Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Nine

کتاب دانیال — شمارهٔ بیست‌ونهم

Belshazzar’s Feast and the Prophetic Hour: Unveiling the Sunday Law, the Fall of Babylon, and the Final Crisis

ضیافتِ بلشضر اور نبوتی گھڑی: سنڈے لا کی نقاب کشائی، بابل کے سقوط، اور آخری بحران

Author

Jeff Pippenger

Published

December 24, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Belshazzar’s feast identifies the “hour” of the Sunday law, but it places the emphasis upon the judgment of the Republican horn. Nebuchadnezzar’s golden image in Daniel chapter three, places the same history, in the context of God’s faithful people who are then lifted up as an ensign. Daniel chapter six, addresses the same line, but addresses the role of the Protestant horn. Belshazzar is representing the “state,” and he called one thousand of his “lords.”

ضیافتِ بلشصر «ساعت» شریعتِ یک‌شنبه را مشخص می‌سازد، اما تأکید را بر داوریِ شاخِ جمهوری‌خواه قرار می‌دهد. تمثالِ زرینِ نبوکدنصر در بابِ سومِ دانیال، همان تاریخ را در بسترِ قومِ امینِ خدا قرار می‌دهد، که سپس همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند. بابِ ششمِ دانیال همان خط را مورد خطاب قرار می‌دهد، اما نقشِ شاخِ پروتستان را بررسی می‌کند. بلشصر نمایندهٔ «دولت» است، و او هزار تن از «سروران» خود را فراخواند.

> Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Daniel 5:1–5.

> بلشصرِ پادشاه ضیافتی بزرگ برای هزار تن از بزرگان خود برپا کرد، و در حضور آن هزار تن شراب نوشید. بلشصر، در حالی که شراب می‌چشید، فرمان داد ظروف زرین و سیمینی را که پدرش نبوکدنصر از معبدی که در اورشلیم بود آورده بود، بیاورند، تا پادشاه و امیرانش و زنانش و متعه‌هایش در آنها بنوشند. آنگاه ظروف زرین را که از معبدِ خانهٔ خدا که در اورشلیم بود گرفته شده بود، آوردند؛ و پادشاه و امیرانش و زنانش و متعه‌هایش در آنها نوشیدند. شراب نوشیدند و خدایانِ طلا و نقره و برنج و آهن و چوب و سنگ را ستایش کردند. در همان ساعت، انگشتانِ دستِ انسانی پدیدار شد و برابرِ شمعدان، بر گچِ دیوارِ کاخِ پادشاه نوشت؛ و پادشاه آن بخش از دست را که می‌نوشت دید. دانیال ۵:۱–۵

The number “ten” represents the dragon, and one hundred, and one thousand is simply a magnification of the same symbol. In chapter six, one hundred and twenty push the deceitful law, and one hundred and twenty is a symbol for priests. Considering “line upon line,” Belshazzar’s feast is illustrating the judgment upon a corrupted statecraft, and judgment of a corrupted churchcraft. Belshazzar was drunk with the Babylonian wine, and then determined to desecrate the sacred vessels of God’s temple in Jerusalem.

شمارهٔ «ده» نمایانگر اژدهاست، و یک‌صد و یک‌هزار صرفاً بزرگ‌نماییِ همان نماد است. در باب ششم، یک‌صد و بیست آن شریعتِ فریبنده را پیش می‌رانند، و یک‌صد و بیست نمادی برای کاهنان است. با در نظر گرفتن «حکم بر حکم»، بزمِ بَلعَشَصَّر در حال تصویر کردن داوری بر یک سیاست‌ورزیِ فاسد، و داوری بر یک کلیساسالاریِ فاسد است. بَلعَشَصَّر از شرابِ بابِل مست بود، و سپس تصمیم گرفت ظروفِ مقدّسِ هیکلِ خدا در اورشلیم را بی‌حرمت سازد.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).” Selected Messages, book 2, 118.

> نبی فرماتا ہے، ’’میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اترتے دیکھا، جس کے پاس بڑا اختیار تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اُس نے بڑی زور دار آواز سے پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور شیاطین کا مسکن بن گیا ہے‘‘ (مکاشفہ 18:1، 2)۔ یہ وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتہ نے دیا تھا۔ بابل گر گیا ہے، ’’کیونکہ اُس نے اپنی زناکاری کے غضب کی مے سب قوموں کو پلائی‘‘ (مکاشفہ 14:8)۔ وہ مے کیا ہے؟—اُس کی جھوٹی تعلیمات۔ اُس نے دنیا کو چوتھے حکم کے سبت کے بدلے ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اُس نے اُس جھوٹ کو دہرایا ہے جو شیطان نے عدن میں پہلے پہل حوا سے کہا تھا—یعنی روح کی فطری لافانیت۔ ایسے ہی بہت سے ہم جنس گمراہ کن عقائد اُس نے دور دور تک پھیلا دیے ہیں، ’’آدمیوں کے احکام کو تعلیمات ٹھہرا کر سکھاتے ہیں‘‘ (متی 15:9)۔ Selected Messages, book 2, 118۔

The wine Belshazzar was drinking was the papacy’s idol sabbath, for the feast represented the prophetic “hour” of the Sunday law. The sanctuary vessels he brought into the banquet hall represented not only rebellion against God, but sacred vessels also represent God’s people, for the literal represents the spiritual, and people are vessels.

شَرابی که بَلعَشَصَّر می‌نوشید، سَبَّتِ بُت‌گونهٔ پاپیّت بود، زیرا آن ضیافت نمایانگر «ساعتِ» نبویِ قانون یکشنبه بود. ظروفِ مقدّسی که او به تالارِ بزم آورد، نه تنها نمایانگر طغیان بر ضدّ خدا بودند، بلکه ظروفِ مقدّس همچنین قومِ خدا را نیز نمایندگی می‌کنند، زیرا امرِ لفظی نمایانگر امرِ روحانی است، و مردم ظروف‌اند.

> Nevertheless the foundation of God standeth sure, having this seal, The Lord knoweth them that are his. And, Let everyone that nameth the name of Christ depart from iniquity. But in a great house there are not only vessels of gold and of silver, but also of wood and of earth; and some to honour, and some to dishonour. If a man therefore purge himself from these, he shall be a vessel unto honour, sanctified, and meet for the master’s use, and prepared unto every good work. 2 Timothy 2:19–21.

> بااین‌همه، بنیادِ خدا استوار می‌ماند و این مُهر را دارد: «خداوند کسانی را که از آنِ اویند می‌شناسد.» و نیز: «هر که نامِ مسیح را بر زبان می‌آورد، از ناراستی کناره گیرد.» امّا در خانه‌ای بزرگ، نه فقط ظرف‌های زرّین و سیمین هست، بلکه ظرف‌های چوبین و گِلین نیز هست؛ و برخی برای حرمت، و برخی برای بی‌حرمتی. پس اگر کسی خویشتن را از اینها پاک سازد، ظرفی برای حرمت خواهد بود، تقدیس‌شده و برای استفادهٔ خداوندگار شایسته، و برای هر کار نیکو آماده. دوم تیموتائوس ۲:‏۱۹–۲۱

In the midst of desecrating God’s people through enforced Sunday worship, the fiery handwriting spells out Belshazzar’s doom.

در میان هتکِ حرمتِ قومِ خدا از طریق تحمیلِ عبادتِ روزِ یکشنبه، دست‌خطِ آتشین، هلاکتِ بلشصر را رقم می‌زند.

> In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and show me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Daniel 5:5–7.

> در همان ساعت، انگشتانِ دستِ انسانی پدیدار شد و بر گچِ دیوارِ قصرِ پادشاه، در برابرِ شمعدان، نوشت؛ و پادشاه آن بخش از دست را که می‌نوشت دید. آنگاه چهرهٔ پادشاه دگرگون شد و اندیشه‌هایش او را مضطرب ساخت، چندان‌که بندهای کمرش سست گردید و زانوهایش به یکدیگر می‌خورد. پادشاه با صدای بلند فرمان داد تا منجمان، کلدانیان و فالگیران را بیاورند. و پادشاه خطاب به حکیمانِ بابل گفت: هر که این نوشته را بخواند و تعبیر آن را برای من بیان کند، جامهٔ ارغوانی بر او پوشانده خواهد شد و زنجیری از طلا بر گردنش نهاده خواهد شد، و در مملکت، سومین فرمانروا خواهد بود. دانیال ۵:‏۵–۷

Historically the passage is understood to be identifying that Belshazzar’s father, had left the political throne to Belshazzar, and for this reason the best his son could offer for an interpretation of the handwriting was a position of being the third ruler. Leading up to the Sunday law in the United States, the political leadership will be in a subservient position to the religious leadership who will be working to introduce a new form of worship. The image of the beast represents the combination of church and state with the church in control of the relationship, and at the Sunday law Belshazzar was the political king, thus symbolizing the state, but he was only the second in command to his father’s religious authority. The best he could offer Daniel was to be third.

از دیدگاه تاریخی، این بخش چنین فهمیده شده است که پدرِ بلشصر تختِ سیاسی را به بلشصر واگذار کرده بود، و از این‌رو، بیشترین چیزی که پسرش می‌توانست در برابر تعبیرِ نوشته عرضه کند، مقامی به‌عنوان سومین حاکم بود. در آستانهٔ قانون یکشنبه در ایالات متحده، رهبری سیاسی در موضعی تابعِ رهبری مذهبی قرار خواهد داشت؛ رهبری‌ای که در کارِ معرفیِ شکلی جدید از عبادت خواهد بود. صورتِ حیوان نمایانگرِ اتحادِ کلیسا و دولت است، با این که کلیسا زمامِ این رابطه را در دست دارد، و در هنگامِ قانون یکشنبه، بلشصر پادشاهِ سیاسی بود و بدین‌سان نمادِ دولت به‌شمار می‌رفت، اما او تنها نفرِ دوم تحتِ اقتدارِ مذهبیِ پدرش بود. بهترین چیزی که او می‌توانست به دانیال عرضه کند این بود که نفرِ سوم باشد.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends. . . .

> «هنگامی که کلیسای اولیه با دور شدن از سادگیِ انجیل و پذیرفتن آیین‌ها و رسوم بت‌پرستانه فاسد شد، روح و قدرت خدا را از دست داد؛ و برای آن‌که بر وجدان‌های مردم تسلط یابد، در پیِ حمایتِ قدرتِ دنیوی برآمد. نتیجه، پاپیّت بود؛ کلیسایی که قدرتِ دولت را در اختیار گرفت و آن را برای پیشبردِ مقاصدِ خویش به کار برد، به‌ویژه برای مجازاتِ «بدعت». برای آن‌که ایالات متحده صورتی از وحش پدید آورد، قدرتِ دینی باید چنان بر حکومتِ مدنی تسلط یابد که اقتدارِ دولت نیز به وسیلهٔ کلیسا برای تحققِ مقاصدِ خود به کار گرفته شود....»

> “The enforcement of Sundaykeeping on the part of Protestant churches is an enforcement of the worship of the papacy—of the beast. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false instead of the true Sabbath are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 443, 448, 449.

> «تحمیل نگاه‌داشت یکشنبه از سوی کلیساهای پروتستان، تحمیل پرستش پاپیّت است—یعنی پرستش وحش. آنان که با درک ادعاهای فرمان چهارم، به‌جای سَبَتِ حقیقی، سَبَتِ کاذب را نگاه می‌دارند، بدین‌سان به همان قدرتی ادای احترام می‌کنند که تنها به فرمان آن، چنین چیزی مقرر شده است. اما کلیساها، درست در همان عملِ تحمیل یک تکلیف دینی به‌وسیلهٔ قدرتِ مدنی، خود تصویری برای وحش پدید می‌آورند؛ ازاین‌رو، تحمیل نگاه‌داشت یکشنبه در ایالات متحده، تحمیل پرستشِ وحش و تصویر او خواهد بود.» نبرد عظیم، 443، 448، 449.

It is in a crisis that character is revealed, and the mysterious message on the wall produced a crisis in Belshazzar’s experience and marked the end of his kingdom, thus symbolizing the end of the kingdom of the earth beast. Belshazzar died that very night, representing the Sunday law, when the United States is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy at the Sunday law, but the United States immediately transitions into the premier king of the ten kings. The ten kings are the seventh kingdom of Bible prophecy, and they immediately agree to give their seventh kingdom to the beast.

در بحران است که منش انسان آشکار می‌شود، و پیام اسرارآمیز بر دیوار در تجربهٔ بلشصر بحرانی پدید آورد و پایان پادشاهی او را رقم زد، و بدین‌سان پایان پادشاهیِ وحشِ زمین را نمادپردازی کرد. بلشصر در همان شب مُرد، که نمایانگر قانون یکشنبه است؛ آنگاه که ایالات متحده، به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، در هنگام قانون یکشنبه سرنگون می‌شود، اما ایالات متحده بی‌درنگ به پادشاه برترِ ده پادشاه انتقال می‌یابد. ده پادشاه، هفتمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس هستند، و آنان بی‌درنگ موافقت می‌کنند که پادشاهیِ هفتم خود را به وحش بسپارند.

> For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:17.

> زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است که ارادهٔ او را به‌جا آورند، و هم‌رأی شوند، و پادشاهی خود را به آن وحش بسپارند، تا کلام‌های خدا به انجام رسد. مکاشفه 17:17.

The final movements are rapid ones, and the transition from the sixth kingdom to the seventh, and then to the eighth is rapid, for the world is then in a great crisis. The overthrow of the earth beast causes Belshazzar to fear, and as the premier king of the ten kings, he represents the fear that all the kings of the earth will experience at the overthrow of the United States. In Revelation chapter eleven, the “hour” that the handwriting appears upon the wall, is the “hour” of the great earthquake. At that point three symbols of Islam are marked, and it is Islam that causes the kings to fear in the last days.

حرکات نهایی، حرکاتی شتابان‌اند، و گذار از پادشاهی ششم به هفتم، و سپس به هشتم، سریع است، زیرا جهان در آن هنگام در بحرانی عظیم به سر می‌برد. سرنگونیِ وحشِ زمین‌خاسته، بلشصر را به هراس می‌افکند، و او، به‌عنوان پادشاهِ برترِ ده پادشاه، نمایانگر هراسی است که همهٔ پادشاهانِ زمین در هنگام سرنگونیِ ایالات متحده تجربه خواهند کرد. در مکاشفه فصل یازدهم، «ساعتی» که دست‌خط بر دیوار ظاهر می‌شود، همان «ساعتِ» زلزلهٔ عظیم است. در آن هنگام، سه نمادِ اسلام مشخص می‌شوند، و این اسلام است که در ایام آخر موجب هراسِ پادشاهان می‌گردد.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. As we have heard, so have we seen in the city of the Lord of hosts, in the city of our God: God will establish it forever. Selah. Psalm 48:4–8.

> زیرا اینک پادشاهان گرد آمدند؛ با یکدیگر گذشتند. آن را دیدند، و پس در شگفت شدند؛ مضطرب گشتند و شتابان گریختند. ترس در آنجا ایشان را فراگرفت، و درد، همچون دردِ زنِ در حالِ زایمان. تو کشتی‌های ترشیش را به بادِ شرقی درهم می‌شکنی. چنان‌که شنیده‌ایم، همان‌گونه نیز در شهر یهوه صبایوت، در شهر خدای خود، دیده‌ایم: خدا آن را تا ابد استوار خواهد ساخت. سلاه. مزمور 48:4–8.

The lords, or kings were assembled at Belshazzar’s feast, drinking the wine of Babylon and handling and looking upon the sacred vessels of God’s sanctuary, when fear took hold of them, as represented by Belshazzar’s fear when the handwriting appeared upon the wall. Belshazzar’s fear began an escalating fear that is represented by a woman in travail, and Revelation eleven’s “hour” leads into chapter twelve, where the ensign is represented as a woman about to give birth. The first labor pain is the handwriting on the wall of the banquet hall. The fear is caused by the “east wind” of Islam, that “breakest the ships of Tarshish.”

اربابان، یا پادشاهان، در ضیافت بلشصر گرد آمده بودند، شراب بابل را می‌نوشیدند و ظروف مقدس قدسِ خدا را در دست می‌گرفتند و بر آنها می‌نگریستند، آنگاه هراس ایشان را فرا گرفت؛ چنان‌که این امر در هراس بلشصر، هنگامی که نوشته بر دیوار ظاهر شد، نمود یافت. هراس بلشصر آغازِ هراسی فزاینده بود که به‌وسیلهٔ زنی در حالِ دردِ زایمان به تصویر کشیده شده است؛ و «ساعت» در مکاشفهٔ یازده به باب دوازده راه می‌برد، جایی که آن علامت به‌صورت زنی که در شرفِ زاییدن است نشان داده می‌شود. نخستین دردِ زایمان همان نوشته بر دیوارِ تالارِ ضیافت است. این هراس از «بادِ شرقی» اسلام ناشی می‌شود، که «کشتی‌های ترشیش را می‌شکند.»

In Belshazzar’s banquet hall, “one thousand lords” are consuming the wine of Babylon, which represents Sunday enforcement. At that time, Nebuchadnezzar’s orchestra begins to play the music, as Belshazzar has the ornaments of the sanctuary brought in. The whore of Tyre begins to sing, and apostate Israel begins to dance around Nebuchadnezzar’s golden idol. But the party is crashed by the “east wind,” which is the “third woe” that comes quickly, and is the “seventh trumpet.” When Islam crashes the party, the “nations are angered.” They are angered, for the ships of Tarshish, the symbol of the economic structure of planet earth is then sank in the midst of the sea.

در تالار ضیافتِ بَلعَشَصَّر، «هزار امیر» مشغول نوشیدنِ شرابِ بابل‌اند، که نمایانگرِ تحمیلِ یکشنبه است. در آن هنگام، ارکسترِ نَبوکدنصر آغاز به نواختنِ موسیقی می‌کند، در حالی که بَلعَشَصَّر فرمان می‌دهد زیورهای مَقدِس را بیاورند. فاحشهٔ صور آغاز به سرودن می‌کند، و اسرائیلِ مرتد به رقصیدن گردِ بتِ زرّینِ نَبوکدنصر می‌پردازد. اما این بزم با «بادِ شرقی» درهم می‌شکند، که همان «وایِ سوم» است که به‌زودی می‌آید، و همان «شیپورِ هفتم» است. هنگامی که اسلام این بزم را بر هم می‌زند، «امّت‌ها خشمگین می‌شوند.» ایشان خشمگین می‌شوند، زیرا کشتی‌های ترشیش، که نمادِ ساختارِ اقتصادیِ سیارهٔ زمین است، آنگاه در میانِ دریا غرق می‌شوند.

> Tarshish was thy merchant by reason of the multitude of all kind of riches; with silver, iron, tin, and lead, they traded in thy fairs. Javan, Tubal, and Meshech, they were thy merchants: they traded the persons of men and vessels of brass in thy market. They of the house of Togarmah traded in thy fairs with horses and horsemen and mules. The men of Dedan were thy merchants; many isles were the merchandise of thine hand: they brought thee for a present horns of ivory and ebony. Syria was thy merchant by reason of the multitude of the wares of thy making: they occupied in thy fairs with emeralds, purple, and broidered work, and fine linen, and coral, and agate. Judah, and the land of Israel, they were thy merchants: they traded in thy market wheat of Minnith, and Pannag, and honey, and oil, and balm. Damascus was thy merchant in the multitude of the wares of thy making, for the multitude of all riches; in the wine of Helbon, and white wool. Dan also and Javan going to and fro occupied in thy fairs: bright iron, cassia, and calamus, were in thy market. Dedan was thy merchant in precious clothes for chariots. Arabia, and all the princes of Kedar, they occupied with thee in lambs, and rams, and goats: in these were they thy merchants. The merchants of Sheba and Raamah, they were thy merchants: they occupied in thy fairs with chief of all spices, and with all precious stones, and gold. Haran, and Canneh, and Eden, the merchants of Sheba, Asshur, and Chilmad, were thy merchants. These were thy merchants in all sorts of things, in blue clothes, and broidered work, and in chests of rich apparel, bound with cords, and made of cedar, among thy merchandise. The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. Ezekiel 27:12–26.

> ترشیش به سبب فراوانیِ همه‌گونه توانگری‌ها، بازرگان تو بود؛ با نقره، آهن، قلع و سرب در بازارهایت تجارت می‌کردند. یاوان و توبال و ماشَک، ایشان بازرگانان تو بودند؛ ایشان در بازار تو به جان‌های آدمیان و ظرف‌های برنجین تجارت می‌کردند. اهلِ خاندانِ تُوجَرْمَه در بازارهایت با اسبان و سواران و قاطران تجارت می‌کردند. مردانِ دِدان بازرگانان تو بودند؛ جزایرِ بسیار، متاعِ دستِ تو بود؛ آنان عاج و آبنوس را به‌عنوان هدیه برای تو می‌آوردند. سوریه به سبب فراوانیِ مصنوعاتت، بازرگان تو بود؛ ایشان در بازارهایت با زمرد، ارغوان، کارِ سوزندوزی، کتانِ لطیف، مرجان و عقیق دادوستد می‌کردند. یهودا و سرزمینِ اسرائیل، ایشان بازرگانان تو بودند؛ ایشان در بازار تو گندمِ مِنّیت، و پَنّاج، و عسل، و روغن، و بلسان تجارت می‌کردند. دمشق به سبب فراوانیِ مصنوعاتت و کثرتِ همه‌گونه توانگری‌ها، بازرگان تو بود؛ با شرابِ حِلبون و پشمِ سفید. دان نیز و یاوانِ رفت‌وآمدکننده در بازارهایت دادوستد می‌کردند؛ آهنِ صیقلی، دارچین و نیِ خوشبو در بازار تو بود. دِدان بازرگان تو بود در جامه‌های نفیس برای ارابه‌ها. عربستان و همه سرورانِ قیدار با تو در بره‌ها و قوچ‌ها و بزها معامله می‌کردند؛ در اینها ایشان بازرگانان تو بودند. بازرگانانِ سبا و رَعماه، ایشان بازرگانان تو بودند؛ ایشان در بازارهایت با بهترینِ همه ادویه‌ها، و با هرگونه سنگ‌های گران‌بها، و طلا دادوستد می‌کردند. حَران و کَنّه و عِدن، بازرگانانِ سبا، آشور و کِلمَد، بازرگانان تو بودند. اینان بازرگانان تو بودند در هرگونه کالا، در جامه‌های لاجوردی و سوزندوزی، و در صندوق‌های جامه‌های فاخر که با ریسمان‌ها بسته و از چوبِ سدر ساخته شده بود، در میانِ امتعه‌ات. کشتی‌های ترشیش در بازار تو از تو ترنّم می‌کردند؛ و تو در میانِ دریاها مملو شدی و به‌غایت باشکوه گشتی. پاروزنانت تو را به آب‌های عظیم درآوردند؛ بادِ شرقی تو را در میانِ دریاها درهم شکست. توانگری‌هایت، و بازارهایت، و امتعه‌ات، و ملّاحانت، و ناخدایانت، و مرمّت‌کنندگانت، و بازرگانانِ امتعه‌ات، و همه مردانِ جنگیِ تو که در تو هستند، و تمامی جماعتی که در میانِ تو هستند، در روزِ هلاکتت به میانِ دریاها فرو خواهند افتاد. حزقیال 27:12–26.

The “ships of Tarshish” are the symbol of the economic structure of planet earth, and they are sunk in the midst of the sea by the “east wind.” Ezekiel informs us this takes place in the “day of thy ruin,” and the subject of Ezekiel chapter twenty-seven, is the lamentation for Tyrus.

«کشتی‌های ترشیش» نمادِ ساختار اقتصادیِ سیارۀ زمین‌اند، و به‌وسیلهٔ «بادِ شرقی» در میانۀ دریا غرق می‌شوند. حزقیال ما را آگاه می‌سازد که این امر در «روزِ هلاکتِ تو» واقع می‌شود، و موضوعِ بابِ بیست‌وهفتمِ حزقیال، مرثیه‌ای برای صور است.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Now, thou son of man, take up a lamentation for Tyrus; And say unto Tyrus, O thou that art situate at the entry of the sea, which art a merchant of the people for many isles, Thus saith the Lord God; O Tyrus, thou hast said, I am of perfect beauty. Ezekiel 27:1–3.

> پھر مجھ پر خداوند کا کلام نازل ہوا کہ، اَے ابنِ آدم، صور کے لیے نوحہ کر؛ اور صور سے کہہ، اَے تو جو سمندر کے دہانے پر واقع ہے، اور بہت سے جزائر کے لوگوں کی سودا گر ہے، یوں فرماتا ہے خداوند خدا: اَے صور، تُو نے کہا ہے، مَیں کامل حُسن کی مالک ہوں۔ حزقی ایل 27:1–3۔

The day of the ruin of Tyrus is the subject of the lamentation. The day of the ruin of Tyrus is the Sunday law, for Tyrus is a symbol of the papacy, whose judgment begins in the “hour” that the second voice of Revelation eighteen begins to call people out of Babylon.

روز خرابی صور موضوع این مرثیه است. روز خرابی صور همان قانون یکشنبه است، زیرا صور نمادی از پاپیّت است؛ حکمی که بر آن جاری می‌شود در آن «ساعت» آغاز می‌گردد که ندای دومِ مکاشفه هجده شروع می‌کند مردم را از بابل فراخوانَد.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more. Revelation 18:4–11.

> اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی، جو کہہ رہی تھی: اے میری قوم، اُس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اُس کے گناہوں میں شریک نہ ہو، اور اُس کی آفتوں میں سے کچھ تم پر نہ آئے۔ کیونکہ اُس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اُس کی بدکرداریوں کو یاد کیا ہے۔ اُس کو ویسا ہی بدلہ دو جیسا اُس نے تمہیں دیا، اور اُس کے اعمال کے مطابق اُسے دُگنا بلکہ دُگنا دو؛ جس پیالے میں اُس نے بھرا، اُسی میں اُس کے لیے دُگنا بھر دو۔ جس قدر اُس نے اپنے آپ کو جلال دیا اور عیش و عشرت میں زندگی بسر کی، اُسی قدر اُسے عذاب اور ماتم دو؛ کیونکہ وہ اپنے دل میں کہتی ہے: میں ملکہ بن کر بیٹھی ہوں، بیوہ نہیں ہوں، اور ہرگز غم نہ دیکھوں گی۔ اِس لیے اُس کی آفتیں ایک ہی دن میں آ پڑیں گی: موت، اور ماتم، اور قحط؛ اور وہ آگ میں بالکل جلائی جائے گی، کیونکہ وہ خداوند خدا جو اُس کی عدالت کرتا ہے، زورآور ہے۔ اور زمین کے بادشاہ، جنہوں نے اُس کے ساتھ حرام کاری کی اور عیش و عشرت سے رہے، جب اُس کے جلنے کا دھواں دیکھیں گے تو اُس پر روئیں گے اور نوحہ کریں گے، اور اُس کے عذاب کے خوف سے دُور کھڑے ہو کر کہیں گے: ہائے، ہائے، اے بابل، اے عظیم شہر، اے زبردست شہر! کیونکہ ایک ہی گھڑی میں تیری سزا آ پہنچی۔ اور زمین کے سوداگر اُس پر روئیں گے اور ماتم کریں گے، کیونکہ اب کوئی اُن کا مالِ تجارت نہیں خریدتا۔ مکاشفہ 18:4–11۔

The word that is used five times as “hour,” in the book of Daniel, always represents some type of judgment. The type of judgment is determined by the context of the passage where it is employed. In Daniel chapter four, the word “hour” is used first to announce the coming of judgment, whether it was the investigative judgment that began on October 22, 1844, or the executive judgment that begins at the Sunday law. In both cases, the investigative or executive judgments are progressive. The executive judgment of the papacy begins at the Sunday law in the United States. That marks the “hour” that the papacy’s executive judgment begins, and that “hour” is the “hour” of the great earthquake of Revelation eleven, when the two witnesses, represented by Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace as the ensign that is lifted up as Ezekiel’s mighty army. That “hour” is when the handwriting appears upon Belshazzar’s wall.

لفظی که در کتاب دانیال پنج بار به صورت «ساعت» به‌کار رفته است، همواره نمایانگر نوعی داوری است. نوع این داوری از بافتِ عبارتی که در آن به‌کار رفته تعیین می‌شود. در باب چهارم دانیال، واژهٔ «ساعت» نخست برای اعلام فرارسیدن داوری به‌کار رفته است، خواه داوریِ تحقیقی‌ای باشد که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، یا داوریِ اجرایی‌ای که با قانون یکشنبه آغاز می‌شود. در هر دو مورد، داوریِ تحقیقی یا اجرایی تدریجی است. داوریِ اجراییِ پاپیّت با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود. این، همان «ساعت»ی را نشان می‌دهد که داوریِ اجراییِ پاپیّت آغاز می‌گردد، و آن «ساعت» همان «ساعت» زلزلهٔ عظیمِ مکاشفهٔ یازده است، هنگامی که آن دو شاهد، که به‌وسیلهٔ شدرک، میشک و عابدنغو نمایانده شده‌اند، به‌عنوان آن درفشی که برافراشته می‌شود، چونان لشکر عظیمِ حزقیال، در کوره افکنده می‌شوند. آن «ساعت» هنگامی است که نوشته بر دیوارِ بلشصر پدیدار می‌شود.

The “ships of Tarshish”, which represent the structure of the economic supply-lines of planet earth are sunk in the midst of the seas at that time, and it causes the merchants and kings of the earth to fear as represented by Belshazzar.

«کشتی‌های ترشیش» که نمایانگر ساختار خطوط تدارکات اقتصادیِ سیارهٔ زمین هستند، در آن زمان در میان دریاها غرق می‌شوند، و این امر باعث می‌شود بازرگانان و پادشاهان زمین، چنان‌که در بلشصر بازنموده شده است، به هراس افتند.

In Revelation eleven, the “hour” is when the “third Woe” of Islam comes quickly, and the Seventh Trumpet sounds, and the nations are made angry. All three of those symbols point to Islam as the providential tool the Lord uses to accomplish the slaying of Belshazzar at that very “hour.” Belshazzar was slain by enemies that secretly came into his kingdom through the gates that had been carelessly left open, just as the border wall between Mexico and the United States has been carelessly left open, as the “hour” of the “great earthquake” approaches.

در مکاشفهٔ یازدهم، «ساعت» زمانی است که «وایِ» سومِ اسلام به‌سرعت فرامی‌رسد، و شیپور هفتم به صدا درمی‌آید، و امت‌ها به خشم می‌آیند. هر سهِ آن نمادها به اسلام اشاره دارند، به‌عنوان ابزارِ مشیّت‌آمیزی که خداوند برای به انجام رساندنِ هلاکتِ بلشصر در همان «ساعت» به کار می‌برد. بلشصر به دستِ دشمنانی کشته شد که پنهانی از راهِ دروازه‌هایی که از سرِ بی‌مبالاتی باز گذاشته شده بود، به قلمرو او درآمده بودند؛ همان‌گونه که دیوارِ مرزی میان مکزیک و ایالات متحده نیز از سرِ بی‌مبالاتی باز گذاشته شده است، در حالی که «ساعت»ِ «زلزلهٔ عظیم» نزدیک می‌شود.

The healing of the deadly wound of the papacy is set forth in the last six verses of Daniel chapter eleven. In those verses three obstacles are identified that are overcome as the papacy’s deadly wound is healed. The King of the North always conquers three obstacles on his way to supreme power, and always in the order of: first his enemy, second his ally, and then finally his victim. The first to be conquered was the King of the South, representing the Soviet Union, the last enemy of Rome, that was swept away in 1989. The second obstacle is the glorious land, which is Rome’s ally who conquered the USSR for Rome, the United States, which is conquered in the “hour” we are now considering. Thereafter the third obstacle, represented as Egypt, represents when the papacy takes control of its victim, the United Nations.

شفای زخمِ مهلکِ پاپیّت در شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ دانیال بیان شده است. در آن آیات، سه مانع شناسایی می‌شود که هم‌زمان با شفای زخمِ مهلکِ پاپیّت از میان برداشته می‌شوند. پادشاهِ شمال در مسیر دستیابی به قدرتِ برتر، همواره سه مانع را مغلوب می‌سازد، و این امر همیشه به این ترتیب رخ می‌دهد: نخست دشمنِ او، دوم هم‌پیمانِ او، و سرانجام قربانیِ او. نخستین مغلوب‌شده پادشاهِ جنوب بود که نمایانگرِ اتحاد جماهیر شوروی، آخرین دشمنِ روم، است؛ همان که در سال 1989 از صحنه برچیده شد. دومین مانع، سرزمینِ جلال است، یعنی هم‌پیمانِ روم که برای روم اتحاد جماهیر شوروی را مغلوب ساخت، یعنی ایالات متحده، که در همان «ساعت»ی که اکنون در نظر داریم مغلوب می‌شود. پس از آن، سومین مانع که به صورت مصر به تصویر کشیده شده است، نمایانگرِ زمانی است که پاپیّت کنترلِ قربانیِ خود، یعنی سازمان ملل متحد، را به دست می‌گیرد.

In 1989, when the unsealing of those verses occurred, and there was thereafter an increase of knowledge of those verses, it was recognized that pagan Rome, papal Rome and then modern Rome (represented as the King of the North in the last six verses of Daniel chapter eleven), each needed to overcome three geographical obstacles before they were established as a kingdom. For pagan Rome, those three obstacles were represented as three directions.

در سال ۱۹۸۹، هنگامی که گشوده شدنِ مُهرِ آن آیات واقع شد و پس از آن معرفتِ مربوط به آن آیات افزایش یافت، این امر شناخته شد که رومِ بت‌پرست، رومِ پاپی، و سپس رومِ جدید ــ که در شش آیهٔ آخرِ باب یازدهمِ دانیال به‌عنوان پادشاهِ شمال معرفی شده است ــ هر یک پیش از آن‌که به‌صورت یک پادشاهی استقرار یابند، می‌بایست بر سه مانعِ جغرافیایی غلبه کنند. برای رومِ بت‌پرست، آن سه مانع به‌صورت سه جهت به تصویر کشیده شده بودند.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> و از یکی از آنها شاخکی کوچک برآمد، که به‌غایت عظیم شد، به‌سوی جنوب و به‌سوی مشرق و به‌سوی سرزمینِ خوش‌منظر. دانیال ۸:۹.

For papal Rome they were three horns that needed to be plucked up.

برای رومِ پاپی، آنان سه شاخی بودند که می‌بایست از ریشه برکنده شوند.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> میں اُن سینگوں پر غور کر ہی رہا تھا کہ دیکھو، اُن کے درمیان ایک اور چھوٹا سا سینگ نمودار ہوا، جس کے آگے پہلے سینگوں میں سے تین جڑ سے اکھاڑ دیے گئے؛ اور دیکھو، اُس سینگ میں انسان کی آنکھوں جیسی آنکھیں تھیں، اور ایک منہ تھا جو بڑی بڑی باتیں کرتا تھا۔ دانی ایل 7:8۔

For modern Rome (the king of the north), represented in the last six verses of Daniel eleven, the three obstacles were the king of the south, the glorious land, and Egypt. As with pagan Rome and papal Rome the three obstacles represented geographic obstacles. Modern Rome, represented as the king of the north in the last six verses of Daniel eleven, needed to overcome three “walls”, and with the first wall there was a philosophical “wall” that was removed at the same time a literal wall was removed. In 1989, when the king of the north brought down the Soviet Union (the king of the south), the philosophical “wall” of the “iron curtain” was removed, as the Berlin wall was dismantled.

برای رومِ مدرن (پادشاهِ شمال)، که در شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده به تصویر کشیده شده است، سه مانع وجود داشت: پادشاهِ جنوب، سرزمینِ جلال، و مصر. همان‌گونه که در مورد رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی نیز چنین بود، این سه مانع، موانع جغرافیایی را نمایندگی می‌کردند. رومِ مدرن، که در شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده به‌عنوان پادشاهِ شمال معرفی شده است، می‌بایست بر سه «دیوار» غلبه کند، و همراه با دیوارِ نخست، یک «دیوار» فلسفی نیز وجود داشت که هم‌زمان با برداشته شدنِ یک دیوارِ واقعی، از میان برداشته شد. در سال ۱۹۸۹، هنگامی که پادشاهِ شمال اتحادِ جماهیرِ شوروی (پادشاهِ جنوب) را فرو افکند، «دیوار» فلسفیِ «پردهٔ آهنین» نیز، هم‌زمان با برچیده شدنِ دیوارِ برلین، از میان برداشته شد.

In the “hour” of Belshazzar’s judgment, when the handwriting is on the wall, and his enemies are secretly entering in through the unguarded gates, the philosophical “wall” of the separation of church and state is removed, while Islam of the third Woe has secretly entered through the unattended “wall” on the southern border of the glorious land.

در «ساعت» داوریِ بلشصر، هنگامی که نوشته بر دیوار پدیدار است و دشمنانش پنهانی از دروازه‌های بی‌نگهبان وارد می‌شوند، «دیوار» فلسفیِ جداییِ کلیسا و دولت برداشته می‌شود، حال آنکه اسلامِ وایِ سوم پنهانی از طریق «دیوار» بی‌پاسدارِ مرز جنوبیِ سرزمینِ جلال داخل شده است.

When “Egypt”, representing the United Nations, is conquered, and the philosophical “wall of national sovereignty” is removed, as every nation is forced to accept the one-world government that is directed by the whore of Tyre. At that time, a financial crash will occur that produces the martial law and despotism of the last days. Something may very well happen on a street that is called “Wall Street”.

هنگامی که «مصر» ـ که نمایانگر سازمان ملل متحد است ـ مغلوب گردد، و «دیوارِ فلسفیِ حاکمیت ملی» برداشته شود، آنگاه که هر ملت مجبور شود حکومت واحد جهانی را که از سوی فاحشهٔ صور هدایت می‌شود بپذیرد، در آن زمان فروپاشی مالی‌ای رخ خواهد داد که حکومت نظامی و استبدادِ ایام آخر را پدید می‌آورد. بسیار محتمل است که چیزی در خیابانی که «وال‌استریت» نامیده می‌شود به وقوع پیوندد.

> “The very means that is now so sparingly invested in the cause of God, and that is selfishly retained, will, in a little while, be cast with all idols to the moles and to the bats. Money will soon depreciate in value very suddenly when the reality of eternal scenes opens to the senses of man.” Welfare Ministry, 266.

> «همان وسایلی که اکنون با بخل و اندک‌مایگی در راه خدا صرف می‌شود و به‌گونه‌ای خودخواهانه نگاه داشته می‌شود، دیری نخواهد پایید که همراه با همهٔ بت‌ها نزد موش‌کورها و خفاش‌ها افکنده خواهد شد. ارزش پول به‌زودی و به‌طرزی بسیار ناگهانی سقوط خواهد کرد، هنگامی که واقعیتِ صحنه‌های ابدی بر حواس انسان گشوده شود.» Welfare Ministry, 266.

We continue our study of Belshazzar in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به مطالعهٔ خود دربارهٔ بلشصر ادامه می‌دهیم.

> “Today, as in the days of Elijah, the line of demarcation between God’s commandment-keeping people and the worshipers of false gods is clearly drawn. ‘How long halt ye between two opinions?’ Elijah cried; ‘if the Lord be God, follow Him: but if Baal, then follow him.’ 1 Kings 18:21. And the message for today is: ‘Babylon the great is fallen, is fallen…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:2, 4, 5.

> «امروز، همان‌گونه که در ایام ایلیا بود، خط تمایز میان قومِ نگاه‌دارندهٔ احکامِ خدا و پرستندگانِ خدایانِ باطل به‌روشنی ترسیم شده است. ایلیا ندا درداد: «تا به کِی میان دو عقیده مردّد خواهید بود؟ اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ و اگر بَعْل، پس از او پیروی کنید.» ۱ پادشاهان ۱۸:۲۱. و پیامِ امروز این است: «بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است... از او بیرون آیید، ای قومِ من، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهایش نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.» مکاشفه ۱۸:۲، ۴، ۵.»

> “The time is not far distant when the test will come to every soul. The observance of the false sabbath will be urged upon us. The contest will be between the commandments of God and the commandments of men. Those who have yielded step by step to worldly demands and conformed to worldly customs will then yield to the powers that be, rather than subject themselves to derision, insult, threatened imprisonment, and death. At that time the gold will be separated from the dross. True godliness will be clearly distinguished from the appearance and tinsel of it. Many a star that we have admired for its brilliance will then go out in darkness. Those who have assumed the ornaments of the sanctuary, but are not clothed with Christ’s righteousness, will then appear in the shame of their own nakedness.” Prophets and Kings, 187, 188.

> „هغه وخت لېرې نه دی چې ازموینه به پر هر نفس راشي. د دروغجن سبت مراعت به پر موږ ټینګار سره وتپل شي. شخړه به د خدای د حکمونو او د انسانانو د حکمونو ترمنځ وي. هغه کسان چې ګام په ګام یې د نړۍ غوښتنو ته غاړه ایښې او د نړۍ له رواجونو سره یې ځان عیار کړی دی، نو په هغه وخت کې به د سپکاوي، توهین، د بند ګواښ او مرګ د منلو پر ځای حاکمو ځواکونو ته تسلیم شي. په هغه وخت کې به سره زر له خیرې څخه جلا شي. رښتینې دینداري به په څرګند ډول د هغې له ظاهري بڼې او ځلا څخه بېله وپېژندل شي. ډېر هغه ستوري چې موږ یې د خپل ځلا له امله ستایلي دي، نو په هغه وخت کې به د تیارې په منځ کې مړه شي. هغه کسان چې د مقدس ځای زیورونه یې پر ځان اچولي دي، خو د مسیح په عدالت نه دي پوښل شوي، نو په هغه وخت کې به د خپلې لوڅۍ په شرم کې راڅرګند شي.“ Prophets and Kings, 187, 188.

Back to Articles