Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Five

کتاب دانیال - شماره بیست‌وپنجم

The Unveiling of Babylon’s Decline: A Prophetic Passage from Nebuchadnezzar to Belshazzar

افشای افول بابل: گذرگاهی نبوی از نبوکدنصر تا بلشصر

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.

سقوطُ بيلشاصر في الإصحاح الخامس كان قد جرى تمثيلهُ رمزيًّا بسقوطِ نبوخذنصّر في الإصحاح الرابع.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> «بر آخرین فرمانروای بابل، همچنان‌که به‌گونه‌ای نمادین بر نخستینِ آن، حکمِ دیده‌بانِ الهی فرود آمده بود: “ای پادشاه، ... به تو گفته می‌شود؛ سلطنت از تو گرفته شده است.” دانیال ۴:۳۱.» انبیا و پادشاهان، ۵۳۳.

Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.

نبوکدنصر نمایانگر آغاز، و بلشصر نمایانگر پایانِ پادشاهی‌ای است که هفتاد سال فرمان راند؛ و بدین‌سان، مُلکِ وحشِ زمین در مکاشفه باب سیزدهم (ایالات متحده) را نمادین می‌ساخت، که می‌بایست در زمانی سلطنت کند که فاحشهٔ صور (پاپیّت) به فراموشی سپرده شده بود.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.

> و در آن روز واقع خواهد شد که صور هفتاد سال، موافق ایامِ یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور چون فاحشه‌ای سرود خواهد خواند. اشعیا 23:15

Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.

لہٰذا نبوکدنضر ریاستہائے متحدہ کے آغاز کی نمائندگی کرتا ہے، اور بلشضر ریاستہائے متحدہ کے انجام کی نمائندگی کرتا ہے۔ نبوکدنضر ریپبلکن سینگ کے آغاز اور پروٹسٹنٹ سینگ کے آغاز کی نمائندگی کرتا ہے۔ بلشضر ریپبلکن اور پروٹسٹنٹ سینگ کے خاتمے کی نمائندگی کرتا ہے۔

The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.

حکمی که بر نبوکدنصر وارد آمد «هفت زمان» بود. ویلیام میلر در تطبیق خود از «هفت زمانِ» لاویان بیست و شش، از روایتِ زیستنِ نبوکدنصر همچون حیوانی به مدتِ دو هزار و پانصد و بیست روز بهره گرفت، هرچند به آن دو هزار و پانصد و بیست، که در داوریِ بلشصر نمادین شده است، نپرداخت.

> And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.

> و این است آن نوشته‌ای که نگاشته شد: «مِنِه، مِنِه، تِقِل، و اُوفَرسین». و تعبیر آن چنین است: «مِنِه»؛ خداوند پادشاهی تو را به شمار آورده و آن را به پایان رسانیده است. «تِقِل»؛ تو در ترازوها سنجیده شده‌ای و ناقص یافته شده‌ای. «فارس»؛ پادشاهی تو تقسیم شده و به مادیان و فارسیان داده شده است. دانیال ۵:‏۲۵–۲۸.

Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.

علاوه بر تفسیری که دانیال برای آن نوشتهٔ رازآمیز بر دیوار بیان کرد، واژه‌های «مِنه» و «تِکِل» نمایانگر سنجه‌ای از وزن هستند، و این واژه‌ها همچنین دلالت بر ارزشی معین از مسکوکات دارند (خروج 30:13؛ حزقیال 45:12). یک «مِنه» پنجاه شاقل، یا یک‌هزار جیره است. بنابراین «مِنه، مِنه» معادل دو هزار جیره است. یک «تِکِل» بیست جیره است. ازاین‌رو «مِنه، مِنه، تِکِل» معادل دو هزار و بیست جیره است. «اوفَرسین» به معنی «تقسیم کردن» است و بنابراین به معنای نصفِ یک «مِنه» است، و نمایانگر پانصد جیره می‌باشد. در مجموع، اینها رقم دو هزار و پانصد و بیست را تشکیل می‌دهند.

The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.

آخرین ارجاعِ خواهر وایت نشان می‌دهد که بلشصر به‌واسطۀ نبوکدنصر به‌صورتِ نمادین پیش‌نمون‌سازی شده بود؛ اما به‌طور مشخص‌تر، او بر داوریِ مشترکِ آن دو تأکید نمود، و هر دو داوری به‌عنوان نمادی از «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش ارائه شده‌اند. چند اصطلاح وجود دارد که کتبِ مقدس برای نمایشِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش به‌کار می‌برد. ارمیا آن را به‌منزلۀ غضبِ خدا بازنمایی می‌کند.

> How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.

> خداوند چگونه دختر صهیون را در خشم خویش به ابری پوشانیده است، و جلال اسرائیل را از آسمان به زمین افکنده، و در روز غضب خود پای‌انداز خویش را به یاد نیاورده است! خداوند همهٔ مسکن‌های یعقوب را فرو بلعیده و ترحّم ننموده است؛ او در غضب خویش دژهای استوار دختر یهودا را فرو افکنده؛ آنها را تا به زمین پست ساخته است؛ او مملکت و سرورانش را بی‌حرمت گردانیده است. او در شدّت خشم خود تمامی شاخ اسرائیل را قطع کرده است؛ دست راست خود را از پیش روی دشمن بازپس کشیده، و بر یعقوب همچون آتشی شعله‌ور سوخته است، آتشی که از هر سو می‌بلعد. او کمان خود را همچون دشمن خم کرده است؛ با دست راست خویش چون خصم ایستاده، و هر آنچه در نظر دلپذیر بود در خیمهٔ دختر صهیون کشته است؛ خشم خود را مانند آتش فرو ریخته است. خداوند همچون دشمن شده است؛ اسرائیل را فرو بلعیده، همهٔ قصرهای او را فرو بلعیده است؛ دژهای استوار او را ویران ساخته، و در دختر یهودا ماتم و نوحه را افزون کرده است. و خیمهٔ خود را به شدّت برکنده است، چنان‌که گویی خیمه‌ای باغی باشد؛ جای‌های اجتماع خویش را نابود ساخته است؛ خداوند عیدهای معیّن و سَبَّت‌ها را در صهیون به فراموشی سپرده، و در خشمِ غضبِ خود پادشاه و کاهن را خوار شمرده است. خداوند مذبح خود را ترک کرده، از مقدس خویش کراهت داشته، و دیوارهای قصرهای او را به دست دشمن تسلیم کرده است؛ آنان در خانهٔ خداوند بانگ برآورده‌اند، چنان‌که در روز عیدِ معیّن. خداوند قصد کرده است که دیوار دختر صهیون را هلاک سازد؛ ریسمان اندازه‌گیری را کشیده، و دست خود را از نابود کردن بازنداشته است؛ از این رو، خاکریز و دیوار را به ماتم واداشته است؛ هر دو با هم پژمرده شده‌اند. مراثی ۲:۱–۸.

The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.

غضبِ خداوند به‌صورت «خشمِ غضبِ او» به تصویر کشیده شده است، و غضب او بر هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبیِ اسرائیل به انجام رسید. از همین رو، کتاب دانیال از یک «غضبِ نخستین» و یک «غضبِ آخرین» سخن می‌گوید. ارمیا از «ریسمانی» یاد می‌کند که خداوند، آنگاه که خشم خود را بر قوم برگزیده‌اش جاری ساخت، «کشیده است». به این ریسمان در دوم پادشاهان نیز اشاره شده است.

> And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.

> و خداوند به‌واسطهٔ بندگان خویش، انبیا، سخن گفت و فرمود: «از آن‌رو که مَنَسّی، پادشاه یهودا، این رجاسات را به‌جا آورده و از هر آنچه اَموریانی که پیش از او بودند مرتکب شدند، شریرانه‌تر عمل کرده است، و یهودا را نیز به‌وسیلهٔ بت‌های خود به گناه کشانیده است؛ بنابراین، خداوند، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: اینک من چنان بلایی بر اورشلیم و یهودا خواهم آورد که هر که خبر آن را بشنود، هر دو گوشش زنگ زند. و ریسمانِ سامره و شاقولِ خاندان اَخاب را بر اورشلیم خواهم کشید؛ و اورشلیم را چنان خواهم زدود که کسی ظرفی را می‌زداید، آن را می‌زداید و وارونه‌اش می‌کند. و باقی‌ماندگانِ میراث خویش را ترک خواهم کرد و ایشان را به دست دشمنانشان خواهم سپرد؛ و ایشان برای همهٔ دشمنان خود به غنیمت و تاراج بدل خواهند شد.» دوم پادشاهان ۲۱:‏۱۰–۱۴.

The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.

“لکیر”ِ خدا کے غضب، جو موسیٰ کے “سات گنا” ہیں، پہلے شمالی مملکت پر (اخاب کے گھرانے پر) تان دی گئی، اور پھر یہوداہ پر۔ “سات گنا” کے لیے ایک اور بائبلی اصطلاح، جو احبار چھبیس سے ماخوذ ہے، “منتشر” ہے۔

> Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.

> پس من نیز با خشم با شما به مخالفت خواهم برخاست؛ و من، آری من، شما را به‌سبب گناهانتان هفت‌چندان تأدیب خواهم کرد. و شما گوشت پسران خود را خواهید خورد، و گوشت دختران خود را خواهید خورد. و بلندی‌های شما را ویران خواهم ساخت، و بت‌های شما را قطع خواهم کرد، و لاشه‌های شما را بر لاشه‌های بت‌هایتان خواهم افکند، و جانِ من از شما کراهت خواهد داشت. و شهرهای شما را ویران خواهم کرد، و مقدس‌های شما را به ویرانی خواهم کشانید، و بوی خوشِ عطرهای شما را استشمام نخواهم کرد. و آن سرزمین را به ویرانی خواهم کشانید، و دشمنانتان که در آن ساکن‌اند از آن در شگفت خواهند شد. و شما را در میان امت‌ها پراکنده خواهم ساخت، و شمشیری از پیِ شما برخواهم کشید؛ و سرزمین شما ویران خواهد شد، و شهرهایتان خراب. آنگاه آن سرزمین، مادام که ویران افتاده باشد و شما در سرزمین دشمنانتان باشید، از سَبَت‌های خود بهره‌مند خواهد شد؛ آری، آنگاه آن سرزمین آرام خواهد گرفت و از سَبَت‌های خود بهره‌مند خواهد شد. تمام مدتی که ویران افتاده باشد، آرام خواهد گرفت؛ زیرا در سَبَت‌های شما، هنگامی که بر آن ساکن بودید، آرام نگرفت. لاویان 26:28–35.

The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.

پراکنده شدن در میان امت‌های بت‌پرست، برای دانیال آنگاه تحقق یافت که در اسارتِ یهویاقیم، به‌عنوان برده به بابل برده شد. سپس، هنگامی که دانیال در «سرزمین دشمنان» بود، آن سرزمین آرام گرفت و از «سبت‌های خود» بهره‌مند شد. کتاب دوم تواریخ به ما آگاه می‌سازد که این مدت، همان هفتاد سالِ ارمیا بود که دانیال در فصل نهم آن را دریافت.

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.

> و آنان را که از شمشیر جان به در برده بودند، به بابل به اسیری برد؛ و ایشان تا هنگام سلطنت پادشاهیِ فارس، بندگان او و پسرانش بودند؛ تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود، به انجام رسد؛ تا زمین سَبَّت‌های خود را برخوردار شود؛ زیرا مادام که ویران افتاده بود، سَبَّت را نگاه داشت، تا هفتاد سال کامل شود. و در سال اوّل کورش، پادشاه فارس، تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود، تحقّق یابد، خداوند روح کورش، پادشاه فارس، را برانگیخت، به‌طوری‌که در سراسر مملکت خویش ندا درداد و نیز آن را به نوشته آورد و گفت: «کورش، پادشاه فارس، چنین می‌گوید: یهوه، خدای آسمان، جمیع ممالک زمین را به من بخشیده است؛ و او مرا مأمور ساخته است که برای او خانه‌ای در اورشلیم که در یهوداست بنا کنم. از میان شما، از تمام قوم او، کیست که هست؟ یهوه، خدای او، با وی باد، و او برود.» ۲ تواریخ ۳۶:‏۲۰–۲۳.

The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.

اصطلاح «پراکنده ساختن» نمادی از «هفت زمان» است. داوری نبوکدنصر، یعنی «هفت زمان» زیستن همچون حیوان، نمونهٔ داوری بَلعَشَصَّر بود؛ چنان‌که در کلمات رازآمیزِ بر دیوار، «مِنه، مِنه، تِقِل و اوفَرسین» بازنمایی شده است. داوری بَلعَشَصَّر به‌وسیلهٔ آن نوشتهٔ بر دیوار نمایش داده شد که معادل دو هزار و پانصد و بیست بود؛ همان شمار روزهایی که نبوکدنصر همچون حیوان زیست، و همان شمار سال‌هایی که با «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش نشان داده شده است.

The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.

داوریِ بَلعَشَصَّر، که به‌طور نمادین در داوریِ نبوکدنصر پیش‌نموده شده بود، به‌گونه‌ای رمزی با «هفت زمان» به تصویر کشیده شد، و هر دوی آن داوری‌ها نمایانگر «سقوط بابل» بودند، که خود نماد پیام فرشتهٔ دوم است. نخستین سقوط بابل هنگامی بود که برج نمرود فرو افکنده شد.

> And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.

> اور تمام زمین کی ایک ہی زبان تھی اور ایک ہی بولی۔ اور یوں ہوا کہ جب وہ مشرق کی طرف سے سفر کرتے ہوئے آئے تو اُنہیں ملکِ شنعار میں ایک میدان ملا، اور وہیں آباد ہو گئے۔ اور اُنہوں نے ایک دوسرے سے کہا، آؤ، ہم اینٹیں بنائیں اور اُنہیں خوب پکائیں۔ سو اُن کے پاس پتھر کی جگہ اینٹیں تھیں، اور گارے کی جگہ رال تھی۔ پھر اُنہوں نے کہا، آؤ، ہم اپنے لیے ایک شہر اور ایک برج بنائیں جس کی چوٹی آسمان تک پہنچے، اور ہم اپنے لیے ایک نام پیدا کریں، ایسا نہ ہو کہ ہم تمام زمین کے رُوئے زمین پر منتشر ہو جائیں۔ تب خداوند اُس شہر اور اُس برج کو دیکھنے کے لیے اُتر آیا جسے بنی آدم بنا رہے تھے۔ اور خداوند نے فرمایا، دیکھو، یہ لوگ ایک ہیں اور ان سب کی زبان بھی ایک ہی ہے، اور یہ اُن کے کام کا آغاز ہے؛ اب جو کچھ بھی وہ کرنے کا ارادہ کریں گے، اُس سے باز نہ رکھے جائیں گے۔ آؤ، ہم اُتریں اور وہاں اُن کی زبان میں اختلاف ڈال دیں تاکہ وہ ایک دوسرے کی بات نہ سمجھ سکیں۔ چنانچہ خداوند نے اُنہیں وہاں سے تمام زمین کے رُوئے زمین پر منتشر کر دیا، اور اُنہوں نے شہر بنانا موقوف کر دیا۔ پیدایش 11:1–8۔

At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”

در داوریِ بابل، که داوریِ نمرود بود، خداوند شورشیانِ نمرود را بر «رویِ تمامیِ زمین» «پراکنده» ساخت. نمرود و همدستانش می‌دانستند که شورششان موجب پراکنده شدن ایشان خواهد شد، زیرا گفته بودند که انگیزهٔ ایشان از ساختن برج و شهر این بود که «برای خود نامی بسازیم، مبادا بر رویِ تمامیِ زمین پراکنده شویم.»

A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.

از دیدگاه نبوتی، «نام» نمادِ شخصیت است. شخصیتی که نمرود و همدستانش بنیان نهادند، به‌وسیلهٔ اعمالشان نمایان می‌شود، زیرا از میوه‌هاست که شخصیت شناخته می‌شود. ثمرهٔ عصیانِ نمرود، و بنابراین نمادِ شخصیت او، بنای برج و شهر بود. «برج» نمادِ یک کلیساست، و «شهر» نمادِ یک دولت است. نامِ شورشیانِ نمرود، که نمایانگرِ شخصیت ایشان است، همان اتحادِ کلیسا و دولت بود، که به‌طور نمادین نیز به‌صورتِ تصویرِ وحش بازنمایی شده است.

The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.

اس عبارت که سقوط بابل را معرفی می‌کند، تعبیر «برو به» را سه بار تکرار می‌کند. بار سوم هنگامی است که خدا داوریِ درهم‌آمیختن زبان ایشان و پراکنده ساختنشان بر روی زمین را می‌آورد. نخستین «برو به»، آماده‌سازی برای دومین «برو به» بود، هنگامی که آنان شهر و برج خود را بنا کردند. چون ایشان کار خود را در جریان تاریخیِ دومین تعبیر «برو به» به انجام رساندند، خدا فرود آمد تا به‌طور مشهود شورش آنان را ملاحظه کند. سومین «برو به» داوری بود، و دومین «برو به» آزمونی بصری بود. نخستین «برو به» نمایانگر نخستین شکست آنان است، و به‌طور نبوی، این‌که «برو به» سه بار بیان شده است، فرآیند آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ انجیل جاودانی را مشخص می‌سازد. در شهادتِ شورش و سقوط نمرود اطلاعات بسیار بیشتری وجود دارد، اما ما صرفاً بر این نکته تأکید می‌کنیم که نخستین بار که بابِل (Babel) سقوط کرد، نمادِ «هفت زمان»، چنان‌که به‌وسیلهٔ «پراکندگی» نمایان شده است، شناسانده می‌شود. داوریِ نمرود به‌وسیلهٔ پراکندگی نمایان شد، داوریِ نبوکدنصر به‌وسیلهٔ «هفت زمان»، و داوریِ بلشصر به‌وسیلهٔ «دو هزار و پانصد و بیست».

The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.

امضای آلفا و اُمگا مشخص می‌سازد که خط نبوتیِ ممثَّل در باب‌های چهار و پنج، همان پیامِ بارانِ آخرِ فرشتهٔ دوم و فریادِ نیمه‌شب است. این خط با سقوط بابل، که به‌وسیلهٔ نبوکدنصر نمود یافته است، آغاز می‌شود و سال ۱۷۹۸ را معرّفی می‌کند؛ زمانی که بابلِ روحانی (پاپیّت) برای نخستین بار سقوط کرد. سپس در پایان این خط، بابلِ بَیلشَصَّر سقوط می‌کند و آغازِ سقوطِ تدریجیِ بابلِ روحانی (بار دیگر پاپیّت) را رقم می‌زند؛ سقوطی که از بحرانِ قانونِ یک‌شنبه آغاز می‌شود. در آغاز این خط، دو شاهد بر سقوط بابل وجود دارد و در پایان آن نیز دو شاهد. منطقِ نبوی، امضای آن آغازِ عظیم و پایانِ عظیم را تشخیص می‌دهد، در حالی که موضوعِ سقوطِ بابل را می‌بیند که در خطی که به‌وسیلهٔ باب‌های چهار و پنجِ دانیال ممثَّل شده است، به‌وسیلهٔ چهار شاهد موردِ شهادت قرار گرفته است.

In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.

در رابطۀ نمونه و تحققِ نبوکدنصر و بلشصر، هنگامی که با ایام آخر منطبق گردد، درمی‌یابیم که وحشِ زمین در حالتِ برّه‌گونۀ خود به‌وسیلۀ نبوکدنصر نمایانده شده است، و سپس، آنگاه که همچون اژدها سخن می‌گوید، بلشصر را می‌بینیم. در این رابطۀ نبوی می‌بینیم که شاخِ جمهوری‌خواه، که به‌وسیلۀ قانون اساسیِ ایالات متحدۀ آمریکا هدایت می‌شود، به‌وسیلۀ نبوکدنصر نمایانده شده است، و واژگون شدنِ قانون اساسی به‌وسیلۀ بلشصر نمایانده شده است. همچنین نبوکدنصر را به‌مثابۀ باکرۀ دانا و بلشصر را به‌مثابۀ باکرۀ نادان خواهیم دید.

We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

हम दानिय्येल की पुस्तक के अध्याय चार और पाँच पर अपने विचार को अगले लेख में जारी रखेंगे।

> “Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.

> «بِلْشَصَّر کو خدا کی مرضی کو جاننے اور اُس پر عمل کرنے کے لیے بہت سے مواقع دیے گئے تھے۔ اُس نے اپنے دادا نبوکدنضر کو انسانوں کی معاشرت سے نکالا ہوا دیکھا تھا۔ اُس نے دیکھا تھا کہ وہ عقل، جس پر وہ مغرور بادشاہ فخر کرتا تھا، اُس ہستی نے اُس سے لے لی جس نے اُسے عطا کی تھی۔ اُس نے بادشاہ کو اپنی سلطنت سے نکالا گیا اور میدان کے جانوروں کا ساتھی بنایا گیا دیکھا تھا۔ لیکن بِلْشَصَّر کی تفریح پسندی اور خودستائی کی محبت نے اُن اسباق کو مٹا دیا جنہیں اُسے کبھی فراموش نہ کرنا چاہیے تھا؛ اور اُس نے اُنہی گناہوں جیسے گناہ کیے جنہوں نے نبوکدنضر پر نمایاں عدالتیں نازل کروائیں۔ اُس نے اُن مواقع کو، جو فضل سے اُسے عطا کیے گئے تھے، ضائع کر دیا، اور اُن مواقع سے فائدہ اُٹھانے میں غفلت برتی جو اُس کی دسترس میں تھے تاکہ حق سے واقف ہو سکے۔ ‘نجات پانے کے لیے مجھے کیا کرنا چاہیے؟’ یہ وہ سوال تھا جسے وہ عظیم مگر نادان بادشاہ بے پروائی سے ٹال گیا۔»

> “This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.

> «این است خطرِ جوانیِ امروز که بی‌توجه و بی‌پرواست. دستِ خدا گناهکار را بیدار خواهد کرد، چنان‌که بَیلشَصَّر را بیدار کرد، اما برای بسیاری، برای توبه بسیار دیر خواهد بود.»

> “The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.

> “பாபிலோனின் ஆட்சியாளருக்கு செல்வமும் கௌரவமும் இருந்தன; மேலும், தன் அகந்தையான சுயஇன்பத்தில், வானத்திற்கும் பூமிக்கும் தேவனுக்கு விரோதமாகத் தன்னை உயர்த்திக் கொண்டான். அவன் தன் சொந்த பலத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தான்; ‘நீ இதை ஏன் செய்கிறாய்?’ என்று யாரும் சொல்லத் துணிவார்கள் என்று அவன் நினைக்கவே இல்லை. ஆனால் மர்மமான கை அவன் அரண்மனையின் சுவரில் எழுத்துகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது, பெல்ஷாத்சார் பயந்து மௌனமானான். ஒரு கணத்தில் அவன் தன் வல்லமையையெல்லாம் முற்றிலும் இழந்து, ஒரு சிறு குழந்தையைப்போல் தாழ்த்தப்பட்டான். பெல்ஷாத்சாரைவிட மேன்மையான ஒருவரின் இரக்கத்திலே தான் இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் பரிசுத்தமானவற்றைப் பரிகாசமாகக் கொண்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். இப்போது அவன் மனசாட்சி விழித்தெழுந்தது. தேவனுடைய சித்தத்தை அறிந்து அதைச் செய்வதற்கான சிறப்புரிமை தனக்குக் கிடைத்திருந்தது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் தாத்தாவின் வரலாறு, சுவரில் இருந்த எழுத்தைப் போலவே, அவன் முன்னால் உயிரோட்டமாகத் தெளிவாய் நின்றது.” Bible Echo, April 25, 1898.

Back to Articles