Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Eight

کتاب دانیال — شمارۀ یک‌صد و چهل‌وهشت

Unveiling the Prophetic Tables: Habakkuk’s Vision and Miller’s Dream

آشکارسازی جداول نبوی: رؤیای حبقوق و خواب میلر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The increase of knowledge that is represented by the vision of the Ulai River is what ultimately was written upon Habakkuk’s two tables.

افزایشِ معرفتی که با رؤیای نهرِ اولای نمود یافته است، همان چیزی است که در نهایت بر دو لوحِ حبقوق نوشته شد.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> «درهم‌تنیده با نبوت‌هایی که آنان آن‌ها را ناظر به زمان ظهور ثانوی می‌دانستند، تعالیمی نیز بود که به‌طور خاص با حالتِ عدمِ یقین و تعلیقِ ایشان سازگار بود و آنان را تشویق می‌کرد تا با ایمان، صبورانه انتظار بکشند که آنچه اکنون برای فهمشان تاریک است، در زمانِ مناسب روشن خواهد شد.»

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> «در میان این نبوت‌ها، نبوتِ حبقوق ۲:‏۱–۴ نیز بود: «بر دیده‌بانیِ خویش خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و خواهم نگریست تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم چه پاسخ خواهم داد. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی نقش کن، تا هر که آن را می‌خواند، بشتابد. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، منتظرش بمان؛ زیرا یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک جانِ او که متکبر است، در وی راست نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد.»»

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry…. The just shall live by his faith.” The Great Controversy, 391, 392.

> «از همان اوایل سال ۱۸۴۲، رهنمودی که در این نبوت داده شده بود تا “رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها واضح بساز، تا هر که آن را می‌خواند بدود”، به چارلز فیچ این اندیشه را القا کرده بود که برای توضیح رؤیاهای دانیال و مکاشفه، یک جدول نبوی تهیه کند. انتشار این جدول به‌منزلهٔ تحقق فرمانی که به حبقوق داده شده بود، تلقی گردید. بااین‌حال، در آن زمان هیچ‌کس متوجه نشد که در همان نبوت، تأخیری ظاهری در تحقق رؤیا—زمانی برای درنگ—نیز ارائه شده است. پس از آن نومیدی، این آیهٔ کتاب‌مقدس بسیار پرمعنا به نظر رسید: “زیرا که رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در آخر سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، منتظرش باش، زیرا یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد…. اما عادل به ایمان خود زیست خواهد نمود.” نبرد عظیم، ۳۹۱، ۳۹۲.»

The two tables of Habakkuk are prophetically two witnesses. Biblically, two witnesses are to be brought together to establish truth.

دو لوحِ حبقوق از نظر نبوی دو شاهد هستند. از دیدگاه کتاب‌مقدس، دو شاهد باید با یکدیگر آورده شوند تا حقیقت تثبیت گردد.

> But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 8:16.

> اما اگر سخن تو را نشنود، یک یا دو تن دیگر را نیز با خود ببر، تا هر سخنی به شهادت دو یا سه شاهد ثابت گردد. متی 8:16

When Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts) are overlaid with each other they confirm the truths that were the “jewels” of Miller’s dream. The mistake of 1843, represented upon the first table, when overlaid with the second table, establishes the “tarrying time” of the vision. Miller (the symbolic watchman of that history) asked what he was to say during the debate of his history.

هنگامی که دو لوحِ حبقوق (نمودارهای پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰) بر روی یکدیگر منطبق می‌شوند، حقایقی را که «جواهرات» رؤیای میلر بودند، تأیید می‌کنند. اشتباهِ ۱۸۴۳ که بر لوح نخست نشان داده شده است، هنگامی که با لوح دوم بر هم نهاده می‌شود، «زمانِ تأخیر» رؤیا را تثبیت می‌کند. میلر (دیده‌بانِ نمادینِ آن تاریخ) پرسید که در خلالِ مجادلهٔ تاریخِ خود چه باید بگوید.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> برج دیدبانی خویش خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و دیدبانی خواهم کرد تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم، چه پاسخ خواهم داد. حبقوق ۲:۱.

The Lord instructed Miller to write the vision, and in his dream he placed the casket which contained the vision on a table in the center of his room.

خداوند به میلر دستور داد که رؤیا را بنویسد، و او در خواب خود صندوقچه‌ای را که رؤیا در آن بود، بر میزی در مرکز اتاقش نهاد.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> اور خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی ثبت کن، تا هر که آن را می‌خواند، بدود. حبقوق ۲:۲.

The tables then identify the tarrying time and the first disappointment.

پس جداول، زمانِ تأخیر و نخستین نومیدی را مشخص می‌کنند.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> زیرا این رؤیا هنوز برای زمانی معین است؛ اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت. اگرچه درنگ نماید، منتظر آن بمان؛ زیرا که یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:۳.

Then the two classes that are manifested based upon the increase of knowledge are represented.

سپس آن دو طبقه که بر اساس افزایشِ معرفت آشکار می‌شوند، به تصویر کشیده می‌شوند.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> ببینید، جانِ او که متکبّرانه برافراشته شده است، در او راست نیست؛ امّا عادل به ایمان خویش زیست خواهد کرد. حبقوق ۲:۴.

The two classes of worshippers would be manifested by the testing process of Daniel chapter twelve.

دو طبقاتِ عابدین دانی ایل کے بارہویں باب میں مذکور آزمائشی عمل کے ذریعے ظاہر کی جائیں گی۔

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و او گفت: «ای دانیال، به راه خود برو؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گردانیده خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت رفتار خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید.» دانیال ۱۲:۹، ۱۰

The “wise” of Daniel are the wise virgins of Matthew twenty-five who were justified by faith, and the wicked were the foolish virgins who were lifted up in pride. At the end of Miller’s dream, the jewels represent the oil in the parable of the ten virgins, which was the message.

«حکیمانِ» دانیال همان باکره‌گانِ حکیمِ متی باب بیست‌وپنج‌اند که به‌واسطۀ ایمان عادل شمرده شدند، و شریران همان باکره‌گانِ جاهل بودند که در غرور برافراشته شدند. در پایانِ رؤیای میلر، جواهرات نمودارِ روغن در مَثَلِ ده باکره است، که همان پیام بود.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «خدا آنگاه بی‌حرمتی می‌شود که ما پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد دریافت نکنیم. بدین‌سان، آن روغن طلایی را که او می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به آنان که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که این ندا دررسد: “اینک، داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید،” کسانی که روغن مقدس را دریافت نکرده‌اند و فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند یافت که برای ملاقات با خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود قدرتی برای به‌دست آوردن آن روغن ندارند، و زندگی‌شان تباه می‌شود.» Review and Herald, July 20, 1897.

Miller’s jewels in the last days would shine ten times brighter, and both the number ten is a symbol of a test, as is light. In the last days, represented in the end of Miller’s dream, the light of truth represented upon Habakkuk’s tables produces a testing message, which in the parable of the ten virgins is the testing message of the Midnight Cry. That testing process is a repetition of the testing process of Millerite history, for the parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the last days.

جواهرات ميلر في الأيام الأخيرة كانت ستتألّق بضياء أشدّ بعشرة أضعاف، كما أنّ العدد عشرة رمزٌ للاختبار، وكذلك النور. وفي الأيام الأخيرة، الممثَّلة في خاتمة حلم ميلر، فإن نور الحق المرموز إليه على جداول حبقوق يُنتج رسالة اختبار، وهي في مثل العذارى العشر رسالةُ الاختبار المتمثّلة في صرخة نصف الليل. وتلك العملية الاختبارية هي تكرارٌ لعملية الاختبار في تاريخ الميلريين، لأن مثل العذارى العشر يتكرّر بالحرف نفسه في الأيام الأخيرة.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «مرا بسیار اوقات به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا کوچک‌ترین جزء آن تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

The experience of the tarrying time would be repeated to the very letter at the end of Miller’s dream, and his jewels would then shine ten times brighter than the sun, thus identifying that the jewels represent the final test in the parable of the ten virgins. Ten is the symbol of a test, and at the end of ten days Daniel and the three worthies were visually fairer and fatter than those who were eating the diet of Babylon. The proud in Habakkuk who lived by presumption, not faith, developed the character of Babylon. In Millerite history they became the daughters of Babylon, and in Habakkuk the papacy is used to identify their character.

د ځنډ وخت تجربه به د میلر د خوب په پای کې په هماغه لفظي ډول بیا تکرار شي، او د هغه ګاڼې به بیا د لمر څخه لس چنده روښانه وځلېږي؛ په دې توګه دا څرګندوي چې دغه ګاڼې د لسو پېغلو په تمثیل کې د وروستي ازموینې استازیتوب کوي. لس د ازموینې نښه ده، او د لسو ورځو په پای کې دانیال او هغه درې وفادار کسان په ظاهري بڼه تر هغو کسانو ښایسته او چاغ ښکاره شول چې د بابل خواړه یې خوړل. په حبقوق کې هغه متکبران چې په ایمان نه، بلکې په جسارت ژوند کاوه، د بابل خوی یې خپل کړ. د میلریانو په تاریخ کې هغوی د بابل لوڼې شوې، او په حبقوق کې پاپیت د هغوی د سیرت د پېژندلو لپاره کارول شوې ده.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people: Shall not all these take up a parable against him, and a taunting proverb against him, and say, Woe to him that increaseth that which is not his! how long? and to him that ladeth himself with thick clay! Shall they not rise up suddenly that shall bite thee, and awake that shall vex thee, and thou shalt be for booties unto them? Because thou hast spoiled many nations, all the remnant of the people shall spoil thee; because of men’s blood, and for the violence of the land, of the city, and of all that dwell therein. Habakkuk 2:4–8.

> هان، اُس کی جان جو تکبّر سے اُبھری ہوئی ہے، اُس کے اندر راست نہیں؛ لیکن صادق اپنے ایمان سے زندہ رہے گا۔ بلکہ یہ بھی کہ وہ مَے کے سبب سے حد سے گزرتا ہے؛ وہ مغرور آدمی ہے، اپنے گھر میں ٹھہرتا نہیں، جو اپنی خواہش کو پاتال کی مانند وسیع کرتا ہے، اور موت کی طرح ہے، اور سیر نہیں ہوتا، بلکہ اپنے لیے سب قوموں کو جمع کرتا ہے، اور سب لوگوں کو اپنے پاس ڈھیر کرتا ہے۔ کیا یہ سب اُس کے خلاف ایک مثل، اور اُس کے خلاف ایک طعنہ آمیز کہاوت نہ اُٹھائیں گے، اور نہ کہیں گے: اُس پر افسوس جو اُس چیز کو بڑھاتا ہے جو اُس کی نہیں! کب تک؟ اور اُس پر بھی جو اپنے اوپر گاڑھی مٹی کا بوجھ لادتا ہے! کیا وہ جو تجھے کاٹیں گے اچانک نہ اُٹھ کھڑے ہوں گے، اور وہ جو تجھے پریشان کریں گے بیدار نہ ہوں گے، اور تُو اُن کے لیے لوٹ نہ بن جائے گا؟ چونکہ تُو نے بہت سی قوموں کو لُوٹا ہے، اس لیے لوگوں کا سب بقیہ تجھے لُوٹے گا؛ آدمیوں کے خون کے سبب سے، اور اُس سرزمین، اُس شہر، اور اُن سب کے خلاف کیے گئے ظلم کے سبب سے جو اُس میں بستے ہیں۔ حبقّوق 2:4–8۔

The testing process brought upon the virgins of Matthew twenty-five produces a class of worshippers, who have developed the character of the king of the north (the papacy), who is also the power that “spoiled many nations.”

روندِ آزمون که بر باکره‌گانِ متی بیست‌وپنج عارض می‌شود، طبقه‌ای از پرستندگان را پدید می‌آورد که خصلتِ پادشاهِ شمال (پاپیّت) را در خود پرورانده‌اند؛ همان قدرتی که «بسیاری از امت‌ها را غارت کرد.»

> Thus saith the Lord, Behold, a people cometh from the north country, and a great nation shall be raised from the sides of the earth. They shall lay hold on bow and spear; they are cruel, and have no mercy; their voice roareth like the sea; and they ride upon horses, set in array as men for war against thee, O daughter of Zion. We have heard the fame thereof: our hands wax feeble: anguish hath taken hold of us, and pain, as of a woman in travail. Go not forth into the field, nor walk by the way; for the sword of the enemy and fear is on every side. O daughter of my people, gird thee with sackcloth, and wallow thyself in ashes: make thee mourning, as for an only son, most bitter lamentation: for the spoiler shall suddenly come upon us. Jeremiah 6:22–26.

> خداوند چنین می‌فرماید: اینک، قومی از سرزمین شمال می‌آید، و امّتی عظیم از کرانه‌های زمین برانگیخته خواهد شد. کمان و نیزه به دست خواهند گرفت؛ سنگدل‌اند و رحم ندارند؛ آواز ایشان چون دریا خروشان است؛ و بر اسبان سوار می‌شوند، آراسته چون مردان جنگی برای نبرد بر ضدّ تو، ای دختر صهیون. آوازهٔ آن را شنیده‌ایم: دست‌هایمان سست شده است؛ اضطراب ما را فراگرفته، و درد، مانند درد زنی که در حال زاییدن است. به صحرا بیرون مرو، و در راه گام مزن؛ زیرا شمشیر دشمن و هراس از هر سو در کار است. ای دختر قوم من، به پلاس کمر ببند و در خاکستر بغلت؛ برای خود ماتمی چون ماتمِ یگانه‌فرزند برپا کن، نوحه‌ای بس تلخ؛ زیرا غارتگر ناگهان بر ما خواهد آمد. ارمیا ۶:۲۲–۲۶.

Habakkuk’s two classes are those who are justified by faith, and those who ate and drank the doctrines of Babylon. Those in the last days of Miller’s dream that are represented as virgins, either develop the character of Christ, and thus receive the seal of God, or they develop the character of the papacy and receive the mark of the beast.

دو طبقهٔ حبقوق عبارت‌اند از کسانی که به‌وسیلهٔ ایمان عادل شمرده می‌شوند، و کسانی که تعالیم بابل را خوردند و نوشیدند. آنان که در ایام آخرِ رؤیای میلر، به‌صورت باکرگان نمایانده شده‌اند، یا خُلق‌وخوی مسیح را پرورش می‌دهند و بدین‌سان مُهر خدا را دریافت می‌کنند، یا خُلق‌وخوی پاپیّت را در خود پرورش می‌دهند و نشانِ وحش را دریافت می‌کنند.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> «زمان آن فرارسیده است که نورِ حقیقی در میانِ تاریکیِ اخلاقی بدرخشد. پیامِ فرشتهٔ سوم به جهان فرستاده شده است و انسان‌ها را هشدار می‌دهد که نشانِ وحش یا تصویرِ او را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خود نپذیرند. دریافتِ این نشان به این معناست که انسان به همان تصمیمی برسد که وحش گرفته است، و همان اندیشه‌ها را تبلیغ کند، در مخالفتی مستقیم با کلامِ خدا. خدا دربارهٔ همهٔ کسانی که این نشان را دریافت می‌کنند، می‌گوید: “همان کس نیز از شرابِ غضبِ خدا خواهد نوشید که بی‌آمیختگی در جامِ خشمِ او ریخته شده است؛ و در حضورِ فرشتگانِ مقدس و در حضورِ بره، به آتش و گوگرد عذاب خواهد شد.”» Review and Herald، 13 ژوئیهٔ 1897.

The virgins that drink the wine of Babylon will ultimately drink the wine of God’s wrath. In Isaiah, the drunkards of Ephraim manifest their blind drunkenness by turning things upside down, and that action is to be esteemed as “potter’s clay.”

آن باکرگانی که شرابِ بابل را می‌نوشند، سرانجام شرابِ غضبِ خدا را خواهند نوشید. در اشعیا، مستانِ افرایم مستیِ کورِ خود را با وارونه ساختنِ امور آشکار می‌سازند، و آن عمل باید همچون «گلِ کوزه‌گر» محسوب گردد.

The identification of “the daily” as a symbol of Christ, turns the truth of “the daily” upside down, for “the daily,” is a satanic symbol. Miller’s identification of “the daily” as paganism is directly represented upon Habakkuk’s tables. Miller’s discovery of the passage in Thessalonians, which allowed him to understand that it was paganism that was “taken away,” in order for the “man of sin” who sits in the temple of God to be revealed, is the primary truth located in 2 Thessalonians, chapter two.

“روزانه” را اگر نمادی از مسیح بدانیم، حقیقتِ “روزانه” وارونه می‌شود، زیرا “روزانه” نمادی شیطانی است. تشخیص میلر مبنی بر این‌که “روزانه” همان بت‌پرستی است، به‌طور مستقیم بر الواحِ حبقوق بازنمایی شده است. کشف میلر دربارهٔ آن بخش از رسالۀ تسالونیکیان، که به او امکان داد دریابد آنچه “برداشته شد” بت‌پرستی بود، تا “مردِ گناه” که در هیکلِ خدا می‌نشیند آشکار گردد، حقیقتِ اصلیِ مندرج در باب دومِ رسالۀ دوم به تسالونیکیان است.

> “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

> «در خواندن ادامه دادم، و هیچ مورد دیگری نیافتم که در آن، آن [قربانیِ دائمی] یافت شود، مگر در دانیال. سپس [به یاریِ یک فرهنگِ واژگانِ کتاب‌مقدسی] آن واژگانی را که با آن در ارتباط بودند برگرفتم: «برداشتن»؛ او قربانیِ دائمی را برخواهد داشت؛ «از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم، و می‌اندیشیدم که بر این متن هیچ نوری نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان ۲:‏۷، ۸ رسیدم. «زیرا سرِّ بی‌دینی هم‌اکنون عمل می‌کند؛ فقط آن که اکنون مانع است، مانع خواهد بود تا وقتی که از میان برداشته شود، و آنگاه آن شریر ظاهر خواهد شد»، و غیره. و چون به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و جلال‌آمیز نمودار شد! اینجاست! این همان قربانیِ دائمی است! خوب، اکنون، پولس از «آن که اکنون مانع است»، یا بازمی‌دارد، چه مراد می‌کند؟ از «مردِ گناه» و «آن شریر»، پاپیّت مراد است. بسیار خوب، آن چیزی که مانع از آشکار شدن پاپیّت می‌شود چیست؟ چرا، آن بت‌پرستی است؛ پس، «قربانیِ دائمی» باید به معنای بت‌پرستی باشد.»—ویلیام میلر، Second Advent Manual، صفحهٔ 66.» Advent Review and Sabbath Herald، 6 ژانویهٔ 1853.

The meaning of “the daily” in Thessalonians, which Miller discovered, is the primary truth of the passage. When Paul identifies those who do not love the truth, and who will therefore receive strong delusion, he is most certainly identifying the hatred of truth in the general sense, but the truth which is directly referenced in the passage is the truth that “the daily,” represents pagan Rome.

معنای «قربانیِ دائم» در تسالونیکیان، که میلر آن را کشف کرد، حقیقت اصلی این بخش است. هنگامی که پولس کسانی را که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند و ازاین‌رو دچار ضلالتِ شدید خواهند شد مشخص می‌سازد، بی‌تردید به دشمنی با حقیقت به معنای عام اشاره می‌کند؛ اما حقیقتی که در این بخش به‌طور مستقیم بدان ارجاع شده، این است که «قربانیِ دائم» نمایانگر رومِ بت‌پرست است.

> The light of the body is the eye: if therefore thine eye be single, thy whole body shall be full of light. But if thine eye be evil, thy whole body shall be full of darkness. If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness! No man can serve two masters: for either he will hate the one, and love the other; or else he will hold to the one, and despise the other. Ye cannot serve God and mammon. Matthew 6:22–24.

> جسم کا چراغ آنکھ ہے؛ پس اگر تیری آنکھ ایک ہو تو تیرا سارا جسم نور سے بھرا ہوگا۔ لیکن اگر تیری آنکھ بُری ہو تو تیرا سارا جسم تاریکی سے بھرا ہوگا۔ پس اگر وہ نور جو تجھ میں ہے تاریکی ہو تو وہ تاریکی کیسی بڑی ہوگی! کوئی آدمی دو مالکوں کی خدمت نہیں کر سکتا؛ کیونکہ یا تو ایک سے عداوت رکھے گا اور دوسرے سے محبت کرے گا، یا ایک سے لگا رہے گا اور دوسرے کو حقیر جانے گا۔ تم خدا اور دولت دونوں کی خدمت نہیں کر سکتے۔ متی 6:22–24۔

There is only a love for truth, or a hatred of the truth. There is no middle ground. The strong delusion that comes upon the foolish virgins of Matthew twenty-five is based upon their rejection of the light of Miller’s jewels that represent the final test. Ancient Israel’s final test, was their tenth test, and Miller’s jewels shine ten times brighter in the last days. The symbol of the rejection of Miller’s jewels is “the daily,” which the drunkards of Ephraim turned upside down in the third generation of Adventism. “The daily” is a satanic symbol of paganism. The drunkards introduced a counterfeit jewel, which they brought from apostate Protestantism that identifies “the daily,” as a symbol of Christ.

یا محبتِ حق موجود ہے، یا نفرتِ حق۔ اس کے درمیان کوئی راہ نہیں۔ متی پچیس کی نادان کنواریوں پر جو سخت گمراہی آتی ہے، وہ میلر کے جواہرات کی اُس روشنی کے انکار پر مبنی ہے جو آخری آزمائش کی نمائندگی کرتی ہے۔ قدیم اسرائیل کی آخری آزمائش اُن کی دسویں آزمائش تھی، اور آخری ایّام میں میلر کے جواہرات دس گنا زیادہ روشن چمکتے ہیں۔ میلر کے جواہرات کے ردّ کا نشان “روزانہ” ہے، جسے افرائیم کے مے خواروں نے ایڈونٹ ازم کی تیسری نسل میں الٹ پلٹ کر دیا۔ “روزانہ” بُت پرستی کی ایک شیطانی علامت ہے۔ ان مے خواروں نے ایک جعلی جواہر متعارف کرایا، جسے وہ برگشتہ پروٹسٹنٹ ازم سے لائے تھے، اور جو “روزانہ” کو مسیح کی علامت کے طور پر متعین کرتا ہے۔

Miller’s understanding of his jewels was limited by the history in which he was raised up. Convinced the Second Coming was the next prophetic event, the deadly wound of the papacy in 1798, could only represent the fourth and final earthly kingdom of Daniel two. Miller was also limited in his understanding of “the daily,” for his testimony is that through revelation he was led to a specific method of study, in which he stated that he used his Bible, Cruden’s Concordance and read some newspapers. His decision to study in that manner had simply come into his mind.

فهمُ ميلر لجواهِرِه كان محدودًا بالتاريخ الذي أُقيم فيه. وإذ كان مقتنعًا بأنّ المجيء الثاني هو الحدث النبوي التالي، فإنّ الجرحَ المميت للبابوية سنة 1798 لم يكن يمكنه إلا أن يمثّل المملكةَ الأرضية الرابعةَ والأخيرة في دانيال 2. وكان ميلر أيضًا محدودًا في فهمه لـ«المستمر»، لأن شهادته تفيد بأنه أُرشد، من خلال الإعلان، إلى منهجٍ محدَّدٍ للدراسة، وقد ذكر أنه استخدم كتابه المقدس، و«معجم كروْدِن Concordance»، وقرأ بعض الصحف. أمّا قراره أن يدرس على ذلك النحو، فقد خطر ببساطة في ذهنه.

> “During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and [heard] me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood. I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.

> «در طی دوازده سالی که دهری‌مسلک بودم، هر تاریخى را که می‌توانستم بیابم می‌خواندم؛ اما اکنون کتاب مقدس را دوست می‌داشتم، زیرا دربارهٔ عیسی تعلیم می‌داد! با این همه، هنوز بخش قابل توجهی از کتاب مقدس برای من تاریک بود. در سال 1818 یا 19، هنگامی که با دوستی که به دیدارش رفته بودم گفتگو می‌کردم، و او مرا در زمانی که دهری‌مسلک بودم می‌شناخت و [شنیده] بود که سخن می‌گفتم، با لحنی نسبتاً معنادار پرسید: «دربارهٔ این آیه و آن آیه چه می‌اندیشی؟» و به همان متونی قدیمی اشاره می‌کرد که در دوران دهری‌مسلکی‌ام به آنها اعتراض داشتم. مقصود او را دریافتم و پاسخ دادم—اگر به من فرصت بدهی، به تو خواهم گفت که معنای آنها چیست. «چه مقدار زمان می‌خواهی؟» پاسخ دادم: نمی‌دانم، اما به تو خواهم گفت؛ زیرا نمی‌توانستم باور کنم که خدا مکاشفه‌ای عطا کرده باشد که نتوان آن را فهمید. آنگاه مصمم شدم که کتاب مقدسم را مطالعه کنم، با این ایمان که می‌توانم دریابم روح‌القدس چه منظوری داشته است. اما به محض آنکه این تصمیم را گرفتم، این اندیشه به ذهنم آمد—«اگر به عبارتی برخورد کنی که نتوانی آن را بفهمی، چه خواهی کرد؟» سپس این شیوهٔ مطالعهٔ کتاب مقدس به ذهنم رسید:—واژه‌های چنین عبارات را برخواهم گرفت، و آنها را در سراسر کتاب مقدس دنبال خواهم کرد، و بدین‌گونه معنای آنها را خواهم یافت. من «تطبیق‌نامهٔ کروُدن» را داشتم، که به گمانم بهترین در جهان است؛ پس آن را همراه با کتاب مقدسم برداشتم و پشت میز خود نشستم، و هیچ چیز دیگری نخواندم، مگر اندکی روزنامه‌ها، زیرا مصمم بودم بدانم کتاب مقدسم چه معنا می‌دهد. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.»

Miller’s jewels were not simply recognized by his method of study, but also by direct revelation from God.

جواهرات میلر نه تنها به‌واسطهٔ روش مطالعهٔ او شناخته شد، بلکه همچنین از طریق مکاشفهٔ مستقیم از جانب خدا نیز آشکار گردید.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> «خدا فرشتهٔ خود را فرستاد تا بر دلِ کشاورزی که به کتاب مقدّس ایمان نداشت اثر گذارد و او را برانگیزد تا در نبوت‌ها به جست‌وجو بپردازد. فرشتگانِ خدا بارها و بارها از آن برگزیده دیدار کردند تا ذهن او را هدایت کنند و نبوت‌هایی را که همواره برای قوم خدا تاریک مانده بود، بر فهم او بگشایند. آغازِ زنجیرهٔ حقیقت به او داده شد، و او هدایت گردید تا پیوندی پس از پیوندی دیگر را بجوید، تا آن‌که با شگفتی و تحسین به کلام خدا نگریست. او در آن‌جا زنجیره‌ای کامل از حقیقت را دید. آن کلامی که آن را الهام‌نشده می‌پنداشت، اکنون با زیبایی و جلالش پیش روی دیدگان او گشوده شد. او دید که بخشی از کتاب مقدّس، بخش دیگر را توضیح می‌دهد، و هنگامی که فهمِ او از آیه‌ای بسته می‌شد، در بخش دیگری از کلام آنچه را می‌یافت که آن را تبیین می‌کرد. او کلام مقدّس خدا را با شادی و با عمیق‌ترین احترام و هیبت می‌نگریست.» Early Writings, 230.

When Sister White states that “God sent His angel” to Miller, it is identifying that Gabriel was the angel sent to Miller, for “His angel,” is a term assigned to Gabriel.

وقتی خواهر وایت بیان می‌دارد که «خدا فرشتهٔ خود را» نزد میلر فرستاد، این دلالت بر آن دارد که جبرائیل همان فرشته‌ای بود که نزد میلر فرستاده شد، زیرا «فرشتهٔ خود» عنوانی است که به جبرائیل اطلاق می‌شود.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> «این سخنان فرشته که گفت: “من جبرئیل هستم که در حضور خدا می‌ایستم”، نشان می‌دهد که او در دربارهای آسمانی مقامی بس ارجمند دارد. هنگامی که او با پیامی نزد دانیال آمد، گفت: “و هیچ‌کس در این امور با من ایستادگی نمی‌کند، جز میکائیل [مسیح]، رئیس شما.” دانیال 10:21. دربارهٔ جبرئیل، نجات‌دهنده در مکاشفه چنین می‌فرماید که “آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بندهٔ خویش یوحنا فرستاد و معلوم گردانید.” مکاشفه 1:1.» آرزوی اعصار، 99.

Gabriel and the other angels guided Miller’s “mind and” opened “to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people.” His message was not simply developed through his method of study, but also by Divine revelation. The very method he employed to study the Bible just came into his mind. When God brings truth to our mind, it is a Divine revelation as opposed to arriving at truth through the process of rightly dividing the Bible. Miller did both, but Divine revelation was a part of how Miller came to understand the subject of “the daily.”

جبریل اور دیگر فرشتوں نے ملر کے «ذہن اور دل» کی راہ نمائی کی اور «اس کی سمجھ کے لیے اُن پیشین گوئیوں کو کھول دیا جو اب تک خدا کے لوگوں پر تاریک رہی تھیں۔» اُس کا پیغام محض اُس کے مطالعہ کے طریقۂ کار ہی سے تشکیل نہیں پایا، بلکہ الٰہی مکاشفہ کے ذریعے بھی ملا۔ بائبل کا مطالعہ کرنے کے لیے جو عین طریقہ اُس نے اختیار کیا، وہ خود اُس کے ذہن میں آیا۔ جب خدا ہمارے ذہن میں سچائی لاتا ہے، تو یہ الٰہی مکاشفہ ہوتا ہے، اس کے برخلاف کہ انسان بائبل کو صحیح طور پر تقسیم کرنے کے عمل کے ذریعے سچائی تک پہنچے۔ ملر نے دونوں کام کیے، لیکن موضوعِ «روزانہ» کو سمجھنے میں الٰہی مکاشفہ بھی اُن ذرائع میں شامل تھا جن کے وسیلے سے ملر اس فہم تک پہنچا۔

Miller would not have recognized the gender oscillation of Daniel chapter eight, verses nine through twelve, for all he had was the Bible and a concordance that is void of any information concerning the biblical languages. He would not have seen the distinction between ‘sur’ and ‘rum’ which are both translated as “take away.” He would have not seen the distinction between ‘miqdash’ and ‘qodesh’ which are both translated as “sanctuary.”

میلر نوسان جنسیتیِ دانیال فصل هشت، آیات نه تا دوازده را تشخیص نمی‌داد، زیرا تمام آنچه در اختیار داشت کتاب مقدس و یک واژه‌نامهٔ تطبیقی بود که از هرگونه اطلاعات مربوط به زبان‌های کتاب‌مقدسی تهی بود. او تمایز میان «sur» و «rum» را که هر دو به «برداشتن» ترجمه شده‌اند، نمی‌دید. همچنین تمایز میان «miqdash» و «qodesh» را که هر دو به «مقدس» ترجمه شده‌اند، مشاهده نمی‌کرد.

He would not have seen the truth of the word ‘tamid’ that is found one hundred and four times in the Bible. The truth he could not have seen (which is also the truth that he did see), was that of the one hundred and four times that the Hebrew word ‘tamid’ is used in the Bible, but only in the book of Daniel is the Hebrew word ‘tamid,’ used as a noun. ‘Tamid’ is the Hebrew word that means “continual”, and is translated as “the daily” in the book of Daniel.

او حقیقتِ لفظِ ‘tamid’ را که یکصد و چهار بار در کتاب مقدّس آمده است، نمی‌توانست ببیند. حقیقتی که او نمی‌توانست ببیند (و در عین حال همان حقیقتی که دید) این بود که از میان آن یکصد و چهار باری که واژۀ عبریِ ‘tamid’ در کتاب مقدّس به‌کار رفته است، تنها در کتاب دانیال است که این واژۀ عبریِ ‘tamid’ به‌صورت اسم به‌کار رفته است. ‘Tamid’ واژۀ عبری‌ای است به‌معنای «دائمی»، و در کتاب دانیال به «قربانیِ دائمی» ترجمه شده است.

Only in the book of Daniel is the word used as a noun, and the other ninety-nine times it is used as an adverb. For this reason, when the translators of the King James Bible were confronted with Daniel using the word five times as a noun, when all the other writers of the Bible used the word ninety-nine times as an adverb, they were forced by the weight of evidence to “correct” Daniel’s use of the word as a noun. In order to “correct” Daniel, they added the word “sacrifice” to the word, and thus turned a noun into an adverb. And then in order to correct the translators, Ellen White was inspired to record that she, “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”

فقط در کتاب دانیال است که این واژه به‌صورت اسم به‌کار رفته است، و در نود و نه مورد دیگر به‌صورت قید استعمال شده است. از این‌رو، هنگامی که مترجمان کتاب‌مقدسِ کینگ جیمز با این واقعیت روبه‌رو شدند که دانیال این واژه را پنج بار به‌صورت اسم به‌کار برده است، در حالی که سایر نویسندگان کتاب‌مقدس آن را نود و نه بار به‌صورت قید به‌کار برده بودند، تحت فشارِ سنگینیِ شواهد ناگزیر شدند کاربرد این واژه را از سوی دانیال به‌عنوان اسم «اصلاح» کنند. برای آنکه دانیال را «اصلاح» کنند، واژهٔ «قربانی» را به آن افزودند، و بدین‌سان اسمی را به قید تبدیل کردند. سپس، برای اصلاح مترجمان، به الن وایت الهام شد که ثبت کند: «در ارتباط با “Daily”، دیدم که واژهٔ “sacrifice” به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است، و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا کرد که پیامِ ساعتِ داوری را اعلام کردند.»

Miller, by his own testimony, was seeking to understand “the daily,” which he ultimately did in 2 Thessalonians. But also, by his own testimony, when seeking to understand a word, he would consider every place the word was used, and the word is used ninety-nine other times in the Bible. Yet his testimony of “the daily,” is that he found it nowhere but in the book of Daniel, when he stated, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” Miller was led to the jewels not alone by his method of study, but also by divine revelation that was given to him through the ministry of angels.

মিলার, তাঁর নিজস্ব সাক্ষ্য অনুযায়ী, “the daily” বুঝতে চেষ্টা করছিলেন, যা তিনি শেষ পর্যন্ত ২ থিসালনিকীয় পত্রে উপলব্ধি করেছিলেন। কিন্তু একই সঙ্গে, তাঁর নিজের সাক্ষ্য অনুযায়ী, কোনো একটি শব্দের অর্থ অন্বেষণ করতে গিয়ে তিনি সেই শব্দটি যেখানে যেখানে ব্যবহৃত হয়েছে, সব স্থানই বিবেচনা করতেন; অথচ সেই শব্দটি বাইবেলে আরও নিরানব্বইবার ব্যবহৃত হয়েছে। তবু “the daily” সম্বন্ধে তাঁর সাক্ষ্য এই যে, তিনি এটিকে দানিয়েল গ্রন্থ ব্যতীত আর কোথাও পাননি, যখন তিনি বলেছিলেন, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” মিলার কেবল তাঁর অধ্যয়নপদ্ধতির দ্বারা নয়, বরং স্বর্গদূতদের পরিচর্যার মাধ্যমে তাঁকে প্রদত্ত ঐশী প্রত্যাদেশের দ্বারাও সেই রত্নসমূহের কাছে পরিচালিত হয়েছিলেন।

This is why his understanding of “the daily,” was correct, but limited. He could not recognize that of the five times “the daily” is referenced in the book of Daniel, that one of the three times “the daily” is “taken away,” represented a different meaning than the other two times. One time “the daily” is used with the Hebrew word ‘rum’ and the other two times it is used with the Hebrew word ‘sur.’ Both words are translated as take away, but ‘rum’ in Daniel chapter eight, verse eleven means to lift up and exalt, and in chapter eleven, verse thirty-one, and chapter twelve, verse eleven, the word ‘sur’ means to remove.

به همین سبب بود که درک او از «قربانیِ دائمی» درست بود، اما محدود. او نمی‌توانست تشخیص دهد که از میان پنج بار که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال ذکر شده است، یکی از آن سه باری که «قربانیِ دائمی» «برداشته می‌شود»، معنایی متفاوت از دو بار دیگر دارد. یک بار «قربانیِ دائمی» با واژۀ عبری «rum» به‌کار رفته است و دو بار دیگر با واژۀ عبری «sur». هر دو واژه به «برداشتن» ترجمه شده‌اند، اما «rum» در دانیال باب هشت، آیۀ یازده، به معنای برافراشتن و exalt است، و در باب یازده، آیۀ سی‌ویک، و باب دوازده، آیۀ یازده، واژۀ «sur» به معنای برطرف کردن است.

The theologians that eat and drink the Babylonian diet, argue that whether you remove a thing or whenever you lift up a thing, they both represent a type of removal, so both words are to be understood as possessing the same meaning. They argue that the three times “the daily,” is “taken away” always means to remove, and in doing so, they identify that Daniel was careless in his choice of words. They do not openly say that, but by inference they teach that Daniel should have used the word ‘sur’ in all three occurrences, for according to the theologians he supposedly meant the same thing each time “the daily” was “taken away.”

الهی‌دانانی که از خوراک و شرابِ بابلی تغذیه می‌کنند، استدلال می‌کنند که خواه چیزی را بردارید و خواه چیزی را برافرازید، هر دو نمایانگر نوعی برطرف‌کردن‌اند؛ بنابراین، هر دو واژه باید دارای یک معنا دانسته شوند. آنان استدلال می‌کنند که در هر سه موردی که «دائمی» «برداشته می‌شود»، همواره معنای آن برطرف‌کردن است، و با این کار، القا می‌کنند که دانیال در انتخاب واژگان خود بی‌دقت بوده است. آنان این را آشکارا نمی‌گویند، اما به‌طور ضمنی تعلیم می‌دهند که دانیال می‌بایست در هر سه مورد از واژهٔ «سور» استفاده می‌کرد، زیرا بنا بر نظر این الهی‌دانان، او ظاهراً هر بار که «دائمی» «برداشته می‌شد»، همان معنا را اراده کرده بود.

They do the same thing with the words ‘miqdash’ and ‘qodesh’ which are both translated as “sanctuary,” in verses eleven through fourteen in chapter eight. In each reference of “sanctuary” in those four verses, they insist they all represent God’s sanctuary. By inference again, Daniel should have simply used ‘qodesh’ in all three references, and not used ‘miqdash’ in verse eleven. Miller would not have recognized the distinction between those words, but the modern theologians do, and when they do, they insist that no distinction should be acknowledged. Yet Miller, who did not recognize the distinctions between the words, came to an opposite understanding of the modern theologians.

آنان همین کار را با واژه‌های «miqdash» و «qodesh» نیز انجام می‌دهند؛ واژه‌هایی که هر دو در آیات یازده تا چهاردهِ باب هشتم به «مقدس» ترجمه شده‌اند. در هر موردی که «مقدس» در آن چهار آیه آمده است، اصرار می‌ورزند که همگی به مقدسِ خدا اشاره دارند. باز هم به اقتضای این استنباط، دانیال می‌بایست در هر سه مورد فقط از «qodesh» استفاده می‌کرد و در آیه یازده «miqdash» را به کار نمی‌برد. میلر تمایز میان آن واژه‌ها را تشخیص نداده بود، اما الهی‌دانان معاصر آن را تشخیص می‌دهند، و چون چنین می‌کنند، اصرار دارند که هیچ تمایزی نباید پذیرفته شود. با این همه، میلر، که تمایزهای میان آن واژه‌ها را تشخیص نداده بود، به برداشتی درست مخالفِ برداشتِ الهی‌دانان معاصر رسید.

The reality is that Daniel was a careful writer, who knew the Hebrew language and was judged as ten times smarter than all the other wise men of Babylon. If anyone knew the proper usage of the Hebrew language, and how it was to be correctly represented in that particular history, it was Daniel. If Daniel employed different words, it was because they were meant to convey different meanings, which he purposely sought to represent. When Daniel’s distinct use of the words that are translated as “sanctuary” or as “take away” are acknowledged, they uphold Miller’s understanding of “the daily,” which was recognized by Miller in the very passage where Paul identifies that those who hate truth are destined to receive strong delusion.

حقیقت این است که دانیال نویسنده‌ای دقیق بود؛ کسی که زبان عبری را می‌دانست و او را ده برابر داناتر از تمامی حکیمان دیگر بابل داوری کرده بودند. اگر کسی از کاربرد درست زبان عبری و از این‌که در آن تاریخِ خاص چگونه باید به‌درستی بازنمایی شود آگاه بود، آن شخص دانیال بود. اگر دانیال از واژه‌های متفاوت استفاده کرده است، از آن رو بوده که آن واژه‌ها برای رساندن معانی متفاوت در نظر گرفته شده بودند؛ معانی‌ای که او عمداً در پیِ بیان آن‌ها بود. هنگامی که کاربرد متمایز دانیال از واژه‌هایی که به «مقدس» یا به «برداشتن» ترجمه شده‌اند مورد اعتراف قرار گیرد، آن‌ها فهم میلر از «دائمی» را تأیید می‌کنند؛ همان فهمی که میلر آن را دقیقاً در همان عبارتی تشخیص داد که در آن پولس مشخص می‌سازد آنان که از حقیقت نفرت دارند مقدرند که به گمراهیِ شدید گرفتار شوند.

Those who hate the truth and believe the lie which produces strong delusion, are also represented as the drunkards of Ephraim, who are represented in two classes. One class is the learned leadership and the other class is the unlearned who will only hear what the learned teach them. They are those who hide beneath lies, and who make a covenant with death. They are the foolish virgins of Matthew twenty-five, and those whose soul is lifted up in Habakkuk two. They are those who reject the foundational truths of Miller’s dream, which shine ten times brighter at the end (representing the tenth and final test for modern Israel), as typified by the tenth and final test for ancient Israel.

کسانی که از حقیقت نفرت دارند و دروغی را که گمراهیِ شدید پدید می‌آورد باور می‌کنند، همچنین به‌عنوان مستانِ افرایم نیز به تصویر کشیده شده‌اند؛ کسانی که در دو طبقه معرفی می‌شوند. یک طبقه، رهبریِ دانش‌آموخته است و طبقهٔ دیگر، بی‌سوادانی هستند که تنها آنچه را دانش‌آموختگان به ایشان تعلیم می‌دهند خواهند شنید. ایشان همان کسانی‌اند که زیرِ دروغ‌ها پنهان می‌شوند و با مرگ عهد می‌بندند. آنان باکره‌های جاهلِ متی بیست‌وپنج‌اند، و همان کسانی‌اند که جانشان در حبقوق دو متکبرانه برافراشته شده است. ایشان کسانی‌اند که حقایقِ بنیادیِ رؤیای میلر را که در پایان ده بار درخشان‌تر می‌درخشند رد می‌کنند؛ امری که نمایانگر دهمین و آخرین آزمون برای اسرائیلِ مدرن است، چنان‌که به‌وسیلهٔ دهمین و آخرین آزمون برای اسرائیلِ باستانی پیش‌نمون شده بود.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness.

> اور خداوند به موسی گفت: «این قوم تا به کی مرا به خشم خواهند آورد؟ و تا به کی، با وجود همهٔ آن آیات که در میان ایشان ظاهر کرده‌ام، به من ایمان نخواهند آورد؟ ایشان را به وبا خواهم زد و از میراث محرومشان خواهم ساخت، و از تو امّتی بزرگ‌تر و نیرومندتر از ایشان پدید خواهم آورد.» و موسی به خداوند گفت: «آنگاه مصریان آن را خواهند شنید، زیرا تو این قوم را به قوّت خویش از میان ایشان بیرون آوردی؛ و آن را به ساکنان این سرزمین بازخواهند گفت، زیرا شنیده‌اند که تو، ای خداوند، در میان این قوم هستی، و تو، ای خداوند، روبه‌رو دیده می‌شوی، و ابر تو بر فراز ایشان ایستاده است، و تو روزها در ستون ابر و شب‌ها در ستون آتش پیشاپیش ایشان می‌روی. پس اگر این قوم را همچون یک تن همگی بکشی، آنگاه امّت‌هایی که آوازهٔ تو را شنیده‌اند، خواهند گفت: چون خداوند نتوانست این قوم را به زمینی که برای ایشان قسم خورده بود درآورد، بنابراین ایشان را در بیابان کشته است.»

> And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:11–24.

> و اکنون، تمنا دارم که قدرتِ خداوندِ من عظیم گردد، چنان‌که تو گفته‌ای و فرموده‌ای: «خداوند دیرغضب و کثیرالرحمه است، گناه و عصیان را می‌آمرزد، اما هرگز گناهکار را بی‌سزا نمی‌گذارد، و گناه پدران را تا نسل سوم و چهارم بر فرزندان می‌رسد.» پس، تمنا دارم که گناه این قوم را بر حسب عظمت رحمت خویش بیامرزی، همان‌گونه که این قوم را از مصر تا کنون آمرزیده‌ای. و خداوند فرمود: «بر وفق کلام تو آمرزیدم؛ لیکن به حیات خودم سوگند، تمامی زمین از جلال خداوند پر خواهد شد. زیرا همه آن مردانی که جلال مرا و معجزاتی را که در مصر و در بیابان به‌جا آوردم دیدند، و اکنون این ده بار مرا آزمودند و به آواز من گوش ندادند، یقیناً زمینی را که برای پدران ایشان قسم خوردم نخواهند دید، و هیچ‌یک از آنان که مرا به خشم آوردند آن را نخواهند دید. اما بنده من کالیب، چون در او روحی دیگر بود و مرا به تمامی پیروی کرده است، او را به زمینی که بدان داخل شد خواهم آورد، و نسل او آن را به ملکیت خواهند گرفت.» اعداد 14:11–24.

Back to Articles