Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Five

تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل ـ شمارهٔ بیست‌وپنج

Ezekiel Number Six

حزقی‌ئیل شماره شش

Author

Jeff Pippenger

Published

August 11, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

I have been drawing from a passage in Testimonies that provides various lines of truth in connection with the experience of Ezekiel, Isaiah and John within the sanctuary. John turned to see a voice behind him in Revelation chapter one.

من از بخشی در «شهادت‌ها» بهره گرفته‌ام که در پیوند با تجربهٔ حزقیال، اشعیا و یوحنا در قدس، خطوط گوناگون حقیقت را ارائه می‌کند. یوحنا در باب نخستِ مکاشفه برگشت تا آوازی را که پشت سر او بود ببیند.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks. Revelation 1:10–12.

> در روزِ خداوند در روح بودم، و از پشتِ سرِ خود آوازی عظیم، همچون صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: «من الفا و امگا، اول و آخر هستم»؛ و «آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اِفِسُس، و به اسمیرنا، و به پِرغامُس، و به طیاتیرا، و به ساردِس، و به فیلادلفیه، و به لائودیکیه.» و برگشتم تا آن صدایی را که با من سخن می‌گفت ببینم. و چون برگشتم، هفت چراغدانِ زرین دیدم. مکاشفه ۱:۱۰–۱۲.

From the isle of Patmos and then into the heavenly sanctuary, where John sees the vision of Christ that Sister White informs us of, is the same vision that Daniel saw in chapter ten of his book.

از جزیرۀ پَطمُس و سپس به درون قُدس آسمانی، جایی که یوحنا رؤیای مسیح را می‌بیند که خواهر وایت به ما آگاهی می‌دهد همان رؤیایی است که دانیال در فصل دهم کتاب خود دید.

> “‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all.... Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

> «در آن ایّام، من، دانیال، تمامِ سه هفته ماتم می‌گرفتم. نانِ لذیذ نخوردم، و نه گوشت و نه شراب به دهانم داخل شد، و خویشتن را نیز اصلاً تدهین نکردم.... آنگاه چشمان خود را بلند کرده، نگریستم، و اینک مردی را دیدم ملبّس به کتان، که کمرش به طلای نابِ اوفاز بسته بود. بدنش نیز مانند زَبَرجَد بود، و چهره‌اش همچون منظرِ برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش به رنگِ برنجِ صیقل‌یافته، و آوای سخنانش چون آوای جماعتی عظیم بود» (دانیال ۱۰:۲–۶).

> “This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.” Sanctified Life, 49.

> «این توصیف مشابه همان توصیفی است که یوحنا آن را هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پَطمُس بر او مکشوف شد، ارائه می‌کند. کسی که بر دانیال ظاهر شد، مقامی کمتر از پسر خدا نداشت. خداوند ما همراه با پیام‌آوری آسمانی دیگر می‌آید تا به دانیال آنچه را که در ایام آخر واقع خواهد شد، تعلیم دهد.» حیات تقدیس‌شده، 49.

The first nine verses identify how the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before the close of human probation. The revelation was given by God to Jesus, who gave it to Gabriel, who gave it to John with a commission for John to send the message to the seven churches. Isaiah received his commission to do the same in chapter six, and Ezekiel received the same mandate in chapters two and three. John is a prisoner when he receives his commission, Ezekiel and Daniel are captives in Babylon and Isaiah is living in the history of the wicked king Ahaz of Judah.

نخستین نُه آیه نشان می‌دهند که چگونه مکاشفهٔ عیسی مسیح اندکی پیش از بسته شدن درِ مهلتِ آزمونِ بشر گشوده می‌شود. این مکاشفه از سوی خدا به عیسی داده شد، و او آن را به جبرئیل سپرد، و جبرئیل آن را به یوحنا رسانید، همراه با مأموریتی که بر اساس آن یوحنا این پیام را به هفت کلیسا بفرستد. اشعیا نیز در فصل ششم مأموریت یافت تا همین کار را انجام دهد، و حزقیال نیز در فصل‌های دوم و سوم همان فرمان را دریافت کرد. یوحنا هنگامی که مأموریت خود را دریافت می‌کند زندانی است؛ حزقیال و دانیال در بابل اسیرند، و اشعیا در دورهٔ تاریخیِ آحاز، پادشاه شریر یهودا، زندگی می‌کند.

> “There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.

> «چرخ‌هایی در درون چرخ‌ها بود، در نظمی چنان پیچیده که در نگاه نخست، بر حزقیال چنین نمود که همه‌چیز در آشفتگی است. اما هنگامی که به حرکت درمی‌آمدند، با دقتی زیبا و در هماهنگی کامل حرکت می‌کردند. موجودات آسمانی این چرخ‌ها را به حرکت وامی‌داشتند، و بر فراز همه، بر تخت باشکوهِ یاقوت کبود، آن وجود ازلی قرار داشت؛ و گرداگرد تخت، رنگین‌کمانِ حلقه‌زده بود، نمادِ فیض و محبت. حزقیال، مغلوبِ جلالِ مهیبِ آن صحنه، بر روی خویش به زمین افتاد، آنگاه صدایی او را فرمان داد که برخیزد و کلام خداوند را بشنود. سپس پیامی هشدارآمیز برای اسرائیل به او داده شد.» Testimonies, 751.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:8.

> باز صدای خداوند را شنیدم که می‌گفت: «که را بفرستم، و چه کسی برای ما خواهد رفت؟» آنگاه گفتم: «اینک من؛ مرا بفرست.» اشعیا ۶:۸

> “This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate...

> «این رؤیا در زمانی به حزقیال عطا شد که ذهن او از پیش‌آگاهی‌های تیره و اندوه‌بار آکنده بود. او سرزمین پدران خویش را ویران و متروک می‌دید...»

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. …

> به همین‌گونه، هنگامی که خدا در شُرُف آن بود که تاریخ کلیسا را برای اعصار آینده بر یوحنای محبوب مکشوف سازد، با آشکار کردن «کسی شبیه پسر انسان» که در میان شمعدان‌ها گام برمی‌داشت ــ شمعدان‌هایی که نماد هفت کلیسا بودند ــ به او اطمینانی از علاقه و مراقبتِ نجات‌دهنده نسبت به قوم خویش عطا فرمود. …

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. …

> “یہ اسباق ہمارے فائدے کے لیے ہیں۔ ہمیں اپنی ایمان کو خدا پر قائم رکھنا چاہیے، کیونکہ ہمارے بالکل سامنے ایسا وقت ہے جو انسانوں کی روحوں کو آزمائے گا۔ …”

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> «ما بر آستانۀ رویدادهای عظیم و خطیر ایستاده‌ایم. نبوت به‌سرعت در حال تحقق است. خداوند بر در است. به‌زودی در برابر ما دوره‌ای گشوده خواهد شد که برای همۀ زندگان سرشار از اهمیتی بس عظیم خواهد بود. منازعات گذشته از نو زنده خواهند شد؛ منازعاتی تازه پدید خواهند آمد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به وقوع پیوندد، هنوز حتی به خواب کسی نیز نیامده است. شیطان از طریق عوامل انسانی در کار است. آنان که می‌کوشند قانون اساسی را تغییر دهند و قانونی برای الزام به رعایت یکشنبّه فراهم آورند، به‌درستی درنمی‌یابند که نتیجۀ آن چه خواهد بود. بحرانی درست بر سر ماست.»

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge. …

> “परमेश्वर के सेवकों को इस महान संकट में अपने आप पर भरोसा नहीं करना है। यशायाह, यहेजकेल और यूहन्ना को दिए गए दर्शनों में हम देखते हैं कि स्वर्ग पृथ्वी पर घटित होने वाली घटनाओं के साथ कितना निकटता से संबंधित है, और जो लोग उसके प्रति निष्ठावान हैं उनके लिए परमेश्वर की देखभाल कितनी महान है। संसार बिना शासक के नहीं है। आने वाली घटनाओं की रूपरेखा प्रभु के हाथों में है। स्वर्ग की महिमा अपने ही अधीन राष्ट्रों की नियति, और अपनी कलीसिया के हितों, दोनों को रखती है। …”

> “In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.

> «در رؤیای حزقیال، خدا دست خویش را زیر بال‌های کروبیان داشت. این برای آن است که به خادمان خود تعلیم دهد که این قدرت الهی است که به ایشان کامیابی می‌بخشد. او با آنان کار خواهد کرد، اگر گناه را از خود دور سازند و در دل و زندگی پاک گردند.»

> “The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. …

> «نورِ درخشان که با تندیِ برق در میانِ موجوداتِ زنده در حرکت است، نشان‌دهندۀ سرعتی است که این کار سرانجام با آن به‌سوی تکمیل پیش خواهد رفت. …»

> “Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.

> “ڀائرو، هاڻي نه ماتم ڪرڻ ۽ نااميدي ۾ ٻڏڻ جو وقت آهي، نه شڪ ۽ بي‌ايمانيءَ آڏو جهڪڻ جو وقت آهي. مسيح هاڻي يوسف جي نئين قبر ۾، هڪ وڏي پٿر سان بند ڪيل ۽ رومي مُهر سان مُهر ٿيل، ڪو نجات ڏيندڙ نه آهي؛ اسان وٽ جيئرو ٿي اٿيل نجات ڏيندڙ آهي. هو بادشاهه آهي، ربّ الافواج؛ هو ڪروبين جي وچ ۾ ويٺو آهي؛ ۽ قومن جي جهيڙي ۽ هنگامي جي وچ ۾ به هو اڃا تائين پنهنجي قوم جي حفاظت ڪري ٿو. جيڪو آسمانن ۾ حڪومت ڪري ٿو، اهو اسان جو نجات ڏيندڙ آهي. هو هر آزمائش کي ماپي ٿو. هو ڀٺيءَ جي باهه تي نظر رکي ٿو، جيڪا هر جان کي آزمائڻ لاءِ لازمي آهي. جڏهن بادشاهن جا قلعو ڀڃي ڪيرايا ويندا، جڏهن خدا جي غضب جا تير سندس دشمنن جي دلين کي چيري ويندا، تڏهن به سندس قوم سندس هٿن ۾ محفوظ رهندي.” شاهديو، جلد 5، 752–754.

Four biblical witnesses attest to the fact that the message of the Revelation of Jesus Christ is given to those persons who are typified by these prophet’s experiences in the sanctuary. It is when we enter into the heavenly sanctuary that we are given the message which we have been ordained to proclaim. The “furnace fire” which tests “every soul” is the furnace of Malachi three.

چهار شاهدِ کتاب‌مقدسی بر این حقیقت گواهی می‌دهند که پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح به کسانی عطا می‌شود که در تجربه‌های این انبیا در قُدس، به‌گونه‌ای نمادین معرفی شده‌اند. هنگامی که به قُدس آسمانی داخل می‌شویم، آن پیامی به ما سپرده می‌شود که برای اعلامِ آن برگزیده و مقرر شده‌ایم. «آتشِ کوره» که «هر جان» را می‌آزماید، همان کورهٔ ملاکی باب سه است.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

> لیکن اُس کی آمد کے دن کون ٹھہر سکے گا؟ اور جب وہ ظاہر ہو گا تو کون قائم رہ سکے گا؟ کیونکہ وہ سنار کی آگ اور دھوبی کے صابن کی مانند ہے۔ اور وہ چاندی کو تپاکر پاک کرنے والے کی مانند بیٹھے گا؛ اور وہ بنی لاوی کو پاک کرے گا، اور اُنہیں سونے اور چاندی کی طرح مصفّا کرے گا، تاکہ وہ خداوند کے حضور راست‌بازی کے ساتھ نذر گزرانیں۔ تب یہوداہ اور یروشلیم کی نذر خداوند کو پسند آئے گی، جیسے قدیم ایام میں اور گزشتہ برسوں میں۔ ملاکی 3:2–4۔

The refiner knows that the silver has been in the furnace for the correct amount of time when the silver is so pure that it reflects the refiner’s face. This fact about how silver was anciently refined, aligns with the causative verb “marah” that Daniel saw in chapter ten. In these final days the Lord is leading His people into the sanctuary to test, purify and purge the candidates to be a part of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. In this period of time, “He will work with” us, “if” we “will put away iniquity and become pure in heart and life.” Some as in Daniel ten flee from that experience, but those, symbolized by Daniel do see the great looking glass vision of the revelation of Jesus Christ will, as Isaiah illustrates have their lips touched with a coal from the altar and will be purified and prepared to give a message to both an apostate church, and then the world.

مصفّی می‌داند که نقره به مقدار زمان درست در کوره بوده است، آنگاه که نقره چنان خالص گردد که چهرۀ مصفّی را بازتاب دهد. این حقیقت دربارۀ نحوۀ تصفیۀ نقره در روزگاران کهن، با فعل سببی «marah» که دانیال در فصل دهم دید، هماهنگ است. در این ایام آخر، خداوند قوم خویش را به قدس‌الاقداس رهبری می‌کند تا نامزدهای مشارکت در عَلَمِ یک‌صد و چهل و چهار هزار را بیازماید، تصفیه کند و پاک سازد. در این دورۀ زمان، «او با» ما «کار خواهد کرد»، «اگر» ما «شرارت را از خود دور کنیم و در دل و زندگی پاک شویم.» برخی، چنان‌که در دانیال ۱۰، از آن تجربه می‌گریزند؛ اما آنان که، به‌واسطۀ دانیال، نمادینه شده‌اند، رؤیای عظیم آینۀ مکاشفۀ عیسی مسیح را می‌بینند و، چنان‌که اشعیا ترسیم می‌کند، لب‌هایشان با اخگری از مذبح لمس خواهد شد و پاک و آماده خواهند گردید تا پیامی را نخست به کلیسای مرتد، و سپس به جهان، اعلام کنند.

The message is presented to those faithful souls in the sanctuary. Leviticus twenty-three when aligned with the Pentecostal season is designed to reflect the Ark of the covenant in the Most Holy Place. By faith the structure of the chapter’s messages identifies three waymarks within the sacred history that the furnace test is accomplished. Divinely profound—the prophetic structure of chapter twenty-three allows the student of prophecy to locate Ezekiel in verse one of chapter one.

پیام به آن جان‌های وفادار در مَقْدِس عرضه می‌شود. لاویان بیست‌وسه، آنگاه که با موسم پنتیکاست همسو گردد، مقدر شده است تا تابوت عهد را در قُدس‌الاقداس منعکس سازد. به ایمان، ساختار پیام‌های این فصل سه نشانهٔ راه را در درون تاریخ مقدس مشخص می‌سازد، که در آن آزمونِ کوره به انجام می‌رسد. به‌راستی عمیق و الهی—ساختار نبوتیِ فصل بیست‌وسه به دانشجوی نبوت امکان می‌دهد که حزقیال را در آیهٔ نخستِ فصل اول بیابد.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity. Ezekiel 1:1, 2.

> اور یوں ہوا کہ تیسویں سال، چوتھے مہینے کی پانچویں تاریخ کو، جب میں دریائے کبار کے کنارے اسیران کے درمیان تھا، تو آسمان کھل گئے اور میں نے خدا کی رویا دیکھی۔ مہینے کی پانچویں تاریخ کو، جو بادشاہ یہویاکین کی اسیری کے پانچویں سال میں تھی۔ حزقی ایل 1:1، 2۔

As a priest during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle, five years before the third of three sieges of Jerusalem by Nebuchadnezzar in 587 BC. The thirtieth year in the verse is thirty years after the greatest revival of Old Testament history, and it is in the fifth day of the fifth year, thus placing the number five upon Ezekiel's testimony. In the two opening verses we find thirty identified once and the number five mentioned three times. In the structure of Leviticus twenty-three aligned with the Pentecostal season the second test represented by thirty reaches to the feast of trumpets, the five days to the ascension of Christ, then five days to the day of atonement, then five days to the waymark representing both the former (Pentecost) and latter (Tabernacles) rain. The structure presents thirty, followed by three steps of five. Ezekiel is in the temple and the structure of Leviticus twenty-three is the Ark.

به‌عنوان کاهنی در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، حزقیال در سالِ سی‌اُمِ هفدهمین چرخهٔ یوبیل قرار دارد، پنج سال پیش از سومینِ سه محاصرهٔ اورشلیم به‌دست نبوکدنصر در سال ۵۸۷ پیش از میلاد. سالِ سی‌اُم در این آیه، سی سال پس از بزرگ‌ترین احیای تاریخِ عهد عتیق است، و این در روزِ پنجمِ سالِ پنجم واقع می‌شود؛ و بدین‌سان عددِ پنج بر شهادتِ حزقیال نهاده می‌شود. در دو آیهٔ افتتاحیه، سی یک‌بار معرّفی شده و عددِ پنج سه بار ذکر گردیده است. در ساختارِ لاویان بیست‌وسه که با فصلِ پنطیکاست منطبق است، آزمونِ دوم که با سی نمایش داده شده است تا عیدِ شیپورها امتداد می‌یابد؛ پنج روز تا عروجِ مسیح، سپس پنج روز تا روزِ کفّاره، سپس پنج روز تا آن waymark که نمایانگرِ هر دو بارانِ نخستین (پنطیکاست) و آخِرین (خیمه‌ها) است. این ساختار، سی را عرضه می‌دارد، و پس از آن سه گامِ پنج‌تایی. حزقیال در هیکل است و ساختارِ لاویان بیست‌وسه، تابوتِ عهد است.

The history attests to the fact that Ezekiel at the point is five years before a symbolic siege that concludes typifying the soon-coming Sunday law as represented by the destruction of Jerusalem. The number ‘five’ is a primary element of the design of Leviticus twenty-three, as is the number thirty.

تاریخ بر این حقیقت گواهی می‌دهد که حزقیال در این مقطع، پنج سال پیش از یک محاصرهٔ نمادین قرار دارد که در پایان، به‌گونه‌ای نمادین، بیانگر قانون یکشنبهٔ در شُرُف وقوع است؛ همان‌گونه که ویرانی اورشلیم آن را نمایندگی می‌کند. عدد «پنج»، همچون عدد «سی»، از عناصر اصلی طرحِ لاویان بیست‌وسه است.

It has been shown in these articles that when the first twenty-two verses of the chapter are aligned with the final twenty-two verses, and then together those two lines of twenty-two verses are aligned with the Pentecostal season that the three-step testing process, which is the furnace fire of Malachi are clearly illustrated. The three steps possess an alpha and omega in the first and third steps that consists of a series of four waymarks that represent one step.

در این مقالات نشان داده شده است که هنگامی که بیست‌ودو آیهٔ نخستِ باب با بیست‌ودو آیهٔ پایانیِ آن هم‌تراز می‌گردد، و سپس آن دو خطِ بیست‌ودوآیه‌ای با فصلِ پنتیکاست هم‌تراز می‌شوند، فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای ــ که همان آتشِ کورهٔ ملاکی است ــ به‌روشنی به تصویر کشیده می‌شود. این سه مرحله، در مرحلهٔ نخست و سوم، دارای آلفا و اُمگایی هستند که از رشته‌ای از چهار نشانِ راه تشکیل شده است و یک مرحله را نمایندگی می‌کند.

Passover, followed by the feast of unleavened bread, followed by the first fruit offering of barley, then ‘five’ days to the end of the feast of unleavened bread. Those four waymarks make up the first test, and Jesus always illustrates the end by the beginning, and the third test is also made up of four waymarks. The feast of trumpets, then the ascension of Christ followed by the day of atonement, and then five days later the arrival of both Pentecost and Tabernacles. Pentecost is the symbol of the former rain and Tabernacles is a symbol of the latter rain. In the Leviticus twenty-three model both Pentecost and Tabernacles align.

فصح، وپس از آن عیدِ نانِ فطیر، وپس از آن تقدیمِ نوبرِ جو، سپس «پنج» روز تا پایانِ عیدِ نانِ فطیر. این چهار نشانه، آزمونِ نخست را تشکیل می‌دهند، و عیسی همواره پایان را به‌وسیلهٔ آغاز به تصویر می‌کشد، و آزمونِ سوم نیز از چهار نشانه تشکیل شده است. عیدِ کَرِنّاها، سپس عروجِ مسیح، وپس از آن روزِ کفاره، و سپس پنج روز بعد، فرارسیدنِ هر دوِ پنتیکاست و عیدِ خیمه‌ها. پنتیکاست نمادِ بارانِ اول است و عیدِ خیمه‌ها نمادِ بارانِ آخر. در الگوی لاویانِ بیست‌وسه، هم پنتیکاست و هم عیدِ خیمه‌ها بر یکدیگر منطبق می‌شوند.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.

> پس، ای فرزندانِ صهیون، شادمان باشید و در یهوه خدای خویش وجد کنید؛ زیرا او بارانِ نخستین را به اندازه به شما عطا کرده است، و برای شما باران را فرو خواهد فرستاد، یعنی بارانِ نخستین و بارانِ پسین را در ماهِ اول. یوئیل ۲:۲۳.

The final testing and purification process began on December 31, 2023. The first test was the foundational test symbolized by the controversy of the “robbers of thy people” that divided the group who had been previously tried by the disappointment of July 18, 2020.

فرایند نهاییِ آزمون و تطهیر در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ آغاز شد. نخستین آزمون، آزمونِ بنیادی بود که به‌وسیلهٔ مناقشهٔ «یاغیانِ قومِ تو» نمادینه شده است؛ مناقشه‌ای که گروهی را که پیش‌تر به‌واسطهٔ نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آزموده شده بودند، منقسم ساخت.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Manuscript Releases, volume 1, 47.

> «در تاریخ و نبوت، کلام خدا کشمکشِ دیرپای میان حقیقت و خطا را به تصویر می‌کشد. این کشمکش هنوز هم ادامه دارد. آنچه بوده است، بار دیگر تکرار خواهد شد. مناقشات کهن از نو زنده خواهند شد، و نظریه‌های تازه پیوسته سر بر خواهند آورد. اما قوم خدا، که در اعتقاد خود و در تحقق نبوت، در اعلام پیام‌های فرشتۀ اول و دوم و سوم سهمی ایفا کرده‌اند، می‌دانند که جایگاهشان کجاست. آنان تجربه‌ای دارند که از زرِ ناب گرانبهاتر است. ایشان باید همچون صخره‌ای استوار بایستند و آغازِ اعتماد خود را تا پایان محکم نگاه دارند.» Manuscript Releases، جلد 1، 47.

In Leviticus twenty-three the first test is represented by a prophetic combination of three followed five days later by the end of unleavened bread. Passover was day one, the feast of unleavened bread was the second day and the first fruits offering was the third day. Five days later the feast of unleavened bread ended. The prophetic structure of the first of three tests is also represented in the third and final test. In that third waymark, made up of three waymarks followed by one, the feast of trumpets is day one, and Christ’s ascension is five days later, then the day of atonement follows five days later, then five days later both Pentecost and the feast of Tabernacles mark the soon-coming Sunday law, which is represented in the book of Ezekiel as the destruction of Jerusalem.

در لاویان بیست‌وسه، نخستین آزمون با ترکیبی نبوی از سه رویداد نمایانده شده است که پنج روز بعد، با پایان نانِ فطیر دنبال می‌شود. فِصَح روز نخست بود، عید نانِ فطیر روز دوم بود، و تقدیمِ نوبرها روز سوم بود. پنج روز بعد، عید نانِ فطیر به پایان رسید. ساختار نبویِ نخستینِ سه آزمون، همچنین در آزمون سوم و نهایی نیز نمایانده شده است. در آن نشانۀ راهِ سوم، که از سه نشانۀ راه و سپس یکی دیگر تشکیل شده است، عید شیپورها روز نخست است، و پنج روز بعد از آن عروج مسیح قرار دارد، سپس پنج روز بعد از آن روزِ کفاره می‌آید، و آنگاه پنج روز بعد، هم پنتیکاست و هم عید خیمه‌ها، قانونِ یکشنبه‌ای را که به‌زودی خواهد آمد، نشان‌گذاری می‌کنند؛ قانونی که در کتاب حزقیال به‌صورت ویرانیِ اورشلیم به تصویر کشیده شده است.

Between the end of the feast of unleavened bread and the feast of trumpets there are thirty days, that not only represent a symbol of a priest, but also the second test of the three tests represented within the Divine illustration.

در فاصلهٔ میان پایانِ عیدِ فطیر و عیدِ کَرِناها، سی روز وجود دارد که نه تنها نمادِ یک کاهن را نمایندگی می‌کند، بلکه همچنین دومین آزمون از سه آزمونی را که در درونِ تصویرِ الهی به نمایش گذاشته شده‌اند، نشان می‌دهد.

The baptism of Christ illustrates the three waymarks of Passover, unleavened bread and first fruits, for those three waymarks represent Christ’s death, burial and resurrection. Those three steps which are followed by five days to the fourth step, represented by the end of the feast of unleavened bread. The baptism presents the three steps in one brief moment when John baptized his Messiah. The spring feasts separates those three steps by one day each, and the fall feasts separates those three steps by five days.

تعمیدِ مسیح عیدِ فصح، فطیر اور نوبر کے تین نشانوں کی توضیح کرتا ہے، کیونکہ یہ تین نشان مسیح کی موت، تدفین اور قیامت کی نمائندگی کرتے ہیں۔ یہ تین مراحل، جن کے بعد چوتھے مرحلے تک پانچ دن آتے ہیں، عیدِ فطیر کے اختتام سے ممثل ہیں۔ تعمید ان تین مراحل کو ایک ہی مختصر لمحے میں پیش کرتی ہے، جب یوحنا نے اپنے مسیح کو بپتسمہ دیا۔ بہاری عیدیں ان تین مراحل کو ایک ایک دن کے فاصلے سے جدا کرتی ہیں، اور خزانی عیدیں ان تین مراحل کو پانچ پانچ دن کے فاصلے سے جدا کرتی ہیں۔

When we apply the first test of the spring feasts as a combination of three waymarks that are followed by one waymark five days later; and then apply the fall feasts as three waymarks that are followed five days later by one waymark, there is a prophetic structure established which consists of an alpha waymark of three followed by five days, which is then followed by thirty days, and the third test of the fall feasts as a waymark of three followed by five days—the structure illustrates the first test as covering a total of five days, followed by a second test of thirty days that reach to the third waymark of five days. Five plus thirty, plus five is forty (5 + 30 + 5 = 40).

جب ہم بہاری عیدوں کے پہلے امتحان کو تین سنگِ راہ کے ایسے مجموعہ کے طور پر لاگو کرتے ہیں جن کے پانچ دن بعد ایک سنگِ راہ آتا ہے؛ اور پھر خزانی عیدوں کو تین سنگِ راہ کے طور پر لاگو کرتے ہیں جن کے پانچ دن بعد ایک سنگِ راہ آتا ہے، تو ایک نبوتی ساخت قائم ہوتی ہے جو تین کے ایک الفا سنگِ راہ پر مشتمل ہے جس کے بعد پانچ دن آتے ہیں، پھر اس کے بعد تیس دن آتے ہیں، اور پھر خزانی عیدوں کا تیسرا امتحان تین کے ایک سنگِ راہ کے طور پر آتا ہے جس کے بعد پانچ دن آتے ہیں—یہ ساخت پہلے امتحان کو کُل پانچ دنوں پر محیط ظاہر کرتی ہے، جس کے بعد تیس دنوں کا دوسرا امتحان آتا ہے جو پانچ دنوں کے تیسرے سنگِ راہ تک پہنچتا ہے۔ پانچ جمع تیس، جمع پانچ، چالیس بنتے ہیں (5 + 30 + 5 = 40)۔

Christ’s baptism was immediately followed by forty days, that concluded with three tests. Much more can be recognized in the structure of Leviticus twenty-three in combination with the Pentecostal season, but at another level the chapter represents the Ark in the Most Holy Place.

مسیح کی بپتسمہ کے فوراً بعد چالیس دن آئے، جو تین آزمائشوں پر منتج ہوئے۔ احبار تئیس کی ساخت میں پینتیکُست کے موسم کے ساتھ مل کر کہیں زیادہ کچھ پہچانا جا سکتا ہے، لیکن ایک اور سطح پر یہ باب نہایت مقدس مقام میں عہد کے صندوق کی نمائندگی کرتا ہے۔

The spring and fall feasts in Leviticus twenty-three are placed in the middle of two Sabbaths. Those two Sabbaths represent the two covering cherubs and the waymarks of the Pentecostal season aligned with Leviticus twenty-three represent the Ark and the two covering cherubs. Ezekiel is taken into the sanctuary in chapter one, and when he is taken there, he is located five days before the siege which leads to the destruction of Jerusalem typifying the soon-coming Sunday law. The Sunday law is represented by Pentecost and Tabernacles in Leviticus twenty-three. Ezekiel is in the thirtieth year, and thirty is the period of the second of the three tests that make up the furnace fire of Malachi three. The second test is represented by thirty days, just as Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Great Passover, as the historians refer to it. Ezekiel is five years before the siege that lasted eighteen months, and he is in the temple, which is the middle of the three final tests that purify and purge the remnant. Peter was at Caesarea-Philippi (Panium), also in the middle of three tests, as represented by Panium (Caesarea-Philippi), the mount of Transfiguration and the cross.

عیدهای بهاری و پاییزی در لاویان بیست‌وسه در میان دو سَبَّت قرار گرفته‌اند. آن دو سَبَّت نمایانگر دو کروبیِ پوشاننده هستند، و نشانه‌های فصل پنتیکاست که با لاویان بیست‌وسه هم‌راستا هستند، نمایانگر تابوت عهد و دو کروبیِ پوشاننده‌اند. حزقیال در فصل اول به درون مَقْدِس برده می‌شود، و هنگامی که به آنجا برده می‌شود، در پنج روز پیش از محاصره‌ای قرار دارد که به ویرانی اورشلیم می‌انجامد و به‌طور نمادین بیانگر قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع است. قانون یکشنبه‌ای در لاویان بیست‌وسه به‌وسیلهٔ پنتیکاست و خیمه‌ها نمایانده شده است. حزقیال در سال سی‌ام است، و سی دورهٔ دومینِ سه آزمونی است که آتش کورهٔ ملاکی سه را تشکیل می‌دهند. آزمون دوم با سی روز نمایانده می‌شود، همان‌گونه که حزقیال در سال سی‌امِ هفدهمین چرخهٔ یوبیل است که به گفتهٔ مورخان، از پسحِ عظیمِ یوشیا آغاز شده بود. حزقیال پنج سال پیش از محاصره‌ای است که هجده ماه به طول انجامید، و او در هیکل است، که میانهٔ سه آزمون نهایی است که باقیمانده را تطهیر و پاک می‌سازند. پطرس نیز در قیصریهٔ فیلپی (پانیوم) بود، او نیز در میانهٔ سه آزمون، چنان‌که پانیوم (قیصریهٔ فیلپی)، کوه تجلی، و صلیب آن را نمایان می‌سازند.

In 592 BC Ezekiel is supernaturally made “dumb” and only speaks when God opens his mouth. That condition continues until the fall of Jerusalem in 585/6 BC. God had caused him to speak when the siege began, the day “the desire of” his “eyes” died, but he was not allowed to speak freely until Jerusalem “the desire of” Israel’s “eyes” had fallen. Jerusalem’s fall represents the soon-coming Sunday law, and it is there that John the Baptist’s father, a priest of the eighth course, who was made dumb while serving in the temple, which is where Ezekiel was (in vision) was also made dumb for about nine months. It was on the eighth day after John’s birth, when John was being circumcised that he was allowed to speak. Two prophets made dumb while in the sanctuary. The third prophet to be made dumb while viewing Christ in the sanctuary was Daniel. In chapter ten, Daniel is in the sanctuary, and just as he is being touched a second of three times he is made dumb. At the middle point Daniel is made dumb.

در سال ۵۹۲ پیش از میلاد، حزقیال به‌گونه‌ای مافوق‌طبیعی «لال» گردانیده شد و تنها هنگامی سخن می‌گفت که خدا دهان او را می‌گشود. آن حالت تا زمان سقوط اورشلیم در ۵۸۵/۶ پیش از میلاد ادامه یافت. خدا او را واداشته بود که در آغاز محاصره، در همان روزی که «مرادِ» «چشمان» او مرد، سخن بگوید؛ اما تا هنگامی که اورشلیم، «مرادِ» «چشمانِ» اسرائیل، سقوط نکرده بود، به او اجازه داده نشد که آزادانه سخن بگوید. سقوط اورشلیم نمایانگر قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد، و در همین جاست که پدرِ یحییِ تعمیددهنده، کاهنی از نوبت هشتم، که در حین خدمت در هیکل لال گردانیده شد ـ همان‌جایی که حزقیال نیز در آن‌جا بود (در رؤیا) ـ او نیز برای حدود نه ماه لال شد. در روز هشتم پس از تولد یحیی، هنگامی که یحیی را ختنه می‌کردند، به او اجازه داده شد که سخن بگوید. دو نبی که در حرمِ مقدس لال گردانیده شدند. سومین نبی‌ای که هنگام مشاهدهٔ مسیح در حرمِ مقدس لال گردانیده شد، دانیال بود. در باب دهم، دانیال در حرمِ مقدس است، و درست هنگامی که برای دومین بار از سه بار لمس می‌شود، لال می‌گردد. در نقطهٔ میانی، دانیال لال می‌گردد.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:15, 16.

> اور جب اُس نے مجھ سے ایسی باتیں کیں تو میں نے اپنا منہ زمین کی طرف کر لیا اور گونگا ہو گیا۔ اور دیکھو، ایک ہستی جو ابنِ آدم کی مانند تھی، اُس نے میرے ہونٹوں کو چھوا؛ تب میں نے اپنا منہ کھولا اور کلام کیا، اور اُس سے جو میرے سامنے کھڑا تھا، کہا، اے میرے آقا، اِس رؤیا کے سبب میرے درد مجھ پر لوٹ آئے ہیں، اور مجھ میں کچھ بھی قوت باقی نہیں رہی۔ دانی ایل 10:15، 16۔

## Speaking

سخن گفتن

The symbolism of “speaking” is marked at the soon-coming Sunday law when the United States speaks as a dragon, Balaam’s ass speaks, Habakkuk’s vision speaks and does not lie. The three dumb prophets who are made dumb while in the sanctuary, speak at the destruction of Jerusalem. With Zachariah, he speaks to identify that his son’s new name is correct, thus typifying tho Philadelphian's who are given a new name.

د «وېنا» سمبولیزم د هغه نږدې راتلونکي یکشنبې قانون پر مهال څرګندېږي، کله چې متحده ایالات د اژدها په څېر وینا کوي، د بلعام خره خبرې کوي، او د حبقوق رویا وینا کوي او دروغ نه وايي. هغه درې ګونګ پېغمبران چې په مقدس ځای کې ګونګ ګرځول شوي وي، د اورشلیم د تباهۍ پر مهال خبرې کوي. د زکریا په اړه، هغه خبرې کوي څو څرګنده کړي چې د هغه د زوی نوی نوم سم دی، او په دې توګه د فیلادلفیايي مؤمنانو تمثیل کوي چې هغوی ته یو نوی نوم ورکول کېږي.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> جو غالب آتا ہے، میں اُسے اپنے خدا کے ہیکل میں ایک ستون بنا دوں گا، اور وہ پھر کبھی باہر نہ جائے گا؛ اور میں اُس پر اپنے خدا کا نام، اور اپنے خدا کے شہر کا نام، یعنی نئے یروشلیم کا نام، جو میرے خدا کی طرف سے آسمان سے نازل ہوتا ہے، لکھوں گا؛ اور میں اُس پر اپنا نیا نام بھی لکھوں گا۔ مکاشفہ 3:12۔

Zachariah was given a tablet to write the new family name of John.

به زکریا لوحی داده شد تا نام تازهٔ خانوادگیِ یوحنا را بر آن بنویسد.

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> ۽ ائين ٿيو تہ اٺين ڏينهن هو ٻار کي ختنو ڪرڻ لاءِ آيا؛ ۽ هن جو نالو سندس پيءُ جي نالي پٺيان زڪريا رکڻ لڳا. تڏهن سندس ماءُ وراڻيو ۽ چيائين، نه ائين؛ پر هن جو نالو يوحنا رکيو ويندو. ۽ هنن کيس چيو، تنهنجي مائٽن مان ڪو بہ هن نالي سان سڏبو ناهي. پوءِ هنن سندس پيءُ ڏانهن اشارا ڪيا تہ هو هن کي ڇا سڏائڻ گهري ٿو. ۽ هن لکڻ جي تختي گهري، ۽ لکي چيائين، سندس نالو يوحنا آهي. ۽ سڀ حيران ٿي ويا. ۽ ساڳي گهڙي سندس وات کلي ويو، ۽ سندس زبان آزاد ٿي، ۽ هو ڳالهائڻ لڳو ۽ خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳو. لوقا 1:59–64۔

John’s new name aligns with the church of Philadelphia, and the name Zachariah aligns with Laodicea as represented by Zachariah’s unbelief in the message of the third angel. All the prophets address the latter days, and latter days are the history of the third angel. So the angel that brought the message must be the third angel. Zachariah refused to understand that the Lord would pass by the Laodicean Seventh-day Adventist church. There is more to say about the restoration of the voice in these prophets, but we will continue to move towards and understanding of Josiah’s prophetic line.

نامِ جدیدِ یوحنا با کلیسای فیلادلفیا هم‌سو است، و نامِ زکریا با لائودکیه مطابقت دارد، چنان‌که این امر در بی‌ایمانیِ زکریا نسبت به پیامِ فرشتهٔ سوم نمایان شده است. همهٔ انبیا به ایامِ آخر می‌پردازند، و ایامِ آخر همان تاریخِ فرشتهٔ سوم است. پس فرشته‌ای که پیام را آورد، باید همان فرشتهٔ سوم باشد. زکریا از درکِ این حقیقت امتناع ورزید که خداوند از کنارِ کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لائودکیه خواهد گذشت. دربارهٔ احیای صدا در این انبیا سخنِ بیشتری برای گفتن هست، اما ما به حرکتِ خود به‌سوی فهمِ خطِ نبویِ یوشیا ادامه خواهیم داد.

## Josiah’s Wheel

چرخ یوشیا

We have addressed the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Passover in 622 BC, but the line of Josiah begins well before 622 BC. The rebellion of Israel that brought Saul to the throne as Israel’s first king marked forty years that king Saul would rule, followed by forty years that king David would rule, followed by forty years that Solomon would rule. The rejection of God that so offended the prophet Samuel occurred in 1097 BC, and begins a prophetic line of rebellion that ended at the cross when the Jews pronounced, they had no king, but Caesar.

موږ د اوولسم یوبیل دورې په اړه خبرې کړې دي چې په ۶۲۲ ق.م. کې د یوشیا د فسح څخه پیل شوه، خو د یوشیا کرښه له ۶۲۲ ق.م. څخه ډېر پخوا پیلېږي. د اسرائیلو هغه بغاوت چې شاول یې د اسرائیلو د لومړي پاچا په توګه تخت ته ورساوه، د هغو څلوېښتو کلونو نښه وه چې پاچا شاول به پکې حکومت کاوه، ورپسې هغه څلوېښت کاله چې پاچا داود به پکې حکومت کاوه، او ورپسې هغه څلوېښت کاله چې سلیمان به پکې حکومت کاوه. د خدای هغه ردول چې نبي سموئیل یې سخت خوابدی کړی و، په ۱۰۹۷ ق.م. کې واقع شول، او د بغاوت یوه نبوي کرښه پیلوي چې په صلیب کې پای ته ورسېده، کله چې یهودیانو اعلان وکړ چې له قیصر پرته بل پاچا نه لري.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> اما آنان فریاد زدند: «او را بردار، او را بردار، مصلوبش کن.» پیلاطس به ایشان گفت: «آیا پادشاه شما را مصلوب کنم؟» رؤسای کَهَنه پاسخ دادند: «ما را جز قیصر پادشاهی نیست.» یوحنا 19:15.

In 1097, three kings would reign for forty years each until the death of Solomon in 977 BC, when the kingdom then divided into north and south.

در سال ۱۰۹۷، سه پادشاه هر یک به مدت چهل سال سلطنت می‌کردند تا زمان مرگ سلیمان در ۹۷۷ پیش از میلاد، که در آن هنگام پادشاهی سپس به شمال و جنوب تقسیم شد.

> And afterward they desired a king: and God gave unto them Saul the son of Cis, a man of the tribe of Benjamin, by the space of forty years. Acts 13:21.

> اور اس کے بعد انہوں نے ایک بادشاہ کی خواہش کی؛ اور خدا نے انہیں بنیمین کے قبیلے کے ایک شخص، قیس کے بیٹے ساؤل کو چالیس برس کے لیے دیا۔ اعمال 13:21۔

> David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 2:4, 5.

> داوود سی ساله بود هنگامی که پادشاهی را آغاز کرد، و چهل سال سلطنت نمود. در حبرون بر یهودا هفت سال و شش ماه سلطنت کرد؛ و در اورشلیم سی و سه سال بر تمامی اسرائیل و یهودا سلطنت نمود. دوم سموئیل ۲:۴، ۵.

Solomon’s reign began in 971 BC; the foundation of the Temple was laid in Solomon’s fourth year (967 BC). Construction lasted seven years (1 Kings 6:37–38), and the Temple was completed in the eighth month of Solomon’s eleventh year. The formal dedication took place in the seventh month (the month of Ethanim), during the Feast of Tabernacles (1 Kings 8; 2 Chronicles 5–7). The kings, the Temple and the nation each are represented in the history with a four-hundred-and-ninety-year period that distinctly marks a prophetic period in relation to either the kings, the Temple or the nation.

د سلیمان پاچاهي په ۹۷۱ ق.م. کې پیل شوه؛ د هیکل بنسټ د سلیمان د پاچاهۍ په څلورم کال (۹۶۷ ق.م.) کې کېښودل شو. ودانول اووه کاله دوام وکړ (۱ پاچاهان ۶:۳۷–۳۸)، او هیکل د سلیمان د یوولسم کال په اتمه میاشت کې بشپړ شو. رسمي وقف په اوومه میاشت کې (د ایتانیم په میاشت کې)، د خیمو د اختر پر مهال ترسره شوه (۱ پاچاهان ۸؛ ۲ تواریخ ۵–۷). پاچاهان، هیکل، او ملت هر یو په تاریخ کې د څلور سوه او نوي کلونو په یوې دورې سره استازولي کېږي، چې دا دوره په څرګند ډول د پاچاهانو، هیکل، یا ملت په تړاو یوه نبوي دوره نښه کوي.

Daniel was taken captive in 607 BC, though the majority of biblical chronologists identify 605 BC. The historical record must align with the prophetic testimony, and the symbolism of the events that are historically marked on the line of history that begins with the desire for a king in 1097 BC demands upon several prophetic witnesses that 607 BC is the accurate application, and not 605 BC. 607 BC marks the end of four-hundred and ninety years in the line of kings, but it also begins one of the three primary representations of seventy years that occur in the line. 607 BC marks the end of seventy years that began with the captivity of Manasseh in 677 BC. The first representation of the symbol of four hundred and ninety years (that possesses three witnesses in the line), concludes where one of the three witnesses of seventy years ends and another witness of seventy years begins the mathematical structure testifies to 607 BC, in spite of the idea that Daniel was taken captive in 605 BC.

دانیال در سال ۶۰۷ پیش از میلاد به اسارت برده شد، هرچند اکثریتِ گاه‌شمارانِ کتاب‌مقدسی سال ۶۰۵ پیش از میلاد را تعیین می‌کنند. ثبتِ تاریخی باید با شهادتِ نبوی همسو باشد، و نمادشناسیِ وقایعی که به‌طور تاریخی بر خطِ تاریخِ آغازشده با درخواستِ پادشاهی در سال ۱۰۹۷ پیش از میلاد مشخص شده‌اند، بر چندین شاهدِ نبوی اقتضا می‌دارد که سال ۶۰۷ پیش از میلاد تطبیقِ صحیح باشد، نه ۶۰۵ پیش از میلاد. سال ۶۰۷ پیش از میلاد پایانِ چهارصد و نود سال در خطِ پادشاهان را رقم می‌زند، اما همچنین یکی از سه نمودِ اصلیِ هفتاد سال را که در آن خط رخ می‌دهند آغاز می‌کند. سال ۶۰۷ پیش از میلاد پایانِ هفتاد سالی را مشخص می‌کند که با اسارتِ مَنَسّی در سال ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شده بود. نخستین نمودِ نمادِ چهارصد و نود سال (که در آن خط دارای سه شاهد است)، در همان‌جا به پایان می‌رسد که یکی از سه شاهدِ هفتاد سال به پایان می‌آید و شاهدی دیگر از هفتاد سال آغاز می‌شود؛ ساختارِ ریاضی، با وجود این تصور که دانیال در سال ۶۰۵ پیش از میلاد به اسارت برده شد، بر سال ۶۰۷ پیش از میلاد شهادت می‌دهد.

Within the line that contains a period of 490 years associated with the kings from 1097 BC unto 607 BC, there is also 490 years from the dedication of Solomon’s Temple unto the dedication of the post-exile Temple by Zerubbabel in 516 BC. That 490 years consists of 420 years from Solomon’s dedication in his eleventh year, added to the 70 years the Temple was desolate during the captivity equaling 490 years. The third decree of Artaxerxes came 59 years later in 457 BC, and marks the beginning of 490 years that were “determined” (cut off, Daniel 9:24) for God’s people which concluded in the year 34 at the stoning of Stephen. There is of course, many other profound chronological witnesses in the prophetic line that begins with the foundational apostasy of rejecting God and the Spirit of Prophecy in 1097 BC and ends when Stephen saw Christ standing at the right hand of God. Within this testimony we find the prophetic wheel of Josiah.

در درون آن خطّی که مشتمل بر دوره‌ای ۴۹۰ ساله مرتبط با پادشاهان از ۱۰۹۷ ق.م تا ۶۰۷ ق.م است، همچنین ۴۹۰ سال نیز از تقدیس هیکل سلیمان تا تقدیس هیکل پس از تبعید به‌دست زَرُبّابل در ۵۱۶ ق.م وجود دارد. این ۴۹۰ سال عبارت است از ۴۲۰ سال از تقدیس سلیمان در سال یازدهم او، که با ۷۰ سالی که هیکل در ایّام اسارت ویران و متروک بود جمع می‌شود و مجموعاً ۴۹۰ سال را تشکیل می‌دهد. فرمان سوم اردشیر ۵۹ سال بعد، در ۴۵۷ ق.م، صادر شد و آغاز آن ۴۹۰ سالی را معیّن می‌سازد که برای قوم خدا «مقدّر» شده بود (بریده شده، دانیال ۹:۲۴) و در سال ۳۴، با سنگسار استیفان، به پایان رسید. البته، گواهان زمانی عمیق بسیار دیگری نیز در این خطّ نبوی وجود دارند که با ارتداد بنیادینِ ردّ خدا و روح نبوت در ۱۰۹۷ ق.م آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که استیفان مسیح را ایستاده بر دست راست خدا دید. در درون این شهادت، چرخ نبوی یوشیا را می‌یابیم.

I say “foundational apostasy,” for the beginning of the line identifies when Israel rejected God as King, in their desire to have a worldly king thus marking the foundation of Israel’s human monarchy. I also write this for the wheel of Josiah, which means “foundation of God,” is a symbol of both the foundation and the foundational apostasy of God’s people.

من می‌گویم «ارتدادِ بنیادین»، زیرا آغازِ این سلسله مشخص می‌سازد که اسرائیل چه زمانی خدا را به‌عنوان پادشاه رد کرد، آن‌گاه که در اشتیاقِ داشتنِ پادشاهی دنیوی، بدین‌سان بنیادِ پادشاهیِ انسانیِ اسرائیل را بنا نهاد. همچنین این را دربارهٔ چرخِ یوشیا می‌نویسم، که معنای آن «بنیادِ خدا» است و نمادی است هم از بنیاد و هم از ارتدادِ بنیادینِ قومِ خدا.

When Solomon died and the twelve tribes divided into north and south Jeroboam’s dedication of the counterfeit system of worship was rebuked by the disobedient prophet, and his rebuke contained the prophecy of a coming king named Josiah. At the foundational apostasy of Jeroboam and the ten northern tribes the prophecy of Josiah and his revival that is marked by the Great Passover of 622 BC was predicted. That revival was brought about by the discovery of the writings of Moses’ and the pronouncement of judgment upon God’s people for their continual apostasy. When the words from the writings of Moses were read to king Josiah, it produced the greatest revival of Old Testament history. The prophecy of a future child being born named Josiah also contained of the prophetic condemnation of the foundational apostasy levelled against king Jeroboam by the disobedient prophet.

هنگامی که سلیمان درگذشت و دوازده سبط به شمال و جنوب تقسیم شدند، تکریس یربعام بر نظامِ جعلیِ عبادت، از سوی آن نبیِ نافرمان مورد توبیخ قرار گرفت، و توبیخِ او مشتمل بر نبوتِ پادشاهی آینده به نام یوشیا بود. در هنگامِ ارتدادِ بنیادینِ یربعام و ده سبطِ شمالی، نبوتِ یوشیا و احیای او که با فِصَحِ عظیمِ سال ۶۲۲ ق.م مشخص می‌شود، پیشگویی شد. آن احیا به‌واسطهٔ کشفِ نوشته‌های موسی و اعلامِ داوری بر قومِ خدا به سببِ ارتدادِ مداومِ ایشان پدید آمد. هنگامی که سخنانِ نوشته‌های موسی برای پادشاه یوشیا خوانده شد، بزرگ‌ترین احیای تاریخِ عهدِ عتیق را پدید آورد. نبوتِ تولدِ کودکی در آینده به نام یوشیا، همچنین مشتمل بر محکومیتِ نبویِ همان ارتدادِ بنیادینی بود که از سوی آن نبیِ نافرمان بر ضدِ پادشاه یربعام اعلام شد.

The curse of Moses as Daniel calls it, is the “seven times” of Leviticus twenty-six, and it became the foundational discovery of William Miller who is the symbol of the foundational truths of Adventism. The empowerment of Miller’s message on August 11, 1840 was brought about through the work of “Josiah” Litch in 1838 and 1840. In 1863 those foundations were set aside and the “seven times” became a symbol of not only the foundational truths of the Philadelphian Millerites, but also the symbol of the rebellion of Laodicean Millerism against the foundations. The history of the Millerites of the first and second angels possesses the symbolism of “Josiah,” that will be repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. The wheel of Josiah reaches back to the witchcraft of king Saul and then all the way to the spewing out of the Laodicean Seventh-day Adventist church at the Sunday law. Josiah’s wheel in Ezekiel is now in the process of being unsealed as the climax of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

لعنتِ موسی، آن‌گونه که دانیال آن را می‌نامد، همان «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش است، و آن کشفِ بنیادیِ ویلیام میلر گردید؛ کسی که نمادِ حقایقِ بنیادیِ ادونتیسم است. اقتداربخشی به پیامِ میلر در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ از طریقِ کارِ «یوشیا» لیچ در سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ به وقوع پیوست. در ۱۸۶۳ آن بنیادها کنار نهاده شد و «هفت زمان» نه تنها نمادِ حقایقِ بنیادیِ میلری‌های فیلادلفیایی گردید، بلکه همچنین نمادِ شورشِ میلریسمِ لائودیکیه‌ای بر ضدِ آن بنیادها شد. تاریخِ میلری‌های فرشتهٔ اول و دوم واجدِ نمادپردازیِ «یوشیا» است که در تاریخِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن، مو‌به‌مو تکرار خواهد شد. چرخِ یوشیا به جادوگریِ شائولِ پادشاه بازمی‌گردد و سپس تا به تف شدنِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه در هنگامِ قانونِ یکشنبه امتداد می‌یابد. چرخِ یوشیا در حزقیال اکنون در حالِ گشوده شدنِ مُهرهاست، به‌منزلهٔ اوجِ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن.

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles