Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Two

کتاب دانیال — شماره یکصد و دو

The Triple Application of the Messenger: Unveiling Prophetic Dynamics

کاربرد سه‌گانهٔ رسول: آشکارسازی پویایی‌های نبوی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.

کاربرد سه‌گانهٔ ایلیا، در طیِ دورهٔ زمانیِ داوریِ اجراییِ خدا، به پیام، پیام‌آور، و جنبش مربوط می‌شود؛ دوره‌ای که با قانون یک‌شنبه در ایالات متحده آغاز می‌گردد و تا پایانِ مهلتِ فیض ادامه می‌یابد. داوریِ اجرایی از دوره‌ای که در آن داوریِ خدا با رحمت درآمیخته است، تشدید می‌شود تا به زمانی برسد که داوری‌های او در هفت بلای آخر، بی‌هیچ رحمت، فرو ریخته می‌شوند.

The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.

کاربرد سه‌گانهٔ پیام‌آوری که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد، در دورهٔ پایانیِ داوریِ تحقیقیِ خدا، پیام، پیام‌آور، و جنبش را مخاطب قرار می‌دهد؛ دوره‌ای که زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل‌وچهار هزار تن را مشخص می‌سازد. آن دوره با قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌درراه در ایالات متحده پایان می‌یابد؛ همان زمانی که داوری‌های اجراییِ خدا آغاز می‌شوند.

John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.

یوحناى تعمیددهنده راه را براى مسیح، رسولِ عهد، آماده ساخت تا عهد را در تحققِ دانیال باب نهم، آیهٔ بیست و هفت، استوار گرداند. او با این کار همچنین راه را براى آن آماده کرد که مسیح ناگهان به هیکلِ خود بیاید و پسران لاوى را طاهر سازد؛ کارى که او در آغاز و پایانِ خدمتِ سه سال و نیمهٔ خود انجام داد. تطهیرِ هیکلِ ظاهرى، نمادِ کارِ او در پاک‌سازىِ هیکلِ نفسِ کسانى بود که به عنوان پسران لاوى نمایانده شده‌اند.

His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.

عملِ تحت‌اللفظیِ او در پاک‌سازیِ هیکل، تحققِ نبوت بود؛ و هنگامی که این عمل را در یوحنا، بابِ دو، آیاتِ سیزده تا بیست‌ودو، به انجام رسانید، روح‌القدس شاگردان را بر آن داشت تا بخشی از عهدِ عتیق را به یاد آورند که جزئی از کارِ او در تطهیر و پالایشِ شاگردان، در تحققِ ملاکی ۳، بود.

In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.

در این بخش از انجیل یوحنا، مسیح بیان کرد که چون هیکلِ بدنِ او ویران شود، آن را در سه روز برخواهد افراشت. گفت‌وگو با یهودیانِ خرده‌گیر نیز افزود که بازسازیِ هیکلِ ظاهری، که به دست هیرودیس انجام گرفته بود و در همان سال به پایان رسیده بود، چهل و شش سال به طول انجامیده بود. عیسی از طریق نمونه‌ای از یکی از قواعدِ مربوط به کلامِ نبوتی، که آن را به‌واسطهٔ کارِ فرشتگان، روح‌القدس و انبیا در کلامِ خود جای داده بود، شاگردان خویش را تطهیر می‌کرد.

He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.

او نمونهٔ نبوی را فراهم ساخت که در آن امرِ تحت‌اللفظی نمایانگرِ امرِ روحانی است. او کلیدِ نبویِ عددِ «چهل و شش» را به‌عنوان نمادی از هیکل برقرار نمود. «چهل و شش» شمارِ روزهایی بود که موسی بر کوه بود و دستورالعمل‌های مربوط به هیکل را دریافت می‌کرد. «چهل و شش» تعدادِ کروموزوم‌هایی است که هیکلِ انسانی را تشکیل می‌دهند. «چهل و شش» شمارِ سال‌ها (1798 تا 1844) است که در بازسازیِ هیکلِ روحانی، که نخست به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس به‌وسیلهٔ پاپ‌گرایی پایمال شده بود، تحقق یافت.

The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.

دو تطهیرِ ہیکل میں یہ علامت شامل ہے کہ تین دن چھیالیس برس کے برابر ہیں۔ اس میں یہ اصول بھی شامل ہے کہ لفظی، روحانی کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہ نبوت کی تکمیل بھی تھا اور اس کی پیشین گوئی بھی۔ یہ دو تطہیر ایک ایسی سچائی کی نمائندگی کرتی ہیں جسے ایک طبقہ غلط سمجھتا ہے، اور جو دوسرے طبقہ پر منکشف کی جاتی ہے۔

The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.

آن دو تطهیر، دوره‌ای از زمان را مشخص می‌کنند که در آن کلیسای خدا تا بدان حد فاسد شده است که «نسلی زناکار از افعیان» است؛ نسلی که در پی نشانه‌ای می‌گردد، در حالی که آن نشانه به‌طور مستقیم برای ایشان تبیین می‌شود؛ زیرا تنها نشانه‌ای که داده خواهد شد، نشانهٔ ویرانی معبدی است که در سه روز برپا می‌گردد.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.

> اے سانپوں کے بچوں کی نسل! تم، جو بد ہو، بھلی باتیں کیسے کہہ سکتے ہو؟ کیونکہ جو دل میں بھرا ہوتا ہے، وہی منہ سے نکلتا ہے۔ ... اس پر بعض فقیہوں اور فریسیوں نے جواب میں کہا: اے استاد، ہم تجھ سے ایک نشان دیکھنا چاہتے ہیں۔ مگر اُس نے جواب دے کر اُن سے کہا: ایک شریر اور زناکار نسل نشان کی طالب ہوتی ہے؛ مگر اسے کوئی نشان نہ دیا جائے گا، سوائے یونس نبی کے نشان کے۔ کیونکہ جس طرح یونس تین دن اور تین رات مچھلی کے پیٹ میں رہا، اُسی طرح ابنِ آدم تین دن اور تین رات زمین کے دل میں رہے گا۔ متی 12:34، 38–40۔

All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.

تمام این پویایی‌های نبوی در هر سه تحققِ آمدنِ ناگهانیِ رسولِ عهد به هیکلِ خود، چنان‌که در فصل دومِ یوحنا چنین کرد، نمود یافته است.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> اور یہودیوں کی عیدِ فِصح نزدیک تھی، اور یسوع یروشلیم کو گیا۔ اور اُس نے ہیکل میں بیلوں اور بھیڑوں اور کبوتروں کے بیچنے والوں کو، اور زر بدلنے والوں کو بیٹھے ہوئے پایا۔ اور جب اُس نے چھوٹی رسیوں کا ایک کوڑا بنایا تو اُن سب کو، اور بھیڑوں اور بیلوں کو، ہیکل سے باہر نکال دیا؛ اور زر بدلنے والوں کے سکے بکھیر دیے اور اُن کی میزیں اُلٹ دیں۔ اور کبوتروں کے بیچنے والوں سے کہا، اِن چیزوں کو یہاں سے لے جاؤ؛ میرے باپ کے گھر کو تجارت کا گھر نہ بناؤ۔ تب اُس کے شاگردوں کو یاد آیا کہ لکھا ہے: تیرے گھر کی غیرت مجھے کھا گئی ہے۔ پھر یہودیوں نے جواب میں اُس سے کہا، تُو ہمیں کون سا نشان دکھاتا ہے، جو تُو یہ کام کرتا ہے؟ یسوع نے جواب میں اُن سے کہا، اِس ہیکل کو ڈھا دو، اور میں تین دن میں اسے کھڑا کر دوں گا۔ تب یہودیوں نے کہا، اِس ہیکل کے بننے میں چھیالیس برس لگے ہیں، اور کیا تُو اسے تین دن میں کھڑا کر دے گا؟ لیکن وہ اپنے بدن کی ہیکل کی بابت کہہ رہا تھا۔ پس جب وہ مُردوں میں سے جی اُٹھا تو اُس کے شاگردوں کو یاد آیا کہ اُس نے یہ بات اُن سے کہی تھی؛ اور اُنہوں نے نوشتۂ مقدس اور اُس کلام کا یقین کیا جو یسوع نے فرمایا تھا۔ یوحنا 2:13–22۔

The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.

فرستادهٔ عهد می‌بایست پسران لاوی را همچون «نقره» که نمایانگر کلام خداست، و «طلا» که نمایانگر ایمان است، هم تطهیر کند و هم از ناخالصی بزداید. فرستادهٔ عهد شاگردان خود را با فزونی بخشیدن به «ایمان» ایشان در «کلام» نبویِ خویش تطهیر می‌کرد. آن کلام نبوی برای آن مقرر شده بود که هم تطهیر کند و هم از ناخالصی بزداید. کلام نبویِ او همواره بیانگر یک آزمون است، و این از طریق همان کلام نبویِ اوست که پسران لاوی در آن دوره‌ای که او ناگهان به هیکل خود می‌آید، از ناخالصی زدوده می‌شوند.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «“کہ اُس کا سوپ اُس کے ہاتھ میں ہے، اور وہ اپنے کھلیان کو خوب صاف کرے گا، اور اپنے گیہوں کو کوٹھے میں جمع کرے گا۔” متی 3:12۔ یہ پاک کرنے کے اوقات میں سے ایک تھا۔ کلامِ حق کے ذریعے بھوسہ گیہوں سے جدا کیا جا رہا تھا۔ چونکہ وہ ملامت قبول کرنے کے لیے حد سے زیادہ خود پسند اور خود راست باز تھے، اور فروتنی کی زندگی اختیار کرنے کے لیے دنیا سے حد سے زیادہ محبت رکھتے تھے، اس لیے بہت سے لوگ یسوع سے برگشتہ ہو گئے۔ آج بھی بہت سے لوگ یہی کر رہے ہیں۔ آج جانچ لوگوں کی روحوں کی بھی ویسی ہی ہو رہی ہے جیسی کفرنحوم کے عبادت خانہ میں اُن شاگردوں کی ہوئی تھی۔ جب سچائی دل پر اثر انداز ہوتی ہے تو وہ دیکھتے ہیں کہ اُن کی زندگیاں خدا کی مرضی کے مطابق نہیں ہیں۔ وہ اپنے اندر کامل تبدیلی کی ضرورت کو دیکھتے ہیں؛ لیکن وہ اس خود انکاری کام کو اختیار کرنے پر آمادہ نہیں ہوتے۔ اِس لیے جب اُن کے گناہ ظاہر کیے جاتے ہیں تو وہ غضب ناک ہو جاتے ہیں۔ وہ ٹھوکر کھا کر چلے جاتے ہیں، بالکل ویسے ہی جیسے شاگرد یسوع کو چھوڑ کر بڑبڑاتے ہوئے چلے گئے تھے، “یہ کلام سخت ہے؛ اسے کون سن سکتا ہے؟” The Desire of Ages, 392.»

Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.

آن «جان‌هایی که آزموده شدند» در «کنیسهٔ کَفَرناحوم» نپذیرفتند که بفهمند هنگامی که مسیح به ایشان گفت باید جسم او را بخورند و خون او را بنوشند، از بدنِ لفظیِ خویش برای رساندنِ حقیقتی روحانی استفاده می‌کرد. این همان بازنماییِ نبویِ یکسانی بود که او دربارهٔ هیکل در یوحنا فصلِ دو ارائه کرد. هنگامی که این اصل، که امرِ لفظی بر امرِ روحانی پیشی می‌گیرد و نمایندهٔ آن است، به‌عنوانِ «سخنی دشوار» شناخته شد که ایشان مایل نبودند آن را «بشنوند»، بازگشتند و دیگر هرگز با او راه نرفتند. این در یوحنا فصلِ شش، آیهٔ شصت‌وشش (666) رخ داد، که نمایانگرِ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است؛ قانونی که به‌وسیلهٔ 22 اکتبر 1844 نمونه‌سازی شده بود، و آن نیز به‌نوبهٔ خود به‌وسیلهٔ صلیبِ جلجتا نمونه‌سازی شده بود.

> From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

> از آن زمان بسیاری از شاگردان او بازگشتند و دیگر با او راه نرفتند. یوحنا ۶:۶۶.

In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.

در باب دومِ یوحنا، روح‌القدس ذهن‌های شاگردان را هدایت کرده بود تا نبوتی را که غیرتِ خدا را توصیف می‌کرد «به یاد آورند»، و واژهٔ «غیور» در هر دو زبانِ عبری و یونانی همان واژهٔ «حسود» است.

> For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.

> کیونکہ تیرے گھر کی غیرت نے مجھے کھا لیا ہے؛ اور اُن کی ملامتیں جو تجھے ملامت کرتے تھے، مجھ پر آ پڑی ہیں۔ زبور 69:9۔

God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.

غیرتِ خدا، که همان حسدِ اوست، آن بُعد از شخصیتِ خدا را به‌منزلهٔ خدای غیور نشان می‌دهد؛ خدایی که غیرتش بر نسلِ سوم و چهارمِ آنان که از او نفرت دارند ظاهر می‌گردد. در باب دومِ یوحنا، روح‌القدس چنین مقرر می‌داشت که تطهیری که به‌وسیلهٔ رسولِ عهد به انجام می‌رسد، در نسلِ چهارم و نهایی واقع می‌شود، هرچند همواره برخی از نسلِ سوم هنوز برجا هستند هنگامی که جامِ نسلِ نهایی پُر می‌گردد. آن نسل، نسلی زناکار و افعی‌زادگان است.

Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.

موسیٰ چوتھی نسل کی نمائندگی کرتا تھا، اور اسی وقت موسیٰ نے چھیالیس دنوں کے دوران ہیکل کی تعمیر کے بارے میں ہدایت حاصل کی۔ انہی دنوں میں اُس نے شریعت بھی پائی، جس میں دوسرے حکم کے اندر یہ واضح کیا گیا ہے کہ خدا کی غیرت تیسری اور چوتھی نسلوں میں ظاہر ہوتی ہے۔

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> اور اُس نے اَبرام سے کہا، یقین جان کہ تیری نسل اُس سرزمین میں پردیسی ہوگی جو اُن کی نہ ہوگی، اور وہ اُن کی غلامی کریں گے؛ اور وہ اُن کو چار سو برس تک دُکھ دیں گے۔ اور اُس قوم کو بھی، جس کی وہ غلامی کریں گے، میں سزا دوں گا؛ اور اُس کے بعد وہ بڑے مال و اسباب کے ساتھ نکل آئیں گے۔ اور تُو سلامتی کے ساتھ اپنے باپ دادا کے پاس جائے گا؛ تُو اچھی بڑھاپے میں دفن کیا جائے گا۔ لیکن چوتھی پشت میں وہ پھر یہاں لوٹ آئیں گے، کیونکہ اموریوں کی بدکرداری ابھی اپنے کمال کو نہیں پہنچی۔ پیدایش 15:13–16۔

In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.

در آخرین نسلِ اسرائیلِ باستان، هیکلِ کلیسای مسیحی، که پطرس آن را «خانه‌ای روحانی» نامید، برپا گردید. در طی آن تاریخ، خدا غیرتِ خویش را دو بار آشکار ساخت، آنگاه که در غیرتِ خود هیکل را تطهیر کرد. در سال ۱۸۴۴، خدا هیکلِ روحانیِ میلری‌ها را برپا کرده بود، و بار دیگر از قومِ برگزیدهٔ پیشین عبور کرده بود. در آن تاریخ، رسولِ عهد در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان آمد.

His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.

ظاهر شدن او از طریق خدمت ویلیام میلر مهیا شده بود. همان‌گونه که پروتستان‌ها و میلری‌ها به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نزدیک می‌شدند، دو طبقه مورد آزمون قرار گرفتند. آزمونِ پروتستان‌ها در زمانِ آخر، با رسیدنِ فرشتهٔ اول در سال ۱۷۹۸ فرا رسید. پس از آن‌که پیامی که قرار بود پسران لاوی را هم «تطهیر» کند و هم «پاک سازد» در سال ۱۸۳۱ صورت‌بندی شد، آزمونِ پروتستان‌ها هنگامی آغاز گردید که پیامِ فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ با قدرت همراه شد. در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، پروتستان‌ها در این آزمون ناکام ماندند و به دخترانِ بابل بدل شدند.

The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.

سپس فرشتهٔ دوم فرا رسید و ایمانِ میلری‌ها آنگاه آزموده شد، و تطهیر و پالایشی به انجام رسید. هنگامی که پیامِ فرشتهٔ دوم در گردهمایی اردوییِ اِگزیتر از دوازدهم تا هفدهم اوت قدرت یافت، آزمونِ جداسازیِ میلری‌ها، یعنی تفکیکِ میلری‌های دانا و نادان، به انجام رسید.

The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.

تمایز میان دانایان و نادانان، روغن بود، که همان پیام نبوتیِ فریادِ نیمه‌شب بود. هنگامی که فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 فرا رسید، هیکل برپا شده بود (در چهل و شش سال). در آن هنگام، رسولِ عهد ناگهان به هیکلِ خود آمد.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «آمدنِ مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به مکانِ اقدس، برای تطهیرِ قدس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذارده شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ عرضه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویداد واحد هستند؛ و این امر همچنین به‌وسیلهٔ آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، به تصویر کشیده شده است.» The Great Controversy, 426.

It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.

در آن هنگام بود که رسولِ عهد، کارِ تطهیر و پالایشِ شاگردانِ میلری را، که در فصل سومِ ملاکی به‌عنوان پسرانِ لاوی شناخته شده‌اند، آغاز کرد.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> «بسیاری از کسانی که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به استقبال داماد بیرون رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را که آخرین پیامِ آزمون برای جهان است، نپذیرفتند؛ و هنگامی که آخرین ندا داده شود، موضعی مشابه نیز اتخاذ خواهد شد.»

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> «هر جزء از این مَثَل باید با دقت مورد مطالعه قرار گیرد. ما یا به‌وسیلهٔ باکره‌های دانا یا به‌وسیلهٔ باکره‌های نادان نمایانده شده‌ایم.» Review and Herald، 31 اکتبر 1899.

When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?

جب 11 اگست 1840 کو پہلے فرشتے کے پیغام کو قوت عطا کی گئی، تو کثیر تعداد میں لوگ ملیرائٹ تحریک میں شامل ہو گئے۔ پھر 19 اپریل 1844 کو ایک بڑا گروہ اس تحریک سے الگ ہو گیا۔ 22 اکتوبر 1844 کے بارے میں روایتی نقطۂ نظر یہ ہے کہ تقریباً پچاس جانیں ایمان کے وسیلہ سے اقدس الاقداس میں داخل ہوئیں۔ اگر یہ مان لیا جائے کہ وہ تعداد تقریباً پچاس جانوں کی تھی جنہوں نے ابتدا میں تیسرے فرشتے کے نور کی پیروی کی، تو اس کا کیا مطلب ہے جب ہمیں بتایا جاتا ہے کہ “بہت سے” وہ لوگ جنہوں نے پہلے اور دوسرے فرشتے کے پیغامات کو قبول کیا تھا، “تیسرے، آخری آزمائشی پیغام کو رد کر دیا”؟

The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.

فرستادهٔ عهد ناگهان به هیکل خود آمد و نورِ قُدس را در آسمان و پیامِ فرشتهٔ سوم را بر آن پنجاه نفری که در تجربهٔ فرشتهٔ سوم به پیش رفتند، گشود؛ اما آنان در آغاز پراکنده شدند. نومیدیِ ایشان در آن هنگام از نومیدیِ نخستین بزرگ‌تر بود، هرچند به ما از سوی خواهر وایت آگاهی داده شده است که نومیدیِ آنان به بزرگیِ نومیدیِ شاگردان پس از صلیب نبود.

In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.

در هر دو تاریخِ موازی، مسیح کلامِ نبوتیِ خود را بر نومیدشدگان گشود، و تا سال 1850، خواهر وایت بیان می‌دارد که به او نشان داده شد که خداوند در آن زمان بار دیگر دست خویش را دراز می‌کرد تا قوم خود را گرد آورد.

> “September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> „۲۳ سپتامبر [۱۸۵۰] خداوند به من نشان داد که او برای بار دوم دست خود را دراز کرده است تا باقیماندهٔ قوم خویش را بازآورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری، کوشش‌ها باید دوچندان شود. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل مضروب و دریده شد؛ اما اکنون در زمانِ گردآوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در زمانِ پراکندگی، کوشش‌هایی که برای انتشار حقیقت به عمل می‌آمد، تأثیر اندکی داشت و اندک یا هیچ به انجام نمی‌رسانید؛ اما در زمانِ گردآوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردن قوم خویش به کار گرفته است، کوشش‌ها برای انتشار حقیقت اثر مقصودِ خود را خواهد داشت. همه باید در این کار متحد و غیور باشند. دیدم که برای هر کسی ننگ است که برای راهنماییِ ما اکنون در زمانِ گردآوری، به زمانِ پراکندگی به‌عنوان نمونه رجوع کند؛ زیرا اگر خدا اکنون بیش از آنچه آنگاه برای ما کرد، کاری نکند، اسرائیل هرگز گرد آورده نخواهد شد. همان‌قدر ضروری است که حقیقت در یک نشریه منتشر شود که موعظه گردد.» Review and Herald، 1 نوامبر 1850.

At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.

بر صلیب، شاگردان پراکنده شده بودند، و در آن تاریخ، سه روز بعد، او آغاز کرد که شاگردان پراکندهٔ خود را گرد آورد. تقریباً سه سال پس از پایان ۱۸۴۴ بود که مسیح آغاز کرد گلهٔ پراکندهٔ خود را گرد آورد. در آن تاریخ، او قوم خود را هدایت کرد تا کار نشر را آغاز کنند و دومینِ دو لوحِ حبقوق را منتشر سازند؛ لوحی که در پایان سال ۱۸۵۰ تهیه شد، و سپس از ژانویهٔ ۱۸۵۱ در Review and Herald برای فروش عرضه گردید.

The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.

ਚਾਰਟ 1843 ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਭੌਤਿਕ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਮਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਦੋਹਾਂ ਇਸਰਾਏਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੇ ਉਹ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਭੌਤਿਕ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀ, ਅਰਥਾਤ 1850 ਦਾ ਚਾਰਟ, ਉਠਾਈ ਰੱਖਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਿਸੂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਹੋਸ਼ੂ ਅਤੇ ਕਾਲੇਬ, ਅਤੇ ਦਸ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਜਾਸੂਸਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਨਿਯਤ ਸੀ।

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> «اگر اَدوِنتیست‌ها پس از نومیدیِ بزرگِ سال ۱۸۴۴ بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در مشیتِ در حالِ گشایشِ خدا به‌گونه‌ای متحد پیش می‌رفتند، پیامِ فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و آن را در قدرتِ روح‌القدس به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند، خداوند با تلاش‌های ایشان به‌طرزی عظیم عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید، و مسیح پیش از این می‌آمد تا قومِ خود را برای پاداششان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و عدمِ یقین که پس از آن نومیدی پدید آمد، بسیاری از مؤمنانِ اَدوِنت ایمان خود را واگذاشتند.... بدین‌سان کار به تأخیر افتاد و جهان در تاریکی رها شد. اگر تمامیِ بدنهٔ اَدوِنتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی متحد می‌شد، تاریخِ ما چه‌قدر به‌گونه‌ای گسترده متفاوت می‌بود!» Evangelism, 695.

John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.

یوحناى تعمیددهنده و ویلیام میلر راه را آماده ساختند تا مسیح به‌طور ناگهانی بیاید و قومی را تطهیر کند که پیام نجات را تحت قدرت روح‌القدس به سراسر جهان برسانند. شاگردان مسیح مأموریت خود را به انجام رساندند، اما آغاز ادونتیسم چنین نکرد. تا سال ۱۸۵۶ آنان به وضعیت لائودیکیه سقوط کرده بودند، نور پیشرفتهٔ «هفت زمان» را رد کردند، و در سال ۱۸۶۳ فرایند شورشِ فزاینده را آغاز نمودند که یکسره تا قانون یکشنبهٔ در شُرُف وقوع ادامه می‌یابد. شورشِ ۱۸۶۳ به‌واسطهٔ شورشِ ده جاسوس نمونه‌سازی شده بود. در پایان چهل سال سرگردانی در بیابان، اسرائیلِ کهن بار دیگر به همان آزمون بازگردانده شد، و بدین‌سان نمونه‌ای فراهم آمد از بازگردانده شدن اسرائیلِ جدید به آزمونِ آغازین.

The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.

بغاوتِ کادش میں اُن دس جاسوسوں کی سرکشی، چالیس برس بعد کادش ہی میں دوبارہ دہرائی گئی۔ اُن دس جاسوسوں کی سرکشی، جس کے نتیجے میں بیابان میں چالیس سال کی آوارہ گردی واقع ہوئی، 1863 کی اُس بغاوت کی نمائندگی کرتی ہے، جب جدید اسرائیل نے لاودیکیہ کے بیابان میں اپنی ہی آوارہ گردی کا سبب پیدا کیا۔ اُن چالیس برسوں کے اختتام پر قدیم اسرائیل کو پھر کادش میں لایا گیا، یوں یہ ظاہر ہوتا ہے کہ وہ آزمائش جس نے 1863 کی بغاوت کے وقت میلیرائٹ ایڈونٹزم کو پاک کیا تھا، اُس وقت دوبارہ دہرائی جائے گی جب عہد کا قاصد ایک بار پھر اچانک اپنے ہیکل میں آئے گا۔

We will continue this study in the next article.

ہم اس مطالعہ کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔

> “In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.

> «در فتح جلعاد و باشان، بسیاری بودند که رویدادهایی را به یاد می‌آوردند که نزدیک به چهل سال پیش، در قادش، اسرائیل را به سرگردانیِ طولانی در بیابان محکوم ساخته بود. آنان می‌دیدند که گزارش جاسوسان دربارهٔ سرزمینِ موعود، از جهات بسیاری، درست بود. شهرها حصاردار و بسیار بزرگ بودند، و غول‌آسایانی در آنها ساکن بودند که در مقایسه با ایشان، عبرانیان جز کوتوله‌گانی بیش نبودند. اما اکنون می‌توانستند دریابند که اشتباهِ مهلکِ پدرانشان این بود که به قدرت خدا بی‌اعتماد شدند. تنها همین امر مانع شده بود که بی‌درنگ به آن سرزمین نیکو داخل شوند.»

> “When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.

> «هنگامی که آنان در آغاز برای ورود به کنعان آماده می‌شدند، این اقدام با دشواری بسیار کمتری نسبت به اکنون همراه بود. خدا به قوم خود وعده داده بود که اگر از آواز او اطاعت کنند، او پیشاپیش ایشان خواهد رفت و برای آنان جنگ خواهد کرد؛ و نیز زنبوران را خواهد فرستاد تا ساکنان آن سرزمین را بیرون برانند. ترسِ ملت‌ها هنوز به‌طور عمومی برانگیخته نشده بود، و آمادگی اندکی برای مقابله با پیشروی ایشان فراهم شده بود. اما اکنون که خداوند به اسرائیل فرمان می‌داد پیش روند، می‌بایست در برابر دشمنانی بیدار و نیرومند پیشروی کنند، و با سپاهیان بزرگ و ورزیده‌ای که خود را برای مقاومت در برابر نزدیک شدن ایشان آماده ساخته بودند، پیکار نمایند.»

> “In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.

> «در کشمکش آنان با عوج و سیحون، قوم به همان آزمایشی آورده شدند که پدرانشان در زیر آن به‌گونه‌ای آشکار شکست خورده بودند. اما این امتحان اکنون بسیار سخت‌تر از زمانی بود که خدا به اسرائیل فرمان داده بود پیش روند. دشواری‌های موجود در راه آنان از زمانی که از پیشروی، هنگامی که در نام خداوند بدان مأمور شده بودند، سر باز زدند، بسیار افزوده شده بود. خدا هنوز نیز قوم خود را بدین‌سان می‌آزماید. و اگر آنان در تحمل این آزمایش ناکام شوند، او بار دیگر ایشان را به همان نقطه می‌آورد، و بار دوم آزمایش نزدیک‌تر خواهد آمد و از آزمایش پیشین شدیدتر خواهد بود. این روند ادامه می‌یابد تا آنان آزمون را تاب آورند، یا، اگر همچنان سرکش باشند، خدا نور خود را از ایشان بازمی‌گیرد و آنان را در تاریکی وا می‌گذارد.» مشایخ و انبیا، ۴۳۶، ۴۳۷.

Back to Articles