Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Six

کتابِ دانیال — ایک سو چھٹا حصہ

Unveiling the Judgment: From 9/11 to the Sunday Law – A Prophetic Analysis

آشکار شدن داوری: از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه – تحلیلی نبوی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The investigative judgment of the living began on September 11, 2001, and the executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. Those two periods of judgment represent the work of the messenger who prepares the way for the third Messenger of the Covenant, and the third Elijah, which is the ending of the Elijah messenger that began in Millerite history.

داوریِ تحقیقیِ زندگان در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، و داوریِ اجرایی با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد آغاز می‌شود. این دو دورهٔ داوری، نمایانگرِ کارِ آن رسولی هستند که راه را برای سومین رسولِ عهد و سومین ایلیا مهیا می‌سازد؛ و این همان پایانِ رسولِ ایلیا است که در تاریخِ میلری آغاز شده بود.

In Christ fulfillment of the Messenger of the Covenant He twice cleansed the literal earthly temple, which typified His body and His spiritual temple. His literal earthly temple began as the Tabernacle temple of the wilderness, then Solomon’s temple, then the temple which was rebuilt after the seventy years of captivity in Babylon, and that same temple after a forty-six year remodeling project carried out by Herod.

در مسیح، تحققِ «فرستادهٔ عهد» این‌گونه بود که او دو بار معبدِ تحت‌اللفظیِ زمینی را تطهیر کرد؛ معبدی که پیش‌نمونِ بدنِ او و معبدِ روحانیِ او بود. معبدِ تحت‌اللفظیِ زمینیِ او نخست به صورتِ معبدِ خیمهٔ عبادت در بیابان آغاز شد، سپس معبدِ سلیمان، سپس معبدی که پس از هفتاد سال اسارت در بابل بازسازی شد، و همان معبد پس از یک طرحِ بازسازیِ چهل‌وشش‌ساله که به‌دستِ هیرودیس انجام گرفت.

God’s physical presence blessed the Tabernacle temple and Solomon’s temple, but not the temple which was rebuilt after the captivity, but that remodeled temple was blessed by the physical presence of Christ. In the history of Herod’s remodeled temple, Christ twice cleansed the temple in fulfillment of Malachi chapter three. The first cleansing, Christ identified the temple as His father’s house, but at the last temple cleansing Christ identified it as the Jews’ house.

حضورِ جسمانیِ خدا خیمۀ مقدّس و معبدِ سلیمان را برکت بخشید، امّا معبدی را که پس از اسارت بازسازی شد برکت نداد؛ لیکن آن معبدِ بازسازی‌شده به‌واسطۀ حضورِ جسمانیِ مسیح متبارک گردید. در تاریخِ معبدی که هیرودیس بازسازی کرده بود، مسیح دو بار در تحققِ ملاکی بابِ سه، معبد را تطهیر کرد. در نخستین تطهیر، مسیح معبد را خانۀ پدرِ خود خواند، امّا در آخرین تطهیرِ معبد، مسیح آن را خانۀ یهودیان نامید.

In the history of the Millerites Christ erected a spiritual temple in forty-six years from 1798 unto 1844. On October 22, 1844, in fulfillment of Malachi chapter three, He suddenly came to His temple, thus purging the foolish virgins. He then arrived as the third angel to accomplish the second and final cleansing, but as with the beginning of ancient Israel, modern Israel lacked the faith necessary to finish the work.

در تاریخ میلریتیان، مسیح در طی چهل و شش سال، از 1798 تا 1844، هیکلی روحانی برپا ساخت. در 22 اکتبر 1844، در تحقق ملاکی باب سه، او ناگهان به هیکل خود آمد و بدین‌سان باکره‌گان جاهل را تطهیر نمود. سپس به‌عنوان فرشتهٔ سوم آمد تا تطهیر دوم و نهایی را به انجام رساند؛ اما همان‌گونه که در آغاز اسرائیل باستان بود، اسرائیل جدید از ایمان لازم برای به پایان رساندن کار محروم بود.

On September 11, 2001, Christ returned to accomplish the second temple cleansing that is accomplished when the foolish virgins are purged at the soon-coming Sunday law, when they awaken to the reality that they do not understand the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge represents the latter rain message, which is the Midnight Cry message when placed in the context of the parable of the ten virgins. The message of the last six verses of Daniel eleven that was unsealed at the time of the end in 1989, is represented in verse forty-four of those verses as “tidings out of the east and out of the north.”

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مسیح بازگشت تا تطهیر دوم هیکل را به انجام رساند؛ همان تطهیری که هنگامی واقع می‌شود که باکره‌های نادان در قانون یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع پالوده می‌شوند، آنگاه که بیدار می‌شوند به این واقعیت که افزایش معرفتی را که در سال ۱۹۸۹ مُهرگشایی شد، درک نمی‌کنند. آن افزایش معرفت، پیام باران آخر را نمایندگی می‌کند، که وقتی در چارچوب مَثَلِ ده باکره قرار داده شود، همان پیام فریاد نیمه‌شب است. پیام شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده که در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، مُهرگشایی شد، در آیهٔ چهل‌وچهارِ همان آیات به‌صورت «اخباری از مشرق و از شمال» بازنمایی شده است.

The message of the latter rain, is the message of the Midnight Cry and it is the message of the east and the north. The east and north represent Islam and the papacy respectively, and as a message they represent the message that is counterfeited by Laodicean Adventism between September 11, 2001 and the soon-coming Sunday law. September 11, 2001, represents Islam (the east), and the Sunday law represents the mark of the beast (the north).

پیام بارانِ آخر، همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است و همان پیامِ مشرق و شمال. مشرق و شمال به‌ترتیب نمایانگر اسلام و پاپیّت‌اند، و به‌عنوان یک پیام، نمایانگر پیامی هستند که ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در فاصلهٔ میان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، آن را جعل و بدلی‌سازی می‌کند. ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانگر اسلام (مشرق) است، و قانونِ یکشنبه نمایانگر نشانِ وحش (شمال) است.

The deathbed for Laodicean Adventism is represented between those two waymarks, as typified by the disobedient prophet’s death between the ass and the lion. The deathbed for those who accept the mark of the beast is represented by the “tidings out of the east and the north” that enrages the papal power and initiates the final persecution of God’s people. That message begins at the soon coming Sunday law in the United States, which is where and also when Islam of the third Woe suddenly strikes. That unexpected attack produces national ruin, and angers the nations, thus providing the economic and political impetus to bring all nations together against Islam, under the auspices of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

بسترِ مرگِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در میانِ آن دو نشانهٔ راه نمایان شده است، چنان‌که در مرگِ نبیِ نافرمان در میانِ الاغ و شیر به‌صورتِ نمونه‌وار تصویر گردیده است. بسترِ مرگِ کسانی که نشانِ وحش را می‌پذیرند، به‌وسیلهٔ «اخباری از مشرق و شمال» به تصویر کشیده شده است؛ اخباری که قدرتِ پاپی را به خشم می‌آورد و آزارِ نهاییِ قومِ خدا را آغاز می‌کند. آن پیام از قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالاتِ متحده برقرار خواهد شد آغاز می‌شود؛ همان‌جا و همان‌زمانی که اسلامِ وایِ سوم به‌طورِ ناگهانی ضربه می‌زند. آن حملهٔ غیرمنتظره ویرانیِ ملی را پدید می‌آورد و ملت‌ها را به خشم می‌آورد، و بدین‌سان انگیزهٔ اقتصادی و سیاسیِ لازم را برای گرد آوردنِ همهٔ ملت‌ها علیهِ اسلام فراهم می‌سازد، تحتِ نظارتِ اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب.

In the history represented by the third Elijah, the message that identifies the third Woe, informs the dragon, the beast and the false prophet that Islam is the tool of judgment that God uses to punish men for the worship of the papal mark of authority. As with the three Rome’s, the three Babylon’s, the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way, the third Woe is established by the triple application of the three Woes.

در تاریخی که به‌وسیلهٔ الیاسِ سوم نمایانده شده است، پیامی که وایِ سوم را شناسایی می‌کند، اژدها، وحش و نبیِ کاذب را آگاه می‌سازد که اسلام ابزارِ داوری‌ای است که خدا برای مجازاتِ انسان‌ها به سبب پرستشِ نشانِ اقتدارِ پاپی به‌کار می‌برد. همان‌گونه که در موردِ سه روم، سه بابل، سه الیاس و سه پیام‌آوری که راه را مهیا می‌سازند صادق است، وایِ سوم نیز به‌واسطهٔ کاربردِ سه‌گانهٔ سه وای برقرار می‌گردد.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> और मैं ने देखा, और सुना कि एक स्वर्गदूत आकाश के बीचोंबीच उड़ता हुआ ऊँचे शब्द से कह रहा था, “हाय, हाय, हाय, उन पर जो पृथ्वी पर रहते हैं, उन अन्य तुरहियों के शब्दों के कारण, जिन्हें उन तीन स्वर्गदूतों द्वारा अभी फूँका जाना है!” प्रकाशितवाक्य 8:13।

Sister White profoundly endorsed Smith’s book, Daniel and Revelation, identifying that every Seventh-day Adventist should own the book, although she did not express it as directly as I just wrote, but the fact is there in her endorsement.

خواهر وایت به‌طرزی عمیق از کتاب اسمیت، «دانیال و مکاشفه»، حمایت کرد و تصریح نمود که هر ادونتیست روز هفتم باید این کتاب را در اختیار داشته باشد؛ هرچند او این مطلب را به‌صراحتی که من اکنون بیان کردم اظهار نکرد، اما این واقعیت در تأیید او نهفته است.

> “The Lord calls for workers to enter the canvassing field that the books containing the light of present truth may be circulated. The people in the world need to know that the signs of the times are fulfilling. Take to them the books that will enlighten them. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages should now go to the world. The grand instruction contained in Daniel and Revelation has been eagerly perused by many in Australia. This book has been the means of bringing many precious souls to a knowledge of the truth. Everything that can be done should be done to circulate Thoughts on Daniel and the Revelation. I know of no other book that can take the place of this one. It is God’s helping hand.

> «خداوند کارگرانی را فرا می‌خوانَد تا به میدان بشارتِ کتابی وارد شوند، تا کتاب‌هایی که حاوی نورِ حقیقتِ حاضرند منتشر گردد. مردمِ جهان باید بدانند که نشانه‌های زمان در حال تحقق است. کتاب‌هایی را نزد ایشان ببرید که آنان را روشن سازد. دانیال و مکاشفه، نبرد عظیم، مشایخ و انبیا، و آرزوی اعصار اکنون باید به جهان عرضه شود. تعلیمِ عظیمی که در دانیال و مکاشفه مندرج است، در استرالیا با اشتیاق از سوی بسیاری مطالعه شده است. این کتاب وسیله‌ای بوده است برای رساندنِ بسیاری از جان‌های گرانبها به معرفتِ حقیقت. هر آنچه را که می‌توان برای انتشارِ اندیشه‌هایی دربارهٔ دانیال و مکاشفه انجام داد، باید انجام داد. من هیچ کتاب دیگری نمی‌شناسم که بتواند جای این کتاب را بگیرد. این دستِ یاریِ خداست.»

> “Those who have been long in the truth are asleep. They need to be sanctified by the Holy Spirit. The third angel’s message is to be proclaimed with a loud voice. Tremendous issues are before us. We have no time to lose. God forbid that we should allow minor matters to eclipse the light which should be given to the world.” Manuscript Releases, volume 21, 444.

> «کسانی که مدت‌ها در حق بوده‌اند، در خواب‌اند. آنان نیاز دارند که به‌وسیلهٔ روح‌القدس تقدیس شوند. پیام فرشتهٔ سوم باید با آوازی بلند اعلام گردد. مسائل عظیمی در برابر ماست. ما هیچ زمانی برای از دست دادن نداریم. خدا نکند که اجازه دهیم امور جزئی نوری را که باید به جهان داده شود، تحت‌الشعاع قرار دهد.» Manuscript Releases, جلد 21، 444.

The book, which those who rejected the Millerite view of “the daily” in the book of Daniel also rejected, was identified as “God’s helping hand.” If God’s people have been given the responsibility to circulate the books mentioned in the previous citation, it means that God’s people would need to own the book themselves. The book was the focus of the attack of those who promoted the “new” view of “the daily” in the book of Daniel, for it was the book they desired to re-write and remove the correct view of “the daily”.

کتابی که کسانی که دیدگاه میلریتی دربارهٔ «قربانی دائمی» در کتاب دانیال را رد کردند نیز آن را رد نمودند، به‌عنوان «دستِ یاری‌رسانِ خدا» شناخته شد. اگر قوم خدا مسئولیت یافته‌اند که کتاب‌های یادشده در نقل‌قول پیشین را توزیع کنند، این بدان معناست که قوم خدا خود نیز باید مالک آن کتاب باشند. آن کتاب کانونِ حملهٔ کسانی بود که دیدگاه «جدید» دربارهٔ «قربانی دائمی» در کتاب دانیال را ترویج می‌کردند، زیرا همان کتابی بود که می‌خواستند آن را بازنویسی کنند و دیدگاه درستِ «قربانی دائمی» را از آن حذف نمایند.

When Sister White referred to the two primary leaders in the rebellion of “the daily” in the book of Daniel, she often pointed out that they (Prescott and Daniells) did not have the ability to “reason from cause to effect.” The Laodicean Adventists historical revisionists appear to have the same problem.

هنگامی که خواهر وایت به دو رهبر اصلیِ شورشِ مربوط به «قربانی دائمی» در کتاب دانیال اشاره می‌کرد، غالباً خاطرنشان می‌ساخت که آنان (پرسکات و دنیلز) توانایی «استدلال از علت به معلول» را نداشتند. به نظر می‌رسد که تاریخ‌نگارانِ تجدیدنظرطلبِ ادونتیست‌های لائودیکیه نیز با همین مشکل روبه‌رو هستند.

The leading men, that throughout the history of rebellion from 1888 and onward, had at some point in their personal experience, accepted the false teaching of “the daily.” Their rebellion was the “effect,” and the wrong understanding of “the daily,” was the “cause.” The Laodicean Adventist revisionists lead the unlearned to believe that those very historical rebels of Advent history, were actually not in rebellion, though their revised testimony is never upheld by the testimony of the Bible and Spirit of Prophecy. Because they do not consider the “effect” as a rebellion, they close the possibility of seeking for the “cause.”

رهبران برجسته‌ای که در سراسر تاریخ شورش، از ۱۸۸۸ به بعد، در مقطعی از تجربهٔ شخصی خود، تعلیمِ کاذبِ «قربانیِ دائمی» را پذیرفته بودند. شورشِ آنان «معلول» بود، و فهمِ نادرست از «قربانیِ دائمی»، «علت» به‌شمار می‌رفت. تجدیدنظرطلبانِ ادونتیستِ لائودیکیه، ناآموختگان را به این باور می‌کشانند که همان شورشیانِ تاریخیِ تاریخِ ادونتیسم، در واقع در حال شورش نبودند؛ حال آنکه شهادتِ بازنگری‌شدهٔ ایشان هرگز به‌وسیلهٔ شهادتِ کتاب‌مقدس و روحِ نبوت تأیید نمی‌شود. چون آنان «معلول» را شورش به‌حساب نمی‌آورند، امکانِ جست‌وجو برای «علت» را می‌بندند.

> As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come. Proverbs 22:6.

> چنان‌که گنجشک از این‌سو به آن‌سو سرگردان است و چلچله در پرواز، همچنین لعنتِ بی‌سبب نخواهد آمد. امثال 22:6

God’s people are to recognize rebellion, and when they do, they are to seek for the cause. Then they are to remedy the cause. In the following passage Sister White is commenting on the story of Achan.

قومِ خدا کو سرکشی کو پہچاننا چاہیے، اور جب وہ ایسا کریں تو انہیں اس کے سبب کی تلاش کرنی چاہیے۔ پھر انہیں اس سبب کا ازالہ کرنا چاہیے۔ درجِ ذیل اقتباس میں سسٹر وائٹ عخن کی داستان پر تبصرہ کر رہی ہیں۔

> “I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded. He shows us that when His people are found in sin they should at once take decided measures to put that sin from them, that His frown may not rest upon them all. But if the sins of the people are passed over by those in responsible positions, His frown will be upon them, and the people of God, as a body, will be held responsible for those sins. In His dealings with His people in the past the Lord shows the necessity of purifying the church from wrongs. One sinner may diffuse darkness that will exclude the light of God from the entire congregation. When the people realize that darkness is settling upon them, and they do not know the cause, they should seek God earnestly, in great humility and self-abasement, until the wrongs which grieve His Spirit are searched out and put away.

> «به من نشان داده شده است که خدا در اینجا آشکار می‌سازد که گناه را در میان کسانی که خود را قوم نگاه‌دارندهٔ احکام او می‌دانند، چگونه می‌نگرد. آنان که او به‌طور ویژه ایشان را سرافراز ساخته است تا همچون اسرائیل باستان، نمودهای شگفت‌انگیز قدرت او را مشاهده کنند، و با این همه باز هم جسارت ورزند که رهنمودهای صریح او را نادیده بگیرند، موضوع غضب او خواهند بود. او می‌خواهد به قوم خود تعلیم دهد که نافرمانی و گناه در نظر او به‌شدت نفرت‌انگیز است و نباید آن را سبک شمرد. او به ما نشان می‌دهد که هرگاه قوم او در گناه یافت شوند، باید بی‌درنگ تدابیری قاطع اتخاذ کنند تا آن گناه را از میان خود دور سازند، تا مبادا اخم او بر همهٔ ایشان قرار گیرد. اما اگر گناهان قوم از سوی آنان که در مقام‌های مسئولیت‌اند نادیده گرفته شود، اخم او بر ایشان خواهد بود، و قوم خدا، به‌عنوان یک پیکر، در قبال آن گناهان مسئول شناخته خواهند شد. خداوند در رفتارهای خود با قومش در گذشته، ضرورتِ پاک ساختن کلیسا از خطاها را نشان می‌دهد. یک گناهکار می‌تواند تاریکی‌ای را منتشر سازد که نور خدا را از تمامی جماعت بازدارد. هنگامی که قوم درمی‌یابند که تاریکی بر آنان فرود می‌آید و سبب آن را نمی‌دانند، باید با جدیت بسیار، در فروتنی عظیم و خوارسازی نفس، خدا را بطلبند، تا آن خطاهایی که روح او را محزون می‌سازد جست‌وجو و آشکار شده، و از میان برداشته شود.»

> “The prejudice which has arisen against us because we have reproved the wrongs that God has shown me existed, and the cry that has been raised of harshness and severity, are unjust. God bids us speak, and we will not be silent. If wrongs are apparent among His people, and if the servants of God pass on indifferent to them, they virtually sustain and justify the sinner, and are alike guilty and will just as surely receive the displeasure of God; for they will be made responsible for the sins of the guilty. In vision I have been pointed to many instances where the displeasure of God has been incurred by a neglect on the part of His servants to deal with the wrongs and sins existing among them. Those who have excused these wrongs have been thought by the people to be very amiable and lovely in disposition, simply because they shunned to discharge a plain Scriptural duty. The task was not agreeable to their feelings; therefore they avoided it.” Testimonies, volume 3, 265.

> «تعصبی که بر ضدّ ما پدید آمده است، زیرا خطاهایی را نکوهش کرده‌ایم که خدا به من نشان داده است وجود داشته‌اند، و فریادی که از خشونت و سختگیری برخاسته است، نارواست. خدا به ما فرمان می‌دهد که سخن بگوییم، و ما خاموش نخواهیم ماند. اگر در میان قوم او خطاهایی آشکار باشد، و خادمان خدا نسبت به آنها بی‌اعتنا بگذرند، در واقع گناهکار را تأیید و توجیه می‌کنند، و به همان اندازه مقصّرند و به همان یقین گرفتار نارضایتی خدا خواهند شد؛ زیرا برای گناهان گناهکاران مسئول شناخته خواهند شد. در رؤیا، به موارد بسیاری توجه من جلب شده است که در آنها نارضایتی خدا به سبب غفلت خادمان او در رسیدگی به خطاها و گناهانی که در میانشان وجود داشت، برانگیخته شده بود. کسانی که این خطاها را عذر موجه شمرده‌اند، از سوی مردم بسیار خوش‌خو و دوست‌داشتنی در طبع پنداشته شده‌اند، صرفاً از آن رو که از انجام دادن وظیفه‌ای روشن و کتاب‌مقدسی پرهیز کرده‌اند. آن وظیفه با احساسات ایشان سازگار نبود؛ از این رو، از آن اجتناب کردند.» شهادت‌ها، جلد ۳، ص. ۲۶۵.

The histories of leaders that have rebelled in Adventism testify to the fact that one of the steps that is almost always seen in their rebellion is that at some point in their personal experience they accepted the false view of “the daily.” That being said, the book by Smith, though not inspired and containing some doctrinal problems, still provides an excellent overview of the pioneer understanding of Revelation chapters eight and nine, where we see the prophetic history of the first six trumpets set forth. We will refer to Smith’s commentary from his book, Daniel and Revelation, as we begin to consider the triple application of the three Woes.

تاریخچهٔ رهبرانی که در اَدوِنتیسم به عصیان برخاسته‌اند، بر این واقعیت گواهی می‌دهد که یکی از مراحلی که تقریباً همواره در شورش آنان دیده می‌شود، این است که در مقطعی از تجربهٔ شخصیِ خود، دیدگاهِ کاذبِ «قربانیِ دائمی» را پذیرفته‌اند. با این همه، کتاب اسمیت، هرچند الهام‌شده نیست و مشتمل بر برخی مشکلات تعلیمی است، همچنان نمایی بسیار ممتاز از فهم پیشگامان دربارهٔ فصل‌های هشتم و نهمِ مکاشفه ارائه می‌کند؛ جایی که تاریخِ نبویِ شش شیپورِ نخست بیان شده است. ما، آنگاه که بررسیِ کاربردِ سه‌گانهٔ سه «وای» را آغاز می‌کنیم، به تفسیر اسمیت از کتاب او، دانیال و مکاشفه، ارجاع خواهیم داد.

Sister White informs us that William Miller was given great light upon the book of Revelation, but his understanding of chapters thirteen, and sixteen through eighteen was incorrect, for he was at the wrong vantage point in history to see that there are three, and not two desolating powers. His great light was upon chapters two through nine of Revelation.

خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که به ویلیام میلر نور عظیمی دربارهٔ کتاب مکاشفه عطا شده بود، اما فهم او از فصل سیزدهم و فصل‌های شانزدهم تا هجدهم نادرست بود، زیرا او در جایگاه تاریخیِ نادرستی قرار داشت تا ببیند که سه قدرتِ ویرانگر وجود دارد، نه دو قدرت. نور عظیم او بر فصل‌های دوم تا نهمِ مکاشفه بود.

> “Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

> «مبلغان اور لوگوں نے مکاشفہ کی کتاب کو پُراسرار اور مقدس نوشتوں کے دیگر حصوں کی نسبت کم اہم سمجھا ہے۔ لیکن میں نے دیکھا کہ یہ کتاب درحقیقت ایک مکاشفہ ہے جو خاص طور پر اُن لوگوں کے فائدے کے لیے دیا گیا ہے جنہیں آخری ایام میں زندہ رہنا تھا، تاکہ وہ اپنی حقیقی حالت اور اپنے فرض کو معلوم کرنے میں راہنمائی پائیں۔ خدا نے ولیم ملر کے ذہن کو نبوتوں کی طرف متوجہ کیا اور اسے مکاشفہ کی کتاب پر بڑی روشنی عطا کی۔» Early Writings, 231.

Miller set forth his understanding of the churches, seals, trumpets and vials as follows.

میلر درک خود را از کلیساها، مُهرها، شیپورها و پیاله‌ها بدین‌سان بیان کرد.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> «کلیساهای هفت‌گانۀ آسیا، تاریخ کلیسای مسیح است در هفت صورت آن، با همۀ پیچ‌وخم‌ها و فراز و نشیب‌هایش، در همۀ ایام کامرانی و سختی‌اش، از روزگار رسولان تا پایان جهان. هفت مُهر، تاریخی است از معاملات و عملکرد قدرت‌ها و پادشاهان زمین نسبت به کلیسا، و از حمایت خدا از قوم خویش در همان دوران. هفت شیپور، تاریخی است از هفت داوریِ ویژه و سخت که بر زمین، یا بر قلمرو روم، فرستاده شده است. و هفت پیاله، هفت بلای آخر است که بر روم پاپی فرستاده شده است. در میان اینها، رویدادهای بسیار دیگری نیز درآمیخته‌اند، همچون جویبارهای فرعی که در آن بافته شده باشند و رود عظیم نبوت را پُر سازند، تا آنکه سرانجام همۀ آن به اقیانوس ابدیت فرو می‌ریزد.»

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> «این، از نظر من، طرحِ نبوتِ یوحنا در کتابِ مکاشفه است. و آن کس که می‌خواهد این کتاب را بفهمد، باید معرفتی عمیق از دیگر بخش‌های کلامِ خدا داشته باشد. تمثیل‌ها و استعاره‌هایی که در این نبوت به کار رفته‌اند، همگی در همان‌جا تبیین نشده‌اند، بلکه باید در دیگر انبیا یافت شوند و در دیگر آیاتِ کتابِ مقدس تفسیر گردند. بنابراین آشکار است که خدا مطالعهٔ تمامیِ آن را مقصود داشته است، حتی برای به‌دست‌آوردنِ معرفتی روشن نسبت به هر بخشی.» ویلیام میلر، Miller’s Lectures، جلد 2، درس 12، 178.

Just as the third messenger, who prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents the internal history of the judgment of the church, in contrast with the third Elijah, who represents an external history in the judgment of modern Babylon, the pioneer understanding of the churches and seals identified the same internal-external testimony.

همان‌گونه که پیام‌آور سوم، که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد، تاریخِ درونیِ داوریِ کلیسا را نمایندگی می‌کند، در مقابلِ ایلیای سوم که تاریخِ بیرونی را در داوریِ بابِلِ جدید نمایندگی می‌نماید، فهمِ پیشگامانه از کلیساها و مُهرها نیز همان شهادتِ درونی-بیرونی را شناسایی کرده بود.

> “The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.

> «مهرها در باب‌های چهارم، پنجم و ششمِ مکاشفه به توجه ما آورده می‌شوند. صحنه‌هایی که تحت این مهرها عرضه شده‌اند، در مکاشفه ۶ و آیه نخستِ مکاشفه ۸ به نمایش گذاشته می‌شوند. آشکارا اینها رویدادهایی را در بر می‌گیرند که کلیسا از آغازِ این دوره تدبیر تا آمدنِ مسیح با آنها مرتبط است.»

> “While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

> «در حالی که هفت کلیسا تاریخ درونی کلیسا را ارائه می‌کنند، هفت مُهر رویدادهای بزرگ تاریخ بیرونی آن را به نمایش می‌گذارند.» اوریا اسمیت، The Biblical Institute، 253.

Uriah Smith was identifying the Millerite understanding of the internal and external relationship of the churches, and James White presents a similar overview in terms of parallel histories.

اوریا اسمیت در حال شناسایی برداشت میلریتی از رابطۀ درونی و بیرونیِ کلیساها بود، و جیمز وایت نیز مروری مشابه را در قالب تاریخ‌های موازی ارائه می‌کند.

> “We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

> «اکنون کلیساها، مُهرها، و حیوانات، یا موجودات زنده، را تا آنجا دنبال کرده‌ایم که بتوان آن‌ها را از حیث پوششِ همان دوره‌های زمانی با یکدیگر مقایسه کرد. مُهرها هفت‌اند، اما حیوانات فقط چهار تا. و شاید در اینجا شایسته باشد توجه کنیم که با گشوده شدن مُهر اول، دوم، سوم و چهارم، از حیوان اول، دوم، سوم و چهارم شنیده می‌شود که می‌گویند: “بیا و ببین؛” اما هنگامی که مُهر پنجم، ششم و هفتم گشوده می‌شوند، چنین صدایی شنیده نمی‌شود. همچنین سه کلیسای آخر و سه مُهر آخر، از حیث پوششِ همان دوره‌های زمانی، با یکدیگر مطابق نیستند، چنان‌که چهار کلیسای نخست و چهار مُهر نخست مطابق‌اند. اما، چنان‌که نشان داده‌ایم، کلیساها، مُهرها و حیوانات، در پوششِ همان دوره‌های زمانی، در مدت نزدیک به 1800 سال با یکدیگر توافق دارند، تا آنکه به اندکی بیش از نیم قرنِ زمان حاضر می‌رسیم.» James White, Review and Herald, February 12, 1857.

We just cited three of the primary pioneers of Millerite history. All three held to the correct view of “the daily,” and they all held to the overview of the churches, seals, and trumpets in the framework of truth which Miller was led to understand and present.

ہم نے ابھی میلرائیٹ تاریخ کے تین اہم ترین پیش روؤں کا حوالہ دیا ہے۔ یہ تینوں “یومیہ” کے صحیح مفہوم کے قائل تھے، اور یہ سب کلیسیاؤں، مہروں، اور نرسنگوں کے اجمالی خاکے کو بھی اسی فریمِ حق کے اندر مانتے تھے جسے سمجھنے اور پیش کرنے کے لیے میلر کی راہنمائی کی گئی تھی۔

> “When men come in who would move one pin or pillar from the foundation which God has established by His Holy Spirit, let the aged men who were pioneers in our work speak plainly, and let those who are dead speak also by the reprinting of their articles in our periodicals. Gather up the rays of divine light that God has given as He has led His people on step by step in the way of truth. This truth will stand the test of time and trial.” Manuscript Release, 760, 10.

> «هرگاه کسانی درآیند که بخواهند حتی یک میخ یا ستون را از بنیادی که خدا به‌وسیلهٔ روح‌القدس خویش بنا نهاده است جابه‌جا کنند، بگذارید مردان سالخورده‌ای که از پیشگامان کار ما بوده‌اند، آشکارا سخن بگویند؛ و بگذارید آنان نیز که درگذشته‌اند، از راهِ تجدید چاپ مقالاتشان در نشریات ما همچنان سخن بگویند. پرتوهای نور الهی را که خدا، در حالی که قوم خود را گام به گام در طریق حقیقت هدایت کرده است، عطا فرموده، گرد آورید. این حقیقت آزمون زمان و محنت را تاب خواهد آورد.» Manuscript Release, 760, 10.

On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended and began the work of leading those who would accept and eat the Bread that had just come down from heaven back to the “old paths,” of Jeremiah chapter six. The Alpha and Omega needed those who were willing to strive to be among the one hundred and forty-four thousand to see that what brought Him down out of heaven on August 11, 1840, was not simply a fulfillment of a time prophecy, but a fulfillment of the time prophecy of the second Woe. He needed His people to rediscover the old paths of the history where He had erected the temple of the Millerites in the forty-six years from 1798 to 1844.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آن فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفه، فصل هجده، فرود آمد و کارِ هدایتِ کسانی را که می‌خواستند «نان»ی را که تازه از آسمان نازل شده بود بپذیرند و بخورند، به سوی «راه‌های قدیم»ِ ارمیا، فصل شش، آغاز کرد. آلفا و امگا نیاز داشت کسانی که مایل بودند جهاد کنند تا در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار باشند، دریابند که آنچه در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ او را از آسمان به زیر آورد، صرفاً تحققِ یک نبوتِ زمانی نبود، بلکه تحققِ نبوتِ زمانیِ وایِ دوم بود. او نیاز داشت که قومش دوباره راه‌های قدیمِ آن تاریخی را کشف کنند که در آن، او در طی چهل و شش سال، از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، هیکلِ میلری‌ها را برپا کرده بود.

That history had been covered with rubbish and counterfeit coins and jewels. That history was obscured by a false foundational message that was built upon sand, and not the Rock of Ages. It was in the history of the Millerites, the history where, as Peter describes it, the Millerites, “which in time past were not a people, but” then became “the people of God,” who had been raised up and built up as “a spiritual house, an holy priesthood.” The Lion of the tribe of Judah descended on September 11, 2001, and led His last-day people into the work of cleaning out the “temple” of the history of the raising up of the Millerite temple. That work had been typified by a prophecy, which predicted that the Lord would raise up a man named Josiah, (which means foundation of God).

اس تاریخ پر کوڑا کرکٹ، جعلی سکے اور جواہرات ڈال دیے گئے تھے۔ اس تاریخ کو ایک جھوٹے بنیادی پیغام نے دھندلا دیا تھا، جو ریت پر قائم کیا گیا تھا نہ کہ ازلی چٹان پر۔ یہ میلیریوں کی تاریخ میں تھا، اُس تاریخ میں جہاں، جیسا کہ پطرس اسے بیان کرتا ہے، میلیری “جو پہلے لوگ نہ تھے، مگر” پھر “خدا کے لوگ” بن گئے، جنہیں اُٹھایا گیا تھا اور “ایک روحانی گھر، ایک مقدس کہانت” کے طور پر تعمیر کیا گیا تھا۔ یہوداہ کے قبیلے کا شیر 11 ستمبر 2001 کو نازل ہوا، اور اُس نے اپنے آخری ایام کے لوگوں کی راہنمائی کی تاکہ وہ میلیری ہیکل کے برپا کیے جانے کی تاریخ کے “ہیکل” کو صاف کرنے کے کام میں داخل ہوں۔ اس کام کی تمثیل ایک نبوت میں پہلے سے موجود تھی، جس نے پیشین گوئی کی تھی کہ خداوند یوسیاہ نامی ایک شخص کو برپا کرے گا، (جس کے معنی خدا کی بنیاد ہیں)۔

When Josiah was raised up in fulfillment of the prophecy of the disobedient prophet, he began the work of repairing the temple which was in disarray. In the work of repairing and cleaning “the curse of Moses” was discovered, and when read before Josiah it brought about the reformation of Josiah. We will address that prophecy, in connection with the rediscovery of the “seven times,” post-September 11, 2001.

هنگامی که یوشیا در تحققِ نبوتِ آن نبیِ نافرمان برخیزانیده شد، کارِ مرمتِ هیکل را که به آشفتگی افتاده بود آغاز کرد. در جریانِ کارِ مرمت و پاک‌سازی، «لعنتِ موسی» کشف شد، و چون در حضورِ یوشیا خوانده شد، اصلاحِ یوشیا را به‌بار آورد. ما به آن نبوت، در پیوند با بازکشفِ «هفت زمان»، پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، خواهیم پرداخت.

We will begin that study in the next article.

موږ به هغه څېړنه په راتلونکې مقاله کې پيل کړو.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> «تا زمانی که کسانی که مدعیِ حقیقت‌اند در خدمتِ شیطان باشند، سایۀ دوزخیِ او دیدِ آنان را نسبت به خدا و آسمان خواهد برید. آنان همچون کسانی خواهند بود که محبتِ نخستینِ خود را از دست داده‌اند. ایشان نمی‌توانند واقعیاتِ ابدی را مشاهده کنند. آنچه خدا برای ما مهیا کرده است، در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و نیز ۴:۱۲–۱۴، چنین به تصویر کشیده شده است: “پس بارِ دیگر جواب دادم و به او گفتم: این دو شاخهٔ زیتون که از طریقِ دو لولۀ زرّین، روغنِ طلایی را از خود بیرون می‌ریزند، چیستند؟ و او در پاسخ به من گفت: آیا نمی‌دانی اینها چه هستند؟ و من گفتم: نه، ای سرورِ من. آنگاه گفت: اینان آن دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند.”»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «خداوند سرشار از امکانات است. او هیچ کمبودی در وسایل ندارد. این به سبب کمیِ ایمان ما، دنیازدگیِ ما، سخنان سست و ارزانِ ما، و ناباوریِ ماست که در گفتارمان آشکار می‌شود، که سایه‌های تیره بر گرد ما گرد می‌آیند. مسیح در کلام یا در سیرت، به‌عنوان آن یگانه سراپا دل‌انگیز و برترین در میان ده‌هزار، آشکار نمی‌گردد. هنگامی که جان خرسند است که خود را به بطالت برکشد، روح خداوند برای آن اندک می‌تواند بکند. دیدِ کوته‌بین ما سایه را می‌بیند، اما نمی‌تواند جلالِ آن سوی آن را مشاهده کند. فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند، که به‌صورت اسبی خشمگین تصویر شده است که می‌کوشد بند بگسلد و بر سراسر روی زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را حمل کند.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

> «آیا درست در آستانۀ جهان ابدی به خواب رویم؟ آیا باید کُند و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَس خدا در قوم او دمیده شود، تا بر پای‌های خویش بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه فشرده. اما چون از دروازۀ تنگ عبور کنیم، فراخیِ آن بی‌کران است.» Manuscript Releases، جلد 20، 216، 217.

Back to Articles