Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty

تاریخِ پوشیدۂ آیتِ چهل — عددِ بیست

The Second Woe - Part Seven - Ezekiel

دومین وای — بخش هفتم — حزقیال

Author

Jeff Pippenger

Published

July 29, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

It is an acceptable biblical understanding to identify the prophet Ezekiel as thirty years old in his opening verses.

یہ ایک قابلِ قبول بائبلی فہم ہے کہ نبی حزقی ایل کو اپنی ابتدائی آیات میں تیس برس کا سمجھا جائے۔

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him. Ezekiel 1:1–3.

> پس چنین واقع شد که در سال سی‌ام، در ماه چهارم، در روز پنجمِ ماه، هنگامی که من در میان اسیران نزد نهرِ کِبار بودم، آسمان‌ها گشوده شد و رؤیاهای خدا را دیدم. در روز پنجمِ ماه، که سال پنجمِ اسارتِ یَهویاقینِ پادشاه بود، کلام خداوند صریحاً بر حِزقیالِ کاهن، پسرِ بوزی، در سرزمین کَلدانیان نزد نهرِ کِبار نازل شد؛ و دستِ خداوند در آنجا بر او بود. حزقیال ۱:‏۱–۳.

Some believe “the thirtieth year” is based upon a specific jubilee cycle, which began with king Josiah and ended with verse one of chapter forty.

برخی بر این باورند که «سال سی‌ام» بر پایهٔ یک چرخهٔ معینِ یوبیل استوار است؛ چرخه‌ای که با پادشاه یوشیا آغاز شد و با آیهٔ نخستِ باب چهل به پایان رسید.

> In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

> En el año veinticinco de nuestro cautiverio, al comienzo del año, a los diez días del mes, catorce años después de que la ciudad fue herida, en aquel mismo día vino sobre mí la mano del Señor, y me llevó allá. Ezequiel 40:1.

Biblical chronologists date verse one of chapter forty as either April 28 or October 22, 573 BC. All the prophets identify the latter days, so the fall date of October 22, 573 BC is the omega date of a line that began fifty years prior in what is called “Josiah’s Great Passover” on May 5, 622 BC.

گاه‌شناسانِ کتاب‌مقدسی آیهٔ نخستِ فصل چهلم را یا ۲۸ آوریل یا ۲۲ اکتبر ۵۷۳ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری می‌کنند. همهٔ انبیا ایامِ آخر را مشخص می‌سازند؛ ازاین‌رو، تاریخِ پاییزیِ ۲۲ اکتبر ۵۷۳ پیش از میلاد، تاریخِ اُمگایِ خطی است که پنجاه سال پیش‌تر، در آنچه «فِصَحِ عظیمِ یوشیا» خوانده می‌شود، در ۵ مه ۶۲۲ پیش از میلاد آغاز شد.

The number thirty is a symbol of the priests who were to be thirty years old when they began to serve. Whether verse one through three of Ezekiel one, is identifying Ezekiel’s age as thirty, or simply as a symbol of a priest he would also be represented as thirty years old. If the thirty years of verse one is as others believe; representing the thirtieth year since Josiah’s Great Passover in 622 BC, the prophetic implications are still the same.

شمارهٔ سی نماد کاهنانی است که می‌بایست هنگام آغاز خدمت، سی‌ساله باشند. خواه آیات یک تا سهِ حزقیال باب یک، سن حزقیال را سی سال معرفی کند، و خواه صرفاً او را به‌عنوان نماد یک کاهن بنمایاند، در هر حال او نیز به‌صورت سی‌ساله نمایانده می‌شد. اگر سی سالِ مذکور در آیهٔ یک، چنان‌که برخی بر این باورند، نشان‌دهندهٔ سالِ سی‌ام از زمان عید فصح عظیم یوشیا در 622 ق.م. باشد، دلالت‌های نبوی همچنان همان است.

Josiah means “foundation,” and his Great Passover began a jubilee period that ended on October 22 on the Day of Atonement 573 BC. The “jubilee line” from Josiah to October 22 aligns with the history of 1840 to 1844. The foundations of 1840 were represented by king Josiah and also by Josiah Litch. October 22 was represented by the horn of the jubilee trumpet being sounded along with the horn of the Day of Atonement.

Յոսիան նշանակում է «հիմք», և նրա Մեծ Զատիկը սկսեց հոբելյանական մի շրջան, որն ավարտվեց հոկտեմբերի 22-ին՝ Քավության Օրը, մ.թ.ա. 573 թվականին։ «Հոբելյանական գիծը»՝ Յոսիայից մինչև հոկտեմբերի 22, համընկնում է 1840-ից 1844 թվականների պատմության հետ։ 1840 թվականի հիմքերը ներկայացված էին Հովսիա արքայով, ինչպես նաև Յոսիա Լիչով։ Հոկտեմբերի 22-ը ներկայացված էր հոբելյանական փողի եղջյուրի հնչեցմամբ՝ Քավության Օրվա եղջյուրի հետ միասին։

> And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.

> اور تو اپنے لیے سالوں کے سات سبت گننا، یعنی سات مرتبہ سات سال؛ اور سالوں کے ان سات سبتوں کی مدت تیرے لیے اُنتالیس برس ہوگی۔ پھر ساتویں مہینے کی دسویں تاریخ کو تُو یوبیل کا نرسنگا بجوانا؛ یومِ کفارہ میں تم اپنے تمام ملک میں نرسنگا بجاؤ۔ احبار 25:8، 9۔

Ezekiel is set within the Jubilee line from king Josiah to October 22, a line that represents Revelation ten’s first and second angels from 1840 unto 1844. Ezekiel represents the Millerites of the first and second angels and the one hundred and forty-four thousand of the third angel. Ezekiel represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, but his primary prophetic attribute is that he is a prophet.

حزقی‌ئیل در خط یوبیل از پادشاه یوشیا تا ۲۲ اکتبر قرار دارد؛ خطی که نمایانگر فرشتهٔ اول و دومِ مکاشفهٔ ده، از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، است. حزقی‌ئیل نمایندهٔ میلری‌ها در فرشتهٔ اول و دوم، و نیز یکصد و چهل و چهار هزارِ فرشتهٔ سوم است. حزقی‌ئیل نمایندهٔ کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار است، اما ویژگی اصلیِ نبویِ او این است که او نبی است.

## Prophet, Priest and King

نبی، کاہن اور بادشاہ

There are three biblical characters that began to serve when thirty years of age. Along with Ezekiel were David and Joseph. Because they all began to serve at the age of thirty, they are all priests. David is a symbol of the king, Joseph is the priest and Ezekiel is the prophet in the threefold kingdom of glory that consists of a prophet, a priest and a king.

سه شخصیت کتاب‌مقدسی هستند که خدمت خود را در سن سی‌سالگی آغاز کردند. در کنار حزقیال، داود و یوسف نیز بودند. چون همگی خدمت خود را در سن سی‌سالگی آغاز کردند، همه آنان کاهن‌اند. داود نماد پادشاه است، یوسف کاهن است و حزقیال نبی در پادشاهی سه‌گانهٔ جلال که از نبی، کاهن و پادشاه تشکیل شده است.

However we might apply the prophet Ezekiel as a symbol, he is a priest, and when applied in the line of the jubilee from Josiah to October 22, Ezekiel is a priest who would represent a priest in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand as typified by the history of 1840 to 1844 and king Josiah to October 22, 573 BC.

بااین‌حال، هرگونه که نبی حزقیال را به‌عنوان نماد به‌کار بگیریم، او کاهن است؛ و هنگامی که در امتداد خط یوبیل از یوشیا تا ۲۲ اکتبر به‌کار برده شود، حزقیال کاهنی است که کاهنی را در زمان مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نمایندگی می‌کند؛ چنان‌که این امر به‌واسطهٔ تاریخ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ و پادشاه یوشیا تا ۲۲ اکتبر ۵۷۳ ق.م. به‌صورت نمونه پیش‌نمایانده شده است.

## Twenty-two

بیست‌ودو

The Bible is clear that Ezekiel ministered for twenty-two years. “Twenty-two” is a symbol of the one hundred and forty-four thousand who are the ensign of Divinity combined with humanity. In the history represented by Josiah’s Passover unto chapter forty’s October 22’s Jubilee celebration, Josiah’s Passover typified the work of Josiah Litch in 1838 and 1840. That work was setting forth the time prophecies of the first and second woes. It can now be seen that the prophecy of the first and second woes is much larger than the pioneers recognized.

کتاب‌مقدس به‌روشنی بیان می‌کند که حزقیال به‌مدت بیست‌ودو سال خدمت کرد. «بیست‌ودو» نمادی است از صد و چهل و چهار هزار تن که نشانِ الوهیتِ متحد با انسانیت‌اند. در تاریخی که از فصحِ یوشیا تا جشن یوبیلِ ۲۲ اکتبرِ بابِ چهل نمایانده شده است، فصحِ یوشیا مظهرِ کارِ یوشیا لیچ در سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ بود. آن کار عبارت بود از ارائهٔ نبوت‌های زمانیِ وایِ اول و وایِ دوم. اکنون می‌توان دید که نبوتِ وایِ اول و وایِ دوم بسیار گسترده‌تر از آن است که پیشگامان تشخیص داده بودند.

Ezekiel as a biblical prophet identifies more specific dates in his writings than any other biblical author.

حزقی ایل، به‌عنوان نبی‌ای کتاب‌مقدسی، در نوشته‌های خود تاریخ‌های مشخص‌تری را نسبت به هر نویسندهٔ دیگرِ کتاب‌مقدس ذکر می‌کند.

Ezekiel is the omega of the day equaling a year in Bible prophecy. In the book of Numbers, the alpha mention of the day year principle is represented at the first rebellion at Kadesh that brought about forty years of wandering in the wilderness. The last, or omega rebellion is being represented by Ezekiel in chapter four as Jerusalem is destroyed.

حزقیال، اُمگایِ اصلِ «یک روز برابر با یک سال» در نبوتِ کتاب‌مقدّس است. در کتابِ اعداد، ذکرِ آلفایِ اصلِ روز-سال در نخستین شورش در قادِش نمود می‌یابد؛ همان شورشی که چهل سال سرگردانی در بیابان را پدید آورد. آخرین شورش، یا شورشِ اُمگا، در بابِ چهارِ حزقیال به تصویر کشیده می‌شود، آن‌گاه که اورشلیم ویران می‌گردد.

## Alpha

الفا

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. I the Lord have said, I will surely do it unto all this evil congregation, that are gathered together against me: in this wilderness they shall be consumed, and there they shall die. Numbers 14:34, 35.

> پس، به شمارِ روزهایی که آن سرزمین را جاسوسی کردید، یعنی چهل روز، برای هر روز یک سال، گناهانِ خویش را خواهید کشید، یعنی چهل سال؛ و نقضِ وعدهٔ مرا خواهید شناخت. من، یهوه، گفته‌ام که یقیناً این را بر تمامی این جماعتِ شریر که بر ضد من گرد آمده‌اند، واقع خواهم ساخت: در این بیابان هلاک خواهند شد و در همان‌جا خواهند مرد. اعداد ۱۴:۳۴، ۳۵

## Omega

اومگا

> Lie thou also upon thy left side, and lay the iniquity of the house of Israel upon it: according to the number of the days that thou shalt lie upon it thou shalt bear their iniquity. For I have laid upon thee the years of their iniquity, according to the number of the days, three hundred and ninety days: so shalt thou bear the iniquity of the house of Israel. And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Therefore thou shalt set thy face toward the siege of Jerusalem, and thine arm shall be uncovered, and thou shalt prophesy against it. Ezekiel 4:4–7.

> تو نیز بر پهلوی چپ خود بخواب و گناه خاندان اسرائیل را بر آن بگذار؛ به شمار روزهایی که بر آن خواهی خفت، گناه ایشان را بر دوش خواهی کشید. زیرا من سال‌های گناه ایشان را بر تو نهاده‌ام، مطابق شمار روزها، سیصد و نود روز؛ پس گناه خاندان اسرائیل را بر دوش خواهی کشید. و چون این را به انجام رساندی، بار دیگر بر پهلوی راست خود بخواب، و گناه خاندان یهودا را چهل روز بر دوش خواهی کشید؛ من هر روز را برای یک سال برای تو مقرر داشته‌ام. پس روی خود را به سوی محاصرهٔ اورشلیم بگردان، و بازویت برهنه باشد، و بر ضد آن نبوّت کن. حزقیال ۴:۴–۷

Kadesh and Jerusalem’s destruction represent the alpha and omega rebellion representing the day for a year principle. The “day for a year principle” was the primary rule of the Millerite's and in the history of 1840 to 1844, as typified in the Jubilee line of king Josiah unto October 22. Ezekiel sets forth more dates than any other prophet. Within the dating of Ezekiel, the line of the Jubilee is identified, tying Ezekiel’s witness directly into the history of the first and second angels, and thereafter the history of the third angel.

قادِش اور یروشلیم کی تباہی الفا اور اومیگا بغاوت کی نمائندگی کرتی ہیں، جو ایک دن کے بدلے ایک سال کے اصول کی نمائندہ ہیں۔ “ایک دن کے بدلے ایک سال کا اصول” ملیرائیٹوں کا بنیادی قاعدہ تھا، اور 1840 سے 1844 کی تاریخ میں بھی، جیسا کہ بادشاہ یوسیاہ کی یوبیل کی سطر سے 22 اکتوبر تک اس کی تمثیل پائی جاتی ہے۔ حزقی ایل کسی بھی دوسرے نبی سے زیادہ تاریخیں پیش کرتا ہے۔ حزقی ایل کی تاریخ بندی کے اندر یوبیل کی سطر کی نشاندہی ہوتی ہے، جو حزقی ایل کی گواہی کو پہلے اور دوسرے فرشتے کی تاریخ کے ساتھ براہِ راست مربوط کرتی ہے، اور اس کے بعد تیسرے فرشتے کی تاریخ کے ساتھ بھی۔

Along with the “Jubilee line” Ezekiel lies on his side for three hundred and ninety days, then on his other side for forty days. “Four hundred and thirty” is a symbol of the old and new covenants, for Abram’s covenant promise of four hundred years of captivity in Egypt found the second witness of thirty years with the apostle Paul. Together Abram, (later Abraham) of ‘the old’ and Saul, (later Paul) of ‘the new’ combined their witnesses to establish four hundred and thirty years as a symbol of the everlasting covenant. “Three hundred and ninety days” “shalt thou bear the iniquity of the house of Israel.” “And” “thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days.” Together the right side and the left side equal Abram and Paul.

همراه با «خط یوبیل»، حزقیال سیصد و نود روز بر یک پهلو می‌خوابد، سپس چهل روز بر پهلوی دیگر خود. «چهارصد و سی» نمادِ عهدهای کهن و نو است، زیرا وعدهٔ عهدیِ اَبرام دربارهٔ چهارصد سال اسارت در مصر، شاهد دومِ سی سال را با رسول پولس یافت. اَبرام، (که بعدتر ابراهیم نامیده شد) از «قدیم»، و شائول، (که بعدتر پولس نامیده شد) از «جدید»، با هم شهادت‌های خود را در هم آمیختند تا چهارصد و سی سال را به‌عنوان نمادِ عهد جاودانی استوار سازند. «سیصد و نود روز» «باید بارِ گناه خاندان اسرائیل را بر دوش کشی.» «و» «باید بارِ گناه خاندان یهودا را چهل روز بر دوش کشی.» در مجموع، پهلوی راست و پهلوی چپ معادلِ اَبرام و پولس است.

The covenant was always based upon obedience or disobedience—life or death. The year day principle in Millerite history was a life or death issue, and the history was announced by the first angel as the everlasting gospel. The “gospel” is a life or death issue, and the life or death testing issue of Millerite history was set within the context of the principle of a day equating to a year. The prediction that empowered the message of the first angel was the three hundred ninety-one years and fifteen days prophecy of the second woe. Within the three hundred and ninety days that Ezekiel laid upon his left side is an illustration of the three hundred and ninety-one years and fifteen days time prophecy of the second woe. It requires prophetic discernment to rightly divide the prophecy, but it is nothing less than the continuing work of the Lion of the tribe of Judah unsealing the message of the midnight cry.

عهد همواره بر اطاعت یا نافرمانی—حیات یا موت—استوار بوده است. اصل سال‌ـ‌روز در تاریخ میلریتی، مسئله‌ای از جنس حیات یا موت بود، و این تاریخ به‌وسیلهٔ فرشتهٔ اول به‌عنوان انجیل جاودان اعلام شد. «انجیل» مسئله‌ای از جنس حیات یا موت است، و مسئلهٔ آزمونِ حیات یا موت در تاریخ میلریتی در چارچوب اصلِ برابریِ یک روز با یک سال قرار داده شده بود. پیشگویی‌ای که پیام فرشتهٔ اول را نیرو بخشید، نبوتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزِ وایِ دوم بود. در میانِ سیصد و نود روزی که حزقیال بر پهلوی چپ خود دراز کشید، تمثیلی از نبوت زمانیِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزِ وایِ دوم وجود دارد. برای آنکه نبوت به‌درستی تقسیم شود، بصیرت نبوی لازم است؛ اما این چیزی کمتر از کارِ مستمرِ شیرِ سبطِ یهودا در گشودنِ مُهرِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب نیست.

I contend that Ezekiel must be treated as a symbol of the one hundred and forty-four thousand, but primarily as a symbol of the gift of the Spirit of Prophecy, whether represented as a manifestation of a latter-day prophet, or as a manifestation of the covenant people who understand the principle of line upon line methodology.

من استدلال می‌کنم که حزقیال باید به‌عنوان نمادی از صد و چهل و چهار هزار تن تلقی شود، اما در درجهٔ نخست به‌عنوان نمادی از عطیۀ روح نبوت، خواه به‌صورت ظهور یک نبیِ آخرالزمانی نمود یابد، یا به‌صورت ظهور قومِ عهد که اصلِ روش‌شناسیِ «حکم بر حکم» را درک می‌کنند.

I contend that Ezekiel’s light upon the three hundred and ninety-one years and fifteen days prophecy aligns with the dirt brush man casting the jewels into the larger casket.

من استدلال می‌کنم که روشناییِ حزقیال بر نبوتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز، با آن مردِ جاروب‌به‌دست که جواهرات را به درونِ صندوقچۀ بزرگ‌تر می‌افکند، هم‌راستا است.

I contend that the light from Ezekiel is an essential element of the capstone message, when the temple is finished.

من بر این باورم که نورِ برآمده از حزقیال، هنگامی که هیکل به کمال می‌رسد، عنصری اساسی از پیامِ سنگِ رأس است.

Ezekiel is at October 22 in verse one of chapter forty, and it is there that the vision of the future temple is given to Ezekiel. That temple is the temple of the one hundred and forty-four thousand, of which Ezekiel is a symbol of that number. That group will have passed two tests before they reach the third and litmus test. Ezekiel is portrayed as receiving his light in the temple, and therefore the light he produces as a symbol represents the light that comes when God’s people enter the Most Holy Place in alignment with Daniel chapter ten.

حزقیال در آیهٔ نخست از باب چهلم، در تاریخ بیست‌ودوم اکتبر قرار دارد، و در همان‌جا رؤیای معبد آینده به حزقیال داده می‌شود. آن معبد، معبدِ یکصد و چهل‌وچهار هزار است، که حزقیال نمادی از آن عدد می‌باشد. آن گروه پیش از آنکه به آزمون سوم و آزمون تعیین‌کننده برسند، از دو آزمون گذشته خواهند بود. حزقیال چنین ترسیم می‌شود که نور خود را در معبد دریافت می‌کند، و ازاین‌رو نوری که او به‌عنوان یک نماد پدید می‌آورد، نمایانگر نوری است که هنگامی می‌آید که قوم خدا، در هماهنگی با باب دهم دانیال، به مکان اقدس وارد می‌شوند.

The light of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed, is unsealed just before probation closes.

نورِ مکاشفۂ یسوع مسیح، جو مُہرشکستہ ہے، مہلتِ آزمائش کے اختتام سے عین پہلے مُہرشکستہ کیا جاتا ہے۔

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> او به من گفت: «سخنانِ نبوّتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا وقت نزدیک است. آن که ظالم است، بگذار همچنان ظلم کند؛ و آن که ناپاک است، بگذار همچنان ناپاک بماند؛ و آن که عادل است، بگذار همچنان عدالت ورزد؛ و آن که مقدّس است، بگذار همچنان مقدّس بماند.» مکاشفه 22:10، 11

The “time is at hand” just before probation closes in verse eleven, and the Revelation of Jesus Christ is therefore unsealed at that time, for “the time is at hand.”

«زمان نزدیک است» درست پیش از بسته شدنِ زمانِ آزمون در آیهٔ یازده، و ازاین‌رو مکاشفهٔ عیسی مسیح در همان زمان گشوده می‌شود، زیرا «زمان نزدیک است».

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> وحیِ یسوع مسیح، که خدا آن را به او داد تا اموری را که باید به‌زودی واقع شوند، به بندگان خود نشان دهد؛ و آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خود به بندهٔ خویش یوحنا فرستاد و اعلام کرد؛ همان که بر کلام خدا و بر شهادتِ یسوع مسیح و بر هر آنچه دیده بود، گواهی داد. خوشا به حال آن که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:‏۱–۳

Probation closes for Laodicean Seventh-day Adventism at the Sunday law and Adventism is represented as Jerusalem in chapter nine of Ezekiel. There those who sigh and cry for the abominations done in the land and in the church receive the seal. The sealing takes place when the east winds of Islam are angering the nations, just before probation closes. In Ezekiel chapter eight the four generations of Adventism conclude with the fourth generation being symbolized by the twenty-five leaders bowing to the sun.

مهلتِ آزمایش برای ادونتیسمِ لائودکیه‌ایِ روزِ هفتم در هنگامِ قانونِ یکشنبه بسته می‌شود، و ادونتیسم در فصل نهمِ حزقیال به‌صورتِ اورشلیم نمایانده شده است. در آنجا کسانی که برای مکروهاتِ انجام‌شده در سرزمین و در کلیسا آه و ناله می‌کنند، مُهر را دریافت می‌نمایند. این مُهرگذاری زمانی روی می‌دهد که بادهای شرقیِ اسلام ملت‌ها را به خشم می‌آورند، درست پیش از آن‌که مهلتِ آزمایش بسته شود. در فصل هشتمِ حزقیال، چهار نسلِ ادونتیسم به پایان می‌رسند، و نسلِ چهارم با آن بیست‌وپنج رهبر که در برابر خورشید تعظیم می‌کنند، نمادین شده است.

That vision was given symbolically one day before the Sunday law, or just before the close of probation as represented by six, six, six.

آن رؤیا به‌گونه‌ای نمادین، یک روز پیش از قانون یکشنبه عطا شد؛ یا درست اندکی پیش از پایانِ مهلتِ آزمایش، چنان‌که با شش، شش، شش نشان داده شده است.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Ezekiel 8:1–4.

> و در سال ششم، در ماه ششم، در روز پنجمِ ماه، چون در خانهٔ خود نشسته بودم و مشایخ یهودا پیش روی من نشسته بودند، واقع شد که دستِ خداوند یهوه در آنجا بر من فرود آمد. آنگاه نگریستم، و اینک شِبهی چون منظر آتش: از منظر کمرگاهش به پایین، آتش؛ و از کمرگاهش به بالا، همچون منظر درخشش، مانند رنگ کهربا. و صورتِ دستی را دراز کرد و مرا از زلفی از سرم گرفت؛ و روح مرا در میان زمین و آسمان برافراشت و در رؤیاهای خدا به اورشلیم آورد، به درِ دروازهٔ اندرونی که رو به شمال دارد؛ جایی که جایگاهِ تمثالِ غیرت‌انگیز بود، که غیرت را برمی‌انگیزد. و اینک جلالِ خدای اسرائیل در آنجا بود، مطابق رؤیایی که در هامون دیده بودم. حزقیال ۸:‏۱–۴

The vision of the sixth year, sixth month and fifth day came just before ‘666,’ a symbol of the Sunday law, when probation closes for Laodicean Adventism. That vision was “according to the vision” Ezekiel “saw in the plain.” The vision he saw in the plain is found earlier, in chapter three.

رؤیای سال ششم، ماه ششم و روز پنجم، درست پیش از «666» آمد؛ نمادی از قانون یکشنبه، آنگاه که مهلت آزمون برای ادونتیسمِ لائودیکیه به پایان می‌رسد. آن رؤیا «مطابق همان رؤیا» بود که حزقیال «در دشت» دید. رؤیایی که او در دشت دید، پیش‌تر، در باب سوم، آمده است.

> Then I arose, and went forth into the plain: and, behold, the glory of the Lord stood there, as the glory which I saw by the river of Chebar: and I fell on my face. Ezekiel 3:23.

> پس برخاستم و به سوی دشت بیرون رفتم؛ و اینک جلالِ خداوند در آنجا ایستاده بود، همانند جلالی که نزد نهر خابور دیده بودم؛ و بر روی خود به زمین افتادم. حزقیال ۳:۲۳.

The vision of the “plain”, which was the vision of the sixth year, sixth month and fifth day was the vision Ezekiel had seen earlier at the river of Chebar.

رُؤیای «دشت»، که رؤیای سال ششم، ماه ششم و روز پنجم بود، همان رؤیایی بود که حزقیال پیش‌تر نزد نهر خابور دیده بود.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> Y aconteció en el año treinta, en el mes cuarto, a los cinco días del mes, estando yo entre los cautivos junto al río Quebar, que los cielos se abrieron, y vi visiones de Dios. Ezequiel 1:1.

The “visions of God” which Ezekiel “saw,” by the river of Chebar, was the vision of the plain, which was also the vision of Ezekiel chapter eight through eleven. Those visions were presented in the context of Ezekiel looking into the sanctuary, which is where the "marah" looking glass vision of chapter ten is accomplished. Ezekiel represents those who partake of the prophetic light radiating from the Most Holy Place as the Revelation of Jesus Christ is brought forth just before the close of probation.

«رؤیاهای خدا» که حزقیال کنار نهر خابور «دید»، همان رؤیای هامون بود، که همچنین رؤیای حزقیال باب‌های هشت تا یازده نیز می‌باشد. آن رؤیاها در زمینه‌ای ارائه شدند که حزقیال به درون قدس می‌نگریست؛ همان‌جا که رؤیای آینه‌سانِ «marah» در باب دهم تحقق می‌یابد. حزقیال نمایندهٔ کسانی است که از نور نبویِ ساطع از قدس‌الاقداس بهره‌مند می‌شوند، آنگاه که مکاشفهٔ عیسی مسیح درست پیش از بسته شدنِ زمانِ آزمایش آشکار می‌گردد.

When we identify king Josiah’s Jubilee line that begins with Passover and ends on October 22, we are identifying the symbol of the Spring feasts and the Fall feasts as set forth in Leviticus twenty-three. There the spring and fall feasts are set forth with twenty-two verses each, just as Ezekiel’s ministry was for twenty-two years. Aligning Ezekiel in the thirtieth year of the Jubilee line allows Ezekiel’s birth to align with Josiah’s revival. If he was thirty years old in the thirtieth year of the Jubilee cycle, then Ezekiel would be born at Josiah’s reformation.

وقتی خط یوبیلِ پادشاه یوشیا را که با پِسَح آغاز می‌شود و در ۲۲ اکتبر پایان می‌یابد، شناسایی می‌کنیم، در واقع نمادِ اعیادِ بهاری و اعیادِ پاییزی را، چنان‌که در لاویان بیست‌وسه بیان شده است، شناسایی می‌نماییم. در آنجا اعیاد بهاری و پاییزی هر یک در بیست‌ودو آیه مطرح شده‌اند، همان‌گونه که خدمتِ حزقیال بیست‌ودو سال بود. منطبق ساختنِ حزقیال با سالِ سی‌امِ خطِ یوبیل این امکان را فراهم می‌آورد که تولدِ حزقیال با احیای یوشیا منطبق گردد. اگر او در سالِ سی‌امِ چرخهٔ یوبیل سی‌ساله بوده باشد، آنگاه حزقیال در هنگام اصلاحاتِ یوشیا متولد شده است.

Ezekiel is a symbol of those who by faith enter into the Most Holy Place. Once there they see the wheels within the wheels representing the complex play of human interactions. As with John in Revelation chapter ten, Ezekiel represents the Millerites, but more directly the one hundred and forty-four thousand. His parallel three-hundred-ninety-one-years and fifteen-days time prophecy illustrates the final judgment of Laodicean Adventism with the destruction of Jerusalem, and it includes the enigma of thirty-eight and forty.

حزقیال نمادِ کسانی است که به‌واسطهٔ ایمان به قدس‌الاقداس داخل می‌شوند. هنگامی که به آنجا می‌رسند، چرخ‌هایی را در میان چرخ‌ها می‌بینند که بیانگر کنشِ پیچیدهٔ تعاملات انسانی است. همان‌گونه که یوحنا در مکاشفه فصل دهم چنین است، حزقیال نمایندهٔ میلری‌هاست، اما به‌گونه‌ای مستقیم‌تر نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفر است. نبوت زمانیِ موازیِ او، یعنی سیصد و نود و یک سال و پانزده روز، داوری نهاییِ ادونتیسمِ لائودیکیه را همراه با ویرانی اورشلیم به تصویر می‌کشد، و معمای سی و هشت و چهل را نیز در بر می‌گیرد.

It includes the symbolism of four hundred and thirty years.

یہ چار سو تیس برس کی علامت بھی اپنے اندر شامل کرتا ہے۔

It includes the four-year period represented by 1333 to 1337, 1449 to 1453 and 1840 to 1844.

این دورهٔ چهار ساله‌ای را دربر می‌گیرد که با سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷، ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ و ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ نشان داده شده است.

We will begin our considerations of this most important subject in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی بررسی‌های خود را دربارهٔ این موضوعِ بسیار مهم آغاز خواهیم کرد.

> “In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him.” Testimonies, volume 5, 753.

> «در رؤیاهایی که به اشعیا، به حزقیال، و به یوحنا عطا شد، می‌بینیم که آسمان تا چه اندازه با رویدادهایی که بر زمین واقع می‌شوند پیوندی نزدیک دارد، و مراقبت خدا نسبت به کسانی که به او وفادارند تا چه حد عظیم است.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۵۳.

> “Christ Himself was the Lord of the temple. When He should leave it, its glory would depart—that glory once visible in the holy of holies over the mercy seat, where the high priest entered only once a year, on the great day of atonement, with the blood of the slain victim (typical of the blood of the Son of God shed for the sins of the world), and sprinkled it upon the altar. This was the Shekinah, the visible pavilion of Jehovah.

> «مسیح خودْ خداوندِ هیکل بود. هنگامی که او آن را ترک می‌کرد، جلالش نیز از آن رخت برمی‌بست—همان جلالی که روزگاری در قدس‌الاقداس، بر فرازِ مسندِ رحمت، به‌گونه‌ای مرئی آشکار بود؛ جایی که کاهنِ اعظم تنها سالی یک‌بار، در روزِ بزرگِ کفّاره، با خونِ قربانیِ ذبح‌شده (که نمونه‌ای از خونِ پسرِ خدا بود که برای گناهانِ جهان ریخته شد) وارد می‌شد و آن را بر مذبح می‌پاشید. این همان شِکینه بود، سراپردهٔ مرئیِ یَهُوَه.»

> “It was this glory that was revealed to Isaiah, when he says, ‘In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple’ [Isaiah 6:1–8 quoted].” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1139.

> «همین جلال بود که بر اشعیا مکشوف شد، آنگاه که می‌گوید: “در سالی که عُزّیا پادشاه وفات یافت، خداوند را دیدم که بر کرسی‌ای بلند و افراشته نشسته بود، و دامن او هیکل را پر ساخته بود” [اشعیا ۶:‏۱–۸ نقل شده است].» تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۴، ۱۱۳۹.

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days. They are privileged to see by faith the work that is going forward in the heavenly sanctuary. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ As they look by faith into the holy of holies, and see the work of Christ in the heavenly sanctuary, they perceive that they are a people of unclean lips,—a people whose lips have often spoken vanity, and whose talents have not been sanctified and employed to the glory of God. Well may they despair as they contrast their own weakness and unworthiness with the purity and loveliness of the glorious character of Christ. But if they, like Isaiah, will receive the impression the Lord designs shall be made upon the heart, if they will humble their souls before God, there is hope for them. The bow of promise is above the throne, and the work done for Isaiah will be performed in them. God will respond to the petitions coming from the contrite heart.

> «رؤیایی که به اشعیا عطا شد، نمایانگر وضعیت قوم خدا در ایام آخر است. ایشان این امتیاز را دارند که به‌وسیلهٔ ایمان، کاری را که در قُدس آسمانی در جریان است مشاهده کنند. «و هیکل خدا در آسمان گشوده شد، و در هیکل او صندوق عهد او دیده شد.» هنگامی که ایشان به‌وسیلهٔ ایمان به قدس‌الاقداس می‌نگرند و کار مسیح را در قُدس آسمانی مشاهده می‌کنند، درمی‌یابند که قومی با لب‌های ناپاک‌اند—قومی که لب‌هایشان بارها سخن باطل گفته است و استعدادهایشان تقدیس نشده و برای جلال خدا به کار گرفته نشده است. چه بجاست که چون ضعف و بی‌استحقاقیِ خویش را با پاکی و دل‌انگیزیِ شخصیتِ جلال‌آمیزِ مسیح مقابله می‌کنند، نومید شوند. اما اگر ایشان، همچون اشعیا، تأثیری را که خداوند قصد دارد بر دل نهاده شود بپذیرند، اگر جان‌های خود را در حضور خدا فروتن سازند، برای ایشان امید هست. کمانِ وعده بر فراز تخت است، و آنچه برای اشعیا انجام شد، در ایشان نیز به انجام خواهد رسید. خدا به درخواست‌هایی که از دلِ شکسته‌نفس برمی‌خیزد، پاسخ خواهد داد.»

> “The object of this great and solemn work of God is to gather together the sheaves for the heavenly garner; for the earth is to be filled with the glory of the Lord. Then let none be dismayed as they see the prevailing wickedness and hear the language coming from unclean lips. When the powers of darkness set themselves in array against the people of God; when Satan shall muster his forces for the last great conflict, and his power seems to be great and almost overwhelming, the clear view of the divine glory, the throne high and lifted up, arched with the bow of promise, will give comfort, assurance, and peace.” Review and Herald, December 22, 1896.

> «مقصود این کار عظیم و موقرِ خدا آن است که بافه‌ها برای انبار آسمانی گرد آورده شوند؛ زیرا زمین از جلال خداوند پر خواهد شد. پس چون مردم شرارتِ غالب را می‌بینند و سخنانی را که از لب‌های ناپاک بیرون می‌آید می‌شنوند، هیچ‌کس هراسان نشود. هنگامی که قوای ظلمت خود را در برابر قوم خدا صف‌آرایی کنند؛ هنگامی که شیطان نیروهای خود را برای آخرین نبرد عظیم بسیج کند، و قدرت او بزرگ و نزدیک به طاقت‌فرسا به نظر رسد، مشاهدهٔ روشنِ جلال الهی، تختِ بلند و برفراشته، که با کمانِ وعده قوس گرفته است، تسلی، اطمینان، و آرامش خواهد بخشید.» Review and Herald، 22 دسامبر 1896.

> “Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.

> «بر کنارهای نهر خابور، حزقیال گردبادی را دید که گویی از شمال می‌آمد، “ابری عظیم، و آتشی که در خود می‌پیچید، و در پیرامون آن درخشندگی بود، و از میان آن چیزی چون رنگ کهربا.” شماری چرخ، که در یکدیگر تداخل داشتند، به‌وسیلهٔ چهار موجود زنده به حرکت درمی‌آمدند. بسیار بر فراز همهٔ اینها “شباهت تختی بود، مانند منظرِ سنگ یاقوت کبود؛ و بر شباهت تخت، چیزی به شباهتِ منظرِ انسانی بر فراز آن بود.” “و در کروبیان، زیر بالهایشان، صورتِ دستِ انسان ظاهر بود.” حزقیال 1:4, 26؛ 10:8. ترتیب این چرخها چنان پیچیده بود که در نگاه نخست آشفته می‌نمود؛ اما در کمال هماهنگی حرکت می‌کردند. موجودات آسمانی، که به‌وسیلهٔ آن دستِ زیرِ بالهای کروبیان نگاه‌داشته و هدایت می‌شدند، این چرخها را به پیش می‌راندند؛ و بر فراز آنها، بر تختِ یاقوت کبود، آن وجودِ ازلی قرار داشت؛ و گرداگرد تخت، رنگین‌کمانی بود، نمادِ رحمتِ الهی.»

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> «چنان‌که پیچیدگی‌های همانندِ چرخ زیر هدایتِ دستی که در زیرِ بال‌های کروبیان بود قرار داشت، همچنین بازیِ پیچیدهٔ رویدادهای انسانی نیز تحتِ مهارِ الهی است. در میانِ ستیز و آشوبِ ملت‌ها، او که بر فرازِ کروبیان نشسته است، همچنان امورِ زمین را هدایت می‌کند.»

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> „Historia narodów, które jeden po drugim zajmowały wyznaczony im czas i miejsce, nieświadomie dając świadectwo prawdzie, której znaczenia same nie rozumiały, przemawia do nas. Każdemu narodowi i każdej jednostce współcześnie Bóg wyznaczył miejsce w swoim wielkim planie. Dziś ludzie i narody są mierzeni pionem w ręku Tego, który nie popełnia błędu. Wszyscy przez własny wybór rozstrzygają o swoim przeznaczeniu, a Bóg wszystkim kieruje, aby urzeczywistnić swoje zamierzenia.”

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 178.

> «تاریخی که آن «هستمِ» اعظم در کلام خویش ترسیم کرده است، با پیوستنِ حلقه پس از حلقه در زنجیرۀ نبوت، از ازلیتِ گذشته تا ازلیتِ آینده، به ما می‌گوید که امروز در کاروانِ اعصار در کجا ایستاده‌ایم و در زمانِ آینده چه می‌توان انتظار داشت. هر آنچه نبوت تا زمان حاضر از وقوع آن خبر داده است، بر صفحات تاریخ نقش بسته است، و می‌توانیم یقین داشته باشیم که هر آنچه هنوز در پیش است نیز به ترتیب خود به انجام خواهد رسید.» Education, 178.

Back to Articles