Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Two

کتابِ دانیال — ایک سو بتیسواں حصہ

Unveiling the Prophetic Significance of the Second Test: Understanding the Image of the Beast and the Sealing Time of the 144,000

د دويمې ازموينې نبوي اهميت افشا کول: د ځناور د انځور او د ۱۴۴،۰۰۰ د مُهر لګولو د وخت درک کول

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In previous articles we spent time identifying the prophetic characteristics of the second test of the three tests represented by the three angels. Each angel represents a specific test, and the second test is represented as a visual test. We identified all three angels, and their respective tests are identified also in Daniel chapter one, where the second of the three tests was based upon the appearance of Daniel and the three worthies after they ate the vegetarian diet, instead of the Babylonian diet. Another characteristic of the second test is that it often is represented by a representation of the combination of Church and State.

در مقالات پیشین زمانی را صرف شناسایی ویژگی‌های نبویِ آزمونِ دوم از سه آزمونی کردیم که به‌وسیلهٔ سه فرشته نمایش داده شده‌اند. هر فرشته نمایندهٔ آزمونی معیّن است، و آزمون دوم به‌صورت آزمونی بصری به تصویر کشیده شده است. ما هر سه فرشته را شناسایی کردیم، و آزمون‌های مربوط به هر یک نیز در فصل اول دانیال مشخص شده‌اند، جایی که دومینِ آن سه آزمون بر پایهٔ ظاهرِ دانیال و آن سه جوانِ شایسته، پس از آنکه به‌جای خوراک بابلی، رژیم گیاه‌خواری را خوردند، قرار داشت. یکی دیگر از ویژگی‌های آزمون دوم این است که غالباً به‌وسیلهٔ نمادی از ترکیبِ کلیسا و دولت بازنمایی می‌شود.

All three angels and their respective tests are identified in the fall of Nimrod’s Babel in Genesis chapter eleven. The three tests are there represented by the three times the expression of “go to” is used in verses three, four and seven. The second expression of “go to,” in verse four marks the test of the second angel.

هر سه فرشته و آزمون‌های مربوط به هر یک، در سقوط بابلِ نمرود در باب یازدهم پیدایش مشخص شده‌اند. این سه آزمون در آنجا به‌وسیلهٔ سه بار به‌کار رفتنِ عبارت «بیایید» در آیات سه، چهار و هفت نشان داده شده‌اند. دومین عبارتِ «بیایید» در آیهٔ چهار، آزمونِ فرشتهٔ دوم را مشخص می‌کند.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> و آنان گفتند: «بیایید برای خود شهری و برجی بنا کنیم که سرِ آن به آسمان برسد، و برای خویشتن نامی بسازیم، مبادا بر روی تمامی زمین پراکنده شویم.» پیدایش 11:4

A city represents a state, and a tower represents a church. They also desired a specific character, as represented in their desire to make themselves a name. In the second test character is often manifested, and it is done so in contrast with an opposite character, as represented by Cain and Abel, the wise and foolish virgins, or in Daniel’s second test in the visual appearance between those who ate the diet of Babylon, as opposed to those who ate pulse.

یک شهر نمایانگر یک دولت است، و یک برج نمایانگر یک کلیسا. آنان همچنین خواهان خصلتی معیّن بودند، چنان‌که این امر در میل ایشان به ساختن نامی برای خود نمودار است. در آزمون دوم، خصلت غالباً آشکار می‌گردد، و این امر در تقابل با خصلتی متضاد صورت می‌پذیرد؛ چنان‌که در قائن و هابیل، باکره‌های دانا و نادان، یا در آزمون دوم دانیال در ظاهر دیداری میان آنان که از خوراک بابل خوردند، در برابر آنان که از بنشن خوردند، نمایان شده است.

> Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Daniel 2:12–15.

> میں تجھ سے درخواست کرتا ہوں کہ اپنے بندوں کو دس دن آزما لے؛ اور ہمیں کھانے کے لیے سبزیاں اور پینے کے لیے پانی دیا جائے۔ پھر ہمارے چہرے تیرے سامنے دیکھے جائیں، اور اُن لڑکوں کے چہرے بھی جو بادشاہ کے کھانے کا حصہ کھاتے ہیں؛ اور جیسا تو دیکھے، اپنے بندوں کے ساتھ ویسا ہی سلوک کر۔ چنانچہ اُس نے اس معاملہ میں اُن کی بات مان لی اور دس دن اُنہیں آزمایا۔ اور دس دن کے آخر میں اُن کے چہرے اُن سب لڑکوں سے زیادہ خوب صورت اور جسم میں بھرے ہوئے دکھائی دیے جو بادشاہ کے کھانے کا حصہ کھاتے تھے۔ دانی ایل 2:12–15۔

In the Millerite history, the test of the second angel manifested two classes of worshippers. The class that failed the test became the daughters of Rome, the other class were the faithful who continue to follow the advancing light. The daughters of Rome reflect the prophetic makeup of the mother, and the mother who they became daughters of is identified as the mother of harlots. Prophetically a harlot is a church which enters into a relationship with the state, as is the image of the papacy.

در تاریخ میلری، آزمونِ فرشتهٔ دوم دو طبقه از پرستندگان را آشکار ساخت. آن طبقه که در این آزمون مردود شد، دخترانِ روم گردید؛ و طبقهٔ دیگر، امینانی بودند که همچنان از نورِ فزاینده پیروی می‌کنند. دخترانِ روم بازتابِ ساختارِ نبویِ مادر خویش‌اند، و آن مادری که ایشان دخترانِ او شدند، به‌عنوانِ مادرِ فاحشه‌ها شناخته شده است. از دیدگاه نبوی، فاحشه کلیسایی است که با دولت وارد رابطه می‌شود، چنان‌که در تصویرِ پاپیّت مشاهده می‌گردد.

The first of the three angels in Revelation chapter fourteen, possesses all three tests of each of the three angels, as does Daniel chapter one. In Daniel twelve the three-step testing process is also identified, so the three-step testing process is in both the beginning and ending of the book of Daniel.

نخستینِ سه فرشته در باب چهاردهم مکاشفه، هر سه آزمونِ مربوط به هر یک از آن سه فرشته را در خود دارد؛ چنان‌که باب اول دانیال نیز چنین است. در دانیال دوازده نیز فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای مشخص شده است؛ بنابراین، فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای هم در آغازِ کتاب دانیال و هم در پایانِ آن حضور دارد.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> بسیاری تطهیر خواهند شد، و سفید گردانیده خواهند شد، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید. دانیال 12:10.

The first test in verse ten is the purification which occurs in the courtyard of the sanctuary where the lamb is slain and justification is imputed to the sinner. The second test in verse ten is to be made white, which is represented by the holy place in the sanctuary, which represents when sanctification is imparted to the believer. The third step is to be tried, which represents the judgment of the Most Holy Place where God’s people are sealed, and glorification is accomplished. The two classes of worshippers are represented by the wicked who do not understand, and the wise who do understand.

دهمین آیه نخستین آزمون را «تطهیری» معرفی می‌کند که در صحنِ قدس رخ می‌دهد، جایی که برّه ذبح می‌شود و عدالتِ تبرئه‌کننده به گناهکار محسوب می‌گردد. دومین آزمون در آیهٔ ده «سفید ساخته شدن» است که به‌وسیلهٔ مکانِ مقدّس در قدس نشان داده می‌شود، و بیانگر زمانی است که تقدیس به ایمان‌آورنده افاضه می‌گردد. سومین مرحله «آزموده شدن» است که نمایانگر داوریِ قدس‌الاقداس است؛ جایی که قومِ خدا مُهر می‌شوند و جلال‌یافتگی به انجام می‌رسد. دو گروهِ پرستندگان با شریران که نمی‌فهمند و حکیمان که می‌فهمند، بازنمایی شده‌اند.

The second test, which is represented many times in the sacred Word, represents a visual test, where two classes of worshippers are manifested, and the combination of Church and State is symbolized. Just as important is that a characteristic of the second test is that it precedes the third test, and the third test represents judgment. There is an important caveat to the judgment of the third test though, for each of the three tests involve a judgment, but the first two tests are placed in a history where character development is still possible. The third test is different, in that it is a prophetic litmus test, which simply identifies which class of worshipper you had become in the previous two steps of the testing process.

دومین آزمون، که بارها در کلام مقدّس به تصویر کشیده شده است، آزمونی بصری را نمایندگی می‌کند که در آن دو طبقه از پرستش‌کنندگان آشکار می‌شوند و اتحاد کلیسا و دولت نمادپردازی می‌گردد. به همان اندازه مهم این است که از ویژگی‌های دومین آزمون آن است که بر سومین آزمون پیشی می‌گیرد، و سومین آزمون نمایانگر داوری است. با این حال، درباره داوریِ سومین آزمون قیدی مهم وجود دارد، زیرا هر یک از این سه آزمون دربردارنده نوعی داوری‌اند، اما دو آزمون نخست در تاریخی قرار داده شده‌اند که در آن رشد شخصیت هنوز ممکن است. سومین آزمون از این جهت متفاوت است که محکِ نبوتی‌ای است که صرفاً مشخص می‌سازد در دو مرحله پیشینِ فرایند آزمون، به کدام طبقه از پرستش‌کنندگان بدل شده بودی.

In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which began on September 11, 2001, and ends at the Sunday law in the United States, there are three tests. The first test was when the angel descended on September 11, 2001, and in agreement with the angel that descended in Millerite history on August 11, 1840, the test is then a test upon diet. In Daniel chapter one, the first test was when Daniel purposed in his heart not to eat the king’s diet. When the Holy Spirit descended at Christ’s baptism and He then fasted for forty days, His first test was diet.

در زمانِ مُهرشدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و با قانون یک‌شنبه در ایالات متحده پایان می‌یابد، سه آزمون وجود دارد. نخستین آزمون زمانی بود که آن فرشته در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد، و در توافق با فرشته‌ای که در تاریخ میلری در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد، آن آزمون، آزمونی دربارهٔ رژیم غذایی است. در فصل اول دانیال، نخستین آزمون آن بود که دانیال در دل خود قصد کرد از خوراک پادشاه نخورد. هنگامی که روح‌القدس در تعمید مسیح فرود آمد و سپس او چهل روز روزه گرفت، نخستین آزمون او نیز رژیم غذایی بود.

The third and final test in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is the Sunday law. At that time all those who have an understanding of the claims of the seventh-day Sabbath, and who choose to worship on the day of the sun will receive the mark of the beast, and they are lost for eternity. After three years, in Daniel chapter one, Daniel and the three worthies were taken before Nebuchadnezzar (a symbol of the Sunday law), to be judged on their training over the previous three years. When the Father and Son went down in Nimrod’s story of rebellion at the third “go to,” it was to confuse their language and scatter them abroad, The third test is the litmus test that separates the two classes for eternity.

سومین و آخرین آزمون در زمانِ مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، قانونِ یکشنبه است. در آن هنگام، همهٔ کسانی که از الزاماتِ سَبَّتِ روزِ هفتم آگاهی دارند و برمی‌گزینند که در روزِ خورشید عبادت کنند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد، و برای ابدیت گم‌شده‌اند. پس از سه سال، در بابِ یکِ دانیال، دانیال و آن سه یارِ برگزیده را نزد نبوکدنصر (نمادی از قانونِ یکشنبه) آوردند تا دربارهٔ آموزشی که در طولِ سه سالِ پیشین دیده بودند داوری شوند. هنگامی که پدر و پسر، در روایتِ شورشِ نمرود، در سومین «برویم پایین» فرود آمدند، برای آن بود که زبانِ ایشان را مشوش سازند و ایشان را بر روی زمین پراکنده کنند. آزمونِ سوم، آزمونِ تعیین‌کننده‌ای است که آن دو طبقه را برای ابدیت از یکدیگر جدا می‌سازد.

> “Both the parable of the tares and that of the net plainly teach that there is no time when all the wicked will turn to God. The wheat and the tares grow together until the harvest. The good and the bad fish are together drawn ashore for a final separation.

> “هم مَثَلِ علف‌های هرز و هم مَثَلِ تور به‌روشنی تعلیم می‌دهند که هرگز زمانی نخواهد بود که همهٔ شریران به سوی خدا بازگردند. گندم و علف‌های هرز تا هنگام درو با هم می‌رویند. ماهیان نیکو و بد نیز با هم به ساحل کشیده می‌شوند تا در پایان از یکدیگر جدا شوند.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> “باز هم، این مَثَل‌ها تعلیم می‌دهند که پس از داوری، دیگر هیچ مهلت آزمایشی‌ای وجود نخواهد داشت. هنگامی که کار انجیل به کمال برسد، بی‌درنگ جدایی میان نیکان و بدان روی می‌دهد، و سرنوشت هر یک از این دو گروه تا ابد تثبیت می‌گردد.” درس‌های پندآموز مسیح، 123.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and between that third test, and the first test that arrived on September 11, 2001, the second test is brought upon Laodicean Adventism. There is “no probation after judgment,” for the work of the gospel is then completed for the one hundred and forty-four thousand.

زمانِ مُہرِ یک‌صد و چهل و چهار ہزار با قانونِ یک‌شنبهٔ قریب‌الوقوع به پایان می‌رسد، و میان آن آزمونِ سوم و آزمونِ نخست که در 11 سپتامبر 2001 فرا رسید، آزمونِ دوم بر ادونتیسمِ لائودیکیه وارد می‌شود. زیرا «پس از داوری، مهلتِ توبه‌ای نیست»، چرا که در آن هنگام کارِ انجیل برای آن یک‌صد و چهل و چهار هزار تن به کمال رسیده است.

Sister White teaches in several places that if we do not pass the first test, then we cannot pass the second test, and without successfully passing the second test we will manifest our failure at the third, litmus test.

خواهر وایت در چندین موضع تعلیم می‌دهد که اگر از آزمون نخست کامیاب بیرون نیاییم، آنگاه نمی‌توانیم از آزمون دوم نیز کامیاب بیرون آییم؛ و بدون گذر موفقیت‌آمیز از آزمون دوم، ناکامی خود را در آزمون سوم، یعنی آزمون تعیین‌کننده، آشکار خواهیم ساخت.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> «مرا به اعلان آمدن نخستین مسیح بازگردانیدند. یحیی در روح و قوتِ الیاس فرستاده شد تا راه عیسی را مهیا سازد. آنان که شهادتِ یحیی را رد کردند، از تعالیم عیسی بهره‌مند نشدند. مخالفت ایشان با پیامی که آمدن او را پیشگویی می‌کرد، آنان را در وضعیتی قرار داد که نمی‌توانستند به‌آسانی نیرومندترین شواهد را بپذیرند که او همان مسیحا بود. شیطان کسانی را که پیام یحیی را رد کردند، پیش راند تا باز هم فراتر روند و مسیح را رد کرده، مصلوب سازند. با این کار، خود را در جایی قرار دادند که نمی‌توانستند برکتِ روز پنطیکاست را دریافت کنند؛ برکتی که راه ورود به قدسِ آسمانی را به ایشان می‌آموخت. دریده شدنِ حجابِ هیکل نشان داد که قربانی‌ها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهد شد. آن قربانیِ عظیم تقدیم شده و پذیرفته شده بود، و روح‌القدسی که در روز پنطیکاست نازل شد، ذهن شاگردان را از قدسِ زمینی به قدسِ آسمانی معطوف ساخت، جایی که عیسی به خونِ خود داخل شده بود تا فوایدِ کفارهٔ خویش را بر شاگردانش فرو ریزد. اما یهودیان در تاریکیِ کامل واگذاشته شدند. آنان تمام نوری را که می‌توانستند دربارهٔ نقشهٔ نجات داشته باشند، از دست دادند، و همچنان بر قربانی‌ها و هدایای بی‌فایدهٔ خود اعتماد می‌کردند. قدسِ آسمانی جای قدسِ زمینی را گرفته بود، بااین‌همه آنان از این تغییر هیچ آگاهی نداشتند. ازاین‌رو نمی‌توانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدس بهره‌مند شوند.»

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> «بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در ردّ و مصلوب ساختن مسیح می‌نگرند؛ و هنگامی که تاریخچهٔ بدرفتاری ننگین با او را می‌خوانند، می‌پندارند که او را دوست دارند و همچون پطرس او را انکار نمی‌کردند یا همچون یهودیان او را مصلوب نمی‌ساختند. اما خدایی که دل‌های همه را می‌خوانَد، آن محبتی را که ایشان مدّعی بودند نسبت به عیسی احساس می‌کنند، به آزمایش آورده است. تمامی آسمان با عمیق‌ترین علاقه، نحوهٔ پذیرش پیام فرشتهٔ اول را نظاره می‌کرد. اما بسیاری که مدّعی محبت به عیسی بودند، و چون داستان صلیب را می‌خواندند اشک می‌ریختند، خبر خوش آمدن او را به ریشخند گرفتند. به جای آنکه پیام را با شادی بپذیرند، اعلام کردند که آن فریبی بیش نیست. آنان کسانی را که ظهور او را دوست می‌داشتند، دشمن داشتند و ایشان را از کلیساها بیرون راندند. کسانی که پیام اول را رد کردند، نمی‌توانستند از پیام دوم بهره‌مند شوند؛ و نیز از فریاد نیمه‌شب، که قرار بود ایشان را آماده سازد تا به وسیلهٔ ایمان با عیسی به قدس‌الاقداسِ حرم آسمانی داخل شوند، بهره‌ای نبردند. و با رد کردن آن دو پیام پیشین، فهم خود را چنان تاریک ساخته‌اند که هیچ نوری را در پیام فرشتهٔ سوم، که راه ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد، نمی‌توانند ببینند. دیدم که همان‌گونه که یهودیان عیسی را مصلوب کردند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را مصلوب کرده‌اند؛ و از این رو هیچ معرفتی از راه ورود به قدس‌الاقداس ندارند، و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. آنان همچون یهودیانی که قربانی‌های بی‌فایدهٔ خود را تقدیم می‌کردند، دعاهای بی‌فایدهٔ خود را به آن بخشی تقدیم می‌کنند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان که از این فریب خشنود است، هیأتی دینی به خود می‌گیرد و ذهن‌های این مسیحیانِ معترف را به سوی خود می‌کشاند، و با قدرت خود و آیات و عجایب دروغین خویش عمل می‌کند تا آنان را در دام خود گرفتار و استوار سازد.» Early Writings, 259–261.

If we will not accept the warning message represented by September 11, 2001, then we will certainly accept the Sunday law when it arrives, presuming we are still alive. That being said, the test where we determine our eternal destiny, and the test we must pass before we are sealed at the Sunday law, which is the test we must pass before probation closes, is the second test, and it is the test of the image of the beast.

اگر ما پیام هشداردهنده‌ای را که یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانگر آن است نپذیریم، آنگاه بی‌تردید هنگامی که قانون یک‌شنبه فرا رسد، آن را خواهیم پذیرفت، البته اگر هنوز زنده باشیم. با این وصف، آزمونی که در آن سرنوشت ابدی خود را تعیین می‌کنیم، و آزمونی که باید پیش از آنکه در زمان قانون یک‌شنبه مُهر شویم از آن سرافراز بیرون آییم، یعنی همان آزمونی که باید پیش از بسته شدن درِ فرصت از آن عبور کنیم، آزمون دوم است، و آن همان آزمونِ تصویر وحش است.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> «خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که صورتِ وحش پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش پدید خواهد آمد؛ زیرا این همان آزمونِ عظیم برای قومِ خدا خواهد بود که به‌وسیلهٔ آن، سرنوشتِ ابدیِ ایشان تعیین خواهد شد. موضعِ شما چنان آشفته و آکنده از ناسازگاری‌هاست که جز اندکی فریب نخواهند خورد.»

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> «در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی مطرح شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۷، نقل شده].»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «این آزمونی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از آن بگذرند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او و امتناع از پذیرفتن سَبَّتی جَعلی، وفاداری خود را به خدا ثابت کرده‌اند، زیر بیرقِ یهوه، خداوندْ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدای زنده را دریافت خواهند کرد. و آنان که حقیقتِ با منشأ آسمانی را واگذارند و سَبَّتِ یکشنبه را بپذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد.» Manuscript Releases, volume 15, 15.

The second test in the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand is a prophetic visual test. It requires the recognition of the formation of the image of the beast in the United States, and that test can only be revealed through God’s prophetic Word. More than that, God’s prophetic Word will only be understood by those who choose to eat the message of the latter rain, which is represented as the methodology of line upon line. If we refuse to eat the message that is in the hand of the mighty angel of Revelation eighteen when he descends, we will not possess the ability to recognize the formation of the image of the beast.

دومین آزمون در زمان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، آزمونی بصریِ نبوی است. این آزمون مستلزمِ تشخیصِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش در ایالات متحده است، و آن آزمون فقط از طریقِ کلامِ نبویِ خدا آشکار می‌گردد. افزون بر آن، کلامِ نبویِ خدا را تنها کسانی درک خواهند کرد که برگزینند پیامِ بارانِ آخر را بخورند؛ پیامی که به‌مثابهٔ روش‌شناسیِ «سطر بر سطر» معرفی شده است. اگر از خوردنِ پیامی که هنگامِ نزولِ فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده در دستِ اوست امتناع کنیم، تواناییِ تشخیصِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش را نخواهیم داشت.

In order to eat the message in the angel’s hand it requires that the student of prophecy can see that the angel has a message in his hand. When the mighty angel of Revelation eighteen descends, the verse does not identify anything in his hand, but the methodology of line upon line establishes upon several witnesses that there is always a message in the hand of the angels who descend. Those who reject the methodology of line upon line, are blind to the message that provides the evidence that the image of the beast is forming in the United States. That must be recognized, for our eternal destiny is based upon recognizing this truth. Line upon line, Sister White identifies the prophetic characteristics of the first angel with the same characteristics of the mighty angel of Revelation chapter eighteen.

برای خوردن پیامی که در دست فرشته است، لازم است که طالبِ نبوت بتواند ببیند که فرشته در دست خود پیامی دارد. هنگامی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود می‌آید، آیه چیزی را در دست او مشخص نمی‌سازد؛ اما روش‌شناسیِ «خط بر خط» بر پایهٔ چندین شاهد استوار می‌سازد که در دست فرشتگانی که فرود می‌آیند، همواره پیامی وجود دارد. آنان که روش‌شناسیِ «خط بر خط» را رد می‌کنند، نسبت به پیامی که برهانی فراهم می‌آورد مبنی بر اینکه صورتِ وحش در ایالات متحده در حال شکل‌گیری است، کور هستند. این امر باید شناخته شود، زیرا سرنوشت ابدیِ ما بر شناختِ این حقیقت مبتنی است. «خط بر خط»، خواهر وایت ویژگی‌های نبویِ فرشتهٔ اول را با همان ویژگی‌های فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهِ مکاشفه یکسان معرفی می‌کند.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

> “به من نشان داده شد که تمامی آسمان به کاری که بر زمین در جریان بود چه علاقه‌ای عمیق داشت. عیسی فرشته‌ای نیرومند را مأمور ساخت تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که خود را برای ظهور دوم او آماده سازند. هنگامی که آن فرشته حضور عیسی را در آسمان ترک می‌کرد، نوری بس درخشان و پرجلال پیش روی او می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را از جلال خویش روشن سازد و انسان را از غضب آیندهٔ خدا آگاه کند. انبوهی از مردم آن نور را پذیرفتند. برخی از ایشان بسیار موقر به نظر می‌رسیدند، حال آنکه دیگران شادمان و از خود بی‌خود بودند. همهٔ کسانی که نور را پذیرفتند، چهره‌های خود را به سوی آسمان گردانیدند و خدا را تمجید کردند. با آنکه آن نور بر همه تابیده می‌شد، برخی فقط تحت تأثیر آن قرار گرفتند، اما آن را از صمیم دل نپذیرفتند. بسیاری از خشم عظیم پر شدند. خادمان و مردم با شریران متحد شدند و سخت در برابر نوری که از سوی آن فرشتهٔ نیرومند تابیده می‌شد مقاومت کردند. اما همهٔ کسانی که آن را پذیرفتند، از دنیا کناره گرفتند و به‌نزدیکی با یکدیگر متحد شدند.”

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.” Early Writings, 245, 246.

> «شیطان و فرشتگان او سخت مشغول بودند تا ذهن هرچه بیشترِ مردم را از نور منحرف سازند. گروهی که آن را رد کردند، در تاریکی واگذارده شدند. دیدم که فرشتهٔ خدا با عمیق‌ترین علاقه بر قومِ معترفِ خود نظر داشت تا شخصیتی را که آنان هنگام عرضه شدنِ آن پیامِ آسمانی در خود پرورش می‌دادند، ثبت کند. و چون بسیاری از آنان که مدعی محبت به عیسی بودند، با تمسخر، استهزا و نفرت از پیام آسمانی روی گردانیدند، فرشته‌ای با طوماری در دست، آن ثبتِ شرم‌آور را نوشت. تمام آسمان از خشم آکنده شد، زیرا عیسی بدین‌گونه از سوی پیروانِ معترفِ خود خوار شمرده شده بود.» Early Writings, 245, 246.

In the passage, the first angel of Revelation chapter fourteen was “commissioned” “to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing”, which is the identical work of the angel of Revelation chapter eighteen. The mission of the first angel was “to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God,” which is once again the mission of the angel of chapter eighteen. Those who received the message “glorified God,” and those who rejected the message “were left in total darkness.”

در این بخش، فرشتهٔ نخستِ باب چهاردهمِ مکاشفه «مأمور شد» «تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که خود را برای ظهور دوم او آماده سازند»، و این دقیقاً همان کاری است که فرشتهٔ باب هجدهمِ مکاشفه انجام می‌دهد. مأموریت فرشتهٔ نخست این بود که «زمین را با جلال خویش روشن سازد و انسان را از غضبِ در شُرُفِ آمدنِ خدا آگاه کند»، و این بار دیگر همان مأموریت فرشتهٔ باب هجدهم است. آنان که این پیام را پذیرفتند، «خدا را جلال دادند»، و آنان که این پیام را رد کردند، «در تاریکیِ کامل واگذاشته شدند.»

Daniel and the three worthies chose to eat the heavenly diet, and the other group ate the diet of Babylon. At the end of the “visual test” of ten days, Daniel and his fellows glorified God, as their countenances were visually fatter and fairer than those who ate the diet of Babylon. The first angel’s message of Revelation chapter fourteen, represents all three tests within its identification of the everlasting gospel. The first test is to fear God, the second is to give Him glory, and the third test is when the hour of judgment arrives. Those who took the little book out of the first angel’s hand and ate it, as represented by John in chapter ten, glorified God at the second test, and they were then prepared to enter into Nebuchadnezzar’s judgment. Line upon line, the first test on September 11, 2001, was to eat the little book that was in the mighty angel’s hand. That test introduced the next test where two classes of worshippers were to be manifested in advance of the third and final litmus test, which simply demonstrated either a glorified character, or a character filled with darkness.

دانیال و آن سه جوانِ برگزیده، خوردنِ خوراکِ آسمانی را برگزیدند، و گروهِ دیگر خوراکِ بابل را خوردند. در پایانِ «آزمونِ دیداری»ِ ده‌روزه، دانیال و یارانش خدا را جلال دادند، زیرا سیمای ایشان از حیثِ ظاهر از آنان که خوراکِ بابل را می‌خوردند، فربه‌تر و نیکوتر بود. پیامِ فرشتهٔ اوّل در مکاشفه باب چهارده، هر سه آزمون را در شناساییِ انجیلِ جاودانی در بر می‌گیرد. آزمونِ نخست این است که از خدا بترسید، آزمونِ دوم این است که او را جلال دهید، و آزمونِ سوم آنگاه است که ساعتِ داوری فرا می‌رسد. آنان که کتابچه را از دستِ فرشتهٔ اوّل گرفتند و آن را خوردند، چنان‌که یوحنا در باب ده نمایندگی می‌کند، در آزمونِ دوم خدا را جلال دادند، و آنگاه برای ورود به داوریِ نبوکدنصر آماده شدند. سطر بر سطر، آزمونِ نخست در 11 سپتامبر 2001 این بود که کتابچه‌ای را که در دستِ آن فرشتهٔ نیرومند بود بخورند. آن آزمون، آزمونِ بعدی را پدید آورد که در آن می‌بایست دو طبقه از پرستندگان پیش از سومین و آخرین آزمونِ محک‌آمیز آشکار شوند؛ آزمونی که به‌سادگی یا منشِ جلال‌یافته را نشان می‌داد، یا منشِ آکنده از تاریکی را.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is the history of September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law in the United States. In that history the parable of the ten virgins will be repeated and fulfilled to the very letter. That fact then identifies that the prophetic history of Habakkuk two, will also be repeated and fulfilled to the very letter. It also means that the period of the sealing of the one-hundred and forty-four thousand is the period when the effect of every prophetic vision is repeated and fulfilled to the very letter.

زمانِ مُہرِ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی تاریخ 11 ستمبر 2001 سے لے کر ریاستہائے متحدہ میں عنقریب آنے والے اتوار کے قانون تک ہے۔ اُس تاریخ میں دس کنواریوں کی تمثیل بعینہٖ حرف بہ حرف دہرائی جائے گی اور پوری ہوگی۔ پس یہ حقیقت اس امر کی نشان دہی کرتی ہے کہ حبقوق دو کی نبوی تاریخ بھی بعینہٖ حرف بہ حرف دہرائی جائے گی اور پوری ہوگی۔ اس کا یہ مطلب بھی ہے کہ ایک لاکھ چوالیس ہزار پر مُہر کیے جانے کا زمانہ وہ زمانہ ہے جس میں ہر نبوی رویا کا اثر بعینہٖ حرف بہ حرف دہرایا جاتا ہے اور پورا ہوتا ہے۔

Daniel chapter eleven, verse forty was unsealed at the time of the end in 1989. The verse begins with the time of the end in 1798, and ends by marking the time of the end in 1989. Line upon line, the time of the end in 1798 aligns with the time of the end in 1989. The history of verse forty, beginning in 1798, and continuing to the Sunday law in verse forty-one represents the history of the earth beast (the United States) as the sixth kingdom of Bible prophecy. The earth beast’s two horns of Republicanism and Protestantism are represented with the two times of the ends.

دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل، در زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹ گشوده شد. این آیه با زمانِ آخر در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و با مشخص ساختنِ زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹ پایان می‌یابد. سطر بر سطر، زمانِ آخر در سال ۱۷۹۸ با زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹ منطبق است. تاریخِ آیهٔ چهل، که از سال ۱۷۹۸ آغاز شده و تا قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک ادامه می‌یابد، نمایانگرِ تاریخِ وحشِ زمین (ایالات متحده) به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است. دو شاخِ وحشِ زمین، یعنی جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم، با دو زمانِ آخر نمایانده شده‌اند.

In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the Protestant horn will produce two classes of worshippers during the second test of the three tests within that period of time. One class will have developed the image of Christ, and the other class will have developed the image of the beast. In that testing period, the Republican horn will join with the apostate Protestant horn and form an image of the beast as Protestant churches then take control of the civil government. That period of time is represented by every vision in God’s Word, for this is where each of the “books of the Bible, meet and end.”

در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، شاخِ پروتستان در جریانِ دومین آزمون از سه آزمونِ واقع در آن بازهٔ زمانی، دو طبقه از پرستندگان را پدید خواهد آورد. یک طبقه صورتِ مسیح را پرورانیده خواهد بود، و طبقهٔ دیگر صورتِ وحش را پرورانیده خواهد بود. در آن دورهٔ آزمایش، شاخِ جمهوری‌خواه با شاخِ پروتستانِ مرتد متحد خواهد شد و تمثالی از وحش را تشکیل خواهد داد، آنگاه که کلیساهای پروتستان زمامِ حکومتِ مدنی را به دست گیرند. آن بازهٔ زمانی به‌وسیلهٔ هر رؤیا در کلامِ خدا بازنمایی شده است، زیرا اینجاست که هر یک از «کتاب‌های کتاب مقدس، به یکدیگر می‌رسند و پایان می‌یابند.»

The second test in that history is the image of the beast test, both internally for the virgins, and externally for the politicians of the two rival political parties. That test is the test that we must pass “before probation closes” at the soon-coming Sunday law. That test is the test we pass “before we are sealed.” That test is the test where “our eternal destiny will be decided.”

دومین آزمون در آن تاریخ، آزمونِ صورتِ وحش است؛ هم به‌طور درونی برای باکرگان، و هم به‌طور بیرونی برای سیاستمدارانِ دو حزبِ سیاسیِ رقیب. آن آزمون، همان آزمونی است که باید «پیش از بسته شدنِ مهلتِ فیض» در قانونِ یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع از آن سرافراز بیرون آییم. آن آزمون، همان آزمونی است که «پیش از آنکه مُهر شویم» از آن عبور می‌کنیم. آن آزمون، همان آزمونی است که در آن «سرنوشتِ ابدیِ ما تعیین خواهد شد.»

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith. . ..

> «فرشته‌ای نیرومندِ دیگر مأمور شد تا به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای در دست او نهاد، و چون به زمین آمد، ندا درداد: “بابل سقوط کرد، سقوط کرد.” سپس بار دیگر دیدم که نومیدشدگان چشمان خود را به سوی آسمان برمی‌افرازند و با ایمان و امید در انتظار ظهور خداوند خویش می‌نگرند. اما بسیاری چنان می‌نمودند که در حالتی کودن‌وار باقی مانده‌اند، گویی در خواب‌اند؛ با این همه، من می‌توانستم نشان اندوهی ژرف را بر چهره‌هایشان ببینم. نومیدشدگان از روی کتب مقدس دریافتند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند و باید با شکیبایی در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که آنان را در سال 1843 به انتظار خداوندشان واداشته بود، ایشان را بر آن داشت که در 1844 نیز چشم‌به‌راه او باشند. با این حال، دیدم که اکثریت آن نیرویی را که ایمانشان را در 1843 مشخص می‌ساخت، در خود نداشتند. نومیدیِ ایشان ایمانشان را فرو نشانده بود....»

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245, 255.

> «هنگامی که خدمت عیسی در مکان مقدّس به پایان رسید، و او به قدس‌الاقداس داخل شد و در برابر تابوتِ حاوی شریعتِ خدا ایستاد، فرشته‌ای زورآور دیگر را با پیام سوم به جهان فرستاد. طوماری در دست آن فرشته نهاده شد، و چون با قدرت و جلال به سوی زمین فرود آمد، هشداری هولناک را اعلام کرد، با سهمگین‌ترین تهدیدی که هرگز به انسان رسانده شده است. این پیام برای آن مقرر شده بود که فرزندان خدا را به هوشیاری و احتیاط وادارد، از این راه که ساعتِ وسوسه و اندوهی را که پیش روی ایشان بود به آنان بنمایاند. فرشته گفت: “آنان به نبردی نزدیک با وحش و تصویر او کشانده خواهند شد. تنها امید ایشان برای حیات جاودان این است که استوار بمانند. هرچند جانشان در خطر است، باید به حقیقت سخت بچسبند.” فرشتهٔ سوم پیام خود را بدین‌سان به پایان می‌رساند: “در اینجاست صبر مقدسین: اینان‌اند که احکام خدا و ایمان عیسی را نگاه می‌دارند.” چون این کلمات را تکرار کرد، به سوی مَقْدِس آسمانی اشاره نمود. اذهانِ همهٔ کسانی که این پیام را می‌پذیرند، به سوی قدس‌الاقداس معطوف می‌شود، جایی که عیسی در برابر تابوت ایستاده است و شفاعت نهاییِ خود را برای همهٔ کسانی به‌جا می‌آورد که رحمت هنوز برایشان درنگ می‌کند و نیز برای آنان که از روی نادانی شریعت خدا را شکسته‌اند. این کفاره هم برای مردگانِ عادل به‌جا آورده می‌شود و هم برای زندگانِ عادل. این شامل همهٔ کسانی است که با اعتماد به مسیح مردند، امّا چون نورِ مربوط به احکام خدا را دریافت نکرده بودند، در تعدّی از فرایض آن، از روی نادانی گناه ورزیده بودند.» Early Writings, 245, 255.

Back to Articles