Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Four

کتاب دانیال — شماره یکصد و چهار

Unveiling the Prophetic Rule: Understanding the Investigative and Executive Judgments in the Last Days

آشکار ساختن قاعدهٔ نبوی: درک داوری‌های تحقیقی و اجرایی در ایام آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.

ما آن قاعدۀ نبوی را برقرار می‌کنیم که شیرِ سبطِ یهودا در کارِ گشودنِ مُهرِ شش آیۀ پایانیِ دانیال یازده، در «زمانِ آخر»، در سال ۱۹۸۹، هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی به‌وسیلهٔ اتحادی پنهانی میان رونالد ریگان و پاپِ روم برانداخته شد، مشخص ساخت. ما نشان داده‌ایم که کاربردهای سه‌گانۀ روم و سقوطِ بابِل، آن زن و آن وحشی را که او بر آن سوار است و بر آن سلطنت می‌کند، در مکاشفه هفده شناسایی می‌کند.

The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.

په اوولسم او اتلسم فصلونو کې د ښځې او ځناور انځورنه هغه پرله‌پسې قضاوت څرګندوي چې خدای یې پر عصري بابل راولي، چې له نږدې راتلونکي د يکشنبې له قانون څخه پیلېږي او تر هغه وخته دوام کوي چې ميکائيل راپاڅي او د انسانانو د ازمېښت موده وتړل شي. دغه موده د خدای د اجرایي قضاوت لومړۍ برخه نښه کوي، چې د هغه د رحمت له امتزاج سره ترسره کېږي. بيا، د اوو وروستيو آفتونو سره، د هغه له قضاوتونو سره هېڅ رحمت نه وي ګډ. دغه دوه پړاوونه په تحقيقي قضاوت کې هم استنباط شوي دي، چې د 1844 کال د اکتوبر په 22 پيل شوی و. تحقيقي قضاوت د مړو د پلټنې او قضاوت په پيل سره شروع شو، او د 2001 کال د سپتمبر په 11 د ژونديو تحقيقي قضاوت پيل شو.

The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.

زندگان کی عدالت بھی دو ادوار میں تقسیم ہے۔ پہلا دور 11 ستمبر 2001 سے شروع ہوتا ہے، اُن لوگوں کی تفتیش اور عدالت کے ساتھ جو ایک لاکھ چوالیس ہزار میں شامل ہونے کے امیدوار ہیں، کیونکہ عدالت خدا کے گھرانے سے شروع ہوتی ہے۔ مُردوں کی تحقیقی عدالت صرف اُن ہی پر انجام دی گئی تھی جن کے نام زندگی کی کتاب میں اُن کی زندگی کے کسی نہ کسی وقت درج کیے گئے تھے۔ پھر اُن مُردوں کے نام، جو لکھے اور ثبت کیے گئے تھے، گناہوں کی کتاب کے ساتھ مقابلہ کیے گئے۔ اگر اُن کے گناہ ایسے تھے جن کا اقرار نہ کیا گیا ہو تو اُن کے نام زندگی کی کتاب سے مٹا دیے گئے۔ زندگان کی تحقیقی عدالت کی تخصیص یوں کی جاتی ہے کہ وہ خدا کے گھرانے سے شروع ہوتی ہے، جبکہ مُردوں کی تحقیقی عدالت میں ایسی کسی تخصیص کی ضرورت نہ تھی۔

In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.

در داوری تحقیقیِ زندگان، کلام خدا با دقت معین ساخته است که آن داوری در زمانِ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تن، از اورشلیم آغاز شد، که همان کلیسای خداست. کتاب مقدس شاهدی مستقیمِ دیگر نیز بر این حقیقت ارائه می‌کند.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> زیرا زمان آن رسیده است که داوری از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز گردد، فرجامِ کسانی که از انجیلِ خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟ ۱ پطرس ۴:۱۷

The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.

قضاوت زندگان از اورشلیم، یعنی خانهٔ خدا، آغاز می‌شود، و زمانی معیّن برای آغاز آن قضاوت وجود دارد. قضاوت زندگان در اورشلیم آغاز می‌شود هنگامی که دواتِ نویسنده از میان اورشلیم می‌گذرد و بر مردان و زنانی که برای رجاست‌هایی که در کلیسا و نیز در سرزمین به‌عمل می‌آید آه و ناله می‌کنند، علامتی می‌نهد.

The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.

اُن لوگوں کا طبقہ جو انجیل کی اطاعت نہیں کرتا، مکاشفہ باب سات میں ایک لاکھ چوالیس ہزار کے بالمقابل شناخت کیا گیا ہے، جہاں یوحنا انہیں ’’بڑی بھیڑ‘‘ کے طور پر متعین کرتا ہے۔ بڑی بھیڑ زندہ جانوں کے ایک ایسے طبقے کی نمائندگی کرتی ہے جن پر زندوں کی عدالت کے زمانہ میں فیصلہ کیا جاتا ہے، اور جنہوں نے خدا کی شریعت کی پوری طرح اطاعت نہیں کی، کیونکہ وہ پوپ کے سورج کے دن پر عبادت کرتے رہے ہیں۔ ریاستہائے متحدہ میں عنقریب آنے والے سنڈے لا کے وقت وہ لوگ جو حزقی ایل باب نو میں کاتب کے دوات والے فرشتہ کے ذریعہ مہر کیے گئے ہیں، جو مکاشفہ باب سات کی مہر بھی ہے، ایک جھنڈے کے طور پر بلند کیے جاتے ہیں۔ تب وہ لوگ جو اس وقت انجیل کی اطاعت نہیں کر رہے ہوں گے ساتویں دن کے سبت کے بارے میں جواب دہ ٹھہرائے جائیں گے۔

> “But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

> “لیکن گزشتہ نسلوں کے مسیحیوں نے اتوار کا دن منایا، یہ سمجھتے ہوئے کہ وہ ایسا کر کے بائبل کے سبت کو مان رہے ہیں؛ اور اب بھی ہر کلیسیا میں، رومن کیتھولک جماعت کو بھی مستثنیٰ نہ کرتے ہوئے، سچے مسیحی موجود ہیں جو دیانت داری سے یہ ایمان رکھتے ہیں کہ اتوار ہی وہ سبت ہے جو الٰہی تقرر سے مقرر ہوا ہے۔ خدا ان کے مقصد کی اخلاص مندی اور اپنے حضور ان کی راست بازی کو قبول کرتا ہے۔ لیکن جب اتوار کی پابندی قانون کے ذریعے نافذ کی جائے گی، اور دنیا کو حقیقی سبت کے التزام کے بارے میں روشنی دی جائے گی، تب جو کوئی خدا کے حکم کی خلاف ورزی کر کے ایسے حکم کی اطاعت کرے گا جس کا اختیار روم کے اختیار سے بڑھ کر نہیں، وہ اس طرح خدا سے بڑھ کر پاپائیت کی تعظیم کرے گا۔ وہ روم اور اس قوت کو خراجِ عقیدت پیش کر رہا ہے جو روم کے مقرر کردہ ادارے کو نافذ کرتی ہے۔ وہ حیوان اور اس کی مورت کی پرستش کر رہا ہے۔ پس جب لوگ اُس ادارے کو رد کریں گے جسے خدا نے اپنی اقتدار کی علامت قرار دیا ہے، اور اس کے بدلے اُس چیز کی تعظیم کریں گے جسے روم نے اپنی برتری کے نشان کے طور پر چنا ہے، تو وہ یوں روم سے وفاداری کی علامت—‘حیوان کا نشان’—قبول کریں گے۔ اور جب تک یہ معاملہ اس طرح صاف طور پر لوگوں کے سامنے نہ رکھ دیا جائے، اور انہیں خدا کے احکام اور انسانوں کے احکام کے درمیان انتخاب کرنے پر نہ لایا جائے، اُس وقت تک جو لوگ خلاف ورزی میں قائم رہیں گے وہ ‘حیوان کا نشان’ حاصل نہیں کریں گے۔” The Great Controversy, 449.

The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.

نشانِ کسانی که مُهر شده‌اند، اوست که آنان را که از انجیل اطاعت نمی‌کنند، به اطاعت فرا می‌خواند.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> اور اُس دن یَسّی کی ایک جڑ ہوگی، جو قوموں کے لیے جھنڈا بن کر کھڑی ہوگی؛ اُمّتیں اُسی کی طالب ہوں گی؛ اور اُس کی آرام گاہ جلالی ہوگی۔ اور اُس دن یوں ہوگا کہ خداوند دوسری بار پھر اپنا ہاتھ بڑھائے گا تاکہ اپنے لوگوں کے باقی ماندہ کو، جو بچ رہیں گے، اسور سے، مصر سے، فتروس سے، کوش سے، عیلام سے، شنعار سے، حمات سے، اور سمندر کے جزیروں سے واپس حاصل کرے۔ اور وہ قوموں کے لیے ایک جھنڈا بلند کرے گا، اور اسرائیل کے جلا وطنوں کو جمع کرے گا، اور یہوداہ کے پراگندہ لوگوں کو زمین کے چاروں کونوں سے اکٹھا کرے گا۔ یسعیاہ 11:10–12۔

Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.

کسانی که اکنون از انجیل اطاعت نمی‌کنند، در حالی که زنده‌اند داوری می‌شوند؛ اما داوریِ ایشان باید پس از داوریِ تحقیقیِ آن یکصد و چهل و چهار هزارِ زنده واقع شود، زیرا آنان تنها از طریق دیدنِ مردان و زنانی که در خلال بحرانِ قانون یکشنبهٔ در شُرُفِ وقوع، مُهر خدا را دارند، می‌توانند هشدار یابند.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «کار روح‌القدس این است که جهان را از گناه، و از عدالت، و از داوری ملزم سازد. جهان تنها هنگامی می‌تواند هشدار یابد که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌واسطهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند و بر اساس اصولی عالی و مقدس رفتار می‌کنند و به‌گونه‌ای والا و رفیع، خط تمایز میان کسانی را که احکام خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آنها را زیر پا لگدمال می‌کنند، نشان می‌دهند. تقدیسِ روح، تفاوت میان کسانی را که مُهر خدا را دارند و کسانی را که روزِ استراحتی جَعلی را نگاه می‌دارند، آشکار می‌سازد. هنگامی که آزمون فرا رسد، به‌روشنی نشان داده خواهد شد که نشانِ وحش چیست. آن، نگاه‌داشتنِ یکشنبه است. کسانی که پس از شنیدن حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، امضای مردِ گناه را بر خود دارند، او که می‌پنداشت زمان‌ها و شریعت را تغییر دهد.» Bible Training School, December 1, 1903.

The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.

قضاوت اجرایی، که در آن کارِ الیاسِ سوم به انجام می‌رسد، با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد آغاز می‌شود. این قضاوت از دو دورهٔ زمانی تشکیل شده است؛ در دورهٔ نخست، داوری‌های خدا با رحمت درآمیخته است برای کسانی که اکنون از انجیل اطاعت نمی‌کنند، و سپس آن را هفت بلای آخر دنبال می‌کند که بی‌هیچ رحمتی فرو ریخته می‌شوند.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «آزمائشی مہلت زیادہ دیر تک جاری نہیں رہے گی۔ اب خدا زمین سے اپنا روکنے والا ہاتھ اٹھا رہا ہے۔ مدتِ دراز سے وہ اپنے روحُ القدس کی وساطت سے مردوں اور عورتوں سے کلام کرتا رہا ہے؛ لیکن انہوں نے اس بلاہٹ پر کان نہیں دھرا۔ اب وہ اپنے لوگوں سے، اور دنیا سے، اپنے فیصلوں کے ذریعے کلام کر رہا ہے۔ ان فیصلوں کا وقت اُن لوگوں کے لیے رحمت کا وقت ہے جنہیں ابھی تک یہ جاننے کا موقع نہیں ملا کہ حق کیا ہے۔ خداوند اُن پر شفقت سے نظر کرے گا۔ اُس کا رحمت بھرا دل متاثر ہے؛ اُس کا ہاتھ اب بھی نجات دینے کے لیے بڑھا ہوا ہے۔ بڑی تعداد میں ایسے لوگ سلامتی کے گلے میں داخل کیے جائیں گے جو اِن آخری ایّام میں پہلی بار حق کو سنیں گے۔» Review and Herald, November 22, 1906.

Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.

آنان که از انجیل اطاعت نمی‌کنند، همان «گوسفندان دیگر»اند که عیسی وعده داد آنان را فراخوانَد، و چون ایشان را بخواند، آواز او را خواهند شنید.

> And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.

> و گوسفندانِ دیگری نیز دارم که از این آغل نیستند؛ آنها را نیز باید بیاورم، و آواز مرا خواهند شنید؛ و یک گله و یک شبان خواهد بود. یوحنا ۱۰:۱۶.

The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.

«آواز»ی که آنان می‌شنوند، دومین «آواز»ِ مکاشفه باب هجده است، که در هنگام قانون یکشنبهِ قریب‌الوقوع با صدایی بلند ندا می‌دهد، آنگاه که داوریِ آن فاحشهٔ عظیم دوچندان می‌گردد، زیرا او پیمانهٔ مهلتِ آزمایشیِ گناهِ خود را لبریز ساخته است.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> نبی کہتا ہے، ‘‘میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اترتے دیکھا، جس کے پاس بڑا اختیار تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اُس نے بڑی قوت سے بلند آواز میں پکار کر کہا، بابلِ عظیم گر پڑا، گر پڑا، اور بدروحوں کا مسکن بن گیا ہے’’ (مکاشفہ 18:1، 2)۔ یہ وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتہ کے ذریعے دیا گیا تھا۔ بابل گر پڑا ہے، ‘‘کیونکہ اُس نے اپنی زناکاری کے غضب کی مَے تمام قوموں کو پلائی’’ (مکاشفہ 14:8)۔ وہ مَے کیا ہے؟—اُس کی جھوٹی تعلیمات۔ اُس نے چوتھے حکم کے سبت کے بدلے دنیا کو ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اُس جھوٹ کو دہرایا ہے جو شیطان نے ابتدا میں عدن میں حوّا سے کہا تھا—یعنی روح کی طبعی لافانیت۔ بہت سی ہم جنس خطاؤں کو بھی اُس نے دور دور تک پھیلا دیا ہے، ‘‘آدمیوں کے احکام کو تعلیمیں بنا کر سکھاتے ہیں’’ (متی 15:9)۔

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «هنگامی که عیسی خدمت عمومی خویش را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیز آن تطهیر نمود. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین تطهیر هیکل بود. بدین‌سان، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوت متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشته دوم این است: “بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا که همه امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانیده است” (مکاشفه 14:8). و در فریادِ بلندِ پیام فرشته سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید و مبادا از بلاهایش نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” (مکاشفه 18:4، 5).» Selected Messages, book 2, 118.

At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.

در قانون یک‌شنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد، داوری اجراییِ تدریجی بر بابلِ جدید آغاز می‌شود، و آخرین دورهٔ داوریِ زندگان، هم‌زمان با هم‌پوشانیِ این دو داوری، شروع می‌گردد. پیام‌آور سوم که راه را برای کارِ رسولِ عهد مهیا می‌سازد، نمایانگرِ کاری است در زمانِ داوریِ زندگان که در یازدهم سپتامبر 2001 آغاز شد و هنگامی پایان می‌یابد که آخرینِ کسانی که اکنون از انجیل اطاعت نمی‌کنند، ندای دومِ مکاشفهٔ باب هجده را بشنوند و از بابل بیرون آیند. آن کار، تصفیه و پالایشِ هیکلِ صد و چهل و چهار هزار تن را در آغازِ خدمتِ پیام‌آوری که راه را مهیا می‌سازد، مشخص می‌کند، و سپس پالایش و تصفیهٔ هیکلِ گروهِ عظیم را در پایانِ خدمتِ پیام‌آوری که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد.

At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.

در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا خواهد رسید، ظهور قدرت خدا که در روز پنتیکاست واقع شد، تکرار می‌گردد.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .

> «هیچ‌یک از ما هرگز مُهر خدا را دریافت نخواهد کرد، مادامی که در منش ما حتی یک لکه یا عیب باقی باشد. بر عهدهٔ ماست که نقص‌های منش خود را برطرف سازیم و معبد جان را از هر آلودگی پاک کنیم. آنگاه باران آخر بر ما خواهد بارید، همان‌گونه که باران اول بر شاگردان در روز پنطیکاست بارید....»

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> «ای برادران، شما در کار عظیمِ آمادگی چه می‌کنید؟ آنان که با جهان متحد می‌شوند، قالبِ دنیوی را می‌پذیرند و برای نشانِ وحش آماده می‌گردند. اما آنان که به خویشتن اعتماد ندارند، که در حضور خدا خود را فروتن می‌سازند و جان‌های خویش را با اطاعت از حقیقت پاک می‌کنند، اینان قالبِ آسمانی را دریافت می‌کنند و برای مُهرِ خدا بر پیشانی‌های خود آماده می‌شوند. هنگامی که فرمان صادر گردد و آن نقش نهاده شود، سیرتِ ایشان تا ابد پاک و بی‌لکه باقی خواهد ماند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۴، ۲۱۶.

It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.

اینجاست که ممکن است در کلام نبوت، ظاهراً ناسازگاری‌ای به چشم آید و کسی در آن لغزش بخورد، هرچند چنین لغزشی ضرورتی ندارد. در پنتیکاست، در زمان شاگردان، پیامی که با قدرت تأیید شد، به سوی امت‌ها برده نشد؛ امت‌هایی که همان کسانی‌اند که در قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع، از اطاعت انجیل سر باز می‌زنند. پیامی که در پنتیکاست با قدرت تأیید شد، به اسرائیلِ کهن برده شد؛ اسرائیلی که برای سه سال و نیمِ دیگر، همچنان در آخرین زمانِ آزمون خود به سر می‌برد.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> ہفتاد ہفتے تیرے لوگوں اور تیرے مقدس شہر پر مقرر کیے گئے ہیں، تاکہ سرکشی کا خاتمہ ہو، گناہوں کا اختتام کیا جائے، بدکرداری کا کفارہ دیا جائے، ابدی راست‌بازی قائم کی جائے، رویا اور نبوت پر مہر کی جائے، اور نہایت مقدس کو مسح کیا جائے۔ دانی ایل 9:24۔

The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.

پیامی که در پنطیکاست قوت یافت، تا سال ۳۴ میلادی، یعنی زمانی که استیفان سنگسار شد، به کسانی که از انجیل اطاعت نکردند رسانده نشد. خواهر وایت بارها به این حقیقت اشاره می‌کند.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> «سپس فرشته گفت: “او عهد را با بسیاری برای یک هفته [هفت سال] استوار خواهد ساخت.”» برای هفت سال پس از آنکه نجات‌دهنده خدمت خود را آغاز کرد، انجیل می‌بایست به‌طور ویژه به یهودیان موعظه شود؛ به‌مدت سه سال و نیم به‌وسیلهٔ خودِ مسیح، و پس از آن به‌وسیلهٔ رسولان. «و در نصف آن هفته، قربانی و هدیه را موقوف خواهد ساخت.» دانیال 9:27. در بهار سال 31 میلادی، مسیح، قربانی حقیقی، بر جلجتا تقدیم شد. آنگاه پردهٔ هیکل از بالا تا پایین به دو پاره شد و نشان داد که قداست و معنای خدمت قربانی از میان رفته است. زمان آن رسیده بود که قربانی و هدیهٔ زمینی پایان یابد.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> „آن یک هفته—هفت سال—در سال ۳۴ میلادی به پایان رسید. سپس یهودیان با سنگسار کردن استیفان، سرانجام ردّ انجیل را از سوی خود مُهر کردند؛ شاگردانی که بر اثر جفا پراکنده شده بودند، «به هر جا می‌رفتند، به کلام موعظه می‌کردند» (اعمال ۸:۴)؛ و اندکی بعد، شائولِ آزاردهنده ایمان آورد و پولُس، رسولِ امت‌ها، گردید.» آرزوی اعصار، ۲۳۳.

The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.

پيغامی كه در روز پنطيكاست، پنجاه روز پس از قيام مسيح، قدرت يافت، با قانون يكشنبه هم‌راستا است، جايی كه انجيل، گوسفندان ديگر مسيح را از بابل فرا می‌خواند؛ با اين حال، تا سه سال و نيم پس از صليب نبود كه يهوديان «ردّ خود نسبت به انجيل را مُهر كردند»، و آنگاه پيام به امّت‌ها رسيد، كه همان كسانی‌اند كه در آن زمان از انجيل اطاعت نكرده بودند. اين تناقضِ ظاهری با اين تعيين بيشتر بزرگ‌نمايی می‌شود كه در سال 34 ميلادی يهوديان ردّ خود نسبت به انجيل را مُهر كردند، زيرا خواهر وايت سخنی ديگر می‌گويد.

> “Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.

> «چون تمام نظامِ آیینیْ نمادینِ مسیح بود، جدا از او هیچ ارزشی نداشت. هنگامی که یهودیان با سپردن او به مرگ، ردِّ خود نسبت به مسیح را مُهر کردند، هر آنچه را که به معبد و خدمات آن معنا می‌بخشید، رد کردند. قداستِ آن رخت بربسته بود. محکوم به نابودی بود. از آن روز به بعد، قربانی‌ها و خدمتی که با آنها پیوند داشت، بی‌معنا بود. همچون هدیهٔ قائن، آنها ایمان به نجات‌دهنده را بیان نمی‌کردند. یهودیان با کشتن مسیح، در حقیقت معبدِ خود را ویران کردند. هنگامی که مسیح مصلوب شد، پردهٔ درونیِ معبد از بالا تا پایین به دو نیم دریده شد، و این دلالت می‌کرد بر اینکه آن قربانیِ عظیمِ نهایی تقدیم شده است و نظامِ قربانی‌ها برای همیشه به پایان رسیده است.» آرزوی اعصار، ۱۶۵.

Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.

آیا یهودیان ردِّ خود نسبت به انجیل را در سنگسار استیفان مُهر کردند یا بر صلیبِ مسیح؟ این تناقضِ ظاهری با تناقضِ ظاهریِ مربوط به شناساییِ ظهورِ قدرتِ خدا در پنتیکاست با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، مرتبط است.

We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.

ما قصد داریم این تناقضِ ظاهری را در مقالۀ بعدی روشن کنیم، اما مایلم یادآور شوم که هدف این بررسیِ خاص بر این واقعیت استوار است که انبیا آن را مشخص ساخته‌اند: قوم لائودکیاییِ خدا در ایام آخر، داوری را درک نمی‌کنند. ما زمانی را صرف کرده‌ایم تا ادوار و مقاصد گوناگونِ داوری را مرور کنیم، تا به‌روشنی دریابیم که داوریِ تحقیقی و داوریِ اجرایی هر دو چگونه در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد به هم می‌رسند. برای آنکه مکاشفۀ مرتبط با تناقضاتِ ظاهری‌ای را که اکنون مطرح کرده‌ایم ببینیم، لازم بود این عناصر مورد بازبینی قرار گیرند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> «کاتولیک‌های رومی اذعان می‌کنند که تغییرِ سَبْت به‌وسیلهٔ کلیسای ایشان انجام شده است، و همین تغییر را دلیلی بر اقتدار برتر کلیسا می‌شمارند. آنان اعلام می‌دارند که پروتستان‌ها، با نگاه داشتنِ روز نخستِ هفته به‌عنوان سَبْت، قدرت او را در وضعِ قانون در امور الهی به رسمیت می‌شناسند. کلیسای روم از ادعای معصومیتِ خود دست نکشیده است؛ و هنگامی که جهان و کلیساهای پروتستان، سَبْتی جعلی را که او پدید آورده است می‌پذیرند، در حالی که سَبْتِ یَهُوَه را رد می‌کنند، عملاً این ادعا را به رسمیت می‌شناسند. ممکن است برای این تغییر به مرجعیت استناد کنند، اما بطلانِ استدلالِ ایشان به‌آسانی آشکار می‌شود. پیروِ پاپ آن‌قدر زیرک هست که ببیند پروتستان‌ها خود را فریب می‌دهند و آگاهانه چشمان خویش را بر واقعیاتِ این امر می‌بندند. هرچه نهادِ یکشنبه بیشتر مقبولیت می‌یابد، او شادمان می‌شود، زیرا اطمینان دارد که سرانجام تمامی جهانِ پروتستان را زیر پرچمِ روم خواهد آورد.»

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “تبدیلیِ سبت، نشان یا مُہرِ اقتدارِ کلیسایِ روم ہے۔ جو لوگ، حکمِ چهارم کے مطالبات کو سمجھتے ہوئے، سچے سبت کے بجائے جھوٹے سبت کو ماننے کا انتخاب کرتے ہیں، وہ اس اقتدار کو، جس کے حکم ہی سے یہ مقرر کیا گیا ہے، اسی کے ذریعہ تعظیم پیش کرتے ہیں۔ وحش کی مُہر پاپائی سبت ہے، جسے دنیا نے خدا کی مقرر کردہ روز کے بجائے قبول کر لیا ہے۔”

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> “اما زمانی که برای دریافت نشان وحش، آن‌گونه که در نبوت تعیین شده است، فرا رسد، هنوز نیامده است. زمانِ آزمون هنوز فرانرسیده است. در هر کلیسا مسیحیانِ حقیقی وجود دارند، و جماعتِ کاتولیکِ رومی نیز مستثنا نیست. هیچ‌کس محکوم نمی‌شود مگر آنکه نور را دریافت کرده و الزامِ فرمانِ چهارم را دیده باشد. اما هنگامی که فرمانی برای تحمیلِ سَبَّتِ جعلی صادر شود، و نداءِ بلندِ فرشتهٔ سوم مردم را بر ضد پرستشِ وحش و تصویرِ آن هشدار دهد، آنگاه خطِ فاصل میان باطل و حق به‌روشنی کشیده خواهد شد. سپس آنان که همچنان در تجاوز باقی بمانند، نشانِ وحش را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خویش دریافت خواهند کرد.”

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «با گام‌هایی شتابان به این دوره نزدیک می‌شویم. هنگامی که کلیساهای پروتستان با قدرتِ سکولار متحد شوند تا دینی کاذب را پشتیبانی کنند، دینی که نیاکانِ آنان به سبب مخالفت با آن سخت‌ترین آزارها را متحمّل شدند، آنگاه سَبَّتِ پاپی به وسیلهٔ اقتدارِ مشترکِ کلیسا و دولت تحمیل خواهد شد. ارتدادی ملّی رخ خواهد داد که پایان آن جز ویرانیِ ملّی نخواهد بود.» Bible Training School، 2 فوریهٔ 1913

Back to Articles