Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Seven

کتاب دانیال — شمارهٔ شصت‌وهفت

Prophetic Insights: Islam, September 11, 2001, and the Day of the East Wind

بصیرت‌های نبوی: اسلام، ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، و روز بادِ شرقی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Islam of the third woe arrived into prophetic history on September 11, 2001, and it was immediately restrained. At that time the latter rain began to fall, but it was “measured”.

اسلامِ مصیبتِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ وارد تاریخِ نبوت شد، و بی‌درنگ مهار گردید. در آن زمان بارانِ آخر آغاز به باریدن کرد، اما «پیموده» بود.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> به‌اندازه، آنگاه که آن را می‌رویاند، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او بادِ تندِ خویش را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. پس بدین‌وسیله گناهِ یعقوب کفّاره خواهد شد؛ و تمامی ثمره این است که گناهِ او برداشته شود؛ آنگاه که همه سنگ‌های مذبح را همچون سنگ‌های گچ که خرد و شکسته شده‌اند بگرداند، بیشه‌ها و تمثال‌ها برپا نخواهند ماند. امّا شهرِ مستحکم ویران خواهد شد، و مسکن متروک گشته، چون بیابان واگذاشته خواهد شد؛ در آنجا گوساله خواهد چرید، و در آنجا خواهد خوابید، و شاخه‌های آن را خواهد خورد. چون شاخه‌هایش خشک شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را در آتش می‌افکنند؛ زیرا این قومی بی‌فهم است؛ ازاین‌رو آن که ایشان را آفرید بر آنان ترحّم نخواهد کرد، و آن که ایشان را صورت بخشید بر ایشان شفقت نخواهد نمود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند از مجرای نهر تا وادی مصر خوشه‌چینی خواهد کرد، و شما، ای بنی‌اسرائیل، یک‌به‌یک جمع آورده خواهید شد. و در آن روز واقع خواهد شد که کرناى عظیم نواخته خواهد شد، و آنان که در سرزمین آشور در آستانه هلاکت بودند، و رانده‌شدگان در سرزمین مصر، خواهند آمد و خداوند را بر کوه مقدّس در اورشلیم عبادت خواهند نمود. اشعیا ۲۷:۶–۱۳.

The “day of the east wind” identifies the arrival of the latter rain, and also Islam of the third woe. It also marks the beginning of the history where the “iniquity of Jacob is purged.” The day of the east wind arrived on September 11, 2001, and at that point the judgment of the living commenced. The judgment of the living is the closing work of the third angel, and it is there that the removal of the sins of the one hundred and forty-four thousand began. That is what Isaiah means when he wrote, “By this.”

“مشرقی ہوا کا دن” بعد کی بارش کی آمد، اور نیز تیسرے افسوس کے اسلام کی نشان دہی کرتا ہے۔ یہ اُس تاریخ کے آغاز کو بھی معین کرتا ہے جس میں “یعقوب کی بدکاری دور کی جاتی ہے۔” مشرقی ہوا کا دن 11 ستمبر 2001 کو آیا، اور اسی مقام پر زندوں کی عدالت شروع ہوئی۔ زندوں کی عدالت تیسرے فرشتے کا اختتامی کام ہے، اور وہیں ایک لاکھ چوالیس ہزار کے گناہوں کے اٹھائے جانے کا آغاز ہوا۔ اسی مراد کو یسعیاہ نے “اسی سے” لکھتے وقت بیان کیا۔

The words leading up to, “By this,” are, “In measure, when it shooteth forth, thou will debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” “By this,” is identifying the specific testing truths that purge the sin from those represented as Jacob. Those truths include the event (9/11), which marks the arrival of the latter rain. Those truths include the definition of the latter rain as “a message,” and the “message” is Islam. It includes the truth that “the east wind” is Islam of the third Woe, and it includes the prophetic characteristic of Islam’s subsequent restraint (stayeth).

الفاظِ پیش از «به این» چنین است: «به اندازه، چون آن بروید، با آن محاکمه خواهی کرد؛ او بادِ تندِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد.» «به این» در پیِ آن است که حقایقِ معیّنِ آزمون‌کننده‌ای را مشخص سازد که گناه را از کسانی که به‌مثابهٔ یعقوب نمایش داده شده‌اند، پاک می‌کند. این حقایق، آن رویداد (9/11) را در بر می‌گیرد که ورودِ بارانِ آخِر را نشان می‌دهد. این حقایق، تعریفِ بارانِ آخِر را به‌مثابهٔ «پیام» در بر می‌گیرد، و آن «پیام»، اسلام است. همچنین شامل این حقیقت است که «بادِ شرقی» اسلامِ وایِ سوم است، و نیز ویژگیِ نبویِ بازداشتِ متعاقبِ اسلام (بازمی‌دارد) را در بر می‌گیرد.

The test itself is represented by the “debate,” which began on September 11, 2001. Jeremiah, when representing the first disappointment, was counseled to “return” unto God and separate the precious from the vile. The “fruit” of the testing message produces two classes of worshippers.

خودِ آزمایش به‌وسیلهٔ «مباحثه» نمود یافته است؛ مباحثه‌ای که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. ارمیا، آنگاه که نمایندهٔ نخستین نومیدی بود، اندرز داده شد که «بازگردد» نزد خدا و گران‌بها را از خبیث جدا سازد. «ثمر» پیامِ آزمایش، دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد.

The judgment of the foolish is represented as “when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Isaiah is referencing the pronouncement against those who turn things upside down in chapters twenty-eight and twenty-nine. They are those who cannot understand the sealed book. The work (fruit) of the wicked is to be esteemed as potter’s clay.

داوریِ احمقان چنین به تصویر کشیده شده است: «آنگاه که او همهٔ سنگ‌های مذبح را همچون سنگ‌های گچ که خرد و متلاشی شده‌اند بسازد، بیشه‌ها و تمثال‌ها برپا نخواهند ماند.» اشعیا به آن اعلامِ داوری علیه کسانی اشاره می‌کند که در باب‌های بیست‌وهشت و بیست‌ونه همه چیز را وارونه می‌سازند. ایشان همان کسانی‌اند که کتابِ مُهرشده را نمی‌توانند فهم کنند. کارِ (ثمرِ) شریران باید همچون گلِ کوزه‌گر به شمار آید.

> Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:14–16.

> پس اینک، من بار دیگر در میان این قوم کاری شگفت‌انگیز و عجیب به‌عمل خواهم آورد؛ زیرا حکمتِ حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهمِ فهیمان ایشان پنهان خواهد گردید. وای بر آنان که ژرف می‌کوشند تا مشورت خویش را از خداوند پنهان دارند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: «کیست که ما را ببیند؟ و کیست که ما را بشناسد؟» به‌راستی که وارونه ساختنِ امور از سوی شما همچون گلِ کوزه‌گر به‌شمار خواهد آمد؛ زیرا آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خویش خواهد گفت: «او مرا نساخته است»؟ یا آیا آنچه شکل یافته است دربارهٔ شکل‌دهندهٔ خویش خواهد گفت: «او فهمی نداشت»؟ اشعیا 29:14–16.

The work of the wicked will be as potter’s clay, and in chapter twenty-seven their work is portrayed in a similar fashion, as chalkstones that are beaten asunder. Chalk or potter’s clay is easily beaten into powder, and the symbol of the work of making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder,” and including the work of tearing down “the groves and images,” so that they “shall not stand up,” is the work represented by the reformation of king Josiah. In the final revival and reformation, represented by the reformation of Josiah, the Adventist corporate structure will be desolate, for “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness.” All their works, meaning the thousands of churches, schools, colleges, universities, hospitals and office buildings around the world, will be prophetically beaten into worthless powder.

کار شریران همچون گلِ کوزه‌گر خواهد بود، و در باب بیست‌وهفتم کار ایشان به شیوه‌ای مشابه به تصویر کشیده شده است، چونان سنگ‌های گچی که درهم کوبیده می‌شوند. گچ یا گلِ کوزه‌گر به‌آسانی به پودر کوبیده می‌شود، و نمادِ عملِ ساختنِ «همهٔ سنگ‌های مذبح را مانند سنگ‌های گچی که خرد و شکسته می‌شوند»، و نیز دربرگرفتنِ عملِ فرو ریختنِ «بیشه‌ها و بت‌ها»، به‌گونه‌ای که «برپا نخواهند ماند»، همان کاری است که به‌وسیلهٔ اصلاحاتِ یوشیای پادشاه نمایان شده است. در احیاء و اصلاحِ نهایی، که به‌وسیلهٔ اصلاحاتِ یوشیا نمود یافته است، ساختارِ سازمانیِ اَدوِنتیست ویران خواهد بود، زیرا «شهرِ مستحکمْ ویران خواهد شد، و مسکنْ متروک گردیده، مانند بیابان واگذاشته خواهد شد.» همهٔ اعمال ایشان، یعنی هزاران کلیسا، مدرسه، کالج، دانشگاه، بیمارستان، و ساختمان اداری در سراسر جهان، از دیدگاه نبوی به پودری بی‌ارزش کوبیده خواهند شد.

The membership will also be desolate, for those “people of no understanding” will be as “withered” “boughs” that “shall be broken off” “and set on fire,” for “he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favor.”

ارکانِ کلیسیا نیز ویران خواهند شد، زیرا آن «قومِ بی‌فهم» همچون «شاخه‌های» «خشکیده» خواهند بود که «شکسته خواهند شد» و «در آتش افکنده خواهند شد»، زیرا «آن‌که ایشان را آفرید، بر آنان رحم نخواهد کرد، و آن‌که ایشان را صورت بخشید، بر ایشان التفات نخواهد نمود.»

When the separation that is accomplished by the testing message is complete, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon, for in that day “it shall come to pass” “that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem.”

هنگامی که جدایی‌ای که به‌واسطۀ پیامِ آزمایش‌کننده تحقق می‌یابد کامل شود، صدای دومِ مکاشفه، باب هجدهم، گلۀ دیگرِ خدا را از بابِل فرا می‌خواند؛ زیرا در آن روز «واقع خواهد شد» که «شیپورِ عظیم نواخته خواهد شد، و آنان که در سرزمینِ آشور آمادهٔ هلاکت بودند، و رانده‌شدگان در سرزمینِ مصر، خواهند آمد و یهوه را بر کوهِ مقدس در اورشلیم عبادت خواهند کرد.»

The passage (Isaiah twenty-seven, verses eight through thirteen) we are considering, identifies the prophetic history that began on September 11, 2001, and illustrates the testing and purification of those who will ultimately call God’s other flock out of Babylon. The opening verses of the same chapter, identify a song that is to be sung during that very history.

یہ عبارت (اشعیا ستائیس، آیات آٹھ سے تیرہ) جس پر ہم غور کر رہے ہیں، اُس نبوی تاریخ کی نشان دہی کرتی ہے جو 11 ستمبر 2001 کو شروع ہوئی، اور اُن لوگوں کی آزمائش اور تطہیر کو واضح کرتی ہے جو آخرکار خدا کے دوسرے گلّے کو بابل سے باہر بلائیں گے۔ اسی باب کی ابتدائی آیات اُس گیت کی نشاندہی کرتی ہیں جو بعینہٖ اسی تاریخ کے دوران گایا جانا ہے۔

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? Isaiah 27:2–7.

> در آن روز برای او بسرایید: «تاکستانی از شراب سرخ.» من، خداوند، نگاهبان آن هستم؛ هر لحظه آن را آب می‌دهم؛ مبادا کسی به آن آسیب رساند، شب و روز از آن محافظت می‌کنم. خشم در من نیست؛ چه کسی خارها و خس‌ها را در جنگ در برابر من برپا خواهد کرد؟ از میانشان خواهم گذشت، و همه را با هم خواهم سوزانید. یا بگذارید به قوت من چنگ زند، تا با من صلح کند؛ و با من صلح خواهد کرد. او سبب خواهد شد آنان که از یعقوب‌اند ریشه بدوانند؛ اسرائیل شکوفه خواهد آورد و خواهد رویید، و روی جهان را از میوه پر خواهد ساخت. آیا او را چنان زده است که زنندگان او را زده بود؟ یا آیا او مطابق کشتار کسانی که به دست او کشته شدند، کشته شده است؟ اشعیا 27:2–7.

The song of the vineyard is the song that first identifies God’s people as a vineyard which He had loved and cared for. It then presents a promise of acceptance for any who would wish to take hold of Christ’s righteousness. It then identifies the promise of the outpouring of the Holy Spirit, represented by two phases of rain. The first phase of rain brings the blossoms and buds to life, and the second phase fills the earth with fruit.

نغمهٔ تاکستان، نغمه‌ای است که نخست قوم خدا را به‌منزلهٔ تاکستانی معرفی می‌کند که او آن را محبت نموده و از آن مراقبت کرده است. سپس وعدهٔ پذیرش را برای هر که بخواهد به عدالت مسیح تمسک جوید، عرضه می‌دارد. آنگاه وعدهٔ افاضهٔ روح‌القدس را، که به‌وسیلهٔ دو مرحلهٔ باران نمود یافته است، مشخص می‌سازد. مرحلهٔ نخستِ باران، شکوفه‌ها و غنچه‌ها را به حیات می‌آورد، و مرحلهٔ دوم، زمین را از میوه لبریز می‌سازد.

The song of the vineyard is the song that identifies the period of time when God is passing by a former chosen people, while entering into covenant with a new chosen people. Verses eight and onward, are simply repeating and enlarging upon the opening verses of the chapter. The first verse of the chapter identifies the same event that is identified as the “day of the east wind” in verse eight.

ترانۀ تاکستان، سرودی است که دورۀ زمانی‌ای را مشخص می‌سازد که خدا از کنار قومی که پیش‌تر برگزیده شده بودند می‌گذرد، در حالی که با قومی برگزیدۀ جدید داخل عهد می‌شود. آیات هشت و پس از آن، صرفاً آیات آغازین این فصل را تکرار کرده و بر آن بسط می‌دهند. آیۀ نخست این فصل همان رویدادی را مشخص می‌کند که در آیۀ هشت از آن به عنوان «روزِ بادِ شرقی» یاد شده است.

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. Isaiah 27:1.

> در آن روز خداوند با شمشیر سخت و عظیم و نیرومند خویش، لویاتان، آن مارِ گریزان، یعنی لویاتان، آن مارِ پیچان را مجازات خواهد کرد؛ و اژدهایی را که در دریاست، خواهد کشت. اشعیا 27:1.

The dragon is Satan, but in a secondary sense it was pagan Rome.

اژدها شیطان است، اما به معنایی ثانوی، رومِ بت‌پرست نیز بود.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «پس، در حالی که اژدها، در معنای نخستین، نمایندۀ شیطان است، در معنایی ثانوی، نماد رومِ بت‌پرست نیز هست.» نبرد عظیم، 439.

The ten kings of pagan Rome, in chapter seven of Daniel, and in chapter twelve of Revelation represent the ten kings of Revelation seventeen–in the last days.

ده پادشاهِ رومِ بت‌پرست، در فصل هفتمِ دانیال و در فصل دوازدهمِ مکاشفه، نمایانگرِ ده پادشاهِ مذکور در مکاشفهٔ هفده در ایام آخر هستند.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> «پادشاهان و حاکمان و والیان، نشانِ ضدّمسیح را بر خود نهاده‌اند، و به‌صورتِ اژدهایی تصویر شده‌اند که می‌رود تا با مقدسان—با آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمان عیسی را دارند—جنگ کند.» شهادت‌ها برای خادمان، 38.

Verse one of Isaiah 27 is identifying the beginning of the judgment of the dragon, which began at the day of the east wind, on September 11, 2001. The judgment of the kings of the earth, and their globalist merchant partners, is accomplished when the financial structure of the earth is destroyed by an “east wind”, in the midst of the “seas”.

آیهٔ نخستِ اشعیا ۲۷ آغازِ داوریِ اژدها را مشخص می‌سازد؛ داوری‌ای که در روزِ بادِ شرقی، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آغاز شد. داوریِ پادشاهانِ زمین و شرکایِ بازرگانِ جهانی‌گرایِ ایشان، هنگامی به انجام می‌رسد که ساختارِ مالیِ زمین به‌وسیلهٔ «بادِ شرقی»، در میانِ «دریاها»، نابود شود.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> زیرا اینک پادشاهان گرد آمدند؛ با هم گذشتند. آن را دیدند، پس در شگفت شدند؛ مضطرب گشتند و شتابان گریختند. در آنجا ترس ایشان را فرو گرفت، و درد، مانند دردِ زنِ در حالِ زایمان. تو کشتی‌های ترشیش را با بادِ شرقی درهم می‌شکنی. مزامیر 48:4–7

Isaiah chapter twenty-seven, verses one through seven, is repeated and enlarged upon in verses eight through thirteen. It identifies that in “the day of east wind” the kings and merchants of the earth are going to be confronted with fear, and their fear escalates through history from that point onward. That fear identifies the illogical and hasty movements of the progressive globalists of planet earth ever since September 11, 2001, as they push their agenda further and more aggressively, than what would be logically expected. Satan, and his representatives, for the merchants and kings of the earth (the globalists), as symbols of the dragon, know their time is short.

اشعیا باب بیست‌وهفتم، آیات یک تا هفت، در آیات هشت تا سیزده تکرار شده و بسط داده می‌شود. این آیات آشکار می‌سازند که در «روزِ بادِ شرقی» پادشاهان و تاجرانِ زمین با ترس روبه‌رو خواهند شد، و ترسِ ایشان از آن نقطه به بعد در طول تاریخ شدت می‌یابد. آن ترس، حرکاتِ نامنطقی و شتاب‌زدهٔ جهانی‌گرایانِ مترقیِ سیارهٔ زمین را از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ به این سو آشکار می‌سازد، آنگاه که برنامهٔ خود را فراتر و تهاجمی‌تر از آنچه به‌طور منطقی انتظار می‌رود، پیش می‌برند. شیطان، و نمایندگانِ او، یعنی تاجران و پادشاهانِ زمین (جهانی‌گرایان)، به‌عنوان نمادهای اژدها، می‌دانند که وقتِ ایشان کوتاه است.

> Therefore rejoice, ye heavens, and ye that dwell in them. Woe to the inhabiters of the earth and of the sea! for the devil is come down unto you, having great wrath, because he knoweth that he hath but a short time. Revelation 12:12.

> پس ای آسمان‌ها و ای ساکنان آن‌ها، شادی کنید. وای بر ساکنان زمین و دریا! زیرا ابلیس با خشمی عظیم نزد شما فرود آمده است، چون می‌داند که زمانی اندک دارد. مکاشفه 12:12.

The day of the east wind, that produced the economic crisis in 2001, that has only gotten worse, no matter what the globalist media attempts to claim, is the issue that confronts the world at the point when the dragon knows his time is short. He then escalates his movements for control of the entire earth, and he does so when “Woe” (the third Woe) is brought upon “the inhabiters of the earth and sea.”

روزِ بادِ شرقی، که بحران اقتصادیِ سالِ 2001 را پدید آورد و از آن زمان تاکنون، هرچند رسانه‌های جهانی‌گرایان بکوشند خلاف آن را ادعا کنند، تنها وخیم‌تر شده است، همان مسئله‌ای است که جهان در آن هنگام با آن روبه‌رو می‌شود که اژدها می‌داند زمانش کوتاه است. آنگاه او تحرکات خود را برای سلطه بر تمامی زمین تشدید می‌کند، و این را در هنگامی انجام می‌دهد که «وای» (سومین وای) بر «ساکنانِ زمین و دریا» نازل می‌شود.

The arrival of Islam of the third Woe (the east wind), on September 11, 2001, produced an economic disaster that has forced the globalists to accelerate their efforts to force a one world government upon planet earth. Yet Islam continues to fulfill its role. Perhaps the most serious revelation of Islam as a symbol of Bible prophecy is found in the first reference to Islam.

ورود اسلامِ وایِ سوم (بادِ شرقی) در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فاجعه‌ای اقتصادی پدید آورد که جهان‌گرایان را وادار کرده است تلاش‌های خود را برای تحمیلِ یک حکومتِ واحدِ جهانی بر سیارهٔ زمین شتاب بخشند. با این همه، اسلام همچنان به ایفای نقش خود ادامه می‌دهد. شاید جدی‌ترین مکاشفه دربارهٔ اسلام به‌عنوان نمادی در نبوتِ کتاب‌مقدس، در نخستین اشاره به اسلام یافت شود.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> और यहोवा के दूत ने उससे कहा, देख, तू गर्भवती है, और एक पुत्र जनेगी, और उसका नाम इश्माएल रखना; क्योंकि यहोवा ने तेरे दुःख को सुन लिया है। और वह वनगदहे के समान मनुष्य होगा; उसका हाथ सब के विरुद्ध होगा, और सब का हाथ उसके विरुद्ध; और वह अपने सब भाइयों के साम्हने वास करेगा। उत्पत्ति 16:11, 12।

God’s Word never fails. As Islam continues to produce pain as a woman in travail, some who might even accept that Islam is identified in Bible prophecy, have not yet wrapped their mind around the obvious fact in the two verses. Some might understand that it is Islam that brings every man on planet earth together in order to oppose a common enemy, and this is of course true. Yet the last phrase in the verse is the more serious truth. The world was shaken by September 11, 2001, and it has recently been shaken again by this year’s October 7 attack of Hamas against Israel. But no one is willing to see that the spirit of warfare and sudden destruction is “in the presence of all” of Ishmael’s brethren.

کلام خدا هرگز از کار نمی‌افتد. همچنان که اسلام، همچون زنی در حال دردِ زایمان، پیوسته درد و رنج پدید می‌آورد، برخی—even اگر بپذیرند که اسلام در نبوتِ کتاب‌مقدس شناسایی شده است—هنوز نتوانسته‌اند حقیقتِ آشکارِ موجود در آن دو آیه را درک کنند. برخی شاید بفهمند که این اسلام است که هر مردی را بر سراسر زمین گرد می‌آورد تا در برابر دشمنی مشترک بایستند، و البته این درست است. با این حال، عبارتِ پایانیِ آیه حقیقتی بس جدی‌تر را بیان می‌کند. جهان در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ به لرزه درآمد، و اخیراً نیز بار دیگر از حملهٔ هفتم اکتبر امسالِ حماس علیه اسرائیل تکان خورد. اما هیچ‌کس حاضر نیست ببیند که روحِ جنگ و هلاکتِ ناگهانی «در حضورِ همهٔ» برادرانِ اسماعیل است.

What kind of destruction will be carried out when there is a surprise attack carried out by such Islamic nations as Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Qatar, Kuwait, Brunei and Bahrain? The spirit of Ishmael is in “all his brethren,” and the warfare that has so far been produced with the third Woe from countries such as Afghanistan or Iraq, will be quite different when the prophecy of Ishmael is fully fulfilled. How many nuclear bombs does Pakistan have?

جب سعودی عرب، متحدہ عرب امارات، قطر، کویت، برونائی اور بحرین جیسے اسلامی ممالک کی جانب سے ایک اچانک حملہ کیا جائے گا تو کس نوع کی تباہی برپا کی جائے گی؟ اسماعیل کی روح “اپنے سب بھائیوں” میں ہے، اور اب تک افغانستان یا عراق جیسے ممالک کی طرف سے تیسرے افسوس کے ساتھ جو جنگ برپا ہوئی ہے، وہ اس وقت بالکل مختلف ہوگی جب اسماعیل کی نبوت پوری طرح مکمل ہوگی۔ پاکستان کے پاس کتنے ایٹمی بم ہیں؟

The prophetic characteristic of Islamic warfare as demonstrated in the first and second Islamic Woes is sudden, surprise attacks. Are there enough finances in the affluent Islamic nations to secretly secure or produce weaponry that would be more sophisticated, and lethal, than fuel laden jets, car bombs, burning tires, rape and knives? Is God’s Word to be believed?

ویژگی نبویِ جنگاوریِ اسلامی، چنان‌که در نخستین و دومین «وای» اسلامی آشکار شد، حملات ناگهانی و غافلگیرانه است. آیا در کشورهای اسلامیِ ثروتمند، منابع مالیِ کافی وجود دارد تا به‌طور پنهانی جنگ‌افزاری را که پیشرفته‌تر و مرگبارتر از هواپیماهای مملو از سوخت، بمب‌های خودرویی، لاستیک‌های آتش‌زده، تجاوز و چاقوها باشد، تأمین یا تولید کنند؟ آیا باید به کلام خدا ایمان آورد؟

All the jewels of Miller’s dream become testing truths in the last days, if nothing more than the reality that those truths have been rejected and prophecy identifies they will be restored. But some of those jewels, such as the work of Christ in the heavenly sanctuary and Islam of the third Woe, identify predictions that are fulfilled only in the very last days. One represents the work of Christ in the Most Holy Place, certainly a present testing truth, and the other identifies the message of the Midnight Cry, which again is a present testing truth.

تمامِ جواهرِ رؤیای میلر در ایامِ آخر به حقایقِ آزمون‌کننده بدل می‌شوند، حتی اگر از این بیشتر نباشد که واقعیتِ رد شدنِ آن حقایق و این‌که نبوت معین می‌کند که آن‌ها بازگردانده خواهند شد. اما برخی از آن جواهرات، مانندِ کارِ مسیح در قُدسِ آسمانی و اسلامِ وَیلِ سوم، پیشگویی‌هایی را مشخص می‌سازند که فقط در همان ایامِ بسیار آخر تحقق می‌یابند. یکی نمایانگرِ کارِ مسیح در قُدسُ‌الاقداس است، که بی‌تردید حقیقتی آزمون‌کننده برای زمانِ حاضر است، و دیگری پیامِ فریادِ نیمه‌شب را مشخص می‌سازد، که آن نیز بار دیگر حقیقتی آزمون‌کننده برای زمانِ حاضر است.

The thread that weaves together the Millerite movement and the time of the end in 1989, which in turn introduces the movement of the one hundred and forty-four thousand, is the “seven times,” that was Miller’s first jewel and the first to be set aside as Adventism left the old paths. One hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, to the time of the end in 1989, represents the “seven times.” The twenty-five hundred and twenty was divided into two periods of twelve hundred and sixty, and a tenth or a tithe of twelve hundred and sixty, is one hundred and twenty-six. The stone the builders rejected is so long that it connects the first and last movements of the three angels. In so doing it identifies that the truth of the “seven times” is also a present testing truth, and that it is the truth that becomes no longer simply the foundation stone, but the head of the corner.

نخی که جنبش میلری و زمانِ پایان در سال 1989 را ــ که به نوبۀ خود جنبشِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار را معرفی می‌کند ــ به هم می‌بافد، «هفت زمان» است؛ همان که نخستین جواهرِ میلر بود و نخستین چیزی که هنگامی که ادونتیسم از طریق‌های قدیم منحرف شد، کنار گذاشته شد. یک‌صد و بیست‌وشش سال، از شورشِ 1863 تا زمانِ پایان در 1989، نمایانگرِ «هفت زمان» است. عددِ دو هزار و پانصد و بیست به دو دورۀ یک‌هزار و دویست و شصت تقسیم شد، و یک‌دهم، یا عشرِ یک‌هزار و دویست و شصت، یک‌صد و بیست‌وشش است. سنگی که بنایان رد کردند، چنان درازدامن است که نخستین و آخرین جنبش‌های سه فرشته را به هم پیوند می‌دهد. و بدین‌سان آشکار می‌سازد که حقیقتِ «هفت زمان» همچنین حقیقتی آزمونگر برای زمانِ حاضر است، و اینکه این همان حقیقتی است که دیگر صرفاً سنگِ بنیاد نمی‌ماند، بلکه رأسِ زاویه می‌گردد.

We will now leave off our consideration of the increase of knowledge in the Millerite movement, represented by the Ulai River vision in the book of Daniel and turn our attention to the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge, in the movement of the one hundred and forty-four thousand.

اکنون بررسی خود را دربارهٔ افزایش معرفت در جنبش میلری، که به‌وسیلهٔ رؤیای نهر اولای در کتاب دانیال نمایانده شده است، کنار می‌گذاریم و توجه خویش را به رؤیای نهر حدّاقل معطوف می‌سازیم که افزایش معرفت را در جنبش یکصد و چهل و چهار هزار نمایندگی می‌کند.

We will begin next by considering the four generations of Adventism that span the one hundred and twenty-six years from 1863 to 1989.

سپس به بررسی چهار نسل ادونتیسم خواهیم پرداخت که یک‌صد و بیست‌وشش سالِ میان ۱۸۶۳ تا ۱۹۸۹ را در بر می‌گیرد.

We will start that study in the next article.

ما آن مطالعه را در مقالهٔ بعدی آغاز خواهیم کرد.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall.

> و در سال ششم، در ماه ششم، در روز پنجمِ ماه، چون در خانهٔ خود نشسته بودم و مشایخ یهودا پیش روی من نشسته بودند، دستِ خداوند یهوه در آنجا بر من فرود آمد. آنگاه نگریستم، و اینک هیأتی چون منظرِ آتش: از منظرِ کمرش به پایین، آتش؛ و از کمرش به بالا، همچون منظرِ درخشندگی، مانند رنگِ کهربا. و او صورتِ دستی را دراز کرد و مرا از گیسویی از سرم گرفت؛ و روح، مرا در میانِ زمین و آسمان برکشید و در رؤیاهای خدا به اورشلیم آورد، به درِ دروازهٔ اندرونی که به سوی شمال می‌نگرد؛ جایی که جایگاهِ تمثالِ غیرت بود، که غیرت را برمی‌انگیخت. و اینک جلالِ خدای اسرائیل در آنجا بود، موافقِ رؤیایی که در هامون دیده بودم. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، اکنون چشمان خود را به سوی شمال بردار. پس چشمان خود را به سوی شمال برداشتم، و اینک در جانبِ شمال، نزدِ دروازهٔ مذبح، این تمثالِ غیرت در مدخل بود. و باز به من گفت: ای پسر انسان، آیا می‌بینی که ایشان چه می‌کنند؟ همان رجاساتِ عظیمی را که خاندانِ اسرائیل در اینجا به‌جا می‌آورند، تا من از مقدسم دور شوم؟ لیکن باز دیگر بار برگرد، و رجاساتِ بزرگ‌تر خواهی دید. و مرا به درِ صحن آورد؛ و چون نگریستم، اینک سوراخی در دیوار بود.

> Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz. Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:1–18.

> پس به من گفت: «ای پسر انسان، اکنون دیوار را بکن.» و چون دیوار را کندم، اینک دری پدیدار شد. و به من گفت: «درآی، و ابominationهای شریرانه‌ای را که ایشان در اینجا به‌جا می‌آورند، بنگر.» پس داخل شدم و دیدم؛ و اینک هر گونه صورتِ خزندگان، و جانورانِ مکروه، و همهٔ بت‌های خاندان اسرائیل، بر گرداگردِ دیوار نقش شده بود. و در برابر آنها هفتاد مرد از مشایخِ خاندان اسرائیل ایستاده بودند، و در میان ایشان یعزَنْیاه پسر شافان ایستاده بود، و هر مرد مجمرهٔ خود را در دست داشت؛ و ابرِ غلیظی از بخور بالا می‌رفت. آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، آیا دیده‌ای که مشایخِ خاندان اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در حجره‌های صورت‌های خیالیِ خویش؟ زیرا می‌گویند: یهوه ما را نمی‌بیند؛ یهوه زمین را ترک کرده است.» و باز به من گفت: «بار دیگر روی بگردان، و abominationهای بزرگ‌تری را که ایشان می‌کنند خواهی دید.» سپس مرا به درِ دروازهٔ خانهٔ یهوه که به سوی شمال بود آورد؛ و اینک زنانی در آنجا نشسته بودند و برای تموز می‌گریستند. آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، آیا این را دیده‌ای؟ بار دیگر روی بگردان، و abominationهای بزرگ‌تری از اینها خواهی دید.» و مرا به صحنِ داخلیِ خانهٔ یهوه برد؛ و اینک نزدِ درِ هیکلِ یهوه، در میان ایوان و مذبح، قریب به بیست و پنج مرد بودند که پشت‌هایشان به سوی هیکلِ یهوه و روی‌هایشان به سوی مشرق بود؛ و به سوی مشرق خورشید را می‌پرستیدند. سپس به من گفت: «ای پسر انسان، آیا این را دیده‌ای؟ آیا برای خاندان یهودا امری سبک است که این abominationها را که در اینجا به‌جا می‌آورند مرتکب می‌شوند؟ زیرا ایشان زمین را از ظلم و ستم پر کرده‌اند، و بازگشته‌اند تا مرا به خشم آورند؛ و اینک شاخه را به بینی خود می‌نهند. بنابراین من نیز در غضب رفتار خواهم کرد: چشمم شفقت نخواهد کرد، و رحم نخواهم نمود؛ و اگرچه با آواز بلند در گوش‌هایم فریاد کنند، ایشان را نخواهم شنید.» حزقیال 8:1–18.

Back to Articles