Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Two

کتاب یوئیل اور لاودِکیہ کی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا - نمبر بائیس

Number Twenty-Two

شمارهٔ بیست‌ودو

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

We were half way through the four references of ancient Israel, as the generation of “vipers” in the previous article. In Matthew, both John and Jesus label the Pharisees and Sadducees as the generation of vipers. John represents the beginning of a testing process that is identified when he taught that Jesus, who would follow him—would thoroughly purge His floor. Jesus added to the testing process of John, by including the judgment process, as He referenced the queen of Sheba and Nineveh. Judgment takes place in the fourth generation, and one class in the judgment manifests as serpents, for their father is the devil. Jesus added the issue of the fourth generation seeking a sign, when the sign was in plain sight.

ما در نوشتار پیشین، نیمی از چهار ارجاع مربوط به اسرائیلِ باستان را، به‌مثابهٔ نسلِ «افعیان»، بررسی کرده بودیم. در متّی، هم یحیی و هم عیسی، فریسیان و صدوقیان را نسلِ افعیان می‌نامند. یحیی نمایانگر آغاز فرایندِ آزمون است؛ فرایندی که هنگامی شناخته می‌شود که او تعلیم داد عیسی، که پس از او می‌آید، خرمنگاهِ خود را به‌کلی پاک خواهد ساخت. عیسی با اشاره به ملکهٔ سبا و نینوا، داوری را نیز در فرایندِ آزمونِ یحیی گنجانید. داوری در نسلِ چهارم واقع می‌شود، و یک طبقه در داوری به‌صورت مارها ظاهر می‌گردد، زیرا پدر ایشان ابلیس است. عیسی همچنین مسئلهٔ نسلِ چهارمی را افزود که در حالی‌که نشانه آشکارا در برابر دیدگان بود، نشانه‌ای می‌طلبید.

In Matthew twenty-three the “woes” upon the Pharisees and Sadducees are set forth, and the process of testing and judgment is again associated with the final generation. Chapter twenty-two prepares the setting of the woes of chapter twenty-three.

در متی بیست‌وسه، «وای‌ها» بر فریسیان و صدوقیان بیان می‌شود، و فرایند آزمون و داوری بار دیگر با نسل نهایی مرتبط می‌گردد. باب بیست‌ودو زمینهٔ وای‌های باب بیست‌وسه را فراهم می‌سازد.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> و چون فریسیان با هم گرد آمده بودند، عیسی از ایشان پرسید و گفت: شما دربارهٔ مسیح چه می‌اندیشید؟ او پسرِ کیست؟

> They say unto him, The Son of David.

> به او گفتند: پسرِ داوود.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> او به ایشان گفت: پس داوود چگونه در روح او را خداوند می‌خوانَد و می‌گوید: «خداوند به خداوند من گفت: به دست راست من بنشین، تا دشمنانت را زیر پای تو اندازم»؟ پس اگر داوود او را خداوند می‌خوانَد، چگونه پسر اوست؟

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> و هیچ‌کس نتوانست در پاسخ او سخنی بگوید، و از آن روز به بعد نیز هیچ‌کس جرأت نکرد دیگر از او سؤالی بپرسد. متی ۲۲:‏۴۱–۴۶.

When the door closed to any further interaction, Jesus then sets forth eight woes in the following chapter. In verse thirteen the woe is for shutting the doors to the kingdom of heaven. It is from Heaven’s doors that the latter rain is poured out. The eight woes are about those who profess to open the door which no man can open and close the door which no man can close. In vision, Sister White was shown those who did not follow Christ into the Most Holy Place sending their prayers to the empty holy place where Satan, pretending to be Christ, led them to believe everything was OK. They had re-opened the holy place, and closed the Most Holy Place.

هنگامی که درِ هرگونه تعاملِ بیشتر بسته شد، عیسی سپس در فصل بعدی هشت وای را بیان می‌کند. در آیهٔ سیزدهم، وای بر بستنِ درهای ملکوتِ آسمان است. از درهای آسمان است که بارانِ آخِر فرو ریخته می‌شود. این هشت وای دربارهٔ کسانی است که دعوی می‌کنند دری را بگشایند که هیچ‌کس نمی‌تواند بگشاید، و دری را ببندند که هیچ‌کس نمی‌تواند ببندد. در رؤیا، به خواهر وایت نشان داده شد که کسانی که مسیح را به درونِ اقدس‌الاقداس پیروی نکردند، دعاهای خود را به سوی مکانِ مقدّسِ خالی می‌فرستادند، جایی که شیطان، در حالی که خود را به‌جای مسیح جا می‌زد، ایشان را به این باور می‌رسانْد که همه‌چیز درست است. آنان مکانِ مقدّس را دوباره گشوده بودند و اقدس‌الاقداس را بسته بودند.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> «بہت سے لوگ مسیح کو رد کرنے اور مصلوب کرنے میں یہودیوں کے طرزِ عمل کو دہشت کے ساتھ دیکھتے ہیں؛ اور جب وہ اس کی شرمناک بدسلوکی کی تاریخ پڑھتے ہیں تو وہ سمجھتے ہیں کہ وہ اس سے محبت رکھتے ہیں، اور نہ تو پطرس کی طرح اس کا انکار کرتے، اور نہ یہودیوں کی طرح اسے مصلوب کرتے۔ لیکن خدا، جو سب کے دلوں کو پڑھتا ہے، اُس محبت کو، جس کا وہ یسوع کے لیے دعویٰ کرتے تھے، آزمائش میں لے آیا۔ تمام آسمان نے نہایت گہری دل چسپی کے ساتھ پہلے فرشتہ کے پیغام کے استقبال کو دیکھا۔ لیکن بہت سے ایسے لوگ، جو یسوع سے محبت کرنے کا دعویٰ کرتے تھے، اور صلیب کی کہانی پڑھتے ہوئے آنسو بہاتے تھے، اُس کی آمد کی خوشخبری کا ٹھٹھا اڑانے لگے۔ خوشی کے ساتھ پیغام کو قبول کرنے کے بجائے، انہوں نے اسے ایک فریب قرار دیا۔ انہوں نے اُن لوگوں سے عداوت رکھی جو اُس کے ظہور سے محبت رکھتے تھے اور انہیں کلیسیاؤں سے باہر نکال دیا۔ جنہوں نے پہلے پیغام کو رد کیا، وہ دوسرے سے فائدہ نہ اٹھا سکے؛ نہ ہی وہ نصف شب کی پکار سے مستفید ہوئے، جو انہیں اس بات کے لیے تیار کرنے والی تھی کہ ایمان کے وسیلہ سے یسوع کے ساتھ آسمانی مقدِس کے اقدس مقام میں داخل ہوں۔ اور پہلے دو پیغامات کو رد کرنے کے سبب انہوں نے اپنی سمجھ کو اس قدر تاریک کر لیا ہے کہ وہ تیسرے فرشتہ کے پیغام میں کوئی نور نہیں دیکھ سکتے، جو اقدس مقام تک پہنچنے کی راہ دکھاتا ہے۔ میں نے دیکھا کہ جس طرح یہودیوں نے یسوع کو مصلوب کیا تھا، اُسی طرح رسمی کلیسیاؤں نے اِن پیغامات کو مصلوب کیا ہے، اور اسی لیے انہیں اقدس مقام کی راہ کا کوئی علم نہیں، اور وہاں یسوع کی شفاعت سے وہ کوئی فائدہ نہیں اٹھا سکتے۔ یہودیوں کی مانند، جو اپنی بے سود قربانیاں پیش کرتے تھے، یہ بھی اپنی بے سود دعائیں اُس حجرہ کی طرف پیش کرتے ہیں جسے یسوع چھوڑ چکا ہے؛ اور شیطان، جو اس فریب سے خوش ہے، ایک مذہبی صورت اختیار کر لیتا ہے، اور نام نہاد مسیحیوں کے ذہنوں کو اپنی طرف پھیر لیتا ہے، اور اپنی قدرت، اپنی نشانیوں، اور جھوٹے عجائبات کے ذریعے عمل کرتے ہوئے انہیں اپنے پھندے میں مضبوطی سے جکڑ دیتا ہے۔» ابتدائی تحریریں، 258–261۔

Verse fourteen is a woe for devouring widows houses and long prayers. Verse fifteen’s woe is for making their converts twice as mush the children of hell as they were. Verses sixteen through twenty-two the wicked are swearing by the temple.

آیتِ چودہ بیواؤں کے گھروں کو ہڑپ کر جانے اور لمبی لمبی دعائیں کرنے پر ایک افسوس ہے۔ آیتِ پندرہ کا افسوس اس بات پر ہے کہ وہ اپنے نو ایمانوں کو اپنے سے بھی دوگنا جہنم کا فرزند بنا دیتے ہیں۔ آیاتِ سولہ سے بائیس تک شریر لوگ ہیکل کی قسم کھاتے ہیں۔

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> “اینها سخنان خواهر وایت نیست، بلکه سخنان خداوند است، و پیام‌آور او آنها را به من داده است تا به شما برسانم. خدا شما را فرامی‌خواند که دیگر با او در جهت مخالف کار نکنید. تعالیم بسیاری دربارهٔ کسانی داده شد که مدعی مسیحی بودن‌اند، حال آنکه صفات شیطان را آشکار می‌سازند و در روح، گفتار و کردار، با پیشرفت حقیقت مقابله می‌کنند، و بی‌گمان در راهی گام برمی‌دارند که شیطان آنان را در آن رهبری می‌کند. در سختی دل خود، اختیاری را به چنگ آورده‌اند که به هیچ وجه از آنِ ایشان نیست و نباید آن را اعمال کنند. معلم اعظم می‌فرماید: «واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد.» مردمان در بتل کریک می‌گویند: «هیکل خداوند، هیکل خداوند ماییم»، اما آتش عادی به کار می‌برند. دل‌های ایشان به فیض خدا نرم و مطیع نشده است.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

In verse twenty-three and twenty-four the woe is for neglecting justice, mercy and faithfulness. Verses twenty-five and twenty-six is about the pretention of cleaning the outside of the cup, but not the inside.

در آیات بیست‌وسه و بیست‌وچهار، وای بر سببِ غفلت از عدالت و رحمت و امانت‌داری است. آیات بیست‌وپنج و بیست‌وشش دربارهٔ تظاهر به پاک کردن بیرونِ پیاله است، اما نه درونِ آن.

> “‘We have this treasure,’ the apostle continued, ‘in earthen vessels, that the excellency of the power may be of God, and not of us.’ God could have proclaimed His truth through sinless angels, but this is not His plan. He chooses human beings, men compassed with infirmity, as instruments in the working out of His designs. The priceless treasure is placed in earthen vessels. Through men His blessings are to be conveyed to the world. Through them His glory is to shine forth into the darkness of sin.” Acts of the Apostles, 330.

> «“ما این گنج را”، رسول ادامه داد، “در ظرف‌های سفالین داریم تا برتریِ قدرت از آنِ خدا باشد و نه از ما.” خدا می‌توانست حقیقت خویش را به‌وسیلهٔ فرشتگانِ بی‌گناه اعلام کند، اما این نقشهٔ او نیست. او انسان‌ها را برمی‌گزیند، مردمانی را که در احاطهٔ ضعف هستند، تا ابزارهایی در تحققِ مقاصدِ او باشند. آن گنجِ گران‌بها در ظرف‌های سفالین نهاده شده است. برکاتِ او باید از طریق انسان‌ها به جهان رسانده شود. از طریق ایشان جلالِ او باید در تاریکیِ گناه بتابد.» اعمال رسولان، 330.

Then verses twenty-seven and twenty-eight identifies the wicked as whitewashed tombs, connecting with Shebna of Isaiah chapter twenty-two where Shebna was exalting in the wonderful tomb he was making, but would never be in, for God was to cast him out of His mouth into a far field. The far field is represented by the tomb of the lying prophet of Bethel that led the disobedient prophet to be buried in the same tomb. Then the eighth woe says:

سپس آیات بیست‌وهفت و بیست‌وهشت شریران را به قبورِ سفیدکاری‌شده معرفی می‌کند، و این با شِبنا در اشعیا باب بیست‌ودو پیوند دارد، جایی که شِبنا به قبرِ باشکوهی که برای خود می‌ساخت فخر می‌ورزید، اما هرگز در آن قرار نمی‌گرفت، زیرا خدا می‌خواست او را از دهانِ خود به صحرایی دور افکند. آن صحرای دور با قبرِ نبیِ دروغگویِ بیت‌ئیل نمایانده می‌شود که نبیِ نافرمان را بر آن داشت تا در همان قبر دفن شود. سپس هشتمین وای می‌گوید:

> Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! because ye build the tombs of the prophets, and garnish the sepulchres of the righteous, And say, If we had been in the days of our fathers, we would not have been partakers with them in the blood of the prophets. Wherefore ye be witnesses unto yourselves, that ye are the children of them which killed the prophets. Fill ye up then the measure of your fathers.

> وای بر شما، ای کاتبان و فریسیانِ ریاکار! زیرا مقبره‌های انبیا را بنا می‌کنید و آرامگاه‌های عادلان را می‌آرایید، و می‌گویید: اگر ما در روزگار پدران خود می‌بودیم، در ریختن خون انبیا با ایشان شریک نمی‌شدیم. پس شما بر ضد خود شهادت می‌دهید که فرزندان همان کسانی هستید که انبیا را کشتند. پس پیمانهٔ پدران خود را پر کنید.

> Ye serpents, ye generation of vipers, how can ye escape the damnation of hell?

> ای ماران، ای نسلِ افعیان، چگونه می‌توانید از محکومیتِ جهنم بگریزید؟

> Wherefore, behold, I send unto you prophets, and wise men, and scribes: and some of them ye shall kill and crucify; and some of them shall ye scourge in your synagogues, and persecute them from city to city: That upon you may come all the righteous blood shed upon the earth, from the blood of righteous Abel unto the blood of Zacharias son of Barachias, whom ye slew between the temple and the altar.

> لهٰذا، دیکھو، میں تمہارے پاس نبیوں اور دانشمندوں اور کاتبوں کو بھیجتا ہوں؛ اور ان میں سے بعض کو تم قتل کرو گے اور مصلوب کرو گے؛ اور بعض کو تم اپنی عبادت گاہوں میں کوڑے مارو گے، اور شہر بہ شہر اُنہیں ستاؤ گے؛ تاکہ زمین پر بہایا گیا تمام راستباز خون تم پر آئے، راستباز ہابیل کے خون سے لے کر زکریاہ بن برخیاہ کے خون تک، جسے تم نے ہیکل اور قربان گاہ کے درمیان قتل کیا۔

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation. Matthew 23:29–36.

> به‌راستی به شما می‌گویم، همهٔ این امور بر این نسل خواهد آمد. متی ۲۳:‏۲۹–۳۶.

The serpents, who are the generation of vipers, are being judged in the passage. In the passage the judgment is not based upon the witnesses of the queen of Sheba and Ninevah, but by the blood of Abel to Zacharias. The fourth generation, who are vipers are judged by two witnesses from the external history of ancient Israel and two witnesses from the internal history of ancient Israel. Luke chapter three is the final of the four references to the vipers of the fourth and final generation and it is simply a parallel to Matthew chapter three. Four references that identify that during the final judgment of the house of God, during the fourth generation, one class will manifest their characters, as a sons and daughters of Satan, and the other class, as the sons and daughters of God. The testing process that begins the separation begins when the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant lifts up his voice in the wilderness.

مارها که نسل افعیان‌اند، در آن passage تحت داوری قرار می‌گیرند. در آن passage، داوری بر اساس شهادت‌های ملکهٔ سبا و نینوا نیست، بلکه بر اساس خون هابیل تا زکریا است. نسل چهارم، که افعیان هستند، به‌وسیلهٔ دو شاهد از تاریخ خارجی اسرائیل باستان و دو شاهد از تاریخ داخلی اسرائیل باستان داوری می‌شوند. باب سوم لوقا واپسینِ چهار ارجاع به افعیانِ نسل چهارم و نهایی است و صرفاً موازاتی با باب سوم متی است. چهار ارجاع وجود دارد که مشخص می‌سازد در طی داوری نهاییِ خاندان خدا، در خلال نسل چهارم، یک طبقه شخصیت خود را همچون پسران و دختران شیطان آشکار خواهد کرد، و طبقهٔ دیگر، همچون پسران و دختران خدا. فرایند آزمونی که جداسازی را آغاز می‌کند، هنگامی آغاز می‌شود که آن پیام‌آوری که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد، آواز خود را در بیابان بلند می‌کند.

In the sacred weave of Scripture, names are not mere labels but whispered prophecies—second songs sung beneath history’s surface, revealing the heart of redemption. When the meanings of the descendants from Adam to Noah are organized into a statement, it produces a message that corresponds to the history represented by the genealogy. Adam means “man,” and Seth means “appointed.” Enosh means “mortal” (subject to death), and Kenan means “sorrow.” Through “the praise/blessing of God” (Mahalalel), Heaven would “come down” (Jared). Heaven came down as the “dedicated or anointed one” (Enoch), who proclaimed the judgment message through his son Methuselah (“when he dies, it shall be sent”). His death would be the climax of a “powerful” outpouring of the Holy Spirit, represented by Lamech (breath) joining Methuselah as the Midnight Cry joined the second angel. Methuselah was the second angel and Lamech the Midnight Cry that climaxed at the flood of Noah.

در بافتِ مقدسِ کتاب‌مقدس، نام‌ها صرفاً برچسب نیستند، بلکه نبوّت‌هایی نجواشده‌اند—سرودهای دومی که در زیرِ سطحِ تاریخ سروده می‌شوند و دلِ نجات را آشکار می‌سازند. هنگامی که معانیِ نسل‌های از آدم تا نوح در قالبِ یک عبارت تنظیم شوند، پیامی پدید می‌آورند که با تاریخی که این نسب‌نامه نمایندگی می‌کند، مطابقت دارد. آدم به معنای «انسان» است، و شِیث به معنای «مقرَّرشده». اَنوش به معنای «فانی» (در معرضِ مرگ) است، و قِینان به معنای «اندوه». از طریقِ «حمد/برکتِ خدا» (مَهَلَلئیل)، آسمان «فرود خواهد آمد» (یارِد). آسمان در هیئتِ «وقف‌شده یا مسح‌شده» (خَنوخ) فرود آمد، کسی که پیامِ داوری را به‌وسیلهٔ پسرش مَتوشالَح («هنگامی که او بمیرد، آن فرستاده خواهد شد») اعلام کرد. مرگِ او نقطهٔ اوجِ ریزشی «نیرومند» از روح‌القدس می‌بود، که در لامِک (نَفَس) نمود یافته است؛ آن‌گاه که لامِک به مَتوشالَح می‌پیوندد، چنان‌که فریادِ نیمه‌شب به فرشتهٔ دوم پیوست. مَتوشالَح فرشتهٔ دوم بود و لامِک فریادِ نیمه‌شب که در طوفانِ نوح به اوج رسید.

Distilled further, the names declare: “Man was appointed mortal, subject to sorrow and death, in consequence of the first Adam; but through the blessing of God, Christ dedicated Himself to come down, proclaiming judgment through His death on the cross, which followed by the powerful outpouring of the Holy Spirit.”

به‌صورت فشرده‌تر، این نام‌ها اعلام می‌کنند: «انسان در نتیجهٔ آدمِ نخستین، فانی و در معرض اندوه و مرگ مقرر شد؛ اما از طریق برکت خدا، مسیح خویشتن را وقف کرد تا فرود آید و از طریق مرگ خود بر صلیب، داوری را اعلام کند، که پس از آن ریزشِ پرقدرتِ روح‌القدس واقع شد.»

These ten names encapsulate the gospel message while tracing earth’s history from creation to the latter rain, culminating in the Second Coming. This symbolism, hidden in the names finds its counterpart in Revelation. Genesis presents the alpha genealogy, and Revelation 7’s 144,000 presents the omega fulfillment in the sealed remnant.

این ده نام، پیام انجیل را در خود خلاصه می‌کنند، در حالی که تاریخ زمین را از آفرینش تا باران آخِر دنبال می‌کنند و در نهایت به آمدنِ دوم منتهی می‌شوند. این نمادگراییِ نهفته در نام‌ها، همتای خود را در مکاشفه می‌یابد. پیدایش، تبارنامهٔ آلفا را عرضه می‌کند، و ۱۴۴٬۰۰۰ نفرِ مکاشفه ۷، تحققِ اُمگایی را در باقیماندهٔ مُهرشده ارائه می‌نمایند.

Judah means “praise,” Reuben means “behold, a son,” Gad means “good fortune/troop,” Asher means “happy/blessed,” and Naphtali means “wrestling.” Manasseh means “causing to forget,” Simeon means “hearing,” Levi means “joined/attached,” Issachar means “reward,” Zebulun means “honor/dwelling,” Joseph means “increase,” and Benjamin means “son of the right hand.”

یهودا به معنای «ستایش» است، رئوبین به معنای «اینک، پسری»، جاد به معنای «بخت نیکو/گروه»، اشیر به معنای «شاد/مبارک»، و نفتالی به معنای «کشتی گرفتن» است. منَسّی به معنای «سببِ فراموشی»، شَمعون به معنای «شنیدن»، لاوی به معنای «پیوسته/ملحق»، یساکار به معنای «پاداش»، زبولون به معنای «حرمت/سکونت»، یوسف به معنای «افزونی»، و بنیامین به معنای «پسرِ دستِ راست» است.

Those who follow the Lion of the tribe of Judah are the sons of God, blessed with good fortune as they pass through a testing process of wrestling with God as Jacob did. Through this struggle, their sins are forgotten in the sanctification process produced by hearing God’s Word, which in turns attaches them to Christ in a covenant relationship. Their reward is to dwell honorably with Christ on His throne, seated in heavenly places as God uses them to increase His kingdom—calling the great multitude out of Babylon as sons of His right hand.

آنان که از شیرِ سبطِ یهودا پیروی می‌کنند، پسران خدایند و در حالی که از فرایندِ آزمونِ کشتی گرفتن با خدا، چنان‌که یعقوب کرد، می‌گذرند، به نیک‌بختی برکت یافته‌اند. از خلال این مجاهده، گناهانِ ایشان در فرایندِ تقدیسی که از شنیدنِ کلامِ خدا پدید می‌آید، به فراموشی سپرده می‌شود؛ فرایندی که به نوبهٔ خود آنان را در رابطه‌ای عهدی به مسیح ملحق می‌سازد. پاداشِ ایشان آن است که با مسیح بر تختِ او به شرافت ساکن شوند، در جای‌های آسمانی نشسته، در حالی که خدا ایشان را برای فزونی بخشیدن به پادشاهیِ خویش به کار می‌گیرد—و آن جماعتِ عظیم را همچون پسرانِ دستِ راستِ خود از بابِل فرا می‌خواند.

The six sons of Leah were Rueben, Judah, Simeon, Levi, Issachar and Zebulun. Her maid Zilpah, whose names means “a fragrant dropping,” had two sons—Gad and Asher. The two sons of Rachel were Joseph and Benjamin. Rachel’s maid Bilhah means “shy or timid” and her sons were Dan and Naphtali. Prophetically the genealogy here provides several lines to consider. Unlike the alpha and ten generations in Genesis chapter five, the omega has twelve descendants, with its own specific prophetic variables. In the one hundred and forty-four thousand, Dan is not mentioned and Manasseh replaced his brother Ephraim.

لیاہ کے چھ بیٹے روبین، یہوداہ، شمعون، لاوی، اِساکار اور زبولون تھے۔ اُس کی لونڈی زلفہ، جس کے نام کا معنیٰ “خوشبودار قطرہ” ہے، کے دو بیٹے تھے—جاد اور آشر۔ راحیل کے دو بیٹے یوسف اور بنیمین تھے۔ راحیل کی لونڈی بلہاہ کے نام کا معنیٰ “شرمیلی یا بزدل” ہے، اور اُس کے بیٹے دان اور نفتالی تھے۔ نبوتی طور پر یہاں کا نسب نامہ غور کے لیے کئی جہتیں فراہم کرتا ہے۔ پیدایش باب پانچ میں الفا اور دس پشتوں کے برعکس، اومیگا کے بارہ وارث ہیں، اور اس کے اپنے مخصوص نبوتی متغیرات ہیں۔ ایک لاکھ چوالیس ہزار میں دان کا ذکر نہیں آتا اور منسّیٰ نے اپنے بھائی افرائیم کی جگہ لے لی۔

Genesis’ alpha genealogy aligns with Revelation’s omega genealogy, for Genesis identifies Christ’s divine work in salvation, and Revelation identifies those who in the omega fulfillment of that alpha prophecy, perfectly fulfill the very promise and prophecy set forth in the alpha prophecy.

شجرۀ الفای پیدایش با شجرۀ اومگای مکاشفه هم‌راستا است، زیرا پیدایش کار الهیِ مسیح را در نجات معین می‌سازد، و مکاشفه کسانی را مشخص می‌کند که در تحقق اومگاییِ آن نبوتِ الفایی، همان وعده و نبوتی را که در نبوت الفایی بیان شده است، به‌کمال به انجام می‌رسانند.

The application of these two lines is often done by the theologians, but never with the perspective of line upon line methodology. The two genealogies in Genesis and Revelation provide two witnesses that God speaks at a secondary level. One language is the written testimony as it is recorded, and a secondary line within that testimony is set forth at a symbolic level. The theologians typically go no further than the surface observations about the message conveyed through the meanings of names in Genesis and Revelation. They treat what they see as a novelty that speaks more about their own human wisdom, as evidenced to by their sanctimonious ability to see the metaphor within the meanings of the names. They never see the message set forth in the twelve sons of Ishmael. They don’t see correctly the genealogies of Jesus in Matthew and Luke. They don’t see the genealogies of the last seven kings of Judah, and the last seven kings of Israel, the first seven kings of Judah or the first seven kings of Israel.

کاربرد این دو خط غالباً به‌وسیلهٔ الهی‌دانان انجام می‌شود، اما هرگز با دیدگاهِ روش‌شناسیِ «خط بر خط». دو نسب‌نامه در پیدایش و مکاشفه دو شاهد فراهم می‌آورند که خدا در سطحی ثانوی سخن می‌گوید. یک زبان، شهادتِ مکتوبی است که همان‌گونه که ثبت شده، وجود دارد؛ و خطی ثانوی در درون آن شهادت، در سطحی نمادین عرضه شده است. الهی‌دانان معمولاً فراتر از ملاحظات سطحی دربارهٔ پیامی که از طریق معانی نام‌ها در پیدایش و مکاشفه منتقل می‌شود، پیش نمی‌روند. آنان آنچه را می‌بینند همچون امری نوظهور تلقی می‌کنند که بیشتر از حکمت انسانیِ خودشان سخن می‌گوید، چنان‌که این امر در تواناییِ متظاهرانه و پارسامنشانهٔ ایشان برای دیدنِ استعاره در درونِ معانیِ نام‌ها آشکار است. آنان هرگز پیامی را که در دوازده پسرِ اسماعیل ارائه شده است، نمی‌بینند. نسب‌نامه‌های عیسی را در متی و لوقا به‌درستی نمی‌بینند. نسب‌نامه‌های هفت پادشاه آخرِ یهودا، و هفت پادشاه آخرِ اسرائیل، هفت پادشاه نخستِ یهودا یا هفت پادشاه نخستِ اسرائیل را نمی‌بینند.

When I am saying they don’t see, I mean if you ask Google if there are teachings about these genealogies, the answer is “yes,” to Genesis’s Adam to Noah, and “yes” to the one hundred and forty-four thousand. But do they apply the ten descendants of Abram in Genesis eleven in this fashion? No. Do they apply the genealogy of Cain and the genealogy of Seth? Yes, but so far from the actual meaning, that it is as if they are on another subject. They no doubt address the genealogies of Christ in Matthew and Luke, but once again, they miss the mark by a mile. Why does that matter, you ask? Because I intend to give an overview of these prophetic lines of genealogies, and I want to be clear from the outset that I am trying to identify the significance of the fourth generation as a symbol of biblical prophecy. The overview of these genealogies will help in that regard, but it would be negligence on anyone’s part, if they thought the simple summary of these things which shall follow, is all there is to understand about these lines of genealogies.

هنگامی که می‌گویم آنان نمی‌بینند، مقصودم این است که اگر از گوگل بپرسید آیا دربارهٔ این نسب‌نامه‌ها تعالیمی وجود دارد، پاسخ دربارهٔ آدم تا نوح در پیدایش «بله» است، و دربارهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نیز «بله». اما آیا ده نسلِ اَبرام در پیدایش یازدهم را بدین‌گونه به کار می‌برند؟ خیر. آیا نسب‌نامهٔ قائن و نسب‌نامهٔ شیث را به کار می‌برند؟ بله، اما آن‌چنان دور از معنای واقعی، که گویی دربارهٔ موضوعی دیگر سخن می‌گویند. بی‌تردید نسب‌نامه‌های مسیح در متی و لوقا را نیز بررسی می‌کنند، اما بار دیگر، به‌غایت از مقصود دور می‌افتند. می‌پرسید چرا این اهمیت دارد؟ زیرا قصد دارم مروری بر این خطوطِ نبویِ نسب‌نامه‌ها ارائه دهم، و می‌خواهم از همان آغاز روشن باشد که می‌کوشم اهمیت نسل چهارم را به‌عنوان نمادی از نبوت کتاب‌مقدسی شناسایی کنم. این مرور بر این نسب‌نامه‌ها از این جهت سودمند خواهد بود، اما اگر کسی گمان کند که خلاصهٔ سادهٔ این امور که در پی خواهد آمد، تمام آن چیزی است که دربارهٔ این خطوطِ نسب‌نامه‌ها باید فهمید، این از جانب او سهل‌انگاری خواهد بود.

After the genealogy of Adam to Noah, we find two lines of genealogies in chapters four and five of Genesis. Those two lines are represented by the descendants of Cain and the descendants of Seth. Unlike the genealogy of Adam to Noah which represented ten descendants, the line of Seth and Cain both identify eight descendants. For this reason, they are to be treated as two periods of four. Seth and Cain are covenant symbols, and Cain represents those who in Isaiah twenty-eight and twenty-nine, make a covenant of death, that is to be disannulled at the overflowing scourge. They are those who build their houses upon sand. Those who build upon the Rock, make a covenant of life as represented in first Peter, chapter two as those who have tasted that the Lord is good, and are the “chosen generation.” The “many” build upon the sand, but “few” are chosen.

پس از نسب‌نامهٔ آدم تا نوح، در فصل‌های چهار و پنجِ پیدایش، با دو سلسلهٔ نسب‌نامه روبه‌رو می‌شویم. این دو سلسله به‌وسیلهٔ نسلِ قائن و نسلِ شیث نمایانده شده‌اند. برخلاف نسب‌نامهٔ آدم تا نوح که نمایندهٔ ده نسل بود، هر دو سلسلهٔ شیث و قائن هشت نسل را مشخص می‌کنند. از این‌رو، باید با آن‌ها همچون دو دورهٔ چهارتایی برخورد شود. شیث و قائن نمادهای عهدی هستند، و قائن نمایندهٔ کسانی است که در اشعیا بیست‌وهشت و بیست‌ونه، عهدی با مرگ می‌بندند، عهدی که باید در وقتِ تازیانهٔ سیلاب‌وار باطل گردد. آنان همان کسانی‌اند که خانه‌های خود را بر شن بنا می‌کنند. آنان که بر صخره بنا می‌کنند، عهدی از حیات می‌بندند؛ چنان‌که در اول پطرس، فصل دو، به‌عنوان کسانی که چشیده‌اند که خداوند نیکوست و «نسل برگزیده» هستند، به تصویر کشیده شده‌اند. «بسیاری» بر شن بنا می‌کنند، اما «اندکی» برگزیده می‌شوند.

Cain’s genealogy is a rebellious chord in the symphony of names, for the names represent human glory that is vain, leading to aimless wandering, after being smitten by heaven. Disregarding the warning Cain’s line professes a false divinity, cloaked in vengeful human power, represented by the arts of humanity, that forges an iron culture; beautiful, but violent, and barren of hope. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Cain that is derived from the names.

تبار قائن در سمفونیِ نام‌ها نوایی سرکش است، زیرا این نام‌ها نمایانگرِ جلالِ باطلِ انسانی‌اند که پس از آنکه از آسمان مضروب شد، به آوارگیِ بی‌هدف می‌انجامد. نسلِ قائن، با بی‌اعتنایی به هشدار، الوهیتی کاذب را اقرار می‌کند که در قدرتِ انتقام‌جویانهٔ انسانی مستور است؛ همان قدرتی که در هنرهای بشری نمود می‌یابد و فرهنگی آهنین را می‌سازد: زیبا، اما خشونت‌بار و تهی از امید. این عبارتِ اخیر، چشم‌اندازی کلی از پیامِ نهفته در هشت نسلِ قائن است که از نام‌ها استنباط می‌شود.

Seth’s line answers Cain’s line with grace. In the human frailty that has been appointed to mankind, those who call on God will have their sorrow turned to praise as heaven descends. Faithfully walking the path that rises to glory, during a probationary period, until the cry of “hope,” brings rest, through waters of deliverance. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Seth that is derived from the names.

نسلِ شِیث به نسلِ قائن با فیض پاسخ می‌دهد. در آن ناتوانیِ انسانی که برای نوعِ بشر مقرر شده است، آنان که نامِ خدا را می‌خوانند، آنگاه که آسمان فرود آید، اندوهشان به ستایش مبدل خواهد شد. با وفاداری در آن راهی که در طیِ دوره‌ای آزمایشی به سوی جلال فرا می‌رود گام برمی‌دارند، تا آنکه فریادِ «امید» آرامش را، از طریقِ آب‌های رهایی، به ارمغان آورد. این عبارتِ آخر، مروری اجمالی بر پیامِ نهفته در هشت نسلِ شِیث است که از نام‌ها استخراج می‌شود.

The reason for dividing the eight generations into two sets of four generations is established in the first step of the covenant, when the prophecy of bondage in Egypt is identified as 400 years and also that the 400 years, would end in the fourth generation. When Paul’s testimony is incorporated into the alpha covenant prophecy, it produces two periods of 215 years that were made up of four generations in each period. The eight generations, in the 430 years represents two periods of 215 years. The first period is represented by the good Pharaoh who knew Joseph. 215 years later, there was a new Pharaoh, that knew not Joseph. Then the next set of four generations began.

دلیلِ تقسیمِ این ہشت پشتوں کو چار چار پشتوں کے دو مجموعوں میں، عہد کے پہلے مرحلے ہی میں قائم ہو جاتا ہے، جب مصر کی غلامی کی نبوت کو 400 سال قرار دیا جاتا ہے، اور نیز یہ بھی کہ وہ 400 سال چوتھی پشت میں ختم ہوں گے۔ جب پولس کی گواہی کو عہدِ الفا کی نبوت میں شامل کیا جاتا ہے، تو یہ 215، 215 برس کے دو ادوار پیدا کرتی ہے، جن میں ہر دور چار پشتوں پر مشتمل تھا۔ 430 برس میں یہ آٹھ پشتیں 215، 215 برس کے دو ادوار کی نمائندگی کرتی ہیں۔ پہلا دور اُس نیک فرعون سے ممثل ہے جو یوسف کو جانتا تھا۔ 215 برس بعد ایک نیا فرعون برپا ہوا، جو یوسف کو نہ جانتا تھا۔ پھر چار پشتوں کے اگلے مجموعے کا آغاز ہوا۔

Eight generations divided equally into two periods, distinctly marked as its own period of four generations, upholds applying the eight generations of Cain and of Seth in the same fashion. When that application is made, you have Seth’s eight generations aligned with Cain’s eight generations. Cain represents the many who receive the mark of the beast, and Seth represents the few who receive the seal of God. Cain is the sign of humanity, and Seth is the sign of humanity combined with Divinity in the context of the covenant of Noah, whereas; the line of Joseph and Moses is in the context of the covenant of Abram.

هشت نسل که به‌طور مساوی به دو دوره تقسیم شده‌اند، و هر یک به‌روشنی به‌عنوان دوره‌ای مستقلِ چهارنسلی مشخص گردیده‌اند، اقتضا می‌کند که هشت نسلِ قائن و شِیث نیز به همان شیوه به کار برده شوند. هنگامی که این تطبیق صورت می‌گیرد، هشت نسلِ شِیث در کنار هشت نسلِ قائن قرار می‌گیرد. قائن نمایانگر بسیاری است که نشانِ وحش را دریافت می‌کنند، و شِیث نمایانگر اندکی است که مُهرِ خدا را دریافت می‌کنند. قائن نشانِ بشریت است، و شِیث نشانِ بشریتِ متحد با الوهیت در چارچوب عهدِ نوح است؛ حال آنکه سلسلهٔ یوسف و موسی در چارچوب عهدِ اَبرام قرار دارد.

Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word. An application of a genealogy that is not taken up by the theologians, is the genealogy of Ishmael, the symbol of Islam.

سپس در فصل یازدهم، نسب‌نامهٔ قوم برگزیده با ده نام از سام تا اَبرام بازنمایی می‌شود. فصل یازدهم، روایت برجِ بابل است، اما نیز نسب‌نامهٔ قوم برگزیده است، آن‌گونه که در ابراهیم نمایان شده است. فصل یازدهم قومی برگزیده را معرفی می‌کند که می‌بایست با خدا به عهدی سه‌گانه درآیند. سومین و آخرین گام، قربانی‌کردن اسحاق در فصل بیست‌ودوم بود. فصل «یازده» آغازِ آلفا و فصل «بیست‌ودو» پایانِ اُمگا است. ایمانی که برای شنیدن صدای خدا در معنای نام‌ها لازم است، هیچ تفاوتی با ایمانی که برای شنیدن صدای او در شماره‌گذاریِ کلامش لازم است، ندارد. یکی از کاربردهای یک نسب‌نامه که الاهیدانان بدان نپرداخته‌اند، نسب‌نامهٔ اسماعیل است، که نماد اسلام است.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> واینها نامهای پسرانِ اسماعیل است، به نامهای ایشان، برحسب نسلهای ایشان: نخست‌زادهٔ اسماعیل، نبایوت؛ و قیدار، و اَدبِئیل، و مبسام، و مشماع، و دومه، و مسا، حَدَر، و تیما، یطور، نافیش، و قدمه. اینان پسرانِ اسماعیل‌اند، و اینها نامهای ایشان است، برحسب شهرهای ایشان و برحسب دژهای ایشان؛ دوازده رئیس، برحسب امتهای ایشان. پیدایش 25:13–16.

When the definitions of these twelve names are set forth into a statement, it reads as, “Prophetically the descendants of Ishmael are a fruitful dark-skinned people that are renowned as warriors, but are grieved historically and prophetically on August 11, 1840 and thereafter on September 11, 2001. They are called the children of the east in biblical history. They originated from Arabia where the fragrant spices employed in the Hebrew sanctuary services are grown. The word “assassins” is derived from Islamic history and represents death that is brought about in silence. In the time of the Crusades Islam enclosed, encircled and besieged Catholic Europe, but their subsequent restraint marked the arrival of the refreshing of 1840 through 1844, and also from 9/11 through to the Sunday law crisis. The definitions of the twelve names of Ishmael’s sons are all represented in the previous statement by the bold-faced type.

جب ان بارہ ناموں کی تعریفیں ایک بیان کی صورت میں پیش کی جاتی ہیں، تو وہ یوں بنتا ہے: “نبوتی طور پر اسماعیل کی نسل ایک بارآور، سیاہ فام قوم ہے جو جنگجو ہونے کے باعث معروف ہے، لیکن تاریخی اور نبوتی لحاظ سے 11 اگست 1840 کو، اور اس کے بعد 11 ستمبر 2001 کو، غم زدہ ہے۔ بائبلی تاریخ میں انہیں مشرق کے فرزند کہا جاتا ہے۔ ان کی ابتدا عرب سے ہوئی، جہاں وہ خوشبودار مصالحے پیدا ہوتے ہیں جو عبرانی مقدِس کی عبادتی خدمات میں استعمال کیے جاتے تھے۔ لفظ “assassins” اسلامی تاریخ سے ماخوذ ہے اور ایسی موت کی نمائندگی کرتا ہے جو خاموشی کے ساتھ واقع کی جاتی ہے۔ صلیبی جنگوں کے زمانے میں اسلام نے کیتھولک یورپ کو محصور، گھیرے میں لیے رکھا اور اس کا محاصرہ کیے رکھا، لیکن اس کے بعد ان کی روک تھام نے 1840 سے 1844 تک کی تازگی کے زمانے کی آمد کو نشان زد کیا، اور 9/11 سے لے کر اتوار کے قانون کے بحران تک بھی۔ اسماعیل کے بیٹوں کے ان بارہ ناموں کی تمام تعریفیں مذکورہ بالا بیان میں جلی حروف کے ذریعے ظاہر کی گئی ہیں۔”

The twelve names of the line of Ishmael represent thirteen, if you include Ishmael on the list. Thirteen is the symbolic number of “rebellion,” which is what Hagar did, that brought about Abraham allowing Hagar and Ishmael to be cast out. Paul uses that incident to describe the casting out of ancient Israel as God’s covenant people, at the same time that He was establishing a covenant with His Christian bride.

د اسماعیل د نسل دولس نومونه په حقیقت کې دیارلس کېږي، که اسماعیل هم په دې لېست کې وشمېرل شي. دیارلس د «بغاوت» سمبولیکه شمېره ده؛ او هماغه کار هاجر وکړ، چې د هغه په پایله کې ابراهیم اجازه ورکړه چې هاجر او اسماعیل وشړل شي. پولوس له همدې پېښې څخه کار اخلي څو د خدای د عهد د قوم په توګه د لرغوني اسرائیل شړل کېدل بیان کړي، په هماغه مهال کې چې هغه له خپلې مسیحي ناوې سره عهد ټینګاوه.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–31.

> کیونکہ لکھا ہے کہ ابراہیم کے دو بیٹے تھے؛ ایک لونڈی سے اور دوسرا آزاد عورت سے۔ لیکن جو لونڈی سے تھا وہ جسم کے مطابق پیدا ہوا، اور جو آزاد عورت سے تھا وہ وعدہ کے وسیلہ سے۔ یہ باتیں تمثیل ہیں، کیونکہ یہ دو عہد ہیں: ایک کوہِ سینا سے ہے جو غلامی کے لیے جنم دیتا ہے، اور وہ ہاجرہ ہے۔ اور یہ ہاجرہ عرب میں کوہِ سینا ہے، اور موجودہ یروشلیم کے مطابق ہے، کیونکہ وہ اپنے بچوں سمیت غلامی میں ہے۔ لیکن جو یروشلیم اوپر ہے وہ آزاد ہے، اور وہ ہم سب کی ماں ہے۔ کیونکہ لکھا ہے: اے بانجھ، جو نہیں جنتی، خوشی منا؛ اے وہ جو دردِ زہ نہیں اٹھاتی، پھوٹ پڑ اور للکار، کیونکہ ویران کے بچے اس کے بچوں سے کہیں زیادہ ہیں جس کا شوہر ہے۔ پس اے بھائیو، ہم اسحاق کی مانند وعدہ کے فرزند ہیں۔ لیکن جس طرح اُس وقت وہ جو جسم کے مطابق پیدا ہوا تھا اُس پر ظلم کرتا تھا جو روح کے مطابق پیدا ہوا تھا، اُسی طرح اب بھی ہے۔ تاہم کتابِ مقدس کیا کہتی ہے؟ لونڈی اور اُس کے بیٹے کو نکال دے، کیونکہ لونڈی کا بیٹا آزاد عورت کے بیٹے کے ساتھ وارث نہ ہوگا۔ پس اے بھائیو، ہم لونڈی کے نہیں بلکہ آزاد عورت کے فرزند ہیں۔ گلتیوں 4:22–31۔

Ishmael is a symbol of Islam, and Hagar, Ishmael’s mother is the symbol of the church of the covenant of death. Isaac is a symbol of Christianity, and Sarah is the symbol of the church of the covenant of life. For this reason, Ishmael had twelve sons, for twelve is a symbol of God’s covenant people, and Islam is a counterfeit of God’s covenant people.

اسماعیل نماد اسلام است، و هاجر، مادرِ اسماعیل، نماد کلیسای عهدِ مرگ است. اسحاق نماد مسیحیت است، و ساره نماد کلیسای عهدِ حیات است. از این رو، اسماعیل دوازده پسر داشت، زیرا دوازده نماد قومِ عهدِ خداست، و اسلام بدلی از قومِ عهدِ خداست.

There are two genealogies for Christ in the gospels. One in Matthew and another in Luke.

در اناجیل برای مسیح دو نسب‌نامه وجود دارد: یکی در متی و دیگری در لوقا.

> And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ. So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations. Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Matthew 1:16–18.

> و یعقوب، یوسف را آورد که شوهرِ مریم بود، و از او عیسی تولّد یافت که مسیح خوانده می‌شود. پس جمیعِ نسل‌ها از ابراهیم تا داوود چهارده نسل است؛ و از داوود تا زمانِ جلای بابل چهارده نسل؛ و از جلای بابل تا مسیح چهارده نسل. و امّا ولادتِ عیسی مسیح چنین بود: چون مادرش مریم به یوسف نامزد شده بود، پیش از آنکه با یکدیگر جمع شوند، معلوم شد که از روح‌القدس حامله است. متی ۱:‏۱۶–۱۸

Matthew’s genealogy identifies three equal periods of fourteen which make up one period of forty-two. Christ is the omega of covenant history in relation to Moses as the alpha of covenant history. Moses prophesies that Christ would be “like unto himself.” Moses had three periods of forty years in his one-hundred-and-twenty-year life. Each forty-year period of Moses’ life, when placed line upon line, concludes at Kadesh, a symbol of 1863 and the Sunday law. Christ’s three periods end at David, the captivity in Babylon and Christ confirming the covenant with His blood at the cross. David represents the lifting up of the church triumphant at the Sunday law, and the second line identifies the foolish virgins being carried to Babylon, at the Sunday law. The third period ends at the cross, which once again, typifies the Sunday law where Christ confirms Abraham’s covenant with the one hundred and forty-four thousand and Noah’s covenant with the great multitude.

نَسَبُ متّى يحدِّد ثلاثَ حقبٍ متساوية، كلُّ واحدةٍ منها أربعَ عشرةَ جيلًا، وهي تُكوِّن معًا حقبةً واحدةً من اثنتين وأربعين. المسيح هو الأوميغا لتاريخ العهد بالنسبة إلى موسى بوصفه الألفا لتاريخ العهد. وقد تنبّأ موسى بأن المسيح سيكون «مثله». وكانت حياة موسى، البالغة مئةً وعشرين سنة، منقسمةً إلى ثلاث فترات من أربعين سنة. وكلُّ فترةٍ من فترات حياة موسى الأربعينية، عند وضعها سطرًا على سطر، تنتهي عند قادش، رمزِ سنة 1863 وقانون الأحد. أمّا فترات المسيح الثلاث فتنتهي عند داود، والسبيِ البابلي، والمسيحِ إذ يثبّت العهد بدمه على الصليب. ويمثّل داود رفعَ الكنيسة الظافرة عند قانون الأحد، ويحدّد السطر الثاني العذارى الجاهلات وهنّ يُسَقْنَ إلى بابل، عند قانون الأحد. أمّا الفترة الثالثة فتنتهي عند الصليب، الذي يرمز، مرةً أخرى، إلى قانون الأحد حيث يثبّت المسيح عهدَ إبراهيم مع المئة والأربعة والأربعين ألفًا، وعهدَ نوح مع الجمع الغفير.

What can be understood when these two lines are laid over the top of one another is amazing. Moses’ one hundred and twenty years connects with Noah’s 120 years, and Christ’s forty-two generations connects with the antichrist reigning for forty-two symbolic months at the Sunday law.

آنچه می‌توان دریافت وقتی این دو خط بر روی یکدیگر نهاده می‌شوند، شگفت‌انگیز است. یک‌صد و بیست سال موسی با یک‌صد و بیست سال نوح پیوند می‌یابد، و چهل‌ودو نسل مسیح با سلطنت ضدّ مسیح برای چهل‌ودو ماه نمادین در هنگام قانون یک‌شنبه مرتبط می‌شود.

> And the Lord said, My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years. Genesis 6:3.

> او خداوند فرمود: روح من همیشه در انسان مجادله نخواهد کرد، زیرا که او نیز بشر است؛ لیکن ایام او صد و بیست سال خواهد بود. پیدایش 6:3.

Along with the genealogy of Matthew, which emphasizes the covenant of Abraham, the genealogy of Christ, as set forth by Luke goes all the way to creation, thus emphasizing the covenant of life that Adam broke in Eden. Luke’s genealogy begins with Jesus, and goes backward through His genealogy all the way to Adam, who is identified as the son of God. The line ends with the perfect second Adam, and it begins with the perfect first Adam. From the first Adam unto the second Adam is set forth as 77 generations.

همراه با نسب‌نامهٔ متی، که بر عهدِ ابراهیم تأکید دارد، نسب‌نامهٔ مسیح، چنان‌که لوقا آن را بیان می‌کند، تا آفرینش امتداد می‌یابد و بدین‌سان بر عهدِ حیات که آدم در عدن آن را شکست تأکید می‌نهد. نسب‌نامهٔ لوقا با عیسی آغاز می‌شود و در تبار او به عقب بازمی‌گردد تا به آدم می‌رسد، که به‌عنوان پسر خدا معرفی شده است. این سلسله با آدمِ دومِ کامل پایان می‌یابد و با آدمِ نخستِ کامل آغاز می‌شود. از آدمِ نخست تا آدمِ دوم، هفتاد و هفت نسل ذکر شده است.

The genealogies of Scripture represent lines of truth. We have just identified several that far exceed the necessary witnesses needed to establish a truth. The genealogical lines contain the voice of historical fulfillments and future predictions, and they contain the voice of Palmoni, the Wonderful Numberer of secrets, as the numerical enigmas which were placed within the lines provide a second voice. Those two voices are heard with another third voice, the voice of the Wonderful Linguist, who created and controls all things, including the names of people, places and things.

شجره‌نامه‌های کلام مقدس نمایانگر خطوط حقیقت‌اند. ما همین اکنون چندین مورد را شناسایی کرده‌ایم که بسی فراتر از گواهان لازم برای اثبات یک حقیقت است. خطوط شجره‌نامه‌ای دربردارندهٔ صدای تحقق‌های تاریخی و پیشگویی‌های آینده‌اند، و نیز صدای پالمونی، آن شمارندهٔ شگفت‌انگیزِ اسرار، را در خود دارند، زیرا معماهای عددی‌ای که در این خطوط نهاده شده‌اند، صدایی دوم فراهم می‌آورند. این دو صدا همراه با صدایی سوم دیگر شنیده می‌شوند: صدای آن زبان‌شناس شگفت‌انگیز که همه‌چیز را، از جمله نام‌های اشخاص، مکان‌ها و اشیا، آفریده و بر همه سلطنت می‌کند.

When John turned to see the voice behind him, it was as the voice of many waters, and when Daniel had the same vision, His voice was the voice of a multitude. The surface message of the Scriptures, as well as the names found with the message, and also the numbering within the message are three voices in one passage. When you take a line with the three voices and lay it over the top of a parallel line, three voices become many voices.

هنگامی که یوحنا برگشت تا آن صدایی را که پشت سرش بود ببیند، آن صدا چون صدای آب‌های بسیار بود؛ و چون دانیال همان رؤیا را دید، صدای او همچون صدای جماعتی عظیم بود. پیامِ ظاهریِ کتبِ مقدس، و نیز نام‌هایی که همراه با آن پیام یافت می‌شوند، و همچنین اعداد و شماره‌گذاریِ درونِ آن پیام، سه صدا در یک متن‌اند. چون سطری را با آن سه صدا برگرفته و بر فرازِ سطرِ موازیِ دیگری بنهید، سه صدا به صداهای بسیار بدل می‌شوند.

> And a voice came out of the throne, saying, Praise our God, all ye his servants, and ye that fear him, both small and great. And I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Revelation 19:5, 6.

> اور تخت میں سے ایک آواز آئی جو کہتی تھی: ہمارے خدا کی حمد کرو، اے اس کے سب بندو، اور اے وہ لوگو جو اس سے ڈرتے ہو، خواہ چھوٹے ہو یا بڑے۔ اور میں نے گویا ایک بڑے ہجوم کی سی آواز، اور بہت سے پانیوں کی سی آواز، اور زور دار گرجوں کی سی آواز سنی، جو کہہ رہی تھی: ہلّلویاہ! کیونکہ خداوند خدا قادرِ مطلق سلطنت کرتا ہے۔ مکاشفہ 19:5، 6

Some of the most significant genealogies are found in the kings of Israel. The first seven kings of Israel, the northern kingdom, end with Ahab, Jezebel and Elijah, thus representing the Sunday law. The line of the last seven kings of the northern tribes, begins at the Sunday law and ends at the close of human probation, when Michael stands up in Daniel 12. The first seven kings of Judah illustrate the history from the Sunday law until Michael stands up, and the last seven kings identify the history that leads to the Sunday law. Two genealogical lines, both possessing an alpha history and an omega history. The alpha history is the period of 9/11 unto the Sunday law, and the omega period is the Sunday law until the close of probation. The first seven kings of Israel, align with the last seven kings of Judah; and the last seven kings of Israel, align with the first seven kings of Judah.

بعضُ أهمِّ السلاسلِ النَّسَبيّةِ تُوجَدُ في ملوكِ إسرائيل. فالملوكُ السبعةُ الأوائلُ لإسرائيل، أي المملكةِ الشماليّة، ينتهون بأخاب وإيزابل وإيليّا، وبذلك يُمثِّلون قانونَ الأحد. أمّا سلالةُ الملوكِ السبعةِ الأخيرين للأسباطِ الشماليّة، فتبدأ عند قانونِ الأحد وتنتهي عند ختامِ مهلةِ الإنعامِ البشريّة، حين يقومُ ميخائيلُ في دانيال 12. ويُصوِّرُ الملوكُ السبعةُ الأوائلُ ليهوذا التاريخَ الممتدَّ من قانونِ الأحد إلى أن يقومَ ميخائيل، بينما تُحدِّدُ السلسلةُ الأخيرةُ من الملوكِ السبعةِ التاريخَ الذي يقودُ إلى قانونِ الأحد. سلسلتانِ نَسَبيّتان، كلتاهما تشتملانِ على تاريخِ ألفا وتاريخِ أوميغا. فتاريخُ ألفا هو الفترةُ من 11/9 إلى قانونِ الأحد، أمّا فترةُ أوميغا فهي من قانونِ الأحد إلى ختامِ مهلةِ الإنعام. والملوكُ السبعةُ الأوائلُ لإسرائيل يتوازون مع الملوكِ السبعةِ الأخيرين ليهوذا؛ والملوكُ السبعةُ الأخيرون لإسرائيل يتوازون مع الملوكِ السبعةِ الأوائلِ ليهوذا.

We will continue in the next article.

در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Be Steadfast Unto the End

> «تا به پایان استوار بمانید»

> “[Revelation 1:1, 2, quoted.] The whole Bible is a revelation; for all revelation to men comes through Christ, and all centers in him. God has spoken unto us by His Son, whose we are by creation and by redemption. Christ came to John exiled on the Isle of Patmos to give him the truth for these last days, to show him that which must shortly come to pass. Jesus Christ is the great trustee of divine revelation. It is through him that we have a knowledge of what we are to look for in the closing scenes of this earth’s history. God gave this revelation to Christ, and Christ communicated the same to John.

> «[مکاشفه ۱:‏۱، ۲، نقل شد.] تمام کتاب‌مقدس مکاشفه است؛ زیرا هر مکاشفه‌ای به انسان از طریق مسیح می‌رسد، و همه در او متمرکز است. خدا به‌واسطه پسر خود با ما سخن گفته است، آن‌که به آفرینش و به فدیه از آنِ اوییم. مسیح نزد یوحنا که در جزیره پَطمُس در تبعید بود آمد تا حقیقت را برای این ایام آخر به او بدهد، و آنچه را که می‌باید به‌زودی واقع شود به او نشان دهد. عیسی مسیح امین بزرگِ مکاشفه الهی است. از طریق اوست که ما از آنچه باید در صحنه‌های پایانی تاریخ این زمین انتظار داشته باشیم آگاهی می‌یابیم. خدا این مکاشفه را به مسیح داد، و مسیح همان را به یوحنا رسانید.»

> “John, the beloved disciple, was the one chosen to receive this revelation. He was the last survivor of the first chosen disciples. Under the New Testament dispensation he was honored as the prophet Daniel was honored under the Old Testament dispensation.

> «یوحنا، آن شاگرد محبوب، همان کسی بود که برای دریافت این مکاشفه برگزیده شد. او آخرین بازمانده از نخستین شاگردانِ برگزیده بود. در تدبیرِ عهد جدید، او همان‌گونه مورد تکریم قرار گرفت که دانیال نبی در تدبیرِ عهد عتیق مورد تکریم قرار گرفته بود.»

> “The instruction to be communicated to John was so important that Christ came from heaven to give it to His servant, telling him to send it to the churches. This instruction is to be the object of our careful and prayerful study; for we are living in a time when men who are not under the teaching of the Holy Spirit will bring in false theories. These men have been standing in high places, and they have ambitious projects to carry out. They seek to exalt themselves, and to revolutionize the whole showing of things. God has given us special instruction to guard us against such ones. He bade John write in a book that which should take place in the closing scenes of this earth’s history.

> «آن تعلیمى که باید به یوحنا رسانده می‌شد، چنان اهمیتى داشت که مسیح از آسمان آمد تا آن را به بندۀ خود بدهد و به او بگوید که آن را به کلیساها بفرستد. این تعلیم باید موضوع مطالعۀ دقیق و همراه با دعای ما باشد؛ زیرا ما در زمانی زندگی می‌کنیم که مردانی که تحت تعلیم روح‌القدس نیستند، نظریه‌های کاذب را وارد خواهند کرد. این مردان در مقام‌های بلند ایستاده‌اند و طرح‌های جاه‌طلبانه‌ای دارند که باید به انجام رسانند. آنان می‌کوشند خود را برکشند و تمام نمود امور را دگرگون سازند. خدا به ما تعلیمی ویژه داده است تا ما را در برابر چنین کسانی محافظت کند. او به یوحنا فرمود که آنچه را در صحنه‌های پایانی تاریخ این زمین واقع خواهد شد، در کتابی بنویسد.»

> “After the passing of the time, God entrusted to His faithful followers the precious principles of present truth. These principles were not given to those who had had no part in the giving of the first and second angel’s messages. They were given to the workers who had had a part in the cause from the beginning.

> «پس از سپری شدن آن زمان، خداوند اصول گران‌بهای حقیقتِ حاضر را به پیروان وفادار خود سپرد. این اصول به کسانی داده نشد که در ابلاغِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم هیچ سهمی نداشتند. بلکه به کارگرانی داده شد که از آغاز در این امر سهم داشتند.»

> “Those who passed through these experiences are to be as firm as a rock to the principles that have made us Seventh-day Adventists. They are to be workers together with God, binding up the testimony and sealing the law among His disciples. Those who took part in the establishment of our work upon a foundation of Bible truth, those who know the waymarks that have pointed out the right path, are to be regarded as workers of the highest value. They can speak from personal experience regarding the truths entrusted to them. These men are not to permit their faith to be changed to infidelity; they are not to permit the banner of the third angel to be taken from their hands. They are to hold the beginning of their confidence firm unto the end.

> “کسانی که از میان این تجربه‌ها گذشته‌اند، باید نسبت به اصولی که ما را ادونتیست‌های روز هفتم ساخته است، همچون صخره‌ای استوار باشند. آنان باید همکاران خدا باشند، شهادت را استوار ساخته، و شریعت را در میان شاگردان او مُهر کنند. کسانی که در برپا داشتن کار ما بر بنیانِ حقیقتِ کتاب‌مقدسی سهم داشته‌اند، کسانی که نشانه‌های راه را که مسیر درست را نمایان ساخته‌اند می‌شناسند، باید کارگرانی با بالاترین ارزش به شمار آیند. آنان می‌توانند دربارهٔ حقایقی که به ایشان سپرده شده است، از تجربهٔ شخصی سخن بگویند. این مردان نباید اجازه دهند ایمانشان به بی‌ایمانی مبدل شود؛ نباید بگذارند که پرچمِ فرشتهٔ سوم از دستانشان گرفته شود. ایشان باید آغازِ اطمینان خود را تا به انتها استوار نگاه دارند.”

> “The Lord has declared that the history of the past shall be rehearsed as we enter upon the closing work. Every truth that He has given for these last days is to be proclaimed to the world. Every pillar that He has established is to be strengthened. We cannot now step off the foundation that God has established. We cannot now enter into any new organization; for this would mean apostasy from the truth.

> «خداوند اعلام فرموده است که با آغاز شدن کار پایانی، تاریخ گذشته باید بازگو شود. هر حقیقتی که او برای این روزهای آخر عطا کرده است، باید به جهان اعلام گردد. هر ستونی که او برپا داشته است، باید استوارتر شود. ما اکنون نمی‌توانیم از بنیادی که خدا بنا نهاده است، کناره بگیریم. ما اکنون نمی‌توانیم وارد هیچ سازمان جدیدی شویم؛ زیرا این به‌معنای ارتداد از حقیقت خواهد بود.»

> “The medical missionary work needs to be purified and cleansed from everything that would weaken the faith of believers in the past experience of the people of God. Eden, beautiful Eden, was degraded by the introduction of sin. There is need now to rehearse the experience of the men who acted a part in the establishment of our work at the beginning.

> «کارِ مبشریِ طبی نیاز دارد که از هر چیزی که ایمانِ ایمانداران را به تجربهٔ گذشتهٔ قومِ خدا تضعیف می‌کند، پاک و تطهیر شود. عدن، عدنِ زیبا، با ورودِ گناه به انحطاط کشیده شد. اکنون لازم است تجربهٔ مردانی که در آغاز، در برپاییِ کارِ ما سهمی ایفا کردند، بازگفته شود.»

> “From time to time we read the death notices of the great men of the world. Their time came suddenly, as in a moment. Many, supposed to be in good health, die after a feast, or after laying selfish plans for their own exaltation. The word goes forth, ‘He is joined to his idols; let him alone.’ This means that the Lord no longer guards him from harm. Sudden death comes, and what is his lifework worth? His life has been a failure. The tree falls because the power that has sustained it leaves it to its idolatrous sacrifice.

> «گاه‌به‌گاه آگهی‌های وفاتِ مردانِ بزرگِ جهان را می‌خوانیم. زمانِ ایشان ناگهان، همچون در یک لحظه، فرا می‌رسد. بسیاری که گمان می‌رود در سلامت کامل باشند، پس از ضیافتی، یا پس از آنکه نقشه‌های خودخواهانه برای برتریِ خویش طرح کرده‌اند، می‌میرند. این کلام صادر می‌شود: “او به بت‌های خود پیوسته است؛ او را واگذارید.” این بدان معناست که خداوند دیگر او را از آسیب محفوظ نمی‌دارد. مرگِ ناگهانی فرا می‌رسد، و حاصلِ کوششِ عمرِ او چه ارزشی دارد؟ زندگیِ او شکست بوده است. درخت فرو می‌افتد، زیرا آن قدرتی که آن را نگاه داشته بود، آن را به قربانیِ بت‌پرستانه‌اش وا می‌گذارد.»

> “Men and women are absorbed in searching for something to enjoy. They sell their souls for naught, and God withdraws His longsuffering forbearance. They are left to their choice.

> «مردان و زنان در جست‌وجوی چیزی برای لذت بردن، غرق شده‌اند. آنان جان‌های خود را به بهای هیچ می‌فروشند، و خدا شکیباییِ بردبارانهٔ خویش را بازمی‌گیرد. ایشان به انتخاب خود واگذاشته می‌شوند.»

> “There are those who, while professing to believe present truth have degraded their faith and refused to walk in the light. Who will now lay aside their selfish, worldly principles? Who will now strive to realize the worth of the soul? What shall it profit a man, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? Or what shall a man give in exchange for his soul? Are you hungering and thirsting for the bread of life and the water of salvation? Do you realize the value of the souls for whom Christ died? Are those who are supposed to be Christians living up to their profession of faith? Are they conscious of the worth of the soul? Are they striving to purify their souls through obedience to the truth?” Manuscript Releases, volume 20, 150, 151.

> “کسانی هستند که، با آنکه اقرار می‌کنند به حقیقتِ حاضر ایمان دارند، ایمان خود را خوار ساخته‌اند و از راه رفتن در نور سر باز زده‌اند. اکنون چه کسی اصول خودخواهانه و دنیویِ خویش را کنار خواهد گذاشت؟ اکنون چه کسی خواهد کوشید ارزشِ جان را دریابد؟ زیرا چه سودی انسان را اگر تمام جهان را به دست آورد و جانِ خود را از دست بدهد؟ یا انسان در عوضِ جانِ خود چه خواهد داد؟ آیا شما برای نانِ حیات و آبِ نجات گرسنه و تشنه هستید؟ آیا ارزشِ جان‌هایی را که مسیح برای آنها مرد، درمی‌یابید؟ آیا آنان که supposed to be Christians زندگی‌شان با اقرارِ ایمانشان سازگار است؟ آیا به ارزشِ جان آگاهند؟ آیا می‌کوشند جان‌های خود را به‌واسطهٔ اطاعت از حقیقت طاهر سازند؟” Manuscript Releases, جلد 20، 150، 151.

Back to Articles