Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Three

کتابِ دانیایل — نمبر تریسٹھ

Beyond Miller’s Charts: Islam, the Investigative Judgment, and the Final Testing

فراتر از نمودارهای میلر: اسلام، داوریِ تحقیقی، و آزمون نهایی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.

به ما چنین آگاهی داده شده است که «خدا ذهن ویلیام میلر را به سوی نبوت‌ها هدایت کرد و در باب کتاب مکاشفه به او نور عظیمی بخشید.» میلر، به سبب تاریخی که در آن از میان آن برخاسته بود، از درک «نور عظیم» موجود در باب‌های دوازدهم، سیزدهم، شانزدهم، هفدهم و هجدهمِ مکاشفه بازداشته شد، زیرا آن باب‌ها کارِ پادشاهی‌های نبوی را شناسایی می‌کردند، پادشاهی‌هایی که او از منظر تاریخی خویش قادر به دیدنشان نبود.

The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.

نوری که در بابِ مکاشفه به میلر داده شد، دربارهٔ کلیساها، مُهرها و شیپورها بود؛ و این سه شیپورِ آخر، که به‌عنوان «سه وای» شناخته می‌شوند، بر دو لوحِ حبقوق بازنمایی شده‌اند. «نور عظیم»ی که در کتابِ مکاشفه به میلر عطا شد، به نقشِ اسلام در نبوتِ کتاب‌مقدس مربوط است. بااین‌حال، حتی آن «نور عظیم» نیز به‌سببِ بسترِ تاریخیِ او محدود بود.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> «هفت کلیسای آسیا، تاریخ کلیسای مسیح است در هفت صورت آن، در همهٔ پیچ‌وخم‌ها و گردش‌هایش، در تمامی کامیابی و سختی‌اش، از روزگار رسولان تا پایان جهان. هفت مُهر، تاریخِ معاملاتِ قدرت‌ها و پادشاهان زمین با کلیسا، و نیز پاسداری خدا از قوم خویش در همان دوران است. هفت شیپور، تاریخِ هفت داوریِ خاص و سنگین است که بر زمین، یا بر قلمرو روم، فرستاده شد. و هفت پیاله، هفت بلای آخر است که بر رومِ پاپی فرستاده شد. در میان اینها، رویدادهای بسیار دیگری نیز آمیخته است که چون جویبارهای فرعی درهم تنیده شده‌اند و رود عظیم نبوت را پر می‌سازند، تا آنکه سراسر آن سرانجام ما را به اقیانوس ابدیت می‌رساند.»

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> «این، از نظر من، طرحِ نبوتِ یوحنا در کتابِ مکاشفه است. و کسی که می‌خواهد این کتاب را درک کند، باید شناختی عمیق از دیگر بخش‌های کلامِ خدا داشته باشد. تصاویر و استعاره‌هایی که در این نبوت به‌کار رفته‌اند، همگی در همان‌جا تبیین نشده‌اند، بلکه باید در دیگر انبیا جست‌وجو شوند و در سایر بخش‌های کتابِ مقدس توضیح یابند. بنابراین آشکار است که خدا مطالعهٔ تمامیِ آن را منظور داشته است، حتی برای آنکه معرفتی روشن از هر بخشی حاصل شود.» ویلیام میلر، سخنرانی‌های میلر، جلد ۲، درس ۱۲، ۱۷۸.

Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.

توجّه کنید که میلر هفت بلای آخر را همان هفت داوری بر روم پاپی می‌دانست. او نمی‌توانست درک کند که به روم پاپی زخمی مهلک وارد شده بود که می‌بایست شفا یابد. او هفت کرنا را «تاریخی از هفت داوری ویژه و سنگین که بر زمین، یا بر مملکت روم، فرستاده شده است» تشخیص می‌داد، اما قادر نبود تمایز میان قلمروهای رومِ مشرک و رومِ پاپی را بازشناسد. ازاین‌رو، توانایی او در دیدن تمایز میان چهار کرنای نخست و سه کرنای آخر محدود بود.

Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.

میلر نتوانست تشخیص دهد که داوری‌هایی که بر روم وارد شد، پاسخ خدا به تحمیل یکشنبه بود، زیرا میلری‌ها در آن مقطع از تاریخ خود همچنان در روز یکشنبه عبادت می‌کردند. میلر در این تشخیص که شیپورها داوری‌هایی بر روم بودند درست بود، اما علت مشخصی که آن داوری‌ها به سبب آن وارد شدند، و نیز تمایز میان چهار شیپور نخست و سه شیپور آخر، محدود بود یا اساساً وجود نداشت. با آن دیدگاه محدود، «جواهر»ِ سه وایِ اسلام همچنان در نمودارهایی که به هدایت دست خدا تنظیم شده بودند، گنجانده شده بود و نباید تغییر داده شود.

Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.

بصیرتِ منوّر ایک “حکیم” طالبِ نبوت کو اس قابل بناتی ہے کہ وہ پہچان لے کہ خدا نے نہ صرف اُن مقدس اشخاص کو الہام بخشا جنہوں نے بائبل کو قلم بند کیا، بلکہ اُس نے اُن اشخاص کے کام پر بھی حاکمانہ نگرانی فرمائی جنہوں نے کنگ جیمز بائبل کا ترجمہ کیا، اور وہ خاص طور پر یہ فرماتا ہے کہ اُس نے انہی دو مقدس چارٹس کی تیاری میں بھی اسی نوع کی الٰہی نگرانی کو بروئے کار لایا۔

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.

«جواهر» میلر دربارهٔ شیپورهای پنجم، ششم و هفتم (اسلام) در ایام آخر ده بار درخشان‌تر می‌درخشد، زیرا موضوع فریاد نیمه‌شبِ نهایی را مشخص می‌سازد. موضوع فریاد نیمه‌شب در تاریخ میلری، تاریخِ پایانِ ادوار نبوی بود، و از این جهت، پیامِ «فریاد نیمه‌شب» در ایام آخر (که همان پیامِ اسلامِ وایِ سوم است) به‌وسیلهٔ تاریخِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمونه‌سازی شده است. آن تاریخ در تاریخ میلری ممثلِ قانونِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد، و هم ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ و هم قانون یکشنبه‌ای، به‌وسیلهٔ صلیب نمونه‌سازی شده بودند، که فرجامِ ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح بود.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.

گوهرِ میلر دربارهٔ شیپورهای پنجم، ششم و هفتم (اسلام)، در ایام آخر ده برابر درخشان‌تر می‌درخشد، زیرا اسلام را در توافق با مضمونِ جنبشِ اصلاحیِ ایام آخر شناسایی می‌کند، که همان اسلامِ وایِ سوم است. بنابراین، چون این مضمونْ موضوعِ جنبشِ اصلاحیِ نهاییِ صد و چهل و چهار هزار نفر است، به‌وسیلهٔ مضمونِ هر یک از جنبش‌های اصلاحیِ پیشین نمونه‌سازی شده است؛ خواه مضمونِ «رستاخیز» در جنبشِ اصلاحیِ مسیح باشد، خواه مضمونِ «زمانِ نبوی» در تاریخِ میلری‌ها، خواه مضمونِ «تابوتِ خدا» در جنبشِ اصلاحیِ داود، یا مضمونِ «عهد» در جنبشِ اصلاحیِ موسی.

Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!

خواہ صلیب کا واقعہ ہو، 22 اکتوبر 1844 کی تاریخ ہو، یا اصلاحی تحریکوں کے مختلف موضوعات، ہر تاریخ اور ہر موضوع اُس زمانے کی نسل کے لیے زندگی اور موت کی آزمائشی کسوٹی تھا۔ اسلام کی تین “وَیلوں” سے متعلق ملر کا “جواہر” زندگی اور موت کی ایک آزمائشی سوالیہ کسوٹی ہے، جیسا کہ دس کنواریوں کی تمثیل میں “تیل” کے حوالے سے ظاہر کیا گیا ہے۔ اُس کے خواب کے آغاز میں ملر کے جواہر سورج کی مانند چمکتے تھے، لیکن خواب کے اختتام پر وہ “دس گنا زیادہ روشن” چمکے۔ ملرائی تاریخ میں ملر کے جواہر مٹی کے تیل (چراغ کے تیل) کی مانند تھے، لیکن آج وہ جواہر راکٹ کے ایندھن ہیں!

The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.

میلری‌ها نبوت زمانیِ اسلامِ وایِ دوم را درک کردند و آن را به‌درستی به‌کار بستند؛ همان نبوتی که در 11 اوت 1840 تحقق یافت. اما فهم ایشان از وایِ سوم، که همان شیپور هفتم است، نمی‌توانست آمدنِ وایِ سوم را همچون داوری‌ای بر پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس ببیند، زیرا آنان پادشاهیِ پنجمی را نمی‌دیدند، چه رسد به پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس. با این همه، آن «نور عظیم» دربارهٔ مکاشفه که به میلر داده شد، باید در «فریاد نیمه‌شب»ِ ایام آخر ده بار درخشان‌تر بتابد.

The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.

حقایقی که بر دو لوح حبقوق به تصویر درآمده‌اند، در اصل حقایقی هستند که در تاریخ گذشته تحقق یافته‌اند. این نمودارها بر نبوت‌های زمانی‌ای استوارند که میلر هدایت شد تا آنها را گرد آورد، و همهٔ آن نبوت‌های زمانی تا سال ۱۸۴۴ به پایان رسیده بودند. آن نبوت‌های زمانی در ایام آخر با درخششی بیشتر خواهند تابید، زیرا دیده خواهد شد که امروز نیز همان‌قدر دقیق‌اند که در تاریخ میلری بودند، اما هیچ پیش‌گویی زمانیِ مستقیمی برای ایام آخر در خود ندارند. با این همه، آنها نمونه‌های نبویِ تکرارشونده‌ای از تاریخ‌هایی را که در گذشته نمایندگی می‌کردند، فراهم می‌آورند؛ اما با چندی از جواهرات میلر، پیش‌گویی‌های آینده به‌طور مستقیم به تصویر کشیده شده‌اند.

The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.

کارِ مسیح در قُدسِ آسمانی که در سال ۱۸۴۴ آغاز شد، تا زمانی که آن کار به انجام برسد، ادامه دارد. نبوتِ دو هزار و سیصد روز، و کارِ تطهیری که آن را معین ساخت، همچنان «در حال تحقق» است؛ چنان‌که خواهر وایت دربارهٔ نهرهای اولای و حدّاقل بیان می‌دارد؛ بنابراین، آن نبوت تحققِ مربوط به پایانِ جهان دارد.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر داده شد. رؤیاهایی که او بر کرانه‌های اولای و حدّاقل، آن نهرهای بزرگ شنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و همهٔ وقایعی که پیشگویی شده‌اند، به‌زودی واقع خواهند شد.» Testimonies to Ministers, 112.

Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.

بخش‌هایی از رؤیاهای دانیال، فصل‌های هفت و هشت، که بر آن دو لوح آمده‌اند، هنوز در آینده‌اند، زیرا هر دو به کار قدسگاهیِ مسیح اشاره می‌کنند. با این حال، تاریخ‌های پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس در آن دو فصل با آنجا پایان می‌یابند که رومِ پاپی زخمِ کشندهٔ خود را دریافت می‌کند. «سنگ»ی که «بدون دست‌ها از کوه بریده شد»، و نیز پادشاهیِ هشتمِ دانیال دو، هنوز در آینده‌اند. اما بیشتر آنچه بر نمودارها در ارتباط با دانیالِ فصل‌های دو، هفت، و هشت نشان داده شده است، به انجام رسیده است.

The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

काम-ए-मसीह का मुक़द्दस मक़ाम में अंजाम दिया जाने वाला ख़िदमत, और इस्लाम की तीसरी “वैल”, बुनियादी तौर पर वही दो मौज़ूअात हैं जो मिलराइट्स के ज़माने के बाद की नुबूव्वती तारीख़ की नुमाइंदगी करते हैं। इन दो मज़ामीन के साथ-साथ, आख़िरी दिनों की वह तारीख़ भी शामिल है जिसकी मिसाल उस वक़्त सामने आती है जब दोनों चार्ट्स को एक ही लकीर पर एक साथ रखा जाता है। जब ऐसा किया जाता है, तो 1843 की पहली मायूसी, जैसा कि पहले चार्ट पर दिखाया गया है, दूसरे चार्ट पर अपनी तसहीह पाती है। दोनों मिलकर “सात गरजों” की “पोशीदा तारीख़” को पैदा भी करते हैं और उसकी शनाख़्त भी करते हैं, जो अब “यीशु मसीह के मुकाशफ़े” के खुलने के साथ ताल्लुक़ में खोली जा रही है।

That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.

وہ “پوشیدہ تاریخ” “سچائی” پر قائم ہے، جو عبرانی حروفِ تہجی کے ان تین حروف پر مشتمل ہے جو باہم مل کر “سچائی” کا لفظ بناتے ہیں۔ یہ لفظ عبرانی حروفِ تہجی کے پہلے، تیرھویں اور آخری حرف سے تشکیل پاتا ہے، اور یسوع کی نمائندگی نہ صرف بطورِ سچائی کرتا ہے بلکہ بطورِ الفا اور اومیگا بھی۔ یہ “پوشیدہ تاریخ” ایک مایوسی سے شروع ہوتی ہے اور ایک مایوسی ہی پر ختم ہوتی ہے، اور اس کے درمیان بغاوت ہے، کیونکہ “تیرہ” وہ عدد ہے جو بغاوت کی نمائندگی کرتا ہے۔

The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.

سال ۱۸۴۳، که بر نخستین نمودار به تصویر کشیده شده است، نخستین نومیدی و آغاز زمانِ تأخیر را مشخص می‌سازد. زمانِ تأخیر به فرارسیدنِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب می‌انجامد، جایی که عصیانِ باکره‌های نادان آشکار می‌گردد. سپس پیامِ فریادِ نیمه‌شب تا نومیدیِ آخر اعلام می‌شود. آن «تاریخِ پنهان»ِ فریادِ نیمه‌شب در ایامِ آخر تکرار می‌شود (تا به دقیق‌ترین حدّ).

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «بہت مرتبہ میرا دھیان دس کنواریوں کی تمثیل کی طرف دلایا جاتا ہے، جن میں سے پانچ عقلمند تھیں اور پانچ نادان۔ یہ تمثیل حرف بہ حرف پوری ہو چکی ہے اور پوری ہوگی، کیونکہ اس کا خاص اطلاق اسی زمانہ پر ہوتا ہے، اور تیسرے فرشتے کے پیغام کی مانند، یہ پوری ہو چکی ہے اور زمانہ کے اختتام تک حال کی سچائی کے طور پر موجود رہے گی۔» Review and Herald, August 19, 1890.

When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.

اگر به‌درستی فهمیده شود، عبارت پیشین نشان می‌دهد که تنها گروهی از مردم در ایام آخر که امکان دارد یا باکره‌ای جاهل باشند یا باکره‌ای حکیم، مردمانی‌اند در میان گروهی که دچار نومیدی شده‌اند. همین نومیدی است که زمانِ درنگ را پدید می‌آورد، و آن مَثَل که «به‌تمامی و عیناً تحقق یافته و خواهد یافت» بر آثاری استوار است که در مدتِ درنگی که با یک نومیدی آغاز می‌شود، در درونِ باکره‌ها پدید می‌آید. آن نومیدی که «دو شاهد» را در کوچهٔ شهر کشت و ایشان را در وادیِ مرگ به استخوان‌های خشک و مرده مبدل ساخت، در 18 ژوئیهٔ 2020 رخ داد. ادونتیسم، در مجموع، در آن نومیدی دخیل نبود. اگر چیزی بوده باشد، آنان آن پیشگوییِ ناکام را جشن گرفتند، آنگاه که «دو شاهد» در کوچه افتاده و کشته بودند. «به‌تمامی و عیناً» یعنی «به‌تمامی و عیناً».

In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.

در تاریخ میلریتی، قومِ عهدِ پیشین (پروتستانتیزم)، پیشگوییِ نافرجامِ سال ۱۸۴۳ (ناامیدیِ نخست) را جشن گرفتند، و در همان نقطه پروتستان‌ها از حدودِ زمانِ آزمایشِ مهلتِ توبهٔ خود گذشتند. زمانِ آزمایش در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شده بود، هنگامی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ ده، در تحققِ پیشگوییِ زمانیِ وایِ دوم (اسلام)، فرود آمد. پروتستان‌ها در ناامیدیِ نخست، پیشگوییِ زمانی را رد کردند، زیرا آن پیش‌بینیِ نادرست برای ایشان بهانه‌ای فراهم آورد تا دیگر در پیِ حقیقت نباشند. مضمونِ همهٔ نشانه‌های راه در تاریخِ میلریتی «پیشگوییِ زمانی» بود.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.

در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده در هنگام تحقق نبوتِ وایِ سوم (اسلام) فرود آمد. موضوعِ همهٔ راه‌نشان‌ها در ایام آخر، اسلام است. نومیدیِ نخست، پایانِ تطهیری از قومِ عهدِ پیشین را نشان می‌دهد، زیرا در آن هنگام برای قومِ عهدِ پیشین بهانه‌ای فراهم شد تا دیگر در پیِ حقیقت نباشند. سپس زمانِ آزمون برای «باکره‌ها»ی ایام آخر آغاز شد، زیرا آزمونِ قومِ عهدِ پیشین که با فرود آمدنِ فرشته آغاز شده بود، در نومیدیِ نخست پایان یافت. از این‌رو، آزمونِ کسانی که به‌صورتِ باکره‌ها به تصویر کشیده شده‌اند آغاز شد، و آن فرایندِ آزمون سرانجام آشکار خواهد ساخت که آیا باکره‌ها نادان‌اند یا دانا.

Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.

میان نخستین و واپسین نومیدی، پیامِ فریادِ نیمه‌شب قرار دارد. موضوعِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب برای میلری‌ها «زمان» بود، و موضوعِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب در ایامِ آخر «اسلام» است. در رؤیای میلر، او با فریادی بیدار می‌شود، و در آن هنگام، جواهراتِ او ده برابر درخشان‌تر از پیش می‌درخشند. جواهراتی که بر نمودارها به‌طور مستقیم پیشگویی‌ای را برای ایامِ آخر مشخص می‌کنند، اسلام و داوریِ تحقیقی هستند. از این‌رو، آزمون‌های «پیامِ» فریادِ نیمه‌شب و «تجربه‌ای» که به‌وسیلهٔ داوریِ تحقیقی نمایانده می‌شود، نه برای قومِ عهدِ پیشین، بلکه برای کسانی است که اقرار می‌کنند باکره‌گانِ آخر هستند.

The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.

تمثیلی که هنگامی پدید می‌آید که هر دو نمودار در کنار هم قرار گیرند، و تاریخِ نخستین تا واپسین یأس را مشخص می‌سازد، نشان می‌دهد که در زمانی که «تاریخِ پنهان»ِ هفت رعد در حال وقوع است، کار نهاییِ داوریِ تحقیقی در حال انجام است. آن کار نهایی، مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، و این امر در طیِ «زمان‌های سخت»ِ دانیال باب نه، در هنگامِ به خشم آمدنِ امت‌ها در مکاشفه باب یازده، در زمانِ نگاه داشته شدنِ «چهار باد»ِ مکاشفه باب هفت، در «بازداشتنِ بادِ سخت در روزِ بادِ شرقی» در اشعیا باب بیست و هفت، و در مهارِ «اسبِ خشمگینی که می‌کوشد بگسلد و مرگ و ویرانی را» بر جهان وارد آورد، واقع می‌شود. تمامیِ این گواهانِ نبوی، نمایانگرِ اسلامِ وایِ سوم هستند، چنان‌که بر نمودارهای مقدس به تصویر کشیده شده است.

The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.

سه عنصر اصلیِ دو نمودارِ مقدسِ حبقوق که به‌طور خاص رویدادهایی را مورد خطاب قرار می‌دهند که نسبت به زمان انتشارِ نمودارها هنوز در آینده بودند، عبارت‌اند از: مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، اسلام، و تحققِ مَثَلِ ده باکره. این نمودارها فرایندِ آزمون و مُهر شدنی را شناسایی می‌کنند که هم شامل یک «تجربه» است و هم یک «پیام». تجربه‌ای که برای یک باکرهٔ نادان ضروری است، «مسیح در شما، امیدِ جلال» است، که نمایانگرِ همان کمالی است که به‌وسیلهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نفر بازنمایی می‌شود.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.

> اُس بھید کو بھی، جو ازلوں سے اور پشت در پشت پوشیدہ رکھا گیا تھا، لیکن اب اُس کے مقدسوں پر ظاہر کر دیا گیا ہے؛ جن پر خدا نے یہ ظاہر کرنا چاہا کہ غیر قوموں کے درمیان اِس بھید کے جلال کی دولت کیا ہے؛ اور وہ یہ ہے کہ مسیح تم میں ہے، جلال کی اُمید: اُسی کی ہم منادی کرتے ہیں، اور ہر شخص کو تنبیہ کرتے اور کامل حکمت کے ساتھ ہر شخص کو تعلیم دیتے ہیں، تاکہ ہم ہر شخص کو مسیح یسوع میں کامل پیش کریں۔ کلسیوں 1:26–28۔

The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.

یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر به‌صورت گروهی از مردمان تصویر شده‌اند که از یک «اسارت» بیرون آمده‌اند. اسارتی که به‌طور مستقیم در کتاب مکاشفه بازنمایی شده است، اسارتِ مرده بودن در خیابان به مدت سه روز و نیم است، چنان‌که در مکاشفه، باب یازدهم، نشان داده شده است. اسارتِ یک مرگِ نمادین، نمایانگرِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش است، و آن اسارت مستلزم ظهور توبه است، همان‌گونه که در دعای دانیال، در باب نهم، به تصویر کشیده شده است.

When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.

جب مُردہ خشک ہڈیاں دوبارہ زندگی میں لائی جاتی ہیں، تو انہیں فوراً ایک “جھنڈے” کے طور پر بلند کر دیا جاتا ہے۔ موت کی حالت میں مسیح اُن کے اندر موجود نہ تھا، جو جلال کی امید ہے۔ اُن کی مطلوبہ توبہ کا ایک حصہ یہ اقرار تھا کہ وہ خدا کے خلاف چلے تھے، اور یہ کہ خدا بھی اُن کے خلاف چلا تھا۔ جب وہ اُن تقاضوں کو پورا کرتے ہیں جن کی نشان دہی نبوتی طور پر کی گئی ہے، تب مسیح “اچانک اپنے ہیکل میں آتا ہے”، اور وہ “تجربہ” حاصل ہو جاتا ہے جو اس امر کے لیے درکار ہے کہ کوئی اُس جھنڈے کا رکن ہو جو پھر بلند کیا جاتا ہے۔

The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.

«تجربه‌ای» که هنگامی به تصویر کشیده می‌شود که آن دو نمودار در کنار هم قرار داده می‌شوند، به‌واسطهٔ کار نهایی مسیح در قُدس آسمانی تحقق می‌یابد. آن «تجربه» به‌وسیلهٔ رؤیای «مَرأَه» نمایانده می‌شود، که رؤیای «منظر» است. «پیامی» که مورد نیاز است، رؤیای «حازون» است، یعنی رؤیای تاریخ نبوی. آن «پیام» به‌عنوان پیام داوری قریب‌الوقوع خدا بر جهانی سرکش شناخته می‌شود که به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم به وقوع می‌پیوندد.

In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.

در سال ۱۸۵۶، خداوند در پی آن بود که بازسازی اورشلیم روحانی را در ادونتیسم به انجام رساند. در دوران آمدن سه فرشته از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، هیکل میلری بر بنیادها بنا شده بود؛ همان‌گونه که در رؤیای میلر به صورت «جواهرات» نمایش داده شد، و نیز چنان‌که در حقایق نبویِ مندرج بر دو چارتِ پیشگامان (۱۸۴۳ و ۱۸۵۰) نمایان بود که باب دوم حبقوق را تحقق بخشیدند. سپس قوم خود را هدایت کرد تا دیوار شریعتِ سبتِ روز هفتمِ او را برپا دارند، و آنان را به «راه‌های قدیم» اسرائیل باستان بازگردانید تا کارِ «کوچه برای عبور» را به اتمام رسانند. اما راه قدیم مشتمل بر تعلیمی، یعنی نبوتی، بود که برای آزمودن و جدا ساختن ایشان مقرر شده بود. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم در آزمونِ «هفت زمان» ناکام ماند و آغاز کرد به سرگردان شدن در بیابانِ لائودیکیه.

October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.

۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نمونهٔ پیشگویانهٔ قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد، و در هنگام قانون یکشنبه، آن کاری به انجام خواهد رسید که به‌وسیلهٔ چهل‌ونه سالِ به‌کمال‌رساندنِ کوچه و حصار در زمان‌های مصیبت‌بار، چنان‌که دانیال معیّن کرده است، به تصویر کشیده شده بود.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> پس بدان و بفهم که از زمان صدور فرمان برای بازسازی و بنای اورشلیم تا مسیحِ رئیس، هفت هفته و شصت‌ودو هفته خواهد بود؛ کوچه و حصار از نو بنا خواهد شد، آن هم در زمان‌های سخت. دانیال ۹:۲۵

All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.

تمام انبیا با یکدیگر هم‌داستان‌اند، و «ایامِ سخت»ِ دانیال نیز در آن فرازی از Early Writings که مورد بررسی قرار داده‌ایم، مشخص شده است.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «در آن زمان، هنگامی که کار نجات به پایان خود نزدیک می‌شود، مصیبت بر زمین خواهد آمد، و امت‌ها خشمگین خواهند شد، با این حال مهار خواهند شد تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان، «باران آخر»، یا تازگی‌بخشی از حضور خداوند، خواهد آمد تا به آواز بلند فرشتهٔ سوم قدرت بخشد، و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر فرو ریخته خواهد شد، پایدار بمانند.» Early Writings, 85.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> «تا زمانی که آنان که به حقیقت اقرار می‌کنند در خدمت شیطان باشند، سایۀ جهنمیِ او دیدِ ایشان را نسبت به خدا و آسمان مسدود خواهد ساخت. ایشان همچون کسانی خواهند بود که محبت نخستینِ خود را از دست داده‌اند. آنان قادر به مشاهدهٔ حقایق ابدی نخواهند بود. آنچه خدا برای ما مهیا کرده است، در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و ۴:۱۲–۱۴، چنین به تصویر کشیده شده است: “و باز پاسخ داده، به او گفتم: این دو شاخۀ زیتون چیست که از طریق دو لولۀ زرین، روغنِ طلایی را از خود بیرون می‌ریزند؟ و او در جواب من گفت: آیا نمی‌دانی که اینها چیستند؟ و گفتم: نه، ای سرورم. آنگاه گفت: اینها آن دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامی زمین ایستاده‌اند.”»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «خداوند سرشار از امکانات است. نزد او هیچ کمبودی در وسایل وجود ندارد. این به سبب کمبود ایمان ما، دنیاگرایی ما، گفتار سست و بی‌مایهٔ ما، و ناباوری ماست که در سخنان ما آشکار می‌شود، که سایه‌های تاریک بر گرد ما فراهم می‌آیند. مسیح در کلام یا در سیرت، به‌عنوان آن یگانه سراپا دل‌انگیز و ممتازتر از ده‌هزار، آشکار نمی‌گردد. هنگامی که جان خویشتن را به بطالت برمی‌افرازد، روح خداوند برای آن اندک می‌تواند انجام دهد. دید کوتاه‌بین ما سایه را می‌بیند، اما جلالِ آن‌سوی آن را نمی‌تواند ببیند. فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند، که به‌صورت اسبی خشمگین نمود یافته‌اند که می‌خواهد از بند بگسلد و بر سراسر روی زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ به بار آورد.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «آیا بر لبِ آستانهٔ جهان ابدی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده شود، تا بر پای‌های خود بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم دریابیم که راه، تنگ است و دروازه، باریک. اما چون از آن دروازهٔ تنگ بگذریم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.» Manuscript Releases, volume 20, 217.

Back to Articles