Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Three

کتابِ دانیال — نمبر ایک سو تین

Unlocking Prophecy: Understanding the Triple Application of Prophetic Frameworks

گشودن نبوت: درکِ کاربرد سه‌گانۀ چارچوب‌های نبوی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.

ما در حال بررسی کاربردهای سه‌گانهٔ نبوت بوده‌ایم. این کار را بدان منظور انجام می‌دهیم که روشن سازیم هنگامی که خداوند با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در «زمانِ آخر» در سال ۱۹۸۹، شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده را مُهرگشایی کرد، «افزایشِ معرفت»ی پدید آمد که قرار بود آن نسل از قوم خدا را بیازماید.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و او گفت: ای دانیال، راه خود را پیش گیر، زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت خواهند ورزید؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید. دانیال 12:9، 10.

Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).

هرگاه حقیقتی به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا مُهرگشایی شود، شیطان می‌کوشد تا در برابر آن پیام مقاومت کند. مقاومتی که در برابر حقایقِ آشکارشده در آن آیاتِ پایانیِ دانیال یازده صورت گرفت، مطالعه‌ای عمیق‌تر دربارهٔ حقایقِ مرتبط با آن آیات را ضروری ساخت، تا دفاعی تقدیس‌شده در برابر خطاهایی که برای تضعیفِ حقایقِ مکشوف پیشنهاد می‌شدند، پابرجا نماند. یکی از اصولی که در میانهٔ آن مباحثه آشکار شد، کاربرد سه‌گانهٔ نبوت بود. این اصل نخست در ارتباط با ضرورتِ درست بودن در این‌که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمایندهٔ چه چیزی بود (بت‌پرستی)، و نیز تاریخِ صحیحِ مرتبط با «برداشته شدنِ قربانیِ دائمی» (۵۰۸ میلادی)، شناخته شد.

The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.

شناختِ سه قدرتِ ویرانگر به‌عنوان چارچوب نبوت، که با چارچوب نبویِ میلری‌ها یعنی دو قدرتِ ویرانگرِ نخست، و نیز با شناساییِ «قربانیِ دائمی» از سوی میلری‌ها به‌عنوان بت‌پرستی، همسو بود، تاریخی را فراهم آورد که با شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده سازگار بود، چنان‌که خواهر وایت گفته بود که باید چنین باشد. ازاین‌رو، مقاومت در برابر دانشِ از مُهرگشوده‌شده در زمانِ آخر در سال 1989، نورِ بیشتری پدید آورد، زیرا دانش افزون شد؛ و همچنین قواعدِ مشخصی را برای حرکتِ فرشتهٔ سوم شناسایی کرد که با تکاملِ برخی قواعدِ نبوی، که ویلیام میلر آن‌ها را در حرکتِ فرشتهٔ اول گرد آورده و به‌کار گرفته بود، همسو بود.

We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.

ہم تین روموں کے ثلاثی اطلاق، بابل کے تین سقوط، اور تین ایلیاہوں پر غور کر چکے ہیں، اور اب اُن تین قاصدوں پر گفتگو کر رہے ہیں جو عہد کے قاصد کے لیے راہ تیار کرتے ہیں۔ ہم تین روموں کے درمیان، بابل کے تین سقوط کے ساتھ، ایک قریبی تداخل اور مماثلت کی نشان دہی کر چکے ہیں، اور اسی طرح تین ایلیاہوں اور اُن تین قاصدوں کے ساتھ بھی ایک گہری مماثلت پائی جاتی ہے جو راہ تیار کرتے ہیں۔ آخری ایام میں ولیم ملر اور فیوچر فار امریکہ، دونوں، تیسرے ایلیاہ اور نیز اُس تیسرے قاصد کی نمائندگی کرتے ہیں جو راہ تیار کرتا ہے۔ یسوع ہمیشہ کسی چیز کے آغاز کے ذریعے اُس کے انجام کو واضح کرتا ہے، اور پہلے فرشتے کی تحریک تیسرے فرشتے کی تحریک کے متوازی ہے۔

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> «خداوند پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ را در جایگاه خود در سلسلهٔ نبوت قرار داده است، و کار آنها تا پایان تاریخ این زمین نباید متوقف شود. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم هنوز برای این زمان حقیقت‌اند، و باید به موازات این پیامی که در پی می‌آید پیش روند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با صدایی بلند اعلام می‌کند. یوحنا گفت: “بعد از این امور، فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان نازل می‌شد و قدرتی عظیم داشت، و زمین از جلال او منوّر شد.” در این روشنایی، نور هر سه پیام با هم درآمیخته است.» The 1888 Materials, 803, 804.

The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”

جنبشِ فرشتۀ اول و دوم، به رهبری ویلیام میلر انجام شد. خواهر وایت، میلر را «پیام‌آورِ برگزیده» معرفی می‌کند.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> «ویلیام میلر پادشاهی شیطان را به آشوب افکنده بود، و آن دشمن اعظم نه تنها می‌کوشید اثر این پیام را خنثی سازد، بلکه خودِ پیام‌آور را نیز نابود کند.» روح نبوت، جلد ۴، ص. ۲۱۹.

She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.

او نیز تصریح می‌کند که میلر به‌واسطهٔ هر دو شخصیتِ ایلیا و یحییِ تعمیددهنده نمونه‌وار پیش‌نمایی شده بود.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> «هزاران نفر به پذیرش حقیقتی که ویلیام میلر موعظه می‌کرد، رهنمون شدند، و خادمان خدا در روح و قوتِ ایلیا برانگیخته شدند تا این پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیشاهنگِ عیسی، آنان که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند، خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت نهند و مردم را فراخوانند تا ثمراتی شایستهٔ توبه به بار آورند.» Early Writings, 233.

John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.

یوحنای تعمیددهنده، که به گفتهٔ عیسی همان ایلیای دوم بود، همچنین نخستین رسولی بود که می‌بایست راه را برای رسول عهد مهیا سازد. بنابراین آشکار است که جنبش فرشتهٔ سوم نیز «رسولی برگزیده» خواهد داشت. آن رسول را ایلیا، یوحنای تعمیددهنده و ویلیام میلر به‌صورت نمونه پیش‌نگاری کرده‌اند. این دو رسول برگزیده، همراه با میلر، نمایانگر آغاز و پایان جنبش سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده هستند، و بدین‌سان، با هم، هم ایلیای سوم را نمایندگی می‌کنند و هم رسول سوم را که باید راه را برای رسول عهد مهیا سازد.

To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.

ردِّ رسالةَ الرسول المختار، سواء في البداية أو في النهاية، هو موت، ورسالةُ Future for America قائمةٌ على التطبيق النبوي لعبارة «سطرًا على سطر»، وهي المنهجيةُ الخاصة بالمطر المتأخر. ومن خلال تطبيق «سطرًا على سطر» يتبيَّن أن الحركة المِلّارية كانت نموذجًا مسبقًا لحركة Future for America. ومن معالم تاريخ المِلّاريين وليم ميلر، «الرسول المختار». وردُّ ذلك المَعْلَم هو ردٌّ للرسالة؛ وهكذا يثبت، من خلال بداية الأدفنتية ونهايتها، أن رفض الرسول هو أيضًا رفضٌ للرسالة، لأن الرسالة تُعرِّف رسولًا مختارًا. ولذلك، فإن رفض الرسالة هو رفضٌ للرسول، وبالعكس. فبدون راقصٍ لا تكون رقصة.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> “مجھے مسیح کی پہلی آمد کی منادی کی طرف پھر متوجہ کیا گیا۔ یوحنا کو ایلیاہ کی روح اور قدرت میں بھیجا گیا تاکہ یسوع کی راہ تیار کرے۔ جنہوں نے یوحنا کی گواہی کو رد کیا، وہ یسوع کی تعلیمات سے فائدہ نہ اٹھا سکے۔ اُس کے آنے کی پیشین گوئی کرنے والے پیغام کے خلاف اُن کی مخالفت نے اُنہیں ایسی حالت میں لا کھڑا کیا کہ وہ اس مضبوط ترین ثبوت کو آسانی سے قبول نہ کر سکے کہ وہی مسیحا تھا۔ شیطان نے اُن لوگوں کو، جنہوں نے یوحنا کے پیغام کو رد کیا تھا، مزید آگے بڑھایا تاکہ وہ مسیح کو بھی رد کریں اور اُسے مصلوب کریں۔ ایسا کر کے انہوں نے اپنے آپ کو وہاں پہنچا دیا جہاں وہ پنتیکست کے دن کی اُس برکت کو قبول نہ کر سکتے تھے، جو انہیں آسمانی مقدِس میں داخل ہونے کی راہ سکھاتی۔ ہیکل کے پردہ کا پھٹ جانا اس بات کو ظاہر کرتا تھا کہ یہودی قربانیاں اور رسوم اب مزید قبول نہ کی جائیں گی۔ عظیم قربانی پیش کی جا چکی تھی اور قبول کر لی گئی تھی، اور وہ روح القدس جو پنتیکست کے دن نازل ہوا، اُس نے شاگردوں کے ذہنوں کو زمینی مقدِس سے آسمانی مقدِس کی طرف منتقل کر دیا، جہاں یسوع اپنے ہی خون کے وسیلہ سے داخل ہوا تھا تاکہ اپنے شاگردوں پر اپنے کفارے کے فوائد نازل کرے۔ لیکن یہودی مکمل تاریکی میں چھوڑ دیے گئے۔ نجات کے منصوبہ کے بارے میں وہ ساری روشنی، جو انہیں حاصل ہو سکتی تھی، اُن سے جاتی رہی، اور وہ اب بھی اپنی بے فائدہ قربانیوں اور نذرانوں پر بھروسا کرتے رہے۔ آسمانی مقدِس نے زمینی مقدِس کی جگہ لے لی تھی، مگر انہیں اس تبدیلی کا کوئی علم نہ تھا۔ لہٰذا وہ مقدس مقام میں مسیح کی شفاعت سے فائدہ نہ اٹھا سکے۔

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> “بہت سے لوگ یہودیوں کے اُس طرزِ عمل کو، جس میں اُنہوں نے مسیح کو رد کیا اور مصلوب کیا، دہشت کے ساتھ دیکھتے ہیں؛ اور جب وہ اُس کے نہایت رسوا کن سلوک کی تاریخ پڑھتے ہیں تو وہ سمجھتے ہیں کہ وہ اُس سے محبت کرتے ہیں، اور اگر وہ اُس زمانہ میں ہوتے تو نہ پطرس کی مانند اُس کا انکار کرتے اور نہ یہودیوں کی طرح اُس کو مصلوب کرتے۔ لیکن خدا، جو سب کے دلوں کو پڑھتا ہے، اُس محبت کو، جس کا وہ دعویٰ کرتے تھے کہ وہ یسوع کے لیے رکھتے ہیں، آزمائش میں لے آیا ہے۔ سارے آسمان نے پہلے فرشتہ کے پیغام کے قبول کیے جانے کو نہایت گہری دل چسپی سے دیکھا۔ لیکن بہت سے ایسے لوگ، جو یسوع سے محبت کرنے کا دعویٰ کرتے تھے، اور صلیب کی کہانی پڑھتے وقت آنسو بہاتے تھے، اُس کی آمد کی خوش خبری کا مذاق اڑانے لگے۔ پیغام کو خوشی سے قبول کرنے کے بجائے، اُنہوں نے اعلان کیا کہ یہ ایک فریب ہے۔ اُنہوں نے اُن لوگوں سے عداوت رکھی جو اُس کے ظہور سے محبت رکھتے تھے، اور اُنہیں کلیسیاؤں سے باہر نکال دیا۔ جنہوں نے پہلے پیغام کو رد کیا، وہ دوسرے سے فائدہ نہ اٹھا سکے؛ نہ ہی اُنہیں نصف شب کی للکار سے کوئی فائدہ پہنچا، جو اُنہیں اس کے لیے تیار کرنے والی تھی کہ وہ ایمان کے ذریعے یسوع کے ساتھ آسمانی مقدِس کے انتہائی مقدس مقام میں داخل ہوں۔ اور پہلے دو پیغامات کو رد کر کے، اُنہوں نے اپنی سمجھ کو ایسا تاریک کر لیا ہے کہ وہ تیسرے فرشتہ کے پیغام میں کوئی نور نہیں دیکھ سکتے، جو انتہائی مقدس مقام تک پہنچنے کی راہ دکھاتا ہے۔ میں نے دیکھا کہ جس طرح یہودیوں نے یسوع کو مصلوب کیا، اسی طرح رسمی کلیسیاؤں نے اِن پیغامات کو مصلوب کیا ہے، اور اس لیے اُنہیں انتہائی مقدس مقام کی راہ کا کوئی علم نہیں، اور نہ وہ وہاں یسوع کی شفاعت سے فائدہ اٹھا سکتے ہیں۔ یہودیوں کی مانند، جو اپنی بے فائدہ قربانیاں پیش کرتے تھے، یہ بھی اپنی بے فائدہ دُعائیں اُس حجرہ کی طرف چڑھاتے ہیں جسے یسوع چھوڑ چکا ہے؛ اور شیطان، جو اس فریب سے خوش ہے، ایک مذہبی صورت اختیار کر لیتا ہے، اور نام کے مسیحیوں کے اذہان کو اپنی طرف کھینچ لیتا ہے، اور اپنی قدرت، اپنی نشانیوں، اور جھوٹے عجائب کے ذریعے عمل کرتا ہے تاکہ اُنہیں اپنے پھندے میں جکڑ دے۔” Early Writings, 259–261.

Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.

آنان‌که «شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌مند نشدند»، و آنان‌که «پیامِ نخست را رد کردند، نمی‌توانستند از پیامِ دوم بهره‌مند شوند؛ و نیز از فریادِ نیمه‌شب بهره‌ای نبردند.» خدمتِ یوحنا پیش از تعمیدِ مسیح بود، که اندکی پس از آن، در آغازِ خدمتِ خویش، هیکل را تطهیر کرد. خدمتِ میلر برای این آماده می‌ساخت که مسیح، هنگامی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان آمد، پسرانِ لاوی را تطهیر کند. در هر یک از آن دو شاهد، رد کردنِ پیام‌آوری که راه را مهیا می‌سازد، معادلِ مرگ است.

The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.

پاک‌سازی و تطهیری که مسیح در کار خویش به‌عنوان رسولِ عهد به انجام رسانید، به این منظور بود که قومی را برانگیزد تا کار رساندنِ پیام نجات به جهان را به انجام رسانند. این کار پیشاپیشِ آن دورهٔ زمانی به انجام می‌رسد که نمایانگر آغاز داوریِ اجرایی است. ویرانیِ اورشلیم در تاریخِ شاگردان، نمایندهٔ داوریِ اجرایی است، و اَدونتیسم از مسئولیتِ خود برای انجام آن کار روی گرداند، اما خداوند کوشیده بود آنان را گرد آورد. او قومِ خود را هدایت کرده بود تا نمودارِ 1850 را به‌عنوان بازنماییِ گرافیکیِ پیامی که می‌توانستند به جهان حمل کنند، منتشر سازند.

> “It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.

> «خدا کی مرضی یہ نہ تھی کہ اسرائیل چالیس برس تک بیابان میں آوارہ گردی کرتا رہے؛ اُس کی خواہش تھی کہ اُنہیں سیدھا کنعان کی سرزمین میں لے جائے اور وہاں اُنہیں ایک مقدس اور خوش حال قوم کے طور پر قائم کرے۔ لیکن “وہ بےایمانی کے سبب اندر نہ جا سکے۔” عبرانیوں 3:19۔ اُن کی برگشتگی اور ارتداد کے باعث وہ بیابان میں ہلاک ہوئے، اور موعودہ ملک میں داخل ہونے کے لیے دوسرے کھڑے کیے گئے۔ اِسی طرح، خدا کی مرضی یہ نہ تھی کہ مسیح کی آمد اِس قدر طویل مدت تک مؤخر ہو اور اُس کی قوم گناہ اور غم کی اِس دنیا میں اتنے برس تک باقی رہے۔ لیکن بےایمانی نے اُنہیں خدا سے جدا کر دیا۔ چونکہ اُنہوں نے اُس کام کو کرنے سے انکار کیا جو اُس نے اُن کے لیے مقرر کیا تھا، اِس لیے پیغام کی منادی کے لیے دوسرے کھڑے کیے گئے۔ دنیا پر رحم کرتے ہوئے، یسوع اپنی آمد میں تأخیر کرتا ہے، تاکہ گنہگاروں کو موقع ملے کہ وہ تنبیہ سنیں اور اُس میں پناہ پائیں، پیشتر اِس کے کہ خدا کا غضب اُنڈیل دیا جائے۔» دی گریٹ کانٹروورسی، 458۔

Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”

اگر ادونتیسم فقط بر ایمان خود استوار می‌ماند، «کار ایشان به انجام رسیده بود.»

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> «اگر ادونتیست‌ها پس از نومیدی عظیمِ سال ۱۸۴۴، ایمان خود را استوار نگاه می‌داشتند و در تدبیر گشایندهٔ خدا به‌گونه‌ای متحد پیش می‌رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را پذیرفته، و آن را در قدرتِ روح‌القدس به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند، خداوند همراه با تلاش‌های ایشان به‌گونه‌ای عظیم عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید، و مسیح پیش از این آمده بود تا قوم خود را برای پاداششان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و عدمِ اطمینانی که در پی آن نومیدی آمد، بسیاری از ایماندارانِ ادونت ایمان خود را وانهادند.... بدین‌سان کار به تأخیر افتاد، و جهان در تاریکی واگذاشته شد. اگر تمام بدنهٔ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی متحد می‌شد، تاریخ ما تا چه اندازه به‌گونه‌ای گسترده متفاوت می‌بود!» Evangelism, 695.

In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”

در بهار سال ۱۸۴۴، رسولِ عهد، جنبش میلری‌ها را تطهیر کرد، و سپس در پاییز، پیامِ فرشتهٔ سوم را آورد. میلر، پیام او، و جنبشی که نمایندگی می‌کرد، مَثَلِ ده باکره را به انجام رسانده بود. در اجتماع اردویی اکستر، نیوهمپشایر، پیامِ فریادِ نیمه‌شب رسید و در مدتِ دو ماهِ کوتاه آشکار شد که کدام‌یک از باکرگان روغن داشتند. آن دو طبقه ظاهر شدند، و فرشتهٔ سوم با پیامی در دستش آمد که می‌بایست خورده شود، اما باکرگانِ حکیم در «دورهٔ شک و عدمِ یقین»، «ایمان خود را واگذار کردند».

The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”

«د شک او بې‌باورۍ دوره» د هغه د مرګ پر مهال د شاګردانو له خوا تمثیل شوې وه، خو په درېیمه ورځ هغه خپلو شاګردانو ته د خپل قیامت پیغام پرانیستل پیل کړل، او هغوی خپله «ایمان پرېنښود». د لومړۍ او دویمې فرښتې د پیغامونو د خوځښت د هوښیارو پېغلو لپاره د شک او بې‌باورۍ دوره نږدې درې کاله روانه وه، تر هغه چې رب خور وایټ ته ښکاره کړه چې هغه یو ځل بیا د خپل قوم د پاتې شونو د راټولولو لپاره خپل لاس غځولی و. هغه خپل قوم رهبري کړ چې خپل د خپرونو کار پیل کړي او د حبقوق دویم لوح تولید کړي، خو «د اډونت ډېر مؤمنان له خپل ایمانه واوښتل.... په دې توګه کار وځنډېد، او نړۍ په تیاره کې پرېښوول شوه.»

In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”

در سال ۱۸۴۹، ویلیام میلر، پیام‌آور برگزیدهٔ پیام فرشتۀ اول و دوم، به خاک سپرده شد. اگر باکره‌های دانای ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ «ایمان خود را استوار نگاه می‌داشتند و در گشایش مشیت خدا به‌اتفاق پیش می‌رفتند»، خداوند پیام‌آور دیگری را در روح و قوتِ ایلیا برمی‌انگیخت. امّا در عوض، «آمدن مسیح» «به تأخیر افتاد و قوم او» «به همان‌گونه» که اسرائیلِ باستان، «سال‌های بسیار» در این جهانِ گناه و اندوه «باقی می‌ماندند.»

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.

یک‌صد و بیست‌وشش سال پس از شورش ۱۸۶۳، خداوند پیام‌آور برگزیدهٔ فرشتهٔ سوم را برانگیخت. کار او هم این بود که راه را برای آنکه رسولِ عهد ناگهان به هیکل خود بیاید و در خلال صحنه‌های پایانیِ داوریِ تحقیقی با یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر به رابطه‌ای عهدی درآید، آماده سازد؛ و نیز این بود که پیامی ارائه کند که با اتحاد سه‌گانهٔ اخاب، ایزابل و انبیای او در دورهٔ داوریِ اجرایی، که با قانون یکشنبهٔ در شُرُفِ وقوع آغاز می‌شود، روبه‌رو گردد.

The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.

سومین پیام‌آوری که راه را مهیا می‌سازد، نمایانگر یک کار، یک پیام، یک پیام‌آور و یک جنبش در خلال صحنه‌های پایانیِ داوریِ تحقیقی است. سومین ایلیا نمایانگر یک کار، یک پیام، یک پیام‌آور و یک جنبش در خلال صحنه‌های پایانیِ داوریِ اجرایی است. پیامِ آن پیام‌آوری که راه را مهیا می‌سازد، و پیامِ ایلیا، همان پیامِ سومینِ سه وایِ مذکور در مکاشفه، باب‌های هشت تا یازده، است.

In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”

در تاریخی که به‌وسیلهٔ آن پیام‌آوری که راه را مهیا می‌سازد نمایانده شده است، پیامِ وایِ سوم، بیانگر آن شیپور است که ادونتیسمِ لائودیکیه را فرا می‌خواند تا «از من زرِ آزموده‌شده در آتش بخری تا دولتمند شوی؛ و جامه‌های سفید تا پوشیده شوی و رسواییِ عریانیِ تو ظاهر نگردد؛ و چشمان خود را به سرمهٔ چشم تدهین کن تا بینا شوی.» این پیامِ محبتِ خداست که تعدیاتِ قومِ خدا را به ایشان نشان می‌دهد، زیرا «هر که را» او محبت می‌نماید، «توبیخ و تأدیب» می‌کند. این پیامِ عدالتِ مسیح است که آدمیان را فرا می‌خواند تا سیرتِ او را بپذیرند، سیرتی که در دورهٔ زمانی‌ای متجلی می‌شود که در آن، رسولِ عهد در حال به انجام رساندنِ کارِ تطهیرِ هیکلِ نفس است؛ و ازاین‌رو، او کسانی را که محبت می‌نماید فرا می‌خواند تا سیرتِ او را ظاهر سازند و «پس غیور باش و توبه کن»، زیرا او «بر» درِ این تدبیرِ الهی «ایستاده» است، تدبیری که نمایانگرِ بسته‌شدنِ زمانِ امتحان است، جایی که «لائودیکیه‌ایِ ادونتیسم را از» «دهان» خود «قی خواهم کرد.» آن «درِ» تدبیری همان دری است که او «می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید.»

There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.

تناقضی ظاهری وجود دارد که با به‌کارگیری «حکم بر حکم» حل می‌شود، اما بسیاری حتی ممکن است این تناقض ظاهری را نیز تشخیص ندهند. هنگامی که این تناقض حل شود، بر انتقال از داوریِ تحقیقی به داوریِ اجرایی که در قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع رخ می‌دهد، روشنی بیشتری می‌افزاید. این امر با پذیرفتن این حقیقت حل می‌شود که پنطیکاست نمونهٔ قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده است. برای آنکه بررسی خود را دربارهٔ پیام‌آور سوم که به‌عنوان نمادی در داوریِ تحقیقی راه را مهیا می‌سازد، در تقابل با ایلیای سوم که نمادی از داوریِ اجرایی است، به پایان برسانیم، به این تناقض ظاهری خواهیم پرداخت.

We will continue this study in the next article.

ہم اس مطالعہ کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> «فرشته‌ای که در اعلان پیام فرشتۀ سوم با او متحد می‌شود، باید تمام زمین را با جلال خویش روشن سازد. در اینجا کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبش ادونتیِ ۱۸۴۰–۴۴ ظهوری پرجلال از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتۀ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقه‌مندی دینی پدید آمد که از زمان اصلاحات قرن شانزدهم تاکنون در هیچ سرزمینی دیده شده بود؛ اما همۀ اینها به‌وسیلهٔ آن جنبش عظیم، تحت آخرین هشدار فرشتۀ سوم، پشت سر گذاشته خواهد شد.»

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> „این کار مشابهِ کارِ روزِ پنتیکاست خواهد بود. چنان‌که «بارانِ اول» در ریزشِ روح‌القدس در آغازِ انجیل عطا شد تا موجبِ رویشِ بذرِ گران‌بها گردد، همچنین «بارانِ آخر» در پایانِ آن عطا خواهد شد تا محصول برای درو رسیدگی یابد. «آنگاه خواهیم دانست، اگر در پیِ شناختنِ خداوند باشیم: طلوعِ او چون صبح آماده است؛ و او نزدِ ما همچون باران خواهد آمد، مانندِ بارانِ آخر و بارانِ اول بر زمین.» هوشع 6:3. «پس ای فرزندانِ صهیون، شادمان باشید و در یهوه خدای خود وجد کنید؛ زیرا او بارانِ اول را به اندازه به شما داده است، و برای شما باران را فرو خواهد فرستاد، بارانِ اول و بارانِ آخر را.» یوئیل 2:23. «در ایامِ آخر، خدا می‌گوید، از روحِ خود بر تمامی بشر خواهم ریخت.» «و واقع خواهد شد که هر که نامِ خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت.» اعمال 2:17، 21.

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> «کارِ عظیمِ انجیل نباید با ظهوری کمتر از قدرتِ خدا نسبت به آنچه آغازِ آن را ممتاز ساخت، به پایان رسد. نبوت‌هایی که در ریزشِ بارانِ اول در آغازِ انجیل تحقق یافتند، بار دیگر در بارانِ آخر هنگامِ اختتامِ آن تحقق خواهند یافت. اینک همان “اوقاتِ تازگی” است که رسول پطرس بدان چشم دوخته بود، آنگاه که گفت: “پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردد، چونکه اوقاتِ تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.” اعمال 3:19، 20.» نبرد عظیم، 611.

Back to Articles