Article

# Panium - Number Five

پانیوم — شمارهٔ پنج

The Robbers of Thy People: Rome’s Exaltation and Fall in Prophecy

د ستا د قوم غله: په نبوت کې د روم لوړتیا او زوال

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Book of Daniel unfolds a remarkable prophetic narrative, weaving a principle of repeat and enlarge which threads through its visions, from the metallic statue of chapter 2 to the intricate kingly conflicts of chapter 11. Within this framework, a compelling case emerges: the Battle of Actium in 31 BC, culminating in Egypt’s fall in 30 BC, stands as a pivotal fulfillment of Daniel 11:25, 26, marking the dawn of pagan Rome’s 360-year supremacy.

کتاب دانیال روایتی نبویِ شگفت‌انگیز را آشکار می‌سازد و اصل «تکرار و بسط» را در تار و پود رؤیاهای خود می‌تند؛ اصلی که از پیکرهٔ فلزیِ باب ۲ تا کشمکش‌های پیچیدهٔ شاهانهٔ باب ۱۱ امتداد می‌یابد. در درون این چارچوب، استدلالی قانع‌کننده پدیدار می‌شود: نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد، که با سقوط مصر در سال ۳۰ پیش از میلاد به اوج خود رسید، به‌منزلهٔ تحققی محوری از دانیال ۱۱:‏۲۵، ۲۶ قرار می‌گیرد و سرآغاز برتری ۳۶۰ سالهٔ رومِ بت‌پرست را رقم می‌زند.

Daniel 11 begins with the rise and fall of empires following Alexander the Great’s death in 323 BC. Yet, by verse 14, a shift occurs. Around 200 BC, as Antiochus III (Magnus) prepared for the Battle of Panium against the child-king Ptolemy V, Rome intervened, not as a mere bystander but as the “robbers of thy people.” Concerned about securing Egypt’s wheat supply amid Hellenistic turmoil, Rome flexed its influence during the Second Macedonian War (200–197 BC), setting the stage for its prophetic role.

دانیال ۱۱ با برآمدن و فرو افتادن امپراتوری‌ها پس از مرگ اسکندر کبیر در سال ۳۲۳ پیش از میلاد آغاز می‌شود. با این حال، تا آیهٔ ۱۴، تغییری رخ می‌دهد. در حدود سال ۲۰۰ پیش از میلاد، هنگامی که آنتیوخوس سوم (مگنوس) خود را برای نبرد پانیوم بر ضدّ بطلمیوس پنجمِ کودک‌پادشاه آماده می‌کرد، روم مداخله کرد، نه صرفاً به‌عنوان ناظری بی‌طرف، بلکه به‌مثابهٔ «غارتگران قوم تو». روم که در میان آشوب هلنیستی نگران تأمین ذخیرهٔ گندم مصر بود، در جریان جنگ دوم مقدونی (۲۰۰–۱۹۷ پیش از میلاد) نفوذ خود را به نمایش گذاشت و صحنه را برای نقش نبوی خویش مهیا ساخت.

## Rome’s Dominance Over the Jews

تسلط روم بر یهودیان

Fast forward to 63 BC, and verse 16 finds fulfillment when Pompey storms Jerusalem, entering the Holy of Holies and asserting Roman dominion over the “glorious land.” From here, verses 17 through 22 trace a succession of Roman figures: Pompey’s eastern campaigns, Julius Caesar’s conquests and assassination in 44 BC, Augustus Caesar’s tax-raising reign (noted in Luke 2:1) ending in 14 AD, and Tiberius overseeing Christ’s crucifixion in the year 31 AD, when the “prince of the covenant” was broken. The prophetic line from Pompey in Jerusalem to Titus in Jerusalem in 70 AD, sets forth the line of Rome’s dominance over God’s people.

با گذر به سال 63 پیش از میلاد، آیهٔ 16 به تحقق می‌رسد، آنگاه که پومپی به اورشلیم یورش می‌برد، به قدس‌الاقداس وارد می‌شود و حاکمیت روم را بر «سرزمینِ جلال» برقرار می‌سازد. از اینجا، آیات 17 تا 22 توالی‌ای از شخصیت‌های رومی را ترسیم می‌کنند: لشکرکشی‌های شرقیِ پومپی، فتوحات ژولیوس سزار و ترور او در سال 44 پیش از میلاد، سلطنتِ مالیات‌ستانِ اوگوستوس سزار (که در لوقا 2:1 یاد شده است) که در سال 14 میلادی پایان یافت، و تیبریوس که بر مصلوب شدنِ مسیح در سال 31 میلادی نظارت داشت، هنگامی که «رئیسِ عهد» منکسر گردید. خط نبوت، از پومپی در اورشلیم تا تیتوس در اورشلیم در سال 70 میلادی، خطِ سیطرهٔ روم بر قوم خدا را به نمایش می‌گذارد.

Beginning with a Roman General desecrating the temple on to the ending when a Roman General destroyed the temple provides the signature of Alpha and Omega. Beginning with desecrating and ending with destruction the historical line also contains the desecration and the destruction of the One who said of Himself, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” Truth is made up of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and the line beginning with Pompey and ending with Titus includes a middle temple destruction that is represented by the middle of three crosses, that were erected at the very middle of the week Christ came to confirm the covenant. Verses sixteen through twenty-two represent a prophetic line that bears the signature of truth. There are a handful of important prophetic lines within the history represented by the verses, but the primary theme of the line is Rome’s dominance over the Jews.

آغازِ سخن از آن‌جاست که یک سردار رومی هیکل را بی‌حرمت ساخت، و پایانِ آن هنگامی است که سرداری رومی هیکل را ویران کرد؛ و این، مُهرِ «الفا و امگا» را پدید می‌آورد. این خط، که با بی‌حرمت‌سازی آغاز می‌شود و با ویرانی پایان می‌گیرد، در سیر تاریخیِ خود همچنین بی‌حرمت‌سازی و ویرانیِ آن یگانه‌ای را در بر دارد که دربارهٔ خویش گفت: «این هیکل را خراب کنید و در سه روز آن را برپا خواهم کرد.» حقیقت از حرفِ نخست، حرفِ سیزدهم، و حرفِ آخرِ الفبای عبری تشکیل شده است، و این خط که با پومپی آغاز می‌شود و با تیتوس پایان می‌یابد، ویرانیِ میانیِ هیکل را نیز در خود دارد که به‌وسیلهٔ صلیبِ میانی از میانِ سه صلیب نمود یافته است؛ صلیب‌هایی که درست در میانهٔ هفته‌ای برپا شدند که مسیح آمد تا عهد را استوار سازد. آیات شانزده تا بیست‌ودو یک خطِ نبوی را نمایان می‌سازند که مُهرِ حقیقت را بر خود دارد. در تاریخِ بازنمایی‌شده در این آیات، چند خطِ نبویِ مهم وجود دارد، اما مضمونِ اصلیِ این خط، سلطهٔ روم بر یهودیان است.

## Leagues and Treaties

اتحادیه‌ها و معاهدات

Verse 23 “repeats and enlarges” by looping back to 161–158 BC, when the Jews under Judas Maccabeus forged a league with Rome (1 Maccabees 8). This highlights Rome’s unique empire-building strategy—conquest through treaties and alliances, a method distinct from its predecessors. Verse 24 concludes this phase, noting Rome would “forecast its devices from the strongholds, even for a time.”

آیهٔ ۲۳ با بازگشت به سال‌های ۱۶۱ تا ۱۵۸ پیش از میلاد، هنگامی که یهودیان به رهبری یهودا مکابی با روم پیمان اتحاد بستند (اول مکابیان ۸)، «تکرار می‌کند و بسط می‌دهد». این امر راهبرد منحصربه‌فرد روم را در امپراتوری‌سازی برجسته می‌سازد—فتح از طریق معاهدات و اتحادها، روشی متمایز از پیشینیان آن. آیهٔ ۲۴ این مرحله را به پایان می‌رساند و خاطرنشان می‌سازد که روم «نقشه‌های خود را از دژها، تا مدتی، پیش‌بینی خواهد کرد.»

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> اور اُس کے ساتھ عہد باندھنے کے بعد وہ فریب سے کام لے گا، کیونکہ وہ چڑھ آئے گا اور تھوڑے سے لوگوں کے ساتھ طاقت ور ہو جائے گا۔ وہ امن کے ساتھ صوبہ کے نہایت زرخیز مقامات تک بھی داخل ہو جائے گا، اور وہ وہ کچھ کرے گا جو نہ اُس کے باپ دادا نے کیا تھا اور نہ اُس کے آباؤ اجداد نے؛ وہ اُن کے درمیان لوٹ، غنیمت اور دولت تقسیم کرے گا۔ ہاں، وہ مضبوط قلعوں کے خلاف اپنی تدبیریں کرے گا، مگر صرف ایک وقت تک۔ دانی ایل 11:23، 24۔

## For a Time

برای زمانی

The word translated “against” can be understood as the word “from”. Rome forecasts its devices “from”. The word “from” in the verse points to the city of Rome, the empire’s political and military heart, as the base of its strategies. The “time” is prophetically 360 years, beginning when Egypt falls in 30 BC after Actium, and ending in the year 330 when Constantine abandons Rome for Constantinople.

لفظی که به «علیه» ترجمه شده است، می‌تواند به‌صورت واژۀ «از» نیز فهمیده شود. روم تدابیر خود را «از» پیش‌بینی می‌کند. واژۀ «از» در این آیه به شهر روم، قلب سیاسی و نظامی امپراتوری، اشاره دارد، به‌عنوان پایگاه راهبردهای آن. «زمان» از دیدگاه نبوی ۳۶۰ سال است؛ از هنگامی آغاز می‌شود که مصر در سال ۳۰ پیش از میلاد، پس از آکتیوم، سقوط می‌کند، و در سال ۳۳۰ پایان می‌یابد، هنگامی که قسطنطین روم را به سود قسطنطنیه ترک می‌کند.

Verses 25 and 26 zero in on Actium itself.

آیات ۲۵ و ۲۶ مستقیماً بر خودِ آکتیوم تمرکز می‌کنند.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> اور او اپنی قدرت اور اپنی دلیری کو ایک بڑی فوج کے ساتھ جنوب کے بادشاہ کے خلاف برانگیختہ کرے گا؛ اور جنوب کا بادشاہ نہایت بڑی اور زورآور فوج کے ساتھ جنگ کے لیے ابھارا جائے گا؛ لیکن وہ قائم نہ رہ سکے گا، کیونکہ اس کے خلاف تدبیریں کی جائیں گی۔ بلکہ جو اس کے دسترخوان کے کھانے میں شریک ہیں وہی اسے ہلاک کریں گے، اور اس کی فوج سیلاب کی مانند بہہ نکلے گی؛ اور بہت سے لوگ مارے جا کر گر پڑیں گے۔ دانی ایل 11:25، 26۔

In 31 BC, Octavian, representing Rome as the “king of the north,” marshaled his forces against Cleopatra’s Egypt, the “king of the south,” in a monumental naval clash. Antony and Cleopatra’s “very great and mighty army” faltered, undone by strategic “devices” (Agrippa’s tactics) and betrayals—defections from Antony’s allies and Cleopatra’s mid-battle retreat. By 30 BC, Egypt was a Roman province, launching pagan Rome’s unchallenged rule. This 360-year span, from 30 BC to 330, aligns with Rome’s supremacy centered in its original stronghold, until Constantine’s shift “cast down” the stronghold, as Daniel 8:11 foretells.

در سال ۳۱ پیش از میلاد، اکتاویان، که نمایندهٔ روم به‌عنوان «پادشاه شمال» بود، نیروهای خود را در یک رویارویی عظیم دریایی بر ضد مصرِ کلئوپاترا، یعنی «پادشاه جنوب»، بسیج کرد. «لشکر بسیار بزرگ و نیرومند» آنتونی و کلئوپاترا از پای درآمد، زیرا به‌واسطهٔ «حیله‌ها»ی راهبردی (تاکتیک‌های آگریپا) و خیانت‌ها—جدا شدنِ هم‌پیمانان آنتونی و عقب‌نشینی کلئوپاترا در میانهٔ نبرد—مغلوب شد. تا سال ۳۰ پیش از میلاد، مصر به یکی از ایالات روم تبدیل شده بود، و بدین‌سان فرمانروایی بی‌رقیبِ رومِ بت‌پرست آغاز گردید. این دورهٔ ۳۶۰ ساله، از ۳۰ پیش از میلاد تا ۳۳۰ میلادی، با برتری روم که بر دژ اصلیِ نخستینِ آن متمرکز بود، مطابقت دارد، تا آن‌گاه که انتقالِ پایتخت به‌دست قسطنطین آن دژ را «فرو افکند»، چنان‌که دانیال ۸:۱۱ پیشگویی می‌کند.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> آری، او خویشتن را حتّی تا رئیس لشکر بزرگ ساخت، و قربانی دائمی به‌واسطۀ او برداشته شد، و مکان مقدّس او فرو افکنده گردید. دانیال ۸:۱۱.

When Constantine cast down the city of Rome for the city of Constantinople, he left a power vacuum in the city of Rome open for the papal church to take the seat of authority represented by the city of Rome. The act fulfilled verse two of Revelation thirteen.

جب قسطنطين مدينةَ روما لأجل مدينة القسطنطينية، ترك فراغًا في السلطة في مدينة روما، ممّا أتاح للكنيسة البابوية أن تتبوأَ مقعدَ السلطان الذي تمثّله مدينةُ روما. وقد حقّق هذا الفعلُ الآيةَ الثانية من الإصحاح الثالث عشر من سفر الرؤيا.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> و آن وحشی که دیدم، مانند پلنگ بود، و پاهایش چون پاهای خرس، و دهانش همچون دهان شیر؛ و اژدها قدرت خویش و تخت خود و اقتداری عظیم را به او بخشید. مکاشفه ۱۳:۲

In Daniel 8, two different Hebrew words, both translated as “sanctuary” distinguish the story of the sanctuary in the book of Daniel. The book of Daniel represents a warfare between Christ and Satan as illustrated in the earthly representatives of Christ and Satan. Babylon, Satan’s earthly representative conquers Jerusalem in the opening of Daniel, and Jerusalem conquers Babylon in verse forty-five of chapter eleven. The kingdoms represented by the city of Jerusalem and the city of Babylon are “sanctuaries of strength.” The cities of Babylon and Jerusalem are both sanctuaries of strength, and they both have their own temples within the city. The Pantheon temple is in the city of Rome, and the temple in Jerusalem is the counterpart in the prophetic narrative. Babylon and the city of Rome are counterfeits of Jerusalem.

در دانیال ۸، دو واژهٔ متفاوتِ عبری که هر دو به «مقدِس» ترجمه شده‌اند، روایتِ مقدِس را در کتاب دانیال از یکدیگر متمایز می‌سازند. کتاب دانیال نبردی میان مسیح و شیطان را به تصویر می‌کشد، چنان‌که این نبرد در نمایندگان زمینیِ مسیح و شیطان آشکار شده است. بابل، نمایندهٔ زمینیِ شیطان، در آغازِ دانیال اورشلیم را مغلوب می‌سازد، و اورشلیم در آیهٔ چهل و پنجمِ باب یازدهم بابل را مغلوب می‌سازد. پادشاهی‌هایی که با شهرِ اورشلیم و شهرِ بابل نمایانده شده‌اند، «مقدِس‌های قوّت» هستند. شهرهای بابل و اورشلیم هر دو مقدِس‌های قوّت‌اند، و هر دو نیز در درون شهرِ خود معابدِ خاصِ خویش را دارند. معبد پانتئون در شهرِ روم قرار دارد، و معبدِ اورشلیم در روایتِ نبوی همتای آن است. بابل و شهرِ روم، بدل‌های اورشلیم‌اند.

In Daniel 8, the two Hebrew words are “miqdash” in verse 11, where the little horn (pagan Rome) casts down the “place of his sanctuary” (the city of Rome), when Constantine relocates in 330. The other word is “qodesh” in verses 13, 14, where God’s sanctuary awaits cleansing after 2300 days. Though both words are translated as sanctuary, “miqdash” can represent either God’s fortress or a pagan fortress, whereas “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

در دانیال ۸، دو واژهٔ عبری به‌کار رفته است: «miqdash» در آیهٔ ۱۱، آنجا که شاخ کوچک (رومِ بت‌پرست) «جایگاهِ مقدسِ او» را فرو می‌افکند (یعنی شهر روم را)، هنگامی که قسطنطین در سال ۳۳۰ پایتخت را منتقل می‌کند. واژهٔ دیگر «qodesh» در آیات ۱۳ و ۱۴ است، جایی که مقدسِ خدا پس از ۲۳۰۰ روز در انتظار تطهیر است. هرچند هر دو واژه به «مقدس» ترجمه شده‌اند، «miqdash» می‌تواند یا به دژِ خدا یا به دژِ بت‌پرستان دلالت کند، حال آنکه «qodesh» در کتاب‌مقدس تنها برای اشاره به مقدسِ خدا به‌کار رفته است.

In Daniel 11:31, the “sanctuary of strength” (the city of Rome) is polluted as the Barbarians and Vandals bring warfare to the city of Rome. The “arms” in the verse started with Clovis in 496 and continued until papal Rome, was fully ascendant by 538, when the Ostrogoths are expelled from the city.

در دانیال ۱۱:۳۱، «مقدسِ قوّت» (شهر روم) آلوده می‌گردد، زیرا بربرها و وندال‌ها جنگ را به شهر روم می‌آورند. «بازوها» در این آیه با کلوویس در سال ۴۹۶ آغاز شد و تا زمانی ادامه یافت که روم پاپی در سال ۵۳۸، هنگامی که استروگوت‌ها از شهر بیرون رانده شدند، به‌طور کامل به برتری رسید.

The prophetic line from Actium extends beyond 330. Verse 30’s “ships of Chittim” identify the Vandals under Genseric, who sacked Rome in 455, signaling Western Rome’s collapse. Papal Rome then rises, ruling from 538 until 1798; for 1260 years until Napoleon’s General Berthier delivered the “deadly wound” by capturing Pius VI. The 360 years of pagan Rome, from 30 BC to 330, mirrors the 1260 years of papal Rome, each beginning when a third obstacle (Egypt, Ostrogoths) falls.

ਨਬੂਵੀ ਲਕੀਰ ਐਕਟੀਅਮ ਤੋਂ 330 ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਆਇਤ 30 ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ “ਕਿੱਤੀਮ ਦੇ ਜਹਾਜ਼” ਗੈਨਸੇਰਿਕ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵੈਂਡਲਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 455 ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਨੂੰ ਲੂਟਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਪੱਛਮੀ ਰੋਮ ਦੇ ਪਤਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ 538 ਤੋਂ 1798 ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; 1260 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜਦ ਤੱਕ ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਦੇ ਜਨਰਲ ਬੇਰਥੀਏ ਨੇ ਪਾਇਅਸ VI ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ “ਘਾਤਕ ਘਾਅ” ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। 30 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਤੋਂ 330 ਤੱਕ ਦੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ 360 ਸਾਲ, ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੇ 1260 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੀਜੀ ਰੁਕਾਵਟ (ਮਿਸਰ, ਔਸਟ੍ਰੋਗੋਥ) ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

The modern “king of the north” emerges in verse 40. In 1989, the papacy, allied secretly with Reagan’s USA (symbolized as chariots, ships, and horsemen), topples the USSR, the “king of the south” (atheism/Communism). Verse 41 identifies the papacy conquering the “glorious land”—turning the Protestant USA into the Catholic USA—while verses 42, 43 identify the United Nations represented by Egypt yielding to a threefold union consisting of the United Nations (the dragon) the Vatican (the beast) and the United States (the false prophet), steering the world to Armageddon. Verse 45 predicts this power’s end, “with none to help,” its wound healed in verse forty-one, but its fate sealed by verse forty-five.

پادشاهِ شمالِ جدید در آیهٔ ۴۰ پدیدار می‌شود. در سال ۱۹۸۹، پاپیّت که به‌طور پنهانی با آمریکای ریگان متحد بود (که به‌وسیلهٔ ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران نمادین شده است)، اتحاد جماهیر شوروی را، یعنی «پادشاهِ جنوب» (الحاد/کمونیسم)، سرنگون می‌سازد. آیهٔ ۴۱ پاپیّت را در حالِ تسخیرِ «سرزمینِ جلال» معرفی می‌کند—و ایالات متحدهٔ پروتستان را به ایالات متحدهٔ کاتولیک بدل می‌سازد—در حالی که آیات ۴۲ و ۴۳ سازمان ملل متحد را، که به‌وسیلهٔ مصر نمایانده شده است، چنین معرفی می‌کنند که تسلیمِ اتحادی سه‌گانه می‌شود که از سازمان ملل متحد (اژدها)، واتیکان (وحش) و ایالات متحدهٔ آمریکا (نبیِ کذّاب) تشکیل یافته است و جهان را به‌سوی آرماگدون هدایت می‌کند. آیهٔ ۴۵ پایانِ این قدرت را پیشگویی می‌کند، «و کسی برای یاریِ او نخواهد بود»؛ زخمِ آن در آیهٔ چهل‌ویک شفا یافته است، اما سرنوشتِ آن در آیهٔ چهل‌وپنج مُهر شده است.

Actium in 31 BC is the focus of verses 25, 26, launching Rome’s 360-year reign from its sanctuary-stronghold. With verse fourteen as a caveat, the story of pagan Rome from verse sixteen unto the transition to papal Rome in verse thirty-one is the complete line of pagan Rome. That line is divided into three parts. Verse sixteen to twenty-two is the line of Rome’s dominance over ancient Israel. Verse twenty-three and twenty-four identifies that work of empire building which Rome employed when conquering through leagues and treaties in conjunction with military might. Verse twenty-four through to the last expression in verse thirty-one is a two-part line representing a period when Rome exalted itself, followed by a fall.

آكتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد، کانون آیات ۲۵ و ۲۶ است و سلطنت ۳۶۰‌سالهٔ روم را از دژِ حرمِ آن آغاز می‌کند. با در نظر داشتن آیهٔ چهارده به‌عنوان قید و هشدار، روایتِ رومِ بت‌پرست از آیهٔ شانزده تا انتقال به رومِ پاپی در آیهٔ سی‌ویک، خط کاملِ رومِ بت‌پرست را تشکیل می‌دهد. آن خط به سه بخش تقسیم می‌شود. آیات شانزده تا بیست‌ودو، خطِ سلطهٔ روم بر اسرائیلِ باستان را بیان می‌کند. آیات بیست‌وسه و بیست‌وچهار، آن کارِ امپراتوری‌سازی را مشخص می‌سازد که روم هنگامِ فتح، از طریق اتحادیه‌ها و معاهدات، همراه با قدرت نظامی، به کار می‌برد. از آیهٔ بیست‌وچهار تا واپسین عبارت در آیهٔ سی‌ویک، خطی دو‌بخشی است که دوره‌ای را نمایندگی می‌کند که در آن روم خویشتن را متعالی ساخت، و سپس سقوطی در پی آمد.

The “time appointed” is the conclusion of the 360 years in the year 330. Verses twenty-seven unto the last phrase of verse thirty-one, which identifies when the papal power, represented as the abomination that maketh desolate was placed on the throne in 538 is the history of pagan Rome in the context of the period of three hundred and sixty years of supreme rule, which is then followed by two hundred and eight years of a progressive fall.

«زمانِ مقرَّر» پایانِ ۳۶۰ سال در سالِ ۳۳۰ است. آیاتِ بیست‌وهفت تا آخرین عبارتِ آیهٔ سی‌ویکم، که معیّن می‌سازد قدرتِ پاپی، که به‌عنوانِ «مکروهِ ویرانگر» نمایانده شده است، در سالِ ۵۳۸ بر تخت نشانده شد، تاریخِ رومِ بت‌پرست در چهارچوبِ دورهٔ سیصدوشصت سالهٔ حاکمیتِ برتر است، که پس از آن دویست‌وهشت سالِ سقوطی تدریجی در پی می‌آید.

Therefore the “time” of verse twenty-four begins in 31 BC with an addition of the king of the south to the domain of the king of the north, and it ends in 330 with a division of the king of the north into east and west. From 330 unto 538 pagan Rome progressively falls apart. The various prophetic identifications associated with the various steps of demise of pagan Rome are the prophetic anchors that allow the student of prophecy to recognize God’s prophetic Word. In fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven, Rome establishes the vision, and one of the ways that it does that very thing is through its fall. The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

لہٰذا آیت چوبیس کا “وقت” 31 قبلِ مسیح میں اس طرح شروع ہوتا ہے کہ جنوب کے بادشاہ کی سلطنت کو شمال کے بادشاہ کے دائرۂ اقتدار میں شامل کر دیا جاتا ہے، اور یہ 330 میں اس وقت ختم ہوتا ہے جب شمال کے بادشاہ کی تقسیم مشرق اور مغرب میں ہو جاتی ہے۔ 330 سے 538 تک بت‌پرست روم بتدریج بکھرتا چلا جاتا ہے۔ بت‌پرست روم کے زوال کے مختلف مراحل سے متعلق مختلف نبوتی تعینات وہ نبوتی لنگر ہیں جو نبوت کے طالبِ علم کو خدا کے نبوتی کلام کو پہچاننے کے قابل بناتے ہیں۔ دانی ایل گیارہ کی آیت چودہ کی تکمیل میں، روم رویا کو قائم کرتا ہے، اور ان طریقوں میں سے ایک جن کے ذریعے وہ یہی کام کرتا ہے، اس کا سقوط ہے۔ آیت میں لکھا ہے، “اور تیری قوم کے لٹیرے بھی اپنے آپ کو بلند کریں گے تاکہ رویا کو قائم کریں؛ لیکن وہ گر پڑیں گے۔”

When Rome is attacked by the ships of Chittim, and thereafter attacks the south, it was not as the either the former or the latter, for from here onward the fall of the Roman power is being portrayed. The first four trumpets of the seven trumpets of Revelation found in chapter eight specifically describe the four major powers that ultimately brought Western Rome to a conclusion by 476. The vision is established when the robbers of thy people exalt themselves and fall. The prophetic vision is illustrated upon the framework of Rome’s fall. Western pagan Rome fell from 330 unto 538. Papal Rome fell in 1798. In the history of the fifth and sixth trumpet Eastern Rome fell to the Ottoman Turks in 1453. Those three falls are part of the vision that is established by the robbers of thy people.

آنگاه که کِشتی‌های کِتّیم به روم حمله‌ور می‌شوند، و پس از آن روم به جنوب حمله می‌کند، این رویداد نه همچون اوّل بود و نه همچون آخر؛ زیرا از این‌جا به بعد، سقوط قدرت روم به تصویر کشیده می‌شود. چهار شیپور نخست از هفت شیپورِ مکاشفه که در باب هشتم آمده‌اند، به‌طور مشخص چهار قدرت عمده را توصیف می‌کنند که سرانجام تا سال 476 رومِ غربی را به پایان رساندند. رؤیا هنگامی استوار می‌گردد که غارتگرانِ قوم تو خویشتن را برمی‌افرازند و سقوط می‌کنند. رؤیای نبوی بر چارچوبِ سقوط روم ترسیم شده است. رومِ بت‌پرستِ غربی از 330 تا 538 سقوط کرد. رومِ پاپی در 1798 سقوط کرد. در تاریخِ شیپور پنجم و ششم، رومِ شرقی در 1453 به دست ترکانِ عثمانی سقوط کرد. آن سه سقوط بخشی از رؤیایی هستند که به‌وسیلهٔ غارتگرانِ قوم تو استوار می‌گردد.

The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.” From 31 BC to 330 pagan Rome “exalted themselves” in their supremacy over the world. From 330 to 538 pagan Rome fell away to prepare for the man of sin to be seated in the temple of God, proclaiming himself to be God. From 538 unto 1798 the papal power “exalted themselves,” and in 1798 they fell. From 31 BC to 330 Western Rome “exalted” that it was the center of the Roman empire, and from 330 unto 476 it fell. In 330 Constantine exalted that Constantinople was the center of Eastern Rome and in 1453 Eastern Rome fell. The periods of the various representations of Rome, each possess a period where Rome exalts, followed by a period illustrating its fall, for “the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

این آیه می‌گوید: «دزدان قوم تو نیز برای برپا داشتن رؤیا خویشتن را برخواهند افراشت؛ اما سقوط خواهند کرد.» از سال 31 پیش از میلاد تا 330 میلادی، رومِ بت‌پرست در برتری خود بر جهان «خویشتن را برافراشت». از 330 تا 538، رومِ بت‌پرست فرو افتاد تا برای آن مردِ گناه آماده شود که در هیکل خدا بنشیند و خویشتن را خدا اعلام کند. از 538 تا 1798، قدرت پاپی «خویشتن را برافراشت»، و در 1798 سقوط کرد. از 31 پیش از میلاد تا 330 میلادی، رومِ غربی «برافراشته شد» از این جهت که مرکز امپراتوری روم بود، و از 330 تا 476 سقوط کرد. در 330، قسطنطین این را برافراشت که قسطنطنیه مرکز رومِ شرقی است، و در 1453 رومِ شرقی سقوط کرد. دوره‌های بازنمایی‌های گوناگون روم، هر یک دوره‌ای را در بر دارند که در آن روم خویشتن را برافراشته می‌سازد، و در پی آن دوره‌ای می‌آید که سقوط آن را به تصویر می‌کشد؛ زیرا «دزدان قوم تو برای برپا داشتن رؤیا خویشتن را برخواهند افراشت؛ اما سقوط خواهند کرد.»

The Hebrew word translated as “robbers” is better translated as “breakers” for it aligns more closely with the root’s primary sense—to break through or disrupt—rather than strictly “robbers” (which implies theft). The term suggests those who fracture boundaries, laws, or covenants, not just steal goods. Rome is the breaker in Bible prophecy, though it is translated as “robbers” in verse fourteen. In Daniel chapter two Rome is the iron kingdom, and then in chapter seven the fourth beast is also Rome.

واژهٔ عبری که به «دزدان» ترجمه شده است، بهتر است به «شکنندگان» ترجمه گردد، زیرا با معنای اصلیِ ریشه سازگاری بیشتری دارد—یعنی شکافتن یا برهم زدن—نه صرفاً «دزدان» (که دلالت بر سرقت دارد). این اصطلاح بر کسانی دلالت می‌کند که مرزها، قوانین، یا عهدها را می‌شکنند، نه فقط اموال را می‌ربایند. در نبوت کتاب‌مقدس، روم همان شکننده است، هرچند در آیهٔ چهارده به «دزدان» ترجمه شده است. در فصل دومِ دانیال، روم پادشاهیِ آهنین است، و سپس در فصل هفتم، حیوان چهارم نیز روم است.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> در این پس، در رؤیاهای شبانه نگریستم، و اینک حیوان چهارمی بود، هولناک و مهیب و بس نیرومند؛ و دندان‌های بزرگ آهنین داشت: می‌بلعید و خرد می‌کرد، و با پاهای خود باقیمانده را لگدمال می‌ساخت؛ و از همهٔ حیواناتی که پیش از آن بودند متفاوت بود؛ و ده شاخ داشت. دانیال ۷:۷.

The fourth beast–which is Rome–has “iron” teeth, for it is the same fourth kingdom represented as iron in chapter two. In verse seven the fourth beast of Rome “breaks in pieces,” and when it breaks in pieces it “stamped the residue with the feet of it.” The beast of Rome is the iron kingdom and the characteristic of braking in pieces and stamping the residue represents the act of persecution. The persecution brought upon ancient Israel was a “sign.”

چهارمین حیوان ــ که روم است ــ دندان‌هایی از «آهن» دارد، زیرا همان چهارمین پادشاهی است که در فصل دوم به صورت آهن معرفی شده است. در آیهٔ هفت، چهارمین حیوانِ روم «خُرد می‌کند»، و چون خُرد می‌کند، «باقی‌مانده را با پاهای خود پایمال می‌ساخت». حیوانِ روم همان پادشاهیِ آهنین است، و ویژگیِ خُرد کردن و پایمال ساختنِ باقی‌مانده، نمودارِ عملِ جفا و آزار است. جفایی که بر اسرائیلِ باستان وارد آمد، یک «علامت» بود.

> Moreover all these curses shall come upon thee, and shall pursue thee, and overtake thee, till thou be destroyed; because thou hearkenedst not unto the voice of the Lord thy God, to keep his commandments and his statutes which he commanded thee: And they shall be upon thee for a sign and for a wonder, and upon thy seed forever. Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor shew favour to the young. Deuteronomy 28:45–50.

> اور یہ سب لعنتیں تجھ پر آئیں گی، اور تیرا پیچھا کریں گی، اور تجھے جا لیں گی، یہاں تک کہ تو ہلاک ہو جائے؛ اس لیے کہ تو نے خداوند اپنے خدا کی آواز نہ سنی، تاکہ اُس کے احکام اور اُس کے آئین کو مانے جو اُس نے تجھے فرمائے تھے۔ اور یہ تجھ پر نشان اور عجوبہ کے طور پر، اور تیری نسل پر ہمیشہ کے لیے رہیں گی۔ اس لیے کہ تو نے خداوند اپنے خدا کی خدمت خوشی اور دل کی شادمانی کے ساتھ، سب چیزوں کی فراوانی کے سبب سے، نہ کی؛ سو تو اپنے دشمنوں کی خدمت کرے گا جنہیں خداوند تیرے خلاف بھیجے گا، بھوک میں، اور پیاس میں، اور ننگے پن میں، اور ہر چیز کی کمی میں؛ اور وہ تیرے گلے پر لوہے کا جوا رکھے گا، یہاں تک کہ تجھے ہلاک کر دے۔ خداوند ایک قوم کو دور سے، زمین کی انتہا سے، تیرے خلاف لے آئے گا، ایسی تیز جیسے عقاب اڑتا ہے؛ ایسی قوم جس کی زبان تو نہ سمجھے گا؛ ایک سخت رو قوم، جو نہ بوڑھے کا لحاظ کرے گی، نہ جوان پر مہربانی دکھائے گی۔ استثنا 28:45–50۔

The curses upon ancient Israel brought about by their rebellion are a “sign and a wonder, and upon thy seed forever.” The curse was to be brought upon them with “a nation of fierce countenance.” The beast with iron teeth that “breaks in pieces and stamps the residue” in chapter seven is also the fourth kingdom which proceeds from the division of Alexander’s kingdom, and just as with Moses in Deuteronomy, that kingdom is a nation whose tongue ancient Israel would not understand. The kingdom of Rome in Daniel chapter eight is a nation of fierce countenance and a nation who speaks a different language.

لعنت‌هایی که بر اسرائیلِ باستان، به سبب شورش ایشان، نازل شد، «نشانه و شگفتی، و بر ذریّت تو تا به ابد» است. این لعنت قرار بود به‌واسطهٔ «امّتی با سیمای سخت» بر ایشان آورده شود. آن وحشِ دندان‌آهنین که در فصل هفتم «خُرد می‌کند و باقی‌مانده را پایمال می‌سازد»، همان پادشاهیِ چهارم نیز هست که از تقسیم پادشاهیِ اسکندر پدید می‌آید؛ و همان‌گونه که در تثنیه از زبان موسی آمده است، آن پادشاهی امّتی است که زبانش برای اسرائیلِ باستان نامفهوم بود. پادشاهیِ روم در فصل هشتمِ دانیال، امّتی با سیمای سخت و امّتی با زبانی دیگر است.

> Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. Daniel 8:22, 23.

> اکنون این‌که آن شکسته شد و به‌جای آن چهار تا برپا گردید، بدین معناست که چهار پادشاهی از آن قوم برخواهند خاست، اما نه به قوت او. و در اواخر سلطنت ایشان، هنگامی که عاصیان به کمال رسیده باشند، پادشاهی با سیمایی سخت و فهمندهٔ معماهای تاریک برخواهد خاست. دانیال ۸:۲۲، ۲۳.

The “robbers (breakers) of thy people” establish the vision, they exalt themselves and they fall. The fourth iron kingdom was pagan Rome who ruled supremely when exalting themselves, but whose ultimate fall became a prophetic characteristic which establishes the vision. They are breakers for they trample down God’s people through persecution.

«غارتگران (شکنندگان) قوم تو» رؤیا را برقرار می‌سازند؛ آنان خویشتن را برمی‌افرازند و سقوط می‌کنند. پادشاهی چهارمِ آهنین، رومِ بت‌پرست بود که هنگامی که خویشتن را برمی‌افراشت، به‌طور مطلق فرمان می‌راند؛ اما سقوط نهاییِ آن به ویژگی‌ای نبوی بدل شد که رؤیا را برقرار می‌سازد. آنان شکنندگان‌اند، زیرا قوم خدا را از طریق آزار و جفا پایمال می‌کنند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles