Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Eight

کتاب دانیال - شمارهٔ هفتاد و هشت

Unveiling the Four Abominations: The Historical Parallel of Rebellion in Laodicean Adventism

آشکار ساختن چهار مکروه: همتای تاریخیِ شورش در اَدوِنتیسمِ لائودیکیه‌ای

Author

Jeff Pippenger

Published

February 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”

تاریخِ اموریوں کو اس وقت کی توضیح کے لیے استعمال کیا گیا ہے جب خدا کا غضب لاؤدیقیہ ایڈونٹزم کے خلاف نافذ کیا جاتا ہے۔ سسٹر وائٹ اس امر کی نشان دہی کرتی ہیں کہ اپنی سزا کے نفاذ کے لیے خدا کا وقت آخری ایام میں—جب ایک لاکھ چوالیس ہزار پر مہر لگائی جاتی ہے—وہی ہے جو اس وقت تھا جب خدا نے اموریوں پر اپنا غضب نازل کیا۔ وہ فرماتی ہیں: “اگرچہ” اموریوں کی قوم “اپنی بت‌پرستی اور بدعنوانی کے باعث نمایاں تھی، تاہم اس نے ابھی تک اپنی بداعمالی کا پیمانہ نہیں بھرا تھا... رحم دل خالق چوتھی نسل تک ان کی بداعمالی کو برداشت کرنے پر آمادہ تھا۔ پھر، اگر بہتری کے لیے کوئی تبدیلی دکھائی نہ دیتی، تو اُس کے احکامِ عدالت اُن پر نازل ہونے تھے۔ لامخطا دقت کے ساتھ وہ لامحدود ہستی اب بھی تمام قوموں کا حساب رکھتی ہے۔ جب تک اُس کی رحمت توبہ کی دعوتوں کے ساتھ پیش کی جاتی ہے، یہ حساب کھلا رہے گا؛ لیکن جب اعداد اُس معین حد تک پہنچ جاتے ہیں جسے خدا نے مقرر کیا ہے، تو اُس کے غضب کی خدمت شروع ہو جاتی ہے۔ حساب بند کر دیا جاتا ہے۔ الٰہی صبر ختم ہو جاتا ہے۔”

Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.

خواهر وایت به‌روشنی خدمتِ غضبِ خدا را بر ضدّ ادونتیسمِ لائودیکیه، در جریانِ تصویرسازیِ حزقیال از مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، چنین مرتبط می‌سازد که این امر هنگامی آغاز می‌شود که پیالهٔ گناه ایشان لبریز گردد؛ و این پیاله در نسل چهارم به کمالِ پریِ خود می‌رسد. تمامی این اطلاعات در بسترِ آن رؤیایی عرضه شده است که از فصل هشتم آغاز گردید، رؤیایی که چهار رجاستِ فزاینده را به تصویر می‌کشد.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.

> آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، اکنون چشمان خود را به سوی شمال بلند کن.» پس چشمان خود را به سوی شمال بلند کردم، و اینک در جانب شمال، نزد دروازهٔ مذبح، در مدخل، این تمثالِ غیرت‌برانگیز قرار داشت. و باز به من گفت: «ای پسر انسان، آیا می‌بینی که ایشان چه می‌کنند؟ یعنی همان رجاسات عظیمی را که خاندان اسرائیل در اینجا مرتکب می‌شوند، تا من از مقدس خود دور شوم؟ لیکن بار دیگر بازگرد، و رجاسات بزرگ‌تری خواهی دید.» و مرا به درِ صحن آورد؛ و چون نگریستم، اینک سوراخی در دیوار بود. آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، اکنون دیوار را بکن.» و چون دیوار را کندم، اینک دری پدیدار شد. و به من گفت: «داخل شو و رجاسات شریرانه‌ای را که در اینجا می‌کنند، ببین.» پس داخل شدم و دیدم؛ و اینک هر گونه صورتِ خزندگان، و جانوران مکروه، و تمامی بت‌های خاندان اسرائیل، بر گرداگرد دیوار نقش شده بود. و در برابر آنها هفتاد مرد از مشایخ خاندان اسرائیل ایستاده بودند، و در میان ایشان یأزَنْیاه پسر شافان ایستاده بود، و هر یک از ایشان مجمرهٔ خود را در دست داشت؛ و ابر غلیظی از بخور بالا می‌رفت. آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، آیا دیده‌ای که مشایخ خاندان اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در حجره‌های تماثیل خود؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است.» و نیز به من گفت: «بار دیگر بازگرد، و رجاسات بزرگ‌تری را که ایشان می‌کنند خواهی دید.» سپس مرا به درِ دروازهٔ خانهٔ خداوند که به سوی شمال بود آورد؛ و اینک زنانی در آنجا نشسته بودند و برای تموز می‌گریستند.

> Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.

> پس به من گفت: «ای پسر انسان، آیا این را دیدی؟ باز هم روی بگردان، و مکروهات بزرگ‌تر از این را خواهی دید.» و مرا به صحن داخلیِ خانهٔ خداوند برد؛ و اینک، نزد درِ هیکلِ خداوند، در میان ایوان و مذبح، قریب به بیست و پنج مرد بودند که پشتشان به سوی هیکلِ خداوند و رویشان به سوی مشرق بود؛ و به سوی مشرق، آفتاب را سجده می‌کردند. آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، آیا این را دیدی؟ آیا برای خاندان یهودا چیز کوچکی است که مکروهاتی را که در اینجا مرتکب می‌شوند، به‌جا آورند؟ زیرا ایشان زمین را از ظلم و خشونت پر کرده‌اند، و بازگشته‌اند تا مرا به خشم آورند؛ و اینک، شاخه را به بینی خود می‌نهند. پس من نیز در غضب رفتار خواهم کرد: چشم من شفقت نخواهد نمود و ترحم نخواهم کرد؛ و اگرچه با آواز بلند در گوش‌های من فریاد برآورند، ایشان را نخواهم شنید.» حزقیال 8:5–18.

After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.

پس از آن‌که به حزقیال نخستین مکروه، یعنی برپا داشتن تمثالِ غیرت در مدخلِ دروازهٔ مذبح، نشان داده شد، به او اعلام گردید که مکروهاتی حتی عظیم‌تر از تمثالِ غیرت به او نشان داده خواهد شد. مکروه دوم به‌وسیلهٔ حجره‌های پنهانی به تصویر کشیده شده است، جایی که رهبری، که در هیئتِ مشایخ نمودار شده‌اند، دعا را، که به‌وسیلهٔ بخور نمایانده شده است، تقدیم می‌کنند و اعلام می‌دارند که خداوند زمین را ترک کرده و ایشان را نمی‌بیند. اما به حزقیال اعلام می‌شود که مکروهاتی حتی عظیم‌تر از اینها را نیز خواهد دید.

The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.

سومین رجاست با «زنانی که برای تموز می‌گریند» نشان داده می‌شود؛ اما هنوز رجاستی بزرگ‌تر از آن نیز وجود دارد، زیرا رجاست چهارم رهبریِ بیست‌وپنج مرد را معرفی می‌کند که با پشت کردن به معبد، خورشید را پرستش می‌کنند.

In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.

در چهارمین مکروه، این اعلان صادر می‌شود که «پیران»، «زمین را از ظلم پر کرده‌اند و بازگشته‌اند تا مرا به خشم آورند؛ و اینک، شاخه را به بینی خود می‌گذارند.» «روز اغاظه» روزی است که خدمت غضب خدا آغاز می‌شود، چنان‌که برای اسرائیل باستان نیز آنگاه آغاز شد که آنان پیام یوشع و کالیب را دربارهٔ سرزمین موعود رد کردند. ردّ پیام مُهر، نشانهٔ آن است که پیمانهٔ گناه اورشلیم لبریز شده است. یوشع و کالیب نمایندهٔ آن گروه کوچک‌اند؛ همان اندکِ وفاداری که برای مکروهاتِ در کلیسا و در سرزمین، آه و ناله می‌کنند.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.

> پس موسیٰ اور ہارون بنی اسرائیل کی جماعت کے تمام مجمع کے سامنے اپنے منہ کے بل گرے۔ اور نون کا بیٹا یشوع اور یفنہ کا بیٹا کالب، جو اُن میں سے تھے جنہوں نے اُس ملک کی جاسوسی کی تھی، اپنے کپڑے پھاڑ بیٹھے۔ اور اُنہوں نے بنی اسرائیل کی ساری جماعت سے کہا: وہ ملک، جس میں سے ہم اس کی جاسوسی کرنے کے لیے گزرے، نہایت ہی عمدہ ملک ہے۔ اگر خداوند ہم سے خوش ہو، تو وہ ہمیں اس ملک میں پہنچا دے گا اور اسے ہمیں دے دے گا؛ ایسا ملک جس میں دودھ اور شہد بہتا ہے۔ فقط خداوند سے سرکشی نہ کرو، اور نہ اس ملک کے لوگوں سے ڈرو؛ کیونکہ وہ ہمارے لیے روٹی ہیں؛ اُن کی پناہ اُن سے جاتی رہی ہے، اور خداوند ہمارے ساتھ ہے؛ اُن سے نہ ڈرو۔ لیکن ساری جماعت نے کہا کہ اُن کو سنگسار کیا جائے۔ تب خداوند کا جلال خیمۂ اجتماع میں بنی اسرائیل کے سب لوگوں کے سامنے ظاہر ہوا۔ اور خداوند نے موسیٰ سے کہا: یہ لوگ کب تک مجھے حقیر جانیں گے؟ اور کب تک ان سب نشانات کے باوجود، جو میں نے اُن کے درمیان دکھائے ہیں، مجھ پر ایمان نہ لائیں گے؟ میں اُن کو وبا سے ماروں گا، اور اُنہیں میراث سے محروم کر دوں گا، اور تجھ سے ایک ایسی قوم پیدا کروں گا جو ان سے بڑی اور زیادہ زورآور ہوگی۔ گنتی 14:5–12۔

The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.

«برانگیختگی»‌ای که شورشیان در کتاب اعداد، و نیز در حزقیال، پدید آوردند، بر امتناعِ شورشی از اذعان به «آیات»ی استوار است که ظاهر شده‌اند. «آیات»ی که در زمان موسی رد شدند، همان «آیات»ی بودند که مظهرِ تمثیلیِ تجلیِ قدرت خدا در تاریخ میلری‌ها بودند. اسرائیلِ قدیم با رد کردنِ «آیات»ِ تجلیِ قدرت او در تاریخِ بنیانیِ خود، خدا را برانگیخت. در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، اسرائیلِ جدید نیز همان تاریخِ کاملاً بنیانی‌ای را که قرار بود «آیت» باشد تا ایشان را قادر سازد تکرارِ تاریخِ فریادِ نیمه‌شب را که در ایام آخر تکرار می‌شود «تشخیص» دهند، رد می‌کند (پشت خود را به آن می‌گرداند).

God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.

خداوند به عاصیان اجازه می‌دهد تکرارِ ظهورِ قدرتِ خدا را ببینند؛ زیرا این تکرارِ ظهورِ قدرتِ خدا نه‌تنها بارانِ آخر بود، بلکه همان حقیقتی نیز بود که اگر آنان در شمارِ کسانی می‌بودند که حقیقت را محبت می‌دارند، ایشان را نجات می‌داد.

The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.

تشخیصِ چهار مکروهاتِ حزقیال هشت به‌عنوان نمادهای چهار نسلِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای، بخشی از پیامی است که در ایامِ آخر به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا گشوده می‌شود. نسلِ نخست با شورشِ سالِ ۱۸۶۳ آغاز شد، و بیست‌وپنج سال بعد، در ۱۸۸۸، شورشی که آغازِ نسلِ دوم را با نمادِ حجره‌های پنهان مشخص می‌ساخت، فرا رسید. سی‌ویک سال بعد، در ۱۹۱۹، انتشارِ کتابِ W. W. Prescott با عنوانِ The Doctrine of Christ آغازِ نسلِ سوم را رقم زد؛ نسلی که حزقیال آن را به‌صورتِ زنانی که بر تموز می‌گریستند به تصویر کشیده بود. سی‌وهشت سال پس از آن، در ۱۹۵۷، با انتشارِ کتابِ Questions on Doctrine، نسلِ چهارم پدید آمد که زمانی را مشخص می‌کند که در آن، شورشیان بر ضدِ پیامِ مُهرگذاری که از مشرق برمی‌خیزد برخواهند خاست و خورشید را پرستش خواهند کرد.

We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.

ما بررسی نسل دومِ شورشِ ادونتیسمِ لائودیکیه را که در کنفرانس عمومیِ مینیاپولیس در سال ۱۸۸۸ پدیدار شد، آغاز خواهیم کرد. مهم است به یاد داشته باشیم که هر چهار مکروهاتِ حزقیال در اورشلیم رخ می‌دهد؛ و هرچند این‌ها نمایانگر تاریخی تدریجی از شورش هستند، همواره شورشی را مورد خطاب قرار می‌دهند که درون آن شهری روی می‌دهد که در ایام آخر نمایندهٔ ادونتیسمِ لائودیکیه است.

> “As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.

> «به‌عنوان یکی از نشانه‌های ویرانی اورشلیم، مسیح فرموده بود: “انبیاى دروغینِ بسیار برخواهند خاست و بسیاری را فریب خواهند داد.” انبیای دروغین برخاستند، مردم را فریب دادند، و شمار بسیاری را به بیابان کشانیدند. جادوگران و ساحران، که مدعی قدرتی معجزه‌آسا بودند، مردم را در پی خود به خلوتگاه‌های کوهستانی بردند. اما این نبوت همچنین دربارهٔ ایام آخر گفته شده بود. این نشانه به‌عنوان نشانه‌ای از ظهور دوم داده شده است. حتی اکنون نیز مسیحانِ کاذب و انبیای دروغین آیات و عجایب نشان می‌دهند تا شاگردان او را بفریبند. آیا ما این ندا را نمی‌شنویم که: “اینک، او در بیابان است”؟ آیا هزاران تن به امید یافتن مسیح به بیابان نرفته‌اند؟ و آیا اکنون از هزاران مجلسی که در آن انسان‌ها مدعی‌اند با ارواحِ مردگان ارتباط دارند، این ندا شنیده نمی‌شود که: “اینک، او در حجره‌های پنهان است”؟ این دقیقاً همان ادعایی است که روح‌گرایی مطرح می‌سازد. اما مسیح چه می‌فرماید؟ “باور مکنید. زیرا همچنان‌که برق از مشرق ساطع می‌شود و تا به مغرب می‌درخشد، ظهور پسر انسان نیز چنین خواهد بود.”» آرزوی اعصار، 631.

The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.

اطاق‌های پنهانی نمادی از روح‌گرایی هستند، و دومین مکروهِ فصل هشتمِ حزقیال در درون هیکل رخ می‌دهد، جایی که تصاویر زمینی به‌طور پنهانی بر دیوارها آویخته شده بودند.

> So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

> پس من داخل شدم و دیدم؛ و اینک هر گونه خزندگان، و حیوانات مکروه، و همه بت‌های خاندان اسرائیل، بر دیوار، گرداگرد، نقش شده بود. و در برابر آنها هفتاد مرد از مشایخ خاندان اسرائیل ایستاده بودند، و در میان ایشان یأزَنْیا پسرِ شافان ایستاده بود، و هر یک مجمرهٔ خود را در دست داشت؛ و ابر غلیظی از بخور بالا می‌رفت. آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، آیا دیده‌ای که مشایخ خاندان اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در حجره‌های صورت‌های خیالیِ خود؟ زیرا می‌گویند: یهوه ما را نمی‌بیند؛ یهوه زمین را ترک کرده است.» حزقیال ۸:‏۱۰–۱۲.

Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.

حزقی‌ایل «بت‌های خاندان اسرائیل را که بر دیوارهای مَقدِس نقش شده بودند» می‌بیند، اما آشکارا به او گفته می‌شود که این عصیان همچنین در «حجره‌های خیال» هر یک از مشایخ نیز رخ می‌دهد. عصیان در درون هیکلِ ظاهری، عصیان در درون هیکلِ انسانی را آشکار می‌سازد.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «هنگامی که عیسی معبد را از خریداران و فروشندگانِ جهان پاک ساخت، مأموریت خود را برای تطهیر دل از آلودگیِ گناه اعلام کرد—از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه، و عادت‌های شریرانه‌ای که جان را فاسد می‌سازند. نقل‌قول از ملاکی ۳:‏۱–۳.» آرزوی اعصار، ۱۶۱.

The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.

دومین رجاست، تجلّیِ شری را هم در درون کلیسا و هم در اذهانِ مشایخی که می‌بایست نگهبانانِ کلیسا باشند، به تصویر می‌کشید. شری که در آنجا آشکار شده است، شرارتِ روح‌باوری است. در ایام نوح، هنگامی که هر تصورِ دل‌های آدمیان شریر بود، پیش از طوفانان پیمانهٔ گناهِ خویش را لبریز کرده بودند.

> And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.

> و خدا دید که شرارت انسان در زمین عظیم است، و این‌که هر تصورِ افکارِ دل او پیوسته جز بدی نیست. پیدایش ۶:۵.

The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.

دوسری نسل اس بات کی نشان دہی کرتی ہے کہ روحانیت پسندی کب یروشلم کے راہنماؤں میں، اور نیز لاodیکیائی ایڈونٹزم کے اجتماعی ڈھانچے میں داخل ہوئی۔ “اسرائیل کے گھرانے کے بزرگوں” نے جو کچھ “تاریکی میں،” اپنی “تصویروں کے کمروں” “میں” کیا، وہ اس امر کی نشان دہی کرتا ہے کہ اُن کے دلوں کے “خیالات کا ہر تصور فقط بُرا ہی تھا۔” سسٹر وائٹ واضح طور پر بیان کرتی ہیں کہ یروشلم کی تباہی دنیا کے خاتمہ کی نمائندگی کرتی ہے، اور نوح کے زمانہ کے طوفان کی گواہی بھی دنیا کے خاتمہ کی نمائندگی کرتی ہے۔ آخری ایام میں جو لوگ سچائی کے وسیلہ سے مقدس ہونے سے انکار کرتے ہیں، وہ روحانیت پسندی کے قبضہ میں آ جاتے ہیں، جیسا کہ حزقی ایل باب آٹھ کی دوسری مکروہ چیز سے ظاہر کیا گیا ہے۔

The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.

دومین رجاستِ حزقیال نمایانگر آن عصیانی است که در سال ۱۸۸۸ پدیدار شد و به نماد نسل دوم بدل می‌گردد؛ اما فراتر از این، سال ۱۸۸۸، و هر آنچه را که نمایندگی می‌کند یا به‌واسطهٔ آن نمایانده می‌شود، در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ تکرار شد. خواهر وایت به‌طور مشخص تصریح می‌کند که در ۱۸۸۸، فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود آمد؛ و ازاین‌رو، آن تاریخ بازنمایانگر زمانی است که بناهای عظیم شهر نیویورک می‌بایست با لمسی از جانب خدا فرو افکنده شوند، و مکاشفهٔ هجده، آیات یک تا سه، به انجام رسد.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> «نامائل بودن به کنار نهادن عقاید ازپیش‌پذیرفته‌شده، و پذیرفتن این حقیقت، در اساس بخش بزرگی از مخالفتی قرار داشت که در مینیاپولیس بر ضد پیام خداوند از طریق برادران واگنر و جونز ظاهر شد. شیطان با برانگیختن آن مخالفت، تا حد زیادی کامیاب شد که آن قدرت خاص روح‌القدس را که خدا مشتاق بود به قوم ما عطا کند، از ایشان دور نگه دارد. دشمن آنان را از دستیابی به آن کارایی‌ای بازداشت که می‌توانست از آنِ ایشان باشد در رساندن حقیقت به جهان، همان‌گونه که رسولان پس از روز پنطیکاست آن را اعلام کردند. نوری که باید تمامی زمین را با جلال خود روشن سازد، مورد مقاومت قرار گرفت، و به‌سبب عملکرد برادران خود ما، تا اندازه زیادی از جهان دور نگاه داشته شده است.» Selected Messages, book 1, 235.

The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.

تاریخِ 1888 نمونہ فراہم کرتا ہے اُس انکار کا جو آخری بارش کے اُس پیغام کے ساتھ پیش آیا جو 11 ستمبر 2001 کو پہنچا۔ 1888 لاودیکیائی ایڈونٹ ازم کی دوسری نسل کی ایک علامت ہے، جس کی نمائندگی حزقی ایل کی دوسری مکروہ چیز کرتی ہے، اور اُس تاریخ میں ایک ایسی بغاوت کی نشان دہی ہوتی ہے جس کی تمثیل حزقی ایل کے ستر بزرگوں سے کی گئی تھی۔ اُن کی بغاوت روحانیت کی نمائندہ تھی، اور نوح کے زمانہ میں آزمائشی مہلت کے پیالہ کے بھر جانے کے ساتھ متوازی تھی۔ اس پیغام کا ردّ قیادت کی جانب سے آخری بارش کے پیغام کے ردّ کی تصویر تھا، جس کا مقصد اسلام کی تیسری آہ کے ورود کی نشان دہی کرنا تھا۔

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «بارانِ آخِر باید بر قومِ خدا فرو ریزد. فرشته‌ای نیرومند باید از آسمان فرود آید، و تمامی زمین از جلال او منوّر گردد.» Review and Herald، 21 آوریل 1891.

The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.

رهبری‌ای که در سال ۱۸۸۸ پیام را رد کرد، نمونه‌ای از ردّ پیامِ اسلام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود؛ اما خدا قصد دارد ظهوری از قدرت پدید آورد که آن رهبران آن را به‌عنوان بخشی از داوری او بر ایشان مشاهده خواهند کرد. تجلّیِ قدرتِ بارانِ آخِر در پایانِ دورهٔ مُهر شدن رخ می‌دهد. این امر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، اما در پایانِ سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازده، هنگامی که «زلزلهٔ عظیم» فرا می‌رسد، به اوج خود می‌رسد.

The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.

پیام ۱۸۸۸، پیام لائودیکیه بود؛ آخرین دعوت برای قومی که پیش‌تر برگزیده شده بودند و در آن زمان در حال کنار گذاشته شدن بودند.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> «پیامی که به‌وسیلهٔ ا. تی. جونز و ا. جی. واگنر به ما داده شد، پیام خدا به کلیسای لائودیکیه است، و وای بر هر کسی که ادعا می‌کند به حقیقت ایمان دارد، اما با این حال پرتوهای خداداد را به دیگران منعکس نمی‌سازد.» The 1888 Materials, 1053.

The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.

پیام ۱۸۸۸ نمایانگر پیامی بود که مشخص می‌ساخت هنگامی که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرو افکنده شدند، شهادتِ صریح به کلیسای لائودیکیه باید داده شود؛ و این شهادتِ صریح، پیامِ اسلامِ وایِ سوم است که چون بر قومی مرتد دمیده شود، این قدرت را دارد که آنان را چون لشکری عظیم به حیات آورد.

> “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

> «باید به کلیساها و مؤسسات ما شهادتی صریح داده شود تا خفتگان بیدار گردند.»

> “When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

> «هنگامی که کلام خداوند ایمان آورده شده و اطاعت گردد، پیشرفتی استوار حاصل خواهد شد. اکنون بگذارید نیاز عظیم خود را ببینیم. خداوند نمی‌تواند از ما استفاده کند مگر آنکه در استخوان‌های خشک حیات بدمد. این سخنان را شنیدم که گفته شد: “بدون حرکت عمیق روح خدا بر دل، بدون تأثیر حیات‌بخش آن، حقیقت به حرفی مرده بدل می‌شود.”» Review and Herald، 18 نوامبر 1902.

1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.

1888 نشان‌دهندهٔ آغاز نسل دوم ادونتیسم است، اما همچنین خطی از نبوت را فراهم می‌سازد که با ایام آخر هم‌راستا است. در 11 سپتامبر 2001، خدا مردمی را که برگزیدند بپذیرند که حملهٔ اسلام بر وحشِ زمینی تحققِ نبوت بود، به راه‌های کهن بازگردانید. قوم خدا نیاز داشتند به جواهراتِ ویلیام میلر بازگردند و در حقایقِ بنیادی‌ای تعلیم یابند که مشتمل بر تحققِ وایِ اول و دوم بود، که به نوبهٔ خود فرارسیدنِ وایِ سوم را در همان زمان برقرار ساخت. هنگامی که آن مردم به آن راه‌های کهن بازگشتند، هدایت شدند تا قداستِ دو لوحِ حبقوق را ببینند.

The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.

تمردُ عام 1863 على لوحي حبقوق، اللذين هما جواهر ميلر وأيضًا أُسُس الأدفنتية، كان مثالًا رمزيًّا لتمردٍ تكرَّر في 11 سبتمبر/أيلول 2001؛ إذ أُتيحت، مرةً أخرى، لقيادة الأدفنتية اللاودكيّة فرصةُ تأييد جواهر ميلر أو رفضها. وجميعُ الأجيال الأربعة للأدفنتية المُمثَّلة في حزقيال الثامن تمثّل كذلك تمردَ الأدفنتية اللاودكيّة في 11 سبتمبر/أيلول 2001.

We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به شناسایی نسل دوم ادونتیسمِ لائودیکیه ادامه خواهیم داد.

> “God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.

> خدا انسان را با عواطفی آفرید که توان دربرگرفتن حقایق ابدی را داشته باشند. این عواطف می‌بایست پاک و مقدّس نگاه داشته شوند، و از هرگونه دنیازدگی مبرّا باشند. امّا انسان‌ها ابدیت را از حوزهٔ محاسبات خود بیرون نهاده‌اند. خدا، الفا و امگا، آغاز و انجام، آن‌که سرنوشت هر جان را در حفظ و نگاه خود دارد، به فراموشی سپرده شده است. آدمیان، با این پندار که در معرفت نیرومندند، خویشتن را در نظر خدا تا پست‌ترین مرتبه فروکشانیده‌اند.

> “The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.

> «ذهن انسان زمینی شده است. به‌جای آن‌که مُهر الوهیت را آشکار سازد، مُهر انسانیت را آشکار می‌سازد. در حجره‌های آن، نگاره‌های زمین دیده می‌شود. اعمال پست‌کننده‌ای که در ایام نوح رواج داشت و ساکنان آن عصر را فراتر از امید نجات قرار داده بود، امروز نیز دیده می‌شود.» Signs of the Times، 18 دسامبر 1901.

Back to Articles