Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eleven

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شماره یازده

Number Eleven

شمارہ گیارہ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The latter rain message is a warning of the approaching close of probation in conjunction with a call for personal preparation. Those two concepts are represented in chapters ten and eleven of Isaiah’s vision, and they are done so in the context of the message of Daniel eleven which was unsealed in 1989, and whose hidden history is unsealed during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, who are represented in the vision by Isaiah and his sons. The two lines together represent a warning for Ahaz, representing Laodiceans who have no “understanding” of these two internal and external lines that pervade biblical prophecy.

پیام باران آخر، هشداری است دربارهٔ نزدیک شدن پایان مهلتِ فیض، همراه با فراخوانی برای آمادگیِ شخصی. این دو مفهوم در فصل‌های ده و یازدهِ رؤیای اشعیا به تصویر کشیده شده‌اند، و این امر در چارچوبِ پیامِ دانیال یازده انجام می‌پذیرد؛ پیامی که در سال 1989 گشوده شد، و تاریخِ نهفتهٔ آن در زمانِ مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن آشکار می‌گردد، کسانی که در این رؤیا به‌وسیلهٔ اشعیا و پسرانش نمایانده شده‌اند. این دو خط، در کنار هم، هشداری را برای آحاز نمایندگی می‌کنند؛ آحازی که نمادِ لائودیکیانی است که از این دو خطِ درونی و بیرونی که سراسر نبوتِ کتاب‌مقدس را دربر می‌گیرد، هیچ «فهمی» ندارند.

Daniel 11:11 and Revelation 11:11 present the same internal and external representation with Daniel representing the external and Revelation the internal. These two internal and external “chapter and verses” directly connect with the external and internal messages of chapters ten and eleven, and they do so in Isaiah 11:11.

دانیال ۱۱:۱۱ و مکاشفه ۱۱:۱۱ همان بازنمایی درونی و بیرونی را عرضه می‌کنند؛ با این تفاوت که دانیال نمایانگر امر بیرونی و مکاشفه نمایانگر امر درونی است. این دو «فصل و آیه» درونی و بیرونی، به‌طور مستقیم با پیام‌های بیرونی و درونیِ فصل‌های ده و یازده مرتبط‌اند، و این ارتباط را در اشعیا ۱۱:۱۱ نیز برقرار می‌سازند.

Isaiah six is 9/11 and identifies the purification and anointing of Isaiah as a messenger at 9/11. Chapter seven onward is an outline of the message which arrived at 9/11. Chapter ten is identifying the role of the last six verses of Daniel eleven, for it was the message unsealed at the time of the end in 1989.

اشعیا باب ششم یازده سپتامبر است و تطهیر و مسحِ اشعیا را به‌عنوان رسولی در یازده سپتامبر مشخص می‌سازد. از باب هفتم به بعد، طرح کلیِ پیامی است که در یازده سپتامبر فرارسید. باب دهم، نقشِ شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده را مشخص می‌کند، زیرا آن همان پیامی بود که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، مُهرگشایی شد.

Chapter eleven of Isaiah represents 9/11 and the anointing of Isaiah and his message. Verse one is tied together with verse ten by “Jessie” and verse ten says, “And in that day” and verse eleven continues by saying, “And it shall come to pass in that day that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people.”

باب یازدهمِ اشعیا نمایانگر ۹/۱۱ و مسحِ اشعیا و پیام اوست. آیهٔ یک با آیهٔ ده به‌واسطهٔ «یَسّا» به هم پیوند خورده است، و آیهٔ ده می‌گوید: «و در آن روز» و آیهٔ یازده ادامه می‌دهد: «و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بارِ دیگر، برای بارِ دوم، دست خود را دراز خواهد کرد تا بقیّهٔ قوم خویش را باز آورد.»

That day was 1850.

آن دن 1850 تھا۔

> And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him, the spirit of wisdom and understanding, the spirit of counsel and might, the spirit of knowledge and of the fear of the Lord; And shall make him of quick understanding in the fear of the Lord: and he shall not judge after the sight of his eyes, neither reprove after the hearing of his ears: But with righteousness shall he judge the poor, and reprove with equity for the meek of the earth: and he shall smite the earth with the rod of his mouth, and with the breath of his lips shall he slay the wicked. And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. The wolf also shall dwell with the lamb, and the leopard shall lie down with the kid; and the calf and the young lion and the fatling together; and a little child shall lead them. And the cow and the bear shall feed; their young ones shall lie down together: and the lion shall eat straw like the ox. And the sucking child shall play on the hole of the asp, and the weaned child shall put his hand on the cockatrice’ den. They shall not hurt nor destroy in all my holy mountain: for the earth shall be full of the knowledge of the Lord, as the waters cover the sea.

> اور یسّی کے تنے میں سے ایک کونپل نکلے گی، اور اُس کی جڑوں میں سے ایک شاخ پھوٹے گی؛ اور خداوند کی روح اُس پر ٹھہرے گی، حکمت اور فہم کی روح، مشورت اور قدرت کی روح، معرفت اور خداوند کے خوف کی روح؛ اور خداوند کے خوف میں اُس کی فہم تیز ہوگی؛ اور وہ نہ اپنی آنکھوں کے دیکھنے کے مطابق فیصلہ کرے گا، نہ اپنے کانوں کے سننے کے مطابق عدالت کرے گا؛ بلکہ وہ راست‌بازی سے مسکینوں کی عدالت کرے گا، اور انصاف کے ساتھ زمین کے حلیموں کے حق میں فیصلہ کرے گا؛ اور وہ اپنے منہ کے عصا سے زمین کو مارے گا، اور اپنے لبوں کے دم سے شریر کو ہلاک کرے گا۔ اور راست‌بازی اُس کی کمر کا پٹکا ہوگی، اور وفاداری اُس کے پہلوؤں کا کمر بند۔ بھیڑیا بھی برّہ کے ساتھ رہے گا، اور چیتا بکری کے بچے کے ساتھ لیٹے گا؛ اور بچھڑا اور شیر کا بچہ اور موٹا تازہ جانور اکٹھے ہوں گے؛ اور ایک چھوٹا بچہ اُن کی رہبری کرے گا۔ اور گائے اور ریچھ چریں گے؛ اُن کے بچے اکٹھے لیٹیں گے؛ اور شیر بیل کی مانند بھوسا کھائے گا۔ اور دودھ پیتا بچہ ناگ کے سوراخ کے پاس کھیلے گا، اور دودھ چھڑا ہوا بچہ افعی کے بل پر اپنا ہاتھ رکھے گا۔ وہ میرے تمام کوہِ مقدّس میں نہ ضرر پہنچائیں گے نہ ہلاک کریں گے؛ کیونکہ زمین خداوند کے عرفان سے معمور ہوگی، جیسے سمندر پانی سے ڈھکا ہوتا ہے۔

> 11:10 And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> 11:10 اور اُس دن یسّی کی ایک جڑ ہوگی، جو قوموں کے لیے ایک جھنڈے کی مانند کھڑی ہوگی؛ اُسی کی طرف غیریہ قومیں رجوع کریں گی، اور اُس کی آرام گاہ جلالی ہوگی۔

> 11:11 And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> 11:11 و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بارِ دوم دست خویش را دراز خواهد کرد تا باقیماندهٔ قوم خود را که باقی مانده‌اند، از آشور، و از مصر، و از فَتروس، و از کوش، و از عیلام، و از شِنعار، و از حَمات، و از جزایر دریا بازآورد.

> 11:12 And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth.

> ۱۱:۱۲ و او برای امت‌ها عَلَمی برپا خواهد کرد، و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد، و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشهٔ زمین جمع خواهد کرد.

> The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them.

> اور افرائیم کی حسد جاتی رہے گی، اور یہوداہ کے دشمن کاٹ ڈالے جائیں گے۔ افرائیم یہوداہ سے حسد نہ کرے گا، اور یہوداہ افرائیم کو نہ ستائے گا۔ بلکہ وہ مغرب کی طرف فلستیوں کے کندھوں پر جھپٹیں گے؛ وہ مل کر مشرق والوں کو لوٹ لیں گے؛ وہ ادوم اور موآب پر اپنا ہاتھ بڑھائیں گے؛ اور عمون کی اولاد ان کی فرمانبردار ہوگی۔

> And the Lord shall utterly destroy the tongue of the Egyptian sea; and with his mighty wind shall he shake his hand over the river, and shall smite it in the seven streams, and make men go over dryshod. And there shall be an highway for the remnant of his people, which shall be left, from Assyria; like as it was to Israel in the day that he came up out of the land of Egypt. Isaiah 11:1–16.

> और यहोवा मिस्र के समुद्र की खाड़ी को सर्वथा नष्ट कर देगा; और अपनी प्रचण्ड वायु से वह नदी पर अपना हाथ हिलाएगा, और उसे सात धाराओं में विभाजित कर मार डालेगा, और मनुष्यों को जूतों समेत सूखी भूमि पर से पार करा देगा। और उसकी प्रजा के बचे हुए लोगों के लिए, जो अश्शूर से शेष रह जाएंगे, एक राजमार्ग होगा; जैसा इस्राएल के लिए उस दिन था जब वह मिस्र देश से निकलकर आया। यशायाह 11:1–16।

Verse one states, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him.” The powerful description of Christ continues on, BUT the description applies more to the last days, than the days of Isaiah or even the days when Christ walked among men.

آیهٔ نخست بیان می‌دارد: «و نهالی از تنهٔ یَسّا بیرون خواهد آمد، و شاخه‌ای از ریشه‌های او خواهد رویید؛ و روحِ خداوند بر او قرار خواهد گرفت.» این توصیفِ پرشکوه از مسیح ادامه می‌یابد، اما این توصیف بیش از آنکه بر روزگار اشعیا یا حتی روزهایی که مسیح در میان آدمیان گام برمی‌داشت انطباق داشته باشد، بر ایام آخر منطبق است.

A careful reading identifies that verses one through nine are all identifying characteristics of Christ and in verse ten it states, “And there shall come forth a rod.” There is no break in the flow of thought from verse one on through verse ten. Verse ten says, “and in that day” which must happen in the same day as verse one. Both verse ten and one identify the “root,” and in so doing tie the two verses together line upon line.

با دقّت در قرائت، روشن می‌شود که آیات یک تا نه، همگی ویژگی‌های شناسایی‌کنندهٔ مسیح را بیان می‌کنند، و در آیهٔ ده آمده است: «و نهالی خواهد برآمد.» در جریان اندیشه از آیهٔ یک تا آیهٔ ده هیچ گسستی وجود ندارد. آیهٔ ده می‌گوید: «و در آن روز»، که باید در همان روزِ آیهٔ یک واقع شود. هر دو آیهٔ ده و یک «ریشه» را معرفی می‌کنند، و بدین‌سان این دو آیه را سطر بر سطر به یکدیگر پیوند می‌دهند.

Together verse one and ten state, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

آیات یک و ده با هم می‌گویند: «و نهالی از تنهٔ یَسّی بیرون خواهد آمد، و شاخه‌ای از ریشه‌های او خواهد رویید؛ و در آن روز، ریشه‌ای از یَسّی خواهد بود که به‌عنوان عَلَمی برای قوم‌ها برپا خواهد ایستاد؛ امت‌ها آن را خواهند طلبید، و آرامگاه او پرجلال خواهد بود.»

A “rod” is a symbol of authority.

یک «عصا» نمادِ اقتدار است.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:5.

> اور اُس نے ایک فرزندِ نرینہ جنا، جو لوہے کے عصا سے سب قوموں پر حکومت کرنے والا تھا؛ اور اُس کا بچہ خدا اور اُس کے تخت کے پاس اُٹھا لیا گیا۔ مکاشفہ 12:5۔

A “rod” is a symbol of selection, division and separation.

«عصا» نمادِ برگزیدن، تفکیک و جداسازی است.

> And Moses laid up the rods before the Lord in the tabernacle of witness. And it came to pass, that on the morrow Moses went into the tabernacle of witness; and, behold, the rod of Aaron for the house of Levi was budded, and brought forth buds, and bloomed blossoms, and yielded almonds. And Moses brought out all the rods from before the Lord unto all the children of Israel: and they looked, and took every man his rod. And the Lord said unto Moses, Bring Aaron’s rod again before the testimony, to be kept for a token against the rebels; and thou shalt quite take away their murmurings from me, that they die not. And Moses did so: as the Lord commanded him, so did he. Numbers 17:7–11.

> او موسیٰ نے لاٹھیوں کو رب کے حضور خیمۂ شہادت میں رکھ دیا۔ اور دوسرے دن ایسا ہوا کہ موسیٰ خیمۂ شہادت میں گیا؛ اور دیکھو، ہارون کی لاٹھی جو لاوی کے گھرانے کے لیے تھی، پھوٹ نکلی تھی، اور اس میں کونپلیں نکل آئی تھیں، اور اس پر پھول کھل گئے تھے، اور اس نے بادام پیدا کیے تھے۔ اور موسیٰ سب لاٹھیاں رب کے حضور سے نکال کر بنی اسرائیل کے سب لوگوں کے پاس لے آیا؛ اور انہوں نے دیکھا، اور ہر شخص نے اپنی اپنی لاٹھی لے لی۔ اور رب نے موسیٰ سے فرمایا، ہارون کی لاٹھی کو پھر شہادت کے سامنے رکھ دے، تاکہ وہ سرکشوں کے خلاف ایک نشان کے طور پر محفوظ رکھی جائے؛ اور تو ان کی بڑبڑاہٹیں مجھ سے بالکل دور کر دے، تاکہ وہ نہ مریں۔ اور موسیٰ نے ایسا ہی کیا؛ جیسا رب نے اسے حکم دیا تھا، ویسا ہی اس نے کیا۔ گنتی 17:7–11۔

Aaron’s rod that budded identifies a “rod” in the latter rain time period, for Aaron’s was the only “rod” that budded out of the thirteen “rods.” The budding out is a symbol of the latter rain time period when God will manifest a distinction between the twelve rebellious “rods” that claim to have the message of the latter rain, and as also illustrated with Elijah’s demonstration by fire marking the distinction between the true and the false. A “rod” is also a symbol of measurement and judgment.

عصای شکوفه‌زدهٔ هارون «عصا»یی را در دورهٔ باران آخر مشخص می‌سازد، زیرا عصای هارون تنها «عصا»یی بود که از میان سیزده «عصا» شکوفه زد. این شکوفه‌زدن نمادی از دورهٔ باران آخر است، زمانی که خدا تمایزی را میان دوازده «عصا»ی سرکش که ادعا می‌کنند پیام باران آخر را دارند، آشکار خواهد ساخت؛ و نیز چنان‌که در نمایش ایلیا به‌وسیلهٔ آتش تصویر شده است، تمایز میان راستین و کاذب را مشخص می‌کند. «عصا» همچنین نمادی از اندازه‌گیری و داوری است.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. Revelation 11:1.

> و به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاده، گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و آنان را که در آن عبادت می‌کنند، اندازه بگیر. مکاشفه ۱۱:۱

The “rod” comes forth out of the stem of Jessie and “Jessie” means ‘to stand out’ as waymarks do in Bible prophecy. Pharez was the actual “root” of Jessie, and Pharez means “a breach, to break out or scatter.” Pharez is the root or beginning of Jessie’s blood line. The “root of Jessie” is therefore a symbol of the alpha Pharez and the omega is Jessie, the beginning and the ending. The root of Jessie begins with a scattering (Pharez) and ends at a waymark of a man standing. Men standing up prophetically marks a kingdom. In the Bible Pharez begins a blood line, with no linkage before his introduction and his name means a break, so the record of his genealogy and his name are identifying Pharez as the beginning, making Jessie the end. Melchizedek is also a biblical figure that is identified as having no prior lineage, as is the case with Pharez. The root of Pharez contains the truth that he represents a priesthood of Melchizedek, of whom Abraham paid tithes.

«عصا» از ساقۀ یَسّی بیرون می‌آید، و «یَسّی» به معنای «برجسته ایستادن» است، همان‌گونه که نشانه‌های راه در نبوت کتاب‌مقدس چنین‌اند. فارِص در واقع «ریشۀ» یَسّی بود، و فارِص به معنای «رخنه، سر برآوردن یا پراکنده شدن» است. فارِص ریشه یا آغاز سلسلۀ خونی یَسّی است. از این‌رو «ریشۀ یَسّی» نمادی از فارِصِ آلفا است و اُمگا یَسّی است، آغاز و انجام. ریشۀ یَسّی با یک پراکندگی (فارِص) آغاز می‌شود و در نشانه‌ای راهنما از مردی ایستاده پایان می‌پذیرد. ایستادن مردان، از نظر نبوی، نشانۀ یک پادشاهی است. در کتاب‌مقدس، فارِص یک سلسلۀ خونی را آغاز می‌کند، بی‌آنکه پیش از معرفی او پیوندی وجود داشته باشد، و نام او به معنای گسست است؛ پس گزارش نسب‌نامۀ او و نامش، فارِص را به‌عنوان آغاز معرفی می‌کنند و یَسّی را پایان می‌سازند. ملکیصادق نیز شخصیتی کتاب‌مقدسی است که همانند فارِص، دارای هیچ نسب پیشینی معرفی نشده است. ریشۀ فارِص حاوی این حقیقت است که او نمایندۀ کهانت ملکیصادق است، همان که ابراهیم به او ده‌یک‌ها پرداخت.

The order of Melchizedek is the priestly order of Christ.

رتبۀ ملکیصدق، رتبۀ کهانتِ مسیح است.

> Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:20.

> جہاں ہمارے لیے پیش‌رَو داخل ہوا ہے، یعنی یسوع، جو ملکِ‌صدق کے مرتبہ کے مطابق ابد تک سردار کاہن ٹھہرایا گیا ہے۔ عبرانیوں 6:20۔

The root of Jessie was the priesthood of Melchizedek and the beginning must reflect the end. Jessie represents the last group of the priesthood of Melchizedek to stand up, who according to Isaiah are an ensign to the nations.

ریشۀ یسّی، کهانتِ ملک‌صادق بود، و آغاز باید بازتابِ انجام باشد. یسّی نمایانگرِ آخرین گروه از کهانتِ ملک‌صادق است که به‌پا می‌خیزند و بنا بر اشعیا، عَلَمی برای امّت‌ها هستند.

The “stem” means ‘to cut down (trees); the trunk or stump of a tree (as felled or as planted),’ and the “stem” grows out of a kingdom that has been passed by as was Nebuchadnezzar in Daniel chapter four. A tree is a kingdom prophetically, and when a kingdom ends that tree has been cut down.

«ساقه» به معنای «بریدن (درختان)؛ تنه یا کندهٔ درخت (خواه پس از قطع شدن و خواه هنگام کاشته شدن)» است، و «ساقه» از پادشاهی‌ای می‌روید که از آن عبور شده و کنار گذاشته شده است، چنان‌که نبوکدنصر در فصل چهارم کتاب دانیال. در مفهوم نبوی، درخت نماد یک پادشاهی است، و هنگامی که پادشاهی‌ای به پایان می‌رسد، آن درخت بریده شده است.

The “stem” in the passage comes out of a stump—not an upper branch. Out of a former kingdom represented by the stump, a “rod” a symbol of authority comes forth, and that authority is based upon whether the “rod” bears the “buds and blossoms” of the latter rain message. That authority is derived from a previous kingdom, that has been cut down.

در این عبارت، «ساقه» از کُنده بیرون می‌آید، نه از شاخه‌ای بالایی. از دلِ پادشاهیِ پیشینی که با آن کُنده نمایش داده شده است، «عصا»یی ــ که نماد اقتدار است ــ پدید می‌آید، و آن اقتدار بر این مبتنی است که آیا آن «عصا» «غنچه‌ها و شکوفه‌های» پیام بارانِ آخِر را به بار می‌آورد یا نه. این اقتدار از پادشاهیِ پیشینی سرچشمه می‌گیرد که بریده شده است.

The “root” is the “root of Jessie” and the “stem” that comes from “the stump” is coming from the “stump” whose roots are the root of Jessie. The stem that produces the authority comes from the stump, but the Branch comes from the root—and the root is the ensign. The root is the beginning and the ending is the branch.

«ریشه» همان «ریشهٔ یِسّی» است و «ساقه‌ای» که از «کُنده» بیرون می‌آید، از همان «کُنده‌ای» برمی‌آید که ریشه‌هایش ریشهٔ یِسّی است. آن ساقه‌ای که اقتدار را پدید می‌آورد از کُنده برمی‌خیزد، اما «شاخه» از ریشه می‌آید—و ریشه همان عَلَم است. ریشه آغاز است و پایان، شاخه است.

The word “branch” means watchman or waymark. Isaiah informs us the Branch comes at the Sunday law.

واژهٔ «branch» به‌معنای دیده‌بان یا نشانِ راه است. اشعیا به ما اطلاع می‌دهد که آن شاخه در هنگام قانونِ یکشنبه ظاهر می‌شود.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 4:1–4.

> و در آن روز هفت زن به یک مرد درآویزند و گویند: «نانِ خود را خواهیم خورد و جامهٔ خود را خواهیم پوشید؛ فقط بگذار به نامِ تو خوانده شویم تا ننگِ ما برداشته شود.» در آن روز، شاخهٔ خداوند زیبا و پرجلال خواهد بود، و میوهٔ زمین برای بازماندگانِ اسرائیل نیکو و دلپسند خواهد بود. و واقع خواهد شد که هر که در صهیون باقی مانده باشد و هر که در اورشلیم مانده باشد، مقدّس خوانده خواهد شد، یعنی هر که در میان زندگان در اورشلیم مکتوب است؛ هنگامی که خداوند پلیدیِ دخترانِ صهیون را شسته باشد و خونِ اورشلیم را از میان آن به روحِ داوری و به روحِ سوزانیدن طاهر ساخته باشد. اشعیا 4:1–4.

The “one man” that the seven women take hold of is the pope, who becomes the eighth that is of the seven at the Sunday law, counterfeiting the 8 souls upon the ark. At the Sunday law, “in that day” “the branch of the Lord be beautiful and glorious” “when the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning.” The purging with the spirit of judgment and burning is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi three at the Sunday law. The “beautiful branch” is the one hundred and forty-four thousand who come not from the stump, but from the root of Jessie, which is the ensign.

हप्ता स्त्रियाँ जिस “एक पुरुष” को पकड़ लेती हैं, वह पोप है, जो रविवार के कानून के समय उन सात में से उत्पन्न होकर आठवाँ बन जाता है, और इस प्रकार जहाज़ पर स्थित 8 प्राणियों की जालसाज़ी करता है। रविवार के कानून पर, “उस दिन” “यहोवा की शाखा शोभायमान और महिमामय होगी,” “जब यहोवा सिय्योन की पुत्रियों की मलिनता को धो डालेगा, और न्याय की आत्मा तथा दहन की आत्मा के द्वारा यरूशलेम के रक्त-दोष को उसके मध्य से शुद्ध करेगा।” न्याय की आत्मा और दहन की आत्मा के द्वारा किया जाने वाला यह शुद्धिकरण मलाकी अध्याय 3 में वाचा के दूत द्वारा रविवार के कानून पर सम्पन्न किया जाता है। वह “शोभायमान शाखा” एक लाख चवालीस हज़ार हैं, जो ठूँठ से नहीं, वरन् यिशै की जड़ से निकलते हैं, जो कि ध्वज है।

Their authority is represented by the rod that came from a branch of a fallen kingdom. The kingdom of Philadelphia fell from 1856 unto 1863, and the authority established in that fallen kingdom is re-established at the Sunday law. When the branch that is the ensign is lifted up, the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transitions unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is then that the authority or rod that came from the Millerite or Philadelphian kingdom is represented by a key that is placed upon Eliakim in Isaiah 22:22.

اختیاراتِ آنان به‌واسطۀ عصایی به تصویر کشیده شده است که از شاخه‌ای از پادشاهیِ سقوط‌کرده بیرون آمد. پادشاهیِ فیلادلفیا از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ سقوط کرد، و اختیاری که در آن پادشاهیِ سقوط‌کرده برقرار شده بود، در هنگام قانونِ یک‌شنبه دوباره برقرار می‌شود. هنگامی که آن شاخه‌ای که عَلَم است برافراشته می‌شود، حرکتِ لائودیکیه‌ایِ یکصد و چهل و چهار هزار به حرکتِ فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار منتقل می‌گردد. در آن هنگام است که آن اختیار یا عصایی که از پادشاهیِ میلریتی یا فیلادلفیایی آمده بود، به‌وسیلۀ کلیدی به تصویر کشیده می‌شود که در اشعیا ۲۲:۲۲ بر الیاقیم نهاده می‌شود.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> و کلیدِ خانۂ داؤد را بر شانۂ او خواهم نهاد؛ پس او بگشاید، و هیچ‌کس نبندد؛ و او ببندد، و هیچ‌کس نگشاید۔ یسعیاہ 22:22۔

The verse marks October 22, 1844 and is identifying Eliakim as receiving a “key.” In the previous two verses the authority of Laodicea is taken from Shebna and given to Eliakim. At the Sunday law the authority once given to the chosen covenant people is taken from the kingdom of Laodicean Seventh-day Adventism and given to the kingdom of the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand—which is the kingdom of glory.

این آیه به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ اشاره دارد و ایلیاقیم را چنین معرفی می‌کند که «کلیدی» دریافت می‌نماید. در دو آیهٔ پیشین، اقتدار لائودیکیه از شبنا گرفته شده و به ایلیاقیم داده می‌شود. در هنگام قانون یکشنبه، اقتداری که زمانی به قوم برگزیدهٔ عهد سپرده شده بود، از پادشاهی ادونتیسمِ روز هفتمِ لائودیکیه گرفته شده و به پادشاهی جنبش فیلادلفیا، یعنی جنبش یکصد و چهل و چهار هزار نفر، داده می‌شود—که همان پادشاهی جلال است.

> He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:16–19.

> او به ایشان گفت: «اما شما مرا که می‌دانید؟» شَمعون پطرس در پاسخ گفت: «تو مسیح، پسر خدای زنده هستی.» عیسی در جواب او گفت: «خوشا به حال تو، ای شَمعون بن‌یونا، زیرا جسم و خون این را بر تو مکشوف نساخته است، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز به تو می‌گویم که تو پطرس هستی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های جهنم بر آن استیلا نخواهد یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.» متی ۱۶:‏۱۶–۱۹

The rod of authority, represented as a key given to Peter, is placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. Peter represents the branch of the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with Christ just before the Sunday law. In the passage Peter is in Caesarea Philippi, which is Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. His name is changed, representing a covenant relationship, and the name Peter when approached with multiplying the numbered positions of each letter, equates to 144,000. The authority, or rod, or key that is placed upon Eliakim when Shebna is cast into a field like a ball, and is the “rod” which comes from the stump of Philadelphian Millerite Adventism that was cut down from 1856 unto 1863.

عصای اقتدار، که به‌صورت کلیدی عطاشده به پطرس نمود یافته است، در اشعیا ۲۲:۲۲ بر شانهٔ الیاقیم نهاده می‌شود. پطرس نمایانگر شاخهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که اندکی پیش از قانون یکشنبه با مسیح داخل عهد می‌شوند. در این بخش، پطرس در قیصریهٔ فیلپی است، که همان پانیومِ آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال یازده است. نام او تغییر می‌یابد، که بیانگر رابطه‌ای عهدی است، و نام «پطرس» هنگامی که بر اساس ضرب کردن جایگاه‌های عددی هر حرف بررسی شود، با ۱۴۴٬۰۰۰ برابر می‌شود. آن اقتدار، یا عصا، یا کلیدی که بر الیاقیم نهاده می‌شود هنگامی که شبنا همچون گویی به درون میدانی افکنده می‌شود، همان «عصا»یی است که از کُندهٔ ادونتیسمِ میلریِ فیلادلفیایی برمی‌آید؛ ادونتیسمی که از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ قطع شد.

Peter is receiving the authority of God’s covenant people at the separation of the wheat and tares, for the wheat is to be lifted up as the wave loaf offering of Pentecost. The tares first are separated, as represented by the leaven in the Pentecostal wave loaves being removed through the baking process. The authority of the rod or key comes from the stump of a fallen kingdom and the branch that is the ensign comes from the root of Jessie and is the root of Jessie, for Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The root is the beginning and the branch the end. This prophetic application cannot be understood by the quibbling Jews of Christ time or today, for it is the primary principle of the methodology of the latter rain, and it is also represented as the key of the house of David. The key opens the door to the house of David which has been shut. The key opens the door unto the heavenly sanctuary, the house of David. The alpha of October 22, 1844 repeats in the omega of the Sunday law.

پطرس در هنگام جداسازیِ گندم از کَرکاس‌ها، اقتدارِ قومِ عهدِ خدا را دریافت می‌کند، زیرا گندم باید همچون هدیۀ گردانِ نانِ پنتیکاست برافراشته شود. نخست کَرکاس‌ها جدا می‌شوند، چنان‌که خمیرمایه در نان‌های گردانِ پنتیکاست، به‌وسیلۀ فرایندِ پخت، زدوده می‌شود. اقتدارِ عصا یا کلید از کُندۀ پادشاهیِ سقوط‌کرده برمی‌آید، و آن شاخه که عَلَم است از ریشۀ یَسّی بیرون می‌آید و خودْ ریشۀ یَسّی است، زیرا عیسی پایانِ یک چیز را با آغازِ یک چیز به تصویر می‌کشد. ریشه آغاز است و شاخه پایان. این کاربستِ نبوی را یهودیانِ خرده‌گیرِ زمانِ مسیح یا امروز نمی‌توانند درک کنند، زیرا این اصلِ بنیادینِ روش‌شناسیِ بارانِ آخر است، و نیز به‌عنوان کلیدِ خانۀ داوود بازنمایی شده است. کلید، درِ خانۀ داوود را که بسته شده است می‌گشاید. کلید، در را به‌سویِ قدسِ آسمانی، یعنی خانۀ داوود، می‌گشاید. آلفای ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در اُمگای قانونِ یکشنبه تکرار می‌شود.

David, the son of Jessie records an enigma that marked the end of any further discussion with the quibbling Jews in the days of Christ, thus marking the end of His testimony to the Jews.

داوود، پسر یَسّی، معمایی را ثبت می‌کند که به هرگونه بحث بیشتر با یهودیان جدل‌گر در ایام مسیح پایان داد، و بدین‌سان پایان شهادت او به یهودیان را رقم زد.

> A Psalm of David. The Lord said unto my Lord, Sit thou at my right hand, until I make thine enemies thy footstool. The Lord shall send the rod of thy strength out of Zion: rule thou in the midst of thine enemies. Thy people shall be willing in the day of thy power, in the beauties of holiness from the womb of the morning: thou hast the dew of thy youth. The Lord hath sworn, and will not repent, Thou art a priest for ever after the order of Melchizedek. Psalms 110:1–4.

> مزمورٌ لداود. قالَ الرَّبُّ لِرَبِّي: «اجلِسْ عن يَميني حتّى أضعَ أعداءَكَ موطِئًا لقدميكَ». يُرسِلُ الرَّبُّ قضيبَ عِزِّكَ من صِهْيَوْنَ: «تسلَّطْ في وسطِ أعدائِكَ». شعبُكَ مُنتَدِبٌ في يومِ قوَّتِكَ، في زينةِ القداسةِ من رَحِمِ الفجرِ؛ لكَ ندى صِباكَ. أقسَمَ الرَّبُّ ولن يندمَ: «أنتَ كاهنٌ إلى الأبدِ على رُتبةِ مَلْكِي صادِق». المزامير 110: 1–4.

Palmoni determined to place this passage in Psalm 110, which is of course another number in the world of mathematics that is recognized as a special number. Half of “220” and ten times “11” would lead a soul to expect the number “110” holds some significance, and it does—as does the passage itself. It is a song of David, and David is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, so it is a verse from the song of the vineyard, which is the song of Moses and the Lamb. It identifies when the former husbandmen of the vineyard are passed by and the vineyard is given to the one hundred and forty-four thousand. When that happens, it is the “day of thy power” aligning with the power of Pentecost at the climax of the Pentecostal season.

پالمونی بر آن شد که این فقره را در مزمور 110 قرار دهد؛ و البته این نیز در جهان ریاضیات عددی است که به‌عنوان عددی خاص شناخته می‌شود. نصفِ «220» و ده برابرِ «11» روح را به این انتظار رهنمون می‌سازد که عدد «110» حامل اهمیتی باشد، و چنین نیز هست؛ همان‌گونه که خودِ این فقره نیز چنین است. این سرودِ داود است، و داود نمادی از یکصد و چهل و چهار هزار است؛ پس این آیه‌ای از سرودِ تاکستان است، که همان سرودِ موسی و بره می‌باشد. این آیه نشان می‌دهد که چه هنگام شوهرکارانِ پیشینِ تاکستان کنار گذاشته می‌شوند و تاکستان به یکصد و چهل و چهار هزار سپرده می‌شود. هنگامی که این واقع شود، آن «روزِ قوتِ تو» است که با قدرتِ پنتیکاست در اوجِ موسمِ پنتیکاست همسو می‌گردد.

God’s people will be “willing” in the day they come from “the womb of the morning,” with the “dew of thy youth.” New birth is an illustration of conversion and life. The one hundred and forty-four thousand were taken from the womb in July of 2023, and they were born with the dew of their youth, for they were born into the message of the Midnight Cry, which also occurred with the Millerites in the beginning, or their “youth.” It is the same dew, for it is a repetition of the alpha history within the history of the omega. In the “day of their” ‘empowerment,’ when Shebna is driven “from” his “station, and from” his “state” and pulled “down” Eliakim, the one hundred and forty-four thousand are made omega priests, for they are made after the order of Melchizedek, for the one hundred and forty-four thousand shall not taste death, or as with Melchizedek they are priests forever.

قومِ خدا در روزی که با «شبنمِ جوانی‌ات» از «رَحِمِ صبحدم» بیرون می‌آیند، «راغب» خواهند بود. تولّد تازه، تصویری از ایمان‌آوری و حیات است. آن یکصد و چهل و چهار هزار تن در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ از رَحِم برگرفته شدند، و با شبنمِ جوانیِ خویش زاده شدند، زیرا به پیامِ فریادِ نیمه‌شب تولّد یافتند؛ پیامی که در آغاز، یا در «جوانیِ» میلری‌ها، نزد آنان نیز واقع شد. این همان شبنم است، زیرا تکرارِ تاریخِ آلفا در درونِ تاریخِ اُمگا است. در «روزِ» «تمکینِ» ایشان، هنگامی که شِبنا از «منصبِ» خود و از «مقامِ» خویش رانده می‌شود و الیاقیم به «فرو» کشیده می‌شود، آن یکصد و چهل و چهار هزار تن کاهنانِ اُمگا ساخته می‌شوند، زیرا بر وفقِ رتبهٔ مِلکیصادق قرار داده می‌شوند؛ زیرا آن یکصد و چهل و چهار هزار تن مرگ را نخواهند چشید، و همانندِ مِلکیصادق، تا ابد کاهن‌اند.

In the “day of his power” the Lord will send the “rod of His strength out of Zion.” The authority of His kingdoms both grace (justification) and glory (sanctification) has been placed upon those who wear His crown of glory, for they represent His kingdom. The are sent out of Zion, for Zion’s meaning represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

در «روز قدرت او»، خداوند «عصای قوت خویش را از صهیون» خواهد فرستاد. اقتدارِ دو پادشاهیِ او، یعنی فیض (تبرئه) و جلال (تقدیس)، بر آنان که تاجِ جلالِ او را بر سر دارند نهاده شده است، زیرا ایشان نمایندگانِ پادشاهیِ او هستند. آنان از صهیون فرستاده می‌شوند، زیرا معنای صهیون، عَلَمِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر را نمودار می‌سازد.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The son of David.

> و چون فریسیان فراهم آمده بودند، عیسی از ایشان پرسید و گفت: شما دربارهٔ مسیح چه می‌اندیشید؟ او پسرِ کیست؟ ایشان به او گفتند: پسرِ داوود.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> به آنان گفت: پس چگونه داوود در روح او را «خداوند» می‌خواند و می‌گوید: «خداوند به خداوند من گفت: به دست راست من بنشین تا دشمنانت را زیر پای تو اندازم»؟ پس اگر داوود او را «خداوند» می‌خواند، چگونه او پسر اوست؟

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 24:41–46.

> اور کوئی شخص اسے ایک لفظ کا بھی جواب نہ دے سکا، اور نہ ہی اُس دن کے بعد کسی شخص نے اُس سے مزید کوئی سوال پوچھنے کی جرأت کی۔ متی 24:41–46۔

David’s prophetic relationship to Christ in terms of alpha and omega—the beginning and ending, is the primary rule of the “line upon line” methodology, and that rule could not be fathomed by the quibbling Jews anymore than a Laodicean Seventh-day Adventist can understand that the history of the Millerites during the message of the Midnight Cry was where the dew of heaven was poured out during the youth of Adventism. The “dew” of thy youth is upon the one hundred and forty-four thousand, and it began to sprinkle at 9/11, and the Sunday law is the “day of power,” when the remnant is anointed as priests after the order of Melchizedek.

رابطهٔ نبویِ داود با مسیح از حیثِ آلفا و اُمگا—آغاز و انجام—قاعدهٔ اصلیِ روشِ «سطر بر سطر» است، و آن قاعده برای یهودیانِ خرده‌گیر بیش از آن قابلِ درک نبود که یک اَدوِنتیستِ روزِ هفتمِ لائودیکیه‌ای بتواند بفهمد که تاریخِ میلری‌ها در طیِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب، همان جایی بود که شبنمِ آسمان در ایامِ جوانیِ اَدوِنتیسم فرو ریخته شد. «شبنم» جوانیِ تو بر آن یکصد و چهل و چهار هزار است، و افشاندنِ آن از 11 سپتامبر آغاز شد، و قانونِ یکشنبه «روزِ قدرت» است، هنگامی که باقیمانده، به‌عنوانِ کاهنان بر حسبِ رتبهٔ ملکیصدق، مسح می‌شوند.

Out of the stump of Laodicean Seventh-day Adventism (the church militant) comes the branch (the church triumphant), while out of the root of Jessie, the one hundred and forty-four thousand—are the branch of glorious fruit lifted up as a wave offering in the day of his power.

از کُندهٔ اَدونتیسمِ روزِ هفتمِ لائودیکیه‌ای (کلیسای مجاهد)، شاخه‌ای برمی‌آید (کلیسای ظافر)، و از ریشهٔ یَسّی، آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر—شاخهٔ میوهٔ جلال‌آمیزند که در روزِ قدرتِ او همچون هدیۀ افراشتنی برافراشته می‌شوند.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این افکار را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Proverbs One

> «امثال یک»

> “April 1, 1850 To the ‘Little Flock.’

> «۱ آوریل ۱۸۵۰ به «گلهٔ کوچک».

> “Dear Brethren.—The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> «ای برادران عزیز.—خداوند در ۲۶ ژانویه رؤیایی به من عطا کرد که آن را بازگو خواهم کرد. دیدم که بعضی از قوم خدا کُندفهم و خفته‌اند؛ و فقط نیمه‌بیدارند، و زمانی را که اکنون در آن به سر می‌بریم درک نمی‌کنند؛ و آن “مرد” با “جاروی خاک‌روبی” وارد شده است، و برخی در خطر آن‌اند که جاروب شده، از میان برده شوند. از عیسی تمنا کردم که ایشان را نجات دهد، اندکی دیگر بر ایشان شفقت ورزد، و مهلتشان دهد تا خطر هولناک خود را ببینند، تا پیش از آنکه برای همیشه بسیار دیر شود، آماده گردند. فرشته گفت: “هلاکت چون گردبادی سهمگین در راه است.” از فرشته تمنا کردم که بر کسانی که این جهان را دوست می‌دارند، و به دارایی‌های خود دل بسته‌اند، و حاضر نیستند از آنها دل بکنند و آنها را فدا سازند تا رسولان را در راهشان برای خوراک دادن به گوسفندان گرسنه—که از فقدان خوراک روحانی در حال هلاک شدن بودند—شتاب بخشد، ترحم آورد و ایشان را نجات دهد.»

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.

> «چون دیدم جان‌های بی‌نوا از فقدانِ حقیقتِ حاضر در حال هلاک‌اند، و برخی که دعویِ ایمان به حقیقت داشتند، با دریغ داشتنِ وسایلِ لازم برای پیشبردِ کارِ خدا، آنان را می‌گذاشتند تا بمیرند، آن منظره چنان دردناک بود که از فرشته تمنا کردم آن را از من دور سازد. دیدم که هنگامی که آرمانِ خداوند بخشی از اموالِ ایشان را مطالبه می‌کرد، همچون آن جوانی که نزد عیسی آمد [متی 19:16–22.] اندوهگین بازمی‌گشتند؛ و اینکه به‌زودی بلایِ طغیان‌کننده از فراز خواهد گذشت و همهٔ دارایی‌های ایشان را یکسره خواهد روبود، و آنگاه دیگر برای قربانی کردنِ اموالِ زمینی و اندوختنِ گنجی در آسمان دیر شده خواهد بود.

> “I then saw the glorious Redeemer, beautiful and lovely, that he left the realms of glory, and came to this dark and lonely world, to give his precious life and die, the just for the unjust. He bore the cruel mocking and scourging, and wore the platted crown of thorns, and sweat great drops of blood in the garden; while the burden of the sins of the whole world were upon him. The angel asked, ‘What for?’ O, I saw and knew that it was for us; for our sins he suffered all this, that by his precious blood he might redeem us unto God.

> "তখন আমি সেই মহিমান্বিত মুক্তিদাতাকে দেখলাম—অতি সুন্দর ও মনোরম—যে তিনি মহিমার রাজ্যসমূহ ত্যাগ করে এই অন্ধকার ও নিঃসঙ্গ জগতে এসেছিলেন, তাঁর অমূল্য জীবন দান করতে ও মৃত্যুবরণ করতে, ধার্মিক হয়ে অধার্মিকদের জন্য। তিনি নিষ্ঠুর উপহাস ও প্রহারের ভার বহন করেছিলেন, এবং বোনা কাঁটার মুকুট পরিধান করেছিলেন, আর উদ্যানে রক্তের বৃহৎ বিন্দুর ন্যায় ঘাম ঝরিয়েছিলেন; সেই সময় সমগ্র বিশ্বের পাপের ভার তাঁর উপর ছিল। দেবদূত জিজ্ঞাসা করলেন, ‘কিসের জন্য?’ আহা, আমি দেখলাম এবং জানলাম যে তা আমাদের জন্য; আমাদের পাপের জন্যই তিনি এই সমস্ত দুঃখভোগ করেছিলেন, যাতে তাঁর অমূল্য রক্তের দ্বারা তিনি আমাদের ঈশ্বরের নিকটে মুক্ত করতে পারেন।

> “Then again was held up before me those who were not willing to dispose of this world’s goods to save perishing souls, by sending them the truth, while Jesus stands before the Father, pleading his blood, his sufferings and his death for them; and while God’s messengers were waiting, ready to carry them the saving truth that they might be sealed with the seal of the living God. It was hard for some who professed to believe the present truth, to even do so little as to hand the messengers God’s own money, that he had lent them to be stewards over.

> «پھر ایک بار میرے سامنے اُن لوگوں کو پیش کیا گیا جو فنا ہوتی ہوئی جانوں کو بچانے کے لیے، اُن تک حق بھیج کر، اِس دنیا کے مال و متاع کو خرچ کرنے پر آمادہ نہ تھے؛ حالانکہ یسوع باپ کے حضور اُن کے لیے اپنا خون، اپنی تکلیفیں اور اپنی موت پیش کرتے ہوئے شفاعت کر رہا ہے؛ اور جبکہ خدا کے پیامبر منتظر کھڑے تھے، تیار کہ اُن تک نجات بخش حق پہنچائیں تاکہ وہ زندہ خدا کی مہر سے مہر بند کیے جائیں۔ بعض ایسے لوگوں کے لیے، جو موجودہ حق پر ایمان رکھنے کا دعویٰ کرتے تھے، یہ بھی نہایت دشوار تھا کہ اتنا سا بھی کر سکیں کہ خدا کے پیامبروں کے ہاتھ میں خدا ہی کا وہ مال دے دیں جو اُس نے اُنہیں امانت دار بنا کر سونپ رکھا تھا۔»

> “Then the suffering Jesus, his sacrifice and love so deep, as to give his life for them, was again held up before me; and then the lives of those who professed to be his followers, who had this world’s goods, and considered it so great a thing to help the cause of salvation. The angel said, ‘Can such enter heaven?’ Another angel answered, ‘No, never, never, never. Those who are not interested in the cause of God on earth, can never sing the song of redeeming love above.’

> «سپس عیسیِ رنج‌کشیده، با قربانی و محبتِ چنان ژرفش که جان خود را برای آنان داد، بار دیگر در برابر من نمایانده شد؛ و آنگاه زندگیِ کسانی که اقرار می‌کردند پیروان او هستند، و از اموال این جهان برخوردار بودند، و یاری رساندن به امر نجات را کاری چنین بزرگ می‌شمردند. فرشته گفت: “آیا چنین کسانی می‌توانند داخل آسمان شوند؟” فرشته‌ای دیگر پاسخ داد: “نه، هرگز، هرگز، هرگز. آنان که به امر خدا بر زمین علاقه‌مند نیستند، هرگز نمی‌توانند در بالا سرودِ محبتِ فدیه‌بخش را بسرایند.”»

> “I saw that the quick work that God was doing on earth would soon be cut short in righteousness, and that the swift messengers must speed on their way to search out the scattered flock. An angel said, ‘Are all messengers? No, no, God’s messengers have a message.’

> «دیدم که آن کارِ سریعى را که خدا بر زمین انجام می‌داد، به‌زودی در عدالت مختصر خواهد ساخت، و اینکه پیک‌های چابک باید در راه خود بشتابند تا گلّهٔ پراکنده را جست‌وجو کنند. فرشته‌ای گفت: «آیا همه پیک‌اند؟ نه، نه، پیک‌های خدا پیامی دارند.»»

> “I saw that the cause of God had been hindered, and dishonored by some travelling who had no message from God. Such will have to give an account to God for every dollar they have used in travelling where it was not their duty to go; for that money might have helped on the cause of God, and for the lack of it, souls have starved and died for the want of spiritual food, that might have been given them by God’s called and chosen messengers if they had had the means.

> «من دیدم که آرمان خدا به سبب سفر کردنِ برخی که هیچ پیامی از جانب خدا نداشتند، بازداشته و بی‌حرمت شده است. چنین کسانی خواهند بایست به خدا برای هر دلاری که در سفر کردن به جایی مصرف کرده‌اند که رفتن به آنجا وظیفهٔ ایشان نبوده است، حساب پس دهند؛ زیرا آن پول می‌توانست به پیشبرد آرمان خدا کمک کند، و به سبب نبود آن، جان‌ها از فقدان خوراک روحانی—که می‌توانست به‌وسیلهٔ رسولانِ خوانده‌شده و برگزیدهٔ خدا، اگر امکانات را می‌داشتند، از جانب خدا به ایشان داده شود—گرسنه مانده و جان سپرده‌اند.»

> “The mighty shaking has commenced, and will go on, and all will be shaken out who are not willing to take a hold and unyielding stand for the truth, and sacrifice for God and his cause. The angel said, ‘Think ye that any will be compelled to sacrifice. No. no. It must be a free-will offering. It will take all to buy the field.’—I cried to God to spare his people, some of whom were fainting and dying.

> «زلزلۀ عظیم آغاز شده است، و ادامه خواهد یافت، و همۀ کسانی که مایل نیستند برای حقیقت موضعی استوار و تسلیم‌ناپذیر اتخاذ کنند و برای خدا و آرمان او فداکاری نمایند، بیرون افکنده خواهند شد. فرشته گفت: “آیا می‌پندارید که کسی به فداکاری مجبور خواهد شد؟ نه، نه. این باید قربانیِ داوطلبانه باشد. برای خریدن آن مزرعه، همه‌چیز لازم خواهد بود.” — من نزد خدا فریاد برآوردم که قوم خود را دریغ دارد، برخی از ایشان در حال ناتوان شدن و جان دادن بودند.»

> “I saw that those who have strength to labor with their hands, and help sustain the cause, were as accountable for that strength, as others were for their property.

> “میں نے دیکھا کہ جن لوگوں کے پاس اپنے ہاتھوں سے محنت کرنے کی قوت ہے، اور مقصد کی اعانت میں مدد دیتے ہیں، وہ اس قوت کے لیے اسی قدر جواب دہ تھے، جس قدر دوسرے لوگ اپنی ملکیت کے لیے تھے۔”

> “Then I saw that the judgments of Almighty God were speedily coming. I begged of the angel to speak in his language to the people. Said he, ‘All the thunders and lightnings of Mount Sinai would not move those who will not be moved by the plain truths of the word of God; neither would an angel’s message awake them.’” Review and Herald, April 1, 1850.

> «سپس دیدم که داوری‌های خدای قادر مطلق به‌سرعت در شُرُفِ آمدن است. از فرشته التماس کردم که به زبان خود با مردم سخن بگوید. او گفت: “تمامی رعدها و برق‌های کوه سینا نیز کسانی را که به‌واسطۀ حقایق روشنِ کلام خدا به حرکت درنمی‌آیند، به حرکت نخواهد آورد؛ و نیز پیامِ یک فرشته آنان را بیدار نخواهد کرد.”» Review and Herald, April 1, 1850.

Back to Articles