Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Two

کتاب دانیال — نمبر بہتر

The Prophetic Joining: From Ancient Israel’s Division to the United States’ End

پیوستِ نبوی: از انقسامِ اسرائیلِ باستان تا پایانِ ایالاتِ متحده

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

شهادتِ یربعام کی بغاوت دراصل قدیم اسرائیل کی دو قوموں میں تقسیم کی تاریخ بھی ہے۔ شمالی مملکت، جو دس قبائل پر مشتمل تھی، اسرائیل کہلاتی تھی، یا بعض اوقات افرائیم؛ اور جنوبی مملکت یہوداہ کے نام سے معروف تھی۔ حزقی ایل کے زمانے میں یہ مملکت بہت سے برسوں سے دو مملکتیں بن چکی تھی، اور سینتیسویں باب میں حزقی ایل کو ایک نبوت دی گئی جس میں یہ نشان دہی کی گئی کہ وہ دونوں مملکتیں ایک بار پھر ایک قوم بن جائیں گی۔ اس نبوت کی تکمیل زمین کے حیوان (ریاستہائے متحدہ) کی ابتدائی تاریخ میں ہوئی، اور اس کی آخری تکمیل ریاستہائے متحدہ کے اختتام پر ہوتی ہے، کیونکہ یسوع ہمیشہ کسی چیز کے آغاز کے ذریعے اُس کے انجام کو ظاہر کرتا ہے۔

The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.

تمردُ يربعام في الوقت الذي انقسم فيه إسرائيل إلى مملكتين يمثّل تمردًا في بداية الولايات المتحدة، وكذلك في نهاية الولايات المتحدة. والتمرد في بداية الولايات المتحدة ونهايتها يشمل اتحاد مملكتين. إن الأصحاح الثامن عشر من سفر الرؤيا، كما اقتُبس مرارًا من كتابات الأخت وايت في هذه المقالات، يمثّل دعوتين للكنائس. والأمتان اللتان تتحدان خلال ساعة أزمة قانون الأحد هما المئة والأربعة والأربعون ألفًا، وقطيع الله الآخر الذي لا يزال في بابل.

The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”

دو قومی که در تاریخ میلری به هم پیوستند، یهودا و افرایم بودند. آنان زمانی به هم پیوستند که غضب‌های جداگانه بر ضد آن دو پادشاهی، به‌ترتیب در سال 1798 و سپس در 1844 به پایان رسید. واژهٔ «علاوه بر این» در فصل سی‌وهفتم حزقیال، ما را قادر می‌سازد که از این کاربرد یقین حاصل کنیم. واژهٔ «علاوه بر این» بدین معناست که پیامی را که پس از «علاوه بر این» می‌آید، بر پیامِ پیش از واژهٔ «علاوه بر این» قرار دهیم.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.

> کلامِ خداوند بارِ دیگر بر من نازل شد و گفت: و تو، ای پسر انسان، یک چوب برای خود بگیر و بر آن بنویس: برای یهودا و برای بنی‌اسرائیل، یاران او؛ سپس چوبی دیگر بگیر و بر آن بنویس: برای یوسف، چوبِ افرایم، و برای تمامی خاندان اسرائیل، یاران او؛ و آنها را یکی با دیگری به یک چوب پیوند ده؛ و آنها در دست تو یک خواهند شد. حزقیال ۳۷:‏۱۵–۱۷

Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.

حزقیال هنگامی که می‌گوید «علاوه بر این»، اصل نبویِ «تکرار و بسط» را به‌کار می‌برد. به حزقیال دستور داده می‌شود دو چوب بردارد، یکی برای یهودا و یکی برای افرایم، و نبوتی را که با این دو چوب به تصویر کشیده شده است بر فرازِ نبوتِ پیشین قرار دهد. تمثیل نبویِ پیشین از آیهٔ نخست آغاز شد، آنگاه که حزقیال به دره‌ای از استخوان‌های خشکِ مردگان برده شد.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.

> دستِ خداوند بر من بود، و مرا به روحِ خداوند بیرون برد و در میانِ وادی‌ای که از استخوان‌ها پُر بود فرود آورد. و مرا بر گردِ آنها عبور داد؛ و اینک در رویِ وادی بسیار فراوان بودند؛ و اینک بسیار خشک بودند. و به من گفت: «ای پسر انسان، آیا این استخوان‌ها می‌توانند زنده شوند؟» و من پاسخ دادم: «آه، ای خداوند یهوه، تو می‌دانی.» باز به من گفت: «بر این استخوان‌ها نبوّت کن و به آنها بگو: ای استخوان‌های خشک، کلامِ خداوند را بشنوید. خداوند یهوه به این استخوان‌ها چنین می‌گوید: اینک من نَفَس را در شما داخل خواهم ساخت، و زنده خواهید شد. و بر شما پی‌ها خواهم نهاد، و گوشت بر شما خواهم رویانید، و شما را به پوست خواهم پوشانید، و نَفَس در شما خواهم گذاشت، و زنده خواهید شد؛ و خواهید دانست که من یهوه هستم.» پس چنان‌که مأمور شده بودم، نبوّت کردم؛ و چون نبوّت می‌کردم، آوازی برآمد، و اینک لرزشی پدید آمد، و استخوان‌ها به یکدیگر پیوستند، هر استخوان به استخوانِ خود. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها پدید آمد، و پوست آنها را از بالا پوشانید؛ امّا در آنها نَفَسی نبود. آنگاه به من گفت: «به باد نبوّت کن، ای پسر انسان، نبوّت کن و به باد بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: ای نَفَس، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم، تا زنده شوند.» پس چنان‌که مرا فرمان داده بود، نبوّت کردم، و نَفَس در آنها داخل شد، و زنده شدند، و بر پاهای خویش ایستادند، لشکری بی‌نهایت عظیم. آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندانِ اسرائیل‌اند. اینک ایشان می‌گویند: استخوان‌های ما خشک شده، و امید ما از میان رفته است؛ ما به‌کلی منقطع شده‌ایم. پس نبوّت کن و به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک ای قوم من، من قبرهای شما را خواهم گشود، و شما را از قبرهایتان برخواهم آورد، و شما را به سرزمینِ اسرائیل خواهم آورد. و چون قبرهای شما را بگشایم، ای قوم من، و شما را از قبرهایتان برآورم، آنگاه خواهید دانست که من یهوه هستم. و روحِ خود را در شما خواهم نهاد، و زنده خواهید شد، و شما را در سرزمینِ خودتان قرار خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، یهوه، سخن گفته‌ام و آن را به انجام رسانیده‌ام، خداوند می‌گوید.» حزقیال ۳۷:‏۱–۱۴

From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.

از همان آغاز این مقالات، نشان داده‌ایم که وادیِ استخوان‌های خشک، قوم خدا را در ایام آخر نمایندگی می‌کند، و این‌که پیامِ چهار باد که موجب می‌شود ایشان بر پای‌های خود بایستند همچون لشکری عظیم، همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است که اسلامِ وایِ سوم را شناسایی می‌کند. خواهر وایت این استخوان‌ها را قوم خدا معرفی می‌کند.

> “I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

> «قلم را بر زمین می‌نهم و جان خویش را در دعا برمی‌افرازم، تا خداوند بر قوم مرتدِ خویش، که همچون استخوان‌های خشک‌اند، بدمَد تا زنده شوند.» General Conference Bulletin، 4 فوریه 1893.

We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.

ما در مقالات پیشین نشان داده‌ایم که پیام نبویِ معرِّفِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ خطا بود، و اینکه آن اعلامِ کاذب، رسیدنِ نخستین نومیدی و زمانِ درنگ را در مَثَلِ ده باکره رقم زد. هرچند اعلامِ زمان در دورهٔ میلری مشروع بود، پس از ۱۸۴۴ هرگز نباید پیام دیگری بر زمان آویخته می‌شد. هنگامی که Future for America اعلامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را مطرح کرد، آنان به تاریخی بازلغزیدند که در آن اعلامِ زمان پذیرفتنی بود، و بدین‌سان گناه ورزیدند، و در خیابانِ شهرِ عظیمِ مذکور در مکاشفه، باب یازدهم، کشته شدند. چون در خیابان مرده بودند، آنگاه نیاز داشتند که قیام یابند، همان‌گونه که آن دو شاهد پس از سه روز و نیم قیام یافتند.

> “The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «استخوان‌های خشک باید به‌واسطۀ روح‌القدسِ خدا دمیده شوند، تا به حرکت درآیند، چنان‌که گویی از میان مردگان رستاخیزی یافته‌اند.» Bible Training School, December 1, 1903.

In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.

در مقالات پیشین نشان داده‌ایم که پیامِ چهار باد که آن دو شاهد را زنده می‌سازد، پیامِ اسلامِ وایِ سوم است، و این پیام، همان پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر است. حزقیال می‌گوید: «علاوه بر این»، و بدین‌وسیله مشخص می‌سازد که در خلال تاریخی که اعلامِ فریادِ نیمه‌شب را به تصویر می‌کشد، دو چوب، که یکی به‌صورتِ افرایم و دیگری به‌صورتِ یهودا معرفی شده است، باید به یکدیگر پیوسته شوند و یک امت گردند. مَثَلِ ده باکره در ایامِ آخر، «دقیقاً مطابقِ لفظ»، تحقق می‌یابد، همان‌گونه که در تاریخِ میلری تحقق یافت. در دوره‌ای که فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ میلری تحقق یافت، و نیز بار دیگر در تحققِ ایامِ آخر، «دو چوب» به یکدیگر پیوسته شدند و خواهند شد.

The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.

دو چوب نمایانگر پادشاهی‌های شمالی (افرایم) و جنوبی (یهودا) اسرائیل باستان بودند. همچنین نشان داده‌ایم که ویلیام میلر به‌واسطۀ ایلیا نمونه‌سازی شده بود، و اینکه در خلال سه سال و نیم خشکسالی، ایلیا نزد بیوۀ صَرْفَه رفته بود.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.

> اور کلامِ خداوند اُس پر نازل ہوا کہ: اُٹھ، صرفت کو جا، جو صیدا سے متعلق ہے، اور وہاں قیام کر؛ دیکھ، میں نے وہاں ایک بیوہ عورت کو حکم دیا ہے کہ وہ تیری پرورش کرے۔ چنانچہ وہ اُٹھا اور صرفت کو گیا۔ اور جب وہ شہر کے پھاٹک پر پہنچا تو دیکھو، وہ بیوہ عورت وہاں لکڑیاں چُن رہی تھی۔ اُس نے اُسے پکار کر کہا: میں تیری منت کرتا ہوں، ایک برتن میں ذرا سا پانی میرے لیے لے آ تاکہ میں پی سکوں۔ اور جب وہ اسے لانے کو جا رہی تھی تو اُس نے اُسے پھر پکار کر کہا: میں تیری منت کرتا ہوں، اپنے ہاتھ میں میرے لیے روٹی کا ایک لقمہ بھی لے آ۔ اُس نے کہا: خداوند تیرے خدا کی حیات کی قسم، میرے پاس ایک بھی روٹی نہیں، مگر ایک مٹکے میں تھوڑا سا آٹا اور ایک کُپی میں ذرا سا تیل ہے؛ اور دیکھ، میں دو لکڑیاں چُن رہی ہوں تاکہ اندر جا کر اُسے اپنے اور اپنے بیٹے کے لیے تیار کروں، تاکہ ہم اُسے کھائیں اور مر جائیں۔ اور ایلیاہ نے اُس سے کہا: خوف نہ کر؛ جا اور جیسا تو نے کہا ہے ویسا ہی کر؛ لیکن پہلے اُسی میں سے میرے لیے ایک چھوٹی سی روٹی بنا کر میرے پاس لے آ، اور بعد میں اپنے لیے اور اپنے بیٹے کے لیے بنانا۔ کیونکہ خداوند اسرائیل کا خدا یوں فرماتا ہے: آٹے کا مٹکا ختم نہ ہوگا، نہ تیل کی کُپی خالی ہوگی، اُس دن تک جب تک خداوند زمین پر مینہ نہ برسائے۔ اور اُس نے جا کر ایلیاہ کے قول کے مطابق کیا؛ اور وہ، اور وہ، اور اُس کا گھرانا، بہت دنوں تک کھاتے رہے۔ 1 سلاطین 17:8–15۔

The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:

«روزهای بسیار» در این عبارت همان سه سال و نیم است که اخاب در جست‌وجوی ایلیا بود، و نمایانگر هزار و دویست و شصت سالِ آزار و اذیت پاپی بود. عیسی دربارهٔ «روزهای بسیار» آزار و اذیت پاپی فرمود:

> And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.

> و اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ اما به‌خاطر برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد. متی 24:22.

Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.

خواهر وایت به‌صراحت اعلام می‌کند که مقصود عیسی از عبارت «آن روزها» همان دورهٔ آزار و جفای پاپی است.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> «آزارِ کلیسا در سراسرِ تمامِ دورهٔ ۱۲۶۰ سال ادامه نیافت. خدا در رحمتِ خویش نسبت به قومِ خود، زمانِ آزمایشِ سوزانِ ایشان را کوتاه ساخت. نجات‌دهنده، در پیشگوییِ «مصیبتِ عظیم»ی که بر کلیسا خواهد آمد، فرمود: «و اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ لیکن به‌خاطرِ برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد.» متی 24:22. به‌واسطهٔ تأثیرِ اصلاحات، آزار پیش از 1798 به پایان رسید.» The Great Controversy, 266, 267.

The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.

«روزهای بسیار»ی که ایلیا به‌واسطۀ بیوه‌زن در آن‌ها نگاه‌داشته شد، همان «روزهای بسیار» آزار و جفای پاپی بودند که دانیال آن‌ها را مشخص کرده است.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> و آنان که در میان قوم صاحبِ فهم‌اند، بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ امّا روزهای بسیار به شمشیر و به شعلهٔ آتش و به اسارت و به غارت خواهند افتاد. و چون بیفتند، به اندک یاری مدد خواهند یافت؛ لیکن بسیاری با چاپلوسی به ایشان خواهند پیوست. و برخی از اهلِ فهم سقوط خواهند کرد تا ایشان آزموده شوند و پالایش یابند و سفید گردند، تا زمانِ آخر؛ زیرا که آن هنوز برای وقتِ معیّن است. دانیال ۱۱:‏۳۳–۳۵

The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”

«زمانِ پایان» که در آیات همچنین «وقتِ معیّن» نیز خوانده شده است، سال 1798 بود، و پایانِ جفای پاپی را نشان می‌داد، چنان‌که این امر در زمانِ الیاس با بیوه‌زنِ صارَفَت به‌گونه‌ای نمادین پیش‌تصویر شده بود. در آن تاریخ، بیوه‌زن که نمایندهٔ کلیسایی غیرمتأهل بود، در فصل دوازدهمِ کتابِ مکاشفه به‌عنوانِ کلیسا در بیابان معرفی شده بود. او دو چوب گرد می‌آورد، نه یک چوب و نه ده چوب، بلکه دو چوب. به حزقیال فرمان داده شده بود که دو چوب بردارد، یکی برای پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل و دیگری برای پادشاهیِ جنوبیِ اسرائیل، و آن‌ها را به یکدیگر بپیوندد تا یک چوب شوند. آن دو پادشاهی هر دو به مدتِ دوهزار و پانصد و بیست سال پراکنده شده بودند، اما وعدهٔ خدا این بود که ایشان را جمع خواهد کرد. آن زن آن دو چوب را که باید به هم پیوسته می‌شدند جمع می‌کرد، و این کار را «تا روزی که خداوند بر زمین باران بفرستد» انجام می‌داد.

The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.

هغه ورځ چې رب «باران» ولېږه، د مېلرايټي تاريخ د نيمې شپې فرياد ته اشاره کوله، هغه فرياد چې د ۱۸۴۴ کال د اکتوبر په ۲۲مه خپل انجام ته ورسېد، کله چې د عهد رسول ناڅاپه هغه معبد ته راغی چې هغه له ۱۷۹۸ کال څخه—(د لومړۍ قهرپاينې پای)—تر ۱۸۴۴ کال د اکتوبر تر ۲۲مې پورې—(د وروستۍ قهرپاينې پای)—جوړ کړی و. په همدې موده کې، د نيمې شپې د فرياد پېغام، چې د حزقيال د هډوکو د درې په تمثيل کې انځور شوی، پوره شو، کله چې د شمالي او جنوبي سلطنتونو دوه لښتې سره يوځای شوې او يو ملت يې جوړ کړ، له يوه پاچا سره؛ ځکه د ۱۸۴۴ کال د اکتوبر په ۲۲مه، مسيح د پلار حضور ته راغی او يو سلطنت يې تر لاسه کړ.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیرِ مقدس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خویش، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویداد واحد هستند؛ و این همچنین به‌وسیلهٔ آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ وصف کرده است، بازنمایی شده است.» نبرد عظیم، ۴۲۶.

Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.

مسیح در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، چنان‌که در کتاب دانیال مشخص شده است، پادشاهی را دریافت کرد.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> میں نے رات کی رؤیا میں دیکھا، اور دیکھو، ابنِ آدم کی مانند ایک آسمان کے بادلوں کے ساتھ آیا، اور قدیمُ الایام کے پاس پہنچا، اور اُسے اُس کے حضور لایا گیا۔ اور اُسے سلطنت، اور جلال، اور بادشاہی دی گئی، تاکہ سب لوگ، امتیں، اور زبانیں اُس کی خدمت کریں: اُس کی سلطنت ابدی سلطنت ہے، جو جاتی نہ رہے گی، اور اُس کی بادشاہی ایسی ہے جو کبھی تباہ نہ ہوگی۔ دانی ایل 7:13، 14۔

When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.

وقتی دو چوبِ حزقیال به یکدیگر پیوسته شوند، یک پادشاه بر آنان خواهد بود.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

> و بندهٔ من داوود بر ایشان پادشاه خواهد بود، و همگی ایشان یک شبان خواهند داشت؛ و نیز در احکام من سلوک خواهند نمود، و فرایض مرا نگاه داشته، آنها را به‌جا خواهند آورد. و در زمینی که آن را به بندهٔ خود یعقوب داده‌ام، که پدران شما در آن ساکن بوده‌اند، سکونت خواهند گزید؛ و ایشان، و فرزندان ایشان، و فرزندانِ فرزندانِ ایشان تا ابد در آن ساکن خواهند بود؛ و بندهٔ من داوود تا ابد امیر ایشان خواهد بود. حزقیال ۳۷:‏۲۴، ۲۵

All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.

تمام انبیا با یکدیگر هم‌رأی‌اند، و داودِ پادشاه همان مسیح است که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به حضور پدر آمد و پادشاهی‌ای را دریافت کرد که از دو چوبِ اسرائیل (پادشاهی شمالی) و یهودا (پادشاهی جنوبی) گرد آورده شده بود. پراکندگیِ آن دو پادشاهی در طی چهل‌وشش سالِ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ پایان یافت، آنگاه که مسیح هیکلی را که ویران و پایمال شده بود، برافراشت. چون او هیکل را برافراشت، سپس بناگاه به هیکل خود، همچون رسولِ عهد، آمد، در تحققِ ملاکی باب سوم. حزقیال نیز با آن حقیقت موافق است، زیرا همهٔ انبیا با یکدیگر هم‌رأی‌اند.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.

> و داوودِ بندهٔ من بر ایشان پادشاه خواهد بود، و همگی ایشان یک شبان خواهند داشت؛ و در احکام من سلوک خواهند نمود، و فرایض مرا نگاه داشته، آن‌ها را به‌جا خواهند آورد. و در زمینی که آن را به یعقوبِ بندهٔ خود داده‌ام، که پدران شما در آن ساکن بوده‌اند، ساکن خواهند شد؛ و ایشان و فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان تا ابد در آن ساکن خواهند بود؛ و داوودِ بندهٔ من تا ابد امیر ایشان خواهد بود. و با ایشان عهدِ سلامتی خواهم بست؛ و آن برای ایشان عهدی جاودانی خواهد بود؛ و ایشان را استوار خواهم ساخت و افزون خواهم گردانید، و مقدسِ خویش را تا ابد در میان ایشان قرار خواهم داد. و مسکن من نیز با ایشان خواهد بود؛ آری، من خدای ایشان خواهم بود، و ایشان قوم من خواهند بود. حزقیال ۳۷:‏۲۴–۲۷.

It is Christ that erects the temple.

مسیح است که هیکل را بنا می‌کند.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> و به او بگو: «یهوهٔ صبایوت چنین می‌فرماید: اینک مردی که نامش «شاخه» است؛ و او از جای خود خواهد رویید و هیکل یهوه را بنا خواهد کرد. آری، او هیکل یهوه را بنا خواهد کرد؛ و او جلال را بر خود خواهد داشت، و بر تخت خویش خواهد نشست و سلطنت خواهد نمود؛ و بر تخت خویش کاهن خواهد بود؛ و مشورتِ صلح در میان آن هر دو خواهد بود. و آن تاج‌ها برای حیلیم و طوبیا و یدعیا و حِن پسر صفنیا، به جهت یادبود در هیکل یهوه خواهد بود. و آنان که دور هستند خواهند آمد و در هیکل یهوه بنا خواهند کرد، و شما خواهید دانست که یهوهٔ صبایوت مرا نزد شما فرستاده است. و این واقع خواهد شد، اگر آواز یهوه خدای خود را به‌دقت اطاعت نمایید.» زکریا ۶:‏۱۲–۱۵

Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.

مسیح «شاخه» است، و او تصریح کرد که اگر هیکل او را ویران کنند، آن را در سه روز برپا خواهد کرد؛ و یهودیان در پاسخ گفتند که ساختن هیکل چهل‌وشش سال به طول انجامیده است.

> Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.

> آنگاه یهودیان در پاسخ به او گفتند: چه نشانه‌ای به ما می‌نمایانی، چون این کارها را می‌کنی؟ عیسی در پاسخ ایشان گفت: این هیکل را ویران کنید، و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد. پس یهودیان گفتند: این هیکل در چهل و شش سال بنا شده است، و تو آن را در سه روز برپا خواهی کرد؟ یوحنا ۲:۱۸–۲۰.

Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.

مسیح در آن بخش از بدن خویش سخن می‌گفت، اما همهٔ انبیا بیش از روزگاری که خود در آن می‌زیستند، دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گویند. قیام مسیح در روز سوم، نمایانگر برخاستن استخوان‌های مرده در هنگام افاضهٔ روح‌القدس در ندای نیمه‌شب بود. بارانی که موضوع شهادت ایلیا است، در اوج رویارویی او با انبیای بَعَل و عَشتاروت آشکار گردید. در آن هنگام ثابت شد که خدای ایلیا خدای حقیقی است، و نیز اینکه ایلیا نبیّ حقیقی است.

At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.

با فرارسیدن نخستین نومیدی، آشکار شد که پروتستان‌ها نبیانِ کاذب شده بودند، چنان‌که به‌واسطۀ انبیای بَعْل و عَشْتاروث نمونه‌وار نشان داده شده بود. سپس زمانِ درنگ آغاز شد و به پیامِ ندای نیمه‌شب انجامید، همان پیامی که به آمدنِ ناگهانیِ مسیح به هیکلِ خود منتهی گردید. ندای نیمه‌شب به‌واسطۀ پیامِ حزقیال نمایانده شده است؛ پیامی که استخوان‌ها را برمی‌خیزاند تا لشکری عظیم پدید آید. افزون بر این، در طی آن دوره (چهل‌وشش سال)، آن دو چوب‌بست می‌بایست به هم پیوسته شوند تا یک قوم، با یک پادشاه، پدید آید.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.

> پھر خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ، اے آدم زاد، اپنے لیے ایک لکڑی لے اور اس پر لکھ: یہوداہ کے لیے، اور بنی اسرائیل میں سے اس کے رفیقوں کے لیے۔ پھر ایک اور لکڑی لے، اور اس پر لکھ: یوسف کے لیے، یعنی افرائیم کی لکڑی، اور اسرائیل کے تمام گھرانے کے لیے جو اس کے رفیق ہیں۔ اور انہیں ایک کو دوسری کے ساتھ ملا کر ایک ہی لکڑی بنا دے؛ اور وہ تیرے ہاتھ میں ایک ہو جائیں گی۔ اور جب تیری قوم کے فرزند تجھ سے مخاطب ہو کر کہیں، کیا تو ہم پر ظاہر نہ کرے گا کہ ان سے تیرا کیا مطلب ہے؟ تو ان سے کہہ، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: دیکھ، میں یوسف کی لکڑی کو، جو افرائیم کے ہاتھ میں ہے، اور اسرائیل کے قبائل کو جو اس کے ساتھی ہیں، لے لوں گا، اور ان کو اس کے ساتھ، یعنی یہوداہ کی لکڑی کے ساتھ، ملا دوں گا، اور انہیں ایک ہی لکڑی بنا دوں گا، اور وہ میرے ہاتھ میں ایک ہوں گی۔ اور وہ لکڑیاں جن پر تو لکھتا ہے ان کی آنکھوں کے سامنے تیرے ہاتھ میں رہیں۔ اور ان سے کہہ، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: دیکھ، میں بنی اسرائیل کو ان قوموں کے درمیان سے، جہاں جہاں وہ جا پہنچے ہیں، لے آؤں گا، اور انہیں ہر طرف سے جمع کروں گا، اور ان کو ان کی اپنی سرزمین میں لاؤں گا۔ اور میں ان کو اسرائیل کے پہاڑوں پر اسی سرزمین میں ایک قوم بنا دوں گا؛ اور ایک ہی بادشاہ ان سب کا بادشاہ ہوگا؛ اور وہ پھر کبھی دو قومیں نہ ہوں گی، اور نہ پھر کبھی دو مملکتوں میں تقسیم کی جائیں گی۔ اور وہ پھر اپنے بتوں سے، اور اپنی مکروہ چیزوں سے، اور اپنی کسی بھی نافرمانی سے اپنے آپ کو ناپاک نہ کریں گے؛ بلکہ میں انہیں ان کی تمام سکونت گاہوں سے، جن میں انہوں نے گناہ کیا ہے، نجات دوں گا، اور انہیں پاک کروں گا؛ یوں وہ میرے لوگ ہوں گے، اور میں ان کا خدا ہوں گا۔ حزقی ایل 37:15–23۔

The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

دو چوبی که بیوه‌زن پیش از بارانِ ایلیا در ندای نیمه‌شب گرد می‌آورد، همان دو پادشاهیِ شمالی و جنوبیِ اسرائیل بودند که پراکنده شده بودند و می‌بایست در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، هنگامی که روزِ کفارۀ ضدنمادین آغاز شد، در قالب یک ملت گرد آورده شوند؛ زیرا وعده این بود که خدا در آن زمان «ایشان را طاهر خواهد ساخت». این تطهیر، که نمایانگرِ داوریِ تحقیقی است، در همان زمان آغاز شد. آن گردآوریِ دو چوب باید به‌درستی فهمیده شود، زیرا خدا همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد.

1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.

۱۸۴۴ پایانِ دو پادشاهیِ اسرائیل بود، زیرا آنان در آن هنگام به یک پادشاهی، یعنی اسرائیلِ روحانی، بدل شده بودند و از آن نقطه به بعد می‌بایست تنها یک ملت باشند. آن تاریخ به‌وسیلهٔ تاریخِ آغازین، هنگامی که آنان به دو ملت تبدیل شده بودند، به تصویر کشیده شد؛ و آن همان تاریخِ شورشِ یَربعام است.

The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.

تاريخُ نظامِ العبادةِ المزيَّفِ الذي أقامه يربعام لا بدَّ أيضًا أن يُمثَّل عند نهايةِ مملكته. إنَّ تمرُّدَ هارون في بدايةِ إسرائيل القديمة، وتمرُّدَ يربعام في بدايةِ المملكةِ الشمالية، يمثِّلان تمرُّدَ سنة 1863، ولا يُفهَمُ عام 1863 فهمًا واضحًا إلا عندما تُوضَعُ أيضًا نهايةُ مملكةِ يربعام، كما تُمثَّل بانضمامِ العَصَوَين، فوقَ سنة 1863. حينئذٍ يتَّضحُ جليًّا أنَّ سنة 1863 مُمثَّلةٌ بوصفِها جيلًا أقامَ صورةَ الغيرة.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> «اما این تشبیهِ استخوان‌های خشک نه تنها بر جهان منطبق است، بلکه بر کسانی نیز صدق می‌کند که از نور عظیم برخوردار شده‌اند؛ زیرا ایشان نیز مانند اسکلت‌های آن وادی‌اند. ایشان صورتِ انسان را دارند، چارچوبِ بدن را دارند؛ اما حیاتِ روحانی ندارند. لیکن مَثَل، استخوان‌های خشک را تنها بدین بسنده نمی‌گذارد که به صورت‌های انسان به هم پیوسته باشند؛ زیرا کافی نیست که تقارنِ اندام و سیمای ظاهری وجود داشته باشد. نَفَسِ حیات باید در این بدن‌ها جان بدمد، تا ایشان بر پای ایستند و به جنبش درآیند. این استخوان‌ها نمایانگرِ خاندانِ اسرائیل، کلیسای خدا هستند، و امیدِ کلیسا در تأثیرِ جان‌بخشِ روح‌القدس است. خداوند باید بر این استخوان‌های خشک بدمد تا زنده شوند.»

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> “رُوحُ ٱللّٰهِ، بِقُوَّتِهَا ٱلْمُحْيِيَةِ، يَجِبُ أَنْ تَكُونَ فِي كُلِّ عَامِلٍ بَشَرِيٍّ، لِكَيْ يَكُونَ كُلُّ عَضَلٍ وَوَتَرٍ رُوحِيٍّ فِي حَالَةِ عَمَلٍ. وَبِدُونِ ٱلرُّوحِ ٱلْقُدُسِ، بِدُونِ نَسَمَةِ ٱللّٰهِ، يَكُونُ خُمُودُ ٱلضَّمِيرِ وَفُقْدَانُ ٱلْحَيَاةِ ٱلرُّوحِيَّةِ. كَثِيرُونَ مِمَّنْ هُمْ بِغَيْرِ حَيَاةٍ رُوحِيَّةٍ أَسْمَاؤُهُمْ مُقَيَّدَةٌ فِي سِجِلَّاتِ ٱلْكَنِيسَةِ، لَكِنَّهُمْ لَيْسُوا مَكْتُوبِينَ فِي سِفْرِ حَيَاةِ ٱلْحَمَلِ. قَدْ يَكُونُونَ مُنْضَمِّينَ إِلَى ٱلْكَنِيسَةِ، وَلَكِنَّهُمْ غَيْرُ مُتَّحِدِينَ بِٱلرَّبِّ. وَقَدْ يَكُونُونَ مُجْتَهِدِينَ فِي أَدَاءِ مَجْمُوعَةٍ مُعَيَّنَةٍ مِنَ ٱلْوَاجِبَاتِ، وَقَدْ يُعْتَبَرُونَ أُنَاسًا أَحْيَاءً؛ لَكِنَّ كَثِيرِينَ هُمْ مِنْ بَيْنِ ٱلَّذِينَ لَهُمْ ‘ٱسْمٌ أَنَّكَ حَيٌّ وَأَنْتَ مَيِّتٌ.’”

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> «تا هنگامی که تبدیل حقیقیِ جان به سوی خدا روی ندهد؛ تا هنگامی که نَفَسِ حیاتیِ خدا جان را به حیات روحانی زنده نسازد؛ تا هنگامی که اقرارکنندگانِ حقیقت به‌وسیلهٔ اصلی آسمانی به حرکت درنیایند، از آن بذرِ فاسدنشدنی که زنده است و تا ابد باقی می‌ماند مولود نشده‌اند. مگر آنکه به عدالتِ مسیح به‌عنوان تنها تضمینِ خویش اعتماد کنند؛ مگر آنکه خوی او را سرمشق گیرند و در روح او عمل کنند، عریان‌اند و ردای عدالتِ او را در بر ندارند. مردگان غالباً به‌جای زندگان قلمداد می‌شوند؛ زیرا آنان که آنچه را به گمان خود نجات می‌نامند بر وفق اندیشه‌های خویش به انجام می‌رسانند، خدا را ندارند که در ایشان هم اراده را پدید آورد و هم عمل را، بر حسب رضامندیِ نیکوی خود.»

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> «این طبقه به‌خوبی به‌وسیلهٔ وادیِ استخوان‌های خشک که حزقیال در رؤیا دید، به تصویر کشیده شده است.» Review and Herald, January 17, 1893.

Back to Articles