Article

# Panium - Number Fourteen

پانیوم — شمارهٔ چهارده

The Disappointment as the Key to the Temple Test

ناامیدی به‌عنوانِ کلیدِ آزمونِ هیکل

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The subject of the sanctuary was the “key” that unlocked the disappointment of October 22, 1844 at the beginning of the third angel’s message, and it is the subject of the disappointment that is the “key” to unlock the sanctuary message of the temple test at the end of the third angel.

موضوعِ مقدِس وہ “کلید” تھا جس نے تیسرے فرشتے کے پیغام کے آغاز میں 22 اکتوبر 1844 کی مایوسی کو کھول دیا، اور مایوسی ہی کا موضوع وہ “کلید” ہے جو تیسرے فرشتے کے اختتام پر ہیکل کی آزمائش کے مقدِس کے پیغام کو کھولتی ہے۔

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.

> او مننه که به د آسمان د بادشاهۍ کلیانې درکړم؛ او هر څه چې ته يې پر ځمکه وتړې، په آسمان کې به تړل شوي وي؛ او هر څه چې ته يې پر ځمکه خلاص کړې، په آسمان کې به خلاص شوي وي. متى 16:19.

The fact that September 11, 2001 is understood as “9/11” in agreement with “911” being the symbol of an emergency call in the United States, was designed by the One who designed all things. Understanding the disappointment of July 18, 2020 is what allows the movement of the one hundred and forty-four thousand to be recognized as such; but only by those who wish to see that Jesus represents the spiritual with the natural today no differently than He did two thousand years ago. “20/20” vision is the best you can have, and the disappointment of 2020 is the waymark that allows the temple to be recognized in the prophetic history of the ten virgins.

این واقعیت که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به صورت «9/11» فهمیده می‌شود، در هماهنگی با این‌که «911» در ایالات متحده نماد تماس اضطراری است، به‌وسیلهٔ همان یگانه‌ای طرح‌ریزی شده است که همه‌چیز را طرح‌ریزی کرد. فهمِ ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ همان چیزی است که امکان می‌دهد حرکتِ صد و چهل و چهار هزار نفر به عنوان همان شناخته شود؛ اما تنها برای کسانی که می‌خواهند ببینند که عیسی امروز نیز امور روحانی را به‌وسیلهٔ امور طبیعی تمثیل می‌کند، نه به گونه‌ای متفاوت از آنچه دو هزار سال پیش می‌کرد. بیناییِ «20/20» بهترین بینایی‌ای است که می‌توان داشت، و ناامیدیِ سال ۲۰۲۰ آن نشانهٔ راهی است که امکان می‌دهد هیکل در تاریخ نبویِ ده باکره شناخته شود.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «مثلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

Twenty 20 vision is even better when combined with the hindsight represented by the foundational truths. Paul teaches that “the spirits of the prophets are subject to the spirits of the prophets,” and Matthew’s virgins are therefore the same virgins that John identifies as the one hundred and forty-four thousand, and John identifies them as virgins in—Revelation 144.

دیدِ بیست‌بیست، هنگامی که با دوراندیشیِ برخاسته از حقایقِ بنیادی همراه شود، حتی بهتر است. پولس تعلیم می‌دهد که «ارواحِ انبیا مطیعِ ارواحِ انبیا هستند»، و ازاین‌رو باکره‌های متی همان باکره‌هایی هستند که یوحنا آنان را صد و چهل و چهار هزار تن معرفی می‌کند، و یوحنا ایشان را در—مکاشفه 144—به‌عنوان باکره معرفی می‌کند.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> اینان‌اند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان‌اند که هر جا بره رود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریده شدند تا نوبرها برای خدا و برای بره باشند. مکاشفه ۱۴:۴

The first fruits of the fall season are the virgins who follow the Lamb into the temple, and the “key” to understanding the temple is the disappointment of 2020.

نخستین میوه‌های فصل پاییز، باکرگانی هستند که برّه را تا به درون هیکل پیروی می‌کنند، و «کلید» فهم هیکل، نومیدیِ سال ۲۰۲۰ است.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> اور میں داؤد کے گھرانے کی کنجی اُس کے کندھے پر رکھوں گا؛ پس وہ کھولے گا اور کوئی بند نہ کرے گا؛ اور وہ بند کرے گا اور کوئی کھول نہ سکے گا۔ یسعیاہ 22:22۔

If an Adventist is to be among the 144,000, they will of prophetic necessity have suffered a disappointment that was caused by the presentation of a public prediction that failed.

اگر یک اَدوِنتیست قرار باشد در شمارِ ۱۴۴٬۰۰۰ تن باشد، او بنا بر ضرورتِ نبوی لاجرم متحمّلِ یأسی شده خواهد بود که در نتیجهٔ ارائهٔ یک پیشگوییِ علنیِ نافرجام پدید آمده است.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «مرا غالباً به مثلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مثل تا به آخرین جزء آن تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

The battle of Panium in verse fifteen of Daniel eleven is the battle that leads to verse sixteen, which identifies the Sunday law in the United States.

نبرد پانیوم در آیهٔ پانزدهمِ دانیال یازده، همان نبردی است که به آیهٔ شانزدهم می‌انجامد؛ آیه‌ای که قانون یک‌شنبه در ایالات متحده را مشخص می‌سازد.

> So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.

> پس پادشاه شمال خواهد آمد، و خاکریزی برپا خواهد کرد، و شهرهای بسیار مستحکم را خواهد گرفت؛ و قوای جنوب تاب مقاومت نخواهد داشت، نه قوم برگزیدهٔ او، و نیز هیچ نیرویی برای ایستادگی وجود نخواهد داشت. دانیال 11:15.

In this verse the United States defeats Russia, along with Russia’s chosen people. But in the next verse. No one can stand against the rise of Rome, which marks Judah and Jerusalem as the first step in its conquest of the world; as Rome rose up as the fourth kingdom of Bible prophecy. By standing in the literal glorious land in verse sixteen, the symbol of literal Rome’s authority was within the literal glorious land; thus, typifying verse forty-one, when the mark of spiritual Rome’s authority is enforced upon the spiritual glorious land of the United States.

در این آیه، ایالات متحده روسیه را، همراه با قوم برگزیدهٔ روسیه، شکست می‌دهد. اما در آیهٔ بعد، هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر برآمدن روم ایستادگی کند؛ رومی که یهودا و اورشلیم را به‌عنوان نخستین گام در فتح جهان نشان‌گذاری می‌کند، همان‌گونه که روم به‌مثابهٔ چهارمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس برخاست. با ایستادن در سرزمینِ جلالِ لفظی در آیهٔ شانزده، نماد اقتدارِ رومِ لفظی در درونِ سرزمینِ جلالِ لفظی قرار داشت؛ و بدین‌سان، آیهٔ چهل‌ویک را نمونه‌وار پیش‌نمایی می‌کرد، هنگامی که نشانِ اقتدارِ رومِ روحانی بر سرزمینِ جلالِ روحانیِ ایالات متحده تحمیل می‌شود.

The two horns of the earth-beast of Revelation thirteen represent Republicanism and Protestantism. In verse fifteen of Daniel eleven Antiochus Magnus, known as Antiochus III and Antiochus the Great defeats the southern kingdom, represented by the Ptolemaic dynasty. Antiochus represents Donald Trump and the southern king represents Russia. The battle of Panium is the battle between the United States and Russia and Russia’s chosen people, a battle which Antiochus prevailed, but thereafter saw his kingdom conquered by literal Rome—the power of verse fourteen, that establishes the external vision of the Republican horn of the earth beast. The internal vision is represented by the Protestant horn of the earth beast. Both horns are at the battle of Panium, for Peter is there as a Protestant with his message from the book of Joel.

دو شاخِ وحشِ زمینیِ مکاشفهٔ سیزدهم نمایانگرِ جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم هستند. در آیهٔ پانزدهمِ دانیالِ یازدهم، آنتیوخوسِ مگنوس، که به آنتیوخوسِ سوم و آنتیوخوسِ کبیر نیز شناخته می‌شود، پادشاهیِ جنوبی را که به‌وسیلهٔ دودمانِ بطلمیوسی نمایانده شده است، شکست می‌دهد. آنتیوخوس نمایندهٔ دونالد ترامپ است و پادشاهِ جنوب نمایندهٔ روسیه. نبردِ پانیوم همان نبرد میان ایالات متحده و روسیه و قومِ برگزیدهٔ روسیه است؛ نبردی که در آن آنتیوخوس پیروز شد، اما پس از آن دید که پادشاهی‌اش به‌دستِ رومِ تحت‌اللفظی—قدرتِ آیهٔ چهاردهم—مغلوب گردید؛ همان قدرتی که رؤیای خارجیِ شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمینی را برقرار می‌سازد. رؤیای داخلی به‌وسیلهٔ شاخِ پروتستانِ وحشِ زمینی نمایانده می‌شود. هر دو شاخ در نبردِ پانیوم حضور دارند، زیرا پطرس نیز در آنجا به‌عنوان یک پروتستان با پیامِ خود از کتابِ یوئیل حضور دارد.

## 250 Years

۲۵۰ سال

When we consider the two lines of the earth beast, we find that in 1776 the earth beast began its rise, and by 1798, (twenty-two years later) the sea beast of Revelation thirteen received its deadly wound, and the earth beast began its rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. Two hundred and fifty years later, in 2026 we have awakened to the internal temple test that began May 8, 2025.

هنگامی که دو خطِ وحشِ زمین را در نظر می‌گیریم، درمی‌یابیم که در سال 1776 وحشِ زمین صعود خود را آغاز کرد، و تا سال 1798، (بیست‌ودو سال بعد) وحشِ دریا در مکاشفهٔ سیزدهم زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد، و وحشِ زمین حکومتِ خود را به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس آغاز نمود. دویست‌وپنجاه سال بعد، در سال 2026، ما به آزمونِ معبدِ درونی که در 8 مه 2025 آغاز شد، بیدار شده‌ایم.

Those “250” years are also connected with Antiochus Magnus. Beginning with the decree in 457 BC and projecting from that decree two hundred and fifty years we arrive at 207, seven years before the battle of Panium, and ten years after Ptolemy defeated Antiochus at the battle of Raphia, which is represented in verse eleven of Daniel eleven. Daniel 11:11 is of course the external line of the Republican horn that aligns with Revelation 11:11, which is the internal line of the Protestant horn. Daniel and the Revelation are the same book, and Revelation employs the seals as symbols of external prophecy and the churches as symbols of the parallel internal prophecy.

آن «250» سال همچنین با آنتیوخوسِ کبیر مرتبط است. اگر از فرمانِ سال 457 پیش از میلاد آغاز کنیم و از آن فرمان دویست و پنجاه سال به پیش افکنیم، به سال 207 می‌رسیم؛ هفت سال پیش از نبرد پانیوم، و ده سال پس از آن‌که بطلمیوس، آنتیوخوس را در نبرد رافیا شکست داد؛ همان رویدادی که در آیه یازدهمِ دانیال یازده به تصویر کشیده شده است. دانیال 11:11 البته خطِ بیرونیِ شاخِ جمهوری‌خواه است که با مکاشفه 11:11، یعنی خطِ درونیِ شاخِ پروتستان، هم‌راستا می‌شود. دانیال و مکاشفه یک کتاب واحدند، و مکاشفه از مُهرها به‌عنوان نمادهای نبوتِ بیرونی و از کلیساها به‌عنوان نمادهای نبوتِ درونیِ موازی استفاده می‌کند.

Cyrus represents all three decrees, for you cannot have a third without a first and a second.

کورش نمایندۀ هر سه فرمان است، زیرا نمی‌توان بدون فرمان نخست و دوم، فرمان سومی داشت.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12–26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [“decree,” margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> در باب هفتمِ عزرا، فرمان یافت می‌شود. آیات ۱۲–۲۶. در کامل‌ترین صورتِ خود، این فرمان به‌وسیلهٔ اردشیر، پادشاهِ فارس، در سال ۴۵۷ پیش از میلاد صادر شد. اما در عزرا ۶:۱۴ گفته شده است که خانهٔ خداوند در اورشلیم «برحسب فرمان [«حکم»، در حاشیه] کوروش و داریوش و اردشیر، پادشاهِ فارس» بنا شد. این سه پادشاه، با آغاز کردن، تأییدِ دوباره، و تکمیلِ آن فرمان، آن را به کمالی رساندند که نبوت برای مشخص ساختنِ آغازِ ۲۳۰۰ سال اقتضا می‌کرد. با در نظر گرفتنِ سالِ ۴۵۷ پیش از میلاد، یعنی زمانی که فرمان تکمیل شد، به‌عنوان تاریخِ آن حکم، آشکار شد که هر جزءِ معیّنِ نبوت دربارهٔ هفتاد هفته به انجام رسیده بود.» جدال عظیم، ۳۲۶.

From the three decrees that are represented by Cyrus in 457 BC, “250” years concludes in the history between the battle of Raphia in 217 BC, when Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and 200 BC when Antiochus then defeated Ptolemy at the battle of Panium in verse fifteen. The line aligns Antiochus Magnus with Donald Trump. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy in 1776 unto 1798 there is a period of “22” years that represent the rise of the sixth kingdom. Those “22” years also illustrate the history represented by the number “22” at the end of the history of the sixth kingdom from 2001 unto 2023. “22” is the symbol of the combination of Divinity with humanity which is accomplished within the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, who is the earth beast with an external horn of Republicanism and an internal horn of Protestantism.

از میان سه فرمانی که به‌وسیلهٔ کورش در سال 457 ق.م. نمادپردازی شده‌اند، «250» سال در تاریخ میان نبرد رفح در 217 ق.م. ــ هنگامی که بطلمیوس چهارم، آنتیوخوس کبیر را شکست داد ــ و سال 200 ق.م. ــ هنگامی که آنتیوخوس سپس در نبرد پانیوم در آیهٔ پانزدهم بطلمیوس را شکست داد ــ به پایان می‌رسد. این خط، آنتیوخوس مگنوس را با دونالد ترامپ هم‌تراز می‌سازد. در آغاز پادشاهی ششمِ نبوت کتاب‌مقدسی، از 1776 تا 1798، دوره‌ای «22» ساله وجود دارد که برآمدن پادشاهی ششم را نمایان می‌سازد. آن «22» سال همچنین تاریخی را که با عدد «22» در پایان تاریخ پادشاهی ششم، از 2001 تا 2023، نمایان شده است، به تصویر می‌کشد. «22» نماد اتحاد الوهیت با انسانیت است که در درون تاریخ پادشاهی ششمِ نبوت کتاب‌مقدسی به انجام می‌رسد؛ همان که آن وحشِ زمین است با شاخی بیرونی از جمهوری‌خواهی و شاخی درونی از پروتستانیسم.

The work Christ accomplishes with the union represented by “22” is the final work of Christ in the Most Holy Place, that is represented by the blotting out of sin, which according to Joel accompanied with Peter’s inspired commentary takes place during the outpouring of the latter rain.

کاری که مسیح با اتحادی که به‌وسیلهٔ «22» نمود یافته است به انجام می‌رساند، کار نهاییِ مسیح در قدس‌الاقداس است؛ همان کاری که با محوِ گناه نشان داده شده است، و مطابق با کتاب یوئیل، همراه با تفسیرِ الهام‌شدهٔ پطرس، در هنگام فروبارشِ بارانِ آخِر واقع می‌شود.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord. Acts 3:19.

> پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردد، چون ایام تازگی از حضور خداوند فرا رسد. اعمال ۳:۱۹.

The blotting out of sin is the last work of the heavenly High Priest.

محوِ گناه آخرین کارِ کاهنِ اعظمِ آسمانی است.

> “As anciently the sins of the people were by faith placed upon the sin offering and through its blood transferred, in figure, to the earthly sanctuary, so in the new covenant the sins of the repentant are by faith placed upon Christ and transferred, in fact, to the heavenly sanctuary. And as the typical cleansing of the earthly was accomplished by the removal of the sins by which it had been polluted, so the actual cleansing of the heavenly is to be accomplished by the removal, or blotting out, of the sins which are there recorded. But before this can be accomplished, there must be an examination of the books of record to determine who, through repentance of sin and faith in Christ, are entitled to the benefits of His atonement. The cleansing of the sanctuary therefore involves a work of investigation—a work of judgment. This work must be performed prior to the coming of Christ to redeem His people; for when He comes, His reward is with Him to give to every man according to his works. Revelation 22:12.” The Great Controversy, 421.

> «چنان‌که در ایام قدیم گناهان قوم، به‌واسطۀ ایمان، بر قربانیِ گناه نهاده می‌شد و از طریق خون آن، به‌طور رمزی، به مقدس زمینی منتقل می‌گردید، همان‌گونه نیز در عهد جدید، گناهان توبه‌کنندگان، به‌واسطۀ ایمان، بر مسیح نهاده می‌شود و به‌طور واقعی به مقدس آسمانی منتقل می‌گردد. و همان‌گونه که تطهیر نمونۀ زمینی با برداشته شدن گناهانی که آن را آلوده ساخته بود به انجام می‌رسید، تطهیر حقیقی آسمانی نیز باید با برداشته شدن، یا محو شدن، گناهانی که در آنجا ثبت شده‌اند، به انجام رسد. اما پیش از آنکه این امر تحقق یابد، باید دفترهای ثبت مورد بررسی قرار گیرند تا معلوم شود چه کسانی، از راه توبۀ از گناه و ایمان به مسیح، استحقاق برخورداری از فوائد کفارۀ او را دارند. پس تطهیر مقدس مستلزم کاری از بررسی است—کاری از داوری. این کار باید پیش از آمدن مسیح برای نجات قوم خود انجام گیرد؛ زیرا هنگامی که او می‌آید، پاداش او با وی است تا به هر کس بحسب اعمالش بدهد. مکاشفه 22:12.» جدال عظیم، 421.

The work that began on October 22, 1844, began at the climax of the Midnight Cry and the work is finished at the climax of the Midnight Cry, which Peter identifies as the period of the blotting out sin, which marks the period of the judgment of the living, when the “times of refreshing” arrives.

کاری که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، در اوجِ فریادِ نیمه‌شب آغاز گردید، و این کار نیز در اوجِ فریادِ نیمه‌شب به پایان می‌رسد؛ همان دوره‌ای که پطرس آن را زمانِ محو شدنِ گناه می‌شناسد، دوره‌ای که زمانِ داوریِ زندگان را مشخص می‌سازد، آنگاه که «اوقاتِ تازگی» فرا می‌رسد.

> “The work of the investigative judgment and the blotting out of sins is to be accomplished before the second advent of the Lord. Since the dead are to be judged out of the things written in the books, it is impossible that the sins of men should be blotted out until after the judgment at which their cases are to be investigated. But the apostle Peter distinctly states that the sins of believers will be blotted out ‘when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus Christ.’ Acts 3:19, 20. When the investigative judgment closes, Christ will come, and His reward will be with Him to give to every man as his work shall be.” The Great Controversy, 485.

> «کارِ داوریِ تحقیقی و محوِ گناهان باید پیش از ظهورِ دومِ خداوند به انجام رسد. از آنجا که مردگان باید بر اساسِ آنچه در کتاب‌ها نوشته شده است داوری شوند، محال است که گناهانِ انسان‌ها تا پس از آن داوری‌ای که در آن پرونده‌های ایشان باید رسیدگی شود، محو گردد. اما رسول پطرس به‌صراحت بیان می‌کند که گناهانِ ایمانداران «محو خواهد شد، چون ایامِ تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و عیسی مسیح را که از پیش برای شما موعظه شده بود، خواهد فرستاد.» اعمال 3:19، 20. هنگامی که داوریِ تحقیقی به پایان رسد، مسیح خواهد آمد، و پاداشِ او با وی خواهد بود تا به هر کس بر حسبِ اعمالش بدهد.» نبرد عظیم، 485.

The “times of refreshing” are also the “times of the restitution of all things.”

«اوقاتِ تازگی‌بخشی» همچنین «اوقاتِ اعادۀ همۀ چیزها» هستند.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. Acts 3:19–21.

> پس توبه کنید و بازگشت نمایید، تا گناهان شما محو گردد، در آن هنگام که ایام تازگی از حضور خداوند فرا رسد؛ و او عیسی مسیح را که از پیش به شما موعظه شده بود، خواهد فرستاد؛ همان که آسمان می‌باید او را بپذیرد تا زمان‌های اعادۀ همۀ چیزها فرا رسد، که خدا از ازل به زبان همۀ انبیای مقدّس خود از آن سخن گفته است. اعمال 3:19–21.

The “times of refreshing” comes “from the presence of the Lord” that occurs when “Jesus Christ” is sent. When the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, Sister White identified that the angel “was no less a personage than Jesus Christ.” The work Christ began on October 22, 1844 was ushered in by the history of 1840 to 1844; a history which Sister White says was “a glorious manifestation of the power of God,” while aligning that very history with the Pentecostal season in the time of Peter, and then using those two lines of prophetic history to point forward to the descent of the angel of Revelation eighteen who lightens the earth with His glory.

«زمان‌های تازگی» هنگامی رخ می‌دهد که «عیسی مسیح» فرستاده می‌شود و این تازگی «از حضور خداوند» می‌آید. هنگامی که فرشتهٔ مکاشفهٔ ده در 11 اوت 1840 فرود آمد، خواهر وایت تصریح کرد که آن فرشته «کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود.» کاری که مسیح در 22 اکتبر 1844 آغاز کرد، با تاریخِ 1840 تا 1844 افتتاح شد؛ تاریخی که خواهر وایت می‌گوید «تجلّیِ باشکوهی از قدرت خدا» بود، و در عین حال همان تاریخ را با فصلِ پنطیکاست در زمانِ پطرس همسو می‌سازد، و سپس از آن دو خطِ تاریخِ نبوی استفاده می‌کند تا به نزولِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده که زمین را با جلالِ خود روشن می‌سازد، اشاره‌ای پیشگویانه به آینده داشته باشد.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> «فرشته‌ای که در اعلان پیام فرشتهٔ سوم متحد می‌شود، باید تمام زمین را با جلال خود روشن سازد. در اینجا کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبش ادونتیِ سال‌های ۱۸۴۰–۱۸۴۴ جلوه‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقه‌مندی دینی پدید آمد که از زمان اصلاحات قرن شانزدهم تاکنون در هیچ سرزمینی دیده نشده بود؛ اما اینها باید به‌وسیلهٔ جنبش نیرومندِ تحت آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم فراتر نهاده شوند.»

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> “یہ کام عیدِ پنتیکست کے دن کے مانند ہوگا۔ جس طرح ‘پہلی بارش’ انجیل کے آغاز پر روح القدس کے انڈیلے جانے میں دی گئی، تاکہ قیمتی بیج کے اُگ آنے کا سبب ہو، اُسی طرح ‘پچھلی بارش’ اُس کے اختتام پر فصل کے پکنے کے لیے دی جائے گی۔ ‘پھر اگر ہم خداوند کی پہچان حاصل کرنے کے لیے کوشاں رہیں تو ہم جانیں گے: اُس کا ظہور صبح کی مانند یقینی ہے؛ اور وہ ہم پر بارش کی مانند، یعنی پچھلی اور پہلی بارش کی مانند جو زمین پر برستی ہے، نازل ہوگا۔’ ہوسیع 6:3۔ ‘پس اے صیون کے فرزندو، شادمان ہو اور خداوند اپنے خدا میں مسرور رہو: کیونکہ اُس نے تمہیں پہلی بارش اعتدال کے ساتھ دی ہے، اور وہ تمہارے لیے بارش نازل کرے گا، یعنی پہلی بارش اور پچھلی بارش۔’ یوایل 2:23۔ ‘آخری دنوں میں، خدا فرماتا ہے، میں اپنے روح میں سے ہر بشر پر انڈیلوں گا۔’ ‘اور یوں ہوگا کہ جو کوئی خداوند کا نام لے گا نجات پائے گا۔’ اعمال 2:17، 21۔

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> «کارِ عظیمِ انجیل نباید با ظهوری کمتر از قدرتِ خدا نسبت به آنچه آغازِ آن را ممتاز ساخت، به پایان برسد. نبوت‌هایی که در ریزشِ بارانِ اول در آغازِ انجیل تحقق یافتند، بار دیگر در بارانِ آخر، در فرجامِ آن، تحقق خواهند یافت. اینک آن “اوقاتِ تازگی” است که رسول پطرس به آن نظر داشت، آنگاه که گفت: “پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردد، وقتی که اوقاتِ تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.” اعمال ۳:۱۹، ۲۰.» نبرد عظیم، ۶۱۱.

The Advent movement of 1840 to 1844 was a glorious manifestation of the power of God that ushered in the opening of the work of Christ in cleansing His sanctuary. That history began when Jesus, represented as the first angel of Revelation fourteen, descended on August 11, 1840 as represented in chapter ten of Revelation. The manifestation of the power of God that then began escalated to the opening of the investigative judgment, and therefore typified a manifestation of the power of God which would escalate to the close of the investigative judgment. The period at the end began at 9/11, when Jesus again descended as the angel of Revelation eighteen when the great buildings of New York were brought down by the touch of God, and the work of the investigative judgment changed from the dead, unto the living. The rains arrive when Jesus is sent.

تحریک ادونتی از سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ ظهوری جلال‌آمیز از قدرت خدا بود که گشایش کار مسیح را در تطهیر قدس او به میان آورد. آن تاریخ از زمانی آغاز شد که عیسی، که به‌صورت فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده نمایانده شده است، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد، چنان‌که در باب دهمِ مکاشفه به تصویر کشیده شده است. ظهوری از قدرت خدا که در آن هنگام آغاز شد، تا گشایش داوریِ تحقیقی اوج گرفت، و از این‌رو نمونه‌ای بود از ظهوری از قدرت خدا که تا اختتام داوریِ تحقیقی اوج خواهد گرفت. دورهٔ پایان در ۱۱ سپتامبر آغاز شد، هنگامی که عیسی بار دیگر به‌عنوان فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، زمانی که ساختمان‌های عظیم نیویورک با لمس خدا فرو افکنده شدند، و کار داوریِ تحقیقی از مردگان به زندگان منتقل شد. باران‌ها هنگامی می‌رسند که عیسی فرستاده می‌شود.

Jesus taught that we are to ask in order to receive, and Zechariah says we are to ask for the latter rain, in the time of the latter rain. It is therefore evident you must know that you are in the time of the latter rain, in order to fulfill Zechariah’s direction.

عیسی تعلیم داد که برای دریافت کردن باید درخواست کنیم، و زکریا می‌گوید که باید در زمان باران آخر، باران آخر را بطلبیم. بنابراین آشکار است که برای به‌جا آوردن دستور زکریا، باید بدانید که در زمان باران آخر هستید.

> Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 10:1.

> از خداوند در موسمِ بارانِ آخِر، باران بطلبید؛ و خداوند ابرهایِ درخشان پدید خواهد آورد، و بارش‌هایِ باران به ایشان خواهد بخشید، و برای هر کس، علفِ صحرا را. زکریا ۱۰:۱

At 9/11 Jesus descended as the angel of Revelation eighteen and the latter rain began to sprinkle, but it only falls on those who meet Zechariah’s command to “ask for the latter rain,” when you have the genuine understanding that “the times of refreshing” and restoration of all things has arrived. The soul must “recognize” that the prophetic period of the latter rain has arrived.

در ۹/۱۱، عیسی همچون فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده نازل شد و بارانِ آخر آغاز به باریدن کرد، اما این باران تنها بر کسانی می‌بارد که فرمانِ زکریا را برای «طلبِ بارانِ آخر» به‌جا می‌آورند، آنگاه که از درکی اصیل برخوردار باشید که «ایامِ تجدیدِ حیات» و اعادهٔ همه‌چیز فرا رسیده است. جان باید «تشخیص دهد» که دورهٔ نبویِ بارانِ آخر فرا رسیده است.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> «ما نباید در انتظار باران آخر بمانیم. آن بر همهٔ کسانی خواهد آمد که شبنم و بارش‌های فیضی را که بر ما فرو می‌ریزد، تشخیص دهند و آن را به خود اختصاص دهند. هنگامی که پاره‌های نور را گرد می‌آوریم، هنگامی که رحمت‌های یقینی خدا را، که دوست دارد ما بر او توکل کنیم، گرامی می‌داریم، آنگاه هر وعده‌ای به انجام خواهد رسید. [اشعیا ۶۱:۱۱ نقل شده است.] تمامی زمین باید از جلال خدا پر شود.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

At 9/11 the times of refreshing began, and the blotting out of the sins of the living began. That judgment is aligned with the very first tenant of the three-step covenant of Abraham. That first tenant was that when the Lord brought Israel out of Egyptian bondage He would judge both His covenant people, and the nation where they had been living as pilgrims and strangers. The first covenant people typified the last covenant people who are the one hundred and forty-four thousand. Those prophetic people will be judged as the Protestant horn of the earth beast, while the Republican horn of the earth beast is simultaneously judged.

در ۹/۱۱ زمان‌های تازگی آغاز شد، و محو شدن گناهان زندگان شروع گردید. آن داوری با نخستین رکنِ عهد سه‌مرحله‌ایِ ابراهیم کاملاً منطبق است. آن رکن نخست این بود که هنگامی که خداوند اسرائیل را از بندگیِ مصر بیرون آورد، هم قومِ عهدِ خویش را داوری می‌کرد و هم آن امتی را که ایشان در آن به‌عنوان غریبان و بیگانگان ساکن بودند. نخستین قومِ عهد، نمونه‌ای از آخرین قومِ عهد بودند که همان یکصد و چهل و چهار هزار نفرند. آن قومِ نبوی، در حالی که به‌مثابه شاخِ پروتستانِ حیوانِ زمین داوری می‌شوند، هم‌زمان شاخِ جمهوری‌خواهِ حیوانِ زمین نیز داوری می‌گردد.

The judgment of the Republican horn comes at the end of its history, which is the Sunday law. The Sunday law is represented in verse sixteen’s fulfillment of Rome taking control of Judah in 63 BC—on the Day of Atonement according to some historians.

قضاوتِ شاخِ جمهوری‌خواه در پایانِ تاریخِ آن واقع می‌شود، که همان قانونِ یکشنبه است. قانونِ یکشنبه در تحققِ آیهٔ شانزدهم به‌صورتِ به‌قدرت‌رسیدنِ روم بر یهودا در سالِ ۶۳ پیش از میلاد نمایانده شده است—که بنا بر نظرِ برخی از مورخان، در روزِ کفاره رخ داد.

Antiochus Magnus, represents the United States in verses ten through fifteen. Ronald Reagan prevailed in the battle of verse ten, that typified verse forty’s collapse of the Soviet Union. Isaiah 8:8 identifies the same battle represented in verses ten and forty of Daniel eleven, and those three parallel verses allow Russia to be identified as the victor in verse eleven’s battle of Raphia.

انطیوخوسِ کبیر، در آیات ده تا پانزده نمایندۀ ایالات متحدۀ آمریکا است. رونالد ریگان در نبردِ آیهٔ ده پیروز شد؛ نبردی که نمونۀ فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در آیهٔ چهل بود. اشعیا ۸:۸ همان نبردی را مشخص می‌سازد که در آیات ده و چهلِ دانیال یازده بازنمایی شده است، و این سه آیۀ متوازی امکان می‌دهند که روسیه به‌عنوان پیروزِ نبردِ رافیا در آیهٔ یازده شناسایی شود.

The battle of Raphia in verse eleven prefigured the war in Ukraine between the king of the south (Russia) and the papacy’s proxy power (the Ukraine). The war was initiated by the Obama Administration in the time of the first pope from the southern hemisphere, who was also the first pope from the America’s, though it was south America. “South” is a symbol of globalism, spiritualism and communism, and the first southern pope from the America’s aligned with the globalist president Obama, when the war of verse eleven arrived. Reagan as the United States in verse ten entered into a secret alliance with a conservative pope; then the Nazi’s of Ukraine were employed by a globalist president in a period of a globalist pope. The United States under Trump, is now in an open relationship with the first north American, and so-called conservative pope.

نبرد رافیه در آیه یازدهم، جنگ اوکراین را میان پادشاه جنوب (روسیه) و قدرت نیابتی پاپیّت (اوکراین) از پیش ترسیم کرد. این جنگ به‌دست دولت اوباما، در زمان نخستین پاپ از نیم‌کرۀ جنوبی، آغاز شد؛ کسی که همچنین نخستین پاپ از قاره‌های آمریکا بود، هرچند از آمریکای جنوبی. «جنوب» نمادی از جهانی‌گرایی، روح‌گرایی و کمونیسم است، و نخستین پاپ جنوبی از قاره‌های آمریکا، هنگامی که جنگ آیه یازدهم فرا رسید، با رئیس‌جمهور جهانی‌گرای اوباما همسو شد. ریگان، به‌مثابۀ ایالات متحده در آیه دهم، وارد اتحادی پنهانی با پاپی محافظه‌کار شد؛ سپس نازی‌های اوکراین به‌وسیلۀ یک رئیس‌جمهور جهانی‌گرا، در دورانی از یک پاپ جهانی‌گرا، به کار گرفته شدند. ایالات متحده تحت رهبری ترامپ، اکنون در رابطه‌ای آشکار با نخستین پاپ آمریکای شمالی و به‌اصطلاح محافظه‌کار قرار دارد.

Reagan had a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy in the battle of verse ten, and Obama initiated the battle of verse eleven, in a period when the pope was also a globalist, like unto Obama. Trump is now in an open relationship with a parallel pope to Reagan, with the exception that the initial secret alliance, is now an open alliance. The three popes, and the three presidents, align with the three battles of verses ten, eleven and fifteen.

ریگن در نبردِ آیهٔ ده، با دجّالِ نبوتِ کتاب‌مقدّس اتحادی پنهانی داشت، و اوباما نبردِ آیهٔ یازده را آغاز کرد، در دوره‌ای که پاپ نیز همچون اوباما یک جهانی‌گرا بود. اکنون ترامپ در رابطه‌ای آشکار با پاپی موازی با ریگن قرار دارد، با این تفاوت که آن اتحاد پنهانیِ آغازین، اکنون به اتحادی آشکار بدل شده است. آن سه پاپ و آن سه رئیس‌جمهور، با سه نبردِ آیات ده، یازده و پانزده منطبق‌اند.

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> «شگفت‌انگیز است کلیسای روم در زیرکی و مکر خود. او می‌تواند آنچه را که در پیش است بخواند. در انتظار زمان خود می‌ماند، زیرا می‌بیند که کلیساهای پروتستان با پذیرفتن سَبَّتِ کاذب به او ادای احترام می‌کنند و نیز خود را آماده می‌سازند تا همان را به‌وسیلهٔ همان ابزارهایی به اجرا وادارند که خود او در روزگاران گذشته به کار برد. آنان که نور حقیقت را رد می‌کنند، سرانجام برای اعتلای نهادی که از او سرچشمه گرفته است، یاری این قدرتِ خودخواندهٔ معصوم از خطا را خواهند طلبید. اینکه او با چه آمادگی‌ای برای یاری پروتستان‌ها در این کار خواهد آمد، حدس زدنش دشوار نیست. چه کسی بهتر از رهبران پاپی می‌داند که با کسانی که نسبت به کلیسا نافرمان‌اند چگونه باید رفتار کرد؟»

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> کلیسای کاتولیک روم، با همهٔ شاخه‌ها و امتداداتش در سراسر جهان، یک سازمان عظیم واحد را تشکیل می‌دهد که تحت سیطرهٔ کرسی پاپی است و برای خدمت به منافع آن سامان یافته است. میلیون‌ها پیرو آن، در هر کشورِ جهان، تعلیم داده می‌شوند که خود را ملتزم به وفاداری نسبت به پاپ بدانند. صرف‌نظر از ملیت یا حکومتشان، باید اقتدار کلیسا را برتر از هر اقتدار دیگر بشمارند. هرچند ممکن است سوگندی یاد کنند که وفاداری خود را به دولت متعهد سازند، با این‌همه، در پسِ آن، نذرِ اطاعت از روم قرار دارد که آنان را از هر تعهدی که مغایر با منافع آن باشد، مبرا می‌سازد.

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> «تاریخ بر کوشش‌های ماهرانه و پیگیر او برای رخنه کردن در امور ملت‌ها شهادت می‌دهد؛ و پس از آن‌که جای پایی به دست آورد، برای پیشبرد مقاصد خود، حتی به بهای نابودی شاهزادگان و مردم، عمل کند. در سال 1204، پاپ اینوسنت سوم از پیتر دوم، پادشاه آراگون، سوگند شگفت‌انگیز زیر را گرفت: “من، پیتر، پادشاه آراگونیان، اقرار می‌کنم و وعده می‌دهم که همواره نسبت به سرورم، پاپ اینوسنت، به جانشینان کاتولیک او، و به کلیسای روم، وفادار و مطیع باشم، و پادشاهی خود را در اطاعت او به‌وفاداری حفظ کنم، از ایمان کاتولیک دفاع نمایم، و خباثت بدعت‌آمیز را آزار و تعقیب کنم.” —John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. این امر با ادعاهای مربوط به قدرت اسقف اعظم روم هماهنگ است، «که برای او جایز است امپراتوران را از مقام خلع کند» و «این‌که می‌تواند اتباع را از وفاداری‌شان به فرمانروایان ناعادل رها سازد.» —Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.»

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> "اور یہ بات یاد رکھی جائے کہ روم کا فخر یہی ہے کہ وہ کبھی تبدیل نہیں ہوتی۔ گریگوری ہفتم اور اِنوسنٹ سوم کے اصول اب بھی رومن کیتھولک کلیسیا ہی کے اصول ہیں۔ اور اگر اُس کے پاس صرف طاقت ہو، تو وہ آج بھی اُنہیں اُتنی ہی شدت کے ساتھ عمل میں لائے گی جتنی گزشتہ صدیوں میں لاتی رہی ہے۔ پروٹسٹنٹ بہت کم جانتے ہیں کہ وہ کیا کر رہے ہیں جب وہ اتوار کی سرفرازی کے کام میں روم کی مدد قبول کرنے کی تجویز رکھتے ہیں۔ جبکہ وہ اپنے مقصد کی تکمیل پر تُلے ہوئے ہیں، روم اپنی قدرت کو دوبارہ قائم کرنے اور اپنی کھوئی ہوئی بالادستی کو واپس حاصل کرنے کے درپے ہے۔ ایک بار امریکہ میں یہ اصول قائم ہو جائے کہ کلیسیا ریاست کی طاقت کو استعمال کر سکتی ہے یا اُس پر اختیار رکھ سکتی ہے؛ کہ مذہبی رسوم و فرائض کو دنیوی قوانین کے ذریعے نافذ کیا جا سکتا ہے؛ مختصراً، کہ کلیسیا اور ریاست کا اختیار ضمیر پر حاکم ہو—تو اس ملک میں روم کی فتح یقینی ہے۔

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 580, 581.

> «کلام خدا نسبت به خطری که در شُرُف وقوع است هشدار داده است؛ اگر این هشدار نادیده گرفته شود، جهان پروتستان تنها هنگامی خواهد فهمید که مقاصد روم واقعاً چیست، که دیگر برای گریختن از دام بسیار دیر شده باشد. او بی‌صدا در حال رشد یافتن در قدرت است. تعالیم او نفوذ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها، و در دل‌های انسان‌ها اعمال می‌کنند. او بناهای بلند و عظیم خود را برپا می‌سازد؛ در نهانخانه‌های محرمانهٔ آن‌ها، آزارهای پیشین او تکرار خواهند شد. او به‌طور خزنده و بی‌آنکه مورد سوءظن قرار گیرد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا هنگامی که زمانِ ضربه زدنش فرا رسد، مقاصد خویش را پیش ببرد. تمام آنچه او آرزو دارد، موضع برتر است، و این هم‌اکنون به او داده می‌شود. ما به‌زودی خواهیم دید و خواهیم احساس کرد که مقصود عنصر رومی چیست. هر که به کلام خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، از این رو ملامت و آزار را بر خود خواهد خرید.» The Great Controversy, 580, 581.

In 2016 Trump was elected, then the globalists represented by Biden stole the election of 2020, but that is only recognized by those who have 20/20 vision. In verse thirteen Donald Trump “returns” in 2024, with more power than ever, and begins his preparation for the golden age as well as the battle of Panium in verse fifteen. Then Leo the pope arrived to establish the vision in 2025, the third pope associated with the three battles of verses ten through fifteen, and also with the three presidents of those battles. The first and third popes and presidents are considered conservative, and the middle pope and president were globalists. The first alliance was secret, the last is open, for it is represented in verse fourteen as the symbol that establishes the external vision of the prophecies of the latter days.

در سال ۲۰۱۶ ترامپ انتخاب شد؛ سپس جهانی‌گرایان، که بایدن نمایندهٔ آنان بود، انتخابات ۲۰۲۰ را دزدیدند، اما این امر را تنها کسانی تشخیص می‌دهند که دید 20/20 دارند. در آیهٔ سیزده، دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۴ «بازمی‌گردد»، با قدرتی بیش از هر زمان دیگر، و آمادگی خود را برای عصر طلایی و نیز نبرد پانیوم در آیهٔ پانزدهم آغاز می‌کند. سپس لئوی پاپ در سال ۲۰۲۵ آمد تا رؤیا را استوار سازد؛ سومین پاپی که با سه نبردِ آیات ده تا پانزده، و نیز با سه رئیس‌جمهورِ آن نبردها، مرتبط است. پاپ‌ها و رؤسای‌جمهورِ نخست و سوم محافظه‌کار به‌شمار می‌آیند، و پاپ و رئیس‌جمهورِ میانی جهانی‌گرا بودند. اتحاد نخست پنهانی بود، و آخری آشکار است، زیرا در آیهٔ چهارده به‌صورت نمادی بازنمایی شده است که رؤیای ظاهریِ نبوت‌های ایام آخر را برقرار می‌سازد.

On December 31, 2023 the work of the first angel, as typified by the work of the first decree began laying the foundation. The foundational test was over whether William Miller was correct or incorrect in his identification that it was Rome that establishes the vision in verse fourteen. Miller’s identification of Rome as the symbol that established the prophetic vision of the latter days is in some aspects the most significant of all of Miller’s foundational truths. How Miller arrived at certain understandings can only be derived from applying sanctified logic to his time and circumstances, but with some of his prophetic discoveries there is very specific testimony as to why he came to his understandings. The most fundamental of his understandings was his identification that it is Rome that establishes the vision.

در 31 دسامبر 2023، کارِ فرشتۀ اول، چنان‌که به‌واسطۀ کارِ فرمانِ نخست نمونه‌وار نشان داده شده بود، نهادنِ بنیاد را آغاز کرد. آزمونِ بنیادی بر سرِ این بود که آیا ویلیام میلر در تشخیصِ خود درست بود یا نادرست، در این‌که این روم است که رؤیا را در آیۀ چهارده برپا می‌سازد. شناساییِ روم از سوی میلر به‌عنوان نمادی که رؤیای نبویِ روزهای آخر را برقرار می‌سازد، از برخی جهات مهم‌ترینِ همۀ حقایقِ بنیادیِ میلر است. این‌که میلر چگونه به برخی دریافت‌ها رسید، تنها از راهِ به‌کاربستنِ منطقِ تقدیس‌شده بر زمان و اوضاعِ او قابلِ استنباط است؛ اما دربارۀ بعضی از کشفیاتِ نبویِ او، شهادتی بسیار مشخص دربارۀ این‌که چرا به دریافت‌های خود رسید وجود دارد. بنیادی‌ترینِ دریافت‌های او این بود که این روم است که رؤیا را برقرار می‌سازد.

Miller directly testifies how he searched to understand what it was that was “taken away” in the book of Daniel. He not only identifies where he found his answer, but he speaks of his excitement when he discovered the jewel, he had been searching for. Apollos Hale records a commentary upon Miller’s own writings, and in the following passage Hale is identifying how Miller became a student of prophecy. Miller, as the messenger of the light which was unsealed in 1798, is a sacred example of those who Daniel called the “wise” who “understand” when the book is “unsealed.” Miller’s testimony of how he was led into studying the Bible is a purposeful example by the One who controls all things. Pay attention to Miller’s development, for he is the example of the wise who understand the increase of knowledge, even if they, as Miller, come out from the darkness of error.

میلر به‌طور مستقیم شهادت می‌دهد که چگونه در جست‌وجوی فهم این بود که آنچه در کتاب دانیال «برداشته شده» بود، چیست. او نه‌تنها مشخص می‌سازد که پاسخ خود را در کجا یافت، بلکه از شور و شوق خویش نیز سخن می‌گوید آنگاه که آن گوهر گران‌بهایی را که در پیِ آن بود، کشف کرد. آپولوس هِیل تفسیری بر نوشته‌های خودِ میلر ثبت می‌کند، و در عبارت زیر هِیل توضیح می‌دهد که چگونه میلر شاگرد نبوت شد. میلر، به‌عنوان پیام‌آور نوری که در سال 1798 مُهرگشایی شد، نمونه‌ای مقدس از همان کسانی است که دانیال آنان را «حکیمان» نامید که هنگامی که کتاب «مُهرگشایی» می‌شود، «می‌فهمند». شهادت میلر درباره اینکه چگونه به مطالعهٔ کتاب‌مقدس هدایت شد، نمونه‌ای سنجیده از سوی آن یگانه‌ای است که همه‌چیز را در اختیار و تدبیر خود دارد. به روند رشد میلر توجه کنید، زیرا او نمونهٔ حکیمانی است که افزایش معرفت را درمی‌یابند، هرچند که آنان نیز، همچون میلر، از تاریکیِ گمراهی بیرون آمده باشند.

> “‘In the month of May, 1816, I was brought under conviction, and O, what horror filled my soul! I forgot to eat. The heavens appeared like brass, and the earth like iron. Thus I continued till October, when God opened my eyes; and O, my soul, what a Saviour I discovered Jesus to be! My sins fell like a burden from my soul: and then how plain the Bible seemed to me! It all spoke of Jesus; he was in every page and every line. O, that was a happy day! I wanted to go right home to heaven; Jesus was all to me, and I thought I could make everybody else see him as I saw him, but I was mistaken.

> «در ماه مه ۱۸۱۶، تحت تأثیر محکومیتِ گناه قرار گرفتم، و آه، چه وحشتی جانم را فراگرفت! خوردن را از یاد بردم. آسمان چون برنج می‌نمود، و زمین چون آهن. بدین‌سان تا ماه اکتبر ادامه یافت، تا آنکه خدا چشمانم را گشود؛ و آه، ای جان من، چه نجات‌دهنده‌ای یافتم که عیسی باشد! گناهانم چون باری از جانم فرو افتاد؛ و آنگاه کتاب‌مقدس چه روشن به نظرم می‌آمد! همه‌اش از عیسی سخن می‌گفت؛ او در هر صفحه و هر سطر بود. آه، آن روز چه روز سعادتمندی بود! می‌خواستم بی‌درنگ به خانه، به آسمان، بروم؛ عیسی همه‌چیزِ من بود، و می‌پنداشتم که می‌توانم همهٔ دیگران را نیز وادارم او را چنان‌که من دیدم ببینند، اما در اشتباه بودم.»

> “‘During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, “What do you think of this text, and that?” referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. “How long time do you want?” I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood. I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—“Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?”

> «در طی آن دوازده سالی که من دئیست بودم، هر تاریخی را که می‌توانستم بیابم، می‌خواندم؛ اما اکنون کتاب‌مقدس را دوست می‌داشتم. این کتاب از عیسی تعلیم می‌داد! با این همه، هنوز بخش قابل ملاحظه‌ای از کتاب‌مقدس برای من تاریک بود. در سال 1818 یا 19، هنگامی که با دوستی—که به دیدارش رفته بودم و در زمانی که دئیست بودم مرا می‌شناخت و سخنانم را شنیده بود—گفت‌وگو می‌کردم، او به شیوه‌ای نسبتاً معنادار پرسید: «دربارهٔ این آیه و آن آیه چه می‌اندیشی؟» و به همان آیاتی اشاره داشت که در دوران دئیست بودنم بر آنها اعتراض می‌کردم. دریافتم که مقصودش چیست، و پاسخ دادم: اگر به من فرصت بدهید، به شما خواهم گفت که آنها چه معنا می‌دهند. «چه مقدار زمان می‌خواهی؟» پاسخ دادم: نمی‌دانم، اما به شما خواهم گفت؛ زیرا نمی‌توانستم باور کنم که خدا مکاشفه‌ای داده باشد که نتوان آن را فهمید. آنگاه مصمم شدم کتاب‌مقدس خود را مطالعه کنم، با این ایمان که می‌توانم دریابم روح‌القدس چه منظور داشته است. اما به محض آنکه این تصمیم را گرفتم، این اندیشه به ذهنم آمد—«فرض کن به عبارتی برسی که نتوانی آن را درک کنی، چه خواهی کرد؟»»

> “This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, [purchased in 1798] which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Saviour was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could nor understand.”

> «این شیوهٔ مطالعهٔ کتاب‌مقدس آنگاه به ذهنم رسید:—واژه‌های چنین آیات را خواهم گرفت، و آن‌ها را در سراسر کتاب‌مقدس دنبال خواهم کرد، و بدین‌گونه معنای آن‌ها را خواهم یافت. من «تطبیق‌نامهٔ کرودن» را در اختیار داشتم [که در سال 1798 خریداری شده بود] و به گمانم آن بهترینِ جهان است؛ پس آن را با کتاب‌مقدسم برداشتم، و پشت میز خود نشستم، و هیچ چیز دیگر نخواندم، جز اندکی روزنامه‌ها، زیرا مصمم بودم بدانم کتاب‌مقدسم چه معنا می‌دهد. از پیدایش آغاز کردم، و آهسته به خواندن ادامه دادم؛ و چون به آیه‌ای می‌رسیدم که نمی‌توانستم آن را بفهمم، در سراسر کتاب‌مقدس جست‌وجو می‌کردم تا دریابم چه معنایی دارد. پس از آنکه بدین شیوه سراسر کتاب‌مقدس را پیمودم، آه، حقیقت چه‌سان درخشان و جلال‌آمیز نمودار شد! آنچه را که برای شما موعظه کرده‌ام یافتم. قانع شدم که هفت زمان در 1843 به پایان می‌رسد. سپس به 2300 روز رسیدم؛ آن‌ها مرا به همان نتیجه رساندند؛ اما هیچ اندیشه‌ای در سر نداشتم که زمان آمدن نجات‌دهنده را بیابم، و نمی‌توانستم آن را باور کنم؛ لیکن نور چنان نیرومند بر من تابید که نمی‌دانستم چه باید بکنم. اکنون، با خود گفتم، باید مهمیز و لگام بر خود نهم؛ از کتاب‌مقدس تندتر نخواهم رفت، و از آن نیز واپس نخواهم ماند. هر چه کتاب‌مقدس تعلیم دهد، بدان متمسک خواهم شد. اما باز هم آیاتی بود که نمی‌توانستم آن‌ها را بفهمم.»

> “So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘And could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, “take away.” “He shall take away the daily,” “from the time the daily shall be taken away,” etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is “the daily!” Well, now, what does Paul mean by “he who now letteth,” or hindereth? By “the man of sin,” and “the wicked,” Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, “the daily” must mean Paganism.’” Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.

> «این بود شیوهٔ کلی او در مطالعهٔ کتاب‌مقدس. در موقعیتی دیگر، روش خود را برای تعیین معنای متن مورد بحث ما—معنای «دائمی»—بیان کرد. او گفت: «به خواندن ادامه دادم، و هیچ مورد دیگری نیافتم که این لفظ در آن آمده باشد، مگر در دانیال. سپس آن واژه‌هایی را که با آن در ارتباط بودند، یعنی «برداشتن»، در نظر گرفتم. «او دائمی را برخواهد داشت»، «از زمانی که دائمی برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم، و گمان می‌کردم که هیچ نوری بر متن نخواهم یافت؛ سرانجام به 2 Thessalonians 2:7, 8 رسیدم. «زیرا سرِّ بی‌دینی هم‌اکنون عمل می‌کند، فقط آن که اکنون بازمی‌دارد، بازخواهد داشت، تا وقتی که از میان برداشته شود، و آنگاه آن شریر آشکار خواهد گردید»، و غیره. و هنگامی که به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و پرجلال نمودار شد! اینجاست! آن همان «دائمی» است! خوب، اکنون، پولس از «آن که اکنون بازمی‌دارد» یا مانع می‌شود، چه مراد می‌کند؟ از «مرد گناه» و «آن شریر»، پاپی‌گری مراد است. خوب، آن چیست که مانع آشکار شدن پاپی‌گری می‌شود؟ چرا، آن بت‌پرستی است؛ پس، در این صورت، «دائمی» باید به معنای بت‌پرستی باشد.»» Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.

The Providential guidance of Miller’s study by both human and Divine is in the record. His old friend pushed him, and the thoughts which came to him were the voice of the angel Gabriel, who Sister White identifies “line upon line” as the angel who repeatedly visited Miller. He identifies the seven times as his first discovery and then identifies the 2,300 as the second witness to the seven times, for they both ended in 1843, (he initially believed). Those two prophecies are his alpha and omega discoveries, and within the prophetic relationship to Miller they identify the mistake that would be corrected by Samuel Snow with the message of the Midnight Cry that initiated the “seventh-month movement.” The movement of the Midnight Cry was the “seventh-month movement” when it left the Exeter camp meeting, for it was identifying the coming of the Lord on the tenth day of the seventh month, which in 1844 fell on October 22.

مشیت‌گرایانهٔ مطالعهٔ میلر، هم به‌واسطهٔ عامل انسانی و هم عامل الهی، در گزارش ثبت شده است. دوست قدیمی او وی را برانگیخت، و اندیشه‌هایی که به ذهنش خطور می‌کرد، صدای فرشتهٔ جبرائیل بود؛ همان‌که خواهر وایت «سطر بر سطر» او را فرشته‌ای معرفی می‌کند که بارها به دیدار میلر آمد. او «هفت زمان» را نخستین کشف خود معرفی می‌کند و سپس ۲٬۳۰۰ را به‌عنوان شاهد دوم بر «هفت زمان» مشخص می‌سازد، زیرا هر دو در ۱۸۴۳ پایان می‌یافتند (چنان‌که او در ابتدا باور داشت). آن دو نبوت، کشفیات آلفا و امگای او هستند، و در درون رابطهٔ نبوی با میلر، اشتباهی را مشخص می‌سازند که سموئیل اسنو آن را با پیام ندای نیمه‌شب، که «جنبش ماه هفتم» را آغاز کرد، اصلاح نمود. جنبش ندای نیمه‌شب، همان «جنبش ماه هفتم» بود هنگامی که اردوگاه‌اجتماع اکستر را ترک کرد، زیرا آمدن خداوند را در روز دهمِ ماه هفتم مشخص می‌ساخت، که در سال ۱۸۴۴ برابر با ۲۲ اکتبر بود.

The mistake that produces the empowerment of the second angel is represented by Miller’s initial understanding that the seven times and the 2,300 years concluded together in 1843. In the passage the next doctrine that is discussed is how Miller came to identify Rome as the symbol that establishes the vision. The Adventist history teachers identify that all of William Miller’s prophetic understandings were based upon his identifying two desolating powers. He understood those two desolating powers to be pagan and papal Rome, and he saw those two powers in 2 Thessalonians when he came to understand that the “daily” in the book of Daniel is pagan Rome. Every prophetic model set forth by Miller, who Sister White informs us was repeatedly visited by angels, was based upon his understanding that Rome establishes the vision. Every one!

هغه تېروتنه چې د دوهمې فرښتې د ځواکمنېدو لامل ګرځي، د مېلر په هغه لومړني درک کې تمثیل شوې ده چې اووه وخته او ۲٬۳۰۰ کاله دواړه په ۱۸۴۳ کې يوځای پای ته رسېدل. په دې متن کې ورپسې هغه عقيده څېړل کېږي چې څنګه مېلر دې پايلې ته ورسېد چې روم هغه نښه ده چې رؤيا ټينګوي. د اېډوېنټسټ تاريخ ښوونکي څرګندوي چې د ويليم مېلر ټول نبوي پوهاوي پر دې بنسټ ولاړ وو چې هغه دوه ويجاړوونکي قدرتونه پېژندلي وو. هغه دغه دوه ويجاړوونکي قدرتونه بت‌پرست روم او پاپي روم بلل، او هغه همدا دوه قدرتونه په 2 Thessalonians کې ولیدل، کله چې دې پوهې ته ورسېد چې د دانيال په کتاب کې “daily” بت‌پرست روم ته اشاره کوي. هر نبوي ماډل چې مېلر وړاندې کړی و—او خور وايټ موږ ته راښيي چې فرښتو بيا بيا د هغه ليدنه کوله—پر همدې پوهه ولاړ و چې روم رؤيا ټينګوي. هر يو!

From December 31, 2023 the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the Revelation of Jesus Christ. From that point the foundational test had begun, and it reached its conclusion when the first pope from the United States began his reign on May 8, 2025. At that point, the temple test began.

از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، شیرِ سبطِ یهودا در حال گشودن مُهرهای مکاشفهٔ عیسی مسیح بوده است. از آن زمان، آزمونِ بنیادین آغاز شد، و هنگامی به فرجام خود رسید که نخستین پاپِ ایالات متحدهٔ آمریکا در ۸ مه ۲۰۲۵ سلطنت خود را آغاز کرد. در آن هنگام، آزمونِ هیکل آغاز شد.

We will continue these things in the next article and employ the “250” years as a witness to uphold our identification that the foundational test ended with the current pope.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی پی خواهیم گرفت و از ۲۵۰ سال به‌عنوان شاهدی بهره خواهیم برد تا تشخیص خود را مبنی بر این‌که آزمونِ بنیادی با پاپِ کنونی به پایان رسید، تأیید کنیم.

Back to Articles