Article

# Panium - Number Twelve

پانیوم — نمبر بارہ

Daniel 11:40 and the Three Unsealings of Prophecy

دانیال ۱۱:۴۰ اور نبوت کے تین مُہربند کُھلنے

Author

Jeff Pippenger

Published

September 12, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in the Bible. It represents the unsealing of the book of Daniel in 1798, 1989 and 2023. The three times the book was unsealed mark the conclusion of a scattering of “seven times.” 1798 marked the conclusion of the twenty-five hundred and twenty years of scattering that began in 723 BC when Assyria carried the northern ten tribes into captivity. 1989 marked the conclusion of 126 years since the rebellion of 1863, when the Seventh-day Adventist Church officially set aside the “seven times” of Leviticus twenty-six. 2023 marked the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven’s two witnesses being dead in the street. At the conclusion of the 2,520 years, (the 126 years and the 3½ days—all symbols of the “seven times”) the book of Daniel was unsealed.

آیهٔ چهلِ دانیال یازده یکی از ژرف‌ترین آیات کتاب‌مقدس است. این آیه نمایانگر گشوده شدن مُهرِ کتاب دانیال در سال‌های ۱۷۹۸، ۱۹۸۹ و ۲۰۲۳ است. این سه بار که کتاب گشوده شد، پایانِ پراکندگیِ «هفت زمان» را نشان می‌دهد. سال ۱۷۹۸ نشانگر پایانِ دو هزار و پانصد و بیست سالِ پراکندگی بود که در ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد، هنگامی که آشور ده قبیلهٔ شمالی را به اسارت برد. سال ۱۹۸۹ نشانگر پایانِ ۱۲۶ سال از زمانِ شورشِ ۱۸۶۳ بود، هنگامی که کلیسای ادونتیست روز هفتم رسماً «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش را کنار نهاد. سال ۲۰۲۳ نشانگر پایانِ سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازده بود، زمانی که دو شاهد آن مرده در کوچه افتاده بودند. در پایانِ ۲٬۵۲۰ سال (۱۲۶ سال و ۳ روز و نیم—که همگی نمادهای «هفت زمان» هستند)، کتاب دانیال گشوده شد.

Sister White informs us that in 1798 it was needful that men be presented with the events connected with the close of probation. When she records this fact, she is identifying parallel histories, for she also represents the message of the last days as the events connected with the close of probation. Speaking of Millerite history she records:

خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که در سال 1798 لازم بود وقایعی که با بسته شدن زمانِ آزمایش مرتبط بودند، به انسان‌ها ارائه شوند. هنگامی که او این حقیقت را ثبت می‌کند، در حال شناسایی تاریخ‌های موازی است، زیرا او همچنین پیام ایام آخر را به‌مثابه وقایعی که با بسته شدن زمانِ آزمایش مرتبط‌اند، به تصویر می‌کشد. او در سخن گفتن از تاریخ میلری چنین می‌نویسد:

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> «لازم بود که مردم نسبت به خطر خویش بیدار شوند؛ که برانگیخته شوند تا خود را برای رویدادهای خطیری که با پایان یافتن زمانِ آزمایش مرتبط است، آماده سازند.» نبرد عظیم، ۳۱۰.

Speaking of the last days she records:

او دربارۀ ایام آخر چنین می‌نویسد:

> “Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. T he words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.

> «پیش از مصلوب شدنش، نجات‌دهنده برای شاگردان خود توضیح داد که او باید به قتل برسد و بار دیگر از قبر برخیزد؛ و فرشتگان حاضر بودند تا سخنان او را بر ذهن‌ها و دل‌ها نقش کنند. اما شاگردان در انتظار رهاییِ زمانی از یوغ روم بودند، و نمی‌توانستند اندیشهٔ این را تحمل کنند که او که همهٔ امیدهای ایشان بر او متمرکز بود، مرگی ننگین را متحمل شود. سخنانی که لازم بود به یاد آورند، از ذهنشان رانده شد؛ و چون زمانِ آزمایش فرا رسید، آنان را ناآماده یافت. مرگ عیسی امیدهای ایشان را به همان‌گونه به‌کلی نابود کرد که گویی او پیشاپیش ایشان را آگاه نساخته بود. بدین‌سان در نبوت‌ها نیز آینده به همان روشنی در برابر ما گشوده شده است که به‌وسیلهٔ سخنان مسیح در برابر شاگردان گشوده شد. رویدادهای مربوط به پایانِ زمانِ آزمون و کارِ آماده‌سازی برای زمانِ تنگی، به‌وضوح ارائه شده‌اند. اما انبوهی از مردم از این حقایق مهم بیش از آن آگاهی ندارند که گویی هرگز مکشوف نشده بودند. شیطان در کمین است تا هر تأثیری را که آنان را برای نجات حکیم سازد، برباید؛ و زمانِ تنگی آنان را ناآماده خواهد یافت.» کشمکش عظیم، ۵۹۵.

The Millerite message was unsealed in 1798 and it presented “the events connected with the close of probation.” When speaking of the last days, she applies the history of the disciples to illustrate the fact that “the events connected with the close of probation” are what make men wise unto salvation, but are not understood. The messages that were unsealed in 1798, 1989 and 2023 were messages that identified the “events connected with the close of probation.”

پیام میلری در سال ۱۷۹۸ گشوده شد و «وقایعِ مرتبط با پایانِ زمانِ آزمایش» را ارائه کرد. هنگامی که او دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گوید، تاریخِ شاگردان را به‌کار می‌گیرد تا این حقیقت را نشان دهد که «وقایعِ مرتبط با پایانِ زمانِ آزمایش» همان اموری هستند که انسان را برای نجات حکیم می‌سازند، اما فهمیده نمی‌شوند. پیام‌هایی که در سال‌های ۱۷۹۸، ۱۹۸۹ و ۲۰۲۳ گشوده شدند، پیام‌هایی بودند که «وقایعِ مرتبط با پایانِ زمانِ آزمایش» را مشخص می‌ساختند.

Verse forty represents a historical line when the book of Daniel is unsealed three times. In 1798 Daniel’s vision of the Ulai River representing chapters seven through nine was unsealed. In 1989 Daniel’s vision of the Hiddekel River representing chapter ten through twelve was unsealed. In 2023 the hidden history of verse forty of Daniel eleven was unsealed.

چهل‌اُمین آیه نمایانگر خطی تاریخی است که در آن کتاب دانیال سه بار از مُهر گشوده می‌شود. در سال ۱۷۹۸، رؤیای دانیال دربارهٔ رود اُولای، که نمایانگر فصل‌های هفت تا نه است، از مُهر گشوده شد. در سال ۱۹۸۹، رؤیای دانیال دربارهٔ رود حِدِّقِل، که نمایانگر فصل‌های ده تا دوازده است، از مُهر گشوده شد. در سال ۲۰۲۳، تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهلِ دانیال یازده از مُهر گشوده شد.

The history of verse forty represents 1798 unto the Sunday law of verse forty-one, which is the history of the United States that is also the earth beast of Revelation thirteen, the false prophet of Revelation sixteen and the sixth kingdom of Bible prophecy. The same history represented in verse forty of Daniel eleven is also represented in one verse in the book of Revelation.

تاریخِ آیتِ چهل، 1798 سے لے کر آیتِ اکتالیس کے سنڈے لا تک کی نمائندگی کرتی ہے، جو ریاستہائے متحدہ کی تاریخ ہے، اور وہی مکاشفہ تیرہ کا زمینی درندہ، مکاشفہ سولہ کا جھوٹا نبی، اور بائبلی نبوت کی چھٹی بادشاہی بھی ہے۔ دانی ایل گیارہ کی آیتِ چالیس میں جس ایک ہی تاریخ کی نمائندگی کی گئی ہے، اسی کی نمائندگی کتابِ مکاشفہ میں بھی ایک ہی آیت میں کی گئی ہے۔

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> اور میں نے ایک اور حیوان کو زمین سے نکلتے دیکھا؛ اور اُس کے دو سینگ برّہ کی مانند تھے، اور وہ اژدہا کی طرح بولتا تھا۔ مکاشفہ 13:11۔

This verse, as in verse forty is the history that begins with the Alien and Sedition Acts of 1798 and ends with the Sunday law when the nation speaks as a dragon, a history that begins when papal Rome is taken off the throne and ends when papal Rome is restored to the throne. The history represented by both Revelation 13:11 and Daniel 11:40 begins with the removal of the fifth kingdom of Bible prophecy and ends with the removal of the sixth kingdom of Bible prophecy.

این آیه، همانند آیهٔ چهل، تاریخى است که با قوانین بیگانگان و فتنهٔ سال 1798 آغاز می‌شود و با قانون یکشنبه، هنگامی که آن ملت چون اژدها سخن می‌گوید، پایان می‌یابد؛ تاریخى که از زمانی آغاز می‌شود که روم پاپى از تخت فروگرفته می‌شود و زمانی پایان می‌پذیرد که روم پاپى دوباره بر تخت برقرار می‌گردد. تاریخى که هم در مکاشفه 13:11 و هم در دانیال 11:40 به تصویر کشیده شده است، با برچیده شدن پنجمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس آغاز می‌شود و با برچیده شدن ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس پایان می‌یابد.

The “seventy” years which Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy unto the second kingdom of Bible prophecy represents the history of verse forty from 1798 unto the Sunday law.

وہ “ستر” برس جن میں بابل نے بائبل کی نبوت کی پہلی سلطنت کے طور پر، بائبل کی نبوت کی دوسری سلطنت تک حکومت کی، آیت چالیس کی تاریخ کی نمائندگی کرتے ہیں، 1798 سے اتوار کے قانون تک۔

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> و در آن روز واقع خواهد شد که صور هفتاد سال، بر حسب ایام یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور مانند فاحشه‌ای آواز خواهد خواند. بربطی برگیر، در شهر گردش کن، ای فاحشه‌ای که به فراموشی سپرده شده‌ای؛ نغمه‌ای دلنشین بنواز، سرودهای بسیار بخوان، تا به یاد آورده شوی. و واقع خواهد شد که پس از پایان هفتاد سال، خداوند از صور تفقد خواهد نمود، و او به مزد خویش بازخواهد گشت، و با تمامی مملکت‌های جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. اشعیا 23:15–17.

The history of 1798 unto the Sunday law is also the history when the whore of Tyre is forgotten as recorded in Isaiah twenty-three, which expresses the period as “seventy years” and as the “days of one king.” From Nebuchadnezzar to Belshazzar the first kingdom of Bible prophecy reigned, thus typifying the sixth kingdom of Bible prophecy who began as a lamb but ends up speaking as a dragon. Nebuchadnezzar represents a follower of the lamb and Belshazzar a follower of the dragon.

تاریخِ 1798 تا قانونِ یک‌شنبه، همچنین همان تاریخی است که در آن فاحشهٔ صور، چنان‌که در اشعیا بیست‌وسه ثبت شده است، به فراموشی سپرده می‌شود؛ جایی که این دوره به‌صورت «هفتاد سال» و به‌عنوان «ایام یک پادشاه» بیان شده است. از نبوکدنصر تا بلشصر، نخستین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس سلطنت کرد؛ و بدین‌سان نمونه‌ای از ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس گردید که با سیمای بره آغاز می‌شود، اما سرانجام همچون اژدها سخن می‌گوید. نبوکدنصر نمایندهٔ پیروِ بره است و بلشصر نمایندهٔ پیروِ اژدها.

The history of 1798 unto the Sunday law is also the history of the three angels of Revelation fourteen, beginning with the reformation of the Millerites and ending with the reformation of the one hundred and forty-four thousand. The message of the three angels is the judgment hour message. The Millerites announced the events connected with the opening of the judgment and the one hundred and forty-four thousand announce the events connected with the close of probation.

تاریخِ 1798 سے لے کر اتوار کے قانون تک، مکاشفہ چودہ کے تین فرشتوں کی تاریخ بھی ہے، جو میلرائیٹوں کی اصلاح سے شروع ہوتی ہے اور ایک لاکھ چوالیس ہزار کی اصلاح پر ختم ہوتی ہے۔ تین فرشتوں کا پیغام، عدالت کے وقت کا پیغام ہے۔ میلرائیٹوں نے ان واقعات کا اعلان کیا جو عدالت کے آغاز سے متعلق تھے، اور ایک لاکھ چوالیس ہزار ان واقعات کا اعلان کرتے ہیں جو مہلتِ آزمائش کے اختتام سے متعلق ہیں۔

The events connected with the close of probation are portrayed upon internal and external lines of prophecy, and the events take place primarily in the history represented by verse forty of Daniel eleven. The events of verse forty end at the Sunday law in the United States, so the events of the final ingathering of God’s other children who are still in Babylon is not represented in verse forty; still the crisis that then confronts the world has just finished in the United States. Those events represent the judgment upon the United States and the purification of God’s church in advance of the church being lifted up as an ensign.

رویدادهای مرتبط با ختمِ مهلتِ توبه، بر خطوط داخلی و خارجیِ نبوت ترسیم شده‌اند، و این رویدادها در درجهٔ نخست در تاریخی که در آیهٔ چهلِ دانیال یازده بازنمایی شده است، رخ می‌دهند. رویدادهای آیهٔ چهل با قانونِ یکشنبه در ایالات متحده پایان می‌پذیرند؛ ازاین‌رو، رویدادهای گردآوری نهاییِ سایر فرزندانِ خدا که هنوز در بابل‌اند، در آیهٔ چهل بازنمایی نشده است؛ بااین‌حال، بحرانی که آنگاه جهان را مواجه می‌سازد، تازه در ایالات متحده به پایان رسیده است. آن رویدادها داوری بر ایالات متحده و تطهیرِ کلیسای خدا را، پیش از آنکه کلیسا همچون عَلَمی برافراشته شود، بازنمایی می‌کنند.

The internal events connected with the close of probation identify Christ’s work as High Priest in finishing the mystery of God among His last day people. The external events identify the role of the United States in restoring power to the papacy. The entire history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, the entire history of Laodicea occurs during the history represented by verse forty.

رویدادهای درونیِ مرتبط با پایان یافتنِ زمانِ آزمایش، کارِ مسیح را به‌عنوان کاهنِ اعظم در به انجام رساندنِ سرِّ خدا در میانِ قومِ روزهای آخرِ او مشخص می‌سازد. رویدادهای بیرونی، نقشِ ایالات متحده را در بازگرداندنِ قدرت به پاپیّت مشخص می‌کند. تمامیِ تاریخِ ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، تمامیِ تاریخِ لائودکیه، در خلالِ تاریخی رخ می‌دهد که آیهٔ چهل آن را نمایان می‌سازد.

The internal and external lines within verse forty are represented by the two horns of the earth beast. The horn of Republicanism is the external line and the horn of Protestantism is the internal line. Both lines exist within the history of the sixth kingdom, and at the conclusion of the history of the sixth kingdom God’s judgment is brought upon both the Protestant and Republican horns. The message that identifies the events connected with the close of probation is the message that identifies the events that are brought upon the United States as it fills up its cup of probationary time. The message that identifies the events connected with the close of probation is also the message that identifies the events that are brought upon Seventh-day Adventism as it fills up its cup of probationary time.

خطوطِ داخلی و خارجی در آیهٔ چهل به‌وسیلهٔ دو شاخِ وحشِ زمین نمود یافته‌اند. شاخِ جمهوری‌خواهی خطِ خارجی است و شاخِ پروتستانتیسم خطِ داخلی. هر دو خط در درونِ تاریخِ پادشاهیِ ششم وجود دارند، و در پایانِ تاریخِ پادشاهیِ ششم، داوریِ خدا بر هر دو شاخِ پروتستان و جمهوری‌خواه وارد می‌شود. پیامی که رویدادهای مرتبط با بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش را مشخص می‌سازد، همان پیامی است که رویدادهایی را مشخص می‌کند که بر ایالات متحده وارد می‌شوند، آنگاه که پیمانهٔ زمانِ آزمایشیِ خود را پر می‌سازد. پیامی که رویدادهای مرتبط با بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش را مشخص می‌سازد، همچنین همان پیامی است که رویدادهایی را مشخص می‌کند که بر اَدونتیسمِ روزِ هفتم وارد می‌شوند، آنگاه که پیمانهٔ زمانِ آزمایشیِ خود را پر می‌سازد.

Within the history of verse forty there are three times the book of Daniel is unsealed, and each of the three times produces an internal and external line that presents the events connected with the close of probation. Each of the three waymarks is preceded by a scattering of seven times. Verse forty therefore represents the history of 1798 unto the Sunday law, and the prophetic waymarks within that history are the “events connected with the close of probation.” Within the history of verse forty the internal line represents a transition from Philadelphia unto Laodicea at the beginning and a transition from Laodicea to Philadelphia at the ending. The beginning represented a reformatory movement as illustrated by the parable of the ten virgins which typified a reformatory movement at the ending that also fulfilled the parable to the very letter.

در درون تاریخ آیهٔ چهل، کتاب دانیال سه بار مُهرگشایی می‌شود، و هر یک از آن سه بار، خطی داخلی و خطی خارجی پدید می‌آورد که رویدادهای مرتبط با بسته‌شدن زمانِ فیض را ارائه می‌کند. هر یک از آن سه نشانهٔ راه، پیش از خود با پراکندگیِ هفت‌باره همراه است. بنابراین آیهٔ چهل نمایانگر تاریخِ ۱۷۹۸ تا قانونِ یک‌شنبه است، و نشانه‌های راهِ نبوتی در درون آن تاریخ، همان «رویدادهای مرتبط با بسته‌شدن زمانِ فیض» هستند. در درون تاریخِ آیهٔ چهل، خطِ داخلی در آغاز، نمایانگرِ گذاری از فیلادلفیا به لاودکیه است، و در پایان، نمایانگرِ گذاری از لاودکیه به فیلادلفیا. آغاز، یک جنبشِ اصلاحی را نشان می‌داد، چنان‌که در مَثَلِ ده باکره به تصویر کشیده شده است؛ مَثَلی که جنبشِ اصلاحیِ پایان را نیز نمونه‌وار می‌ساخت، جنبشی که آن مَثَل را نیز به تمامِ معنا و به دقیق‌ترین وجه محقق کرد.

The Philadelphian Millerite movement began with a fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1798, and then another fulfillment of the “seven times” on October 22, 1844. At least by 1856 both James White and Sister White identified the movement as in a Laodicean condition. In the same year new light on the “seven times” was presented in the official church publication that was never finished. “Seven times” was fulfilled in 1798, and thereafter William Miller discovered the “commencement of the chain of truth” as Sister White called it, and the commencement of the chain of truth was the “seven times.” 1798 was a fulfillment of the “seven times,” thereafter Miller makes his foundational discovery of the “seven times” as the book of Daniel is unsealed. After that October 22, 1844 marks another fulfillment of the “seven times, which is in turn followed by a transition in the movement from Philadelphia unto Laodicea in the same year that new light upon the “seven times” is left unfinished. In 1863 what had been the Millerite Philadelphian movement until 1856 when it transitioned into the Millerite Laodicean movement became an legally registered church, largely under the premises and pressures of the Civil War and protecting the youth of the church. The movement ended in 1863 when it became a church. Seven years prior, in 1856 Laodicea set aside a message of new light upon the very topic which was William Miller’s first prophetic discovery.

جنبش میلریِ فیلادلفیایی با تحققِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش در سال 1798 آغاز شد، و سپس با تحققِ دیگری از «هفت زمان» در 22 اکتبر 1844. دست‌کم تا سال 1856، هم جیمز وایت و هم خواهر وایت این جنبش را در وضعیتی لائودیکیه‌ای شناسایی کردند. در همان سال، نور جدیدی دربارهٔ «هفت زمان» در نشریهٔ رسمی کلیسا ارائه شد که هرگز به پایان نرسید. «هفت زمان» در 1798 تحقق یافت، و پس از آن ویلیام میلر آنچه را که خواهر وایت «آغاز زنجیرهٔ حقیقت» نامیده بود کشف کرد، و آغاز زنجیرهٔ حقیقت همان «هفت زمان» بود. 1798 تحققی از «هفت زمان» بود، و پس از آن، هنگامی که کتاب دانیال گشوده می‌شود، میلر کشف بنیادین خود را دربارهٔ «هفت زمان» انجام می‌دهد. پس از آن، 22 اکتبر 1844 تحقق دیگری از «هفت زمان» را رقم می‌زند، که به نوبهٔ خود با گذاری در جنبش از فیلادلفیا به لائودیکیه دنبال می‌شود، در همان سالی که نور جدید دربارهٔ «هفت زمان» ناتمام رها می‌گردد. در سال 1863، آنچه تا 1856 جنبش میلریِ فیلادلفیایی بود، هنگامی که به جنبش میلریِ لائودیکیه‌ای انتقال یافت، به کلیسایی که به‌طور قانونی به ثبت رسیده بود تبدیل شد؛ عمدتاً تحت مقتضیات و فشارهای جنگ داخلی و به‌منظور حفاظت از جوانان کلیسا. جنبش در 1863، هنگامی که به یک کلیسا بدل شد، پایان یافت. هفت سال پیش از آن، در 1856، لائودیکیه پیامی از نور جدید را دربارهٔ همان موضوعی کنار نهاد که نخستین کشف نبویِ ویلیام میلر بود.

The Millerite movement and the light that is called “the commencement of the chain of truth,” the light of the “seven times” was opened up to the leadership of the Laodicean movement who gradually set aside a desire to uphold the “seven times” and at the end of seven years (“seven times”) in 1863, a new chart and prophetic message is produced without any reference to the “seven times.”

جنبش میلری و نوری که «آغاز زنجیرۀ حقیقت» خوانده می‌شود، یعنی نورِ «هفت زمان»، بر رهبری جنبش لائودیکیه گشوده شد؛ رهبری‌ای که به‌تدریج میل به پاسداری از «هفت زمان» را کنار نهاد، و در پایان هفت سال («هفت زمان») در سال ۱۸۶۳، جدول تازه‌ای و پیام نبوی‌ای نو پدید آمد، بی‌آنکه هیچ اشاره‌ای به «هفت زمان» در آن باشد.

In 1863 the conclusion of Isaiah’s sixty-five year prophecy concluded right where it started, with a civil war between north and south. The issue of slavery in 1863 had been typified by the carrying away of both the northern and southern kingdoms in fulfillment of the “seven times,” and the slavery into which Israel was carried into fitly represented the issues of slavery at the end. 1863 represents the end of the prophetic structure based upon Isaiah’s sixty-five year prophecy.

در سال ۱۸۶۳، پایانِ نبوتِ شصت‌وپنج‌سالهٔ اشعیا درست در همان‌جا که آغاز شده بود به انجام رسید: با جنگی داخلی میان شمال و جنوب. مسئلهٔ برده‌داری در سال ۱۸۶۳ به‌واسطهٔ به اسیری برده شدنِ هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبی، در تحققِ «هفت زمان»، نمونه‌وار پیش‌تر ترسیم شده بود؛ و آن بندگی‌ای که اسرائیل بدان گرفتار شد، به‌درستی مسائلِ برده‌داری را در انتها بازنمایی می‌کرد. سال ۱۸۶۳ نمایانگرِ پایانِ ساختارِ نبویِ مبتنی بر نبوتِ شصت‌وپنج‌سالهٔ اشعیاست.

> Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7–9.

> خداوندگار خداوند یوں فرماتا ہے: یہ قائم نہ ہوگا اور نہ وقوع میں آئے گا۔ کیونکہ شام کا سر دمشق ہے، اور دمشق کا سر رزین ہے؛ اور پینسٹھ برس کے اندر افرائیم ایسا ٹوٹ جائے گا کہ وہ قوم نہ رہے گا۔ اور افرائیم کا سر سامریہ ہے، اور سامریہ کا سر رملیاہ کا بیٹا ہے۔ اگر تم ایمان نہ لاؤ گے تو یقیناً تم قائم نہ رہو گے۔ یسعیاہ 7:7–9۔

Rightly understood this prophecy beginning in 742 BC identifies three waymarks within a sixty-five year span. Two of the waymarks identify the starting points of twenty-five hundred and twenty years of captivity and slavery for both the northern and southern kingdoms of Israel. In 742 BC the northern and southern kingdoms were involved in a civil war, and the northern ten tribes had formed an alliance with Syria to invade the southern kingdom of Judah. Nineteen years later in 723 BC the northern ten tribes were carried into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the Assyrians captured Manasseh and took him to Babylon. Twenty-five hundred and twenty years after 723 BC arrives at 1798, the time of the end and beginning of verse forty. Forty-six years later the “seven times” against the southern kingdom that began in 677 BC ended in 1844. Nineteen years later in 1863 the prophetic characteristics of 742 BC are represented to the very letter. A civil war between the northern and southern kingdoms is under way in 742 BC and 1863. In 742 BC the prediction given by Isaiah to wicked King Ahaz was concerning the impending enslavement of both the northern and southern kingdoms, and in 1863, the very center point of the Civil War President Lincoln proclaimed the Emancipation Proclamation beginning the process of ending slavery. The warning given to wicked King Ahaz in 742 BC was given in the literal glorious land typifying the message given by Lincoln in the spiritual glorious land.

اگر این نبوت به‌درستی فهمیده شود، که آغاز آن در ۷۴۲ ق.م. است، سه نشانۀ راه را در درون یک بازۀ شصت‌وپنج‌ساله مشخص می‌سازد. دو تا از این نشانه‌های راه، نقاط آغازِ دو هزار و پانصد و بیست سال اسارت و بندگی را برای هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبیِ اسرائیل تعیین می‌کنند. در ۷۴۲ ق.م. پادشاهی‌های شمالی و جنوبی درگیر جنگی داخلی بودند، و ده سبطِ شمالی با سوریه اتحادی بسته بودند تا به پادشاهی جنوبیِ یهودا یورش برند. نوزده سال بعد، در ۷۲۳ ق.م.، ده سبطِ شمالی به دست آشوریان به بندگی برده شدند. چهل‌وشش سال بعد، در ۶۷۷ ق.م.، آشوریان مَنَسّی را اسیر کردند و او را به بابل بردند. دو هزار و پانصد و بیست سال پس از ۷۲۳ ق.م. به ۱۷۹۸ می‌رسد، زمان آخر و آغاز آیۀ چهل. چهل‌وشش سال بعد، «هفت زمان» بر ضد پادشاهی جنوبی که در ۶۷۷ ق.م. آغاز شده بود، در ۱۸۴۴ به پایان رسید. نوزده سال بعد، در ۱۸۶۳، ویژگی‌های نبویِ ۷۴۲ ق.م. به‌تمامیِ لفظ بازنمایی می‌شوند. در ۷۴۲ ق.م. و ۱۸۶۳، جنگی داخلی میان پادشاهی‌های شمالی و جنوبی در جریان است. در ۷۴۲ ق.م.، پیشگویی‌ای که به‌واسطۀ اشعیا به آحازِ شریر داده شد، دربارۀ بندگیِ قریب‌الوقوعِ هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبی بود، و در ۱۸۶۳، دقیقاً در نقطۀ مرکزی جنگ داخلی، رئیس‌جمهور لینکلن اعلامیۀ آزادی بردگان را صادر کرد و فرایند پایان دادن به بردگی را آغاز نمود. هشداری که در ۷۴۲ ق.م. به آحازِ شریر داده شد، در سرزمین باشکوهِ تحت‌اللفظی داده شد که از پیامی حکایت می‌کرد که به‌واسطۀ لینکلن در سرزمین باشکوهِ روحانی داده شد.

Seven years after the messages of the “seven times” by Hiram Edson were published in 1856 Adventism produced the 1863 chart which removed the Millerite teaching of the seven times, thus calling into question multitudes of passages where Ellen White teaches that we are to repeat the messages of the Millerites, and also that we are to defend against those messages being attacked. The same year they became a legally registered church. There is more which can be written about 1863 and its prophetic implications, but what I am here noting is that there are several witnesses, both internal and external that identify the rebellion of 1863, whether it be the rebellion of the external with the southern states, or the rebellion of the internal with the rejection of the first foundational truth. 1863 is one of the events within the history of verse forty that represents a waymark that makes up the “events connected with the close of probation.”

هفت سال پس از آن‌که پیام‌های «هفت زمان» از سوی هیرام ادسن در سال ۱۸۵۶ منتشر شد، ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ نموداری پدید آورد که تعلیم میلریِ «هفت زمان» را حذف می‌کرد؛ و بدین‌سان انبوهی از عباراتی را که در آن‌ها الن وایت تعلیم می‌دهد که ما باید پیام‌های میلری‌ها را تکرار کنیم، و نیز در برابر حمله به آن پیام‌ها از آن‌ها دفاع نماییم، مورد تردید قرار داد. در همان سال، آنان به کلیسایی که به‌طور قانونی ثبت شده بود تبدیل شدند. مطالب بیشتری می‌توان دربارهٔ سال ۱۸۶۳ و دلالت‌های نبوی آن نوشت، اما آنچه من در اینجا خاطرنشان می‌کنم این است که چندین شاهد، هم درونی و هم بیرونی، وجود دارند که شورشِ سال ۱۸۶۳ را شناسایی می‌کنند، خواه شورشِ بیرونی با ایالت‌های جنوبی باشد، یا شورشِ درونی با ردّ نخستین حقیقتِ بنیادی. سال ۱۸۶۳ یکی از رخدادهای درون تاریخِ آیهٔ چهل است که نشانه‌ای را نمایندگی می‌کند که بخشی از «وقایعِ مرتبط با پایانِ زمانِ آزمایش» را تشکیل می‌دهد.

1863 aligns with the beginning of forty years in the wilderness for ancient literal Israel. At the end of the forty years Joshua led ancient Israel into the Promised Land and they brought down Jericho and pronounced a curse upon any who would rebuild Jericho. In 1863 the leadership of Laodicean Adventism rebuilt Jericho. 1863 is represented in the beginning and ending of the forty years in the wilderness. 1863 is a prophetic waymark that ties together history of the external and internal lines of verse forty’s history. There is the seventh church, “a church judged” as the word “Laodicea” means, entering into a period represented by an entire generation dying in the wilderness. At the same point, the first Republican president is beginning the work of freeing the slaves, thus typifying the last Republican Presidents who will implement martial law in a period of crisis leading to what inspiration calls “national ruin.”

۱۸۶۳ با آغاز چهل سالِ بیابان‌گردی برای اسرائیلِ باستانِ تحت‌اللفظی هم‌راستا است. در پایان آن چهل سال، یوشع اسرائیلِ باستان را به سرزمین موعود داخل ساخت، و ایشان اَریحا را فرو افکندند و بر هر که اَریحا را از نو بنا کند لعنتی اعلام کردند. در ۱۸۶۳، رهبری ادونتیسمِ لائودیکیه اَریحا را از نو بنا نهاد. ۱۸۶۳ در آغاز و انجامِ آن چهل سالِ بیابان‌گردی بازنمایی شده است. ۱۸۶۳ نشانه‌ای نبوی است که تاریخِ خطوطِ خارجی و داخلیِ تاریخِ آیهٔ چهل را به یکدیگر پیوند می‌دهد. کلیسای هفتم در آنجاست، «کلیسایی داوری‌شده»، چنان‌که واژهٔ «لائودیکیه» بدین معناست، که به دوره‌ای داخل می‌شود که با مرگِ تمامِ یک نسل در بیابان بازنمایی می‌گردد. در همان نقطه، نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه کارِ آزاد ساختنِ بردگان را آغاز می‌کند، و بدین‌سان نمونهٔ پیشگویانه‌ای از آخرین رؤسای‌جمهور جمهوری‌خواه می‌گردد که در دوره‌ای از بحران، منتهی به آنچه الهام «ویرانی ملی» می‌خواند، حکومت نظامی را به اجرا خواهند گذاشت.

In the waymarks of the beginning the waymarks of the end are represented and the events connected with the close of the judgment were typified in the events connected with the opening of the judgment. The rebellion at Kadesh in rejecting the message of Joshua and Caleb at the beginning of the forty years typified the rebellion of Moses’ in striking the Rock at Kadesh at the end of the forty years. 1863 identifies the Sunday law where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and where the twenty-five ancient men in Jerusalem are bowing to the sun in Ezekiel chapter eight, and where Shiloh is repeated upon those who trust in the lying words, “the temple of the Lord are we.”

در نشانه‌های راهِ آغاز، نشانه‌های راهِ پایان بازنمایی شده است، و رویدادهای مربوط به اختتام داوری در رویدادهای مربوط به افتتاح داوری به‌صورت نمونه پیش‌نگاشته شد. عصیان در قادِش، در ردّ پیام یوشع و کالیب در آغاز چهل سال، نمونه‌ای بود از عصیان موسی در زدنِ صخره در قادِش در پایان چهل سال. سال ۱۸۶۳ حکم یکشنبه را مشخص می‌سازد؛ جایی که لائودیکیه از دهان خداوند قی می‌شود، و جایی که آن بیست‌وپنج مردِ مشایخ در اورشلیم در حزقیال فصل هشت در برابر خورشید سجده می‌کنند، و جایی که شیلوه بر آنان که بر سخنان دروغین اعتماد می‌کنند تکرار می‌شود: «هیکل خداوند، هیکل خداوند، هیکل خداوند ما هستیم.»

We will continue this study of Panium in the next article.

ما این بررسیِ پانیوم را در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles