Article

# The Book of Daniel - Number Forty

کتاب دانیال — شمارهٔ چهل

Paul

پولس

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter one, when overlaid with Daniel chapter four, represents the history of the first and second angels, from 1798 to 1844. In that history the book of Daniel was unsealed, and the portion that was unsealed was chapters seven, eight and nine. “Line upon line” chapters one, four and then seven through nine, illustrate the history of the Millerite movement of the first angel.

دانیال باب یک، هنگامی که بر دانیال باب چهار منطبق می‌شود، تاریخ فرشتهٔ اول و دوم را از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ بازنمایی می‌کند. در آن تاریخ، کتاب دانیال گشوده شد، و بخشی که گشوده شد، باب‌های هفت، هشت و نه بود. «حکم بر حکم»، باب‌های یک، چهار، و سپس هفت تا نه، تاریخ جنبش میلریِ فرشتهٔ اول را به تصویر می‌کشند.

In that history (1798 to 1844), the foundational truths of Adventism were established, and those truths were ultimately represented upon the 1843 pioneer chart. Nebuchadnezzar’s image of Daniel chapter two, is on the chart. The visions of Daniel seven and eight are on the chart. “The daily” of chapter eight is represented, as is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The three Woes of Islam, as represented in Revelation chapter nine, are there. God forewarned repeatedly that those foundational truths would be attacked.

در آن تاریخ (۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴)، حقایق بنیادی ادونتیسم استقرار یافت، و آن حقایق سرانجام بر نقشهٔ پیشگامان ۱۸۴۳ به تصویر کشیده شد. تمثال نبوکدنصر در دانیال باب دو، بر آن نقشه است. رؤیاهای دانیال هفت و هشت بر آن نقشه هستند. «قربانی دائمی» باب هشت نیز، همچنان‌که «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش، در آن بازنمایی شده است. سه «وای» اسلام، چنان‌که در مکاشفه باب نُه نشان داده شده‌اند، در آنجا حضور دارند. خدا بارها از پیش هشدار داد که آن حقایق بنیادی مورد حمله قرار خواهند گرفت.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> «بگذارید آنان که چونان دیده‌بانان خدا بر حصارهای صهیون ایستاده‌اند، مردانی باشند که بتوانند خطرات را پیش از مردم ببینند—مردانی که بتوانند میان حقیقت و خطا، پارسایی و ناراستی تمییز دهند.»

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار داده شده است: نباید اجازه داده شود هیچ چیزی وارد شود که بنیاد ایمان را، که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بر آن بنا می‌کرده‌ایم، بر هم زند. من در این پیام بوده‌ام، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، نسبت به نوری که خدا به ما عطا کرده است وفادار. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی برداریم که بر آن نهاده شدند، آنگاه که روزبه‌روز با دعای صمیمانه خداوند را می‌طلبیدیم و در جست‌وجوی نور بودیم. آیا گمان می‌کنید که من بتوانم از نوری که خدا به من داده است دست بردارم؟ آن نور باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمان که به من عطا شد، پیوسته مرا هدایت کرده است.» Review and Herald, April 14, 1903.

The work of the dirt brush man, that is to be accomplished with the participation of God’s last day people, is also represented by Isaiah, when he identifies the last day people and the work they are called to do, for the foundations were destined to be buried with error before the last days arrived.

عملِ «مردِ فرچهٔ غبارروب»، که باید با مشارکت قومِ روزهای آخرِ خدا به انجام رسد، همچنین به‌وسیلهٔ اشعیا نیز به تصویر کشیده شده است، آنگاه که او قومِ روزهای آخر را شناسایی می‌کند و کاری را که به انجامِ آن فراخوانده شده‌اند مشخص می‌سازد؛ زیرا مقدر بود که پیش از فرارسیدنِ روزهای آخر، بنیادها در زیرِ خطا مدفون شوند.

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> و آنان که از تو خواهند بود، ویرانه‌های کهن را بنا خواهند کرد؛ و تو بنیادهای نسل‌های بسیار را برپا خواهی ساخت؛ و تو «تعمیرکنندهٔ شکاف» و «بازگردانندهٔ راه‌ها برای سکونت» نامیده خواهی شد. اشعیا ۵۸:۱۲.

The “old waste places,” refers to the doctrinal truths associated with the two desolating powers of paganism and papalism. The two desolating powers of paganism being followed by papalism is what William Miller used for his framework of every prophecy he presented.

«ویرانه‌های کهن» به حقایق تعلیمیِ مرتبط با دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپ‌گرایی اشاره دارد. این‌که دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی به‌وسیلهٔ پاپ‌گرایی دنبال شدند، همان چارچوبی بود که ویلیام میلر برای هر نبوتی که ارائه کرد، به کار برد.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> و آنان ویرانه‌های کهن را بنا خواهند کرد، خرابه‌های پیشین را برافراشته خواهند ساخت، و شهرهای ویران را مرمت خواهند نمود، یعنی ویرانی‌های نسل‌های بسیار را. اشعیا 61:4.

The structure of prophecy that is represented as the framework, is the history and relationship of those two powers. To restore “the paths to dwell in,” is the restoration of Miller’s framework, that was represented in his dream by the work of the dirt brush man. Isaiah used the illustration of the history of Ezra and those who returned from Babylon and repaired Jerusalem, to identify the restoration of the former desolations.

ساختار نبوت که به‌مثابهٔ چارچوب به تصویر کشیده شده است، تاریخ و رابطهٔ آن دو قدرت است. بازگردانیدنِ «راه‌ها برای سکونت در» همان احیای چارچوبِ میلر است، که در رؤیای او به‌وسیلهٔ کارِ مردِ جاروی خاک‌روب به تصویر درآمد. اشعیا از تمثیلِ تاریخِ عزرا و آنان که از بابل بازگشتند و اورشلیم را تعمیر کردند، استفاده کرد تا بازسازیِ ویرانی‌های نخستین را مشخص سازد.

> Since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face, as it is this day. And now for a little space grace hath been showed from the Lord our God, to leave us a remnant to escape, and to give us a nail in his holy place, that our God may lighten our eyes, and give us a little reviving in our bondage. For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:7–9.

> از ایّام پدران‌مان تا به امروز در تقصیری عظیم بوده‌ایم؛ و به سبب گناهان خویش، ما و پادشاهان‌مان و کاهنان‌مان، به دست پادشاهان سرزمین‌ها سپرده شده‌ایم، به شمشیر، به اسارت، به غارت، و به سرافکندگیِ روی، چنان‌که امروز نیز چنین است. و اکنون، برای زمانی اندک، از جانب یهوه، خدای ما، فیضی ظاهر شده است تا باقی‌مانده‌ای رهایی‌یافته برای ما بگذارد و میخی در مکان مقدّس خود به ما عطا کند، تا خدای ما چشمان‌مان را روشن سازد و در بندگی‌مان اندکی حیات تازه به ما بخشد. زیرا ما بندگان بودیم؛ امّا خدای ما ما را در بندگی‌مان ترک نکرده است، بلکه در نظر پادشاهان فارس رحمت را بر ما امتداد داده است تا حیاتی تازه به ما ببخشد، تا خانهٔ خدای ما را برپا سازیم و ویرانی‌های آن را مرمّت کنیم، و در یهودا و در اورشلیم حصاری به ما عطا فرماید. عزرا ۹:‏۷–۹.

Ezra and those who repaired Jerusalem, represent the “remnant” who are the restorers of the paths to dwell in, and they are those who are accomplishing the work in the context of the Leviticus twenty-six prayer, which Ezra references that “since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face.” The “day” he is referring to is the “day” that the “remnant” of the last days restore the paths to dwell in.

عزرا و کسانی که اورشلیم را تعمیر کردند، نمایانگر «باقی‌مانده» هستند که مرمّت‌کنندگان راه‌ها برای سکونت‌اند، و ایشان همان کسانی هستند که کار را در چارچوب دعای لاویان بیست‌وشش به انجام می‌رسانند؛ دعایی که عزرا به آن اشاره می‌کند که: «از ایّام پدران خود تا امروز در تقصیری عظیم بوده‌ایم؛ و به سبب گناهانمان، ما و پادشاهانمان و کاهنانمان به دست پادشاهان سرزمین‌ها، به شمشیر و به اسیری و به غارت و به خجلتِ روی، تسلیم شده‌ایم.» «روزی» که او به آن اشاره می‌کند، همان «روزی» است که «باقی‌مانده» در ایّام آخر راه‌ها را برای سکونت بازسازی می‌کنند.

Ezra’s remnant are the two witnesses who are resurrected at the end of three and a half days, and fulfill the Leviticus twenty-six prayer as illustrated by Daniel in chapter nine. When Ezra and his coworkers returned from exile and rebuilt Jerusalem, they typified the work of restoring Miller’s jewels, which is the work of restoring the foundational truths of Miller. For this reason, understanding the framework of Miller’s work is essential.

باقی‌ماندگانِ عزرا همان دو شاهدند که در پایانِ سه روز و نیم قیام می‌کنند، و دعای لاویان بیست‌وشش را، چنان‌که دانیال در فصل نهم به تصویر می‌کشد، به انجام می‌رسانند. هنگامی که عزرا و همکارانش از اسارت بازگشتند و اورشلیم را بازسازی کردند، آنان مَثَلِ کارِ بازگردانیدنِ جواهراتِ میلر را مجسم ساختند، که همان کارِ احیای حقایقِ بنیانیِ میلر است. از این‌رو، فهمِ چارچوبِ کارِ میلر امری اساسی است.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 596.

> «رسولان بر بنیانی استوار بنا نهادند، یعنی بر صخرهٔ اعصار. آنان سنگ‌هایی را که از جهان استخراج کرده بودند، به این بنیاد آوردند. بناکنندگان بی‌مانع زحمت نکشیدند. کار ایشان به‌سبب مخالفت دشمنان مسیح به‌غایت دشوار گردید. آنان می‌بایست با تعصب، پیش‌داوری، و نفرتِ کسانی پیکار کنند که بر بنیادی کاذب بنا می‌کردند. بسیاری از آنان که همچون بناکنندگان کلیسا کار می‌کردند، می‌توانستند به بناکنندگان دیوار در روزگار نحمیا مانند شوند، که دربارهٔ ایشان نوشته شده است: “و بناکنندگان دیوار و حَمّالان و باربران، هر یک با یک دست در کار مشغول بود و با دست دیگر سلاحی نگاه می‌داشت.” نحمیا ۴:۱۷.» اعمال رسولان، 596.

In both passages of Isaiah, the work is to raise up the foundations and desolations of many generations. Isaiah is identifying a spiritual work that was illustrated by the literal work. The foundations were to be guarded, but instead they were eventually totally covered up by a false foundation of counterfeit jewels. Those who Isaiah identifies are restoring the foundational truths of the Millerites, not literal bricks and stones. The symbol of those truths is Miller’s framework of the two desolating powers which trampled down the sanctuary and the host for “seven times.”

در هر دو بخش از اشعیا، کار آن است که بنیادها و ویرانه‌های نسل‌های بسیار برپا گردد. اشعیا در حال شناسایی کاری روحانی است که به‌وسیلهٔ کارِ تحت‌اللفظی به تصویر کشیده شده بود. بنیادها می‌بایست محافظت می‌شدند، اما در عوض، سرانجام به‌کلی زیرِ بنیادِ دروغینی از جواهراتِ تقلبی پوشانیده شدند. کسانی که اشعیا از آنان سخن می‌گوید، در حالِ بازسازیِ حقایقِ بنیادیِ میلری‌ها هستند، نه آجرها و سنگ‌های تحت‌اللفظی. نمادِ آن حقایق، چارچوبِ میلر دربارهٔ دو قدرتِ ویرانگر است که برای «هفت زمان» قدس و لشکر را پایمال کردند.

That work of restoration is represented as raising up “the foundations” and “desolations of many generations,” and represents the prophetic work of restoring the foundational truths through the methodology that brings prophetic line upon prophetic line, from here a little and there a little. The work of reestablishing the foundations and desolations is the work of presenting and defending the original truths represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts, which are the two tables of Habakkuk chapter two. And the work is accomplished with the latter rain methodology of “line upon line”. It is the work of returning to Jeremiah’s old paths in the controversy of those who wish to uphold a counterfeit foundation, as represented by the false jewels of Miller’s dream.

آن کارِ احیا به‌صورت برپا داشتنِ «بنیادها» و «ویرانی‌های نسل‌های بسیار» به تصویر کشیده شده است، و بیانگرِ کارِ نبویِ بازگرداندنِ حقایقِ بنیادی از طریقِ روشی است که خطِّ نبوی را بر خطِّ نبوی می‌آورد، «اینجا اندکی و آنجا اندکی». کارِ استوار ساختنِ دوبارۀ بنیادها و ویرانی‌ها، کارِ عرضه و دفاع از حقایقِ اصلی‌ای است که در نمودارهای پیشگامانِ 1843 و 1850 بازنمایی شده‌اند، که همان دو لوحِ حبقوق بابِ دو هستند. و این کار با روش‌شناسیِ بارانِ آخِر، یعنی «خط بر خط»، به انجام می‌رسد. این، کارِ بازگشت به راه‌های کهنِ ارمیا در میانِ منازعۀ کسانی است که می‌خواهند بنیادی جعلی را برپا دارند، چنان‌که با جواهراتِ دروغینِ رؤیای میلر نشان داده شده است.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> «دشمن در پی آن است که اذهان برادران و خواهران ما را از کارِ آماده ساختن قومی برای ایستادن در این ایام آخر منحرف سازد. مغالطات او برای آن طراحی شده‌اند که ذهن‌ها را از خطرات و وظایف این ساعت دور کنند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آمد تا برای قوم خود به یوحنا عطا کند، هیچ می‌شمارند. تعلیم می‌دهند که صحنه‌هایی که درست در پیش روی ماست، آن‌قدر اهمیت ندارد که مستحق توجهی ویژه باشد. آنان حقیقتِ با منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌سازند و قوم خدا را از تجربه گذشته‌شان محروم کرده، به جای آن علمی کاذب به ایشان می‌دهند.»

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «خداوند چنین می‌فرماید: بر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید.» ارمیا ۶:۱۶.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «هیچ‌کس در پی آن نباشد که بنیان‌های ایمان ما را برکند—بنیان‌هایی که در آغاز کار ما، به‌وسیلهٔ مطالعهٔ دعا‌آمیزِ کلام و به‌واسطهٔ مکاشفه، نهاده شد. بر این بنیان‌ها ما در طول پنجاه سال گذشته بنا کرده‌ایم. ممکن است کسانی گمان کنند که راهی نو یافته‌اند و می‌توانند بنیانی استوارتر از آنچه نهاده شده است، بگذارند. اما این فریبی عظیم است. زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده است، بگذارد.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> «در گذشته بسیاری به ساختن ایمانی نو و برپا داشتن اصولی تازه دست زده‌اند. اما بنای آنان تا چه مدت پابرجا ماند؟ به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره استوار نشده بود.»

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «آیا نخستین شاگردان ناچار نبودند با گفته‌های انسان‌ها روبه‌رو شوند؟ آیا آنان ناچار نبودند به نظریه‌های کاذب گوش فرا دهند، و سپس، پس از آنکه هر آنچه در توان داشتند انجام داده بودند، استوار بایستند و بگویند: «زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است، بگذارد»؟ 1 Corinthians 3:11.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «پس ما باید آغاز اطمینان خود را تا به انتها استوار نگاه داریم. سخنان قدرت از جانب خدا و از سوی مسیح برای این قوم فرستاده شده است تا آنان را، جزء‌به‌جزء، از جهان بیرون آورده، به روشنایی آشکارِ حقیقت حاضر داخل سازد. خادمان خدا با لب‌هایی که به آتش مقدس لمس شده بود، این پیام را اعلام کرده‌اند. کلام الهی مُهر خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است.» شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۹۶، ۲۹۷.

The “work of preparing a people to stand in the last days,” is the work associated with the two prophecies of Ezekiel in chapter thirty-seven. A message is delivered by Isaiah’s voice in the wilderness, and the first message of Ezekiel brings those that have been dead in the street of the city of Sodom and Egypt for three-and-a-half days together. They then recognize they have been in Matthew’s tarrying time of the parable of the ten virgins. They then hear the call given to Jeremiah to separate the precious from the vile if they wish to return. They also recognize that Daniel’s prayer in chapter nine as present truth. Therefore if and when they choose to return by accepting and accomplishing the conditions of the gospel, then they receive Ezekiel’s second message and stand upon their feet a mighty army.

«کارِ آماده‌ساختنِ قومی تا در ایام آخر بایستند»، همان کاری است که با دو نبوتِ حزقیال در باب سی‌وهفتم پیوند دارد. پیامی به‌وسیلهٔ صدای اشعیا در بیابان ابلاغ می‌شود، و نخستین پیامِ حزقیال آنان را که سه روز و نیم در کوچهٔ شهرِ سدوم و مصر مرده بوده‌اند، گرد هم می‌آورد. سپس درمی‌یابند که در زمانِ درنگِ متی در مَثَلِ ده باکره بوده‌اند. آنگاه ندایی را که به ارمیا داده شد می‌شنوند تا اگر می‌خواهند بازگردند، گران‌بها را از پَست جدا سازند. همچنین دعای دانیال را در باب نهم به‌عنوان حقیقتِ حاضر تشخیص می‌دهند. ازاین‌رو، اگر و هنگامی که با پذیرفتن و به‌انجام‌رساندنِ شرایطِ انجیل، بازگشتن را برگزینند، آنگاه پیامِ دومِ حزقیال را دریافت می‌کنند و بر پای‌های خویش، لشکری عظیم، برپا می‌ایستند.

The “work of preparing a people to stand in the latter days” is accomplished through the latter rain methodology of “line upon line.” That work involves a work of restoring the Millerite truths that are represented on the 1843 and 1850 pioneer charts. Those two charts are Habakkuk’s two tables and they are to be laid upon one another (line upon line), and in so doing the two charts represent the foundational truths that are to be restored in the last days by the dirt brush man.

«عملِ آماده ساختن قومی تا در ایامِ آخر بایستند» از طریقِ روش‌شناسیِ بارانِ آخِر، یعنی «حکم بر حکم»، به انجام می‌رسد. این عمل، دربرگیرندهٔ کارِ بازگردانیدنِ حقایقِ میلری است که در نقشه‌های پیشگامِ 1843 و 1850 نمایان شده‌اند. این دو نقشه، دو لوحِ حبقوق هستند و باید بر روی یکدیگر نهاده شوند (حکم بر حکم)، و بدین‌سان این دو نقشه نمایانگرِ حقایقِ بنیادی‌ای هستند که در ایامِ آخر به‌وسیلهٔ مردِ برسِ خاک باید اعاده گردند.

When brought together, line upon line, they identify the mistake in the 1843 chart, which was thereafter corrected upon the 1850 chart. When considered as one table (line upon line) they then represent both the experience of God’s people and the hidden history of the seven thunders, for together they illustrate the first disappointment, the tarrying time, the Midnight Cry, and October 22, 1844, and the great disappointment.

چون این خطوط سطر به سطر در کنار هم نهاده شوند، خطای موجود در نمودار ۱۸۴۳ را مشخص می‌سازند؛ خطایی که سپس در نمودار ۱۸۵۰ اصلاح گردید. هنگامی که به‌منزلهٔ یک لوح واحد (سطر بر سطر) در نظر گرفته شوند، آنگاه هم تجربهٔ قوم خدا را بازنمایی می‌کنند و هم تاریخِ پنهانِ هفت رعد را؛ زیرا با هم نومیدی نخستین، زمانِ تأخیر، فریاد نیمه‌شب، و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، و نومیدی عظیم را به تصویر می‌کشند.

It is the first disappointment, Midnight Cry and great disappointment that is the hidden history of the seven thunders. It is the structure of truth, for truth is based upon the first and last letter of the Hebrew word “truth” being the same as is the first and last disappointment of that history. The middle and thirteenth letter is a symbol of rebellion as represented by those who reject the message of the Midnight Cry. The two charts when brought together provide two witnesses to the prophetic truths of the Millerites that are to be restored by the dirt brush man, but they also identify the experience that typifies the experience of the one hundred and forty-four thousand.

یہ پہلی مایوسی، نصفُ اللیل کی فریاد، اور عظیم مایوسی ہی ہے جو سات گرجوں کی پوشیدہ تاریخ ہے۔ یہی حق کی ساخت ہے، کیونکہ حق کی بنیاد اس امر پر ہے کہ عبرانی لفظ “truth” کا پہلا اور آخری حرف ایک ہی ہیں، جیسا کہ اس تاریخ کی پہلی اور آخری مایوسی بھی ایک دوسرے کے مطابق ہیں۔ درمیانی اور تیرھواں حرف بغاوت کی علامت ہے، جیسا کہ اُن لوگوں میں ظاہر ہوتا ہے جو نصفُ اللیل کی فریاد کے پیغام کو رد کرتے ہیں۔ جب دونوں نقشے ایک ساتھ لائے جاتے ہیں تو وہ میلیرائیٹس کی نبوتی سچائیوں کے لیے دو گواہ فراہم کرتے ہیں، جنہیں مٹی کے برش والے شخص کے ذریعے بحال کیا جانا ہے، لیکن وہ اُس تجربہ کی بھی نشان دہی کرتے ہیں جو ایک لاکھ چوالیس ہزار کے تجربہ کی تمثیل ہے۔

Those called to be the ensign (the one hundred and forty-four thousand) were confronted with their first disappointment on July 18, 2020, and then in July of 2023, they were then presented with a message from a voice crying in the wilderness. The voice was calling them to return.

آنان که خوانده شدند تا عَلَم باشند (آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر)، در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با نخستین نومیدیِ خود روبه‌رو شدند، و سپس در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ پیامی از آوازی نداکننده در بیابان به ایشان عرضه شد. آن آواز ایشان را به بازگشت فرا می‌خوانْد.

It is at this point in the hidden history of the seven thunders that rebellion will be manifested, for the next waymark is when the dirt brush man gathers the jewels and casts them into the casket. They then shine ten times brighter. At that point Miller was awakened. When the virgins (Miller) awake, it is too late. The restoration of the desolations of many generations is a work that the two witnesses must participate in. That work is now being carried out.

در این نقطه از تاریخ پنهانِ هفت رعد است که عصیان آشکار خواهد شد، زیرا نشانۀ راهِ بعدی زمانی است که مردِ جاروبِ خاک، جواهرات را گرد می‌آورد و آنها را در صندوقچه می‌افکند. آنگاه آنها ده برابر درخشان‌تر می‌درخشند. در آن هنگام، میلر بیدار شد. هنگامی که باکره‌ها (میلر) بیدار می‌شوند، دیگر بسیار دیر شده است. بازسازیِ ویرانی‌های نسل‌های بسیار، کاری است که دو شاهد باید در آن مشارکت داشته باشند. این کار اکنون در حال انجام است.

William Miller’s framework of the prophecies represented by the vision of the Ulai River, of Daniel chapters seven, eight and nine was the two desolating powers of paganism and papalism and the framework for Future for America is paganism (the dragon), followed by papalism (the beast) and apostate Protestantism (the false prophet). The key that establishes both frameworks is the writings of the apostle Paul. The apostle Paul was the prophetic voice that connected ancient Israel with spiritual Israel. Before his conversion, Paul’s name was Saul, which means “selected” or “set forth”.

چارچوب ویلیام میلر از نبوت‌هایی که به‌وسیلهٔ رؤیای نهر اولای، در فصل‌های هفتم، هشتم و نهم دانیال ارائه شده‌اند، عبارت بود از دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپیّت؛ و چارچوبِ Future for America عبارت است از بت‌پرستی (اژدها)، سپس پاپیّت (وحش) و پروتستانتیسمِ مرتد (نبی کاذب). کلیدی که هر دو چارچوب را استوار می‌سازد، نوشته‌های رسول پولس است. رسول پولس آن صدای نبوی بود که اسرائیل باستان را با اسرائیل روحانی پیوند داد. پیش از ایمان‌آوردنش، نام پولس شائول بود، که به‌معنای «برگزیده» یا «منصوب» است.

Paul was chosen (selected) to be the apostle to the Gentiles, and he was chosen among other things for his understanding of the Old Testament. Writing the majority of the New Testament, there is no other of the New Testament authors who possessed the understanding of the Old Testament as did Paul. He was chosen to lead out in presenting the gospel to the Gentiles, but he was also chosen to establish the relationship of the prophetic histories of the Old Testament with the prophetic history that followed the time period of the cross. Without Paul’s testimony the prophetic understanding of the Millerites, and that of Future for America would be non-existent. In the very history where literal Israel was divorced as God’s chosen people, Paul was chosen to identify that ancient Israel, though then divorced from God, was the symbol of the prophetic history of spiritual Israel. The necessary prophetic rules for the movements of the first and third angels are based primarily upon the writings of the apostle Paul.

پولس برگزیده شد تا رسولِ امت‌ها باشد، و در میانِ دیگر امور، برای فهمِ او از عهدِ عتیق برگزیده شد. از آن‌جا که بخشِ اعظمِ عهدِ جدید را نگاشت، در میانِ نویسندگانِ عهدِ جدید هیچ‌کس دیگر آن فهمی را که پولس از عهدِ عتیق داشت، در اختیار نداشت. او برگزیده شد تا در عرضه‌داشتنِ انجیل به امت‌ها پیشگام باشد، اما همچنین برگزیده شد تا رابطهٔ تاریخ‌های نبویِ عهدِ عتیق را با تاریخِ نبوی‌ای که پس از دورهٔ زمانیِ صلیب آمد، برقرار سازد. بدونِ شهادتِ پولس، فهمِ نبویِ میلری‌ها، و نیز فهمِ Future for America، وجود نمی‌داشت. در همان تاریخی که در آن اسرائیلِ تحت‌اللفظی به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ خدا طلاق داده شد، پولس برگزیده شد تا مشخص سازد که آن اسرائیلِ کهن، هرچند در آن زمان از خدا طلاق داده شده بود، نمادِ تاریخِ نبویِ اسرائیلِ روحانی بود. قواعدِ ضروریِ نبوی برای جنبش‌های فرشتهٔ اول و سوم، اساساً بر نوشته‌های رسول پولس استوار است.

For this reason, we will consider some of the prophetic principles that are identified by Paul that impacted the message of the Millerites, that was set within the framework of two desolating powers, and in so doing we will also consider how those principles impact upon the framework of three desolating powers.

به همین سبب، برخی از اصول نبوی‌ای را که پولُس مشخص کرده است و بر پیام میلری‌ها تأثیر گذاشته بود، و آن پیام در چارچوبِ دو قدرتِ ویرانگر قرار داشت، بررسی خواهیم کرد؛ و بدین‌سان، همچنین بررسی خواهیم کرد که این اصول چگونه بر چارچوبِ سه قدرتِ ویرانگر تأثیر می‌گذارند.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:1–10.

> علاوه بر این، ای برادران، نمی‌خواهم که از این امر بی‌خبر باشید که همهٔ پدران ما زیر ابر بودند و همه از میان دریا گذشتند؛ و همه در ابر و در دریا برای موسی تعمید یافتند؛ و همه همان خوراک روحانی را خوردند؛ و همه همان نوشابهٔ روحانی را نوشیدند، زیرا از آن صخرهٔ روحانی که در پی ایشان می‌آمد می‌نوشیدند، و آن صخره مسیح بود. لیکن خدا از بسیاری از ایشان خشنود نبود، زیرا در بیابان هلاک شدند. و این امور برای ما نمونه‌ها گردید، تا ما مشتاق امور شریرانه نشویم، چنان‌که ایشان نیز مشتاق شدند. و نه بت‌پرست باشید، چنان‌که بعضی از ایشان بودند؛ همان‌گونه که مکتوب است: «قوم برای خوردن و نوشیدن نشستند و برای لعب برخاستند.» و نه زنا کنیم، چنان‌که بعضی از ایشان زنا کردند و در یک روز بیست‌وسه هزار نفر فرو افتادند. و نه مسیح را بیازماییم، چنان‌که بعضی از ایشان نیز آزمودند و به‌وسیلهٔ مارها هلاک شدند. و نه شکایت کنید، چنان‌که بعضی از ایشان نیز شکایت کردند و به‌وسیلهٔ هلاک‌کننده نابود شدند. اکنون همهٔ این امور بر ایشان واقع شد تا نمونه‌ها باشند؛ و برای تنبیه ما نوشته شد، ما که انتهای عالم‌ها بر ما رسیده است. اول قرنتیان ۱۰:‏۱–۱۰.

In ten short verses, Paul identifies that the rite of baptism was typified at the Red Sea crossing, that the Rock which followed ancient Israel, was a “spiritual Rock,” and that it was Christ. He identifies that ancient Israel was the example for those living in the last days. This passage is a warning, and the passage is a point of controversy between those who uphold truth and those who oppose truth. Adventist theologians teach that Paul was simply identifying that the histories of ancient Israel were illustrating moral lessons that needed to be understood by those living in the last days, but they insist Paul was not identifying that the histories of literal Israel were actually to be repeated by spiritual Israel. Sister White often uses this passage to confirm exactly what Paul meant.

پولس در ده آیهٔ کوتاه بیان می‌کند که آیینِ تعمید در عبور از دریای سرخ به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نمایی شده بود، و آن صخره‌ای که در پیِ اسرائیلِ باستان می‌آمد، «صخره‌ای روحانی» بود، و آن صخره مسیح بود. او تصریح می‌کند که اسرائیلِ باستان نمونه‌ای بود برای کسانی که در ایام آخر زندگی می‌کنند. این بخش هشداری است، و نیز نقطه‌ای محلِ مناقشه میان کسانی است که حق را پاس می‌دارند و کسانی که با حق مخالفت می‌ورزند. الهی‌دانان ادونتیست تعلیم می‌دهند که پولس صرفاً بیان می‌کرد که تاریخ‌های اسرائیلِ باستان درس‌های اخلاقی را به تصویر می‌کشیدند که باید از سوی کسانی که در ایام آخر زندگی می‌کنند فهمیده شوند، اما اصرار دارند که پولس مقصودش این نبود که تاریخ‌های اسرائیلِ literal در واقع باید به‌وسیلهٔ اسرائیلِ روحانی تکرار شوند. خواهر وایت غالباً از این بخش استفاده می‌کند تا دقیقاً همان چیزی را که پولس منظور داشت تأیید کند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستان، کمتر برای زمان خویش سخن گفتند تا برای زمان ما؛ از این‌رو نبوتِ ایشان برای ما نافذ و جاری است. «و این همه بر ایشان واقع شد تا نمونه‌ها باشد؛ و برای تنبیه ما مکتوب گردید، که انتهای عالم‌ها بر ما رسیده است.» ۱ قرنتیان ۱۰:۱۱. «نه برای خودشان، بلکه برای ما خدمت می‌کردند در اموری که اکنون به شما اعلام شده است به‌واسطۀ آنان که انجیل را به شما بشارت دادند، به روح‌القدس که از آسمان فرستاده شد؛ اموری که فرشتگان آرزومندند در آن‌ها نظر کنند.» ۱ پطرس ۱:۱۲....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “کتاب‌مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر فراهم آورده و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای عظیم و وقایع solemn تاریخ عهد عتیق در این ایامِ آخر، در کلیسا تکرار شده‌اند و تکرار می‌شوند.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

The “great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days,” is how Sister White summarizes Paul’s meaning in the verses. In an attempt to undermine Paul’s identification of ancient Israel as symbolically illustrating literal Israel’s history, Satan has foisted two primary attacks against this prophetic principle. The first, that I already mentioned, is the claim that Paul was simply identifying that those histories represented moral lessons. That false teaching is a half-truth, and a half-truth is not truth at all. It is true that the moral lessons that might be derived from the history of ancient Israel, is for the benefit of those living in the last days, but when that is used to deny that those histories are also an illustration of events that will be repeated, it becomes a half-truth, which is designed to deny the truth.

«رویدادهای عظیم و معاملاتِ مهیبِ تاریخِ عهد عتیق در این ایام آخر، در کلیسا تکرار شده‌اند و می‌شوند»؛ خواهر وایت بدین‌گونه مقصودِ پولس را در آن آیات خلاصه می‌کند. در تلاشی برای تضعیفِ شناساییِ اسرائیلِ باستان از سوی پولس به‌عنوان نمادی که به‌طور سمبلیک تاریخِ اسرائیلِ literal را تصویر می‌کند، شیطان دو حملهٔ اصلی را علیه این اصلِ نبوی تحمیل کرده است. نخستینِ آن، که پیش‌تر نیز بدان اشاره کردم، این ادعاست که پولس صرفاً در حال بیانِ این بود که آن تاریخ‌ها نمایانگرِ درس‌های اخلاقی هستند. آن تعلیمِ کاذب، نیمه‌حقیقتی بیش نیست، و نیمه‌حقیقت اصلاً حقیقت نیست. درست است که درس‌های اخلاقی‌ای که می‌توان از تاریخِ اسرائیلِ باستان برگرفت، به سودِ کسانی است که در ایام آخر زندگی می‌کنند؛ اما هنگامی که از آن برای انکارِ این واقعیت استفاده شود که آن تاریخ‌ها همچنین تصویری از رویدادهایی هستند که تکرار خواهند شد، به نیمه‌حقیقتی تبدیل می‌شود که برای انکارِ حقیقت طراحی شده است.

> “A blessing or a curse is now before the people of God—a blessing if they come out from the world and are separate, and walk in the path of humble obedience; and a curse if they unite with the idolatrous, who trample upon the high claims of heaven. The sins and iniquities of rebellious Israel are recorded and the picture presented before us as a warning that if we imitate their example of transgression and depart from God we shall fall as surely as did they. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’” Testimonies, volume 1, 609.

> «برکت یا لعنتی اکنون در برابر قوم خدا قرار دارد—برکت، اگر از جهان بیرون آیند و جدا باشند و در طریق اطاعتِ فروتنانه سلوک کنند؛ و لعنت، اگر با بت‌پرستان متحد شوند، آنان که ادعاهای والای آسمان را پایمال می‌کنند. گناهان و شرارت‌های اسرائیلِ سرکش ثبت شده است و این تصویر به‌عنوان هشداری در برابر ما نهاده شده است تا اگر ما از نمونهٔ تعدیِ ایشان پیروی کنیم و از خدا دور شویم، همان‌گونه که آنان سقوط کردند، ما نیز بی‌تردید سقوط خواهیم کرد. «و همهٔ این امور برای ایشان به‌عنوان نمونه‌ها واقع شد؛ و برای تنبیه ما مکتوب گردید، که انتهای عالم‌ها بر ما رسیده است.»» Testimonies, volume 1, 609.

One truth is not to be used to deny another truth, for when it is, it turns the truth of God into a lie.

یک حقیقت را نباید برای انکار حقیقتی دیگر به کار برد، زیرا هرگاه چنین شود، حقیقت خدا را به دروغ مبدل می‌سازد.

> “One saying of the Saviour must not be made to destroy another.” The Great Controversy, 371.

> «یک سخنِ نجات‌دهنده را نباید چنان به کار برد که سخنی دیگر از او را باطل سازد.» نبرد عظیم، ۳۷۱.

The teaching that ancient Israel’s history represents moral lessons alone, is often used by Adventist theologians to destroy God’s prophetic Word, and it is one of the half-truths that is included in the dish of fables prepared to deceive God’s people into receiving a lie, and the lie they receive is identified in the writings of the apostle Paul.

یہ تعلیم کہ قدیم اسرائیل کی تاریخ محض اخلاقی اسباق کی نمائندگی کرتی ہے، اکثر ایڈونٹسٹ الٰہیات دانوں کے ہاتھوں خدا کے نبوتی کلام کو باطل کرنے کے لیے استعمال کی جاتی ہے، اور یہ اُن نیم سچائیوں میں سے ایک ہے جو افسانوں کی اُس تھالی میں شامل کی جاتی ہیں جو خدا کے لوگوں کو فریب دے کر جھوٹ قبول کروانے کے لیے تیار کی جاتی ہے، اور وہ جھوٹ جسے وہ قبول کرتے ہیں رسول پولس کی تحریروں میں مشخص کیا گیا ہے۔

The other primary attack against the principle that the history of ancient Israel illustrates the history of modern Israel was invented by Jesuits during the history of the counter reformation, and it consists of agreeing to the idea that the history of ancient Israel is repeated. The Jesuit lie is that the history is literally repeated, not spiritually repeated. The lie was invented as a way to prevent an understanding that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy, for the teaching assents to the truth that there is an antichrist in the last days, but it argues that the antichrist is represented by a literal power, not a spiritual power. The whore in Revelation seventeen, who has mystery Babylon written on her forehead, would then be a whore that arises in the literal land of Babylon, which today is Iraq.

دیگر حملهٔ اصلی بر ضد این اصل که تاریخ اسرائیلِ باستان، تاریخ اسرائیلِ جدید را به تصویر می‌کشد، به‌وسیلهٔ یسوعیان در جریان تاریخِ ضد اصلاحات ابداع شد، و عبارت است از موافقت با این اندیشه که تاریخ اسرائیلِ باستان تکرار می‌شود. دروغِ یسوعی این است که تاریخ به‌صورتِ تحت‌اللفظی تکرار می‌شود، نه به‌صورتِ روحانی. این دروغ به‌منظورِ جلوگیری از درک این حقیقت ابداع شد که پاپِ روم همان ضدّمسیحِ نبوتِ کتاب‌مقدّس است؛ زیرا این تعلیم به حقیقتِ وجودِ یک ضدّمسیح در ایامِ آخر اذعان می‌کند، اما استدلال می‌نماید که ضدّمسیح به‌وسیلهٔ یک قدرتِ لفظی نمایانده می‌شود، نه یک قدرتِ روحانی. در این صورت، فاحشهٔ مذکور در مکاشفهٔ هفده، که بر پیشانیِ او «راز، بابلِ عظیم» نوشته شده است، فاحشه‌ای خواهد بود که در سرزمینِ لفظیِ بابل، که امروز عراق است، ظهور می‌کند.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> «کسانی که در فهمِ کلام دچار سردرگمی می‌شوند و از درک معنای ضدّمسیح بازمی‌مانند، بی‌تردید خود را در جانبِ ضدّمسیح قرار خواهند داد.» Kress Collection, 105.

The pope is a literal person, representing a literal power (the Catholic church), but he and his organization has been prophetically identified by literal Babylon, and can only be correctly identified when the subject of the antichrist is set forth as the spiritual fulfillment of a literal example. Paul identified that literal Israel illustrates spiritual Israel, but it was not a new prophetic truth that he presented, for his understanding was generally based upon the Old Testament, and it is there that his testimony is grounded.

پاپ شخصی واقعی است که نمایندۀ قدرتی واقعی (کلیسای کاتولیک) می‌باشد؛ اما او و سازمانش به‌طور نبوی به‌وسیلۀ بابلِ حقیقی معرفی شده‌اند، و تنها زمانی می‌توان ایشان را به‌درستی شناسایی کرد که موضوع ضدّمسیح به‌عنوان تحقق روحانیِ یک نمونۀ حقیقی بیان شود. پولس مشخص ساخت که اسرائیلِ حقیقی نمونۀ اسرائیلِ روحانی است؛ اما این حقیقتی نبوی و تازه نبود که او عرضه کرد، زیرا فهم او عموماً بر عهد عتیق استوار بود، و شهادت او نیز در همان‌جا بنیان دارد.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> اینگونه می‌فرماید یهوه، پادشاه اسرائیل، و ولیِّ او، یهوهٔ صبایوت: من اوّلم و من آخرم، و جز من خدایی نیست. و کیست که مانند من ندا دهد و آن را اعلام کند و برای من مرتب سازد، از آن زمان که قومِ قدیم را برقرار نمودم؟ و چیزهایی را که می‌آیند و واقع خواهند شد، بگذارید برای ایشان بیان کنند. مترسید و هراسان مشوید؛ آیا از آن زمان به شما خبر ندادم و اعلام نکردم؟ شما نیز شاهدان من هستید. آیا غیر از من خدایی هست؟ آری، صخره‌ای نیست؛ هیچ‌یک را نمی‌شناسم. اشعیا ۴۴:‏۶–۸

We are to be Christ’s witnesses, as was Paul, that the Alpha and Omega appointed not only ancient Israel, but all the biblical ancient people as symbols to show “the things that are coming,” upon those who live in the last days. Paul was an expert on the Old Testament, and he was raised up to be the prophetic connecting link between the dispensation of literal and spiritual Israel. It was his writings that guided those who understood the increase of knowledge at the time of the end in 1798, and also in 1989.

ہمیں مسیح کے گواہ ہونا ہے، جیسے پولس تھا، کہ الفا اور اومیگا نے نہ صرف قدیم اسرائیل بلکہ بائبل کے تمام قدیم لوگوں کو بھی علامات کے طور پر مقرر کیا تاکہ اُن کے ذریعے "آنے والی باتوں" کو اُن پر ظاہر کیا جائے جو آخری ایّام میں زندہ ہیں۔ پولس عہدِ عتیق کا ماہر تھا، اور اسے اس لیے برپا کیا گیا کہ وہ لفظی اور روحانی اسرائیل کی تدبیر کے درمیان نبوی ربط کی کڑی ہو۔ اُس کی ہی تحریروں نے اُن لوگوں کی رہنمائی کی جنہوں نے 1798 میں، اور نیز 1989 میں، وقتِ آخر میں علم کی افزائش کو سمجھا۔

Ancient literal Babylon, the ancient children of the east, ancient Egypt, ancient Greece, and the ancient Medo-Persian empire are symbols of spiritual powers at the end of the world. The ancient symbols are the literal that precedes, and represent, the spiritual that follows. Paul goes so far as to identify that literal Adam symbolized spiritual Adam (who is Christ).

بابلِ باستانیِ تحت‌اللفظی، فرزندانِ باستانیِ مشرق‌زمین، مصرِ باستان، یونانِ باستان، و امپراتوریِ باستانیِ ماد و فارس، نمادِ قدرت‌های روحانی در پایانِ جهان‌اند. نمادهای باستانی، امرِ تحت‌اللفظی‌ای هستند که بر امرِ روحانیِ پس از آن پیشی می‌گیرد و آن را نمایندگی می‌کند. پولس تا آنجا پیش می‌رود که تصریح می‌کند آن آدمِ تحت‌اللفظی نمادِ آدمِ روحانی بود (که همان مسیح است).

> And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. The first man is of the earth, earthy: the second man is the Lord from heaven. As is the earthy, such are they also that are earthy: and as is the heavenly, such are they also that are heavenly. And as we have borne the image of the earthy, we shall also bear the image of the heavenly. 1 Corinthians 15:45–49.

> پس چنین مکتوب است: «آدمِ نخستین، نفسِ زنده گردید»؛ و آدمِ آخر، روحِ حیات‌بخش شد. لیکن آنچه روحانی است نخست نبود، بلکه آنچه طبیعی است؛ و پس از آن، آنچه روحانی است. انسانِ نخستین از زمین است، خاکی؛ انسانِ دوم، خداوند از آسمان است. چنان‌که خاکی است، خاکیان نیز همان‌گونه‌اند؛ و چنان‌که آسمانی است، آسمانیان نیز همان‌گونه‌اند. و همان‌گونه که صورتِ خاکی را بر خود داشته‌ایم، صورتِ آسمانی را نیز بر خود خواهیم داشت. اول قرنتیان 15:45–49.

There are some very profound lessons Paul is teaching concerning the first and last Adam, but we are simply identifying the principle which he sets forth very clearly in the passage, when he states, “that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual.” The literal, which Paul here identifies as “natural,” is first, and the spiritual is last. Literal Israel was first, and natural, and spiritual Israel comes “afterward.”

پولُس دربارۀ آدمِ اوّل و آدمِ آخر برخی درس‌های بسیار عمیق تعلیم می‌دهد، امّا ما فقط اصلی را که او در این بخش به‌روشنی بیان می‌کند مشخص می‌سازیم، آنجا که می‌گوید: «آنچه روحانی است نخست نبود، بلکه آنچه طبیعی است؛ و پس از آن آنچه روحانی است.» امرِ تحت‌اللفظی، که پولُس در اینجا آن را «طبیعی» معرّفی می‌کند، نخست است، و امرِ روحانی آخر. اسرائیلِ لفظی نخست بود و طبیعی، و اسرائیلِ روحانی «پس از آن» می‌آید.

Literal Babylon precedes spiritual Babylon. The next important point that is emphasized in Paul’s writings is the point in history when the change from literal to spiritual is to be applied. It is the time period of the cross when the prophetic change from literal to spiritual is identified.

بابلِ تحت‌اللفظی بر بابلِ روحانی تقدّم دارد. نکتهٔ مهمِ بعدی که در نوشته‌های پولُس بر آن تأکید شده است، مقطع تاریخی‌ای است که در آن باید این تغییر از تحت‌اللفظی به روحانی اِعمال شود. این همان دورهٔ زمانیِ صلیب است که در آن، تغییر نبوی از تحت‌اللفظی به روحانی مشخص می‌گردد.

> For ye are all the children of God by faith in Christ Jesus. For as many of you as have been baptized into Christ have put on Christ. There is neither Jew nor Greek, there is neither bond nor free, there is neither male nor female: for ye are all one in Christ Jesus. And if ye be Christ’s, then are ye Abraham’s seed, and heirs according to the promise. Galatians 3:26–29.

> زیرا شما همه به‌واسطۀ ایمان در مسیح عیسی، فرزندان خدا هستید. زیرا همۀ شما که در مسیح تعمید یافته‌اید، مسیح را در بر کرده‌اید. نه یهودی هست و نه یونانی؛ نه غلام هست و نه آزاد؛ نه مرد هست و نه زن؛ زیرا همۀ شما در مسیح عیسی یک هستید. و اگر از آنِ مسیح هستید، پس نسل ابراهیم و وارثان برحسب وعده می‌باشید. غلاطیان ۳:‏۲۶–۲۹

It matters not what your birthright might be, if and when you accept Christ, you then become the seed of Abraham. You are not literal Israel; you are spiritual Israel. The transition from literal to spiritual was the cross. Paul divides mankind into two classes. Each class has their own covenant, each are descendants of Abraham. Each has a city that represents their family and covenant. Each is either a son of literal Adam or spiritual Adam.

مهم نیست حقّ موروثی شما چه باشد؛ اگر و هنگامی که مسیح را بپذیرید، آنگاه ذریّت ابراهیم می‌شوید. شما اسرائیلِ جسمانی نیستید؛ شما اسرائیلِ روحانی هستید. گذار از جسمانی به روحانی، صلیب بود. پولس نوع بشر را به دو طبقه تقسیم می‌کند. هر طبقه عهدِ خاصِ خود را دارد، و هر یک از نسلِ ابراهیم‌اند. هر یک شهری دارند که نمایانگر خانواده و عهدِ ایشان است. هر یک یا پسرِ آدمِ جسمانی است یا آدمِ روحانی.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–30.

> زیرا مکتوب است که ابراهیم را دو پسر بود، یکی از کنیز و دیگری از زن آزاد. اما آن که از کنیز بود، بر حسب جسم تولّد یافت؛ و آن که از زن آزاد بود، به وعده. این امور تمثیلی است؛ زیرا اینان دو عهد هستند: یکی از کوه سینا که برای بندگی می‌زاید، و آن هاجر است. زیرا این هاجر، کوه سینا در عربستان است و مطابق است با اورشلیم کنونی، که با فرزندان خود در بندگی است. لیکن اورشلیمی که بالاست آزاد است، و او مادر جمیع ماست. زیرا مکتوب است: «ای نازا که نمی‌زایی، شادمان باش؛ ای که درد زایمان نمی‌کشی، به فریاد برآی و ندا کن؛ زیرا فرزندان زن متروک بسیار بیشترند از آن زنی که شوهر دارد.» اکنون ما، ای برادران، همچنان‌که اسحاق بود، فرزندان وعده هستیم. لیکن چنان‌که در آن زمان آن که بر حسب جسم تولّد یافته بود، بر آن که بر حسب روح تولّد یافته بود جفا می‌رسانید، اکنون نیز چنین است. با این همه، کتاب چه می‌گوید؟ «کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسر کنیز هرگز با پسر زن آزاد وارث نخواهد بود.» پس، ای برادران، ما فرزندان کنیز نیستیم، بلکه فرزندان زن آزادیم. غلاطیان ۴:‏۲۲–۳۰.

In the time period of the cross, the ancient literal became symbols of the modern spiritual. The apostle Paul clarified these essential prophetic truths that allowed William Miller to establish the framework of two desolating powers, which he based all of his prophetic conclusions upon. The same work accomplished by the apostle Paul is what identifies the three desolating powers that is the framework for all the prophetic conclusions of Future for America.

در بازهٔ زمانی صلیب، امور کهنِ تحت‌اللفظی به نمادهای امور روحانیِ نوین تبدیل شدند. پولسِ رسول این حقایق بنیادیِ نبوی را روشن ساخت؛ حقایقی که به ویلیام میلر امکان داد چارچوبِ دو قدرتِ ویرانگر را بنا نهد، چارچوبی که تمامی نتایج نبویِ خود را بر آن استوار کرد. همان کاری که به‌وسیلهٔ پولسِ رسول انجام شد، همان است که سه قدرتِ ویرانگر را مشخص می‌کند؛ سه قدرتی که چارچوبِ همهٔ نتایج نبویِ Future for America است.

The framework of Miller’s understanding of the increase of knowledge represented by the Ulai River vision of chapter seven, eight and nine was based upon his discovery that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome. He made that discovery in Paul’s second letter to the Thessalonians. That understanding is the primary truth identified in association with the prophetic “lie,” that causes strong delusion to come upon Seventh-day Adventists in the last days.

چارچوب فهم میلر از افزایش معرفت، که به‌وسیلهٔ رؤیای نهر اولای در باب‌های هفت، هشت و نه به تصویر کشیده شده است، بر کشف او مبتنی بود که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمایانگر رومِ بت‌پرست است. او این کشف را در نامهٔ دوم پولس به تسالونیکیان به دست آورد. این فهم، حقیقت اصلی‌ای است که در ارتباط با «دروغ» نبوی شناخته می‌شود؛ همان دروغی که سبب می‌گردد در ایام آخر، ضلالتی شدید بر ادونتیست‌های روز هفتم عارض شود.

We will continue our study of the increase of knowledge represented by the vision of the Ulai River in the next article by considering what Miller recognized in Paul’s letter.

ما در مقالۀ بعدی مطالعۀ خود را دربارۀ افزایش معرفتی که رؤیای رود اولای آن را به تصویر می‌کشد ادامه خواهیم داد، و در آن به آنچه میلر در رسالۀ پولس دریافت، خواهیم پرداخت.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «آن‌که به زیرِ ظاهر می‌نگرد و دل‌های همهٔ آدمیان را می‌خواند، دربارهٔ کسانی که نور عظیم داشته‌اند، می‌گوید: “از وضع اخلاقی و روحانی خویش نه در رنج‌اند و نه در حیرت.” آری، ایشان راه‌های خود را برگزیده‌اند، و جانِ ایشان به مکروهاتِ ایشان شادمان است. “من نیز اوهامِ ایشان را برخواهم گزید، و آنچه از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا هنگامی که خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ و چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه آنچه را در نظر من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را که من از آن خشنود نبودم برگزیدند.” “خدا ایشان را به ضلالتی سخت خواهد سپرد تا دروغ را باور کنند”، زیرا “محبتِ راستی را نپذیرفتند تا نجات یابند”، “بلکه از ناراستی لذت بردند.” اشعیا 66:3، 4؛ 2 تسالونیکیان 2:11، 10، 12.»

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «آموزگار آسمانی پرسید: “چه فریبی نیرومندتر از این می‌تواند ذهن را گمراه سازد که انسان وانمود کند بر بنیاد درست بنا می‌کند و خدا اعمال او را می‌پذیرد، حال آنکه در واقع، بسیاری امور را بر وفق سیاست دنیوی به انجام می‌رساند و بر ضد یهوه گناه می‌ورزد؟ آه، این فریبی عظیم است، ضلالتی افسونگر، که بر اذهان چیره می‌شود هنگامی که کسانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را با روح و قدرت آن اشتباه می‌گیرند؛ آنگاه که می‌پندارند دولتمندند و مال‌اندوز شده‌اند و به هیچ چیز محتاج نیستند، در حالی که در حقیقت به همه‌چیز نیازمندند.”» Testimonies, جلد 8، 249، 250.

Back to Articles