Article

# Rome Establishes the Vision - Number Four

رومیا رؤیا را برقرار می‌کند — شمارهٔ چهارم

Reviving Old Controversies: The Battle Over Prophetic Interpretation in Adventism

احیای مناقشات کهن: نبرد بر سر تفسیر نبوی در ادونتیسم

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been forewarned that “old controversies” would be revived in the last days.

ما از پیش هشدار داده شده‌ایم که «مجادلات کهن» در ایام آخر دوباره زنده خواهند شد.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising.” Selected Messages, book 2, 109.

> در تاریخ و نبوت، کلام خداوند آن کشمکشِ دیرپای میان حق و باطل را به تصویر می‌کشد. آن کشمکش هنوز هم در جریان است. آنچه بوده است، بار دیگر تکرار خواهد شد. مناقشات کهن دوباره زنده خواهند شد، و نظریه‌های تازه پیوسته سر بر خواهند آورد.» Selected Messages, book 2, 109.

Invariably those old controversies were a satanic attempt to undermine the role of Modern Rome, for it is papal Rome of the last days who establishes the vision. There are several examples of this fact in the history of Adventism. The first was the controversy between the Protestants and the Millerites as represented upon the 1843 pioneer chart. The only reference on the sacred 1843 pioneer chart, which “was directed by the Lord and should not be altered,” that was not a direct reference to a prophetic truth of God’s word, was the representation of the controversy of the Millerites with the Protestants of that period. The Protestants identified the “robbers of thy people” of Daniel chapter eleven, verse fourteen as Antiochus Epiphanes, while the Millerites knew it was Rome.

به‌طور اجتناب‌ناپذیر، آن مناقشات کهن تلاشی شیطانی برای تضعیف نقش رومِ معاصر بود، زیرا این رومِ پاپیِ ایام آخر است که رؤیا را برقرار می‌سازد. چندین نمونه از این واقعیت در تاریخ ادونتیسم وجود دارد. نخستینِ آن‌ها مناقشه میان پروتستان‌ها و میلریت‌ها بود، چنان‌که در نمودار پیشگام 1843 بازنمایی شده است. تنها ارجاعی در نمودار مقدّس پیشگام 1843 که «به هدایت خداوند ترسیم شده بود و نباید دگرگون شود» و ارجاعی مستقیم به یکی از حقایق نبویِ کلام خدا نبود، بازنماییِ مناقشه میلریت‌ها با پروتستان‌های آن دوره بود. پروتستان‌ها «غارتگران قوم تو» را در دانیال باب یازده، آیه چهارده، انطیوخوس اپیفانِس می‌دانستند، حال آنکه میلریت‌ها می‌دانستند که مقصود، روم است.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.” 1843 Pioneer Chart.

> «مرگ آنتیوخوس اِپیفانِس در سال ۱۶۴، که البته در برابر رئیسِ رئیسان برنخاست، زیرا او ۱۶۴ سال پیش از آن‌که رئیسِ رئیسان زاده شود، مرده بود.» 1843 Pioneer Chart.

Thereafter there was the controversy between James White and Uriah Smith over the correct identification of the “king of the north” in Daniel chapter eleven. James was correct in identifying the “king of the north” in the final verses of Daniel eleven as papal Rome, or as I call it modern Rome. Smith argued the “king of the north” of Daniel chapter eleven, verse thirty-six was atheistic France.

پس از آن، مناقشه‌ای میان جیمز وایت و اوریا اسمیت دربارهٔ تشخیص درستِ «پادشاه شمال» در باب یازدهم دانیال درگرفت. جیمز در این‌که «پادشاه شمال» را در آیات پایانی دانیال یازده، روم پاپی، یا به تعبیری که من به کار می‌برم روم جدید، شناسایی می‌کرد، بر حق بود. اسمیت استدلال می‌کرد که «پادشاه شمال» در دانیال باب یازده، آیهٔ سی‌وشش، فرانسهٔ الحادی است.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> «آیهٔ ۳۶. و پادشاه بر وفق ارادهٔ خویش عمل خواهد کرد؛ و خویشتن را برخواهد افراشت، و خود را برتر از هر خدا بزرگ خواهد ساخت، و بر ضدّ خدای خدایان سخنان شگفت خواهد گفت، و کامیاب خواهد شد تا آنگاه که غضب به انجام رسد؛ زیرا آنچه مقدر شده است، به وقوع خواهد پیوست.»

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> «پادشاهی که در اینجا معرفی شده است، نمی‌تواند همان قدرتی باشد که آخر از آن یاد شد؛ یعنی قدرت پاپی؛ زیرا اگر این مشخصات بر آن قدرت تطبیق داده شوند، صادق نخواهند بود.» اوریاه اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۹۲.

Smith inserted his own “private interpretation” when he stated, “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” God’s Word never fails, and it is grammatically incorrect to use a human proposition to deny the clear grammatical structure of the passage. The verse says “and the king” which demands that the king being identified is the same king represented in the previous passage. There is no evidence of a new king, and Smith affirms the “same power which was last noticed” was the “papal power.” He acknowledges in his book that from verse thirty-one through verse thirty-five is the papal power, and with no grammatical evidence identifying a new king in verse thirty-six, he simply argues that the verses following verse thirty-five do not represent the prophetic characteristics of the papal power. He therefore inserts his opinion about France.

سمِث «تفسیر خصوصی» خود را وارد ساخت آنگاه که اظهار داشت: «پادشاهی که در اینجا معرفی شده است، نمی‌تواند همان قدرتی را برساند که آخرین‌بار بدان اشاره شد؛ یعنی قدرت پاپی؛ زیرا اگر این مشخصات بر آن قدرت تطبیق داده شود، درست از کار درنخواهد آمد.» کلام خدا هرگز خطا نمی‌کند، و از نظر دستوری نادرست است که از یک گزارهٔ انسانی برای انکار ساختار روشن دستوریِ این عبارت استفاده شود. آیه می‌گوید: «و پادشاه»، و این اقتضا می‌کند که پادشاهی که شناسایی می‌شود همان پادشاهی باشد که در عبارت پیشین نمایانده شده است. هیچ شاهدی بر وجود پادشاهی تازه در میان نیست، و سمِث تأیید می‌کند که «همان قدرتی که آخرین‌بار بدان اشاره شد» همان «قدرت پاپی» بوده است. او در کتاب خود اذعان می‌دارد که از آیهٔ سی‌ویک تا آیهٔ سی‌وپنج، سخن از قدرت پاپی است، و با آنکه هیچ دلیل دستوری‌ای برای شناسایی پادشاهی جدید در آیهٔ سی‌وشش وجود ندارد، صرفاً استدلال می‌کند که آیاتِ پس از آیهٔ سی‌وپنج، ویژگی‌های نبویِ قدرت پاپی را بازنمایی نمی‌کنند. از این‌رو، او نظر خود را دربارهٔ فرانسه در متن داخل می‌سازد.

When Smith addresses verse forty, the faulty prophetic platform he has erected with his private interpretation forces him to identify a three way war, that by his conjectures identifies the king of the south as Egypt, who in the verse “pushes” against France, and Turkey he identifies as the king of the north who also comes against France. That added human interpretation builds a prophetic model that has Smith identifying a literal Armageddon, where Turkey marches to Jerusalem, marking the close of human probation as Michael stands up. Many books in Adventism’s history have been written correctly identifying the fallacy of such an application.

جب اسمتھ آیت چالیس سے بحث کرتا ہے تو اپنی شخصی تفسیر کے ذریعے اس نے جو معیوب نبوتی بنیاد کھڑی کی ہے، وہ اسے ایک سہ فریقی جنگ کی نشاندہی کرنے پر مجبور کرتی ہے، جس میں وہ اپنے قیاسات کی بنا پر جنوب کے بادشاہ کو مصر قرار دیتا ہے، جو اس آیت میں فرانس کے خلاف “دھکا دیتا” ہے، اور ترکی کو وہ شمال کا بادشاہ قرار دیتا ہے جو فرانس کے خلاف بھی آتا ہے۔ یہ اضافہ شدہ انسانی تفسیر ایک ایسا نبوتی نمونہ تعمیر کرتی ہے جس کے تحت اسمتھ ایک لفظی آرمگیڈون کی تعیین کرتا ہے، جہاں ترکی یروشلم کی طرف مارچ کرتا ہے، اور جب میکائیل کھڑا ہوتا ہے تو یہ انسانی مہلتِ آزمائش کے اختتام کی علامت بنتا ہے۔ ایڈونٹ ازم کی تاریخ میں بہت سی کتابیں لکھی گئی ہیں جن میں ایسے اطلاق کے مغالطے کی درست طور پر نشان دہی کی گئی ہے۔

It is not the purpose of this article to address the fruits of Uriah Smith’s private interpretation, but simply to identify the controversy that ensued when he began to promote his private interpretation, for as James White opposed his fallacious view it became another line of controversy in Adventism where the correct identification of Rome was attacked by a false application.

مقصود این مقاله آن نیست که به ثمرات تفسیر شخصی اوریا اسمیت بپردازد، بلکه تنها در پی آن است که مناقشه‌ای را مشخص سازد که هنگامی پدید آمد که او به ترویج تفسیر شخصی خود آغاز کرد؛ زیرا چون جیمز وایت با دیدگاه مغالطه‌آمیز او مخالفت ورزید، این امر به یکی دیگر از محورهای مناقشه در ادونتیسم بدل شد که در آن شناسایی صحیح روم به‌واسطهٔ کاربردی نادرست مورد حمله قرار گرفت.

There was also the long-drawn-out controversy over “the daily” in the book of Daniel, when Laodicean Adventism adopted the apostate Protestant view identifying “the daily” in the book of Daniel as Christ’s sanctuary ministry, in contradiction to the established foundational truth that “the daily” was a symbol of pagan Rome.

همچنین جدالِ طولانی‌مدتی بر سرِ «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال درگرفت، آنگاه که ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای دیدگاهِ مرتدِ پروتستانی را پذیرفت که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال را خدمتِ مسیح در قدس‌گاه او معرفی می‌کرد، در تضاد با حقیقتِ بنیادیِ استوارشده‌ای که مطابق آن، «قربانیِ دائمی» نمادی از رومِ بت‌پرست بود.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.” Early Writings, 74.

> «سپس دربارهٔ «دائمی» (دانیال ۸:۱۲) دیدم که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد، و این‌که خداوند فهم درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلان کردند. هنگامی که پیش از ۱۸۴۴ اتحاد برقرار بود، تقریباً همه بر دیدگاه درستِ «دائمی» متحد بودند؛ اما در سردرگمیِ پس از ۱۸۴۴، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شد، و تاریکی و آشفتگی در پی آمد. از سال ۱۸۴۴ به این‌سو، زمان دیگر محک نبوده است، و هرگز نیز دوباره محک نخواهد بود.» Early Writings, 74.

At the time of the end, in 1989, when the last six verses of Daniel eleven were unsealed, the king of the north was then recognized to be papal Rome, just as James White previously identified in his controversy with Uriah Smith. White had applied the methodology of “line upon line” as he addressed Smith’s fallacy. White argued if the last power represented in Daniel two, and the last power represented in Daniel seven, and the last power represented in Daniel eight were all Rome, then upon three lines of witnesses the power who comes to his end in Daniel eleven is Rome, not Smith’s claim that it is Turkey.

در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، هنگامی که شش آیهٔ پایانی دانیال یازده مُهرگشایی شد، پادشاه شمال آنگاه به‌عنوان روم پاپی شناخته شد، همان‌گونه که جیمز وایت پیش‌تر در مجادلهٔ خود با اوریا اسمیت شناسایی کرده بود. وایت، در پاسخ به مغالطهٔ اسمیت، روش‌شناسیِ «خط بر خط» را به‌کار برد. وایت استدلال کرد که اگر آخرین قدرتی که در دانیال دو نمایان شده است، و آخرین قدرتی که در دانیال هفت نمایان شده است، و آخرین قدرتی که در دانیال هشت نمایان شده است، همگی روم باشند، پس بر پایهٔ سه خطِ شاهدان، آن قدرتی که در دانیال یازده به پایان خود می‌رسد، روم است، نه آن‌گونه که اسمیت ادعا می‌کرد که ترکیه است.

The prophetic movement of the third angel which began in 1989, was confronted shortly after September 11, 2001 with a controversy over Joel chapter one. Within the first five verses, two witnesses, first of generations, then of insects identify a progressive destruction brought upon Adventism by Rome. The “drunkards” in prophecy according to Isaiah are the “scornful men which rule Jerusalem.” They awake in the fourth and final generation. The progressive destruction is a spiritual destruction for it is addressing Jerusalem of the last days, and from the rebellion of 1863 onward the Laodicean Seventh-day Adventists progressively imbibed in the doctrines of Rome.

جنبش نبویِ فرشتهٔ سوم که در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، اندکی پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ با مناقشه‌ای دربارهٔ باب نخستِ یوئیل روبه‌رو گردید. در پنج آیهٔ نخست، دو شاهد—نخست از نسل‌ها، سپس از حشرات—ویرانیِ تدریجی‌ای را شناسایی می‌کنند که از سوی روم بر اَدونتیسم وارد شده است. «میگساران» در نبوت، مطابق اشعیا، همان «مردان استهزاکننده‌ای هستند که بر اورشلیم حکومت می‌کنند.» آنان در نسل چهارم و نهایی بیدار می‌شوند. این ویرانیِ تدریجی، ویرانی‌ای روحانی است، زیرا خطابِ آن به اورشلیمِ ایام آخر است، و از زمان عصیانِ ۱۸۶۳ به بعد، اَدونتیست‌های لائودیکیه‌ایِ روز هفتم به‌تدریج از تعالیم روم نوشیدند.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel. Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpillar eaten. Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine, for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.

> پیغامی از جانب خداوند که بر یوئیل، پسر فَتُوئیل، نازل شد. این را بشنوید، ای پیران، و گوش فرا دهید، ای تمامی ساکنان سرزمین. آیا چنین چیزی در روزهای شما واقع شده است، یا حتی در روزهای پدرانتان؟ این را برای فرزندان خود بازگو کنید، و فرزندانتان برای فرزندان خویش، و فرزندان ایشان برای نسلی دیگر. آنچه را ملخِ بی‌بال باقی گذاشت، ملخ خورده است؛ و آنچه را ملخ باقی گذاشت، کرمِ بیابانی خورده است؛ و آنچه را کرمِ بیابانی باقی گذاشت، لارو خورده است. بیدار شوید، ای مستان، و بگریید؛ و شیون کنید، ای همهٔ می‌گساران، به‌سبب شیرهٔ تازه، زیرا از دهان شما بریده شده است. یوئیل ۱:‏۱–۵

After the great buildings of New York City came down, it was understood that the latter rain then began to “sprinkle”, and that the controversy of Habakkuk chapter two, that was fulfilled in Millerite history, was once again under way. The controversy was over correct prophetic methodology.

پس از آن‌که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فرو ریختند، چنین درک شد که بارانِ آخِر آنگاه آغاز به «باریدنِ اندک» کرده است، و اینکه جدالِ باب دومِ حبقوق، که در تاریخ میلریتی تحقق یافته بود، بار دیگر در جریان است. این جدال بر سرِ روش‌شناسیِ صحیحِ نبوتی بود.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:1–5.

> من بر دیدهبانیِ خویش خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و خواهم نگریست تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم، چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی نقش کن، تا هر که آن را می‌خواند، بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانِ معیّنی است، اما در پایان به سخن خواهد آمد و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه تأخیر نماید، برای آن انتظار بکش، زیرا به‌یقین خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. اینک جانِ او که متکبّر شده است، در وی راست نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد. آری نیز، چون به شراب خیانت می‌ورزد، مردی متکبّر است و در خانه نمی‌ماند؛ کسی که خواهشِ خویش را همچون هاویه فراخ می‌سازد، و مانند مرگ است و سیر نمی‌شود، بلکه همهٔ امت‌ها را نزد خود جمع می‌کند و همهٔ قوم‌ها را برای خویش فراهم می‌آورد. حبقوق ۲:۱–۵.

The testing of Habakkuk two typified the testing of the movement of the one hundred and forty-four thousand which began when the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001. Then a controversy began between those who stood upon the foundations of Adventism represented upon the 1843 pioneer chart, and those who in Habakkuk transgress “by wine” and who were the “drunkards” of Joel who then “awoke,” only to have the “new wine” cut off from their “mouth.”

آزمونِ حبقوق دو، به‌گونه‌ای نمادین، آزمونِ جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار را مجسّم ساخت؛ جنبشی که هنگامی آغاز شد که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه باب هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد. سپس مناقشه‌ای میان کسانی آغاز شد که بر بنیادهای اَدونتیسم، آن‌گونه که بر نمودارِ پیشگامانِ ۱۸۴۳ به تصویر درآمده است، ایستاده بودند، و آنان که در حبقوق «به‌واسطهٔ شراب» تعدّی می‌کنند و «مستان» یوئیل بودند، و آنگاه «بیدار شدند»، تنها تا این‌که «شرابِ تازه» از «دهان» ایشان منقطع گردد.

The Hebrew word “reproved” in verse one means “argued with”. The argument given to the Millerite watchmen was represented upon the 1843 pioneer chart which was produced in May of 1842 in fulfillment of these verses. One class who lived by their faith was in controversy over the prophetic present truth message for that period, with another class who transgressed by wine. Those are Joel’s drunkards who awake to find the wine, a symbol of doctrine, is cut off from their mouths. They are Isaiah’s drunkards of Ephraim who rule Jerusalem and are unable to understand the book that is sealed.

واژهٔ عبریِ «توبیخ شدند» در آیهٔ نخست به معنای «با آنان مجادله شد» است. برهانی که به دیده‌بانان میلری داده شد، بر نمودار پیشگامِ ۱۸۴۳ که در ماه مه ۱۸۴۲، در تحقق این آیات، پدید آمد، به تصویر کشیده شده بود. گروهی که به ایمان خود زیست می‌کردند، بر سرِ پیام حقیقتِ حاضرِ نبویِ مربوط به آن دوره، با گروهی دیگر که به‌سبب شراب تعدی می‌کردند، در مناقشه بودند. ایشان همان مستانِ یوئیل‌اند که بیدار می‌شوند و درمی‌یابند که شراب، که نمادِ تعلیم است، از دهانشان بریده شده است. ایشان همان مستانِ افرایم در اشعیا هستند که بر اورشلیم حکم می‌رانند و از فهمیدنِ کتابِ مهرشده ناتوان‌اند.

> Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet. . .. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. . .. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 28:1–3, 14; 29:9–12.

> وای بر تاجِ تکبّرِ مستانِ افرایم، که زیباییِ باشکوهشان گلی پژمرده است، و بر فرازِ سرِ وادی‌های پُربرکتِ آنان که مغلوبِ شراب شده‌اند قرار دارد! اینک، خداوند کسی نیرومند و توانا دارد که همچون تندبادِ تگرگ و طوفانی هلاک‌کننده، همچون سیلابِ آب‌های زورآورِ لبریز، آن را با دست به زمین خواهد افکند. تاجِ تکبّر، یعنی مستانِ افرایم، زیر پا لگدمال خواهد شد.... درنگ کنید و متحیّر شوید؛ فریاد برآورید و ناله کنید: ایشان مست‌اند، امّا نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، امّا نه از مسکرات.... پس ای مردانِ استهزاگر که بر این قومی که در اورشلیم‌اند فرمان می‌رانید، کلامِ خداوند را بشنوید. زیرا خداوند روحِ خوابی عمیق را بر شما ریخته، و چشمانِ شما را بسته است؛ انبیا و حاکمانِ شما را، و بینایان را، او پوشانیده است. و تمامیِ رؤیا برای شما همچون سخنانِ کتابی مُهرشده شده است، که آن را به شخصی دانش‌آموخته می‌دهند و می‌گویند: «لطفاً این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است.» و کتاب را به آن‌که دانش نیاموخته است می‌دهند و می‌گویند: «لطفاً این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «من دانش نیاموخته‌ام.» اشعیا 28:1–3، 14؛ 29:9–12.

The argument of Habakkuk between the drunkards of Ephraim and those who walk by faith in God’s prophetic Word is specifically identified as the argument over correct versus incorrect methodology in Isaiah’s testimony, for Isaiah identifies that it is the methodology of “line upon line” that causes the drunkards to stumble and enter into a covenant of death.

La controversia de Habacuc entre los borrachos de Efraín y aquellos que andan por fe en la Palabra profética de Dios se identifica específicamente como la controversia acerca de la metodología correcta frente a la incorrecta en el testimonio de Isaías, pues Isaías identifica que es la metodología de «línea sobre línea» la que hace tropezar a los borrachos y los lleva a entrar en un pacto de muerte.

> But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:7–15.

> لیکن یہ بھی مَے کے سبب گمراہ ہوئے، اور نشہ آور پینے کے باعث راہ سے بھٹک گئے؛ کاہن اور نبی نشہ آور پینے کے باعث گمراہ ہوئے، وہ مَے میں مغلوب ہو گئے، وہ نشہ آور پینے کے سبب راہ سے بھٹک گئے؛ وہ رؤیا میں خطا کرتے ہیں، وہ فیصلہ میں ٹھوکر کھاتے ہیں۔ کیونکہ سب دسترخوان قے اور گندگی سے بھرے ہوئے ہیں، یہاں تک کہ کوئی جگہ پاک نہیں رہی۔ وہ کس کو معرفت سکھائے گا؟ اور کس کو تعلیم سمجھائے گا؟ کیا اُن کو جو دودھ سے چھڑائے گئے ہیں اور پستانوں سے الگ کیے گئے ہیں؟ کیونکہ حکم پر حکم، حکم پر حکم؛ سطر پر سطر، سطر پر سطر؛ یہاں تھوڑا، اور وہاں تھوڑا: کیونکہ وہ لکنتی ہونٹوں اور دوسری زبان سے اس قوم سے کلام کرے گا۔ جن سے اُس نے کہا، یہی وہ آرام ہے جس سے تم تھکے ماندے کو آرام دے سکتے ہو؛ اور یہی تازگی ہے: لیکن اُنہوں نے سننا نہ چاہا۔ لیکن خداوند کا کلام اُن کے لیے حکم پر حکم، حکم پر حکم؛ سطر پر سطر، سطر پر سطر؛ یہاں تھوڑا، اور وہاں تھوڑا ہوا؛ تاکہ وہ جائیں، اور پیچھے کی طرف گر پڑیں، اور توڑے جائیں، اور پھندے میں پھنسیں، اور پکڑے جائیں۔ پس اے ٹھٹھا کرنے والو، جو یروشلیم میں اس قوم پر حکومت کرتے ہو، خداوند کا کلام سنو۔ اس لیے کہ تم نے کہا ہے، ہم نے موت سے عہد باندھا ہے، اور پاتال کے ساتھ ہم نے معاہدہ کر لیا ہے؛ جب طغیانی کا کوڑا گزرے گا تو ہم تک نہ پہنچے گا: کیونکہ ہم نے جھوٹ کو اپنی پناہ گاہ بنایا ہے، اور فریب کے نیچے ہم نے اپنے آپ کو چھپا لیا ہے۔ یسعیاہ 28:7–15۔

Isaiah then identifies what God placed into the controversy of Habakkuk that would bring judgment upon the drunkards, and it was the foundation stone, the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the first time prophecy that Gabriel and the angels led William Miller to understand.

سپس اشعیا مشخص می‌سازد که خدا در جدالِ حبقوق چه چیزی را قرار داد که داوری را بر مستان فرود می‌آورد، و آن سنگِ بنیاد، یعنی «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بود؛ همان نخستین نبوتِ زمانی که جبرئیل و فرشتگان، ویلیام میلر را به فهم آن رهنمون شدند.

> Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:16–18.

> لہٰذا خداوند خدا یوں فرماتا ہے: دیکھو، میں صیون میں بنیاد کے لیے ایک پتھر رکھتا ہوں، آزمایا ہوا پتھر، ایک بیش قیمت کونے کا پتھر، ایک مضبوط بنیاد؛ جو ایمان لائے گا وہ گھبرائے گا نہیں۔ اور میں انصاف کو پیمانہ اور راستبازی کو ساہول قرار دوں گا؛ اور اولے جھوٹ کی پناہ گاہ کو بہا لے جائیں گے، اور پانی چھپنے کی جگہ پر چھا جائیں گے۔ اور تمہارا موت کے ساتھ عہد منسوخ کر دیا جائے گا، اور پاتال کے ساتھ تمہارا معاہدہ قائم نہ رہے گا؛ جب وہ اُمڈتا ہوا کوڑا گزرے گا، تب تم اس سے پامال کیے جاؤ گے۔ یسعیاہ 28:16–18۔

Shortly after the Lord led His people back to the old paths, beginning on September 11, 2001 there was a group who had been participating in the movement who determined that the four insects of Joel represented Islam of the third woe. When the methodology of “line upon line” had been opened up to God’s people in that final generation, a key prophetic rule was recognized. That rule is the triple application of prophecy, and the group that determined the four generations of Joel represented Islam of the third woe, incorrectly applied the rule of a triple application of prophecy to uphold their incorrect application.

اندکی پس از آن‌که خداوند قوم خویش را به راه‌های کهن بازگردانید، از تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ گروهی از کسانی که در این جنبش مشارکت داشتند، بر آن شدند که چهار حشرهٔ یوئیل نمایانگر اسلامِ وایِ سوم است. هنگامی که روشِ «حکم بر حکم» برای قوم خدا در آن نسل پایانی گشوده شد، یک قاعدهٔ کلیدیِ نبوی شناخته گردید. آن قاعده، کاربرد سه‌گانهٔ نبوت است، و گروهی که بر این نظر بودند که چهار نسلِ یوئیل نمایانگر اسلامِ وایِ سوم است، این قاعدهٔ کاربرد سه‌گانهٔ نبوت را به‌نادرست به کار بردند تا برداشت نادرست خود را تأیید کنند.

Then in the 2014 time period Satan was allowed into this movement with the homosexual “woke” agenda out of Great Britain and Australia that based its attack upon a false interpretation of the history represented in Daniel chapter eleven verses one through fifteen. The pro-homosexual leaders who infiltrated and attacked this movement ultimately claimed that Adventism needed to apologize to the pope of Rome, for supposedly making false accusations against the antichrist, the pope of Rome. The purpose of this attack was to slay the movement, and primarily to produce confusion on the very passage (Daniel 11:1–15) where “the robbers of thy people” are identified.

پھر 2014 کے عرصۂ وقت میں شیطان کو اجازت دی گئی کہ وہ ہم جنس پرستانہ “ووک” ایجنڈے کے ساتھ، جو برطانیہِ عظمیٰ اور آسٹریلیا سے نکلا تھا، اس تحریک میں داخل ہو جائے؛ اور اس نے اپنا حملہ تاریخ کی ایک جھوٹی تعبیر پر قائم کیا، جو دانی ایل باب گیارہ آیات ایک سے پندرہ میں ممثل ہے۔ ہم جنس پرستی کے حامی راہنما، جنہوں نے اس تحریک میں دراندازی کی اور اس پر حملہ کیا، آخرکار یہ دعویٰ کرنے لگے کہ ایڈونٹ ازم کو روم کے پوپ سے معذرت کرنی چاہیے، کیونکہ اس نے، ان کے بقول، دجّال یعنی روم کے پوپ پر جھوٹے الزامات عائد کیے تھے۔ اس حملے کا مقصد اس تحریک کو ہلاک کرنا تھا، اور بالخصوص اسی عبارت (دانی ایل 11:1–15) میں التباس پیدا کرنا تھا جہاں “تیرے لوگوں کے لٹیرے” کی شناخت کی گئی ہے۔

All these controversies were an attempt by Satan to confuse the symbol of papal Rome. There is nothing new under the sun, according to the wisest man who ever lived. Today the controversy is again based upon the identification of Rome, symbolized as “the robbers of thy people”. The new and private interpretation claims “the robbers of thy people” is the United States, and in doing so they are evidently unaware that this is the identical controversy as the very first controversy between the Millerites and Protestants, and the old saying attributed to sixteenth century author John Heywood that states, “There are none so blind as those who will not see.” Another variation of his phrase is “None so deaf as those who will not hear.” Most probably don’t know this phrase is attributed to Heywood, nor do they understand that the phrase of Heywood was derived from the Bible passages such as found in Jeremiah, Isaiah and quoted by Jesus in the New Testament.

تمام این مجادله‌ها تلاشی از سوی شیطان بود تا نماد روم پاپی را دچار ابهام سازد. بنا بر گفتهٔ حکیم‌ترین مردی که تا به حال زیسته است، زیر آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست. امروز نیز این مجادله بار دیگر بر شناسایی روم، که به صورت «راهزنان قوم تو» نمادپردازی شده است، مبتنی است. این تفسیر جدید و خصوصی ادعا می‌کند که «راهزنان قوم تو» ایالات متحده است، و با این کار آشکارا از این امر ناآگاه‌اند که این دقیقاً همان مجادله‌ای است که نخستین مجادله میان میلری‌ها و پروتستان‌ها بود؛ و نیز از آن گفتهٔ قدیمی که به نویسندهٔ سدهٔ شانزدهم، John Heywood، نسبت داده می‌شود و می‌گوید: «هیچ‌کس آن‌قدر کور نیست که نخواهد ببیند.» گونهٔ دیگری از عبارت او چنین است: «هیچ‌کس آن‌قدر کر نیست که نخواهد بشنود.» به احتمال بسیار، بیشتر مردم نه می‌دانند که این عبارت به Heywood نسبت داده می‌شود، و نه درک می‌کنند که عبارت Heywood از بخش‌هایی از کتاب‌مقدس، مانند آنچه در ارمیا و اشعیا یافت می‌شود و عیسی در عهد جدید نقل کرده است، برگرفته شده بود.

> Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not. Jeremiah 5:21.

> اب یہ سنو، اے احمق لوگو اور بےفہم لوگو؛ جن کی آنکھیں ہیں مگر دیکھتے نہیں، جن کے کان ہیں مگر سنتے نہیں۔ یرمیاہ 5:21۔

It is Daniel’s “wicked” and Matthew’s “foolish virgins” that do not understand the “increase of knowledge”. The increase of knowledge in 1989 was primarily the recognition that the last six verses of Daniel chapter eleven identify the final rise and fall of papal, or as I labeled it Modern Rome. The verses identify the United States, but only the relation of the United States to the papal power. The “wicked” and “foolish” are contrasted with the “wise”, and the wise of the last days do have understanding of the increase of knowledge in 1989. The foolish are those who have eyes, but do not see, and ears and do not hear.

این «شریرانِ» دانیال و «باکره‌های جاهلِ» متی‌اند که «افزایش معرفت» را درک نمی‌کنند. افزایش معرفت در سال ۱۹۸۹، در درجهٔ نخست، این تشخیص بود که شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهم دانیال، اوج‌گیری و سقوط نهاییِ قدرت پاپی را ــ یا آن‌گونه که من آن را «رومِ مدرن» نامیده‌ام ــ مشخص می‌سازد. این آیات ایالات متحده را معرفی می‌کنند، اما تنها از حیث رابطهٔ ایالات متحده با قدرت پاپی. «شریران» و «جاهلان» در تقابل با «حکیمان» قرار دارند، و حکیمانِ ایام آخر، از افزایش معرفت در سال ۱۹۸۹ فهم دارند. جاهلان کسانی‌اند که چشم دارند، اما نمی‌بینند، و گوش دارند، اما نمی‌شنوند.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:8–10.

> شَنِیدَم آوَازِ خُداوَند را که می‌گفت: «که را بفرستم، و کیست که برای ما برود؟» آنگاه گفتم: «لبیک، من اینک حاضر هستم؛ مرا بفرست.» و او گفت: «برو و به این قوم بگو: به‌راستی خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و به‌راستی خواهید دید، اما ادراک نخواهید کرد. دل این قوم را فربه ساز، و گوش‌های ایشان را سنگین کن، و چشمانشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خویش بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.» اشعیا ۶:‏۸–۱۰

The people being addressed in Isaiah chapter six, are those who profess to be in the “present truth” message that arrived on September 11, 2001, for Isaiah six marks the passage as occurring when “the earth is full of the glory of the Lord”. The earth was lightened with God’s glory when the angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God.

اشعیا باب ششم میں جن لوگوں سے خطاب کیا جا رہا ہے، وہ وہی ہیں جو 11 ستمبر 2001 کو پہنچنے والے “موجودہ حق” کے پیغام میں ہونے کا اقرار کرتے ہیں، کیونکہ اشعیا 6 اس عبارت کو اُس وقت واقع ہوتا ہوا نشان زد کرتا ہے جب “ساری زمین خداوند کے جلال سے معمور ہے۔” زمین خدا کے جلال سے منور ہو گئی جب مکاشفہ 18 کا فرشتہ نازل ہوا، اُس وقت جب نیویارک شہر کی عظیم عمارتیں خدا کی ایک چھو سے گرا دی گئیں۔

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Isaiah 6:1–4.

> در سالی که عُزّیا پادشاه وفات یافت، خداوند را دیدم که بر تختی نشسته بود، بلند و برکشیده، و دامنِ ردایش هیکل را پُر می‌ساخت. بالای آن سرافیم ایستاده بودند؛ هر یک را شش بال بود: با دو بال روی خود را می‌پوشانید، و با دو بال پاهای خود را می‌پوشانید، و با دو بال پرواز می‌کرد. و یکی دیگری را ندا داده، می‌گفت: قدّوس، قدّوس، قدّوس، یهوهٔ صبایوت است؛ تمامیِ زمین از جلال او مملو است. و آستانه‌های در از آوازِ او که ندا می‌داد به لرزه درآمد، و خانه از دود پُر شد. اشعیا ۶:۱–۴

Sister White connects the angel’s proclamation with the event that marks when the angel of Revelation chapter eighteen fills the earth with his glory.

خواهر وایت اعلامِ آن فرشته را با رویدادی پیوند می‌دهد که نشان می‌زند آن فرشتهٔ مکاشفه، باب هجده، چه زمانی زمین را از جلال خویش پر می‌سازد.

> “When God was about to send Isaiah with a message to His people, He first permitted the prophet to look in vision into the holy of holies within the sanctuary. Suddenly the gate and the inner veil of the temple seemed to be uplifted or withdrawn, and he was permitted to gaze within, upon the holy of holies, where even the prophet’s feet might not enter. There rose before him a vision of Jehovah sitting upon a throne high and lifted up, while the train of His glory filled the temple. Around the throne were seraphim, as guards about the great King, and they reflected the glory that surrounded them. As their songs of praise resounded in deep notes of adoration, the pillars of the gate trembled, as if shaken by an earthquake. With lips unpolluted by sin, these angels poured forth the praises of God. ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts,’ they cried; ‘the whole earth is full of His glory.’ [See Isaiah 6:1–8.]

> «هنگامی که خدا می‌خواست اشعیا را با پیامی نزد قوم خود بفرستد، نخست به آن نبی اجازه داد تا در رؤیا به قدس‌الاقداسِ درونِ مَقدِس بنگرد. ناگهان، دروازه و حجابِ داخلیِ هیکل چنان نمود که برداشته یا کنار زده شده است، و به او اجازت داده شد که به درون بنگرد، به قدس‌الاقداس، جایی که حتی پای نبی نیز نمی‌توانست بدان وارد شود. در برابر او رؤیایی از یهوه پدیدار شد که بر تختی بلند و برافراشته نشسته بود، و دامانِ جلالِ او هیکل را پر ساخته بود. گرداگرد تخت، سرافین، چون نگهبانانی پیرامونِ آن پادشاهِ عظیم، ایستاده بودند، و جلالی را که بر گردشان بود بازمی‌تاباندند. چون سرودهای ستایش ایشان با نغمه‌های ژرفِ پرستش طنین‌انداز شد، ستون‌های دروازه به لرزه درآمد، چنان‌که گویی از زلزله‌ای تکان خورده باشند. این فرشتگان با لب‌هایی که از گناه آلوده نشده بود، ستایش‌های خدا را فرو می‌ریختند. “قدوس، قدوس، قدوس، یهوه صبایوت است،” ندا می‌دادند؛ “تمامی زمین از جلال او مملو است.” [See Isaiah 6:1–8.]»

> “The seraphim around the throne are so filled with reverential awe as they behold the glory of God, that they do not for an instant look upon themselves with admiration. Their praise is for the Lord of hosts. As they look into the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts.’” Gospel Workers, 21.

> «سرافیمِ گرداگردِ تخت، آن‌چنان از هیبتِ آمیخته با تکریم، در حینِ نظارهٔ جلالِ خدا، سرشارند که حتی برای لحظه‌ای نیز با تحسین به خود نمی‌نگرند. ستایشِ ایشان از آنِ یَهُوَهِ صبایوت است. چون به آینده می‌نگرند، آنگاه که تمامیِ زمین از جلالِ او مملو خواهد شد، سرودِ ظفرمند از یکی به دیگری در نوایی آهنگین طنین می‌افکند: “قدوس، قدوس، قدوس، یَهُوَهِ صبایوت است.”» Gospel Workers, 21.

Isaiah, representing God’s people during the sealing time that began on September 11, 2001, was given a message to carry to a people who had eyes, but did not choose to see, and ears, but did not choose to hear. Jesus, as Alpha and Omega, illustrates the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand with the beginning. At the end there will again be a messenger represented by Isaiah who carries a message to a people who choose not to see and hear. That message will produce the final purging of the one hundred and forty-four thousand. The message is the words of Truth, that are brought from God’s prophetic testimony. That prophetic testimony is the “vision” that is established by the power symbolized as “the robbers of thy people”.

اِشعیا، که نمایندۀ قوم خدا در دوران مُهر شدن بود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، پیامی دریافت کرد تا آن را به قومی برساند که چشمانی داشتند، اما نخواستند ببینند، و گوش‌هایی داشتند، اما نخواستند بشنوند. عیسی، به‌عنوان آلفا و اُمگا، پایان دوران مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن را با آغاز آن به تصویر می‌کشد. در پایان نیز بار دیگر فرستاده‌ای خواهد بود که به‌وسیلهٔ اِشعیا نمادین شده است و پیامی را به قومی می‌رساند که برگزیده‌اند نبینند و نشنوند. آن پیام، تطهیر نهاییِ صد و چهل و چهار هزار تن را پدید خواهد آورد. آن پیام، کلماتِ حقیقت است که از شهادتِ نبویِ خدا آورده می‌شود. آن شهادتِ نبوی همان «رؤیا» است که به‌وسیلهٔ قدرتی که با عنوان «عُصیانگرانِ قوم تو» نمادین شده است، استوار می‌گردد.

In the next article we will take each of these controversies and lay them over each other in a line-upon-line fashion. The Millerite line, the Smith and White line, the “daily” line, the “king of the north” in 1989 line, the insects of Joel line and the current controversy. Six old controversies, which when viewed line-upon-line clearly uphold the truth of the first controversy which is represented upon the 1843 pioneer chart. That truth being that Rome is “the robbers of thy people”, who exalt themselves, and who fall, and establish the vision.

در مقالهٔ بعدی، هر یک از این جدال‌ها را گرفته، آنها را به‌شیوه‌ای «حکم بر حکم» بر یکدیگر منطبق خواهیم ساخت. خط میلری، خط اسمیت و وایت، خط «قربانی دائمی»، خط «پادشاه شمال» در ۱۹۸۹، خط حشراتِ یوئیل، و جدال کنونی. شش جدال کهن، که چون به‌صورت «حکم بر حکم» نگریسته شوند، به‌روشنی حقیقتِ نخستین جدال را که بر نمودار پیشگامانِ ۱۸۴۳ به تصویر درآمده است، تأیید می‌کنند. آن حقیقت این است که روم «غارتگران قوم تو» است، که خویشتن را برمی‌افرازند، و سقوط می‌کنند، و رؤیا را استوار می‌سازند.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «دیده‌ام که جدول ۱۸۴۳ به‌وسیلهٔ دست خداوند هدایت شده بود، و اینکه نباید تغییر داده می‌شد؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ و اینکه دست او بر آن بود و اشتباهی را در بعضی از ارقام پنهان ساخت، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نتوانست آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.» Early Writings, 74.

To reject the truths upon that chart is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy, and the chart identifies that it is Rome, not the United States, who establishes “the vision”, which is the vision that Solomon instructs us that without that “vision”, God’s people will perish.

ردِّ حقایقی که بر آن نمودار آمده است، به‌طور هم‌زمان به‌معنای ردّ اعتبار روحِ نبوت است؛ و آن نمودار نشان می‌دهد که این روم است، نه ایالات متحده، که «رؤیا» را برقرار می‌سازد؛ همان رؤیایی که سلیمان به ما تعلیم می‌دهد که بدون آن «رؤیا»، قوم خدا هلاک خواهند شد.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> «شیطان... پیوسته امرِ جعلی را پیش می‌نهد تا مردم را از حقیقت منحرف سازد. آخرین فریب شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر گرداند. “جایی که رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شود” (امثال 29:18). شیطان به‌گونه‌ای ماهرانه، از راه‌های گوناگون و به‌وسیلهٔ عوامل مختلف، عمل خواهد کرد تا اعتمادِ قومِ باقیماندهٔ خدا را به شهادتِ راستین متزلزل سازد.»

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> «گواهی‌ها آماج نفرتی خواهند شد که خصلتی شیطانی دارد. عملکردهای شیطان این خواهد بود که ایمان کلیساها را به آن‌ها متزلزل سازد، زیرا به این سبب: اگر به هشدارها و توبیخ‌ها و مشورت‌های روح خدا اعتنا شود، شیطان نمی‌تواند چنین راهی هموار و آشکار برای وارد ساختن فریب‌های خود و در بند کشیدن جان‌ها در اوهام خویش داشته باشد.» Selected Messages، جلد ۱، ص. ۴۸.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «او که زیرِ سطح را می‌بیند و دل‌های همهٔ آدمیان را می‌خواند، دربارهٔ کسانی که نور عظیم داشته‌اند، می‌گوید: «ایشان به سبب وضعیت اخلاقی و روحانیِ خود، مبتلا و مبهوت نیستند.» آری، ایشان راه‌های خود را برگزیده‌اند، و جانِ ایشان از مکروهاتِ ایشان لذت می‌برد. «من نیز اوهامِ ایشان را برخواهم گزید، و آنچه از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا چون خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ چون تکلّم کردم، نشنیدند؛ بلکه آنچه را در نظر من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را که من از آن خشنود نبودم برگزیدند.» «خدا ایشان را عملِ گمراهی خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند»، زیرا «محبتِ راستی را نپذیرفتند تا نجات یابند»، «بلکه از ناراستی خشنود شدند.» اشعیا 66:3، 4؛ 2 تسالونیکیان 2:11، 10، 12.»

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> آموزگار آسمانی پرسید: «چه فریبی نیرومندتر می‌تواند ذهن را بفریبد از این تظاهر که شما بر بنیاد درست بنا می‌کنید و خدا اعمال شما را می‌پذیرد، حال آنکه در واقع، بسیاری چیزها را مطابق سیاست دنیوی به انجام می‌رسانید و بر ضد یهوه گناه می‌ورزید؟ آه، این فریبی عظیم است، ضلالتی افسونگر، که بر ذهن‌ها چیره می‌شود آنگاه که انسان‌هایی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را با روح و قوت آن اشتباه می‌گیرند؛ هنگامی که می‌پندارند دولتمند شده‌اند و بر اموال خویش افزوده‌اند و به هیچ چیز محتاج نیستند، حال آنکه در واقع به همه چیز نیازمندند.»” شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۴۹، ۲۵۰.

Back to Articles