Article

# The Book of Daniel - Number Sixteen

کتابِ دانیال — نمبر سولہ

Symbols

نمادها

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Before we address chapter three of Daniel, we will consider some prophetic symbolism that might allow us to more fully understand the chapter. Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah are employed by the Holy Spirit to represent specific prophetic symbols, based upon the context where they are employed. In chapter one, they are represented as four worthies, with no distinction, until the end of the chapter, where Daniel is identified as having the gift of “understanding in all visions and dreams.”

پیش از آن‌که به باب سوم دانیال بپردازیم، برخی نمادپردازی‌های نبوی را بررسی خواهیم کرد که ممکن است ما را قادر سازد این باب را به‌گونه‌ای کامل‌تر درک کنیم. دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا، بر اساس زمینه‌ای که در آن به کار گرفته شده‌اند، به‌وسیلهٔ روح‌القدس برای نمایاندن نمادهای نبویِ مشخص به کار گرفته می‌شوند. در باب اول، آنان به‌صورت چهار مردِ شایسته، بدون هیچ تمایزی، معرفی می‌شوند، تا پایان باب، جایی که دانیال به‌عنوان کسی شناخته می‌شود که عطای «فهمیدن در همهٔ رؤیاها و خواب‌ها» را دارد.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:17.

> وَأَمَّا هٰؤُلَاءِ الْفِتْيَةُ الأَرْبَعَةُ فَأَعْطَاهُمُ اللهُ مَعْرِفَةً وَفَهْمًا فِي كُلِّ كِتَابَةٍ وَحِكْمَةٍ؛ وَكَانَ دَانِيآلُ فَهِيمًا فِي كُلِّ الرُّؤَى وَالأَحْلَامِ. دانيال 1:17.

In chapter one, as a symbol of ‘four’ they represent God’s people in the last days throughout the world. ‘Four’ is a symbol that represents worldwide, and all the prophets are speaking of the last days. The four worthies in chapter one represent God’s people of the last days, and in verse seventeen a distinction is first made between Daniel and the three worthies that represents the symbol of a “three-and-one combination.”

در فصل اوّل، آنان به‌عنوان نمادِ «چهار» نمایانگر قومِ خدا در ایّامِ آخر در سراسر جهان هستند. «چهار» نمادی است که بر شمولِ جهانی دلالت می‌کند، و همهٔ انبیا از ایّامِ آخر سخن می‌گویند. آن چهار بزرگوار در فصل اوّل نمایانگر قومِ خدا در ایّامِ آخرند، و در آیهٔ هفده برای نخستین بار تمایزی میان دانیال و آن سه بزرگوار برقرار می‌شود که نمادِ یک «ترکیبِ سه و یک» را می‌رساند.

The symbol of a “three-and-one combination” is found repeatedly within the inspired word. It represents several truths, depending upon the context. It represents the history of the three angels’ messages that began at the “time of the end” in 1798, and that end at the close of probation. All three messages were represented in the movement of the first angel, and that movement is followed by the fourth angel of Revelation eighteen, thus a three-and-one combination.

نمادِ «ترکیبِ سه‌ویک» بارها در کلامِ مُلهَم یافت می‌شود. این نماد، بسته به سیاق، بیانگر چندین حقیقت است. این نماد، تاریخِ پیام‌های سه فرشته را که در «زمانِ آخر» در سال ۱۷۹۸ آغاز شد و در پایانِ مهلتِ توبه خاتمه می‌یابد، نمایندگی می‌کند. هر سه پیام در جنبشِ فرشتهٔ اول نمود یافت، و آن جنبش با فرشتهٔ چهارمِ مکاشفهٔ هجده دنبال می‌شود؛ ازاین‌رو، ترکیبی سه‌ویک.

In certain contexts, it can represent the movement of the first angel’s message of Millerite history with the number one, in combination with the movement of the third angel’s message with the number three. Thus, the “three-and-one combination” may also be represented as the “one-and-three combination”. The symbolic “three-one combination” works as a symbol by either the one—preceding the three, or the three—preceding the one. In Nebuchadnezzar’s furnace, in chapter three of Daniel, we first see the three worthies, and then a fourth like unto the Son of God.

در برخی زمینه‌ها، این می‌تواند حرکتِ پیامِ فرشتۀ اوّلِ تاریخِ میلریتی را با شمارۀ یک، در ترکیب با حرکتِ پیامِ فرشتۀ سوّم با شمارۀ سه، نشان دهد. ازاین‌رو، «ترکیبِ سه‌ویک» را همچنین می‌توان به صورتِ «ترکیبِ یک‌وسه» نیز بازنمایی کرد. «ترکیبِ نمادینِ سه‌یک» به‌عنوانِ یک نماد عمل می‌کند، خواه یک ـ پیش از سه ـ قرار گیرد، یا سه ـ پیش از یک ـ. در کورهٔ نبوکدنصر، در بابِ سومِ دانیال، نخست آن سه مردِ شایسته را می‌بینیم، و سپس چهارمی را که مانندِ پسرِ خدا بود.

> And these three men, Shadrach, Meshach, and Abednego, fell down bound into the midst of the burning fiery furnace. Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:23–25.

> و این سه مرد، شدرک و میشک و عبدنغو، در حالی که بسته بودند، به میان کورهٔ آتشِ سوزان افتادند. آنگاه نبوکدنصرِ پادشاه مبهوت شد و با شتاب برخاست و خطاب به مشاوران خود گفت: آیا ما سه مردِ بسته را به میان آتش نیفکندیم؟ ایشان در پاسخ به پادشاه گفتند: بی‌گمان، ای پادشاه. او در جواب گفت: اینک من چهار مردِ گشوده را می‌بینم که در میان آتش راه می‌روند، و هیچ آسیبی به ایشان نرسیده است؛ و سیمای نفر چهارم مانند پسر خداست. دانیال ۳:‏۲۳–۲۵.

There is no doubt a perfectly divine reason, and an accurate historical fact, that would inform us why Daniel was not represented in the golden image worship service of chapter three, but one prophetic reason is that if Daniel would have been in attendance, he would have destroyed the prophetic symbolism of the three-and-one combination in the fiery furnace. With Gideon, it was Gideon and his three bands of one hundred men. Christ was often with three disciples.

بی‌تردید هم علتی کاملاً الهی و هم حقیقتی دقیق تاریخی وجود دارد که به ما می‌فهماند چرا دانیال در مراسم پرستشِ تمثال زرینِ باب سوم حاضر و نمایان نشده است؛ اما یکی از علل نبوی این است که اگر دانیال در آن‌جا حضور می‌داشت، نمادگرایی نبویِ ترکیبِ سه‌و‌یک در کورهٔ آتشین را از میان می‌برد. در مورد جدعون، این جدعون بود با سه دستهٔ یک‌صدنفریِ او. مسیح نیز غالباً با سه شاگرد بود.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. Matthew 17:1, 2.

> و پس از شش روز، عیسی پطرس و یعقوب و یوحنای برادر او را برگرفت و ایشان را به‌تنهایی بر فراز کوهی بلند برد؛ و در برابر ایشان هیئت او دگرگون شد: چهره‌اش چون خورشید درخشید و جامه‌اش همچون نور سپید گردید. متی 17:1، 2

One-and-three, or three-and-one; it is the same symbol, for they are all representing some prophetic element of the last days, and the last days are the days of judgment. The days of judgment began in 1798, with the pronouncement that the investigative judgment would commence on October 22, 1844 And the days of judgment continue until human probation begins to close at the soon-coming Sunday law, as God’s executive judgments begin and progressively escalate until probation completely closes and the seven last plagues take place. With Nebuchadnezzar’s furnace, the three worthies, that were afterwards joined by Christ, represent the ensign. At the dedication of the golden image all of the nations that made up Nebuchadnezzar’s empire were in attendance.

یک‌و‌سه، یا سه‌و‌یک؛ این همان نماد است، زیرا همگی نمایانگر عنصری نبوی از ایام آخر می‌باشند، و ایام آخر، ایام داوری‌اند. ایام داوری در سال 1798 آغاز شد، با اعلام این‌که داوریِ تحقیقی در 22 اکتبر 1844 آغاز خواهد شد. و ایام داوری ادامه می‌یابد تا زمانی که مهلت آزمایش انسان در قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع آغاز به بسته‌شدن کند، در حالی که داوری‌های اجراییِ خدا آغاز می‌شوند و به‌تدریج شدت می‌گیرند تا آن‌که مهلت آزمایش به‌طور کامل بسته شود و هفت بلای آخر واقع گردد. در کورهٔ نبوکدنصر، آن سه مردِ شایسته، که پس از آن مسیح به ایشان پیوست، نشان را نمایندگی می‌کنند. در مراسم تقدیس تمثال زرین، همهٔ ملت‌هایی که امپراتوری نبوکدنصر را تشکیل می‌دادند حضور داشتند.

> And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:26.

> او از دور برای امت‌ها عَلَمی برخواهد افراشت، و از کرانۀ زمین برای ایشان سوت خواهد زد؛ و اینک، آنان با شتابی سریع خواهند آمد. اشعیا ۵:۲۶.

The seventy years of Daniel’s captivity is another essential symbol to recognize and it is found repeatedly in the inspired word. Jehoiakim to Cyrus represents the actual seventy years of Daniel’s captivity. In second Chronicles the seventy years represent the period that the land would rest and enjoy its sabbaths. In Isaiah twenty-three the seventy years represent the history of the United States from 1798, until the Sunday law, and in doing so, they also represent the parallel histories of the horn of Republicanism and the horn of true Protestantism. Sister White aligns the seventy years with the twelve-hundred-and-sixty years of the papal Dark Ages.

هفتاد سال اسارت دانیال نمادی اساسیِ دیگر است که باید شناخته شود، و این نماد بارها در کلام الهامی یافت می‌شود. از یهویاقیم تا کورش، هفتاد سال واقعیِ اسارت دانیال را نمایندگی می‌کند. در دوم تواریخ، هفتاد سال نمایانگر دوره‌ای است که طی آن زمین آرامی می‌یافت و از سَبَت‌های خود بهره‌مند می‌شد. در اشعیا بیست‌وسه، هفتاد سال نمایانگر تاریخ ایالات متحده از 1798 تا قانون یکشنبه است، و بدین‌سان، همچنین تاریخ‌های موازیِ شاخِ جمهوری‌خواهی و شاخِ پروتستانیسمِ راستین را نمایندگی می‌کند. خواهر وایت هفتاد سال را با هزارودویست‌وشصت سالِ اعصارِ تاریکِ پاپی همسو می‌سازد.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «امروز کلیسای خدا آزاد است که نقشهٔ الهی را برای نجات نژادی گمشده تا به کمال به پیش برد. طی قرون متمادی، قوم خدا از آزادی‌های خود محروم بودند. موعظهٔ انجیل در خلوص آن ممنوع شده بود، و سخت‌ترین مجازات‌ها بر کسانی وارد می‌شد که جرأت می‌کردند از اوامر انسان‌ها سرپیچی کنند. در نتیجه، تاکستان بزرگ اخلاقیِ خداوند تقریباً به‌طور کامل بی‌متصدی مانده بود. مردم از نور کلام خدا محروم شده بودند. تاریکیِ خطا و خرافات تهدید می‌کرد که شناخت دین حقیقی را محو سازد. کلیسای خدا بر روی زمین در طی این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به همان اندازه در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید، در بابل به اسارت نگاه داشته شده بودند.» انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

Once it is understood that as a symbol the seventy years also represent the twelve-hundred-and-sixty years of the Dark Ages, then the illustration of the “three and a half years”, or “forty-two months”, or “times, times and dividing of time” that symbolically represent the Dark Ages, expand the meaning and application of the symbolic seventy years.

به‌محض آنکه فهمیده شود که هفتاد سال، به‌عنوان نمادی، همچنین نمایانگر هزار و دویست و شصت سالِ اعصار ظلمت است، آنگاه تمثیلِ «سه سال و نیم»، یا «چهل و دو ماه»، یا «زمان و زمان‌ها و نصفِ زمان» که به‌صورت نمادین اعصار ظلمت را نشان می‌دهند، معنای هفتاد سالِ نمادین و کاربرد آن را گسترش می‌دهند.

In the book of Daniel, the seventy years are identified as the period from the empowerment of the first message until the judgment. That period exists in every sacred reform movement, and in so doing, the seventy years represent other lines of truth that are not emphasizing the element of time, but address the purpose of the period. For example, the period of seventy years is represented by Malachi as the period when the messenger of the covenant purifies the sons of Levi. Sister White associated Malachi’s cleansing of the Levites with Christ’s two temple cleansings. That same period is the period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. It is also the period when the latter rain is progressively poured out. The same period is also the testing time of the image of the beast, which leads to the mark of the beast. The period is also the prophetic “day of preparation”, that leads to the Sunday law, which is also the “day of the Sabbath”. The period contains scattering times, and gathering times, which are both elements of the “seven times.”

در کتاب دانیال، هفتاد سال به‌عنوان دوره‌ای از توان‌بخشیِ پیام نخستین تا داوری شناخته می‌شود. این دوره در هر جنبش اصلاحِ مقدس وجود دارد، و بدین‌سان، هفتاد سال نمایانگرِ خطوط دیگری از حقیقت است که بر عنصرِ زمان تأکید ندارند، بلکه مقصودِ آن دوره را مورد خطاب قرار می‌دهند. برای نمونه، دورهٔ هفتاد سال از سوی ملاکی به‌عنوان دوره‌ای بازنمایی می‌شود که در آن رسولِ عهد، پسرانِ لاوی را تطهیر می‌کند. خواهر وایت تطهیرِ لاویان در ملاکی را با دو پاکسازیِ هیکل به‌وسیلهٔ مسیح مرتبط ساخت. همین دوره، دورهٔ زمانِ مُهر زدنِ یکصد و چهل و چهار هزار است. همچنین دوره‌ای است که در آن بارانِ آخِر به‌گونه‌ای تدریجی فرو ریخته می‌شود. همین دوره نیز زمانِ آزمونِ صورتِ وحش است که به نشانِ وحش منتهی می‌گردد. این دوره همچنین «روزِ تدارک» نبوی است که به قانونِ یکشنبه می‌انجامد، و آن نیز همان «روزِ سَبَّت» است. این دوره دربرگیرندهٔ زمان‌های پراکندگی و زمان‌های گردآوری است که هر دو از عناصرِ «هفت زمان» هستند.

In the book of Daniel, Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message. In relation to the two kings which follow him, he is simply the first of three angels that lead to, and end, at judgment. Cyrus is a symbol of not only the Sunday law, but he is also a “sign” of deliverance. Daniel is an element of the three-and-one combination, and also part of the fourfold worldwide representation of God’s people. Daniel is also a symbol of the Elijah messenger and he also typifies John in the book of Revelation. He is also a symbol of those that receive the seal of God. The name “Daniel” means “the judge of God”, or “the God of judgment”, so he is therefore a symbol of judgment, and also of Laodicea, for Laodicea means “a people judged” or “a people under judgment”. The judgment of Laodicea is ultimately premised upon their rejection of the knowledge that is unsealed in the book of Daniel.

در کتاب دانیال، یهویاقیم نمادِ توانمندسازیِ پیامِ نخست است. در ارتباط با دو پادشاهی که پس از او می‌آیند، او به‌سادگی نخستینِ سه فرشته‌ای است که به داوری منتهی می‌شوند و در داوری پایان می‌یابند. کورش نه‌تنها نمادِ قانون یکشنبه است، بلکه همچنین «نشانه‌ای» از رهایی نیز هست. دانیال عنصری از ترکیبِ سه‌و‌یک است، و نیز بخشی از بازنماییِ چهارگانه و جهانیِ قوم خدا. دانیال همچنین نمادِ پیام‌آورِ الیاس است و در کتاب مکاشفه نیز نمونه‌وار به یوحنا اشاره دارد. او همچنین نمادِ کسانی است که مُهرِ خدا را دریافت می‌کنند. نام «دانیال» به‌معنای «داورِ خدا» یا «خدای داوری» است؛ ازاین‌رو او نمادِ داوری، و نیز نمادِ لائودکیه است، زیرا لائودکیه به‌معنای «قومی داوری‌شده» یا «قومی تحتِ داوری» است. داوریِ لائودکیه در نهایت بر ردِّ معرفتی استوار است که در کتاب دانیال مهرگشایی می‌شود.

Nebuchadnezzar is a symbol of both the Republican and true Protestant horn of the United States, and he is also a symbol of the United States from its beginning to its end. When we arrive at Daniel chapters four and five, we will find that Nebuchadnezzar represents “the time of the end” in 1798, and Belshazzar represents the Sunday law. Nebuchadnezzar became, at the end of “seven times” of punishment, a converted lamb-like ruler, but his son ends up speaking as a dragon, just before his destruction.

نبوکدنصر نمادی است هم از شاخ جمهوری‌خواه و پروتستانِ حقیقیِ ایالات متحده، و نیز نمادی است از ایالات متحده از آغاز تا پایان آن. هنگامی که به فصل‌های چهار و پنج دانیال برسیم، خواهیم یافت که نبوکدنصر نمایندهٔ «زمان آخر» در سال ۱۷۹۸ است، و بلشصر نمایندهٔ قانون یکشنبه است. نبوکدنصر در پایانِ «هفت زمان»ِ مجازات، به حاکمی همچون برّه و توبه‌کرده بدل شد، اما پسرش، درست پیش از هلاکت خویش، به‌سان اژدها سخن می‌گوید.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> «بر واپسین فرمانروای بابل، همان‌گونه که به‌طور نمادین بر نخستینِ آن، حکمِ دیدبانِ الهی فرود آمده بود: “ای پادشاه، ... به تو گفته می‌شود؛ پادشاهی از تو جدا شده است.” دانیال ۴:۳۱.» انبیا و پادشاهان، ۵۳۳.

Daniel chapter one represents the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October, 22, 1844. It also represents September 11, 2001 through to the Sunday law. It also represents the first of the three angels’ messages that also represent a second prophetic symbol of the history of the United States from 1798 through to the Sunday law.

دانیال باب اول، تاریخ جنبش میلری را از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به تصویر می‌کشد. همچنین، دورهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه را نیز نمایندگی می‌کند. افزون بر این، نمایانگر نخستینِ پیام‌های سه‌فرشته‌ای است که خود نیز نماد نبویِ دومی از تاریخ ایالات متحده از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه به شمار می‌روند.

Perhaps the most important representation of Daniel chapter one, is that it is the first thing mentioned in the prophetic book that is made up of the book of Daniel and the book of Revelation together. It is the first of three prophetic tests for a student of prophecy to master. It is what must be “eaten” in order to pass the following tests.

شاید مهم‌ترین بازنماییِ فصل اول دانیال این باشد که این نخستین چیزی است که در آن کتاب نبویِ متشکل از کتاب دانیال و کتاب مکاشفه با هم ذکر می‌شود. این نخستینِ سه آزمون نبوی است که شاگردِ نبوت باید بر آن مسلط گردد. این همان چیزی است که باید «خورده شود» تا آزمون‌های پس از آن با موفقیت پشت سر گذاشته شوند.

In Early Writings, as already cited more than once in these articles, Sister White identifies the three-step testing process of Christ’s history in a paragraph, and then in the next paragraph she identifies the three-step testing process of Millerite history. She identifies that those in the time of Christ who rejected the message of John, could not be benefitted by the teachings of Jesus. The next paragraph allows one who wishes to see, that the first test for the Millerites was William Miller, who Sister White identifies was typified by both John the Baptist and Elijah. Those two witnesses of the first test establish that Daniel chapter one is the Elijah message. If chapter one is rejected, there cannot be any benefit from chapters two and three.

در کتاب «نوشته‌های نخستین»، همان‌گونه که پیش‌تر بیش از یک بار در این مقالات نقل شده است، خواهر وایت در یک بند فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمون در تاریخ مسیح را مشخص می‌سازد، و سپس در بند بعدی فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمون در تاریخ میلریتی را بیان می‌کند. او تصریح می‌کند که آنان که در زمان مسیح پیام یحیی را رد کردند، نمی‌توانستند از تعالیم عیسی بهره‌مند شوند. بند بعدی برای کسی که مایل به دیدن باشد روشن می‌سازد که نخستین آزمون برای میلریتی‌ها ویلیام میلر بود؛ کسی که خواهر وایت بیان می‌کند نمونه‌وار به‌وسیلهٔ هم یحیی تعمیددهنده و هم ایلیا بازنمایی شده بود. آن دو شاهدِ آزمون نخست ثابت می‌کنند که دانیال باب اول، پیام ایلیا است. اگر باب اول رد شود، از باب‌های دوم و سوم هیچ بهره‌ای حاصل نخواهد شد.

Jesus and the second angel followed John the Baptist and the first angel in their respective histories. After Jesus was the judgment of the cross, and the third angel arrived when the investigative judgment commenced. The disappointment of the disciples at the cross typifies the great disappointment of October 22, 1844. Daniel chapter one is Elijah, as represented by John the Baptist and William Miller, but it cannot be separated from chapters two and three. Together those chapters are the everlasting gospel, which is always a three-step prophetic testing message that produces and then separates two classes of worshipers. Therefore, if those three chapters were to be separated it would be another gospel.

عیسی و فرشتهٔ دوم، هر یک در تاریخ‌های مربوط به خود، پس از یحییِ تعمیددهنده و فرشتهٔ اول آمدند. پس از عیسی، داوریِ صلیب واقع شد، و فرشتهٔ سوم هنگامی ظاهر شد که داوریِ تحقیقی آغاز گردید. نومیدیِ شاگردان در پای صلیب، نمونهٔ نومیدیِ عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است. فصل اولِ دانیال، ایلیاست، آن‌گونه که در یحییِ تعمیددهنده و ویلیام میلر نمایان شده است، اما از فصل‌های دوم و سوم جدایی‌پذیر نیست. این فصل‌ها در کنار یکدیگر، انجیل جاودان هستند، که همواره پیامی نبویِ آزمونگر در سه گام است که دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد و سپس از یکدیگر جدا می‌سازد. بنابراین، اگر این سه فصل از یکدیگر جدا شوند، آن‌گاه انجیلی دیگر خواهد بود.

> But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:8, 9.

> لیکن اگر ہم، یا آسمان سے کوئی فرشتہ، اُس خوشخبری کے سوا جو ہم نے تمہیں سنائی ہے، تمہیں کوئی اور خوشخبری سنائے، تو وہ ملعون ہو۔ جیسا ہم پہلے کہہ چکے ہیں، ویسا ہی اب میں پھر کہتا ہوں کہ اگر کوئی شخص اُس خوشخبری کے سوا جو تم نے قبول کی ہے، تمہیں کوئی اور خوشخبری سنائے، تو وہ ملعون ہو۔ گلتیوں 1:8، 9۔

Daniel chapter one prepares the way for the messenger of the covenant to suddenly come to his temple, and it also represents the voice that is crying in the wilderness. The wilderness is represented as a period of scattering, where the sanctuary and the host are being trodden under foot. In Daniel chapter one, Daniel is in the wilderness, scattered and enslaved. The message of chapter one, prepares the way for the message of chapter two, where Christ purifies and enters into covenant with the sons of Levi. The sons of Levi are identified as the symbol of God’s chosen people, for they stood faithfully with Moses in the crisis of Aaron’s golden image, and chapter three of Daniel is also the crisis of the golden image.

دانیال باب اول راه را برای این امر مهیا می‌سازد که رسولِ عهد ناگهان به هیکل خود بیاید، و نیز نمایانگر آن صدایی است که در بیابان ندا می‌کند. بیابان به‌مثابه دوره‌ای از پراکندگی به تصویر کشیده شده است؛ جایی که مقدِس و لشکر پایمال می‌شوند. در دانیال باب اول، دانیال در بیابان است، پراکنده و به بندگی کشیده شده. پیامِ باب اول، راه را برای پیامِ باب دوم آماده می‌کند، جایی که مسیح پسرانِ لاوی را تطهیر می‌نماید و با آنان داخلِ عهد می‌شود. پسرانِ لاوی به‌عنوان نمادِ قومِ برگزیدهٔ خدا شناخته می‌شوند، زیرا در بحرانِ تمثالِ زرینِ هارون، با وفاداری در کنار موسی ایستادند؛ و باب سوم دانیال نیز بحرانِ تمثالِ زرین است.

Shadrach, Meshach and Abednego are like the Levites that have been purified in advance of the “image of the beast” test of the golden idol. At the ceremony Nebuchadnezzar provides the orchestra, the whore of Tyre sings the songs, and apostate spiritual Israel bows down and then dances naked to the music around the golden idol.

شدرخ، میشخ و عبدنغو همچون لاویانی هستند که پیش از آزمونِ «تمثالِ وحش» در ماجرای بتِ زرّین، تطهیر شده‌اند. در آن آیین، نبوکدنصر ارکستر را فراهم می‌آورد، فاحشهٔ صور سرودها را می‌خوانَد، و اسرائیلِ روحانیِ مرتد در برابر بتِ زرّین سر فرود می‌آورد و سپس بر گرد آن، با نوای موسیقی، برهنه می‌رقصد.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and Christ as the Alpha and Omega is now unsealing the book that represents the Revelation of Jesus Christ. The very first truth that He places in that book is the three angels’ messages. The first three chapters of Daniel, are the three angels’ messages. The truths connected to those three angels’ messages in Revelation chapter fourteen, are brought to perfection when it is recognized that they were first mentioned in the first three chapters of Daniel. In Revelation fourteen they are identified as the everlasting gospel, and they are flying in the heavens, thus identifying the message that is presented to the entire world in the last days. In Daniel’s first three chapters, the experience of the men and women that carry that message to the world is illustrated. Revelation fourteen is the external line of truth, representing with symbols, the message of the three angels. The everlasting gospel, and the message of each of the three angels, is brought to perfection by the internal line of truth represented in Daniel’s first three chapters.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، و مسیح به‌عنوان آلفا و امگا اکنون مُهر از آن کتابی برمی‌دارد که مکاشفهٔ عیسی مسیح را نمایندگی می‌کند. نخستین حقیقتی که او در آن کتاب قرار می‌دهد، پیام‌های سه فرشته است. سه باب نخست دانیال، همان پیام‌های سه فرشته‌اند. حقایقِ مرتبط با آن پیام‌های سه فرشته در باب چهاردهم مکاشفه، هنگامی به کمال می‌رسند که شناخته شود نخستین بار در سه باب اول دانیال ذکر شده‌اند. در مکاشفهٔ چهارده، آن‌ها به‌عنوان انجیل جاودانی معرفی شده‌اند، و در آسمان در پروازند؛ و بدین‌سان پیامی را مشخص می‌سازند که در ایام آخر به تمامی جهان عرضه می‌شود. در سه باب نخست دانیال، تجربهٔ مردان و زنانی که آن پیام را به جهان حمل می‌کنند، به تصویر کشیده شده است. مکاشفهٔ چهارده خط بیرونیِ حقیقت است که با نمادها، پیام سه فرشته را بازنمایی می‌کند. انجیل جاودانی، و پیام هر یک از آن سه فرشته، به‌واسطهٔ خط درونیِ حقیقت که در سه باب نخست دانیال نمایان شده است، به کمال رسانده می‌شود.

The first three chapters represent many wonderful truths, and one of those truths is that the three messages are a three-step testing process consisting of a dietary test, followed by a visual test, that is followed by a litmus test. There are, no doubt, other ways to label those three tests, but those labels can easily be seen in chapter one, and they can again be seen in chapters one through three. The three chapters must be recognized together as one symbol.

پہلے تین ابواب بہت سی شاندار سچائیوں کی نمائندگی کرتے ہیں، اور اُن سچائیوں میں سے ایک یہ ہے کہ یہ تین پیغامات آزمائش کے تین مراحل پر مشتمل ایک عمل ہیں: پہلے خوراک کی آزمائش، پھر بصری آزمائش، اور اُس کے بعد ایک کسوٹی کی آزمائش۔ بلاشبہ، اِن تین آزمائشوں کے لیے اور بھی نام اختیار کیے جا سکتے ہیں، لیکن یہ نام باب اوّل میں آسانی سے دیکھے جا سکتے ہیں، اور پھر باب اوّل سے سوم تک دوبارہ نمایاں ہوتے ہیں۔ اِن تین ابواب کو باہم ملا کر ایک ہی نشان کے طور پر پہچانا جانا چاہیے۔

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> "پہلا اور دوسرا پیغام 1843 اور 1844 میں دیا گیا تھا، اور اب ہم تیسرے کی منادی کے تحت ہیں؛ لیکن ان تینوں پیغامات کی منادی اب بھی کی جانی ہے۔ اب بھی اتنا ہی ضروری ہے جتنا پہلے کبھی تھا کہ انہیں ان لوگوں کے لیے دہرایا جائے جو سچائی کے طالب ہیں۔ قلم اور آواز کے ذریعے ہمیں اس منادی کو بلند کرنا ہے، ان کی ترتیب کو ظاہر کرتے ہوئے، اور اُن پیشین گوئیوں کے اطلاق کو واضح کرتے ہوئے جو ہمیں تیسرے فرشتے کے پیغام تک لے آتی ہیں۔ پہلے اور دوسرے کے بغیر تیسرا ہو ہی نہیں سکتا۔ یہ پیغامات ہمیں دنیا کو مطبوعات اور خطابات کے ذریعے دینے ہیں، نبوتی تاریخ کے سلسلے میں اُن باتوں کو ظاہر کرتے ہوئے جو ہو چکی ہیں اور جو ہونے والی ہیں۔" Selected Messages, book 2, 104, 105.

It does not matter if there was only one day, or one week, or twenty years between the actual history of chapters two and three, they are symbolically illustrating the progressive testing of three tests. Nebuchadnezzar was dazzled and amazed that God, through the prophet Daniel could know his dream, and provide such a sound interpretation of the dream that it could only be understood as truth. Yet in chapter three, Nebuchadnezzar failed the second test of chapter two, for he determined to place his own prideful human desire above the wonderful manifestation of the power of God, which identified the divine meaning of the secret dream.

مهم نیست که میان تاریخِ واقعیِ باب‌های دو و سه تنها یک روز، یا یک هفته، یا بیست سال فاصله بوده باشد؛ این باب‌ها به‌گونه‌ای نمادین، آزمونِ تدریجیِ سه امتحان را به تصویر می‌کشند. نبوکدنصر از این‌که خدا، به‌واسطهٔ نبیّ خود دانیال، توانست رؤیای او را بداند و چنان تعبیری استوار از آن رؤیا ارائه کند که جز به‌عنوان حقیقت فهمیده نشود، خیره و شگفت‌زده شده بود. بااین‌حال، در باب سه، نبوکدنصر در دومین آزمونِ باب دو ناکام ماند؛ زیرا تصمیم گرفت خواهشِ متکبّرانهٔ انسانیِ خود را بر آن تجلّی شگفت‌انگیزِ قدرتِ خدا برتر نهد، همان قدرتی که معنای الهیِ آن رؤیای پنهان را آشکار ساخته بود.

In erecting the golden image in chapter three, he failed the third—litmus test. Shadrach, Meshach and Abednego passed the litmus test. Nebuchadnezzar received the mark of the beast and the three worthies received the seal of God. The first three chapters of Daniel, must be understood in the context of the three angels of Revelation fourteen. As simple as the three chapters are, for they are so clear that they are commonly used as stories for Christian children, they actually represent, perhaps, the most profound three chapters in God’s Word.

در برپا کردن تمثال زرّین در باب سوم، او در سومین—آزمونِ محک—ناکام ماند. شدرک، میشک و عبدنغو از آزمونِ محک سرافراز بیرون آمدند. نبوکدنصر نشانِ وحش را دریافت کرد و آن سه مردِ شایسته مُهرِ خدا را پذیرفتند. سه بابِ نخستِ دانیال باید در چارچوبِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده فهمیده شوند. این سه باب، هرچند بسی ساده می‌نمایند، زیرا چنان روشن‌اند که معمولاً چونان حکایت‌هایی برای کودکانِ مسیحی به کار می‌روند، در حقیقت شاید ژرف‌ترین سه باب در کلامِ خدا را نمایندگی کنند.

We will continue with Daniel chapter three in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی، فصل سومِ دانیال را ادامه خواهیم داد.

> “The vainglory and oppression seen in the course pursued by the heathen king, Nebuchadnezzar, is being and will continue to be manifested in our day. History will repeat itself. In this age the test will be on the point of Sabbath observance. The heavenly universe behold men trampling upon the law of Jehovah, making the memorial of God, the sign between him and his commandment-keeping people, a thing of naught, something to be despised, while a rival sabbath is exalted as was the great golden image in the plain of Dura. Men claiming to be Christians will call upon the world to observe this spurious sabbath that they have made. All who refuse will be placed under oppressive laws. This is the mystery of iniquity, the devising of satanic agencies, carried into effect by the man of sin.” The Youth’s Instructor, July 12, 1904.

> «خودستایی و ستمی که در مسیری که پادشاهِ بت‌پرست، نبوکدنصر، پیمود دیده شد، در روزگار ما نیز ظاهر شده است و همچنان ظاهر خواهد شد. تاریخ تکرار خواهد شد. در این عصر، آزمون بر محور نگاه‌داشتِ سَبَّت خواهد بود. سراسر عالَمِ آسمانی می‌نگرد که انسان‌ها شریعتِ یَهُوَه را پایمال می‌کنند و یادبودِ خدا، آن نشانِ میان او و قومِ فرمان‌نگه‌دارِ او را، چیزی بی‌ارج و شایستهٔ خواری می‌شمارند؛ حال آنکه سَبَّتی رقیب را رفعت می‌دهند، همان‌گونه که آن تمثالِ عظیمِ زرّین در دشتِ دورا رفعت داده شد. مردانی که مدعیِ مسیحی‌بودن‌اند، جهان را فرامی‌خوانند تا این سَبَّتِ مجعول را که خود ساخته‌اند نگاه دارد. همهٔ کسانی که سر باز زنند، زیر قوانینِ ستمگر قرار داده خواهند شد. این است سرِّ بی‌دینی، تدبیری از عاملانِ شیطانی، که به‌وسیلهٔ مردِ گناه به اجرا درمی‌آید.» The Youth’s Instructor, July 12, 1904.

Back to Articles