Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Seven

کتاب دانیال — شماره هفتاد و هفت

Unveiling the Prophetic Parallel: Laodicean Adventism in 1863 and Biblical Typology

گشودنِ موازاتِ نبوی: ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳ و نمونه‌شناسیِ کتاب‌مقدسی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the curse pronounced against rebuilding Jericho.

سرکشیِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳، به‌وسیلهٔ لعنتی که بر بازسازی اریحا اعلام شد، به‌صورت نمادین پیش‌نموده شده است.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> و یوشع در آن زمان ایشان را سوگند داد و گفت: «ملعون باد آن مرد در حضور خداوند که برخیزد و این شهر اَریحا را بنا کند؛ بنیاد آن را بر نخست‌زادهٔ خود خواهد نهاد، و در کوچک‌ترین پسرش دروازه‌های آن را برپا خواهد ساخت.» یوشع ۶:۲۶.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the builders rejecting the corner stone.

سرکشیِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳، به‌واسطۀ رد شدنِ سنگِ زاویه از سوی بنایان، به‌صورت نمادین به تصویر کشیده شده است.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. Matthew 21:42, 43.

> عیسیٰ نے اُن سے فرمایا، کیا تم نے کتابِ مقدس میں کبھی نہیں پڑھا کہ جس پتھر کو معماروں نے ردّ کر دیا، وہی کونے کے سرے کا پتھر بن گیا؛ یہ خداوند کی طرف سے ہوا، اور ہماری نگاہ میں عجیب ہے؟ پس میں تم سے کہتا ہوں کہ خدا کی بادشاہی تم سے لے لی جائے گی، اور ایسی قوم کو دے دی جائے گی جو اُس کے پھل لائے۔ متی 21:42، 43۔

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Aaron’s golden calf.

سرکشیِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳، به‌وسیلهٔ گوسالهٔ زرّینِ هارون نمونه‌سازی شده است.

> For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:23–25.

> زیرا به من گفتند: برای ما خدایانی بساز که پیشاپیش ما بروند؛ زیرا این موسی، آن مردی که ما را از سرزمین مصر بیرون آورد، نمی‌دانیم بر او چه واقع شده است. و من به ایشان گفتم: هر که طلا دارد، آن را از خود جدا کند. پس آن را به من دادند؛ آنگاه آن را در آتش افکندم، و این گوساله بیرون آمد. و چون موسی دید که قوم عریان‌اند؛ (زیرا هارون آنان را برای رسوایی‌شان در میان دشمنانشان عریان ساخته بود). خروج ۳۲:‏۲۳–۲۵

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Jeroboam’s two golden calves.

سرکشیِ اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳ با دو گوسالۀ زرّینِ یَرُبعام به‌صورت نمادین نشان داده شده است.

> If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. 1 Kings 12:27–29.

> اگر این قوم برای گذرانیدن قربانی‌ها به خانهٔ خداوند در اورشلیم بروند، آنگاه دل این قوم بار دیگر به سوی آقای خویش، یعنی رَحُبعام، پادشاه یهودا، بازخواهد گشت؛ و مرا خواهند کشت و نزد رَحُبعام، پادشاه یهودا، بازخواهند گشت. پس پادشاه مشورت کرد و دو گوسالهٔ زرین ساخت، و به ایشان گفت: برای شما بسیار دشوار است که به اورشلیم بروید؛ اینک خدایان تو، ای اسرائیل، که تو را از سرزمین مصر بیرون آوردند. و یکی را در بیت‌ئیل نهاد و دیگری را در دان قرار داد. اول پادشاهان 12:27–29.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the prophet from Judah who died between the ass and the lion.

تمردُ الأدڤنتيةِ اللاودكيةِ في عام 1863 قد مثَّله النبيُّ الذي من يهوذا، الذي مات بين الحمار والأسد.

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. 1 Kings 13:23, 24.

> Y aconteció que, después que hubo comido pan y después que hubo bebido, él le ensilló el asno, a saber, al profeta que había hecho volver. Y cuando se hubo ido, un león le salió al encuentro en el camino, y le mató; y su cadáver quedó tendido en el camino, y el asno estaba junto a él; y también el león estaba junto al cadáver. 1 Reyes 13:23, 24.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the tenth test of ancient Israel that began their wandering in the wilderness.

سرکشیِ اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳، به‌واسطۀ دهمین آزمونِ اسرائیلِ باستان که آغازگرِ سرگردانیِ ایشان در بیابان بود، نمونۀ پیشین یافته است.

> But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:21–23.

> لیکن جیسا کہ میں زندہ ہوں، تمام زمین خداوند کے جلال سے بھر جائے گی۔ کیونکہ وہ سب آدمی جنہوں نے میرا جلال، اور میرے وہ معجزات دیکھے جو میں نے مصر اور بیابان میں کیے، اور اب یہ دس بار مجھے آزما چکے ہیں، اور میری آواز نہیں سنی؛ یقیناً وہ اس ملک کو نہ دیکھیں گے جس کی میں نے ان کے باپ دادا سے قسم کھائی تھی، اور نہ ہی ان میں سے کوئی جس نے مجھے غضبناک کیا ہے اسے دیکھے گا۔ لیکن میرا بندہ کالب، چونکہ اُس کے ساتھ ایک اور ہی روح تھی، اور اُس نے پوری طرح میری پیروی کی، اُسے میں اُس ملک میں لے آؤں گا جہاں وہ گیا تھا؛ اور اُس کی نسل اُس پر قبضہ کرے گی۔ گنتی 14:21–23۔

The apostle Paul taught:

رسولِ پولُس نے تعلیم دی:

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> پس همهٔ این امور بر ایشان واقع شد تا نمونه‌ها باشند؛ و برای تنبیه ما مکتوب گردید، ما که پایان‌های عالم بر ما رسیده است. اول قرنتیان ۱۰:‏۱۱

Commenting on that prophetic principle, Sister White said:

در توضیح آن اصل نبوی، خواهر وایت گفت:

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستانی کمتر برای زمان خود سخن گفتند تا برای زمان ما؛ ازاین‌رو نبوتِ ایشان برای ما نافذ و معتبر است. «و این همه بدیشان به‌جهتِ نمونه‌ها واقع شد، و برای تنبیهِ ما مکتوب گردید که اواخرِ عالم بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «که نه برای خود، بلکه برای ما خدمت می‌نمودند در این امور که الحال به شما اعلام شده است، به‌واسطهٔ آنان که به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان، انجیل را به شما بشارت دادند؛ اموری که فرشتگان آرزومندند در آن‌ها بنگرند.» 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «کتاب‌مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسل آخر فراهم آورده و یک‌جا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای عظیم و معاملات خطیرِ تاریخ عهد عتیق در این ایام آخر، در کلیسا تکرار شده‌اند و در حال تکرار شدن هستند.» Selected Messages, book 3, 338, 339.

The message of the latter rain, according to Isaiah, is a message, for he identifies that the wicked will refuse to hear it, and he describes that message as “line upon line”.

پیام بارانِ آخر، بنا بر اشعیا، پیامی است؛ زیرا او تصریح می‌کند که شریران از شنیدن آن سر باز خواهند زد، و آن پیام را «حکم بر حکم» توصیف می‌کند.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> به که معرفت را تعلیم خواهد داد؟ و به که فهمِ تعلیم را خواهد فهمانید؟ به آنان که از شیر بازگرفته شده‌اند و از پستان‌ها جدا گردیده‌اند. زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اینجا اندکی و آنجا اندکی. زیرا با لب‌های لکنت‌دار و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. که به ایشان گفت: این است آرامشی که با آن می‌توانید خسته را آرامش بخشید؛ و این است تازگی و فرح‌بخشی؛ اما نخواستند بشنوند. لیکن کلام خداوند برای ایشان حکم بر حکم شد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اینجا اندکی و آنجا اندکی؛ تا بروند و از پشت به عقب افتند و شکسته شوند و در دام گرفتار آیند و گرفته شوند. اشعیا 28:9–13.

Of the six lines we have just identified, and there are of course others we have not pointed out, one emphasizes 1863, as the end of a progressive test that led to wandering in the wilderness. Two emphasize a former covenant people being passed by and replaced by a new chosen people. One marks a curse for rebuilding something that was intended to be left destroyed and abandoned under God’s curse as it was, and another marks a curse for returning where you were forbidden to go. Two provide examples of counterfeits of the two tables of the Ten Commandments, that represented Habakkuk’s two tables.

از میان آن شش خطی که همین اکنون شناسایی کرده‌ایم ــ و البته خطوط دیگری نیز هستند که به آن‌ها اشاره نکرده‌ایم ــ یکی بر سال 1863 تأکید می‌ورزد، به‌عنوان پایانِ آزمونی تدریجی که به سرگردانی در بیابان انجامید. دو خط بر این امر تأکید دارند که قومی که پیش‌تر اهلِ عهد بودند کنار گذاشته شدند و قومی برگزیدهٔ جدید جایگزین ایشان گردید. یکی لعنتی را برای بازسازیِ چیزی مشخص می‌سازد که مقصود این بود که ویران و متروک، زیر لعنت خدا، به همان حال واگذار شود؛ و دیگری لعنتی را برای بازگشتن به جایی معین می‌سازد که از رفتن بدان منع شده بودید. دو خط نیز نمونه‌هایی از بدل‌های آن دو لوحِ ده فرمان را فراهم می‌آورند، که نمایانگرِ دو لوحِ حبقوق بودند.

The golden calves of Aaron and Jeroboam represent a counterfeit image of jealousy, that represented the counterfeit 1863 chart. When brought together, the two witnesses of Aaron and Jeroboam teach that Habakkuk’s two tables represent one table, the very same way the two tables of the Ten Commandments represent one law of God. Together they become one symbol, that is made up of two when they are brought together. The same prophetic dynamics of the two tables of the law of God exist in Habakkuk’s two tables, and together Aaron and Jeroboam’s counterfeits address that prophetic phenomenon.

گوساله‌های زرّینِ هارون و یَربُعام، نمودارِ تصویری جعلی از غیرت‌اند که نمایانگرِ نمودارِ جعلیِ ۱۸۶۳ بود. هنگامی که این دو در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، دو شاهدِ هارون و یَربُعام تعلیم می‌دهند که دو لوحِ حبقوق، یک لوح را نمایندگی می‌کنند؛ درست به همان‌گونه که دو لوحِ ده فرمان، یک شریعتِ خدا را نمایندگی می‌کنند. آنان با هم یک نماد می‌شوند، نمادی که چون در کنار هم نهاده شوند از دو جزء تشکیل شده است. همان پویایی‌های نبوّتیِ دو لوحِ شریعتِ خدا در دو لوحِ حبقوق نیز وجود دارد، و جعلیاتِ هارون و یَربُعام، با هم، به آن پدیدهٔ نبوّتی می‌پردازند.

The first generation of Adventism has been typified by the image of jealousy in Ezekiel chapter eight. The vision that begins on the fifth day, of the sixth month in the sixth year in chapter eight of Ezekiel, continues into chapter nine, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is represented. When addressing the illustration of the sealing of chapter nine, Sister White includes the attribute of God’s character that identifies that it is in the third and fourth generation where God judges those who are disobedient. She therefore incorporates the truth associated directly with the second commandment, which is the commandment that forbids the worship of idols, as were Aaron’s and Jeroboam’s golden calves.

پہلی نسلِ ایڈونٹ ازم کو حزقی ایل کے آٹھویں باب میں مذکور غیرت کی مورت کے ذریعہ ممثل کیا گیا ہے۔ وہ رؤیا جو حزقی ایل کے آٹھویں باب میں چھٹے سال کے چھٹے مہینے کی پانچویں تاریخ کو شروع ہوتی ہے، نویں باب تک جاری رہتی ہے، جہاں ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مہر بندی کی تمثیل پیش کی گئی ہے۔ جب سسٹر وائٹ نویں باب کی مہر بندی کی تمثیل پر کلام کرتی ہیں، تو وہ خدا کے کردار کی اُس صفت کو شامل کرتی ہیں جو یہ ظاہر کرتی ہے کہ خدا نافرمانوں کا انصاف تیسری اور چوتھی پشت میں کرتا ہے۔ اس طرح وہ اُس سچائی کو بھی شامل کرتی ہیں جو براہِ راست دوسرے حکم کے ساتھ متعلق ہے، اور وہی وہ حکم ہے جو بُتوں کی پرستش سے منع کرتا ہے، جیسے ہارون اور یربعام کے سونے کے بچھڑے تھے۔

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «او آن مردِ ملبّس به کتان را که دواتِ کاتب بر پهلوی خود داشت، فراخواند؛ و خداوند به او گفت: از میان شهر، از میان اورشلیم، عبور کن و بر پیشانی‌های مردانی که به سبب همهٔ رجاساتی که در میان آن واقع می‌شود، آه می‌کشند و ناله می‌کنند، علامتی بگذار. و به دیگران، در حالی که من می‌شنیدم، گفت: از پیِ او در شهر بگذرید و بزنید؛ چشمتان شفقت نورزد و ترحّم مکنید: پیر و جوان را، دوشیزگان و کودکان و زنان را، یکسره بکشید؛ امّا به هیچ کس که آن علامت بر اوست نزدیک مشوید؛ و از مَقْدَسِ من آغاز کنید. پس ایشان از پیرانِ پیشِ خانه آغاز کردند.»

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> «عیسی در شُرُف آن است که کرسیِ رحمتِ قدسِ آسمانی را ترک گوید تا جامه‌های انتقام را بر تن کند و خشم خود را در داوری‌ها بر کسانی فرو ریزد که به نوری که خدا به ایشان عطا کرده است پاسخ نداده‌اند. “از آنجا که حکمِ عملِ شریرانه به‌سرعت اجرا نمی‌شود، دلِ بنی‌آدم به‌تمامی در ایشان بر انجامِ بدی استوار می‌گردد.” به‌جای آنکه به‌سبب صبر و حلمِ درازمدتی که خداوند نسبت به آنان به‌کار برده است نرم شوند، آنان که نه از خدا می‌ترسند و نه حقیقت را دوست می‌دارند، دل‌های خود را در راهِ شرارتِ خویش سخت‌تر می‌سازند. اما حتی برای حلمِ خدا نیز حد و مرزی هست، و بسیاری از این حدود فراتر می‌روند. آنان از حدودِ فیض گذشته‌اند، و ازاین‌رو خدا باید مداخله کند و حرمتِ خویش را اعاده نماید.»

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> دربارهٔ اموریان، خداوند فرمود: «در نسل چهارم به اینجا بازخواهند گشت، زیرا گناه اموریان هنوز به کمال نرسیده است.» با آنکه این قوم به سبب بت‌پرستی و فساد خویش آشکارا ممتاز بود، هنوز پیمانهٔ گناه خود را لبریز نکرده بود، و خدا فرمان نابودی کامل ایشان را صادر نمی‌کرد. مردم می‌بایست قدرت الهی را به‌گونه‌ای آشکار مشاهده کنند، تا هیچ عذری برای ایشان باقی نماند. آفریدگارِ رحیم مایل بود تا نسل چهارم بر گناه ایشان شکیبایی ورزد. سپس، اگر هیچ دگرگونیِ رو به بهبودی دیده نمی‌شد، داوری‌های او بر آنان فرود می‌آمد.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> «با دقتی خطاناپذیر، آن وجود نامتناهی همچنان با همهٔ ملت‌ها حسابی نگاه می‌دارد. تا هنگامی که رحمت او با دعوت‌ها به توبه عرضه می‌شود، این حساب باز خواهد ماند؛ اما چون ارقام به حدّ معینی برسد که خدا آن را مقرر کرده است، خدمتِ خشم او آغاز می‌گردد. حساب بسته می‌شود. شکیبایی الهی پایان می‌پذیرد. دیگر هیچ التماسِ رحمتی به سود ایشان نخواهد بود.»

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> نبی نے زمانوں پر نظر ڈالتے ہوئے اس وقت کو اپنے رویا کے سامنے حاضر دیکھا۔ اس زمانہ کی قومیں بے مثال رحمتوں کی وارث رہی ہیں۔ آسمان کی برکات میں سے بہترین برکتیں انہیں عطا کی گئی ہیں، لیکن بڑھتا ہوا تکبر، لالچ، بت پرستی، خدا کی تحقیر، اور پست ناشکری اُن کے خلاف قلم بند ہیں۔ وہ تیزی سے خدا کے ساتھ اپنا حساب بند کر رہی ہیں۔

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> «اما آنچه مرا به لرزه می‌افکند این واقعیت است که کسانی که از بیشترین نور و امتیازات برخوردار بوده‌اند، به ناپاکیِ رایج آلوده شده‌اند. بسیاری، حتی از میان آنان که به حقیقت اقرار می‌کنند، تحت تأثیر ناراستکارانِ پیرامون خود، سرد شده‌اند و به‌وسیلهٔ جریان نیرومند شر فروکوبیده می‌شوند. تمسخر فراگیری که بر پارسایی و قدوسیتِ راستین روا داشته می‌شود، سبب می‌گردد کسانی که با خدا پیوندی نزدیک ندارند، حرمت خود را نسبت به شریعت او از دست بدهند. اگر آنان از نور پیروی می‌کردند و از صمیم دل مطیع حقیقت بودند، این شریعت مقدس، هنگامی که بدین‌سان خوار شمرده و کنار گذاشته می‌شود، در نظر ایشان حتی گرانبهاتر می‌نمود. هرچه بی‌حرمتی نسبت به شریعت خدا آشکارتر می‌گردد، خط تمایز میان نگاه‌داران آن و جهان مشخص‌تر می‌شود. محبت به فرامین الهی در یک گروه، به همان نسبت افزایش می‌یابد که تحقیر آن در گروهی دیگر افزایش می‌گیرد.»

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> «بحران به‌سرعت نزدیک می‌شود. ارقامِ به‌شتاب فزاینده نشان می‌دهد که زمانِ بازدیدِ خداوند تقریباً فرارسیده است. هرچند او به مجازات کردن مایل نیست، بااین‌همه مجازات خواهد کرد، و آن هم به‌زودی. آنان که در نور گام برمی‌دارند، نشانه‌های خطرِ نزدیک‌شونده را خواهند دید؛ اما نباید در آرامش و بی‌اعتنایی بنشینند و در انتظارِ ویرانی بمانند، و خود را با این باور تسلّی دهند که خدا در روزِ بازدید، قومِ خود را پناه خواهد داد. هرگز چنین نیست. آنان باید دریابند که وظیفهٔ ایشان است که با کوششی پیگیر برای نجاتِ دیگران کار کنند و با ایمانی استوار برای یاری به خدا بنگرند. «دعای مؤثر و پرحرارتِ مردِ عادل، بسیار اثر می‌بخشد.»

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> «خمیرمایهٔ دینداری یکسره قدرت خود را از دست نداده است. در زمانی که خطر و افسردگیِ کلیسا به اوج خود می‌رسد، آن گروهِ کوچک که در نور ایستاده‌اند، برای مکروهاتی که در سرزمین به‌جا آورده می‌شود، آه و ناله خواهند کرد. اما به‌ویژه دعاهای ایشان به‌خاطر کلیسا برخواهد خاست، زیرا اعضای آن به شیوهٔ جهان رفتار می‌کنند. »

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> «دعاهای fervent این اندکِ وفادار بیهوده نخواهد بود. هنگامی که خداوند به‌عنوان انتقام‌گیرنده ظاهر شود، همچنین به‌عنوان محافظِ همهٔ کسانی خواهد آمد که ایمان را در پاکیِ آن حفظ کرده و خویشتن را از آلودگیِ جهان بی‌لکه نگاه داشته‌اند. در همین زمان است که خدا وعده داده است از برگزیدگانِ خود که شب و روز نزد او فریاد برمی‌آورند، هرچند مدتی در حق ایشان درنگ کند، انتقام بگیرد.»

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> “دستور این است: «از میان شهر، از میان اورشلیم بگذر، و بر پیشانی‌های مردانی که برای همهٔ رجاساتی که در میان آن به‌عمل می‌آید، آه می‌کشند و فریاد برمی‌آورند، نشانی بگذار.» این آه‌کشان و فریادکنندگان، کلمات حیات را عرضه می‌داشتند؛ توبیخ می‌کردند، پند می‌دادند، و التماس می‌نمودند. برخی که خدا را بی‌حرمت ساخته بودند، توبه کردند و دل‌های خود را در حضور او فروتن ساختند. اما جلال خداوند از اسرائیل رخت بربسته بود؛ و هرچند بسیاری هنوز به صورت‌های ظاهری دیانت ادامه می‌دادند، قدرت و حضور او مفقود بود.” شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۰۷–۲۱۰.

To rightly divide the vision of the sealing as set forth by Ezekiel, it is essential to understand the four generations of Adventism. Sister White begins the passage we selected by directly referencing Ezekiel chapter nine, and the portion we have selected also ends with a direct reference of Ezekiel chapter nine. In the passage she says of Ezekiel, “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision.” Ezekiel saw the circumstances that are occurring during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

برای آن‌که رؤیای مُهر شدن، آن‌گونه که حزقیال آن را بیان کرده است، به‌درستی تقسیم گردد، ضروری است که چهار نسل ادونتیسم شناخته شود. خواهر وایت متن برگزیدهٔ ما را با اشاره‌ای مستقیم به باب نهمِ حزقیال آغاز می‌کند، و بخشی که ما برگزیده‌ایم نیز با ارجاعی مستقیم به باب نهمِ حزقیال پایان می‌یابد. او در آن متن دربارهٔ حزقیال می‌گوید: «نبی، در حالی که در امتداد اعصار می‌نگریست، این زمان را در برابر رؤیای خود مشاهده کرد.» حزقیال اوضاع و احوالی را دید که در هنگام مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن در جریان است.

In the previous article we identified with three specific passages from the Spirit of Prophecy that Isaiah’s “drunkards of Ephraim,” who in this passage are identified as the “ancient men,” and who in both passages represent the leadership of Jerusalem (Adventism), cannot see that there is to be a mighty manifestation of the power of God as in former years. In this passage the very manifestation of God’s power that they refuse to see will occur as part of the divine judgment which is brought upon them, for it is stated that, “the people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse.”

در مقالۀ پیشین، با استناد به سه فراز مشخص از روح نبوت نشان دادیم که «میگسارانِ افرایم» در نبوت اشعیا، که در این فراز به‌عنوان «مشایخ» معرفی شده‌اند و در هر دو فراز نمایندۀ رهبری اورشلیم (ادونتیسم) هستند، نمی‌توانند ببینند که قرار است ظهوری عظیم از قدرت خدا همچون سال‌های پیشین پدید آید. در این فراز، همان ظهورِ قدرتِ خدا که آنان از دیدن آن سر باز می‌زنند، به‌عنوان بخشی از داوری الهی که بر ایشان وارد می‌شود، واقع خواهد شد؛ زیرا گفته شده است که «مردم می‌بایست قدرت الهی را به‌طرزی آشکار مشاهده کنند، تا برای ایشان هیچ عذری باقی نماند.»

Laodicean Adventism refuses to see the manifestation of the latter rain that began sprinkling on September 11, 2001, but they will see the climax of that rainfall when the message of the Midnight Cry is repeated in the last days. That message is Islam of the third Woe. Did not the leadership of ancient Israel, who had just crucified their Messiah watch as the Holy Spirit was poured out at Pentecost?

ادونتیسمِ لائودیکیه از دیدنِ ظهورِ بارانِ آخر که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز به باریدن کرد، سر باز می‌زند؛ اما هنگامی که پیامِ ندای نیمه‌شب در ایامِ آخر تکرار شود، اوجِ آن بارش را خواهند دید. آن پیام، اسلامِ وایِ سوم است. آیا رهبریِ اسرائیلِ باستان، که به‌تازگی مسیحِ خود را مصلوب کرده بودند، نریستند که روح‌القدس در پنطیکاست فرو ریخته شد؟

The passage is identifying the church, which by context is represented by Ezekiel as Jerusalem, and the members within the church (Jerusalem), are contrasted by a “little company,” who are also identified as those “that walk in the light,” and are the “faithful few.” The Bible teaches that “many” are called, but “few” are chosen. The subject of the passage includes the wrath of God that is brought upon His people. The people have brought their judgment upon themselves, but God is specific in emphasizing that it is His angels that accomplish the work of destruction. God never lies, and He has promised that it is He that visits the iniquity of men unto the third and fourth generation. To attribute the execution of judgment to any other than God is to deny His character, and suggest He is a liar.

این بخش، کلیسا را شناسایی می‌کند که بنا بر سیاق، حزقیال آن را به‌صورت اورشلیم نمایان می‌سازد؛ و اعضای درون کلیسا (اورشلیم) با «گروهی کوچک» در تقابل قرار داده می‌شوند، که آنان نیز همان کسانی معرفی می‌شوند که «در نور سلوک می‌کنند» و «اندکِ امین» هستند. کتاب‌مقدس تعلیم می‌دهد که «بسیاران» خوانده می‌شوند، اما «اندکان» برگزیده می‌گردند. موضوع این بخش، غضب خدا را نیز در بر می‌گیرد که بر قوم او فرود آورده می‌شود. قوم، داوری خویش را بر خود آورده‌اند، اما خدا به‌طور مشخص تأکید می‌کند که این فرشتگان او هستند که کار هلاکت را به انجام می‌رسانند. خدا هرگز دروغ نمی‌گوید، و او وعده داده است که این خودِ اوست که گناه مردمان را تا پشت سوم و چهارم تفقد می‌کند. نسبت دادن اجرای داوری به هر کسی جز خدا، انکار شخصیت اوست و دلالت بر آن دارد که او دروغگوست.

The passage identifies that when the destroying angels of Ezekiel begin to go through Jerusalem, that it is then that, “the ministry of His wrath commences.” God’s wrath begins with Jerusalem, which is his church, which is Laodicean Adventism.

یہ عبارت واضح کرتی ہے کہ جب حزقی ایل کے ہلاک کرنے والے فرشتے یروشلم میں گزرنا شروع کرتے ہیں، تو اُسی وقت "اُس کے غضب کی خدمت شروع ہوتی ہے۔" خدا کا غضب یروشلم سے شروع ہوتا ہے، جو اُس کی کلیسیا ہے، یعنی لاؤدیقیہ ادونٹزم۔

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> زیرا وقت آن رسیده است که داوری از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز گردد، فرجام آنان که از انجیل خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟ اول پطرس ۴:‏۱۷

God’s wrath is accomplished by God’s angels, and when their work begins, they are commanded to “smite,” all and to “let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.” The wrath of God is carried out by holy angels, and the point we are wishing to identify here is that the commencement of God’s ministry of wrath is accomplished in the fourth generation.

غضبُ خدا به‌وسیلهٔ فرشتگانِ خدا به انجام می‌رسد، و هنگامی که کارِ ایشان آغاز می‌شود، به آنان فرمان داده می‌شود که «بزنید»، همگان را، و «چشمِ شما شفقت نکند، و ترحّم منمایید: پیر و جوان، دوشیزگان و کودکانِ خردسال و زنان را به‌کلّی بکشید؛ امّا به هیچ مردی که نشان بر اوست نزدیک مشوید؛ و از مقدّسِ من آغاز کنید.» غضبِ خدا به‌دستِ فرشتگانِ مقدّس اجرا می‌شود، و نکته‌ای که در اینجا می‌خواهیم معیّن سازیم این است که آغازِ خدمتِ غضبِ خدا در نسلِ چهارم به انجام می‌رسد.

We will continue this study in the next article.

موږ به دا مطالعه په راتلونکې لیکنه کې دوام ورکړو.

> And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. And it shall come to pass in that day, saith the Lord, that there shall be the noise of a cry from the fish gate, and an howling from the second, and a great crashing from the hills. Howl, ye inhabitants of Maktesh, for all the merchant people are cut down; all they that bear silver are cut off. And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will he do evil. Zephaniah 1:8–12.

> و در روز قربانیِ خداوند واقع خواهد شد که من بر سروران، و پسرانِ پادشاه، و بر همهٔ آنان که جامهٔ بیگانه در بر کرده‌اند، عقوبت خواهم آورد. و در همان روز، بر همهٔ کسانی که از آستانه می‌جهند، که خانه‌های سرورانِ خویش را از ظلم و فریب پر می‌سازند، عقوبت خواهم آورد. و در آن روز واقع خواهد شد، خداوند می‌گوید، که از دروازهٔ ماهی، صدای فریاد برخواهد خاست، و از محلهٔ دوم شیون، و از تپه‌ها شکستنی عظیم. ای ساکنانِ مَکتیش، زاری کنید، زیرا تمامی قومِ بازرگان نابود شده‌اند؛ همهٔ حاملانِ نقره منقطع گردیده‌اند. و در آن زمان واقع خواهد شد که اورشلیم را با چراغ‌ها تفتیش خواهم کرد، و مردانی را که بر دُردِ خویش آرام گرفته‌اند مجازات خواهم نمود؛ آنان که در دلِ خود می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. صفنیا ۱:‏۸–۱۲

Back to Articles