Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Sixteen

مکاشفۂ یسوع مسیح — نمبر سولہ

The Unveiling of the Seven Thunders: A Prophetic Analysis of Revelation and Hidden History

آشکارسازی هفت رعد: تحلیلی نبوی از مکاشفه و تاریخ پنهان

Author

Jeff Pippenger

Published

November 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

موږ د نبوي پېښو هغه تسلسل بیانولی دی چې د اوو تندرونو د پټې تاریخچې له خوا پېژندل کېږي، کومه چې د مکاشفې د کتاب په یوولسم نه تر دیارلسم بابونو کې تمثیل شوې ده. موږ لا تر اوسه د دغو پېښو د پرمختګ هغې مرحلې ته نه یو رسېدلي، چې پکې به د پروتستانت‌والۍ د ښکر او د جمهوري‌پالنې د ښکر تاریخچه سره یوځای کړو. او نه هم لا تر اوسه موږ د پوهې داسې بنسټ برابر کړی دی چې د نیمې شپې د نارې په پیغام کې د اسلام رول په کره توګه وټاکي. خو له دې پېښو سره یوه ډېره مهمه حقیقت تړلی دی، چې دا څرګندوي انسان باید څه وکړي کله چې هغه هغه حقایق درک کړي چې مهرونه یې پرانیستل کېږي. د مکاشفې برکت د هغو شیانو د «ساتلو» مسئولیت هم پکې شاملوي چې لیکل شوي دي.

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

خطِ تاریخ که مُهر آن گشوده می‌شود، قدرتِ خلّاقِ خدا را به کسانی منتقل می‌سازد که آنچه را در آن مکتوب است می‌شنوند، می‌خوانند و نگاه می‌دارند. از این‌رو اکنون زمان آن است که از بررسیِ واپسین روایتِ نبویِ اشعیا و نیز مکاشفه، فصل‌های یازده تا سیزده، فاصله بگیریم تا اهمیتِ «سه روز و نیم» را که ایلیا و موسی در خیابانِ شاهراهِ اَبَرِ اطلاعات مرده بودند، و آن شاهراه از میانِ درّهٔ استخوان‌های خشکِ مرده می‌گذرد، روشن سازیم. آنچه اکنون شناسایی خواهیم کرد، نمادپردازیِ «بیابان» است.

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

در مقالۀ گذشته، چهار شاهد نبویِ توالیِ رویدادهایی را که به‌واسطۀ تاریخِ پنهانِ هفت رعد تثبیت شده‌اند، شناسایی کردیم: خطِ تصویرِ مسیح، خطِ دو شاهد، خطِ تصویرِ وحش، و خطِ پادشاهِ شمالِ جعلی.

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

نیمۀ دومِ سلسلۀ پادشاهِ شمالِ جَعلی، با به اقتدار رسیدنِ پاپیّت در سال ۵۳۸ آغاز می‌شود. سپس پاپیّت، یعنی پادشاهِ شمالِ جَعلیِ روحانی، اورشلیمِ روحانی و اسرائیلِ روحانی را به مدت هزار و دویست و شصت سال پایمال ساخت.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و ایشان به دم شمشیر خواهند افتاد، و به اسیری در میان جمیع امت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم زیر پای امّت‌ها پایمال خواهد گردید، تا زمان‌های امّت‌ها به کمال رسد. لوقا ۲۱:۲۴

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

به یوحنا گفته شد که هم قدس و هم سپاه را اندازه بگیرد، اما همچنین به او گفته شد که صحن را واگذارد، زیرا آن به مدت هزار و دویست و شصت سال به امت‌ها سپرده شده بود.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> اور مجھے ایک عصا کے مانند ایک ناپنے کی چھڑی دی گئی، اور فرشتہ کھڑا ہوا یہ کہتا تھا: اُٹھ، اور خدا کے ہیکل کو، اور قربان گاہ کو، اور اُن کو جو اُس میں عبادت کرتے ہیں، ناپ۔ لیکن جو صحن ہیکل کے باہر ہے اُسے چھوڑ دے، اور اسے نہ ناپ، کیونکہ وہ غیر قوموں کو دے دیا گیا ہے؛ اور وہ مقدس شہر کو بیالیس مہینے تک پاؤں تلے روندیں گے۔ مکاشفہ 11:1، 2۔

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

یوحنا و لوقا شهادت می‌دهند که امّت‌ها «اورشلیم» را به مدّت «چهل و دو ماه» «پایمال می‌کنند». یوحنا مدّت را معیّن می‌سازد، و لوقا پایان این تاریخ را نشان می‌دهد. این دو شاهد به پرسشِ باب هشتمِ دانیال، آیهٔ سیزدهم، می‌پردازند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> پس شنیدم که قدّوسی سخن می‌گفت، و قدّوس دیگری به آن قدّوسِ سخنگو گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، تا هم مقدِس و هم لشکر پایمال گردند؟» دانیال ۸:۱۳

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

سؤال دربارهٔ مدتی که مقدِس و لشکر می‌بایست پایمال شوند، دو قدرتِ ویرانگر را مشخص می‌سازد که عملِ پایمال کردنِ اورشلیم را به انجام می‌رسانند؛ اورشلیمی که در دانیال به‌صورتِ «مقدِس» و نیز «لشکر» بازنمایی شده است. فهمِ بنیادینِ درستِ این آیه، چنان‌که ج. ن. اندروز بیان کرده است، آن است که آیه دو قدرتِ ویرانگر را معرفی می‌کند که هم مقدِس و هم لشکر را پایمال کردند. نخستین قدرتِ ویرانگرِ مذکور در این آیه بت‌پرستی است، و دومین آن پاپ‌گرایی. واژهٔ «لشکر» تعبیرِ دانیال برای همان چیزی است که یوحنا آن را «پرستندگان» در هیکل، یعنی در اورشلیم، می‌نامد.

> “THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

> «در دانیال ۸ دو “ویرانی” وجود دارد.—یوشیا لیچ این حقیقت را چنان روشن بیان کرده است که ما سخنان او را نقل می‌کنیم:»

> “‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> «“ذبیحهٔ دائمی” قرائت کنونیِ متنِ انگلیسی است. اما در اصل، چیزی به نامِ ذبیحه یافت نمی‌شود. این امر از همه سو پذیرفته شده است. این افزوده‌ای تفسیری یا برداشتی است که مترجمان بر آن نهاده‌اند. قرائتِ درست چنین است: “دائمی و عصیانِ ویرانگر”، که در آن، “دائمی” و “عصیان” به‌وسیلهٔ “و” به یکدیگر پیوسته‌اند؛ ویرانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر. این‌ها دو قدرتِ ویرانگرند که مقدِس و لشکر را ویران می‌ساختند.»—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> “It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

> روشن است که مقدس‌گاه و لشکر می‌بایست به‌وسیلهٔ «دائمی» و «تعدّیِ ویرانگر» پایمال شوند. قرائت دقیق آیهٔ ۱۳ این نکته را قطعی می‌سازد. و این حقیقت، حقیقت دیگری را نیز ثابت می‌کند، یعنی: این دو ویرانی، دو صورتِ عظیمی هستند که شیطان در قالب آنها کوشیده است عبادت و آرمانِ یهوه را سرنگون سازد. ملاحظات آقای میلر دربارهٔ معنای این دو اصطلاح، و روشی که خود او در تعیین آن معنا در پیش گرفت، تحت عنوانِ زیر ارائه می‌شود:

> “THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

> «دو ویرانی، بت‌پرستی و پاپیّت هستند»

> “‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

> «من به خواندن ادامه دادم و هیچ مورد دیگری نیافتم که در آن این [قربانیِ دائمی] آمده باشد، جز در دانیال. سپس [با یاریِ یک واژه‌نامهٔ هم‌معانی کتاب‌مقدس] آن واژگانی را که با آن در ارتباط بودند برگرفتم: «برداشته شدن»؛ او «قربانیِ دائمی» را برخواهد داشت؛ «از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم و گمان می‌کردم که هیچ نوری بر این متن نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان ۲:۷، ۸ رسیدم. «زیرا که سرّ بی‌دینی الآن هم عمل می‌کند؛ فقط آن که اکنون مانع است، مانع خواهد بود تا از میان برداشته شود، و آنگاه آن شریر ظاهر خواهد شد»، و غیره. و چون به آن متن رسیدم، آه! حقیقت چه روشن و جلال‌انگیز به نظر آمد! اینجاست! این همان «قربانیِ دائمی» است! خوب، اکنون مقصود پولس از «آن که اکنون مانع است»، یا بازمی‌دارد، چیست؟ از «مرد گناه» و «شریر»، پاپیّت مقصود است. خوب، آن چیست که مانع از آشکار شدن پاپیّت می‌شود؟ چرا، آن بت‌پرستی است؛ پس «قربانیِ دائمی» باید به معنای بت‌پرستی باشد.»—Second Advent Manual, page 66.» J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

در تحققِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش، بت‌پرستی به مدت هزار و دویست و شصت سال، مقدّس و لشکر را پایمال کرد، و سپس پاپ‌گرایی نیز همان کار را برای هزار و دویست و شصت سالِ دیگر انجام داد. پاپیّت، مطابق لوقا و یوحنّا، اورشلیم را به مدت هزار و دویست و شصت سال پایمال کرده بود، تا آن‌گاه که در سال ۱۷۹۸ زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد. با کسرِ هزار و دویست و شصت سال از ۱۷۹۸، به ۵۳۸ می‌رسیم. با کسرِ هزار و دویست و شصت سال از ۵۳۸، به ۷۲۳ ق.م. می‌رسیم؛ زمانی که آشور، پادشاهِ حقیقیِ شمال در آن هنگام، پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل را به اسارت برد.

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

یوحنا تنها به آن هزار و دویست و شصت سال اشاره می‌کند که در طی آن پاپیّت مقدسگاه و لشکر را پایمال ساخت؛ اما لوقا هر دو دورهٔ هزار و دویست و شصت‌ساله را که در آن بت‌پرستی و پاپیّت اورشلیم را پایمال کردند، مورد خطاب قرار می‌دهد، زیرا می‌گوید: «تا زمان‌های امت‌ها به کمال رسد.» لوقا پایمال شدن اورشلیم را بیش از یک «زمان» می‌شناساند، زیرا آن را کمالِ «زمان‌ها»ی امت‌ها می‌نامد.

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

البته، در سال ۱۸۵۶، ادونتیسمِ میلری لاودیکیه‌ای شد، و هفت سال بعد حقیقتِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش را رد کردند؛ از این‌رو برای ادونتیسم ناممکن است که این حقایق سادهٔ کتاب‌مقدسی را ببیند. حقیقتی که من مشخص می‌کنم این است که تاریخِ پنهانِ هفت رعد، که سه نشانهٔ راه را تعیین می‌کند، و دوره‌ای از زمان را میان نخستین و دومین نشانهٔ راه، و سپس دورهٔ دومی از زمان را میان دومین و سومین نشانهٔ راه، در درون خط نبویِ پادشاهِ شمالِ جعلی به تصویر کشیده شده است.

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

وہ سلسلہ 723 قبل مسیح میں شروع ہوا، جب اسرائیل کی شمالی مملکت آشور کے بادشاہ کے ہاتھوں غلامی میں چلی گئی، جو شمال کا ایک حقیقی بادشاہ تھا۔ پھر 538 میں، شمال کے روحانی بادشاہ کو اقتدار بخشا گیا، اور اس نے روحانی یروشلم کو مزید ایک ہزار دو سو ساٹھ برس تک پامال کیے رکھا، یہاں تک کہ 1798 میں اسے ایک جان لیوا زخم لگا۔ 723 قبل مسیح سے 538 تک، وہ قوتیں جو اسرائیل کو محکوم رکھے ہوئے تھیں، ہمیشہ مشرکانہ قوتیں تھیں۔

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

خطِّ مسیح، مسحِ پادشاهِ حقیقیِ شمال را در تعمیدِ او در سالِ 27 مشخص می‌سازد، و هزار و دویست و شصت روزِ نبوی بعد، او مصلوب شد. سپس شاگردانِ او توانمند گردیدند تا پیامِ پادشاهِ حقیقیِ شمال را تا زمانِ سنگسارِ استیفان در سالِ 34 اعلام کنند. تنها زمانی که مسیح در سراسرِ آن هزار و دویست و شصت روزِ خدمتِ خود راه نرفت، هنگامی بود که در ورودِ ظفرمندانه به اورشلیم سوار شد. بنابراین، او اورشلیم را به مدتِ هزار و دویست و شصت روز پایمال کرد، همان‌گونه که شاگردانش پس از صلیب چنین کردند. هر دو خط، پادشاهِ جعلیِ شمال و مسیح، پادشاهِ حقیقیِ شمال، اورشلیم و لشکر را به مدتِ هزار و دویست و شصت روز پایمال کردند.

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

بت‌پرستی، جعل و بدل‌سازیِ نظام عبادتِ خدمتِ قدسِ زمینیِ یهودیانِ حقیقی بود، و پاپ‌گرایی جعل و بدل‌سازیِ خدمتِ قدسِ آسمانیِ یهودیانِ روحانی است. هزار و دویست و شصت سالِ بت‌پرستی، موازی با هزار و دویست و شصت روزِ مسیح بود، و هزار و دویست و شصت سالِ پاپ‌گرایی، موازی با هزار و دویست و شصت روزِ شاگردان بود.

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

از هر یک از این دو سطر، ساختار نبویِ یکسانِ تاریخِ پنهانِ هفت رعد را در بر دارد؛ تاریخی که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آشکارا گشوده شدن را آغاز کرد. این گشوده شدن، تا اندازه‌ای، از طریق بازشناسیِ نخستین نومیدیِ جنبشِ میلری تحقق یافت. نخستین نومیدیِ آنان دوره‌ای زمانی را آغاز کرد که در مَثَلِ ده باکره «زمانِ تأخیر» نامیده شده است. «زمانِ تأخیر» در گردهماییِ اردوییِ اکستر، نیوهمپشایر، به پایان رسید؛ آنگاه که پیامِ فریادِ نیمه‌شب به‌طور کامل استوار شده بود. گردهماییِ اردوییِ اکستر به دومین نشانهٔ راه بدل شد، و سپس دوره‌ای زمانی را آغاز کرد که در آن پیامِ فریادِ نیمه‌شب اعلام می‌شد، تا آنکه سومین نشانهٔ راهِ داوری و آخرین نومیدی فرا رسید.

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

سه نشانهٔ راه عبارت بودند از نومیدی نخست، پیام ندای نیمه‌شب، و نومیدی واپسین. این سه نشانهٔ راه با واژهٔ عبریِ «حقیقت» مطابقت دارند، که نمایانگر حرف نخست، حرف سیزدهم، و حرف آخرِ الفبای عبری است. این‌که نخستین و آخرین هر دو نومیدی باشند، امضای آلفا و اُمگا را بازمی‌نمایاند.

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

در تاریخ میلِریتی بازنمایی مستقیمی از هزار و دویست و شصت روز وجود ندارد، با این حال، تاریخ میلِریتی تاریخِ جنبشِ نخست است و ازاین‌رو جنبشِ آخر را نمونه‌وار می‌نمایاند. تاریخِ نخستین نومیدی در جنبشِ آخر در 18 ژوئیهٔ 2020 آغاز شد، و این امر در باب یازدهم مکاشفه به تصویر کشیده شده است. در باب یازدهم مکاشفه، آن دو شاهد کشته می‌شوند، و این نشانگرِ نخستین نومیدی در جنبشِ آخر است؛ نومیدی‌ای که به‌وسیلهٔ جنبشِ نخست به‌طور نمونه‌وار پیش‌نمایی شده بود.

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

در مکاشفهٔ یازده، نومیدی آغازگر دوره‌ای از هزار و دویست و شصت روز شد که در طی آن اجساد ایشان در کوچه افتاده بود، و بدین‌سان زمانِ درنگِ مَثَل را مشخص ساخت. در هنگام رستاخیزشان، در همان ساعتِ داوریِ قانونِ یکشنبه، همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند. تاریخِ دو شاهد، مشتمل بر دوره‌ای نمادین از هزار و دویست و شصت روز است.

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

جزئیاتِ حرکتِ فرشتهٔ سوم در تاریخِ پنهانِ هفت رعد، مشخصاتِ بسیار بیشتری نسبت به دیگر خطوطِ موازی فراهم می‌آورد؛ اما خطِ فرشتهٔ سوم، خطِ پادشاهِ حقیقیِ شمال، و خطِ پادشاهِ جعلیِ شمال، همگی دارای همان ویژگی‌های نبویِ نقطهٔ آغاز هستند که پس از آن دوره‌ای از زمان می‌آید که به نقطهٔ میانی می‌رسد، و سپس دوره‌ای از زمان در پی آن می‌آید که تا داوری در نقطهٔ پایان امتداد می‌یابد.

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

هزار و دوصد و شصت روز، یکی از عناصر اصلیِ تاریخِ پنهانِ هفت رعد است. هزار و دوصد و شصت روز در مکاشفه، باب دوازدهم، به‌صورت «بیابان» نمادین شده است.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> اور وہ عورت بیابان میں بھاگ گئی، جہاں خدا کی طرف سے اُس کے لیے ایک جگہ تیار کی گئی تھی، تاکہ وہاں اُسے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک کھلایا پلایا جائے۔ مکاشفہ 12:6۔

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

کلیسا به بیابان گریخت تا از پایمال شدنِ قدرت پاپی به مدت هزار و دویست و شصت سال بگریزد. آیهٔ چهاردهم شاهدی دیگر ارائه می‌کند.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> और उस स्त्री को बड़े उकाब के दो पंख दिए गए, ताकि वह उड़कर जंगल में, अपने उस स्थान पर पहुँच जाए, जहाँ वह साँप के सम्मुख से दूर एक काल, और कालों, और आधे काल तक पोषित की जाती है। प्रकाशितवाक्य 12:14

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

کلیسا از آزار اژدها و پاپیّت به مدت هزار و دویست و شصت سال گریخت، و ازاین‌رو «بیابان» نمادی از هزار و دویست و شصت روز است. این عدد در کتاب‌های دانیال و مکاشفه هفت بار به‌طور مستقیم آمده است، اما در کلام مقدس به چندین صورت دیگر نیز بیان شده است. در هر مورد، این عدد نمایانگر «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش است.

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

چه آن هنگام که بت‌پرستی از سال 723 ق.م تا سال 538 قدس و لشکر را پایمال می‌کرد، و چه آن هنگام که پاپیّت اورشلیمِ روحانی و پرستندگانِ درون آن را پایمال می‌ساخت، این تصویری بود از پراکنده شدن قوم خدا، که در نتیجهٔ شکستنِ عهدِ «سبت‌های زمین» از سوی قوم خدا پدید آمد؛ عهدی که در لاویان، فصل‌های بیست‌وپنج و بیست‌وشش، نمایان شده است. در فصل بیست‌وشش، از آن با عنوانِ منازعهٔ عهدِ خدا یاد شده است.

> And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

> و بر شما شمشیری خواهم آورد که انتقامِ دعوای عهد مرا بگیرد؛ و چون درونِ شهرهای خویش گرد آیید، وبا را در میان شما خواهم فرستاد؛ و به دست دشمن تسلیم خواهید شد. لاویان 26:25.

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

سرکشی بر ضد عهد خدا، آن بندگی و پراکندگی‌ای را بر قوم خدا وارد آورد که به‌عنوان «نزاعِ عهدِ من» به تصویر کشیده شده است. نفهمیدنِ آن مجازات، که دانیال آن را «لعنت» و «سوگند» موسی می‌نامد و نیز «نزاعِ عهدِ من» خوانده می‌شود، انسان را از دیدنِ معنای ژرف‌ترِ کارِ مسیح، آن‌گونه که در باب نهم دانیال به تصویر درآمده است، کور می‌سازد. در نوشته‌های الن وایت، ارزیابیِ پیوسته از قوم خدا که در کوریِ لائودیکیه به سر می‌برند این است که ایشان نمی‌توانند «از علت به معلول استدلال کنند». ممکن است مدعی باشید که هزار و دویست و شصت سالِ اعصارِ تاریک را درک می‌کنید، اما اگر «علتِ» آن پایمال شدن را نمی‌دانید، کور هستید.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> اور وہ ایک ہفتہ تک بہتوں کے ساتھ عہد کو مضبوط کرے گا؛ اور ہفتہ کے وسط میں وہ قربانی اور نذر کو موقوف کر دے گا، اور مکروہات کے پھیلاؤ کے سبب وہ اسے ویران کر دے گا، یہاں تک کہ انتہا تک، اور جو مقرر کیا گیا ہے وہ اس ویران پر انڈیلا جائے گا۔ دانی ایل 9:27۔

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

مسیح کی طرف سے عہد کی توثیق براہِ راست "اُس کے عہد کے جھگڑے" سے مربوط ہے۔ "لعنت" کی مدت دو ہزار پانچ سو بیس سال تھی، اور مسیح کے اسی عہد کی توثیق کرنے کی مدت دو ہزار پانچ سو بیس دن تھی۔ عبرانی لفظ "سچائی" کے مطابق، جو سات گرجوں کی مخفی تاریخ کی ساخت فراہم کرتا ہے، وہ نبوی ہفتہ جس میں مسیح کو اپنے عہد کی توثیق کرنی تھی، تین نشانِ راہ رکھتا تھا، جن کی نمائندگی عبرانی حروفِ تہجی کے پہلے، تیرھویں، اور آخری حروف کرتے ہیں۔

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

نخستین علامتِ راهِ آن هفته، تعمید او بود؛ دومین علامتِ راه، صلیب بود؛ و آخرین آن، مرگِ استیفان. امتناع از دیدنِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش، آن‌گونه که فرشتگانِ آسمانی ویلیام میلر را به دیدنِ «هفت زمان» هدایت کردند، تواناییِ دیدنِ کاملِ همان نبوتی را از میان می‌برد که در آن، مسیح خونِ خود را ریخت و همان عهدی را استوار ساخت که قومِ باستانیِ حقیقیِ او رد کرده بودند. هر کس که در نهایت نجات می‌یابد، تنها فهمی جزئی و ناکامل از «حقیقت» خواهد داشت. اما هیچ‌کس نجات نمی‌یابد که عمداً از دیدنِ «حقیقت» سر باز زند. تنها یک راه به سوی پدر هست، و آن عیسی است، و عیسی همان «حقیقت» است.

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

این فهمی شایستهٔ تأمل است، زیرا به عهدِ لاویان بیست‌وپنج و بیست‌وشش مربوط می‌شود. «لعنتِ» «هفت زمان» بر اسرائیلِ باستانِ تحت‌اللفظی، به سببِ نخواستنِ ایشان در به‌کار بستنِ رهنمودهای مربوط به وانهادنِ زمین برای استراحت، و نیز به‌جا آوردنِ دستورهای یوبیل، نازل شد. این گناهِ ترکِ فعل بود. لعنت بر ایشان آمد، زیرا کاری را که مأمور بودند انجام دهند ترک کردند، نه از آن رو که مستقیماً حکمی را شکسته بودند، مانند «قتل مکن» یا «دزدی مکن». ایشان صرفاً رهنمودهای مربوط به استراحت دادن به زمین را نادیده گرفتند. ادونتیست‌هایی که صرفاً «هفت زمان» را نمی‌پذیرند (که فرشتگان ویلیام میلر را به کشف آن هدایت کردند)، زیرا به هر دلیلِ نامقدس، هرگز وقت نگذاشته‌اند تا حقیقت را به‌راستی بررسی کنند، همان نوعِ شورشِ ناشی از ترکِ فعل را به انجام می‌رسانند، از آن رو که همان اطلاعاتِ عهد را که اسرائیلِ باستانِ تحت‌اللفظی نادیده گرفت، نادیده می‌گیرند. آغاز، پایان را به تصویر می‌کشد.

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

دوازدهصد و شصت روز در مکاشفه دوازده که به‌عنوان «بیابان» شناخته شده است، نمادی از «هفت زمان» است. هم دوازدهصد و شصت روز خدمت مسیح، و هم دوازدهصد و شصت روز خدمت شاگردان، نمایانگر تمامی آن هفته‌ای هستند که در آن عهد استوار می‌شد. همچنین، هم دوازدهصد و شصت سالی که بت‌پرستی قوم خدا را پایمال کرد، و هم دوازدهصد و شصت سالی که پاپ‌گرایی قوم خدا را پایمال کرد، نمایانگر تمامی «هفت زمان» لعنت موسی هستند.

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

در مکاشفهٔ یازده، پس از هزار و دویست و شصت روز، استخوان‌های مرده بار دیگر زنده گردانیده می‌شوند تا به‌عنوان آن صد و چهل و چهار هزار نفر وارد عهد شوند. اما برای آنکه بتوانند آن رابطهٔ عهدی را به انجام رسانند، لازم است شروط عهد را به‌جا آورند، همان‌گونه که دانیال در باب نهم چنین کرد. شروط عهدِ «هفت زمان» دربردارندهٔ رهنمودهای مشخصی برای کسانی است که خود را در سرزمین دشمن می‌یابند. هنگامی که آنان که به واقعیتِ پراکنده شدن خویش بیدار می‌شوند، آرزوی بازگشت به خداوند را دارند، لاویان بیست و شش رهنمودهایی برای چگونگی بازگشت ایشان فراهم می‌آورد.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> و آنان که از شما باقی بمانند، در سرزمین‌های دشمنانِ خویش در گناهِ خود پژمرده خواهند شد؛ و نیز در گناهانِ پدرانِ خود، همراه با ایشان، پژمرده خواهند گردید. اگر به گناهِ خود و گناهِ پدرانِ خویش اعتراف کنند، با خیانتی که به من ورزیدند، و نیز به اینکه با من به مخالفت برخاستند؛ و اینکه من نیز با ایشان به مخالفت برخاستم و آنان را به سرزمینِ دشمنانشان آوردم؛ اگر آنگاه دل‌های نامختونِ ایشان فروتن گردد، و کیفرِ گناهِ خویش را بپذیرند؛ آنگاه عهدِ خود را با یعقوب به یاد خواهم آورد، و نیز عهدِ خود را با اسحاق، و نیز عهدِ خود را با ابراهیم به یاد خواهم آورد؛ و آن سرزمین را به یاد خواهم آورد. لاویان 26:39–42.

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

اصطلاح «ذوب شدن» در کتاب‌مقدس به معنای گداخته شدن، فاسد شدن و به‌تدریج نابود گشتن است. ذوب شدن یعنی به استخوان‌های خشک و مرده مبدل شدن. و این تعلیمْ مرگ را نشان می‌دهد، زیرا کسانی را که به وضعیت خود بیدار می‌شوند، چنین وصف می‌کند که «در سرزمین دشمنان خود» هستند.

> The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

> آخِر دشمنی که نابود خواهد شد، مرگ است. اول قرنتیان ۱۵:۲۶.

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، نخستین نومیدی در حرکت فرشتهٔ سوم رخ داد. این رویداد، به‌وسیلهٔ همهٔ دیگر نومیدی‌های نخستین در خطوط اصلاحیِ مقدسِ نبوی، نمونه‌وار پیش‌نمایی شده است. حزقیال باب سی‌وهفت، قوم خدا را در ایام آخر چنین معرفی می‌کند که چنان منحل، فاسد، و مستهلَک شده‌اند که چیزی جز دره‌ای از استخوان‌های خشکِ مرده نبوده‌اند. ایشان در سرزمین دشمن‌اند، که همان سرزمین مرگ است. در مکاشفهٔ یازده، آن دو شاهد کشته شدند و در کوچه رها گردیدند. همهٔ انبیا با یکدیگر هم‌صدا هستند. پس موسی با کسانی سخن می‌گوید که در آن کوچه‌ای که از میان درهٔ حزقیال می‌گذرد، مرده افتاده‌اند. در وضعیت نومیدانهٔ خویش، ایشان به‌واسطهٔ ارمیا تعلیم می‌یابند.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> بنابراین خداوند چنین می‌فرماید: اگر بازگردی، تو را بازخواهم گردانید، و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گران‌بها را از پست جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود. ایشان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان بازنگرد. ارمیا ۱۵:۱۹

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

به اِرمیا آگاهانیده می‌شود که اگر بخواهد از جانب خدا سخن گوید، باید بازگردد، و در این بازگشت باید گران‌بها را از خوار جدا سازد. سیاقِ این بخش روشن می‌سازد که خواران همان کسانی‌اند که او نباید نزد ایشان بازگردد. آنگاه که در این بخش در حالتِ نومیدیِ خویش تصویر می‌شود، تصریح می‌کند که تنها بود.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> من در مجلسِ استهزاکنندگان ننشستم و شادی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکنده ساختی. ارمیا ۱۵:۱۷.

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

ارمیا در «مجمع استهزاکنندگان» ننشسته بود، زیرا تنها نشسته بود. او نباید نزد فرومایگان، که همان مجمع استهزاکنندگان‌اند، بازمی‌گشت. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم بازگشت خود را به «مجمع استهزاکنندگان» آغاز کرد، آنگاه که برای ردّ «هفت زمان» موسی، به روش‌شناسی کتاب‌مقدسیِ دختران بابل بازگشت. اما ارمیا به‌طور خاص‌تر از تاریخ میلری، دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گوید. هنگامی که آنان که در وادیِ استخوان‌های خشکیده‌اند، به این حقیقت بیدار می‌شوند که در سرزمین دشمنان به سر می‌برند، هرگز نباید نزد کسانی بازگردند که بر مرگ ایشان در کوچه شادمانی کردند. آن گروه می‌توانند نزد ارمیا بازگردند، اما او نمی‌تواند نزد ایشان بازگردد.

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

لكن إن كانوا سيعودون، فعليهم أيضًا أن يتمّموا الإرشادات التي أعطاها موسى والمرتبطة مباشرةً بـ «السبعة أزمنة». إن الذين هم أموات في الشارع في سفر الرؤيا، الإصحاح الحادي عشر، يكونون أمواتًا ثلاثة أيام ونصفًا، وهو ما يمثّل نبويًا «البرية».

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

به همین سبب است که بیداریِ آغازینِ مردگان به‌وسیلهٔ پیامی تحقق می‌یابد که استخوان‌ها را به هم پیوند می‌دهد، اما آنان هنوز زنده نیستند. لازم است پیامِ چهار باد، که همان پیامِ مُهر کردن است، آنان را به لشکری عظیم مبدل سازد. نخستین پیامی که آنان را گرد هم می‌آورد، از یک «صدا» صادر می‌شود.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

> تسلّوا، تسلّوا شعبي، يقول إلهكم. كلِّموا أورشليم بكلام التعزية، ونادوا لها بأن جهادها قد كمل، وأن إثمها قد غُفِر، لأنها قد أخذت من يد الرب ضعفين عن جميع خطاياها. صوتُ صارخٍ في البرية: أعدّوا طريق الرب، قوِّموا في القفر سبيلاً لإلهنا. كلُّ وادٍ يرتفع، وكلُّ جبلٍ وأكمةٍ ينخفضان، ويصير المعوجّ مستقيماً، والوعر سهلاً. إشعياء 40:1–4.

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

صدا از بیابان برمی‌خیزد، که نماد پراکندگیِ «هفت زمان» است. آن صدا در بیابان است، زیرا حزقیال نیز به وادیِ استخوان‌های خشک برده شد. او از دلِ همان وادی شهادت می‌داد، نه از دور.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

> دست خداوند بر من بود، و مرا در روح خداوند بیرون برد و در میان وادی‌ای که از استخوان‌ها پر بود، فرود آورد. حزقیال ۳۷:۱.

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

درّه، بیابانِ سه روز و نیم است. وعدهٔ آن صدا این است که عصیانِ اورشلیم آمرزیده شده و جنگ او به پایان رسیده است. این وعده، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفری را که در ایام آخر به انجام می‌رسد، بازنمایی می‌کند. اما آمرزیده شدنِ عصیانِ او با این امر مرتبط است که او برای همهٔ گناهانش «دوچندان» دریافت کرده باشد. درمانی که موسی عرضه می‌کند، مستلزم اعتراف نه تنها به عصیان‌های ایشان، بلکه همچنین به عصیان‌های پدرانشان است. اگر آن فرمان را به‌جا آورند، عصیان ایشان آمرزیده خواهد شد.

We will continue these truths in the next article.

ما این حقایق را در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> હા, સર્વ ઇઝરાયલે તમારી વ્યવસ્થા ભંગ કરી છે, અને વિમુખ થઈને તમારી વાણીનું આજ્ઞાપાલન ન કર્યું; તેથી શાપ અમારી ઉપર ઢોળાયો છે, અને દેવના સેવક મૂસાની વ્યવસ્થામાં જે શપથ લખાયેલો છે તે પણ, કારણ કે અમે તેની વિરુદ્ધ પાપ કર્યું છે. અને તેણે પોતાના તે વચનોને સ્થિર કર્યા છે, જે તેણે અમારી વિરુદ્ધ અને અમારા પર ન્યાય કરનાર અમારા ન્યાયાધીશો વિરુદ્ધ કહ્યા હતા, અમારા ઉપર એક મહાન આપત્તિ લાવીને; કેમ કે સમગ્ર આકાશ નીચે એવું થયું નથી જેવું યરુશાલેમ પર થયું છે. જેમ મૂસાની વ્યવસ્થામાં લખાયેલું છે તેમ, આ બધી આપત્તિ અમારી ઉપર આવી છે; છતાં અમે યહોવા અમારા દેવ સમક્ષ પ્રાર્થના કરી નથી, જેથી અમે અમારા અપરાધોથી ફરીએ અને તમારા સત્યને સમજીએ. દાનિયેલ 9:11–13.

Back to Articles