Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twelve

کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و دوازده

Unveiling the Prophetic Symbolism of Ishmael: From Archer to Sealer of the 144,000

آشکار ساختن نمادگرایی نبویِ اسماعیل: از کماندار تا مُهرکنندۀ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> و خدا با آن پسر بود؛ و او رشد کرد، و در بیابان ساکن شد، و تیرانداز گردید. پیدایش ۲۱:۲۰.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

اسماعیل کماندار گردید، که نمادی از جنگاوری است، و نیز نمادی از داوری اجرایی‌ای است که بر روم وارد می‌شود.

> The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

> آوازِ آنان که از سرزمین بابل می‌گریزند و می‌رهند، تا در صهیون انتقامِ یهوه خدای ما، انتقامِ هیکل او را اعلام کنند. کمانداران را بر ضد بابل گرد آورید؛ ای همۀ شما که کمان را می‌کشید، گرداگرد آن اردو زنید؛ مگذارید کسی از آن بگریزد. او را موافق اعمالش جزا دهید؛ بر حسب هر آنچه کرده است، با او همان‌گونه رفتار کنید؛ زیرا بر ضد یهوه، بر ضد قدوسِ اسرائیل، تکبّر ورزیده است. ارمیا 50:28، 29

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

کمانداران بابل را موافقِ اعمالش جزا می‌دهند، و آن جزا از قانونِ یک‌شنبهٔ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود، با ندای دومِ باب هجدهمِ مکاشفه، آنگاه که داوریِ اجراییِ تدریجیِ بابل آغاز می‌گردد.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

> اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی جو کہہ رہی تھی: اے میری قوم، اس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اس کے گناہوں میں شریک نہ ہو جاؤ، اور اس کی آفتوں میں سے کچھ نہ پاؤ۔ کیونکہ اس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اس کی بدکرداریوں کو یاد کیا ہے۔ اسے ویسا ہی بدلہ دو جیسا اس نے تمہیں دیا، اور اس کے اعمال کے مطابق اسے دُگنا بدلہ دو؛ جس پیالے کو اس نے بھرا، اسی میں اس کے لیے دُگنا بھر دو۔ جس قدر اس نے اپنی تمجید کی اور عیش و عشرت میں زندگی بسر کی، اسی قدر اسے عذاب اور ماتم دو؛ کیونکہ وہ اپنے دل میں کہتی ہے، میں ملکہ بن کر بیٹھی ہوں، بیوہ نہیں ہوں، اور ہرگز ماتم نہ دیکھوں گی۔ مکاشفہ 18:4–7۔

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

اسماعیل و مادرش هاجر از به ارث بردن حقِ نخست‌زادگی بازداشته شدند و بیرون رانده شدند. بدین‌سان، حسادت انگیزهٔ نبویِ اسلام گردید و جنگ پیشهٔ نبویِ آنان. نخستین اشاره، بازداشتی را که ساره بر اسماعیل و مادرش تحمیل کرد در بر می‌گیرد، و این «بازداشت» در سراسر کلام خدا و تاریخ، به یکی از ویژگی‌های اصلیِ نبویِ اسلام بدل شد. نسل اسماعیل می‌بایست مردمانی وحشی باشند که دست هر یک بر ضد هر انسان باشد، و این صفتِ وحشی با خرِ وحشیِ عربی، از خانوادهٔ اسب، نمود یافته است. از این‌رو، جنگاوریِ اسلامیِ وایِ نخست و دوم، به صورت جنگاورانی تصویر شده است که بر اسبانِ خشمگین سوارند.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

اسلام پیامِ بارانِ آخِر است، و کاملاً بجاست که سه وایْ نمایانگرِ سه خطِ نبویِ مشخص باشند، زیرا روش‌شناسیِ بارانِ آخِر «خط بر خط» است. هنگامی که ویژگی‌های نبویِ دو خطِ نخست در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، خطِ وایِ سوم را برقرار می‌سازند. هر سه خطِ نبوی دورهٔ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن را به تصویر می‌کشند. این سه خط نمایانگرِ دورهٔ فرو ریخته شدنِ بارانِ آخِر هستند، زیرا بارانِ آخِر هنگامی آغاز به باریدن کرد که وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «بارانِ آخر باید بر قومِ خدا فرو ریزد. فرشته‌ای نیرومند باید از آسمان فرود آید، و تمامی زمین از جلال او روشن گردد.» Review and Herald، 21 آوریل 1891.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

دَورانِ مُہر بھی اُس مُدت سے ممثل کیا گیا تھا جو 11 اگست 1840 کو شروع ہوئی اور 22 اکتوبر 1844 کو تیسرے فرشتے کی آمد پر ختم ہوئی۔ وقت کی وہ مُدت حبقوق کے باب دو میں بھی ممثل کی گئی تھی۔ ملیرائٹ تاریخ نے حبقوق کے باب دو کی تکمیل کی، اور ایسا کرتے ہوئے وہ 11 اگست 1840 کو اُس وقت شروع ہوئی جب فرشتہ نازل ہوا، اور 22 اکتوبر 1844 کو اُس وقت ختم ہوئی جب تیسرا فرشتہ آیا۔

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

حبقوق باب دوّم نشان می‌دهد که در پایان رؤیا، رؤیا «سخن خواهد گفت». در آیهٔ سه از مکاشفه باب ده، فرشته با آواز بلند ندا درداد (سخن گفت)، و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ همان فرشته قسم خورد (سخن گفت) که «دیگر زمانی نخواهد بود». دیده‌بانِ حبقوق در آیهٔ یک از باب دو، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قرار دارد، زیرا در همان زمان است که دیده‌بانان آوازهای خود را برمی‌افرازند.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

در شورشِ سال ۱۸۸۸، که خواهر وایت آن را نمایندهٔ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده می‌شناسد که می‌بایست زمین را به جلال او منوّر سازد، دیدبانان (جونز و واگنر) «آوازهای» خود را همچون کرنا بلند کردند تا تعدّیات قومِ خدا را به ایشان بنمایانند، زیرا پیامِ ایشان همان پیامِ لائودیکیه بود. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، که به‌وسیلهٔ تاریخِ ۱۸۸۸ نمونه‌وار شده بود، خداوند قومِ ایّامِ آخرِ خود را به راه‌های کهنِ ارمیا بازگردانید، جایی که به دیدبانان گوش فرا داده نشد. فرودِ آن فرشته، ورودِ نبویِ دیدبانان را مشخص می‌سازد.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

«صدا»یی که در 11 اوت 1840 فرا رسید، به‌وسیلهٔ دیده‌بانان ابلاغ شد، و به ارمیا گفته شد که اگر پس از نومیدی خویش به ایمان و اعتماد خود به خدا بازگردد، دهانِ خدا خواهد شد. هنگامی که رؤیایی که درنگ کرده بود سرانجام در 22 اکتبر 1844 فرا رسید، «سخن گفت». دورهٔ باب دوم حبقوق، که در تاریخ میلری محقق شد، دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را به تصویر می‌کشد.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

تشخیص این امر ضروری است که از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشد؛ دوره‌ای که در آن بارانِ آخر فرو ریخته می‌شود. این امر ضروری است، زیرا پیامِ بارانِ آخر باید به‌واسطهٔ روش‌شناسیِ «خط بر خط» شناخته شود. آن دورهٔ خاص، که همان مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار است، به‌طور مکرر در خطوط نبوتی بازنمایی شده است؛ و این امر در حبقوق ۲ نیز چنین است، که خواهر وایت آن را مستقیماً به‌عنوان امری در حال تحقق در تاریخ میلریتی شناسایی می‌کند. او همچنین مکرراً تعلیم می‌دهد که تاریخ میلریتی در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار تکرار می‌شود.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> «درهم‌تنیده با نبوت‌هایی که آنان آن‌ها را ناظر به زمان ظهور ثانی می‌دانستند، تعلیمی قرار داشت که به‌طور ویژه با حالتِ عدمِ یقین و انتظارِ پرتعلیقِ ایشان متناسب بود و آنان را تشویق می‌کرد تا با صبر و در ایمان انتظار کشند که آنچه اکنون برای فهمشان تاریک است، در وقتِ معیّن روشن خواهد شد.»

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> «از جملهٔ این نبوت‌ها، نبوتِ حبقوق ۲:‏۱–۴ بود: “بر دیده‌بانیِ خود خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و دیده‌بانی خواهم کرد تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن بساز، تا هر که آن را می‌خواند، بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، برای آن منتظر بمان، زیرا که یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک جانِ او که متکبر است، در وی راست نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد.”»

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

> «از همان اوایل سال ۱۸۴۲، رهنمودی که در این نبوت داده شده بود تا “رؤیا را بنویس، و آن را بر لوح‌ها واضح ساز، تا هر که آن را می‌خواند، بدود”، به چارلز فیچ این اندیشه را القا کرده بود که برای تبیین رؤیاهای دانیال و مکاشفه، جدولی نبوی فراهم آورد. انتشار این جدول، به‌منزلهٔ تحقق فرمانی که به حبقوق داده شده بود، تلقی گردید. با این همه، در آن زمان هیچ‌کس متوجه نشد که در همان نبوت، تأخیری ظاهری در تحقق رؤیا—زمانی برای درنگ—نیز مطرح شده است. پس از آن نومیدی، این آیه بسیار پرمعنا جلوه کرد: “زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه تأخیر نماید، برای آن منتظر بمان؛ زیرا که یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد.... اما عادل به ایمان خود زیست خواهد نمود.”»

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

> بخشی از نبوت حزقیال نیز برای ایمانداران سرچشمهٔ قوت و تسلی بود: «کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ای پسر انسان، این چه مَثَلی است که شما در سرزمین اسرائیل دارید و می‌گویید: روزها به درازا می‌کشد و هر رؤیا باطل می‌شود؟ پس به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید.... روزها نزدیک است و تحقق هر رؤیا.... من سخن خواهم گفت، و کلامی که می‌گویم واقع خواهد شد؛ دیگر به تأخیر نخواهد افتاد.» «اهل خاندان اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیار آینده است، و او دربارهٔ زمان‌های دور نبوت می‌کند. بنابراین به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید؛ دیگر هیچ‌یک از کلام‌های من به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه کلامی که گفته‌ام به انجام خواهد رسید.» حزقیال ۱۲:‏۲۱–۲۵، ۲۷، ۲۸.» جدال عظیم، 391–393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

میلری‌ها نه‌تنها خود را در حال تحقق مثلِ ده باکره و باب دوم حبقوق می‌دیدند، بلکه هدایت شدند تا دریابند که تاریخی که در آن این نبوت‌ها را تحقق می‌بخشیدند، همان شناساییِ حزقیال از همان تاریخ بود؛ تاریخی که در آن «اثرِ هر رؤیا» باید به انجام می‌رسید. خطّ تاریخی‌ای که مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را نمایندگی می‌کند، همان‌جاست که اثرِ هر رؤیا تحقق می‌یابد!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

وہ خطوط جو بارِشِ اخیریں کے زمانے اور ایک لاکھ چوالیس ہزار کے مُہر کیے جانے کے دور کی نمائندگی کرتے ہیں، اس بات کو ثابت کرنے کے لیے یکجا کیے جاتے ہیں کہ نبوی تاریخ ہمیشہ الفا اور اومیگا کی مُہر اپنے اندر رکھتی ہے۔

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

تاریخ میلریتی با صدای فرشتهٔ مکاشفه ۱۰ آغاز می‌شود و با همان صدا پایان می‌یابد. یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ با نخستین صدای مکاشفه ۱۸ آغاز می‌شود و با دومین صدای مکاشفه ۱۸ پایان می‌پذیرد. حبقوق ۲ با صدای دیده‌بانان آغاز می‌شود و با صدای دیده‌بانِ ارمیا پایان می‌یابد. وایِ نخست با محمد آغاز می‌شود و با محمد دوم پایان می‌پذیرد. وایِ دوم با رها شدنِ چهار فرشتهٔ اسلام آغاز می‌شود و با مهار شدنِ اسلام پایان می‌یابد.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

هغه مېتودولوژي چې وروستی باران دی، د اشعيا د «کرښه پر کرښه» مېتودولوژي ده، او هغه کرښې چې د وروستي باران د پيغام د پېژندلو او ټينګولو لپاره سره يوځای کېږي، په نه بدلېدونکي ډول د الفا او اوميګا نښه له ځان سره لري. د مکاشفې د نهم باب لومړی افسوس له محمد څخه پيلېږي او په محمد ثاني پای ته رسېږي. دا دوره په دوو ډولونو جګړې وېشل شوې ده: لومړی، پر روم بې‌نظم بريدونه وو چې په رښتينې توګه له ابوبکر سره پيل شول؛ او بيا د يوسلو پنځوسو کلونو هغه دوره راغله چې په هغې کې د اسلام لومړۍ منظمه جګړه تر سره شوه.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

مدت یکصد و پنجاه سال به‌وسیلهٔ نبوت زمانیِ «پنج ماه» نمایانده شده است. وایِ دوم نیز دارای نبوت زمانی‌ای است که عبارت است از سیصد و نود و یک سال و پانزده روز. بنابراین، از آن‌جا که ساختار نبویِ وایِ اول و وایِ دوم پایان را با آغاز مشخص می‌سازد، دربردارندهٔ تقسیم‌بندی‌ای میان مُهرگذاری و یک دورهٔ زمانیِ معین است. فرایند مُهرگذاری در آغاز تاریخِ وایِ اول نمایانده شده است، و در پایانِ وایِ دوم نیز نمایانده می‌شود.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

آنچه پس از مُهرگذاریِ آیهٔ چهار، در وایِ نخست می‌آید، «پنج ماه» است (یکصد و پنجاه سال). این پنج ماه دو بار مشخص شده است: یک بار در آیهٔ پنج و بار دیگر در آیهٔ ده. آنچه پیش از فرایند مُهرگذاری از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در وایِ دوم قرار دارد، نبوتِ «ساعت، روز، ماه و سال» است (سیصد و نود و یک سال و پانزده روز) در آیهٔ پانزده. شیپورهای پنجم و ششم، با هم در یک خط پیوسته، با تمثیلی از فرایند مُهرگذاری آغاز می‌شوند و پایان می‌یابند.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

به‌مثابهٔ دو خط، هنگامی که «خط بر خط» بر آن‌ها اعمال می‌شود، آغازی و پایانی را مشخص می‌سازند که با محمدِ اول و محمدِ دوم نشان‌گذاری شده است. «خط بر خط»، دو دورهٔ متمایز را در هر خط مشخص می‌سازد؛ یعنی امری که از آن رو پدید می‌آید که هر خط دارای یک نبوت زمانی است. در تاریخِ وَیلِ نخست، اسلام می‌بایست به روم «آسیب» برساند، و در وَیلِ دوم، می‌بایست روم را «بکُشد». وَیلِ نخست، جنگاوریِ نیزه‌ها، شمشیرها و تیرها بود، و وَیلِ دوم، باروت را به‌عنوان ابزار جنگی معرفی کرد.

> “VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> «آیهٔ ۱۰. و دم‌هایی مانند دم‌های عقرب‌ها داشتند، و در دم‌هایشان نیش‌ها بود؛ و قدرت ایشان این بود که مردم را پنج ماه آسیب رسانند. ۱۱. و بر خود پادشاهی داشتند که فرشتهٔ هاویه بود، که نام او در زبان عبرانی اَبدون است، اما در زبان یونانی نامش اَپُلیون است.»

> “Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

> «تا اینجا، کیث نمونه‌هایی از به صدا درآمدن پنج شیپور نخست را در اختیار ما نهاده است. اما اکنون باید از او جدا شویم و به تطبیقِ ویژگیِ تازه‌ای که در اینجا در نبوت معرفی شده است بپردازیم؛ یعنی، ادوارِ نبوی.»

> “Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

> «قدرت ایشان آن بود که پنج ماه مردم را بیازارند.—۱. این پرسش مطرح می‌شود که آنان کدام مردمان را می‌بایست به مدت پنج ماه بیازارند؟—بی‌گمان همان کسانی را که پس از آن می‌بایست بکشند (نگاه کنید به آیهٔ ۱۵)؛ «ثلث مردم»، یا یک‌سومِ امپراتوری روم—بخش یونانیِ آن.»

> “2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

> «۲. ایشان چه زمانی می‌بایست کارِ عذاب دادنِ خود را آغاز کنند؟ آیهٔ ۱۱ به این پرسش پاسخ می‌دهد.»

> “(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

> «(1) "آنان پادشاهی بر خود داشتند." از زمان وفات محمد تا نزدیک به پایان سده سیزدهم، مسلمانان به فرقه‌های گوناگون زیر رهبری چندین پیشوا تقسیم شده بودند، بی‌آنکه حکومت مدنی عمومی‌ای بر همه آنان امتداد یابد. نزدیک به پایان سده سیزدهم، عثمان حکومتی را بنیان نهاد که از آن پس به نام حکومت یا امپراتوری عثمانی شناخته شده است؛ حکومتی که رشد کرد تا بر همه قبایل عمده مسلمان گسترش یافت و آنان را در یک سلطنت عظیم متحد ساخت.»

> “(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

> “(۲) خصلتِ پادشاه. «که فرشتهٔ هاویه است.» فرشته دلالت بر پیام‌آور یا خادم دارد، خواه نیکو باشد یا بد، و نه همیشه بر موجودی روحانی اطلاق می‌شود. «فرشتهٔ هاویه»، یعنی وزیرِ اعظمِ آن دینی که چون هاویه گشوده شد از آنجا پدید آمد. آن دین، محمدیّت است، و سلطان وزیرِ اعظمِ آن است. «سلطان، یا گراند سینیور، چنان‌که به هر دو نام خوانده می‌شود، همچنین خلیفهٔ اعظم، یا کاهنِ اعظم است، و در شخص خود عالی‌ترین منزلتِ روحانی را با برترین اقتدارِ دنیوی متحد می‌سازد.»—World As It Is, p.361.

> “(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

> “(۳) اس کا نام۔ عبرانی میں ‘ابدّون’، یعنی ہلاک کرنے والا؛ یونانی میں ‘اپولیّون’، یعنی وہ جو جڑ سے مٹا دیتا ہے، یا تباہ کرتا ہے۔ دو مختلف زبانوں میں دو جداگانہ نام رکھنے سے واضح ہوتا ہے کہ مقصود اس قدرت کے نام کے بجائے اس کے کردار کی نمائندگی ہے۔ اگر ایسا ہے، تو دونوں زبانوں میں جیسا کہ ظاہر کیا گیا ہے، وہ ایک ہلاک کرنے والا ہے۔ عثمانی حکومت کا کردار ہمیشہ سے ایسا ہی رہا ہے۔”

> “But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

> «اما عثمان نخستین یورش خود را به امپراتوری یونان در چه زمانی انجام داد؟—بنا بر گفتهٔ گیبون، سقوط و انحطاط، و غیره، «عثمان نخستین‌بار در روز بیست‌وهفتم ژوئیهٔ ۱۲۹۹ به قلمرو نیکومدیه وارد شد.»»

> “The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

> «محاسبات برخی از نویسندگان بر این فرض استوار بوده است که آن دوره باید با تأسیس امپراتوری عثمانی آغاز شود؛ اما این آشکارا خطاست؛ زیرا آنان نه‌تنها می‌بایست پادشاهی بر خود داشته باشند، بلکه نیز باید پنج ماه آدمیان را عذاب دهند. اما دورهٔ عذاب نمی‌توانست پیش از نخستین حملهٔ عذاب‌دهندگان آغاز گردد، که بنا بر آنچه در بالا بیان شد، 27 ژوئیهٔ 1299 بود.»

> “The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

> «محاسبه‌ای که در پی می‌آید و بر این نقطهٔ آغاز استوار است، در اثری با عنوان آمدنِ دوبارهٔ مسیح، و غیره، به قلم جِی. لیچ، در سال ۱۸۳۸ انجام گرفت و منتشر شد.»

> “‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

> «„و قدرت ایشان آن بود که مردم را پنج ماه آزار رسانند.“ تا این حد مأموریت آنان امتداد داشت: اینکه با تاخت‌وتازهای پیوسته عذاب رسانند، اما از لحاظ سیاسی ایشان را نکشند. «پنج ماه»، با محاسبهٔ سی روز برای هر ماه، یکصد و پنجاه روز به ما می‌دهد؛ و این روزها، چون رمزی هستند، دلالت بر یکصد و پنجاه سال دارند. با آغاز از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، این یکصد و پنجاه سال به ۱۴۴۹ می‌رسد. در تمام آن دوره، ترکان در جنگی تقریباً دائمی با امپراتوری یونان درگیر بودند، اما با این همه آن را فتح نکردند. آنان چندین ایالت یونانی را تصرف کرده و در اختیار نگاه داشتند، لیکن استقلال یونانیان همچنان در قسطنطنیه محفوظ ماند. اما در ۱۴۴۹، در پایان آن یکصد و پنجاه سال، تغییری پدید آمد که تاریخ آن ذیل شیپور بعدی یافت خواهد شد.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

اوریا اسمیت در حال نقلِ محاسبهٔ یوشیا لیچ از صد و پنجاه سال است که با پایان یافتن آن، نقطهٔ آغازِ نبوتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز در شیپور بعدی را نشان می‌دهد. خواهر وایت در توضیحِ پیش‌بینیِ لیچ دربارهٔ این دو نبوتِ زمانیِ به‌هم‌پیوسته چنین ثبت کرده است:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «در سال ۱۸۴۰، تحقق برجستهٔ دیگری از نبوت، توجهی گسترده را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوزایا لیچ، یکی از برجسته‌ترین خادمانِ موعظه‌کنندهٔ آمدنِ ثانوی، تفسیری بر مکاشفه ۹ منتشر ساخت و سقوط امپراتوری عثمانی را پیشگویی کرد. بر پایهٔ محاسبات او، این قدرت می‌بایست ... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون گردد، آنگاه که می‌توان انتظار داشت اقتدار عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و من بر این باورم که چنین نیز ثابت خواهد شد.»

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «در همان زمانی که تعیین شده بود، ترکیه به‌واسطهٔ سفیران خود، حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را تحت سلطهٔ ملت‌های مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را دقیقاً محقق ساخت. هنگامی که این امر معلوم شد، انبوهی از مردم به درستیِ اصول تفسیر نبوی که میلر و همکارانش اختیار کرده بودند، متقاعد شدند، و جنبش ادونتی شتابی شگفت‌انگیز یافت. مردانِ اهل دانش و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ این کار به‌سرعت گسترش یافت.» The Great Controversy, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

مصیبتِ اوّل و دوم به‌واسطۀ دو نبوتِ زمانیِ به‌هم‌پیوسته با یکدیگر مرتبط‌اند. مصیبتِ اوّل با تمثیلی از مهرگذاری آغاز می‌شود، و مصیبتِ دوم با تاریخِ 11 اوت 1840 تا نواخته‌شدنِ شیپورِ هفتم در 22 اکتبر 1844 پایان می‌یابد، که آن نیز تمثیلی از مهرگذاری است. آغاز و انجام، امضای آلفا و اُمگا را بر خود دارند، زیرا همان‌گونه که در تاریخی که مسیح عهد را برای یک هفته استوار ساخت، این دوره به دو بخش تقسیم شده است. دورۀ نخست با محمّدِ اوّل آغاز می‌شود و با محمّدِ دوم پایان می‌یابد. دورۀ دوم با «آوازی از چهار شاخِ مذبحِ زرّین که در حضور خداست» آغاز می‌شود، و با «آواز» مسیح پایان می‌یابد، در حالی که او «به آن که تا ابدالآباد زنده است، و آسمان و آنچه را که در آن است، و زمین و آنچه را که در آن است، و دریا و آنچه را که در آن است آفرید، سوگند یاد می‌کند که دیگر زمانی نخواهد بود.»

We will continue this study in the next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> «هر پرسشی که شیطان بتواند در ذهن برانگیزد تا نسبت به تاریخ عظیمِ سفرهای گذشتهٔ قوم خدا شک ایجاد کند، موجب خشنودیِ آن جلالتِ شیطانیِ او خواهد شد و اهانتی است به خدا. بشارتِ آمدنِ قریب‌الوقوعِ خداوند به جهان ما با قدرت و جلال عظیم، حقیقت است، و در سال 1840 صداهای بسیاری در اعلام آن برخاست.» Manuscript Releases, جلد 9، 134.

Back to Articles