کال کے سبب، اور موت کے ذریعے، اور زمین کے درندوں کے وسیلہ سے ہلاک کریں۔ مکاشفہ 6:6–8۔

James White identified another prophetic anomaly in the seven churches, and seven seals. He identifies a purposeful distinction between the first four churches and the last three churches, and then again, the same phenomenon in the first four seals and the last three seals.

جیمز وایت ناهنجاریِ نبویِ دیگری را در هفت کلیسا و هفت مُهر شناسایی کرد. او تمایزی هدفمند میان چهار کلیسای نخست و سه کلیسای آخر تشخیص می‌دهد، و سپس بار دیگر همین پدیده را در چهار مُهر نخست و سه مُهر آخر بازمی‌شناسد.

> “We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

> «ما اکنون کلیساها، مُهرها، و حیوانات، یا موجودات زنده، را تا آنجا که می‌توانند به‌عنوان پوشانندهٔ همان دوره‌های زمانی با یکدیگر مقایسه شوند، دنبال کرده‌ایم. مُهرها هفت عددند، اما حیوانات فقط چهار تا هستند. و شاید در اینجا مناسب باشد توجه کنیم که هنگام گشوده شدن مُهر اول، دوم، سوم و چهارم، از حیوان اول، دوم، سوم و چهارم شنیده می‌شود که می‌گویند: “بیا و ببین؛” اما هنگامی که مُهر پنجم، ششم و هفتم گشوده می‌شوند، هیچ‌گونه چنین صدایی شنیده نمی‌شود. همچنین سه کلیسای آخر و سه مُهر آخر، از حیث پوشاندن همان دوره‌های زمانی، با یکدیگر تطبیق نمی‌کنند، چنان‌که چهار کلیسای نخست و چهار مُهر نخست چنین می‌کنند. اما، چنان‌که نشان داده‌ایم، کلیساها، مُهرها و حیوانات با یکدیگر موافقت دارند، از آن جهت که برای مدتی نزدیک به ۱۸۰۰ سال همان دوره‌های زمانی را دربر می‌گیرند، تا آنکه به اندکی بیش از نیم قرن از زمان حاضر می‌رسیم.» جیمز وایت، Review and Herald، ۱۲ فوریهٔ ۱۸۵۷.

James White did not include the fact that the same pattern exists in the trumpets, but it does. The first four trumpets are trumpets, but the last three trumpets are three woes. The first four trumpets represent God’s judgment on pagan Rome for Constantine’s Sunday law in the year 321, and the three trumpet woes represent Islam. The first two trumpet woes were judgments against papal Rome for the Sunday law it enacted in 538, and the third trumpet woe is for the Sunday law crisis that is coming in the very near future.

جیمز وایت این واقعیت را که همان الگو در کرناها نیز وجود دارد، بیان نکرد، اما چنین است. چهار کرنای نخست، کرنا هستند، اما سه کرنای آخر، سه وای می‌باشند. چهار کرنای نخست، نمایانگر داوری خدا بر رومِ بت‌پرست به سبب قانون یکشنبهٔ قسطنطین در سال ۳۲۱ هستند، و سه وایِ کرنا نمایانگر اسلام‌اند. دو وایِ نخستِ کرنا، داوری‌هایی بودند بر رومِ پاپی به سبب قانون یکشنبه‌ای که در سال ۵۳۸ برقرار کرد، و وایِ سومِ کرنا مربوط به بحران قانون یکشنبه است که در آینده‌ای بسیار نزدیک در پیش است.

Joseph Bates employs the pioneer understanding of the last three churches as a singular symbol to describe three contemporary churches in the Millerite time period. All the emphasis in the passage was supplied by Bates.

جوزف بیتس از برداشت پیشگامان از سه کلیسای آخر به‌عنوان نمادی واحد بهره می‌گیرد تا سه کلیسای معاصر در دورهٔ میلریتی را توصیف کند. تمام تأکیدهای موجود در این عبارت از سوی بیتس افزوده شده است.

> “‘In all the land saith the Lord; TWO PARTS therein shall be cut off, and die; but the THIRD shall be left therein. God says he will bring the THIRD PART through the fire, and refine them. They shall call upon him, and he will hear them. He will say ‘IT IS MY PEOPLE; and they shall say the LORD IS MY GOD.’ First part, SARDIS, the nominal church or Babylon. Second part, Laodicea, the nominal Adventist. Third part, Philadelphia, the only true church of God on earth, for they are to be translated to the city of God. Revelation 3:12; Hebrews 12:22–24. In the name of Jesus, I exhort you again to flee from the Laodiceans, as from Sodom and Gomorrah. Their teachings are false and delusive; and lead to utter destruction. Death! DEATH!!* eternal DEATH!!! is on their track. Remember Lot’s wife.” Joseph Bates, Review and Herald, volume 1, November 1850.

> «“در تمامی آن سرزمین، خداوند می‌فرماید: دو قسمت از آن منقطع شده، خواهند مرد؛ اما قسمتِ سوم در آن باقی خواهد ماند. خدا می‌گوید که قسمتِ سوم را از میان آتش عبور خواهد داد و ایشان را تصفیه خواهد کرد. آنان او را خواهند خواند، و او ایشان را خواهد شنید. او خواهد گفت: “این قومِ من است”؛ و آنان خواهند گفت: “یهوه خدای من است.” قسمتِ اول، ساردِس، یعنی کلیسای اسمی یا بابل. قسمتِ دوم، لائودکیه، یعنی ادونتیستِ اسمی. قسمتِ سوم، فیلادلفیه، تنها کلیسای حقیقیِ خدا بر زمین، زیرا ایشان باید به شهر خدا منتقل شوند. مکاشفه ۳:۱۲؛ عبرانیان ۱۲:۲۲–۲۴. به نام عیسی، بار دیگر شما را ترغیب می‌کنم که از لائودکیان بگریزید، چنان‌که از سدوم و عموره. تعالیم ایشان باطل و فریبنده است؛ و به هلاکتِ کامل می‌انجامد. مرگ! مرگ!!* مرگِ ابدی!!! در پیِ ایشان است. زنِ لوط را به یاد آورید.” جوزف بیتس، Review and Herald، جلد ۱، نوامبر ۱۸۵۰.»

In the Millerite history Sardis, was the church that had a name that claimed to be alive, but it was dead.

در تاریخ میلریتی، ساردِس آن کلیسایی بود که نامی داشت و مدعی زنده بودن بود، اما مرده بود.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> اور کلیسیاے ساردیس کے فرشتہ کو لکھ: یہ باتیں وہ فرماتا ہے جس کے پاس خدا کے سات روحیں اور سات ستارے ہیں: میں تیرے کاموں کو جانتا ہوں کہ تیرا نام یہ ہے کہ تو زندہ ہے، اور تو مردہ ہے۔ مکاشفہ 3:1

God’s people always have a name. The name during the history of Ephesus through Pergamos was Christian. The name during the papal rule was the church in the wilderness. The name from the introduction of the morning star, John Wycliffe was Protestant. At the time of the end in 1798, the Protestants had already begun their return to the Roman communion. All that was needed then was a test that would manifest the fact that in spite of their professed name, they were no longer the chosen church. In the spring of 1844, they reached the test that would manifest that they were no longer the church that carried Christ’s covenant name. The story of Elijah provides a very detailed second witness of this fact. When they manifested their true character, it was difficult for the Millerites to initially identify that the Protestants had demonstrated that they had become the daughters of Babylon. But the Millerites eventually did that very thing, and began to call souls out of those fallen churches in fulfillment of the second angel’s message. Then there was a testing process that would cause the Millerites to manifest their own characters. Were they Philadelphians or Laodiceans?

قومِ خدا همیشه نامی دارند. نام آنان در طی تاریخ افسس تا پرغامُس «مسیحی» بود. نام آنان در دوران سلطۀ پاپی «کلیسا در بیابان» بود. نام آنان از زمان ظهور ستارۀ صبح، یعنی یوحنّا ویکلیف، «پروتستان» بود. در زمان آخر، در سال 1798، پروتستان‌ها از پیش بازگشت خود را به مشارکت روم آغاز کرده بودند. آنچه در آن هنگام لازم بود، آزمونی بود که این واقعیت را آشکار سازد که با وجود نامی که ادعا می‌کردند، دیگر کلیسای برگزیده نبودند. در بهار 1844، آنان به آن آزمونی رسیدند که آشکار می‌ساخت دیگر آن کلیسایی نیستند که نام عهدِ مسیح را بر خود دارد. سرگذشت ایلیا شاهد دومِ بسیار مفصلی بر این واقعیت فراهم می‌آورد. هنگامی که آنان منش حقیقی خود را آشکار ساختند، برای میلری‌ها در آغاز دشوار بود که تشخیص دهند پروتستان‌ها نشان داده‌اند که دختران بابل شده‌اند. اما میلری‌ها سرانجام دقیقاً همین کار را کردند و در تحقق پیام فرشتۀ دوم، شروع به فراخواندن جان‌ها از آن کلیساهای سقوط‌کرده نمودند. سپس فرایند آزمونی پدید آمد که موجب می‌شد میلری‌ها منش خود را آشکار سازند. آیا آنان فیلادلفیایی بودند یا لاودیکیه‌ای؟

The Philadelphians followed Christ into the Most Holy Place and those Millerites who refused to do so manifested the character of Laodiceans. Thus, we find the logic for Bates identification of the three churches as contemporaries of the same history. That history was fulfilled within the prophetic structure of the parable of the ten virgins, which inspiration informs us has been and will be fulfilled to the very letter.

فیلادلفیائیوں نے مسیح کی پیروی کرتے ہوئے نہایت مُقدّس مقام میں داخلہ کیا، اور اُن میلری پیروکاروں نے جنہوں نے ایسا کرنے سے انکار کیا، لاودیکیہ والوں کا مزاج ظاہر کیا۔ یوں ہم اُس منطق کو پاتے ہیں جس کی بنا پر بیٹس نے اِن تین کلیسیاؤں کی شناخت ایک ہی تاریخی دور کے ہم عصر گروہوں کے طور پر کی۔ وہ تاریخ دس کنواریوں کی تمثیل کے نبوتی ڈھانچے کے اندر پوری ہوئی، جس کے بارے میں الہام ہمیں بتاتا ہے کہ وہ حرف بہ حرف پوری ہوئی ہے اور پوری ہوگی۔

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «مَثَلِ ده باکره در متی 25 نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» جدال عظیم، 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «مرا غالباً به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به آخرین حرف تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا انقضای زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

The last three churches represent those outside of the Millerite movement as Sardis, and those within the movement represent either Philadelphia or Laodicea. Those three churches are identified in Revelation chapter three, and the first four churches are in chapter two. Therefore, when Sister White references the history of chapter three of Revelation, she is identifying the very same churches Joseph Bates just identified.

آخری تین کلیسیا ساردیس کے طور پر اُن لوگوں کی نمائندگی کرتی ہیں جو میلرائٹ تحریک سے باہر تھے، اور جو اس تحریک کے اندر تھے وہ یا تو فلاڈلفیہ کی نمائندگی کرتے ہیں یا لاؤدیکیہ کی۔ یہ تینوں کلیسیائیں مکاشفہ کے تیسرے باب میں متعین کی گئی ہیں، اور پہلی چار کلیسیائیں دوسرے باب میں ہیں۔ لہٰذا، جب سسٹر وائٹ مکاشفہ کے تیسرے باب کی تاریخ کا حوالہ دیتی ہیں، تو وہ عین اُنہی کلیسیاؤں کی نشاندہی کر رہی ہوتی ہیں جن کی ابھی ابھی جوزف بیٹس نے نشان دہی کی تھی۔

> “Oh, what a description! How many there are in this fearful condition. I earnestly entreat every minister to study diligently the third chapter of Revelation, for in it is portrayed the condition of things existing in the last days. Study carefully every verse in this chapter, for through these words Jesus is speaking to you.” Manuscript Releases, volume 18, 193.

> «اوه، چه توصیفی! چه بسیارند کسانی که در این وضعیت هولناک به سر می‌برند. من با جدیت از هر خادمِ انجیل استدعا می‌کنم که باب سوم مکاشفه را با دقت مطالعه کند، زیرا در آن، وضعیت اموری که در ایام آخر وجود دارد، به تصویر کشیده شده است. هر آیهٔ این باب را با دقت بررسی کنید، زیرا عیسی از طریق این کلمات با شما سخن می‌گوید.» Manuscript Releases, جلد 18، ص. 193.

The three contemporary churches of Millerite history are repeated at the end of Adventism. Joseph Bates was identifying the dynamics of the Millerite period and identified Sardis as the daughters of Babylon, which was the target audience for the second angel’s message. He was addressing the struggle between the little flock that followed Christ into the Most Holy Place on October 22, 1844 and those who refused to move out of the holy place. He was attempting to call the Laodiceans out of the darkness they had received, and at least part of their Laodicean blindness was due to the fact that William Miller had taken a leading position in the Laodicean movement. This is the same struggle identified in the message to Philadelphia.

تاریخِ میلریتی میں موجود تین معاصر کلیسیائیں ایڈونٹزم کے اختتام پر دوبارہ ظاہر ہوتی ہیں۔ جوزف بیٹس میلریتی دور کے محرکات کی نشان دہی کر رہے تھے اور سردِس کو بابل کی بیٹیوں کے طور پر شناخت کرتے تھے، جو دوسرے فرشتے کے پیغام کا ہدفی سامعین تھیں۔ وہ اُس کشمکش سے خطاب کر رہے تھے جو اُس چھوٹے گلّے کے درمیان برپا تھی جس نے 22 اکتوبر 1844 کو مسیح کی پیروی کرتے ہوئے اُسے اقدس الاقداس میں داخل ہوتے دیکھا، اور اُن لوگوں کے درمیان جو مقدِس سے باہر نکلنے سے انکار کرتے تھے۔ وہ لاودیکیہ کے لوگوں کو اُس تاریکی سے باہر بلانے کی کوشش کر رہے تھے جسے انہوں نے قبول کر لیا تھا، اور اُن کی لاودیکیائی نابینائی کا کم از کم ایک حصہ اس حقیقت کے باعث تھا کہ ولیم ملر نے لاودیکیائی تحریک میں ایک نمایاں قیادی مقام اختیار کر لیا تھا۔ یہی وہی کشمکش ہے جس کی نشان دہی فِلَدلفیہ کے نام پیغام میں کی گئی ہے۔

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> اینک، آنان را که از کنیسهٔ شیطان‌اند، و خود را یهود می‌خوانند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند، وامی‌دارم که بیایند و پیش پای تو سجده کنند و بدانند که من تو را محبت نموده‌ام. مکاشفه ۳:۹

A religious crisis always produces two classes of worshippers as it did in the Great Disappointment. The mantle of Protestantism had just been taken from Sardis, as they returned to Rome and officially became Rome’s daughter. The mantle was then held by Millerite Adventism, but a test would soon after produce two classes professing to be the little flock. A true flock and a counterfeit flock. Bates represented the little flock that followed Christ into the Most Holy Place. His struggle was with Laodiceans who professed to be the little flock. As a Philadelphian, Bates’ struggle was with the synagogue of Satan, a group that professed to be God’s people, but did lie and were not Jews.

یک بحران دینی همواره دو طبقه از پرستندگان پدید می‌آورد، چنان‌که در نومیدی عظیم نیز چنین شد. ردای پروتستانتیسم به‌تازگی از ساردس گرفته شده بود، زیرا آنان به روم بازگشتند و رسماً دختر روم شدند. سپس آن ردا در اختیار ادونتیسم میلری قرار گرفت، اما اندکی بعد آزمونی دو طبقه را پدید آورد که مدعی بودند «گلهٔ کوچک» هستند: گله‌ای حقیقی و گله‌ای جعلی. بیتس نمایندهٔ آن گلهٔ کوچک بود که مسیح را به درون قدس‌الاقداس پیروی کرد. کشمکش او با لائودیکیان بود که ادعا می‌کردند گلهٔ کوچک هستند. بیتس، به‌عنوان یک فیلادلفیایی، با کنیسهٔ شیطان در کشمکش بود، گروهی که ادعا می‌کردند قوم خدا هستند، اما دروغ می‌گفتند و یهودی نبودند.

When the parable is fulfilled for the final time at the end of Adventism there will be a chosen covenant people that were passed by at the time of the end in 1989, the same as the Jewish leadership was passed by at Christ birth, which represents the time of the end in that prophetic history. When the history of Christ reached the triumphal entry into Jerusalem, the Midnight Cry history of the Millerite time was typified. Inspiration repeatedly aligns the waymark of the cross with the Great Disappointment of 1844. Judas represents the Laodiceans of Christ’s history, and the apostles were the Philadelphians. For three and a half years after the cross the Philadelphians, represented by Bates, attempted to call the Laodiceans out of a fallen church that was represented by the disciple Judas Iscariot.

هنگامی که این مَثَل برای آخرین بار در پایان اَدونتیسم به انجام برسد، قومی برگزیده و عهدی وجود خواهد داشت که در زمان آخر در سال ۱۹۸۹ از آن‌ها عبور شد؛ همان‌گونه که از رهبری یهود در هنگام تولد مسیح عبور شد، که در آن تاریخِ نبوی نمایانگر زمان آخر است. هنگامی که تاریخِ مسیح به ورودِ ظفرمندانه به اورشلیم رسید، تاریخِ فریادِ نیمه‌شب در زمانِ میلِریتیان به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نمایی شد. الهام مکرراً نشانهٔ راهِ صلیب را با نومیدیِ عظیمِ ۱۸۴۴ هم‌راستا می‌سازد. یهودا نمایندهٔ لائودیکیانِ تاریخِ مسیح است، و رسولان نمایندهٔ فیلادلفیاییان بودند. برای سه سال و نیم پس از صلیب، فیلادلفیاییان که بَیتس نمایندهٔ آنان بود، کوشیدند لائودیکیان را از کلیسای ساقط‌شده‌ای که به‌وسیلهٔ شاگرد، یهودای اِسخَریوطی، نمایانده شده بود، فراخوانند.

In 1989 the former chosen covenant people rejected the light that was unsealed and were passed by. When the first disappointment of July 18, 2020 arrived the testing process began among those who formerly had appeared to be of the same movement. Yet one class are Laodicean and the other class Philadelphian. Just as Judas covenanted three times with the Sanhedrin to betray Christ before the cross, the Laodiceans of the history after September 11, 2001 will have failed three opportunities to repent. At the soon coming Sunday law it will be manifested as certainly as Judas hanging from a tree, that the Laodiceans are separate from the Philadelphians. It is at the harvest when the tares are separated from the wheat. We are rapidly approaching that harvest.

در سال ۱۹۸۹، قومِ عهدِ برگزیدهٔ پیشین نوری را که مُهرش گشوده شده بود رد کردند و از آنان عبور شد. هنگامی که نخستین ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ فرا رسید، فرایندِ آزمون در میان کسانی آغاز شد که پیش‌تر به نظر می‌رسید از همان جنبش باشند. با این حال، یک گروه لائودیکیه‌ای‌اند و گروهِ دیگر فیلادلفیایی. همان‌گونه که یهودا پیش از صلیب سه بار با سنهدرین پیمان بست تا مسیح را تسلیم کند، لائودیکیه‌ای‌های تاریخِ پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نیز سه فرصتِ توبه را از دست داده خواهند بود. در قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، با همان قطعیتی که یهودا از درختی آویزان شد آشکار خواهد شد که لائودیکیه‌ای‌ها از فیلادلفیایی‌ها جدا هستند. این در زمانِ حصاد است که علف‌های هرز از گندم جدا می‌شوند. ما به‌سرعت به آن حصاد نزدیک می‌شویم.

These truths are only recognized when and if we are willing to understand that the only biblical methodology that can uncover and establish ‘truth’ is “historicism.” The true methodology is not preterism, futurism, dispensationalism, woke-ism, grammatical or historical expertise or any variation of the many satanic counterfeits. There is a commonly known phrase that is attributed to a seventeenth century philosopher named Jean-Jacques Rousseau that has been restated many ways, but the essence of the thought is, “Error has many roots, but truth has only one.” “Truth” is Alpha and Omega who is as a root out of dry ground.

این حقایق تنها زمانی و تنها در صورتی شناخته می‌شوند که مایل باشیم دریابیم یگانه روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسی که می‌تواند «حقیقت» را کشف و تثبیت کند، «تاریخ‌گرایی» است. روش‌شناسیِ راستین نه پریتریسم است، نه فیوتوریسم، نه دیسپنسیشنالیسم، نه وُک‌گرایی، نه مهارتِ دستوری یا تاریخی، و نه هیچ‌یک از گونه‌های متعددِ بدل‌های شیطانی. عبارتی شناخته‌شده وجود دارد که به فیلسوفی از قرن هفدهم به نام ژان-ژاک روسو نسبت داده شده و به صورت‌های گوناگون بازگفته شده است، اما جوهر این اندیشه چنین است: «خطا ریشه‌های بسیار دارد، اما حقیقت تنها یک ریشه دارد.» «حقیقت» همان آلفا و امگا است که همچون ریشه‌ای از زمین خشک برمی‌آید.

> “So with the Bible, the treasure house of the riches of His grace. The glory of its truths, that are as high as heaven and compass eternity, is undiscerned. To the great mass of mankind, Christ Himself is ‘as a root out of a dry ground,’ and they see in Him ‘no beauty that’ they ‘should desire Him.’ Isaiah 53:2. When Jesus was among men, the revelation of God in humanity, the scribes and Pharisees declared to Him, ‘Thou art a Samaritan, and hast a devil.’ John 8:48. Even His disciples were so blinded by the selfishness of their hearts that they were slow to understand Him who had come to manifest to them the Father’s love. This was why Jesus walked in solitude in the midst of men. He was understood fully in heaven alone.” Thoughts from the Mount of Blessing, 25.

> «همین‌گونه است کتاب مقدّس، خزانه‌خانهٔ غنای فیض او. جلالِ حقایق آن، که به بلندی آسمان و فراگیرندهٔ ابدیت است، درک نمی‌شود. برای تودهٔ عظیم بشریت، خودِ مسیح نیز «مانند ریشه‌ای از زمین خشک» است، و آنان در او «هیچ جمالی» نمی‌بینند «تا مشتاقش گردند.» اشعیا ۵۳:۲. هنگامی که عیسی در میان انسان‌ها بود، آن مکاشفهٔ خدا در انسانیت، کاتبان و فریسیان به او گفتند: «تو سامری هستی و دیو داری.» یوحنا ۸:۴۸. حتی شاگردان او نیز چنان به‌سبب خودخواهیِ دل‌هایشان کور شده بودند که در فهمِ او، که آمده بود محبت پدر را بر ایشان آشکار سازد، کُند بودند. از همین رو بود که عیسی در میان انسان‌ها در تنهایی گام می‌زد. او تنها در آسمان به‌طور کامل فهمیده می‌شد.» اندیشه‌هایی از کوه برکات، ۲۵.

The truths we are currently sharing must be recognized in the context that the growth of truth is progressive throughout history, and more importantly our understanding of truth must be placed in the context of the Alpha and Omega, the context of Jesus identifying the end of a thing with the beginning of a thing.

حقایقی که اکنون در حال به‌اشتراک‌گذاشتنِ آن‌ها هستیم باید در این چارچوب شناخته شوند که رشدِ حقیقت در سراسر تاریخ تدریجی است؛ و مهم‌تر از آن، فهمِ ما از حقیقت باید در چارچوبِ آلفا و اُمگا قرار گیرد، یعنی در چارچوبِ آن‌که عیسی پایانِ یک چیز را با آغازِ همان چیز یکی می‌سازد.

The fourth church is Thyatira and it represents the period that the papacy ruled as the fifth kingdom of Bible prophecy, which is the period that the church in the wilderness was in captivity. The captivity of spiritual Israel by spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years was typified by the captivity of literal Israel in literal Babylon for seventy years.

کلیسای چهارم، طیاتیرا است و نمایانگر دوره‌ای است که در آن پاپیّت به‌عنوان پادشاهی پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدّس حکومت می‌کرد؛ همان دوره‌ای که کلیسا در بیابان در اسارت بود. اسارتِ اسرائیلِ روحانی به‌دستِ بابلِ روحانی به‌مدّت هزار و دویست و شصت سال، به‌وسیلهٔ اسارتِ اسرائیلِ تحت‌اللفظی در بابلِ تحت‌اللفظی به‌مدّت هفتاد سال تمثیل شده بود.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «امروز کلیسای خدا آزاد است تا نقشهٔ الهی را برای نجاتِ نسلِ گمشده به کمال پیش ببرد. طی قرن‌های متمادی، قوم خدا از آزادی‌های خود محروم بودند. موعظهٔ انجیل در خلوص آن ممنوع شده بود، و سخت‌ترین مجازات‌ها بر کسانی تحمیل می‌شد که جرأت می‌کردند از اوامر انسان‌ها سرپیچی کنند. در نتیجه، تاکستان بزرگ اخلاقیِ خداوند تقریباً به‌کلی بی‌متصدی مانده بود. مردم از نور کلام خدا محروم شده بودند. تاریکیِ خطا و خرافات تهدید می‌کرد که شناختِ دینِ حقیقی را محو سازد. کلیسای خدا بر زمین در طی این دورهٔ طولانیِ آزارِ بی‌امان، به‌راستی در اسارت بود، همان‌گونه که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید در بابل در اسارت نگاه داشته شده بودند.» انبیا و پادشاهان، 714.

The seventy years of captivity in Babylon is represented by the church of Thyatira. The church of Thyatira is the effect that was produced by the cause, which is represented by Pergamos. Pergamos is symbolized by Constantine the emperor that combined idolatry with Christianity. The symbol of his idolatry was the worship of the sun. The biblical reason for ancient Israel being taken into captivity for the seventy years of Thyatira is that their kings formed relationships and alliances with the idolatrous nations around them in direct rebellion against God’s Word. God repeatedly warned Israel not to intermix with the heathen nations around them. The Ten Commandments, the very thing ancient Israel was to be the depositaries of straightly forbids worshipping idols. When the Lord passed by Moses at the cave of Horeb and revealed His character He twice included the very warning we are referring to.

اسارتِ بابِل کے ستر برسوں کی نمائندگی کلیسیاے تھیاتیرہ کرتی ہے۔ کلیسیاے تھیاتیرہ اُس سبب کا نتیجہ ہے جس کی نمائندگی پرگمس کرتی ہے۔ پرگمس اُس شہنشاہ قسطنطین کی علامت ہے جس نے مسیحیت کے ساتھ بت‌پرستی کو ملا دیا۔ اُس کی بت‌پرستی کی علامت سورج کی پرستش تھی۔ بائبلی سبب جس کی بنا پر قدیم اسرائیل کو تھیاتیرہ کے ستر برسوں کی اسارت میں لے جایا گیا، یہ تھا کہ اُن کے بادشاہوں نے اپنے گرد و نواح کی بت‌پرست قوموں کے ساتھ تعلقات اور اتحاد قائم کیے، اور یہ خدا کے کلام کے خلاف صریح بغاوت تھی۔ خدا نے بارہا اسرائیل کو متنبہ کیا کہ وہ اپنے آس پاس کی غیر قوموں کے ساتھ اختلاط نہ کرے۔ دس احکام—یعنی وہی چیز جس کے امین قدیم اسرائیل کو ہونا تھا—بتوں کی پرستش سے صراحت کے ساتھ منع کرتے ہیں۔ جب خداوند حورب کے غار پر موسیٰ کے پاس سے گزرا اور اپنا کردار ظاہر کیا، تو اُس نے دو مرتبہ بعینہٖ وہی تنبیہ شامل کی جس کا ہم حوالہ دے رہے ہیں۔

> And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Observe thou that which I command thee this day: behold, I drive out before thee the Amorite, and the Canaanite, and the Hittite, and the Perizzite, and the Hivite, and the Jebusite. Take heed to thyself, lest thou make a covenant with the inhabitants of the land whither thou goest, lest it be for a snare in the midst of thee: But ye shall destroy their altars, break their images, and cut down their groves: For thou shalt worship no other god: for the Lord, whose name is Jealous, is a jealous God: Lest thou make a covenant with the inhabitants of the land, and they go a whoring after their gods, and do sacrifice unto their gods, and one call thee, and thou eat of his sacrifice; And thou take of their daughters unto thy sons, and their daughters go a whoring after their gods, and make thy sons go a whoring after their gods. Exodus 34:10–16.

> اور اُس نے کہا، دیکھ، مَیں عہد باندھتا ہوں: تیرے سب لوگوں کے سامنے مَیں ایسے عجیب کام کروں گا جیسے نہ تمام روئے زمین پر کبھی کیے گئے ہوں اور نہ کسی قوم میں؛ اور وہ سب لوگ جن کے درمیان تُو ہے، خداوند کے کام کو دیکھیں گے، کیونکہ جو کام مَیں تیرے ساتھ کرنے والا ہوں وہ ہیبت ناک ہے۔ تُو اُس بات کو ماننا جو مَیں آج تجھے حکم دیتا ہوں: دیکھ، مَیں تیرے آگے سے اموری اور کنعانی اور حِتّی اور فرِزّی اور حوّی اور یبوسی کو نکال دیتا ہوں۔ اپنے آپ سے خبردار رہنا، ایسا نہ ہو کہ تُو اُس ملک کے باشندوں سے، جدھر تُو جا رہا ہے، عہد باندھے، مبادا وہ تیرے درمیان پھندا ہو جائے۔ بلکہ تم اُن کے مذبحوں کو ڈھا دینا، اُن کے بُتوں کو توڑ ڈالنا، اور اُن کی یسیرتوں کو کاٹ ڈالنا۔ کیونکہ تُو کسی دوسرے معبود کی پرستش نہ کرنا، اس لیے کہ خداوند، جس کا نام غیور ہے، غیور خدا ہے۔ ایسا نہ ہو کہ تُو اُس ملک کے باشندوں سے عہد باندھے، اور وہ اپنے معبودوں کے پیچھے زناکاری کریں اور اپنے معبودوں کے لیے قربانی گزرانیں، پھر کوئی تجھے بلائے اور تُو اُس کی قربانی میں سے کھائے؛ اور تُو اُن کی بیٹیوں میں سے اپنے بیٹوں کے لیے لے، اور اُن کی بیٹیاں اپنے معبودوں کے پیچھے زناکاری کریں، اور تیرے بیٹوں کو بھی اپنے معبودوں کے پیچھے زناکاری کرنے پر لگائیں۔ خروج 34:10–16۔

Twice God warned ancient Israel in this passage alone, and there are many other biblical testimonies of the command to ancient Israel that they were to make no covenants with the idolatrous nations around them. Those compromises began with ancient Israel’s rejection of God and His theocracy. When they desired a king, God allowed them to have a king and from that point on the majority of all the kings, and most certainly every king of the northern ten tribes disregarded that very command. The principle that required that Israel was separate and peculiar from the idolatrous nations around them was rejected and illustrated by the compromise that Constantine would later become a symbol of. Pergamos and Constantine represent the rebellion of Israel’s kings who introduced idolatry into God’s church. The falling away that began with king Saul typified the falling away of the Christian church that led to the captivity in spiritual Babylon. The sacred history beginning with king Saul onward until the captivity in Babylon is symbolized by the church of Pergamos. The captivity of seventy years that followed was the church of Thyatira.

خدا در همین بخش به‌تنهایی دو بار به اسرائیل باستان هشدار داد، و شهادت‌های بسیار دیگری نیز در کتاب‌مقدس دربارهٔ این فرمان به اسرائیل باستان وجود دارد که آنان نباید با امت‌های بت‌پرستِ پیرامون خود هیچ عهدی ببندند. آن مصالحه‌ها از زمانی آغاز شد که اسرائیل باستان خدا و حکومتِ الهیِ او را رد کرد. هنگامی که آنان پادشاهی خواستند، خدا به ایشان اجازه داد که پادشاهی داشته باشند، و از آن نقطه به بعد، اکثریتِ همهٔ پادشاهان، و بی‌تردید هر پادشاهِ ده سبطِ شمالی، همان فرمان را نادیده گرفتند. اصلی که اقتضا می‌کرد اسرائیل از امت‌های بت‌پرستِ پیرامون خود جدا و ممتاز باشد، رد شد و در همان مصالحه‌ای به نمایش درآمد که بعدها قسطنطین نماد آن گردید. پرغامس و قسطنطین نمایانگر عصیانِ پادشاهانِ اسرائیل هستند که بت‌پرستی را به کلیسای خدا وارد کردند. ارتدادی که با شائولِ پادشاه آغاز شد، نمودارِ ارتدادِ کلیسای مسیحی بود که به اسارت در بابلِ روحانی انجامید. تاریخِ مقدس، از آغازِ سلطنتِ شائولِ پادشاه تا اسارت در بابل، به‌وسیلهٔ کلیسای پرغامس نمادپردازی شده است. اسارتِ هفتاد ساله‌ای که پس از آن آمد، کلیسای طیاتیرا بود.

Ephesus, represents the church that goes forth to conquer the Promised Land. Ephesus represents the time of Moses and the deliverance of Israel from the bondage of Egypt.

افسس، نماد کلیسایی است که برای فتح سرزمین موعود به پیش می‌رود. افسس نمایانگر دوران موسی و رهایی اسرائیل از بندگی مصر است.

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «کتاب‌مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسل آخر گرد آورده و به هم پیوسته ساخته است. تمامی رویدادهای عظیم و وقایع solemn تاریخ عهد عتیق در این ایام آخر در کلیسا تکرار شده‌اند و در حال تکرار شدن هستند.» Selected Messages, book 3, 338, 339.

The history represented by the deliverance from Egypt is repeated in the last days. It was therefore also repeated in the Millerite history. That is why Sister White repeatedly references that history to describe the Millerite history. She aligns the Great Disappointment of 1844 with the disappointment of the Hebrews as they stood before the Red Sea with Pharaoh’s army approaching them from behind. She also aligns the history of the deliverance from Egypt with the time of Christ, thus the disappointment of the disciples at the cross was typified by the disappointment at the Red Sea, which also typified the Great Disappointment of 1844. The disappointment of the cross represented the beginning of the church of Ephesus. The time of Moses at the beginning of ancient Israel represented by the church of Ephesus which also typified the beginning of modern Israel in the time of Christ. Both histories are represented by the church of Ephesus. The truths we are identifying here have often been publicly presented through the years by Future for America, so I am simply providing an overview.

تاریخی که در رهایی از مصر به تصویر کشیده شده است، در ایام آخر تکرار می‌شود. ازاین‌رو، این تاریخ در تاریخ میلری نیز تکرار شد. به همین سبب، خواهر وایت بارها برای توصیف تاریخ میلری به آن تاریخ ارجاع می‌دهد. او نومیدی عظیمِ ۱۸۴۴ را با نومیدی عبرانیان، هنگامی که در برابر دریای سرخ ایستاده بودند و لشکر فرعون از پشت سر به آنان نزدیک می‌شد، هم‌تراز می‌سازد. همچنین او تاریخ رهایی از مصر را با زمان مسیح نیز هم‌تراز می‌سازد؛ ازاین‌رو، نومیدی شاگردان در پای صلیب، به‌وسیلهٔ نومیدی در کنار دریای سرخ نمونه‌سازی شده بود، و آن نیز به نوبهٔ خود نمونه‌ای از نومیدی عظیمِ ۱۸۴۴ بود. نومیدیِ صلیب نمایانگر آغاز کلیسای اَفِسُس بود. زمان موسی در آغاز اسرائیلِ باستان، که به‌وسیلهٔ کلیسای اَفِسُس نمایانده می‌شود، همچنین نمونه‌ای بود از آغاز اسرائیلِ جدید در زمان مسیح. هر دو تاریخ به‌وسیلهٔ کلیسای اَفِسُس نمایانده می‌شوند. حقایقی که در اینجا شناسایی می‌کنیم، در طی سالیان متمادی بارها به‌طور عمومی از سوی Future for America ارائه شده‌اند؛ بنابراین، من صرفاً طرحی کلی ارائه می‌کنم.

In the history of Christ, we find the beginning of the new covenant people who are being raised up as the previous covenant chosen people are being passed by. The history of Christ is the end of ancient Israel, and in the history of the deliverance from Egypt at the beginning of ancient Israel there was a previously chosen covenant people that were passed by for a new covenant people.

در تاریخ مسیح، آغاز قومِ عهدِ جدید را می‌یابیم؛ قومی که برانگیخته می‌شوند، در حالی که قومِ برگزیدهٔ عهدِ پیشین کنار گذاشته می‌شوند. تاریخ مسیح پایانِ اسرائیلِ کهن است، و در تاریخِ رهایی از مصر، در آغازِ اسرائیلِ کهن، قومی از پیش برگزیدهٔ عهد بودند که برای قومِ جدیدِ عهد کنار گذاشته شدند.

In Christ’s history the former chosen people came to their final conclusion in the year 70 with the destruction of Jerusalem. At the beginning in the time of Moses the former chosen people died in the wilderness over a forty-year period, and Joshua and Caleb became the representatives of the new chosen people that were destined to carry the message to the Promised land as did the apostles of the Ephesian church time period carried the gospel to the world.

در تاریخ مسیح، قوم برگزیدهٔ سابق با ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ به فرجام نهایی خود رسید. در آغاز، در زمان موسی، قوم برگزیدهٔ سابق طی دوره‌ای چهل‌ساله در بیابان مردند، و یوشع و کالب نمایندگان قوم برگزیدهٔ جدید شدند که مقدر بود پیام را به سرزمین موعود حمل کنند، همان‌گونه که رسولانِ دورهٔ کلیسای اِفِسُس انجیل را به جهان رساندند.

The beginning and ending of ancient and also the beginning of modern Israel all identify a transition of a former chosen people unto a new chosen people. Upon the testimony of two or three a thing is established; and each of these three lines of witnesses identify the divorce of the previous chosen people and these witnesses possess the signature of Alpha and Omega, the One who identifies the end from the beginning. There will be a former chosen people that is passed by when God enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand. God is not the author of confusion; He never changes and His word never fails.

آغاز و پایانِ اسرائیلِ باستان، و نیز آغازِ اسرائیلِ جدید، همگی بر انتقال از یک قومِ برگزیدهٔ پیشین به سوی قومی برگزیدهٔ جدید دلالت دارند. بر گواهیِ دو یا سه شاهد، هر امری استوار می‌شود؛ و هر یک از این سه سلسلهٔ شهود، طلاقِ قومِ برگزیدهٔ پیشین را مشخص می‌سازند، و این شهود حاملِ امضای آلفا و اومگا هستند، همان که پایان را از ابتدا معلوم می‌سازد. قومی برگزیدهٔ پیشین خواهد بود که هنگامی که خدا با آن صد و چهل و چهار هزار نفر داخلِ عهد می‌شود، از آن می‌گذرد. خدا پدیدآورندهٔ تشویش نیست؛ او هرگز تغییر نمی‌کند و کلامِ او هرگز ناکام نمی‌ماند.

The deliverance from Egypt and the triumphs accomplished by God through Joshua are represented by the church of Ephesus, but Ephesus was destined to lose its first love. When Joshua was laid to rest another generation arose marking the period represented by Smyrna. Joshua’s wonderful work of clearing the Promised Land was never fully accomplished, for the people became satisfied with themselves and forsook the work given to Joshua. They lost their first love. That period continued until Israel rejected God and Samuel anointed king Saul, thus ushering in the church of Pergamos.

نجات از مصر و پیروزی‌هایی که خدا به‌وسیلهٔ یوشع به انجام رسانید، به‌واسطهٔ کلیسای افسس نمودار می‌شود، اما افسس مقدر بود محبت نخستین خود را از دست بدهد. هنگامی که یوشع به آرامگاه سپرده شد، نسلی دیگر برخاست که نشانگر دوره‌ای بود که با سمیرنا نمایانده می‌شود. کار شگفت‌انگیز یوشع در پاک‌سازی سرزمین موعود هرگز به‌طور کامل به انجام نرسید، زیرا قوم از خویشتن خشنود شدند و کاری را که به یوشع سپرده شده بود ترک کردند. ایشان محبت نخستین خود را از دست دادند. آن دوره ادامه یافت تا آن‌گاه که اسرائیل خدا را رد کرد و سموئیل، شائولِ پادشاه را مسح نمود، و بدین‌سان کلیسای پرغامس آغاز شد.

> “The message came to Smyrna, a church in Asia Minor, and likewise to the Christian church as a whole, during the second and third centuries. It was a time when paganism was making its final stand for supremacy in the world. Christianity had spread with wonderful rapidity, until it was known throughout the world. Some embraced the faith of Christ because of heart conversion, others, because of the might of argument brought to bear, and still others, because they could see that the cause of paganism was waning, and policy led them to the side that promised to be victorious. These conditions weakened the spirituality of the church. The Spirit of Prophecy, which characterized the apostolic church, was gradually lost. This is a gift which brings the church to which it is entrusted, into the unity of the faith. When there were no longer true prophets, false teachings spread rapidly; the philosophy of the Greeks led to a false interpretation of the Scriptures, and the self-righteousness of the ancient Pharisees, so often condemned by Christ, again appeared in the midst of the church. The foundation was laid during the two centuries preceding the reign of Constantine for those evils which were fully developed during the two centuries following. During this period, martyrdom became popular in many parts of the Roman Empire. Strange as this may seem, it is none the less true. It was the result of the relationship existing between Christians and pagans.

> «پیام به اسمیرنا، کلیسایی در آسیای صغیر، و نیز به کلیسای مسیحی به‌طور کلی، در خلال قرن‌های دوم و سوم رسید. آن زمان، هنگامی بود که بت‌پرستی آخرین ایستادگی خود را برای برتری در جهان به عمل می‌آورد. مسیحیت با شتابی شگفت‌انگیز گسترش یافته بود، تا آنجا که در سراسر جهان شناخته شده بود. برخی به سبب تحول قلب، ایمان مسیح را پذیرفتند؛ برخی دیگر به سبب نیروی استدلالی که بر ایشان وارد می‌شد؛ و گروهی دیگر از آن رو که می‌دیدند کار بت‌پرستی رو به افول است، و مصلحت‌اندیشی آنان را به سوی آن جانب می‌کشاند که وعده پیروزی می‌داد. این اوضاع، روحانیت کلیسا را تضعیف کرد. روح نبوت، که مشخصه کلیسای رسولی بود، به‌تدریج از میان رفت. این موهبتی است که کلیسایی را که بدان سپرده می‌شود، به یگانگی ایمان می‌رساند. هنگامی که دیگر انبیای حقیقی وجود نداشتند، تعالیم باطل به‌سرعت گسترش یافت؛ فلسفه یونانیان به تفسیری نادرست از کتب مقدس انجامید، و خودپارساانگاری فریسیان باستان، که مسیح بارها آن را محکوم کرده بود، بار دیگر در میان کلیسا پدیدار شد. در طول دو قرنی که پیش از سلطنت قسطنطین سپری شد، بنیاد آن شروری نهاده شد که در دو قرن پس از آن به‌طور کامل رشد و بسط یافت. در این دوره، شهادت در بسیاری از بخش‌های امپراتوری روم محبوبیت یافت. هرچند این امر ممکن است شگفت‌انگیز به نظر آید، با این همه حقیقتی انکارناپذیر است. این، نتیجه رابطه‌ای بود که میان مسیحیان و بت‌پرستان برقرار بود.»

> “In the Roman world the religion of all nations was respected, but the Christians were not a nation, they were but a sect of a despised race. When they therefore persisted in denouncing the religion of all classes of men, when they held secret meetings, and separated themselves entirely from the customs and practices of their nearest relatives and most intimate friends, they became objects of suspicion, and often of persecution, by the pagan authorities. Often they brought persecution upon themselves, when there was no spirit of opposition in the minds of the rulers. In illustration of this spirit, history gives the details of the execution of Cyprian, bishop of Carthage. When his sentence was read, a general cry arose from the listening multitude of Christians, who said, ‘We will die with him.’

> «در جهان روم، دینِ همهٔ ملت‌ها مورد احترام بود، اما مسیحیان یک ملت نبودند؛ آنان صرفاً فرقه‌ای از نژادی خوارشمرده بودند. ازاین‌رو، چون بر نکوهش دینِ همهٔ طبقاتِ مردم پافشاری می‌کردند، و جلساتِ محرمانه برگزار می‌نمودند، و خود را به‌کلی از آداب و رسوم و اعمالِ نزدیک‌ترین خویشاوندان و صمیمی‌ترین دوستانشان جدا می‌ساختند، در نظرِ مقاماتِ بت‌پرست به اشخاصی مظنون بدل می‌شدند و غالباً آماجِ آزار و اذیت قرار می‌گرفتند. چه‌بسا زمانی که در ذهنِ حاکمان هیچ روحِ مخالفتی وجود نداشت، خودْ موجباتِ آزار و اذیت را بر خویشتن فراهم می‌آوردند. برای نمونهٔ این روحیه، تاریخ جزئیاتِ اعدامِ سیپریان، اسقفِ قرطاجنه، را به دست می‌دهد. هنگامی که حکمِ او خوانده شد، فریادی همگانی از میانِ انبوهِ گوش‌سپردهٔ مسیحیان برخاست که می‌گفتند: “با او خواهیم مرد.”»

> “The spirit with which many professed Christians accepted death, and even needlessly provoked the enmity of the government, probably had much to do with the passage, in 303, a. d., of the edict of persecution, by the emperor Diocletian, and his assistant, Galerius. The edict was universal in its spirit, and was enforced with more or less strenuousness for ten years.” Steven Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 50. 51.

> «وہ روح جس کے ساتھ بہت سے نام نہاد مسیحیوں نے موت کو قبول کیا، بلکہ بلا ضرورت حکومت کی عداوت کو بھی ابھارا، غالباً 303ء میں شہنشاہ ڈیوکلیشیئن اور اس کے معاون گیلریوس کی طرف سے جاری ہونے والے ایذارسانی کے فرمان کے نفاذ میں بہت حد تک مؤثر تھی۔ یہ فرمان اپنی روح کے اعتبار سے عالمگیر تھا، اور دس برس تک کم و بیش سختی کے ساتھ نافذ کیا جاتا رہا۔» Steven Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 50, 51.

Though Smyrna is one of the two churches that receive no rebuke from the Lord, the history testifies that those who were martyred during that period of time represents some whose motivations were based upon human and not divine impulses. The book of Judges opens by identifying the death of Joshua, and there is a verse that is repeated twice in the book which defines the history of the judges. The second time that verse is cited is the final verse of the book. The first verse of the book marks the end of Joshua and the last verse summarizes the history.

اگرچه سِمیرنا یکی از آن دو کلیسایی است که از خداوند هیچ توبیخی دریافت نمی‌کنند، تاریخ گواهی می‌دهد که آنان که در آن دورهٔ زمانی به شهادت رسیدند، نمایندهٔ برخی هستند که انگیزه‌هایشان بر پایهٔ محرک‌های انسانی بود، نه الهی. کتاب داوران با اشاره به مرگ یوشع آغاز می‌شود، و در این کتاب آیه‌ای وجود دارد که دو بار تکرار شده و تاریخ داوران را تعریف می‌کند. دومین بار که آن آیه نقل می‌شود، آخرین آیهٔ کتاب است. نخستین آیهٔ کتاب پایان یوشع را نشان می‌دهد و آخرین آیه، تاریخ را خلاصه می‌کند.

> Now after the death of Joshua it came to pass, that the children of Israel asked the Lord, saying, Who shall go up for us against the Canaanites first, to fight against them?… In those days there was no king in Israel, but every man did that which was right in his own eyes… In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 1:1; 17:16; 21:25.

> اب بعد از وفات یوشع واقع شد که بنی‌اسرائیل از خداوند سؤال کرده، گفتند: «کیست که برای ما نخست بر ضد کنعانیان برآید تا با ایشان بجنگد؟» … در آن ایام، در اسرائیل پادشاهی نبود، بلکه هر کس آنچه را در نظر خود راست می‌نمود، به‌جا می‌آورد … در آن ایام، در اسرائیل پادشاهی نبود: هر کس آنچه را در نظر خود راست می‌نمود، انجام می‌داد. داوران ۱:۱؛ ۱۷:۶؛ ۲۱:۲۵.

As in the history of Smyrna “self” was a primary theme from the beginning to the end. Because they had no king, they determined to do whatever they chose to do. The lack of guidance was what Haskell identified in the history of Smyrna that was represented by no active Spirit of Prophecy. In both histories a lack of guidance opened the door for decisions to be made based upon a person’s own motivations. Ephesus represents the deliverance from Egypt. The history recorded in the book of Judges is represented by the church of Smyrna. From king Saul until the Babylonian captivity is represented by the church of Pergamos and the captivity in Babylon is represented by the church of Thyatira.

همان‌گونه که در تاریخ اسمیرنا، «خود» از آغاز تا پایان موضوعی محوری بود. چون ایشان پادشاهی نداشتند، مصمم بودند هر آنچه را که خود می‌خواستند انجام دهند. نبودِ هدایت همان چیزی بود که هاسکل در تاریخ اسمیرنا مشخص ساخت؛ تاریخی که با نبودِ یک روح نبوتِ فعال نمایان شده بود. در هر دو تاریخ، فقدان هدایت، راه را برای آن گشود که تصمیم‌ها بر اساس انگیزه‌های شخصیِ خودِ انسان اتخاذ شوند. افسس نمایانگر رهایی از مصر است. تاریخی که در کتاب داوران ثبت شده است، به‌وسیلهٔ کلیسای اسمیرنا نمایانده می‌شود. از شائولِ پادشاه تا اسارت بابِل، به‌وسیلهٔ کلیسای پرغامُس نمایانده می‌شود و اسارت در بابِل به‌وسیلهٔ کلیسای طیاتیرا نمایانده می‌شود.

In agreement with the phenomenon identified by the pioneers there is a four and three division in the churches, seals and trumpets, and the first four churches in ancient Israel’s history begin with the Egyptian captivity and end with the Babylonian captivity, for the Alpha and Omega always identifies the end with the beginning. The first four churches in modern Israel’s history begin with the subjection of the Jews to Roman authority and the four churches end with the subjection of the spiritual Jews to spiritual Rome for twelve hundred and sixty years.

در هماهنگی با پدیده‌ای که پیشگامان شناسایی کردند، در کلیساها، مُهرها و شیپورها تقسیم‌بندیِ چهار و سه وجود دارد؛ و چهار کلیسای نخست در تاریخ اسرائیلِ باستان از اسارتِ مصر آغاز می‌شود و با اسارتِ بابِل پایان می‌یابد، زیرا آلفا و اُمگا همواره پایان را با آغاز مشخص می‌سازد. چهار کلیسای نخست در تاریخ اسرائیلِ جدید با تابعیتِ یهودیان تحت اقتدار روم آغاز می‌شود، و این چهار کلیسا با تابعیتِ یهودیانِ روحانی تحت رومِ روحانی به مدت هزار و دویست و شصت سال پایان می‌یابد.

What followed Thyatira was Sardis, which began when they came out of the Babylonian captivity typified by Thyatira. Sardis is the church which had a name that it lived, but it did not live. Their profession of life was a lie. Interestingly enough, of all the seven churches it is the word Sardis that has no definition. Definitions have been assigned to Sardis based upon the context of the history and verses, but there is no etymological definition of the name. It has a name, but it doesn’t.

آنچه پس از طیاتیرا آمد، ساردس بود، که آغازش هنگامی بود که آنان از اسارت بابلی، که طیاتیرا مظهر آن بود، بیرون آمدند. ساردس کلیسایی است که نامی داشت که زنده است، اما زنده نبود. اقرار ایشان به حیات، دروغ بود. شایان توجه است که از میان هر هفت کلیسا، این واژهٔ ساردس است که هیچ تعریفی ندارد. بر پایهٔ سیاق تاریخ و آیات، تعریف‌هایی به ساردس نسبت داده شده است، اما برای این نام هیچ تعریف ریشه‌شناختی وجود ندارد. نامی دارد، اما ندارد.

> “But the second temple had not equaled the first in magnificence; nor was it hallowed by those visible tokens of the divine presence which pertained to the first temple. There was no manifestation of supernatural power to mark its dedication. No cloud of glory was seen to fill the newly erected sanctuary. No fire from heaven descended to consume the sacrifice upon its altar. The Shekinah no longer abode between the cherubim in the most holy place; the ark, the mercy seat, and the tables of the testimony were not to be found therein. No voice sounded from heaven to make known to the inquiring priest the will of Jehovah.” The Great Controversy, 24.

> «Но второй храм не сравнялся с первым в великолепии; и не был освящён теми видимыми знамениями Божественного присутствия, которые относились к первому храму. Не было никакого проявления сверхъестественной силы, чтобы ознаменовать его посвящение. Не было видно облака славы, наполняющего вновь воздвигнутое святилище. Не нисходил огонь с неба, чтобы пожрать жертву на его жертвеннике. Шехина уже не пребывала между херувимами во Святом святых; ковчега, престола милости и скрижалей откровения не было в нём. Не раздавался с неба голос, чтобы открыть вопрошающему священнику волю Иеговы». Великая борьба, 24.

After the Babylonian captivity they rebuilt Jerusalem and the temple. They then had a name again, for God had promised to put His name in Jerusalem. But His name represents His character, and the lack of His personal presence identified that they had the name that represented life, but in reality, they no longer had the presence that produces life. All they really had was profession and pretense.

پس از اسارت بابِل، آنان اورشلیم و هیکل را از نو بنا کردند. آنگاه بار دیگر دارای نامی شدند، زیرا خدا وعده داده بود که نام خود را در اورشلیم قرار دهد. اما نام او نمایانگر سیرت اوست، و نبودِ حضور شخصیِ او آشکار می‌ساخت که آنان نامی را داشتند که نمایندهٔ حیات بود، اما در واقع دیگر آن حضوری را که حیات می‌آفریند، نداشتند. آنچه در حقیقت داشتند چیزی جز اقرار ظاهری و تظاهر نبود.

The last voice in Sardis promised of an Elijah who would come before the great and terrible day of the Lord. For ancient Israel the destruction of Jerusalem was the great and dreadful day of the Lord. For this reason, Sister White refers to Jerusalem’s destruction in 70AD as an illustration of the great and dreadful day of the Lord represented as the seven last plagues. The church of Philadelphia began with the voice of John the Baptist crying in the wilderness, thus typifying the voice of William Miller. The voices of John the Baptist and William Miller were presenting the Laodicean message to a people who believed everything was alright, when everything was all wrong. Both John the Baptist and William Miller laid the ax to the root of the tree. The message to Sardis was that there were “a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy.” John the Baptist and William Miller represent those who came out of the time period represented by Sardis and were worthy to walk with Christ.

آخری آواز در ساردِس، وعدهٔ آمدنِ الیایی را می‌داد که پیش از روز عظیم و هولناکِ خداوند خواهد آمد. برای اسرائیلِ باستان، ویرانیِ اورشلیم همان روز عظیم و مهیبِ خداوند بود. از این‌رو، خواهر وایت به نابودیِ اورشلیم در سال 70 میلادی به‌عنوان نمونه‌ای از روز عظیم و مهیبِ خداوند اشاره می‌کند که در هیئتِ هفت بلای آخر به تصویر کشیده شده است. کلیسای فیلادلفیا با آوازِ یحیای تعمیددهنده آغاز شد که در بیابان ندا می‌داد، و بدین‌سان نمونه‌وار، نمایانگرِ آوازِ ویلیام میلر است. آوازهای یحیای تعمیددهنده و ویلیام میلر، پیامِ لائودیکیه را به مردمی عرضه می‌کردند که می‌پنداشتند همه‌چیز درست است، حال آنکه همه‌چیز به‌کلی نادرست بود. هم یحیای تعمیددهنده و هم ویلیام میلر تبر را بر ریشهٔ درخت نهادند. پیام به ساردِس این بود که «در ساردِس نیز چند نام هستند که جامه‌های خود را نیالوده‌اند؛ و با من در سفیدی خواهند خرامید، زیرا شایسته‌اند.» یحیای تعمیددهنده و ویلیام میلر نمایانگرِ کسانی هستند که از دورهٔ زمانیِ ممثَّل به ساردِس بیرون آمدند و شایسته بودند که با مسیح راه روند.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> «هزاران تن به پذیرفتن حقیقتی که ویلیام میلر موعظه می‌کرد هدایت شدند، و خادمان خدا در روح و قدرتِ ایلیا برانگیخته شدند تا این پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیش‌درآمدِ عیسی، آنان که این پیامِ جدی را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت نهند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورند. شهادت ایشان چنان بود که کلیساها را بیدار ساخته و به‌نیرومندی متأثر کند و خصلتِ واقعیِ آنان را آشکار سازد. و هنگامی که آن هشدارِ جدی، برای گریختن از غضبِ آینده، طنین‌انداز شد، بسیاری از آنان که با کلیساها متحد بودند، پیامِ شفا‌بخش را پذیرفتند؛ ایشان ارتدادها و بازگشت‌های خویش را دیدند، و با اشک‌های تلخِ توبه و با اندوهی عمیق در جان، خویشتن را در حضور خدا فروتن ساختند. و چون روحِ خدا بر آنان قرار گرفت، ایشان به طنین‌انداز ساختن این ندا یاری رساندند: “از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.”» Early Writings, 233.

The seven churches of Revelation represent the history of the apostles until the Second Coming of Christ, and the seven churches also represent the history of ancient Israel from the prophet Moses until the first coming of Christ.

هفت کلیسای مکاشفه نمایانگر تاریخ رسولان تا زمان بازگشت دوم مسیح هستند، و این هفت کلیسا همچنین نمایانگر تاریخ اسرائیلِ باستان از زمان نبیّ خدا، موسی، تا نخستین آمدنِ مسیح می‌باشند.

> “The trials of the children of Israel, and their attitude just before the first coming of Christ, illustrate the position of the people of God in their experience before the second coming of Christ.

> «آزمون‌های بنی‌اسرائیل، و نگرش آنان درست پیش از نخستین آمدن مسیح، موقعیت قوم خدا را در تجربهٔ ایشان پیش از دومین آمدن مسیح به تصویر می‌کشد.»

> “Satan’s snares are laid for us as verily as they were laid for the children of Israel just prior to their entrance into the land of Canaan. We are repeating the history of that people.

> «دام‌های شیطان برای ما نیز به همان‌سان گسترده شده‌اند که برای بنی‌اسرائیل، درست پیش از ورودشان به سرزمین کنعان، گسترده شده بود. ما در حال تکرار تاریخ آن قوم هستیم.»

> “Their history should be a solemn warning to us. We need never expect that when the Lord has light for his people, Satan will stand calmly by and make no effort to prevent them from receiving it. Let us beware that we do not refuse the light God sends, because it does not come in a way to please us. . . . If there are any who do not see and accept the light themselves, let them not stand in the way of others.

> “ان کی تاریخ ہمارے لیے ایک نہایت سنجیدہ انتباہ ہونی چاہیے۔ ہمیں ہرگز یہ توقع نہیں رکھنی چاہیے کہ جب خداوند کے پاس اپنی قوم کے لیے روشنی ہو، تو شیطان خاموشی سے ایک طرف کھڑا رہے گا اور انہیں اسے حاصل کرنے سے روکنے کے لیے کوئی کوشش نہ کرے گا۔ ہمیں خبردار رہنا چاہیے کہ ہم اُس روشنی کو رد نہ کریں جو خدا بھیجتا ہے، صرف اس لیے کہ وہ ایسے طریقے سے نہیں آتی جو ہمیں پسند ہو.... اگر کچھ ایسے ہوں جو خود اُس روشنی کو نہ دیکھتے اور نہ قبول کرتے ہوں، تو وہ دوسروں کی راہ میں رکاوٹ نہ بنیں۔”

> “‘I call heaven and earth to record this day against you, that I have set before you life and death, blessing and cursing; therefore choose life, that both thou and thy seed may live; that thou mayest love the Lord thy God, and that thou mayest obey his voice, and that thou mayest cleave unto him; for he is thy life, and the length of thy days; that thou mayest dwell in the land which the Lord sware unto thy fathers, to Abraham, to Isaac, and to Jacob, to give them.’

> «آسمان و زمین را امروز بر شما گواه می‌گیرم که حیات و موت، برکت و لعنت را پیش روی شما نهاده‌ام؛ پس حیات را برگزین، تا هم تو و هم ذریتت زنده بمانید؛ تا یهوه، خدای خود، را محبت نمایی و آواز او را اطاعت کنی و به او ملصق شوی؛ زیرا او حیات تو و درازیِ ایام توست؛ تا در زمینی ساکن شوی که یهوه برای پدرانت، برای ابراهیم، اسحاق و یعقوب، قسم خورد که آن را به ایشان بدهد.»

> “This song was not historical but prophetic. While it recounted the wonderful dealings of God with his people in the past, it also foreshadowed the great events of the future, the final victory of the faithful when Christ shall come the second time in power and glory.

> «این سرود تاریخی نبود، بلکه نبوی بود. هرچند رفتارهای شگفت‌انگیز خدا با قوم خویش را در گذشته بازمی‌شمرد، در عین حال رویدادهای عظیم آینده را نیز پیشاپیش مجسم می‌ساخت، یعنی پیروزی نهایی وفاداران را، آنگاه که مسیح برای بار دوم با قدرت و جلال خواهد آمد.»

> “The apostle Paul plainly states that the experience of the Israelites in their travels has been recorded for the benefit of those living in this age of the world, those upon whom the ends of the world are come. We do not consider that our dangers are any less than those of the Hebrews, but greater.” Healthful Living, 280, 281.

> «پولُسِ رسول به‌صراحت بیان می‌دارد که تجربهٔ بنی‌اسرائیل در سفرهایشان برای بهرهٔ کسانی که در این عصرِ جهان زندگی می‌کنند، یعنی آنان که اواخرِ جهان بر ایشان رسیده است، به ثبت رسیده است. ما خطرات خود را کمتر از خطرات عبرانیان نمی‌دانیم، بلکه بیشتر.» Healthful Living, 280, 281.

The deliverance from Egypt is represented by the church of Ephesus, and the symbol of the church of Ephesus in that history was Joshua. After those who God brought out of Egypt failed ten successive tests, the Lord removed the covenant from the rebels and gave it to Joshua and Caleb.

رهایی از مصر به‌واسطهٔ کلیسای اِفِسُس نمود یافته است، و نماد کلیسای اِفِسُس در آن تاریخ، یوشَع بود. پس از آن‌که کسانی که خدا ایشان را از مصر بیرون آورده بود، در ده آزمون پیاپی ناکام ماندند، خداوند عهد را از عاصیان برگرفت و آن را به یوشَع و کالیب سپرد.

> Say unto them, As truly as I live, saith the Lord, as ye have spoken in mine ears, so will I do to you: Your carcases shall fall in this wilderness; and all that were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, which have murmured against me, Doubtless ye shall not come into the land, concerning which I sware to make you dwell therein, save Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. Numbers 14:28–30.

> به ایشان بگو: «به حیات خودم قسم، می‌گوید خداوند، چنان‌که در گوش‌های من گفتید، همان‌گونه با شما رفتار خواهم کرد: لاشه‌های شما در این بیابان خواهد افتاد؛ و همهٔ شما که شمرده شدید، مطابق تمامی شمارهٔ خود، از بیست‌ساله و بالاتر، که بر من همهمه کردید، یقیناً به آن سرزمین داخل نخواهید شد، همان سرزمینی که درباره‌اش سوگند خوردم شما را در آن ساکن سازم، مگر کالب بن یفنه و یوشع بن نون.» اعداد 14:28–30

Sister White identifies that Joshua and Caleb represent those “upon whom the ends of the world are come,” who “make a covenant with God by sacrifice.”

خواهر وایت تصریح می‌کند که یوشَع و کالیب نمایانگر کسانی هستند که «انتهاهای جهان بر ایشان رسیده است» و «با خدا به‌واسطۀ قربانی عهد می‌بندند».

> “For our admonition, upon whom the ends of the world are come, was this history recorded. How often the people of God today live over the experience of the children of Israel! How often they murmur and complain! How often they draw back when the Lord bids them go forward! The cause of God is suffering for want of men like Caleb and Joshua, men of fidelity and unshaken trust. God calls for men who will give themselves to him to be imbued with his Spirit. The cause of Christ and humanity demand sanctified, self-sacrificing men, men who will go forth without the camp, bearing the reproach. Let them be strong, valiant men, fit for worthy enterprises, and let them make a covenant with God by sacrifice.” Review and Herald, May 20, 1902.

> «برای عبرتِ ما، که پایان‌های جهان بر ما رسیده است، این تاریخ ثبت گردید. قوم خدا امروز چه بسیار اوقات تجربهٔ بنی‌اسرائیل را از سر می‌گذرانند! چه بسیار اوقات همهمه و شکایت می‌کنند! چه بسیار اوقات هنگامی که خداوند به ایشان فرمان می‌دهد پیش روند، واپس می‌کشند! آرمانِ خدا از فقدانِ مردانی چون کالیب و یوشع، مردانی باوفا و دارای اعتمادی استوار و تزلزل‌ناپذیر، در رنج است. خدا مردانی را می‌طلبد که خویشتن را به او بسپارند تا از روح او آکنده شوند. آرمانِ مسیح و بشریت مردانی مقدس و ازخودگذشته را می‌طلبد، مردانی که بیرون از اردوگاه بیرون روند و ننگ را بر خود حمل کنند. بگذارید ایشان مردانی نیرومند و دلیر باشند، شایستهٔ کارهای بزرگ؛ و بگذارید با قربانی، با خدا عهد ببندند.» Review and Herald, May 20, 1902.

The covenant that is renewed, as represented by the covenant being renewed with Joshua and Caleb, is the covenant with the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. It is renewed after the original covenant chosen people are divorced from God and assigned to die in the wilderness. The covenant with the hundred and forty-four thousand is accomplished in the very same history that a former chosen people is rejected.

آن عهدی که تجدید می‌شود، چنان‌که در تجدید عهد با یوشع و کالب نمود یافته است، همان عهد با صد و چهل و چهار هزار و جماعت عظیم است. این عهد پس از آن تجدید می‌شود که قوم برگزیدهٔ نخستینِ عهد از خدا طلاق داده می‌شوند و مقرر می‌گردد که در بیابان بمیرند. عهد با صد و چهل و چهار هزار، در همان تاریخی به انجام می‌رسد که در آن قومی برگزیدهٔ پیشین مردود شمرده می‌شود.

Ephesus means desirable and the work accomplished by both Joshua and the early church was “desirable.” When Joshua led God’s people into the Promised Land, he went forth conquering. The first seal runs parallel with the church of Ephesus, and is represented by a white horse that goes forth conquering. This was true of Joshua and of the apostolic church. The first seal runs parallel to the church of Ephesus in both ancient and modern Israel.

افسس به‌معنای «مطلوب» است، و کاری که هم یوشع و هم کلیسای نخستین به انجام رساندند «مطلوب» بود. هنگامی که یوشع قوم خدا را به سرزمین موعود رهبری کرد، او به‌قصد فتح و پیروزی پیش رفت. مُهر نخست با کلیسای افسس به‌موازات قرار دارد، و با اسبی سفید نمایانده می‌شود که برای غلبه و پیروزی به پیش می‌رود. این امر دربارهٔ یوشع و نیز دربارهٔ کلیسای رسولی صادق بود. مُهر نخست در اسرائیل باستان و اسرائیل جدید، با کلیسای افسس به‌موازات قرار دارد.

Smyrna is derived from the word “myrrh” which is an oil that was used for embalming the dead. The second seal is represented by a red horse who was given “a great sword” and “power” to take “peace from the earth” which meant that men in that history would “kill one another.” The second seal runs parallel to the church of Smyrna and it represents the authority given to God’s enemies allowing them to overcome and kill God’s people. This was fulfilled in the period following the apostolic church and also in the history of the Judges. In both histories God allowed powers outside of God’s people to bring warfare and death upon His people. In the apostolic church that warfare was motivated by the rejection of the religion of Christ, which in the previous period of Ephesus had been invincible as it carried the gospel to the world. The motivation of the enemies of God’s people in the period of the Judges was based upon the previous period of Ephesus, where God demonstrated his power upon Egypt and the following nations that Joshua had been used to conquer. The second seal runs parallel to the church of Smyrna in both ancient and modern Israel.

ازمیرنا از واژهٔ «مُرّ» گرفته شده است؛ مُرّ روغنی بود که برای مومیایی کردن مردگان به کار می‌رفت. مُهر دوم با اسبی سرخ نمایش داده می‌شود که به او «شمشیری بزرگ» و «قدرت» داده شد تا «سلامتی را از زمین بردارد»، یعنی مردمان در آن تاریخ «یکدیگر را خواهند کشت». مُهر دوم با کلیسای ازمیرنا به موازات پیش می‌رود و نمایانگر اقتداری است که به دشمنان خدا داده شد و به آنان اجازه می‌داد بر قوم خدا غالب آیند و ایشان را بکشند. این امر در دورهٔ پس از کلیسای رسولی، و نیز در تاریخ داوران، به انجام رسید. در هر دو تاریخ، خدا قدرت‌هایی را از بیرونِ قوم خود مجاز ساخت تا جنگ و مرگ را بر قوم او وارد آورند. در کلیسای رسولی، آن جنگ از ردّ دینِ مسیح انگیزه می‌گرفت؛ دینی که در دورهٔ پیشینِ افسُس، هنگامی که انجیل را به جهان می‌رسانْد، شکست‌ناپذیر بود. انگیزهٔ دشمنان قوم خدا در دورهٔ داوران نیز بر پایهٔ دورهٔ پیشینِ افسُس بود، زمانی که خدا قدرت خود را بر مصر و بر ملت‌های بعدی که یوشع برای مغلوب ساختنشان به کار گرفته شده بود، آشکار ساخت. مُهر دوم در هر دو اسرائیلِ باستان و اسرائیلِ جدید، با کلیسای ازمیرنا به موازات پیش می‌رود.

Pergamos means a “fortified citadel,” thus representing a castle of a king. The third seal runs parallel to Pergamos and represents the history where human judgment is carried out by the kings of the land in opposition to God’s judgment. Thus, the measurement, or the judgment which is represented by the “two” scales that weigh the “wheat,” “barley,” “oil” and “wine;” identifies royal human authority, which is always flawed in relation to God’s judgment. Remember that an honest measuring or an honest weighing does not require two scales. Two scales represent unequal judgment.

پرغامس به معنای «ارگِ مستحکم» است؛ ازاین‌رو نمایانگر قلعهٔ یک پادشاه می‌باشد. مُهر سوم به موازات پرغامس جریان دارد و نمایانگر تاریخی است که در آن داوریِ انسانی به‌وسیلهٔ پادشاهانِ زمین، در مخالفت با داوریِ خدا، اجرا می‌شود. بنابراین، اندازه‌گیری، یا داوری‌ای که به‌وسیلهٔ «دو» کفهٔ ترازو که «گندم»، «جو»، «روغن» و «شراب» را می‌سنجند، بازنمایی شده است، اقتدارِ سلطنتیِ انسانی را مشخص می‌سازد؛ اقتداری که همواره در قیاس با داوریِ خدا معیوب است. به یاد داشته باشید که اندازه‌گیریِ درست یا وزن‌کردنِ درست، به دو کفهٔ نابرابر نیاز ندارد. دو کفه نمایانگر داوریِ نابرابر است.

The “barley” is a symbol of the Passover festival’s “first fruit” offering, the “wheat” is a symbol of the Pentecostal festival’s offering of the “two wave loaves.” The “oil” is a symbol of the Holy Spirit and the “wine” is a symbol of doctrine. Pergamos in the time of ancient Israel is the period of the compromising kings of Israel who brought judgment upon God’s system of worship represented by the Passover through Pentecostal season. The truths of God’s word are represented by the “wine” and “oil.” In both ancient and modern Israel, the church of Pergamos is the period when Satan attempts to accomplish what he could not do through the shedding of blood in the history represented by Smyrna. In Pergamos Satan attempted to destroy God’s people and God’s truth through compromise, not by the shedding of blood as represented in Smyrna. The compromise of the kings of ancient Israel typifies the compromise of Constantine in modern Israel.

«جو» نمادِ قربانیِ «نوبر» در عیدِ فِصَح است، و «گندم» نمادِ قربانیِ «دو نانِ گردانیدنی» در عیدِ پنتیکاست. «روغن» نمادِ روح‌القدس است و «شراب» نمادِ تعلیم. پرغامُس در زمانِ اسرائیلِ باستان، دورهٔ پادشاهانِ سازشکارِ اسرائیل است که داوری را بر نظامِ عبادتِ خدا، که از طریقِ فصلِ فِصَح تا پنتیکاست بازنمایی می‌شود، وارد کردند. حقایقِ کلامِ خدا به‌وسیلهٔ «شراب» و «روغن» بازنمایی می‌شوند. هم در اسرائیلِ باستان و هم در اسرائیلِ جدید، کلیسای پرغامُس آن دوره‌ای است که در آن، شیطان می‌کوشد آنچه را نتوانست از طریقِ ریخته شدنِ خون در تاریخِ بازنمایی‌شده به‌وسیلهٔ اسمیرنا انجام دهد، به انجام رساند. در پرغامُس، شیطان کوشید قومِ خدا و حقیقتِ خدا را از طریقِ سازش نابود کند، نه از راهِ ریخته شدنِ خون، چنان‌که در اسمیرنا بازنمایی شده است. سازشِ پادشاهانِ اسرائیلِ باستان، نمونهٔ سازشِ قسطنطین در اسرائیلِ جدید است.

Thyatira means “sacrifice of contrition” and speaks to the spirit of martyrdom that God provides to His people that are slain for His name. The sacrifice of contrition represents the willingness to serve Christ in severe circumstances as represented by Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego during the captivity of the seventy years; and it also represents the sacrifice of the Waldensians, the Huguenots and others who were tortured, imprisoned, slandered and slain by the papal authority during the history of the twelve hundred and sixty years. The fourth seal runs parallel to the church of Thyatira and represents the persecution by ancient Babylon against ancient Israel and the persecution by modern Babylon against modern Israel. The history of both captivities first required a falling away from truth which Israel’s kings and the emperor Constantine accomplished. Both prepared the way for a period represented by Thyatira.

تیاتایرا به معنای «قربانیِ ندامت» است و به روحِ شهادتی اشاره دارد که خدا برای قوم خویش که به خاطر نام او کشته می‌شوند، فراهم می‌سازد. قربانیِ ندامت بیانگر آمادگی برای خدمت به مسیح در شرایطی سخت است، چنان‌که در دانیال، شدرک، میشک و عبدنغو در دوران اسارتِ هفتادساله مشاهده می‌شود؛ و نیز نمایانگر قربانیِ والدِنسیان، هوگنوها و دیگرانی است که در طول تاریخِ هزار و دویست و شصت سال، به دست اقتدار پاپی شکنجه شدند، به زندان افتادند، مورد افترا قرار گرفتند و کشته شدند. مُهرِ چهارم با کلیسایِ تیاتایرا به موازات پیش می‌رود و بیانگر آزار و جفای بابلِ باستان علیه اسرائیلِ باستان و آزار و جفای بابلِ جدید علیه اسرائیلِ جدید است. تاریخِ هر دو اسارت، نخست مستلزمِ ارتدادی از حقیقت بود که پادشاهانِ اسرائیل و امپراتور کنستانتین آن را پدید آوردند. هر دو، راه را برای دوره‌ای که به وسیلهٔ تیاتایرا نمایانده می‌شود، هموار ساختند.

Sardis has no meaning in agreement with it professing a name, but the profession is a lie. The presence of the Shekinah never manifested in the second temple. The presence of Christ never manifested in the history of Sardis. The reformation of the Dark Ages was essentially a series of one step forward and two steps back. The work that the history of Sardis was supposed to accomplish in the Protestant Reformation was never finalized.

ساردیس هیچ معنایی ندارد که با ادعای داشتن نامی با آن سازگار باشد، بلکه این ادعا دروغ است. حضور شخینا هرگز در هیکل دوم ظاهر نشد. حضور مسیح نیز هرگز در تاریخ ساردیس ظاهر نگردید. اصلاحاتِ دوران تاریک در اساس سلسله‌ای بود از یک گام به پیش و دو گام به پس. کاری که تاریخ ساردیس می‌بایست در اصلاحات پروتستانی به انجام رسانَد، هرگز به کمال نرسید.

Philadelphia means brotherly love and it is impossible to love your brother if you do not first love God.

فیلادلفیا به‌معنای محبتِ برادرانه است، و محبت ورزیدن به برادر خویش ناممکن است اگر نخست خدا را محبت نکرده باشید.

> If a man say, I love God, and hateth his brother, he is a liar: for he that loveth not his brother whom he hath seen, how can he love God whom he hath not seen? And this commandment have we from him, That he who loveth God love his brother also. 1 John 4:20, 21.

> اگر کسی بگوید: «خدا را محبت می‌نمایم»، و از برادر خود نفرت داشته باشد، دروغگو است؛ زیرا آن که برادر خود را که دیده است محبت نمی‌نماید، چگونه می‌تواند خدایی را که ندیده است محبت نماید؟ و این حکم را از او یافته‌ایم که هر که خدا را محبت می‌نماید، برادر خود را نیز محبت نماید. اول یوحنا ۴:۲۰، ۲۱.

Philadelphia represents the church who loves God, and for this reason there is no condemnation or rebuke levelled against Philadelphia.

فیلادلفیا نمایانگر کلیسایی است که خدا را محبت می‌ورزد، و از این‌رو هیچ محکومیت یا توبیخی متوجه فیلادلفیا نیست.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:7–12.

> او به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس: این است آنچه قدوس و حق می‌گوید، آن که کلید داوود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید: اعمال تو را می‌دانم. اینک، درِ گشوده‌ای پیش روی تو نهاده‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا تو اندک قوتی داری، و کلام مرا حفظ کرده‌ای، و نام مرا انکار نکرده‌ای. اینک، آنان را که از کنیسهٔ شیطان‌اند، که می‌گویند یهودی هستند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند، وامی‌دارم که بیایند و پیش پای تو سجده کنند، و بدانند که من تو را محبت کرده‌ام. چون کلام صبر مرا حفظ کرده‌ای، من نیز تو را از ساعت آزمایش نگاه خواهم داشت، که بر تمامی جهان خواهد آمد تا ساکنان زمین را بیازماید. اینک، به‌زودی می‌آیم؛ آنچه را داری استوار نگاه دار، مبادا کسی تاج تو را بگیرد. آن که غالب آید، او را ستونی در هیکل خدای خود خواهم ساخت، و دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای خود را، و نام شهر خدای خود را که اورشلیم جدید است و از آسمان از نزد خدای من فرود می‌آید، و نام جدید خود را بر او خواهم نوشت. مکاشفه ۳:‏۷–۱۲.

Philadelphia is given “the key of David,” and in the Philadelphian history of ancient Israel they were given the Son of David, which represents among other things the prophetic principle of Alpha and Omega, the first and the last. That key represents the methodology of “historicism.” In the period represented by the Philadelphian church at the end of ancient Israel the very Author of biblical prophecy was the key. In the period represented by the Philadelphian church in the Millerite history William Miller was given the key. In those two histories Christ dealt with Jews who thought they were the sons of Abraham, but they were not. Miller dealt with Protestants who thought they were spiritual Jews, but were not.

فیلادلفیا «کلید داوود» را دریافت می‌کند، و در تاریخ فیلادلفیاییِ اسرائیلِ باستان، پسر داوود به آنان عطا شد؛ امری که، در میانِ معانیِ دیگر، نمایانگرِ اصلِ نبویِ آلفا و اُمگا، اوّل و آخر، است. آن کلید نمایانگرِ روش‌شناسیِ «تاریخ‌گرایی» است. در دوره‌ای که کلیسای فیلادلفیا در پایانِ اسرائیلِ باستان آن را نمایندگی می‌کرد، خودِ نویسندهٔ نبوتِ کتاب‌مقدسی آن کلید بود. در دوره‌ای که کلیسای فیلادلفیا در تاریخِ میلری آن را نمایندگی می‌کرد، آن کلید به ویلیام میلر داده شد. در آن دو تاریخ، مسیح با یهودیانی سر و کار داشت که می‌پنداشتند پسرانِ ابراهیم‌اند، اما نبودند. میلر با پروتستان‌هایی سر و کار داشت که می‌پنداشتند یهودیانِ روحانی‌اند، اما نبودند.

> He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:13.

> هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۳

Laodicea means a people judged, and the Laodiceans, the Jews of Christ time period, were ultimately judged in 70AD at the destruction of Jerusalem. The ultimate judgment of apostate Protestantism takes place in the Sunday law crisis, but they met their judgment when they rejected the first angel’s message in the spring of 1844, and were then divinely pronounced as the daughters of Babylon. Those fallen Protestants typify Laodicean Adventism in the last days of the investigative judgment.

لودیکیہ کا معنی ہے ’’ایک ایسی قوم جس پر عدالت کی گئی ہو‘‘، اور لودیکیہ کے لوگ، یعنی مسیح کے زمانے کے یہودی، بالآخر 70ء میں یروشلم کی تباہی کے وقت عدالتی سزا کو پہنچے۔ مرتد پروٹسٹنٹیت کی آخری عدالت اتوار کے قانون کے بحران میں واقع ہوتی ہے، لیکن انہوں نے اپنی عدالت اس وقت پائی جب انہوں نے 1844ء کے بہار میں پہلے فرشتے کے پیغام کو رد کر دیا، اور پھر الٰہی طور پر بابل کی بیٹیاں قرار دی گئیں۔ وہ گرے ہوئے پروٹسٹنٹ آخری ایام میں تحقیقاتی عدالت کے دوران لودیکیہ ادوینتیت کے لیے ایک تمثیل ہیں۔

We have now essentially reviewed several various ways in which the seven churches of Revelation can be correctly understood as prophetic symbols and thereafter prophetically applied. But they must be understood and applied within the context of the prophetic rules “that have been given us by the highest authority.”

اکنون ما اساساً چندین شیوهٔ گوناگون را که به‌وسیلهٔ آن‌ها هفت کلیسای مکاشفه را می‌توان به‌درستی به‌منزلهٔ نمادهای نبوی فهمید و سپس به‌گونه‌ای نبوی به کار بست، بررسی کرده‌ایم. اما این‌ها باید در چارچوب قواعد نبوی‌ای فهمیده و به کار بسته شوند «که از سوی عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند.»

The message to the seven churches were messages given to the seven churches that were in existence when John recorded the messages. The messages to the seven churches provide instruction and warning for all churches throughout history. The messages to the seven churches provide instruction and warning for individual Christians throughout history. The seven churches represent the history of Christianity from the time of the apostles until the end of the world. The seven churches represent the history of ancient Israel from the time of Moses until the destruction of Jerusalem in 70 AD. The seven churches may be recognized and applied by identifying the distinction between the first four churches and the last three churches.

پیام‌های خطاب به هفت کلیسا، پیام‌هایی بودند که به هفت کلیسایی داده شدند که در زمانی که یوحنا این پیام‌ها را ثبت کرد، وجود داشتند. پیام‌های خطاب به هفت کلیسا برای همهٔ کلیساها در سراسر تاریخ، تعلیم و هشدار فراهم می‌آورند. پیام‌های خطاب به هفت کلیسا برای مسیحیان فردی در سراسر تاریخ نیز تعلیم و هشدار فراهم می‌آورند. هفت کلیسا نمایانگر تاریخ مسیحیت از زمان رسولان تا پایان جهان هستند. هفت کلیسا نمایانگر تاریخ اسرائیل باستان از زمان موسی تا ویرانی اورشلیم در سال 70 میلادی هستند. هفت کلیسا را می‌توان با تشخیص تمایز میان چهار کلیسای نخست و سه کلیسای آخر، شناخت و به‌کار بست.

Of the six various prophetic applications we are identifying, the same applications are represented in the seven seals.

از میان شش کاربست گوناگون نبوی که در حال شناسایی آن‌ها هستیم، همان کاربست‌ها در هفت مُهر نیز بازنمایی شده‌اند.

We will address these truths in the next article.

ما این حقایق را در مقالهٔ بعدی بررسی خواهیم کرد.

Back to Articles