Article

# The Book of Daniel - Number Ten

کتابِ دانی‌ایل — شمارهٔ دهم

The Process

عملیه

Author

Jeff Pippenger

Published

December 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Daniel chapter one, Daniel was carried into the captivity of seventy years prophesied by Jeremiah, and continued until the first year of Cyrus.

در فصل اول دانیال، دانیال به اسارت هفتادساله‌ای که ارمیا درباره‌اش نبوت کرده بود برده شد، و تا سال اول کورش باقی ماند.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> و دانیال تا سالِ اوّلِ کوروشِ پادشاه برقرار ماند. دانیال ۱:۲۱.

Thus, Daniel lived through the entire history of the seventy years of captivity, until the decree that allowed the return of ancient Israel to rebuild and restore Jerusalem.

پس دانیال سراسر تاریخِ هفتاد سالِ اسارت را تا زمانِ صدورِ فرمانی که به اسرائیلِ باستان اجازه داد تا اورشلیم را بازسازی و اعاده کند، از سر گذراند.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying. Ezra 1:1.

> اکنون در سال اوّلِ کورش، پادشاهِ فارس، تا کلامِ خداوند که به زبانِ اِرمیا گفته شده بود به انجام رسد، خداوند روحِ کورش، پادشاهِ فارس، را برانگیخت تا در سراسرِ تمامیِ مملکتِ خود ندا درداد و نیز آن را به نگارش درآورد، بدین‌سان: عزرا ۱:۱.

Daniel therefore is the symbol of the testing process of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and continues until the “decree,” which marks the call out of Babylon.

لہٰذا دانی ایل ایک لاکھ چوالیس ہزار کی اُس آزمائشی عمل کی علامت ہے جو 11 ستمبر 2001 کو شروع ہوا اور اُس وقت تک جاری رہتا ہے جب تک ’’فرمان‘‘ صادر نہ ہو، جو بابل سے نکل آنے کی پکار کی علامت ہے۔

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی، جو کہہ رہی تھی، اے میرے لوگو، اس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اس کے گناہوں میں شریک نہ ہو جاؤ، اور تاکہ تم اس کی آفتوں میں سے نہ پاؤ۔ کیونکہ اس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اس کی بدکرداریوں کو یاد کیا ہے۔ مکاشفہ 18:4، 5۔

The seventy years of captivity is the testing and purification period of the one hundred and forty-four thousand. On September 11, 2001 the third Woe of Islam arrived. This is only recognized by those who accept the foundational truths of Adventism. The first Woe and the second Woe were both correctly identified as Islam by the pioneers. On both the 1843 and the 1850 pioneer charts, which Ellen White endorsed, and which are identified as a fulfillment of Habakkuk chapter two, Islam is identified as the fifth and sixth Trumpets. The last three Trumpets are Woe Trumpets.

اسارت کے ستر سال ایک لاکھ چوالیس ہزار کی آزمائش اور تطہیر کا زمانہ ہیں۔ 11 ستمبر 2001 کو اسلام کا تیسرا افسوس وارد ہوا۔ اس حقیقت کو صرف وہی پہچانتے ہیں جو ایڈونٹ ازم کی بنیادی سچائیوں کو قبول کرتے ہیں۔ پہلا افسوس اور دوسرا افسوس، دونوں کی درست شناخت علمبردارانِ اوّلین نے اسلام کے طور پر کی تھی۔ 1843 اور 1850، دونوں علمبردارانِ اوّلین کے چارٹس میں، جن کی ایلن وائٹ نے توثیق کی، اور جو حبقوق باب دو کی تکمیل کے طور پر متعین کیے گئے ہیں، اسلام کو پانچویں اور چھٹی نرسنگیوں کے طور پر شناخت کیا گیا ہے۔ آخری تین نرسنگیاں افسوس کی نرسنگیاں ہیں۔

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> اور میں نے دیکھا اور سنا کہ ایک فرشتہ آسمان کے بیچوں بیچ اڑتا ہوا بلند آواز سے کہہ رہا تھا: افسوس، افسوس، افسوس ان پر جو زمین پر بسنے والے ہیں، اُن نرسنگوں کی باقی آوازوں کے سبب سے جو اُن تین فرشتوں کی ہیں جنہیں ابھی پھونکنا باقی ہے! مکاشفہ 8:13۔

If there are three Woe Trumpets, and the first and second Woe Trumpets are Islam, it is pretty simple to recognize that the third Woe Trumpet is also Islam. An element of the symbol of Islam as Woe Trumpets, is their restraint, and then when they’re released. Sister White identifies the four winds of Revelation seven, as an “angry horse,” seeking to “break loose” and “bring death and destruction” in its wake.

اگر سه شیپورِ وای وجود دارد، و شیپورِ وایِ نخست و دوم اسلام هستند، به‌سادگی می‌توان تشخیص داد که شیپورِ وایِ سوم نیز اسلام است. یکی از عناصر نمادِ اسلام به‌عنوان شیپورهای وای، مهار شدنِ آنان است، و سپس هنگامی که رها می‌شوند. خواهر وایت چهار بادِ مکاشفه باب هفت را «اسبی خشمگین» معرفی می‌کند که می‌کوشد «از بند بگسلد» و در پیِ خود «مرگ و ویرانی» به بار آورد.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند، که به‌صورت اسبی خشمگین تصویر شده‌اند که می‌کوشد از بند رها شود و بر سراسر روی زمین یورش برد، و در مسیر خود ویرانی و مرگ به‌بار آورد.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «آیا ما بر لبِ آستانۀ جهان ابدی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نفسِ خدا در قوم او دمیده شود، تا ایشان بر پاهای خود بایستند و زنده شوند. ما نیاز داریم دریابیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از آن دروازۀ تنگ می‌گذریم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.» Manuscript Releases، جلد 20، 217.

The four angels who are restraining the four winds are restraining the “angry horse” of Bible prophecy that produces death and destruction. In Revelation chapter nine, where the first and second Woe Trumpet are identified, there is a king that is identified. He is identified in Revelation “nine-eleven”.

چهار فرشته‌ای که چهار باد را مهار می‌کنند، «اسب خشمگینِ» نبوتِ کتاب‌مقدس را که مرگ و ویرانی پدید می‌آورد، مهار می‌کنند. در فصل نهم مکاشفه، جایی که شیپورِ وایِ اول و دوم مشخص شده‌اند، پادشاهی معرفی می‌شود. او در مکاشفه «نه-یازده» معرفی شده است.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. as being over them. Revelation 9:11.

> و ایشان را پادشاهی بر خود بود، که فرشتهٔ هاویه است؛ که نامش در زبان عبرانی «ابدون» است، و در زبان یونانی نامش «اپلیون». چون که بر ایشان بود. مکاشفه ۹:۱۱.

The name, and therefore the character of the king of Islam is Abaddon in the Hebrew and Apollyon in the Greek. In both the Old and New Testaments, represented by the Hebrew and the Greek, the character of Islam is found in the definition of the two names. In both words the definition is “death and destruction.” Sister White says the “angry horse” that the four angels are restraining while the one hundred and forty-four thousand are being sealed is seeking to break loose and bring “death and destruction” in its path.

نام، و از این‌رو، خصلتِ پادشاهِ اسلام، در عبری «ابدون» و در یونانی «آپولیون» است. در هر دو عهد، عهد عتیق و عهد جدید، که به‌ترتیب با عبری و یونانی نمایانده شده‌اند، خصلتِ اسلام در تعریفِ این دو نام یافت می‌شود. در هر دو واژه، تعریفْ «مرگ و هلاکت» است. خواهر وایت می‌گوید «اسبِ خشمگین» که آن چهار فرشته در حالی مهار می‌کنند که یکصد و چهل و چهار هزار نفر در حال مُهر شدن هستند، می‌کوشد رها شود و در مسیر خود «مرگ و هلاکت» به بار آورد.

The first reference in the Scriptures to Islam is Ishmael, the father of those who uphold the religion of Islam. In that first reference he is identified as a wild man, and the word translated as “wild” means “the wild Arabian ass”. The first prophetic reference to Islam, is a symbol of the horse family, and a horse is how the pioneers illustrated Islam of the first and second Woes on the two sacred charts. The four winds of Revelation chapter seven, are held in check, or “restrained”, until God seals His people. The sealing process of the one hundred and forty-four thousand is also the testing process and purification process.

در کتاب‌مقدس، نخستین اشاره به اسلام، اسماعیل است؛ پدرِ آنان که دین اسلام را نگاه می‌دارند. در همان نخستین اشاره، او مردی وحشی معرفی شده است، و واژه‌ای که به «وحشی» ترجمه شده، به‌معنای «الاغِ وحشیِ عربی» است. نخستین اشارهٔ نبوی به اسلام، نمادی از خانوادهٔ اسب‌سانان است، و اسب همان‌گونه‌ای است که پیشگامان، اسلامِ وایِ اول و دوم را بر دو نمودار مقدس به تصویر کشیدند. چهار بادِ مکاشفه فصل هفتم، تا زمانی که خدا قوم خود را مُهر کند، در مهار نگاه داشته می‌شوند، یا «بازداشته» می‌گردند. فرایند مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار تن، همچنین فرایندِ آزمون و فرایندِ تطهیر نیز هست.

All these prophetic illustrations are represented by Daniel’s captivity for seventy years, beginning with Jehoiakim, the symbol of the empowerment of the first message, until the “decree” that calls men and women out of Babylon. The restraining and then the releasing of Islam is a prophetic characteristic of Islam as a symbol of biblical prophecy.

تمامِ این تمثیل‌های نبوی در اسارت هفتادسالهٔ دانیال بازنمایی شده‌اند؛ اسارتی که از یَهویاقیم، یعنی نماد توانمندسازیِ پیام نخست، آغاز می‌شود و تا «فرمان»ی که مردان و زنان را از بابل فرا می‌خوانَد، ادامه می‌یابد. بازداشتنِ اسلام و سپس رها شدنِ آن، از ویژگی‌های نبویِ اسلام به‌عنوان نمادی در نبوتِ کتاب‌مقدسی است.

When they are referred to as the “four winds”, they are held in check while God’s servants are sealed. At the beginning of the second Woe, in the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days that was fulfilled on August 11, 1840, four angels, representing Islam of the second Woe, were “loosed.” At the end of the prophecy, they were “restrained”.

وقتی از آنان به‌عنوان «چهار باد» یاد می‌شود، تا هنگامی که بندگان خدا مُهر شوند، در بازداشت نگاه داشته می‌شوند. در آغاز وایِ دوم، در نبوت زمانیِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تحقق یافت، چهار فرشته که نمایندهٔ اسلامِ وایِ دوم بودند، «رها شدند». در پایان نبوت، آنان «مهار شدند».

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> به فرشتهٔ ششم که شیپور را داشت گفت: «آن چهار فرشته را که نزد نهر عظیم فرات بسته‌اند، رها کن.» و آن چهار فرشته که برای ساعتی، و روزی، و ماهی، و سالی مهیا شده بودند تا ثلث مردمان را بکشند، رها شدند. مکاشفه ۹:۱۴، ۱۵

On September 11, 2001, the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand was empowered, when Islam of the third Woe was “loosed.” But it was immediately “restrained”. Sister White explains why this happened, but first we should remember that the purpose of Islam in its first biblical reference was to anger the nations, for Ishmael’s hand would be against every man, and every man’s hand would be against Islam.

۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، نخستین پیام در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار، قدرت یافت، هنگامی که اسلامِ وایِ سوم «رها» شد. اما بی‌درنگ «بازداشته» گردید. خواهر وایت توضیح می‌دهد که چرا این امر رخ داد، اما نخست باید به یاد آوریم که مقصودِ اسلام در نخستین اشارهٔ کتاب‌مقدسیِ آن، به خشم آوردنِ امت‌ها بود؛ زیرا دستِ اسماعیل بر ضدّ هر انسان می‌بود، و دستِ هر انسان بر ضدّ اسلام.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> اور خداوند کے فرشتہ نے اُس سے کہا، دیکھ، تُو حاملہ ہے اور ایک بیٹے کو جنم دے گی، اور اُس کا نام اسمٰعیل رکھنا؛ کیونکہ خداوند نے تیری مصیبت سنی ہے۔ اور وہ جنگلی آدمی ہوگا؛ اُس کا ہاتھ ہر ایک کے خلاف ہوگا، اور ہر ایک کا ہاتھ اُس کے خلاف؛ اور وہ اپنے سب بھائیوں کے سامنے بسے گا۔ پیدایش 16:11، 12۔

The purpose of Islam in Bible prophecy is to unite all nations against Islam, in advance of the United Nations turning their wrath upon Sabbath keepers. On September 11, 2001 everyone who understands 9/11 as marking the beginning of the repeat of the sequence of the Millerite events has become as “Daniel” when he was taken to Babylon for seventy years. Jehoiakim identifies the starting of that testing process, and Islam of the third Woe was then released, but immediately held in check, so God could seal His people.

په کتاب‌مقدس کې د اسلام موخه دا ده چې ټول ملتونه د اسلام پر ضد متحد کړي، تر هغې مخکې چې ملګري ملتونه خپل قهر د سبت ساتونکو باندې واړوي. د ۲۰۰۱ کال د سپټمبر په ۱۱مه، هر څوک چې ۹/۱۱ د میلریتي پېښو د تسلسل د تکرار د پیل نښه بولي، د «دانیال» په څېر شوی دی، کله چې هغه د اویا کلونو لپاره بابل ته بوتلل شو. یهویاقیم د هماغې ازمېښتۍ پروسې د پیل پېژندنه کوي، او د درېیمې «مصیبت» اسلام بیا خوشې شو، خو سمدستي مهار وساتل شو، ترڅو خدای وکولای شي خپل خلک مُهر کړي.

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «این رؤیا در سال ۱۸۴۷ داده شد، در زمانی که تنها شمار اندکی از برادران ادونتیست، سَبَّت را نگاه می‌داشتند، و از میان ایشان نیز تنها معدودی بر این باور بودند که رعایت آن از چنان اهمیتی برخوردار است که میان قوم خدا و بی‌ایمانان خط تمایز بکشد. اکنون تحقق آن رؤیا در حال آشکار شدن است. «آغاز آن زمانِ تنگی» که در اینجا ذکر شده است، به زمانی اشاره ندارد که بلاها شروع به فرو ریخته شدن کنند، بلکه به دوره‌ای کوتاه درست پیش از فرو ریخته شدن آنها اشاره دارد، در حالی که مسیح در قدس است. در آن زمان، هنگامی که کار نجات به پایان خود نزدیک می‌شود، تنگی بر زمین عارض خواهد شد، و امت‌ها خشمگین خواهند شد، با این حال مهار خواهند شد تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران آخر»، یا تازگی‌بخشی از حضور خداوند، خواهد آمد تا به آواز بلند فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر فرو ریخته خواهند شد، استوار بایستند.» Early Writings, 85.

Daniel’s seventy years began on September 11, 2001 when Islam was released and angered the nations by suddenly and unexpectedly striking the earth beast of Revelation thirteen. Islam was then restrained, so the work of the third angel can be finished. The work of the third angel is the sealing of God’s people, and when that work began on September 11, 2001 the Latter Rain began to “sprinkle”. Daniel chapter one is illustrating the testing process of the one hundred and forty-four thousand, beginning on September 11, 2001, and continuing until the second “voice” of Revelation eighteen calls God’s other flock out of Babylon. Daniel therefore represents a people who are now in spiritual captivity, until the very conclusion of the testing process. The conclusion of the testing period in Daniel chapter one is identified as the “end of the days.”

هفتاد سال دانیال در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، هنگامی که اسلام رها شد و با ضربه‌ای ناگهانی و غیرمنتظره به وحش زمینِ مکاشفه باب سیزده، امت‌ها را به خشم آورد. سپس اسلام مهار شد تا کار فرشتهٔ سوم به انجام برسد. کار فرشتهٔ سوم، مُهر نهادن بر قوم خداست، و هنگامی که آن کار در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، باران آخر شروع به «پاشیدن» کرد. باب اول دانیال فرایند آزمونِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را به تصویر می‌کشد، که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز می‌شود و تا زمانی ادامه می‌یابد که دومین «صدا» در مکاشفه باب هجده، دیگر گوسفندان خدا را از بابل فرا بخواند. از این‌رو دانیال نمایانگر قومی است که اکنون در اسارت روحانی به سر می‌برند، تا درست به پایان فرایند آزمون. پایان دورهٔ آزمون در باب اول دانیال با عنوان «آخرِ ایام» مشخص شده است.

> Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.

> اکنون در پایانِ ایّامی که پادشاه مقرر کرده بود ایشان را حاضر کنند، رئیسِ خواجه‌سرایان آنان را به حضور نبوکدنصر آورد. و پادشاه با ایشان سخن گفت؛ و در میان همهٔ آنان، هیچ‌کس مانند دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا یافت نشد؛ ازاین‌رو در حضور پادشاه ایستادند. و در هر امرِ حکمت و فهم که پادشاه از ایشان پرس‌وجو می‌کرد، آنان را ده برابر برتر از همهٔ مجوسیان و منجمانِ موجود در سراسر مملکت خویش یافت. دانیال ۱:۱۸–۲۰.

The third test, which represents a prophetic litmus test for Daniel and the three worthies, was when they were judged by Nebuchadnezzar, and found to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” The third test is represented by judgment, and the judgment occurred at “the end of the days.” In the book of Daniel, the “end of the days,” is where Daniel stands in his lot.

سومین آزمون، که برای دانیال و آن سه مردِ شایسته، آزمونی نبوی و تعیین‌کننده به‌شمار می‌رفت، هنگامی بود که به داوری نبوکدنصر سپرده شدند و معلوم گشت که «ده بار از جمیع مجوسیان و منجمانی که در تمامی مملکت او بودند بهترند.» آزمون سوم با داوری نمودار شده است، و این داوری در «پایانِ روزها» واقع شد. در کتاب دانیال، «پایانِ روزها» همان جایی است که دانیال در قرعهٔ خویش می‌ایستد.

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> «بسیاری تطهیر خواهند شد، و سفید گردانیده خواهند شد، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت عمل خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید…. خوشا به حال آن که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. اما تو (دانیال) راه خود را تا پایان ادامه بده؛ زیرا آرام خواهی گرفت، و در پایان ایام در نصیب خود خواهی ایستاد.»

> “The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.

> «زمان آن فرا رسیده است که دانیال در سهم خود بایستد. زمان آن فرا رسیده است که نوری که به او داده شد، بیش از هر زمان دیگری به جهان برسد. اگر آنان که خداوند برای ایشان چنین بسیار کرده است، در نور سلوک کنند، معرفت ایشان به مسیح و به نبوت‌هایی که به او مربوط است، هرچه به پایان تاریخ این زمین نزدیک‌تر شوند، به‌طرز چشمگیری افزون خواهد شد.» تفاسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۴، ص. ۱۱۷۴.

Sister White identifies the “end of the days” in association with the purification process of verse ten of Daniel chapter twelve. She often employs verse ten, with verse thirteen’s, “end of the days.”

خواهر وایت «پایانِ ایام» را در ارتباط با فرایندِ تطهیرِ مذکور در آیهٔ ده از فصل دوازدهمِ دانیال مشخص می‌سازد. او غالباً آیهٔ ده را همراه با عبارتِ آیهٔ سیزدهم، «پایانِ ایام»، به کار می‌برد.

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> «بسیاری تطهیر خواهند شد، و سفید خواهند گردید، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید…. خوشا به حال آن‌که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. اما تو ای دانیال، تا پایان، راه خود را برو؛ زیرا آرام خواهی گرفت، و در پایان ایام در قسمت خود خواهی ایستاد.»

> “Daniel is today standing in his lot, and we are to give him place to speak to the people. Our message is to go forth as a lamp that burneth. ‘At that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars forever and ever.’

> «دانیال امروز در جایگاه مقرر خویش ایستاده است، و ما باید به او مجال دهیم تا با مردم سخن بگوید. پیام ما باید همچون چراغی فروزان به پیش رود. «و در آن زمان، میکائیل، آن رئیس عظیمی که برای پسران قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و چنان زمان تنگی‌ای خواهد بود که از هنگامی که امتی به وجود آمده است تا آن زمان، هرگز نبوده است؛ و در آن زمان، قوم تو، یعنی هر که در کتاب مکتوب یافت شود، رهایی خواهد یافت. و بسیاری از آنان که در خاک زمین خفته‌اند، بیدار خواهند شد، بعضی برای حیات جاودانی، و بعضی برای رسوایی و حقارت جاودانی. و آنان که حکیم‌اند، مانند درخشندگی افلاک خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به عدالت هدایت کنند، مانند ستارگان تا ابدالآباد.»

> “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling. It is too late to engage with Satan in his work of blinding eyes. It is too late to give heed to seducing spirits and doctrines of devils.

> این سخنان کاری را که ما باید در این ایام آخر انجام دهیم، پیش روی ما می‌نهد. ما حتی نیمه‌بیدار هم نیستیم. آن قدرتی را که برای انجام کاری که باید به انجام رسد، ضروری است، در اختیار نداریم. ما باید به حیات درآییم، به اتحاد داخل شویم. اکنون، همین اکنون، باید در آن جایگاهی بایستیم که توبه و آمرزش، ویژگی‌های برجستهٔ کار ما باشد. نباید هیچ نزاعی در میان باشد. دیگر برای درگیر شدن با شیطان در کار او برای کور ساختن چشم‌ها، بسیار دیر شده است. دیگر برای التفات کردن به ارواح گمراه‌کننده و تعالیم دیوها، بسیار دیر شده است.

> “I am instructed to say that when the Holy Spirit gives tongue and utterance, we shall see a work done similar to that done on the day of Pentecost. The representatives of Christ will work intelligently. There will not be found one man here and another there seeking to tear down and destroy.

> «به من دستور داده شده است که بگویم هنگامی که روح‌القدس زبان و بیان عطا می‌کند، ما شاهد عملی خواهیم بود همانند آنچه در روز پنتیکاست انجام شد. نمایندگان مسیح با بصیرت عمل خواهند کرد. دیگر نه اینجا مردی و نه آنجا مردی یافت خواهد شد که بکوشد خراب کند و ویران سازد.»

> “‘Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you, seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought His judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.

> «پیش از آنکه فرمان صادر شود، پیش از آنکه آن روز چون کاه بگذرد، پیش از آنکه خشم سوزان خداوند بر شما فرود آید، پیش از آنکه روز خشم خداوند بر شما فرا رسد، خداوند را بطلبید، ای تمامی حلیمانِ زمین، که احکام او را به‌جا آورده‌اید؛ عدالت را بطلبید، حلم را بطلبید: شاید در روز خشم خداوند پنهان داشته شوید.» Australian Union Conference Record، 11 مارس 1907.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented by the seventy years of Daniel’s captivity in Babylon, is represented in Daniel chapter twelve, and verse ten. The verse possesses the signature of “truth” for it identifies the three-steps that are the characteristics of the Hebrew word “truth.” Many shall be purified, made white and then tried. Daniel and the three worthies were purified by the fear of God in chapter one, for they determined not to eat the Babylonian diet. They then demonstrated a countenance that was made fairer and fatter than those who ate the Babylonian food. Their countenance was the righteousness of Christ which is the white garments. They then were tried when they went into the judgment of Nebuchadnezzar, at the end of the days.

مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، که به‌واسطهٔ هفتاد سال اسارت دانیال در بابل به تصویر کشیده شده است، در دانیال باب دوازدهم، آیهٔ ده نیز بازنمایی شده است. این آیه نشانِ «حقیقت» را در خود دارد، زیرا آن سه گام را مشخص می‌سازد که از ویژگی‌های واژهٔ عبریِ «حقیقت» هستند. بسیاری طاهر خواهند شد، سفید گردانیده خواهند شد، و سپس آزموده خواهند شد. دانیال و آن سه بزرگوار در باب اول، به‌سبب ترس خدا، طاهر گردیدند، زیرا عزم کردند که از خوراک بابلی نخورند. سپس سیمایی را ظاهر ساختند که از سیمای کسانی که خوراک بابلی می‌خوردند نیکوتر و فربه‌تر شده بود. سیمای ایشان همان عدالتِ مسیح بود که جامه‌های سفید است. آنگاه، در پایانِ ایام، هنگامی که به داوریِ نبوکدنصر داخل شدند، آزموده شدند.

At “the end of the days,” when Daniel stands “in his lot”, “knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased” for God’s people. Nebuchadnezzar noted that in “all matters of wisdom and understanding,” Daniel and the three worthies were “found” to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.”

در «آخرِ روزها»، هنگامی که دانیال «در نصیبِ خود» خواهد ایستاد، «معرفتِ مسیح و نبوت‌های مربوط به او برای قومِ خدا بسیار افزون خواهد شد». نبوکدنصر ملاحظه کرد که در «همهٔ امورِ حکمت و فهم»، دانیال و آن سه مردِ ممتاز «یافت شدند» که «ده برابر از همهٔ مجوسیان و منجمانِ سراسر مملکتِ او برترند».

Daniel chapter one is illustrating the experience of the one hundred and forty-four thousand, who go through a three-step testing process. Commenting on that process, Sister White says, “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling.”

بابِ اوّلِ دانیال تجربهٔ یکصد و چهل و چهار هزار تن را به تصویر می‌کشد، که از فرایند آزمونیِ سه‌مرحله‌ای عبور می‌کنند. خواهر وایت در توضیح آن فرایند می‌گوید: «این سخنان، کاری را که ما باید در این ایّام آخر انجام دهیم، پیشِ روی ما می‌نهد. ما حتی نیمه‌بیدار هم نیستیم. ما آن قدرتی را که برای انجام کاری که باید انجام شود ضروری است، نداریم. ما باید به حیات درآییم، به اتحاد درآییم. اکنون، همین اکنون، باید در آن موضع بایستیم که توبه و آمرزش، ویژگی‌های برجستهٔ کار ما باشد. نباید هیچ‌گونه نزاعی وجود داشته باشد.»

The testing process that leads to the “end of the days,” leads to the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. The work we are to do now is to accept the message of September 11, 2001 and wake up, as represented by the dead dry bones. “We must come to life, come into union.” When we do this, the striking features of our work will be our “repentance and pardon.” The striking feature of our work is represented by Daniel in chapter nine, when he prays the Leviticus twenty-six prayer, asking for forgiveness of his sins, and the sins of his fathers, while also acknowledging that he had been walking contrary to God ever since the disappointment that marked the beginning of the tarrying time on July 18, 2020. He must also acknowledge that God had been walking contrary to him during that same period. Daniel represents those that have gone through a captivity of “seventy years”, ever since July 18, 2020.

آزمون و امتحانی که به «آخرِ ایام» می‌انجامد، به رستاخیزِ دو شاهد در مکاشفه باب یازدهم منتهی می‌شود. کاری که اکنون باید انجام دهیم این است که پیامِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را بپذیریم و بیدار شویم، چنان‌که استخوان‌های خشکِ مرده نمایانگر آن هستند. «باید زنده شویم، به اتحاد درآییم.» هنگامی که چنین کنیم، ویژگی‌های برجستهٔ کارِ ما «توبه و آمرزش» خواهد بود. ویژگی برجستهٔ کارِ ما به‌وسیلهٔ دانیال در باب نهم نمایانده شده است، آنگاه که دعای لاویان بیست‌وشش را به‌جا می‌آورد و برای آمرزشِ گناهانِ خود و گناهانِ پدرانش طلب بخشش می‌کند، و در همان حال اقرار می‌نماید که از زمانِ ناامیدی‌ای که آغازِ زمانِ تأخیر را در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ رقم زد، پیوسته برخلاف خدا گام برداشته بود. او همچنین باید اقرار کند که خدا نیز در همان دوره برخلاف او رفتار کرده بود. دانیال نمایانگر کسانی است که از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به این‌سو، اسارتِ «هفتاد ساله» را از سر گذرانده‌اند.

The seventy years is a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The book of Chronicles informs us that the seventy years was the period that the land would “enjoy” the sabbaths which she was not allowed to enjoy due to ancient Israel’s rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five.

هفتاد سال نمادی از «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش است. کتاب تواریخ به ما آگاهی می‌دهد که این هفتاد سال، دوره‌ای بود که زمین در آن سَبَت‌هایی را که به سبب سرکشی اسرائیلِ باستان بر ضد عهدِ لاویان بیست‌وپنج از آن محروم شده بود، «برخوردار» می‌گشت.

> To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:21.

> تا کلام خداوند به زبان ارمیا تحقق یابد، تا آن‌گاه که زمین از سَبَت‌های خود بهره‌مند شد؛ زیرا مادام که ویران افتاده بود، سَبَت را نگاه داشت، تا هفتاد سال کامل شود. ۲ تواریخ ۳۶:۲۱.

As a symbol of a prophetic “wilderness,” the “three and a half days” that the two witnesses of Revelation eleven were dead in the street after July 18, 2020 is a symbol of the “seventy years”, and also a symbol of the “seven times”. At the “end of the days,” is a symbol of the end of the prophetic days that were sealed up in the book of Daniel.

به‌عنوان نمادی از یک «بیابان» نبوی، «سه روز و نیم»ی که دو شاهدِ مکاشفهٔ یازدهم پس از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مرده در کوچه افتاده بودند، نمادی از «هفتاد سال» و نیز نمادی از «هفت زمان» است. «در پایانِ روزها» نمادی از پایانِ روزهای نبوی‌ای است که در کتاب دانیال مُهر و موم شده بودند.

In 1798, the book of Daniel was unsealed and Daniel stood in his lot, ready to fulfill his purpose.

در سال ۱۷۹۸، کتاب دانیال گشوده شد و دانیال در جایگاه خویش ایستاد، آماده تا مقصود خود را به انجام رساند.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> «هنگامی که خدا به انسانی کاری ویژه می‌سپارد، او باید در سهم و جایگاه خویش بایستد، همان‌گونه که دانیال ایستاد؛ آماده تا به ندای خدا پاسخ گوید، آماده تا مقصود او را به انجام رساند.» Manuscript Releases, جلد 6، ص. 108.

On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter eight, and verse fourteen, the book of Daniel once again stood in its lot. 1798, and 1844, are the conclusion of the first and second indignations, and therefore mark the end of “seven times.” The “end of the days” in the book of Daniel is a symbol of the conclusion of a captivity that is represented by the “seven times.” In Daniel chapter four, Nebuchadnezzar lived as a beast while “seven times” passed over him. At “the end of the days,” his kingdom and reason was restored to him.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، در تحقق دانیال باب هشت، آیهٔ چهارده، کتاب دانیال بار دیگر در نوبت خود ایستاد. سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ پایان نخستین و دومین غضب‌ها هستند، و از این‌رو پایان «هفت زمان» را نشان می‌دهند. «پایان ایام» در کتاب دانیال نمادی از فرجام اسارتی است که به‌وسیلهٔ «هفت زمان» به تصویر کشیده شده است. در دانیال باب چهار، نبوکدنصر در حالی که «هفت زمان» بر او می‌گذشت، همچون حیوانی می‌زیست. در «پایان ایام»، سلطنت و عقل او به وی بازگردانده شد.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Daniel 4:34–36.

> और दिनों के अन्त में मैं, नबूकदनेस्सर, ने अपनी आँखें स्वर्ग की ओर उठाईं, और मेरी समझ मुझे फिर प्राप्त हुई; तब मैंने परमप्रधान को धन्य कहा, और उसकी स्तुति और महिमा की, जो सर्वदा जीवित है, जिसका प्रभुत्व अनन्त प्रभुत्व है, और जिसका राज्य पीढ़ी से पीढ़ी तक बना रहता है। और पृथ्वी के सब रहनेवाले कुछ भी नहीं गिने जाते; और वह स्वर्ग की सेना में और पृथ्वी के रहनेवालों के बीच अपनी इच्छा के अनुसार कार्य करता है; और कोई उसका हाथ रोक नहीं सकता, और न उससे कह सकता है, “तू क्या कर रहा है?” उसी समय मेरी बुद्धि मुझे फिर प्राप्त हुई; और मेरे राज्य की महिमा के लिये मेरा आदर और मेरा तेज मुझे फिर मिला; और मेरे मन्त्रियों और मेरे प्रधानों ने मुझे ढूँढ़ा; और मैं अपने राज्य में फिर स्थापित किया गया, और मुझ पर और भी उत्कृष्ट महिमा बढ़ाई गई। दानिय्येल 4:34–36॥

The end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented as the “end of the days,” and therefore represents the symbolic conclusion of the “seventy years” and also of the “seven times.” At that time, “repentance and pardon” will be the features that represent the work of those who were previously dead in the street that runs through the valley of dead dry bones.

پایانِ زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن، به‌منزلهٔ «پایانِ ایام» تصویر شده است؛ ازاین‌رو، نمادِ پایانِ «هفتاد سال» و نیز «هفت زمان» است. در آن هنگام، «توبه و آمرزش» ویژگی‌هایی خواهند بود که کارِ کسانی را نمایان می‌سازند که پیش‌تر در آن شارعِ گذرنده از وادیِ استخوان‌های خشکِ مرده، مرده بودند.

The visible feature of the work of repentance of the one hundred and forty-four thousand is represented in Ezekiel chapter nine, as “sighing and crying.” When God’s people confess and put away their personal sins, when they acknowledge that they have repeated the same sins of their fathers, when they set aside their pride of opinion and admit that they have been walking contrary to God, and also that He has been walking contrary to them since the tarrying time arrived on July 18, 2020, they will then be found to have “ten times” more prophetic power than all the other professed wise men in the kingdom.

ویژگیِ آشکارِ عملِ توبۀ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، در حزقیال باب نُه، به صورتِ «آه کشیدن و فریاد برآوردن» نشان داده شده است. هنگامی که قومِ خدا به گناهانِ شخصیِ خود اعتراف کنند و آن‌ها را ترک نمایند، هنگامی که اقرار کنند که همان گناهانِ پدرانِ خویش را تکرار کرده‌اند، هنگامی که غرورِ رأیِ خود را کنار بگذارند و بپذیرند که بر خلافِ خدا سلوک کرده‌اند، و نیز اینکه او نیز از زمانِ آغازِ تأخیر، که در 18 ژوئیه 2020 فرا رسید، بر خلافِ ایشان سلوک کرده است، آنگاه معلوم خواهد شد که آنان در ملکوت، نسبت به همۀ دیگر مردانِ حکیمِ مدعی، «ده برابر» قدرتِ نبویِ بیشتری دارند.

The sealing process began with the loosing and then the restraining of Islam. That process ends as it began, when Islam is once again released. It is released at the end of the days of the sealing time, which for Daniel was the decree of Cyrus that called men out of Babylon. It is there, at the end of the days of purification, at the judgment of the Sunday law “decree” in the United States, that the faithful will be found to possess “ten times more” prophetic power.

عملِ مُہر اسلام کے کھولے جانے، اور پھر اس کے روکے جانے، کے ساتھ شروع ہوا۔ یہ عمل اسی طرح ختم ہوتا ہے جس طرح شروع ہوا تھا، جب اسلام ایک بار پھر چھوڑ دیا جاتا ہے۔ اسے وقتِ مُہر بندی کے ایّام کے آخر میں چھوڑا جاتا ہے، جو دانی ایل کے لیے خورس کے اُس فرمان پر منتج ہوتا تھا جس نے لوگوں کو بابل سے باہر آنے کے لیے پکارا۔ وہیں، یعنی تطہیر کے ایّام کے اختتام پر، ریاستہائے متحدہ میں اتوار کے قانون کے "فرمان" کے فیصلے کے وقت، وفادار اس حال میں پائے جائیں گے کہ وہ نبوتی قدرت میں "دس گنا زیادہ" رکھتے ہیں۔

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> «شما آمدن خداوند را بیش از حد دور می‌پندارید. دیدم که بارانِ آخر همان‌گونه [ناگهان] چون فریادِ نیمه‌شب، و با ده برابر قدرت، در حال آمدن بود.» Spalding and Magan, 5.

We will begin the consideration of Daniel chapter two in the next article.

ما بررسی فصل دوم دانیال را در مقالهٔ بعدی آغاز خواهیم کرد.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> “این همان فریادِ نیمه‌شب بود که می‌بایست به پیامِ فرشتهٔ دوم قدرت بخشد. فرشتگانی از آسمان فرستاده شدند تا مقدّسینِ دلسرد را بیدار سازند و ایشان را برای کارِ عظیمی که در پیش داشتند آماده کنند. بااستعدادترین مردان نخستین کسانی نبودند که این پیام را دریافت کردند. فرشتگان نزد فروتنان و پارسایانِ مخلص فرستاده شدند و آنان را برانگیختند تا این ندا را بلند کنند: ‘اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!’ آنان که این ندا به ایشان سپرده شده بود، شتاب کردند و در قدرتِ روح‌القدس پیام را اعلام نمودند و برادرانِ دلسردِ خود را بیدار ساختند. این کار بر حکمت و دانشِ انسان‌ها استوار نبود، بلکه بر قدرتِ خدا؛ و مقدّسینِ او که آن ندا را شنیدند، نتوانستند در برابر آن مقاومت کنند. روحانی‌ترین اشخاص نخست این پیام را پذیرفتند، و آنان که پیشتر در این کار پیشگام بودند، از آخرین کسانی بودند که آن را پذیرفتند و به فزونیِ این ندا یاری رساندند: ‘اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!’” Early Writings, 238.

Back to Articles