Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Five

کتاب یوئیل و کلیسای لائودیکیهٔ ادونتیست‌های روز هفتم - شمارهٔ سی‌وپنجم

Number Thirty-Five

شمارهٔ سی‌وپنج

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

On page 81 of Early Writings (and “81” is a symbol of one divine High Priest and eighty priests), William Miller’s second dream is recorded. Like unto Nebuchadnezzar, William Miller had two dreams. Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, is set within the context of Moses’ “seven times” of Leviticus 26. Miller employed Daniel chapter four to illustrate Leviticus twenty-six’s “seven times” when he taught the 2,520, though he called it the “seven times.” Miller did not recognize that he had been typified by Nebuchadnezzar, but Nebuchadnezzar’s 2,520 days in chapter four, is represented by both the word “scatter” and the fact that it occurs ‘seven times,’ before the dirt brush man arrived in Miller’s dream.

در صفحهٔ ۸۱ از کتاب Early Writings (و «۸۱» نمادی است از یک کاهن اعظم الهی و هشتاد کاهن)، رؤیای دوم ویلیام میلر ثبت شده است. همانند نبوکدنصر، ویلیام میلر نیز دو رؤیا داشت. رؤیای دوم نبوکدنصر در فصل چهارم دانیال، در چارچوبِ «هفت زمان»ِ موسی در لاویان ۲۶ قرار دارد. میلر هنگامی که دربارهٔ ۲٬۵۲۰ تعلیم می‌داد، از فصل چهارم دانیال برای تبیینِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش استفاده کرد، هرچند آن را «هفت زمان» می‌نامید. میلر تشخیص نداد که به‌وسیلهٔ نبوکدنصر نمونه‌سازی شده بود، اما ۲٬۵۲۰ روزِ نبوکدنصر در فصل چهارم، هم به‌وسیلهٔ واژهٔ «پراکنده ساز» و هم به‌واسطهٔ این واقعیت که پیش از رسیدن مردِ برسِ خاک، «هفت زمان» روی می‌دهد، به تصویر کشیده شده است.

Miller is called “Father Miller” by Sister White, but not in the pagan way as Catholics do, but in a patriarchal way, like unto father Abraham. Miller is a symbol, he is a covenant man, representing the chain of biblical symbols along the path to the final covenant with the one hundred and forty-four thousand. Joel informs us that in the last days, the old men would dream dreams, and William Miller is the old man of our history, and also the farmer that fulfilled William Tyndale’s prophecy that states, “If God spare my life, ere many years I will cause a boy that driveth the plough shall know more of the Scripture than thou dost.”

سیستر وایت میلر را «پدر میلر» می‌نامد، اما نه به شیوهٔ بت‌پرستانه‌ای که کاتولیک‌ها به کار می‌برند، بلکه به شیوه‌ای پدرسالارانه، همانند پدر ابراهیم. میلر یک نماد است؛ او مردِ عهد است و زنجیرهٔ نمادهای کتاب‌مقدسی را در مسیرِ عهد نهایی با صد و چهل و چهار هزار نفر نمایندگی می‌کند. یوئیل به ما آگاه می‌سازد که در ایام آخر، پیران خواب‌ها خواهند دید، و ویلیام میلر پیرمردِ تاریخ ماست، و نیز آن کشاورزی است که نبوت ویلیام تیندیل را تحقق بخشید؛ نبوتی که می‌گوید: «اگر خدا جانم را حفظ کند، پیش از آنکه سال‌های بسیاری بگذرد، پسری را که گاوآهن می‌راند چنان خواهم ساخت که از کتاب مقدس بیش از تو بداند.»

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> «خداوند فرشتهٔ خود را فرستاد تا بر دلِ کشاورزی که به کتاب‌مقدس ایمان نداشت تأثیر نهد و او را به جست‌وجوی نبوت‌ها رهنمون سازد. فرشتگان خدا بارها آن برگزیده را دیدار کردند تا ذهن او را هدایت کنند و نبوت‌هایی را که همواره برای قوم خدا تاریک مانده بود، بر فهم او بگشایند. آغازِ زنجیرهٔ حقیقت به او داده شد، و او هدایت گردید تا پیوندی پس از پیوندی دیگر را بجوید، تا آن‌گاه که با شگفتی و تحسین به کلام خدا نگریست. او در آنجا زنجیره‌ای کامل از حقیقت را دید. آن کلامی که او آن را غیرالهامی پنداشته بود، اکنون با زیبایی و جلالش در برابر دیدگانش گشوده شد. او دید که بخشی از کتاب‌مقدس بخش دیگر را توضیح می‌دهد، و چون فرازی برای فهم او بسته می‌ماند، در بخش دیگری از کلام آنچه را می‌یافت که آن را تبیین می‌کرد. او کلام مقدس خدا را با شادی و با عمیق‌ترین احترام و خشیت می‌نگریست.» Early Writings, 230.

Miller was the farmer who fulfilled Tyndale’s prophecy, and his first publication of the prophetic knowledge he had assembled from the unsealing of Daniel 8:14 was in 1831, two hundred and twenty years after the publication of the King James Version of the Bible. John Wycliff, William Tyndale and the publication of the King James Bible in 1611, represent three waymarks that begins the two-hundred-and-twenty-year prophecy that ends when Tyndale’s plow boy would open God’s Word to the first angel’s message, that was to be followed by two other angels. That first angel arrived in 1798 and the third in 1844. Wycliff, Tyndale and King James connect to the farmer who would fulfill Tyndale’s prediction, and who would symbolize the history of three angels from 1798 unto 1844.

Miller همان دهقانی بود که پیشگوییِ Tyndale را به انجام رسانید، و نخستین انتشار او از معرفتِ نبوی‌ای که از گشوده شدنِ Daniel 8:14 گرد آورده بود، در سال 1831 بود؛ دویست و بیست سال پس از انتشارِ نسخهٔ King James از کتاب مقدس. John Wycliff، William Tyndale، و انتشارِ کتاب مقدسِ King James در 1611، سه نشانهٔ راه را نمایندگی می‌کنند که نبوتِ دویست‌وبیست‌ساله را آغاز می‌کند؛ نبوتی که آنگاه پایان می‌یابد که پسرِ شخم‌زنِ Tyndale کلامِ خدا را به پیامِ فرشتهٔ اول بگشاید، پیامی که قرار بود دو فرشتهٔ دیگر در پیِ آن بیایند. آن فرشتهٔ اول در 1798 آمد و سومی در 1844. Wycliff، Tyndale و King James با آن دهقان پیوند می‌یابند که پیش‌بینیِ Tyndale را محقق می‌ساخت و که تاریخِ سه فرشته را از 1798 تا 1844 نمادپردازی می‌کرد.

William Miller’s alpha discovery was the 2,520 years of Leviticus twenty-six and his omega discovery was the 2,300 years of Daniel 8:14. The 2,520 scattering of Judah began in 677 BC and ended in 1844. The 2,300 years of Daniel 8:14 ended in 1844. Both ended together in 1844, and the starting point of the alpha and omega discoveries of William Miller were separated by two hundred and twenty years. “Two hundred and twenty” is a symbol of William Miller, upon two witnesses. The alpha and omega discoveries of Miller are represented by 1798 and 1844. The 2,520 scattering against the northern kingdom ended in 1798, and forty-six years later in 1844 the 2,300 years ended.

اکتشافِ الفای ویلیام میلر عبارت بود از ۲٬۵۲۰ سالِ لاویان باب بیست‌وشش، و اکتشافِ اُمگای او ۲٬۳۰۰ سالِ دانیال ۸:۱۴ بود. پراکندگیِ ۲٬۵۲۰ سالهٔ یهودا در ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۸۴۴ پایان یافت. ۲٬۳۰۰ سالِ دانیال ۸:۱۴ در ۱۸۴۴ به پایان رسید. هر دو با هم در ۱۸۴۴ خاتمه یافتند، و نقطهٔ آغازِ اکتشافاتِ الفا و اُمگای ویلیام میلر دویست‌وبیست سال از یکدیگر فاصله داشت. «دویست‌وبیست» نمادی از ویلیام میلر است، بر مبنای دو شاهد. اکتشافاتِ الفا و اُمگای میلر به‌وسیلهٔ ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ نمایانده می‌شوند. پراکندگیِ ۲٬۵۲۰ ساله علیه پادشاهیِ شمالی در ۱۷۹۸ پایان یافت، و چهل‌وشش سال بعد، در ۱۸۴۴، ۲٬۳۰۰ سال به پایان رسید.

The 2,520 years that ended in 1798, marks that date and the 2,520 years against Judah, which ended in 1844 produces a two-hundred-and-twenty-year period. This means the 2,520 against Israel produces the prophetic period of forty-six years, and the 2,520 against Judah produces the prophetic period of two hundred and twenty years. The alpha of that period is 677 BC and the omega is 457 BC, which means the alpha of the forty-six-year period and of the two-hundred-and-twenty-year period is represented by the 2,520, and the omega of both of the lines is the 2,300. The two “scatterings” of 2,520 years provide two witnesses of a period that begins with the 2,520 and ends with the 2,300. Both of those lines identify the alpha and omega discoveries of William Miller.

۲٬۵۲۰ سالی که در ۱۷۹۸ به پایان رسید، آن تاریخ را مشخص می‌سازد، و ۲٬۵۲۰ سالِ بر ضد یهودا که در ۱۸۴۴ پایان یافت، دوره‌ای دویست‌وبیست‌ساله پدید می‌آورد. این بدان معناست که ۲٬۵۲۰ سالِ بر ضد اسرائیل، دورهٔ نبویِ چهل‌وشش سال را پدید می‌آورد، و ۲٬۵۲۰ سالِ بر ضد یهودا، دورهٔ نبویِ دویست‌وبیست سال را. آلفای آن دوره ۶۷۷ ق.م. است و اومگای آن ۴۵۷ ق.م.، که بدین معناست آلفای دورهٔ چهل‌وشش‌ساله و دورهٔ دویست‌وبیست‌ساله به‌وسیلهٔ ۲٬۵۲۰ بازنمایی می‌شود، و اومگای هر دو خط ۲٬۳۰۰ است. این دو «پراکنده‌سازی»ِ ۲٬۵۲۰ ساله، دو شاهد برای دوره‌ای فراهم می‌آورند که با ۲٬۵۲۰ آغاز می‌شود و با ۲٬۳۰۰ پایان می‌یابد. هر دوی آن خطوط، اکتشافاتِ آلفا و اومگای ویلیام میلر را مشخص می‌سازند.

> “William Miller’s Dream

> «خوابِ ویلیام میلر»

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> «در خواب دیدم که خدا به‌وسیلهٔ دستی نادیدنی، صندوقچه‌ای ظریف‌ساخت و شگفت‌پرداخت، به طول تقریباً ده اینچ و عرض و عمق شش اینچ، از آبنوس و مرواریدِ با ظرافت مرصع‌شده، برای من فرستاد. کلیدی نیز به آن صندوقچه آویخته بود. بی‌درنگ کلید را برگرفتم و صندوقچه را گشودم؛ آنگاه، در نهایت شگفتی و حیرت، دیدم که از انواع و اندازه‌های گوناگون جواهرات، الماس‌ها، سنگ‌های گران‌بها، و سکه‌های زر و سیم از هر اندازه و ارزش، انباشته است، که هر یک به زیبایی در جای خود در صندوقچه چیده شده بودند؛ و چون بدین‌گونه مرتب شده بودند، نوری و جلالی بازمی‌تاباندند که جز با خورشید برابری نمی‌کرد.»

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> «گمان کردم که وظیفهٔ من نیست که به‌تنهایی از این منظرهٔ شگفت‌انگیز بهره‌مند شوم، هرچند دلم از درخشندگی، زیبایی و ارزش محتویات آن سرشار از شادی بود. ازاین‌رو آن را بر میزی در وسط اتاقم نهادم و خبر دادم که هر که میلی دارد، بیاید و باشکوه‌ترین و درخشان‌ترین منظره‌ای را که انسان در این زندگی هرگز دیده است، مشاهده کند.»

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table.

> "لوگ آنا شروع ہوئے، ابتدا میں تعداد کم تھی، مگر بڑھتے بڑھتے ہجوم بن گیا۔ جب انہوں نے پہلی بار صندوقچے کے اندر جھانکا، تو وہ حیران ہوتے اور خوشی سے پکار اٹھتے۔ لیکن جب تماشائیوں کی تعداد بڑھ گئی، تو ہر ایک جواہرات کو چھیڑنے لگا، انہیں صندوقچے سے نکال کر میز پر بکھیرنے لگا۔"

> “I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> „Začal jsem si myslet, že si majitel bude znovu žádat rakev i klenoty z mých rukou; a kdybych dopustil, aby byly rozptýleny, už bych je nikdy nemohl uložit na jejich místa v rakvi tak jako dříve; a cítil jsem, že bych nikdy nebyl schopen obstát v této odpovědnosti, neboť by byla nesmírná. Tehdy jsem začal prosit lid, aby se jich nedotýkal ani je z rakve nevyndával; ale čím více jsem prosil, tím více je rozhazovali; a nyní se zdálo, že je rozhazují po celém pokoji, po podlaze i po každém kusu nábytku v místnosti.‟

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> “Entonces vi que entre las joyas y monedas auténticas habían esparcido una cantidad innumerable de joyas espurias y moneda falsificada. Me indigné grandemente por su vil proceder e ingratitud, y los reprendí y censuré por ello; pero cuanto más los reprendía, tanto más esparcían las joyas espurias y la moneda falsa entre las auténticas.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> «آنگاه در جان جسمانیِ خود آزرده و خشمگین شدم و آغاز کردم که با نیروی جسمانی آنان را از اتاق بیرون برانم؛ اما در حالی که یکی را بیرون می‌راندم، سه تن دیگر وارد می‌شدند و خاک و تراشه و شن و هرگونه زباله و آشغال را به درون می‌آوردند، تا آنکه همهٔ جواهرات راستین، الماس‌ها و سکه‌ها را پوشانیدند، به‌گونه‌ای که همگی از نظر پنهان شدند. همچنین صندوقچهٔ مرا پاره‌پاره کردند و آن را در میان آن زباله‌ها پراکندند. گمان می‌کردم هیچ‌کس به اندوه یا خشم من اعتنا ندارد. یکسره دلسرد و شکسته‌دل شدم، و نشستم و گریستم.»

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help.

> «در حالی که بدین‌سان بر فقدان عظیم خویش و مسئولیت خود می‌گریستم و ماتم می‌گرفتم، خدا را به یاد آوردم و با جدیت دعا کردم که او برایم یاری بفرستد.»

> “Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> «في الحال انفتح الباب، فدخل رجل إلى الغرفة، وعندئذٍ خرج الناس جميعًا منها؛ وأخذ، وفي يده فرشاة للغبار، يفتح النوافذ، وشرع يكنس الأوساخ والقمامة من الغرفة.»

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> «من به او التماس کردم که دست نگه دارد، زیرا چند جواهر گران‌بها در میان آوار پراکنده بود.»

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them’.

> او به من گفت: «مترس»، زیرا او «از ایشان مراقبت خواهد کرد».

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> “سپس، هنگامی که او خاک و خاشاک را می‌روفت، جواهراتِ بدلی و سکه‌های تقلبی همه چون ابری برخاستند و از پنجره بیرون رفتند، و باد آن‌ها را با خود برد. در آن هیاهو، برای لحظه‌ای چشمانم را بستم؛ چون آن‌ها را گشودم، همهٔ زباله‌ها ناپدید شده بود. جواهراتِ گران‌بها، الماس‌ها، سکه‌های طلا و نقره، به فراوانی در سراسر اتاق پراکنده افتاده بودند.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> او سپس صندوقچه‌ای را بر روی میز نهاد، بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از نخستین، و جواهرات و الماس‌ها و سکه‌ها را مشت‌مشت گرد آورد و در صندوقچه افکند، تا آنکه حتی یکی نیز باقی نماند، هرچند برخی از الماس‌ها از نوک سنجاق نیز بزرگ‌تر نبودند.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> سپس مرا فراخواند تا «بیایم و ببینم.»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> „Zajrzałam do szkatuły, lecz moje oczy olśnił ten widok. Lśniły dziesięćkrotnie większą chwałą niż poprzednio. Pomyślałam, że zostały wypolerowane w piasku przez stopy tych bezbożnych ludzi, którzy rozrzucili je i podeptali w prochu. Były ułożone w szkatułe w pięknym porządku, każde na swoim miejscu, bez żadnego widocznego śladu ręki człowieka, który je tam wrzucił. Wydałam okrzyk czystej radości, a ten okrzyk mnie obudził”. Early Writings, 81–83.

Beginning on page “81,” a symbol of the priests, the dream identifies the history of the Laodicean Seventh-day Adventist church’s work of destroying the foundational truths assembled by Divinity through the humanity of William Miller. The history ends when Miller “shouted with very joy” and the shout “awoke” him. The history represented in the dream concludes at the loud cry of the third angel, which is the climax of the Midnight Cry. The historical narrative of Miller’s dream also represents the waymarks of the Millerite history, and it therefore also represents the parallel history of the movement of the one hundred and forty-four thousand. Just as significant is that the dream’s historical representation also contains a prophetic fractal of the history that began to repeat in 2023.

با آغاز از صفحهٔ «81»، رؤیا، به‌عنوان نمادی از کاهنان، تاریخِ کارِ کلیسای لاودیکیهٔ ادونتیست‌های روز هفتم را در نابود ساختن حقایقِ بنیادی‌ای که الوهیت از طریق بشریتِ ویلیام میلر گرد آورده بود، مشخص می‌سازد. این تاریخ هنگامی پایان می‌یابد که میلر «از فرطِ شادی فریاد برآورد» و آن فریاد او را «بیدار» کرد. تاریخی که در رؤیا بازنمایی شده است، در فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم به پایان می‌رسد، که اوجِ فریادِ نیمه‌شب است. روایتِ تاریخیِ رؤیای میلر همچنین علائمِ راهِ تاریخِ میلریتی را بازنمایی می‌کند، و بنابراین، تاریخِ موازیِ جنبشِ صد و چهل و چهار هزار را نیز بازنمایی می‌نماید. به همان اندازه مهم این است که بازنماییِ تاریخیِ رؤیا همچنین دربرگیرندهٔ یک فراکتالِ نبوی از تاریخی است که در سال 2023 آغاز به تکرار کرد.

The jewels of truth that were recognized in the history of the one hundred and forty-four thousand were placed into the public record in 2004 and then again in 2012, when the presentation of Habakkuk’s Tables gathered a group that was destined to be scattered. Those truths were set upon the table in 2004, with the first presentation of the truths which had been unsealed in 1989. A “few” considered the message then, but in 2012, the series of 95 presentations titled Habakkuk’s Tables brought in a crowd, for the “people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.”

جواهرِ حق که در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار تن شناخته شده بود، در سال ۲۰۰۴ در سجلّ عمومی ثبت گردید و سپس بار دیگر در سال ۲۰۱۲، آنگاه که ارائهٔ «جداولِ حبقوق» گروهی را گرد آورد که مقدّر بود پراکنده شوند. آن حقایق در سال ۲۰۰۴ بر میز نهاده شد، با نخستین ارائهٔ حقایقی که در سال ۱۹۸۹ از مُهر گشوده شده بودند. در آن زمان «اندکی» به این پیام توجه کردند، اما در سال ۲۰۱۲، مجموعهٔ ۹۵ ارائه با عنوان «جداولِ حبقوق» جماعتی عظیم را به میان آورد، زیرا «مردم آغاز به آمدن کردند، نخست اندک‌شمار، اما رفته‌رفته به جماعتی انبوه فزونی یافتند.»

From 2012 unto July 18, 2020 those truths were progressively scattered and covered with rubbish. On July 18, 2020, the proponents of the message of Habakkuk’s Tables were scattered for a period of three and a half days.

از سال ۲۰۱۲ تا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، آن حقایق به‌تدریج پراکنده و زیر آوارِ زباله پوشانده شد. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، حامیانِ پیامِ الواحِ حبقوق برای مدتی سه روز و نیم پراکنده شدند.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:7–10.

> و چون شهادت خویش را به پایان رسانند، آن وحش که از هاویه برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد و بر ایشان چیره خواهد شد و ایشان را خواهد کشت. و اجساد ایشان در کوچهٔ آن شهر عظیم خواهد افتاد، شهری که از لحاظ روحانی، سدوم و مصر خوانده می‌شود، همان‌جا که خداوند ما نیز مصلوب شد. و مردمانی از قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و امت‌ها، اجساد ایشان را سه روز و نیم خواهند دید و نخواهند گذاشت که اجساد ایشان در قبرها نهاده شود. و ساکنان زمین بر ایشان شادی خواهند کرد و به وجد خواهند آمد و برای یکدیگر هدیه‌ها خواهند فرستاد، زیرا این دو نبی ساکنان زمین را عذاب می‌دادند. مکاشفه ۱۱:۷–۱۰

On Sabbath, December 30, 2023 Future for America joined a zoom meeting for its first public meeting since July 18, 2020. December 30, 2023 is 1,260 days after July 18, 2020, or “three days and an half.” While Elijah and Moses were dead in the street, the other class is “rejoicing.” Future for America had returned to publishing the prophetic message in July of 2023, for the message that was then to go to the entire earth, would of prophetic necessity need to come from the “wilderness.” Three and a half days, or 1,260 days are a wilderness.

در روز سَبَّت، ۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، «Future for America» از طریق یک نشست زوم به نخستین گردهمایی عمومی خود از ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ به این‌سو پیوست. ۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، ۱٬۲۶۰ روز پس از ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ است، یا «سه روز و نیم». در حالی که ایلیا و موسی در کوچه بر زمین افتاده و مرده بودند، آن طبقهٔ دیگر «شادمانی می‌کند». «Future for America» در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به انتشار پیام نبوتی بازگشته بود، زیرا پیامی که در آن زمان می‌بایست به تمامی زمین برسد، بنا بر ضرورت نبوتی می‌بایست از «بیابان» صادر شود. سه روز و نیم، یا ۱٬۲۶۰ روز، بیابان است.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> اور وہ عورت بیابان میں بھاگ گئی، جہاں خدا کی طرف سے اُس کے لیے ایک جگہ تیار کی گئی تھی، تاکہ وہاں وہ اُسے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک کھلائیں۔ مکاشفہ 12:6۔

The “wilderness” is “a thousand two hundred and threescore days,” which is 1,260 days, which is also “three days and a half,” and is represented in Revelation 12:6, and “126” is a tithe of 1,260. One of the amazing truths that was then unsealed was the need of repentance in fulfillment of the prayer of the “seven times” in Leviticus twenty-six.

«بیابان» همان «یک‌هزار و دویست و شصت روز» است، یعنی ۱٬۲۶۰ روز، که همچنین «سه روز و نیم» نیز هست، و در مکاشفه ۱۲:۶ به تصویر کشیده شده است؛ و «۱۲۶» یک‌دهمِ ۱٬۲۶۰ است. یکی از حقایق شگفت‌انگیزی که در آن هنگام مُهرگشایی شد، ضرورت توبه بود، در تحققِ دعایِ «هفت بار» در لاویان بیست‌وشش.

1,260 days is also a symbol of 2,520 days. The “seven times” against the northern kingdom began in 723 BC and ended in 1798. The midpoint is 538, thus creating 1,260 years that paganism trampled down the sanctuary and host followed by 1,260 that papalism trampled down the sanctuary and host. This prophetic structure is aligned with the 1,260 days from Christ’s baptism to the cross, that is followed by 1,260 prophetic days unto 34 AD, when the gospel went to the Gentiles. Thus, upon two witnesses 1,260 is part of 2,520 days, or Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six.

۱٬۲۶۰ روز همچنین نمادی از ۲٬۵۲۰ روز است. «هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالی در سال ۷۲۳ ق.م. آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت. نقطهٔ میانی ۵۳۸ است، و بدین‌سان ۱٬۲۶۰ سال پدید می‌آید که در طی آن بت‌پرستی مقدِس و لشکر را پایمال کرد، و پس از آن ۱٬۲۶۰ سال دیگر که در آن پاپ‌گرایی مقدِس و لشکر را پایمال نمود. این ساختار نبوی با ۱٬۲۶۰ روز از تعمید مسیح تا صلیب هم‌راستا است، که پس از آن ۱٬۲۶۰ روز نبوی تا سال ۳۴ میلادی ادامه می‌یابد، زمانی که انجیل به سوی امّت‌ها رفت. پس، بر شهادت دو شاهد، ۱٬۲۶۰ بخشی از ۲٬۵۲۰ روز است، یا همان «هفت زمان» موسی در لاویان بیست‌وشش.

The voice in the wilderness period beginning on Sabbath, July 18, 2020 unto Sabbath, December 30, 2023 began to cry in July of 2023, and when the “wilderness” period ended on Sabbath, December 30, 2023 the resurrection of Moses and Elijah arrived. The message of the voice identified that the waymark of the parallel first disappointments in every reform movement explained the false prediction of July 18, 2020, in the context of the parable of the ten virgins. It called men and women to the repentance represented by the Leviticus twenty-six prayer. Miller’s dream represents that very repentance when he records, “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help.”

بیابان کے دور میں جو سبت، 18 جولائی 2020 سے سبت، 30 دسمبر 2023 تک شروع ہوا، جولائی 2023 میں آواز نے پکارنا شروع کیا، اور جب “بیابان” کا دور سبت، 30 دسمبر 2023 کو ختم ہوا تو موسیٰ اور ایلیاہ کی قیامت آ پہنچی۔ اس آواز کے پیغام نے واضح کیا کہ ہر اصلاحی تحریک میں پہلی متوازی مایوسیوں کا راہ نما نشان، دس کنواریوں کی تمثیل کے سیاق میں، 18 جولائی 2020 کی جھوٹی پیش گوئی کی توضیح کرتا ہے۔ اس نے مردوں اور عورتوں کو اس توبہ کی طرف بلایا جس کی نمائندگی احبار چھبیس کی دعا کرتی ہے۔ ملر کا خواب بعینہٖ اسی توبہ کی نمائندگی کرتا ہے جب وہ لکھتا ہے، “جب میں یوں اپنے بڑے نقصان اور اپنی جواب دہی پر روتا اور ماتم کرتا تھا، تو مجھے خدا یاد آیا، اور میں نے نہایت اخلاص سے دعا کی کہ وہ میری مدد کے لیے کسی کو بھیجے۔”

## Come and See

آؤ اور دیکھو

Miller’s dream is divided by two expressions of “come and see.” The first time Miller invites people to “come and see,” and the second time the “dirt brush man” invites Miller to come and see. “Come and see” is a prophetic symbol that identifies a prophetic truth that is unsealed. The first four seals each contain the command to “come and see.”

رؤیای میلر به‌وسیلهٔ دو تعبیرِ «بیا و ببین» تقسیم می‌شود. بارِ نخست، میلر مردم را دعوت می‌کند که «بیا و ببین»؛ و بارِ دوم، «مردِ جاروبِ خاک» میلر را دعوت می‌کند که بیاید و ببیند. «بیا و ببین» نمادی نبوی است که حقیقتی نبوی را که مُهر آن گشوده شده است، مشخص می‌سازد. هر یک از چهار مُهرِ نخست، فرمانِ «بیا و ببین» را در بر دارد.

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. … And when he had opened the second seal, I heard the second beast say, Come and see. … And when he had opened the third seal, I heard the third beast say, Come and see. … And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. Revelation 6:1, 3, 5, 7.

> و دیدم هنگامی که برّه یکی از مُهرها را گشود، یکی از آن چهار حیوان را شنیدم که چون آواز رعد می‌گفت: بیا و ببین. … و چون مُهر دوم را گشود، حیوان دوم را شنیدم که می‌گفت: بیا و ببین. … و چون مُهر سوم را گشود، حیوان سوم را شنیدم که می‌گفت: بیا و ببین. … و چون مُهر چهارم را گشود، آواز حیوان چهارم را شنیدم که می‌گفت: بیا و ببین. مکاشفه ۶:‏۱، ۳، ۵، ۷.

The “come and see” in the beginning of Miller’s dream is the alpha and the ending “come and see” is the omega. The dream identifies the unsealing in the beginning of the dream as jewels that when “arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” When Christ invited Miller to “come and see” the omega, Miller says, “my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory.” The alpha light was as the sun and the omega light was ten times the sun.

„Pojď a viz“ na počátku Millerova snu je alfa a závěrečné „pojď a viz“ je omega. Sen ztotožňuje odpečetění na počátku snu s drahokamy, které, když „byly uspořádány, odrážely světlo a slávu, jež se vyrovnaly pouze slunci“. Když Kristus vyzval Millera, aby „přišel a viděl“ omegu, Miller říká: „můj zrak byl tím pohledem oslněn. Zářily desetkrát větší slávou než dříve.“ Světlo alfy bylo jako slunce a světlo omegy bylo desetkrát jasnější než slunce.

## Scatter

بکھیر دو

Miller’s mourning and repentance is represented at the end of the period that began with the first “come and see,” and the last “come and see.” In the period which begins with Miller’s unsealing a message to the people and then ends with Christ unsealing a message to Miller, the word “scatter” is represented “seven times.” Miller will use the word again, but between the first and last unsealing, “scatter” is expressed “seven times.” The Bible identifies the judgment of the “seven times” with the word, “scatter.”

سوگواری و توبۀ میلر در پایان دوره‌ای به تصویر کشیده شده است که با نخستین «بیا و ببین» آغاز شد و با آخرین «بیا و ببین» پایان می‌یابد. در دوره‌ای که با گشودنِ مُهرِ پیامی برای قوم به‌دستِ میلر آغاز می‌شود و سپس با گشودنِ مُهرِ پیامی برای میلر به‌دستِ مسیح پایان می‌پذیرد، واژۀ «پراکنده کردن» «هفت بار» نمود یافته است. میلر این واژه را بار دیگر نیز به کار خواهد برد، اما میان نخستین و آخرین گشودنِ مُهر، «پراکنده کردن» «هفت بار» بیان شده است. کتاب مقدس داوریِ «هفت بار» را با این واژه، یعنی «پراکنده کردن»، مشخص می‌سازد.

> And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Leviticus 26:33.

> و شما را در میان امت‌ها پراکنده خواهم ساخت، و شمشیری از پیِ شما برهنه خواهم کرد؛ و زمین شما ویران خواهد شد، و شهرهایتان خراب. لاویان ۲۶:۳۳.

The very first truth Miller discovered was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and in his dream the period between Miller’s message being published and Christ’s message being published, all the foundational truths represented by the work of William Miller were to be covered with the rubbish and counterfeit coins of the theologians of Laodicean Seventh-day Adventism. That rejection of the foundational truths is represented as seven scatterings within the history between the alpha and omega. The “seven times” is a symbol of the work of William Miller, which in turn are the foundations of Seventh-day Adventism, of which; the 2,300 days of Daniel 8:14 are the central pillar of that very foundation. What this identifies is that the 2,520 years of scattering that was the first, or alpha discovery of William Miller marks the beginning of a period, that ended with the omega discovery of William Miller, which was the 2,300 days.

نخستین حقیقتی که میلر کشف کرد، «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بود، و در رؤیای او، در فاصلهٔ میان انتشار پیام میلر و انتشار پیام مسیح، همهٔ حقایق بنیادی‌ای که با کار ویلیام میلر نمایندگی می‌شدند، می‌بایست با خاکروبه و سکه‌های تقلبیِ الاهی‌دانانِ ادونتیسمِ روز هفتمِ لائودیکیه پوشانده شوند. آن ردِّ حقایق بنیادی، به‌صورت هفت پراکندگی در درون تاریخِ میان آلفا و اُمگا به تصویر کشیده شده است. «هفت زمان» نمادی از کار ویلیام میلر است، که خود شالوده‌های ادونتیسمِ روز هفتم را تشکیل می‌دهد؛ شالوده‌ای که در آن، ۲۳۰۰ روزِ دانیال ۸:۱۴ ستونِ مرکزیِ همان بنیاد است. آنچه این امر مشخص می‌سازد این است که ۲۵۲۰ سالِ پراکندگی، که نخستین، یا کشفِ آلفای ویلیام میلر بود، آغازِ دوره‌ای را نشان می‌دهد که با کشفِ اُمگای ویلیام میلر، یعنی ۲۳۰۰ روز، به پایان رسید.

When Laodicean Seventh-day Adventism set aside the “seven times” in 1863, they set aside William Miller’s first discovery, which would be his alpha discovery and his foundational discovery. The last of Miller’s discoveries was the 2,300 days, which was his omega discovery and his capstone discovery. The “seven times” that concluded in 1798 marked the 2,520 and the 2,300 days were marked in 1844.

Cuando el Adventismo del Séptimo Día laodicense dejó de lado los «siete tiempos» en 1863, dejó de lado el primer descubrimiento de William Miller, que sería su descubrimiento alfa y su descubrimiento fundamental. El último de los descubrimientos de Miller fue el de los 2.300 días, que fue su descubrimiento omega y su descubrimiento culminante. Los «siete tiempos» que concluyeron en 1798 señalaron los 2.520, y los 2.300 días fueron señalados en 1844.

It is the dirt brush man who assembles the jewels after they are scattered for seven times. Then the casket is larger and more beautiful and shines ten times brighter than the sun. Ten is a symbol of a test, and those jewels therefore shine at the test over the day of the sun, so Miller’s dream begins in 1798 and ends at the loud cry of the third angel at the Sunday law.

यह वह मनुष्य है जो धूल झाड़ने वाले ब्रश के साथ उन रत्नों को इकट्ठा करता है, जब वे सात बार बिखेर दिए जाते हैं। तब वह रत्न-पेटिका बड़ी और अधिक सुंदर हो जाती है, और सूर्य से दस गुना अधिक उज्ज्वल चमकती है। दस परीक्षा का प्रतीक है; इसलिए वे रत्न सूर्य के दिन की परीक्षा पर चमकते हैं। इस प्रकार मिलर का स्वप्न 1798 में आरम्भ होता है और रविवार की व्यवस्था के समय तीसरे स्वर्गदूत की ऊँचे पुकार के साथ समाप्त होता है।

The history of the Millerites from 1798 unto 1863 is also the history from 1798 until the soon-coming Sunday law. The history represented in William Miller’s dream that occurs between Miller saying “come and see” unto the Dirt Brush man saying “come and see,” is both the period of 1798 unto 1863, and also the period of 1798 unto the Sunday law. The line that ends in 1863 is a prophetic fractal of the line that begins in 1798 and ends at the Sunday law. Both those lines are represented in Miller’s dream.

تاریخ میلری‌ها از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳، همچنین تاریخ از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع است. تاریخی که در رؤیای ویلیام میلر به تصویر کشیده شده و میان زمانی رخ می‌دهد که میلر می‌گوید «بیا و ببین» تا زمانی که مردِ جاروی خاک می‌گوید «بیا و ببین»، هم دورهٔ ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳ است و هم دورهٔ ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه. خطی که در ۱۸۶۳ پایان می‌یابد، فراکتالِ نبویِ خطی است که در ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و به قانون یکشنبه ختم می‌گردد. هر دوی این خطوط در رؤیای میلر به تصویر کشیده شده‌اند.

The closed door on October 22, 1844 typifies the closed door at the Sunday law. The prophecy of 2,300 years that was fulfilled in 1844, typifies the Sunday law.

درِ بسته در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نمونه‌ای از درِ بسته در هنگام قانون یکشنبه است. نبوتِ ۲۳۰۰ ساله که در سال ۱۸۴۴ به انجام رسید، نمونه‌ای از قانون یکشنبه است.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «آمدنِ مسیح به‌عنوانِ کاهنِ اعظمِ ما به اقدس‌الاقداس، برای تطهیرِ قُدس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خویش، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویداد واحد هستند؛ و این امر همچنین با آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، به تصویر کشیده شده است.» نبرد عظیم، ۴۲۶.

## Lines

سطرها

The omega of Miller’s discoveries was the 2,300-year prophecy, so both 1844 and the Sunday law are represented by the 2,300 years. This means that the 2,520 is the alpha and the 2,300 is the omega of both lines; one line concludes in 1863, and the other line concludes at the Sunday law. On both lines the 2,520 prophecy is the alpha, and or the foundation stone. The fractal of 1798 unto 1863 in the foundational history of the Millerites, also aligns with another fractal in the omega, capstone history of the one hundred and forty-four thousand.

اومگای اکتشافات میلر، نبوتِ ۲٬۳۰۰ ساله بود؛ ازاین‌رو، هم ۱۸۴۴ و هم قانون یکشنبه به‌وسیلهٔ ۲٬۳۰۰ سال نمایانده می‌شوند. این بدان معناست که ۲٬۵۲۰ آلفا و ۲٬۳۰۰ اومگای هر دو خط هستند؛ یک خط در ۱۸۶۳ به پایان می‌رسد، و خط دیگر در قانون یکشنبه خاتمه می‌یابد. در هر دو خط، نبوتِ ۲٬۵۲۰ آلفا، یا سنگِ بنیاد، است. فراکتالِ ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳ در تاریخِ بنیادیِ میلری‌ها، همچنین با فراکتالِ دیگری در تاریخِ اومگا، سنگِ سرزاویه،ِ یکصد و چهل و چهار هزار نیز هم‌راستا است.

At 9/11 God called His people to return to Jeremiah’s old paths, which are the foundations, which are in turn represented by the messenger of the foundational history, who is in turn represented by his foundational alpha discovery of the “seven times.” The “seven times” is the symbol of the foundations of the one hundred and forty-four thousand, and at 9/11 the sealing of that group began with the testing message of the foundations, represented by the very first foundational truth of William Miller and Adventism. At 9/11 the sealing time began and at the soon-coming Sunday law the sealing time of the one hundred and forty-four thousand concludes.

در ۹/۱۱، خدا قوم خود را فراخواند تا به راه‌های قدیمِ ارمیا بازگردند؛ راه‌هایی که همان بنیادها هستند، و این بنیادها نیز به‌نوبهٔ خود به‌وسیلهٔ پیام‌آورِ تاریخِ بنیادی نمایانده می‌شوند، و او نیز به‌نوبهٔ خود به‌وسیلهٔ کشفِ آلفایِ بنیادیِ خویش از «هفت زمان» نمایانده می‌شود. «هفت زمان» نمادِ بنیادهای صد و چهل و چهار هزار است، و در ۹/۱۱، مُهر شدنِ آن گروه با پیامِ آزمایش‌کنندهٔ بنیادها آغاز شد؛ پیامی که به‌وسیلهٔ نخستین حقیقتِ بنیادیِ ویلیام میلر و ادونتیسم نمایانده می‌شود. در ۹/۱۱ زمانِ مُهر شدن آغاز شد، و در قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار به پایان می‌رسد.

That history is a fractal that begins with 2,520 and ends with 2,300, and that history is therefore the third line of prophetic history represented in William Miller’s dream. The 2,520 was fulfilled in 1798 and the 2,300 in 1844. The work represented by the two lines is the work of Christ in combining His divinity with our humanity. It is the work of changing a sinner into a saint, restoring the higher nature to its rightful throne over the lower nature. For this reason, the human body takes 2,520 days to totally reproduce every cell in the body, and that very same body is based upon 23 male chromosomes combined with 23 female chromosomes. Together they produce a living temple, which is represented as the number “46,” which is the period of 1798 to 1844, which is the period of William Miller’s dream from the 2,520 in 1798 unto the 2,300 in 1844.

यह इतिहास एक फ्रैक्टल है जो 2,520 से आरम्भ होता है और 2,300 पर समाप्त होता है, और इस प्रकार यह इतिहास भविष्यवाणी के इतिहास की वह तीसरी रेखा है जिसका निरूपण विलियम मिलर के स्वप्न में किया गया है। 2,520 की पूर्ति 1798 में हुई और 2,300 की 1844 में। इन दो रेखाओं द्वारा निरूपित कार्य, मसीह का वह कार्य है जिसमें वह अपनी दिव्यता को हमारी मनुष्यता के साथ संयुक्त करता है। यह एक पापी को संत में परिवर्तित करने का कार्य है, निम्न प्रकृति पर उच्चतर प्रकृति को उसके उचित सिंहासन पर पुनर्स्थापित करने का कार्य है। इसी कारण मानव शरीर को शरीर की प्रत्येक कोशिका को पूर्णतः पुनरुत्पन्न करने में 2,520 दिन लगते हैं, और वही शरीर 23 पुरुष गुणसूत्रों के 23 स्त्री गुणसूत्रों के साथ संयुक्त होने पर आधारित है। दोनों मिलकर एक जीवित मन्दिर उत्पन्न करते हैं, जिसका निरूपण संख्या “46” द्वारा किया गया है, जो 1798 से 1844 तक की अवधि है, अर्थात् विलियम मिलर के स्वप्न की वह अवधि जो 1798 के 2,520 से 1844 के 2,300 तक पहुँचती है।

William Miller’s dream also contains another fractal of note. From 9/11 unto the Sunday law is a fractal of 1798 unto the Sunday law, as in 1798 unto 1863. 2023 unto the Sunday law is a fractal of 9/11 unto the Sunday law, and this is the history that all of the lines within Miller’s dream point to as the omega of them all. This is the period where the original truths are magnified ten times the sun.

خوابِ ویلیم مِلر همچنین شاملِ فراکتالِ قابلِ توجهِ دیگری است. از 11/9 تا قانونِ یک‌شنبه، فراکتالی از 1798 تا قانونِ یک‌شنبه وجود دارد، همان‌گونه که از 1798 تا 1863. از 2023 تا قانونِ یک‌شنبه نیز فراکتالی از 11/9 تا قانونِ یک‌شنبه است، و این همان تاریخی است که تمامیِ خطوطِ درونِ خوابِ مِلر به آن، به‌عنوانِ اُمگایِ همهٔ آن‌ها، اشاره می‌کنند. این همان دوره‌ای است که در آن حقایقِ اصلی ده برابرِ خورشید عظمت می‌یابند.

## The Two Bustles

دو هیاهو

In the 1840’s, the word “bustle” (as a noun) commonly meant energetic, busy, or noisy activity—often with a sense of fuss, excitement, hurry, or agitation. It referred to lively movement, commotion, or bustling about, whether in a crowd, a household, a marketplace, or during a particular event. The “bustle” of Miller’s dream would thus describe the immediate flurry of activity, excitement, or urgent business happening right then—the transient stir or commotion of the present situation or occasion.

در دهۀ ۱۸۴۰، واژۀ «bustle» (به‌عنوان اسم) معمولاً به معنای فعالیت پرجنب‌وجوش، پرمشغله، یا پرهیاهو بود—که اغلب همراه با مفهومی از تکاپو، هیجان، شتاب، یا آشفتگی می‌آمد. این واژه به حرکت زنده و پرتحرک، هیاهو، یا رفت‌وآمد و جنب‌وجوش اشاره داشت، خواه در میان جمعیت، در یک خانه، در بازار، یا در جریان رویدادی خاص. ازاین‌رو، «bustle» در خواب میلر، آن فوران فوریِ فعالیت، هیجان، یا اشتغالِ عاجل را که درست در همان لحظه در جریان بود، توصیف می‌کرد—آن جنب‌وجوش یا آشوب گذرای مربوط به وضعیت یا موقعیت حاضر.

Miller states, “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone.”

میلر می‌گوید: «آنگاه، هنگامی که او خاک و خاشاک، جواهرات تقلبی و سکّهٔ جعلی را می‌روبید، همه برخاستند و همچون ابری از پنجره بیرون رفتند، و باد آن‌ها را با خود برد. در آن هیاهو، لحظه‌ای چشمانم را بستم؛ چون آن‌ها را گشودم، تمامی زباله‌ها ناپدید شده بود.»

The “bustle” identifies two points in Miller’s dream; The first when the crowd is scattering the jewels, and then when the dirt brush man opens the windows and begins to sweep out the false jewels. The first and alpha bustle is the covering up of the jewels and the second and omega bustle is the restoration of the jewels. During the bustle, Miller closed his eyes. Miller was laid to rest in 1849, the very point that Christ was stretching forth His hand a second time to gather the remnant of His people. Miller then closed his eyes, and in 1850 his truths were again placed upon a table in fulfillment of Habakkuk’s command to write the vision and make it plain. That bustle period, Miller closes his eyes and when he awakes the jewels are in the process of being restored.

«هیاهو» در خواب میلر به دو نکته اشاره دارد؛ نخست، هنگامی که جمعیت جواهرات را پراکنده می‌سازد، و سپس هنگامی که مردِ برسِ خاک، پنجره‌ها را می‌گشاید و آغاز می‌کند به بیرون راندن جواهراتِ کاذب. نخستین و الفایِ هیاهو، پوشانده شدنِ جواهرات است، و دومین و اُمگایِ هیاهو، اعادۀ جواهرات. در خلالِ هیاهو، میلر چشمان خود را بست. میلر در سال 1849 به آرامگاه سپرده شد، درست در همان نقطه‌ای که مسیح برای بار دوم دست خود را دراز می‌کرد تا بقیۀ قومِ خود را گرد آورد. سپس میلر چشمان خود را بست، و در سال 1850 حقایقِ او بار دیگر بر میزی نهاده شد، در تحققِ فرمانِ حبقوق که رؤیا را بنویس و آن را واضح ساز. در آن دورۀ هیاهو، میلر چشمان خود را می‌بندد، و هنگامی که بیدار می‌شود، جواهرات در فرایندِ اعاده شدن‌اند.

The second bustle in his dream takes place when the ensign of the one hundred and forty-four thousand is being resurrected, purged and purified as the ensign which Zechariah identifies as jewels upon a crown.

دومین جنب‌وجوش در رؤیای او زمانی رخ می‌دهد که بیرقِ آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن در حال احیا شدن، پاک گردیدن و تصفیه یافتن است؛ همان بیرقی که زکریا آن را همچون جواهراتی بر یک تاج معرفی می‌کند.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. For how great is his goodness, and how great is his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. For the idols have spoken vanity, and the diviners have seen a lie, and have told false dreams; they comfort in vain: therefore they went their way as a flock, they were troubled, because there was no shepherd. Mine anger was kindled against the shepherds, and I punished the goats: for the Lord of hosts hath visited his flock the house of Judah, and hath made them as his goodly horse in the battle. Zechariah 9:16–10:3.

> اور یَہوواہ اُن کے خدا اُس دن اُنہیں اپنی قوم کے گلے کی مانند نجات دے گا؛ کیونکہ وہ تاج کے پتھروں کی مانند ہوں گے، جو اُس کی سرزمین پر جھنڈے کی طرح بلند کیے جائیں گے۔ کیونکہ اُس کی نیکی کیسی عظیم ہے، اور اُس کا حسن کیسا عظیم! غلّہ جوان مردوں کو شادمان کرے گا، اور نئی مے کنواریوں کو۔ پچھلی بارش کے وقت یَہوواہ سے بارش مانگو؛ سو یَہوواہ روشن بادل بنائے گا، اور اُنہیں بارش کی جھڑیاں دے گا، اور ہر ایک کو میدان میں گھاس عطا کرے گا۔ کیونکہ بُتوں نے بطالت کی باتیں کی ہیں، اور غیب دانوں نے جھوٹ دیکھا ہے، اور جھوٹے خواب سنائے ہیں؛ وہ عبث تسلی دیتے ہیں؛ اِس لیے وہ گلے کی مانند اپنی راہ چلے گئے، وہ مصیبت زدہ ہوئے، کیونکہ کوئی چرواہا نہ تھا۔ میرا غضب چرواہوں پر بھڑکا، اور میں نے بکری کے نروں کو سزا دی؛ کیونکہ ربُّ الافواج نے اپنے گلے، یعنی یہوداہ کے گھرانے، کی خبر گیری کی ہے، اور اُنہیں جنگ میں اپنے شاندار گھوڑے کی مانند بنا دیا ہے۔ زکریاہ 9:16–10:3۔

The “flock of His people” are both an ensign and stones (jewels) upon a crown. The flock of His people are identified during the latter rain, for the command is to ask for the latter rain in the time of the latter rain. The flock is contrasted with the “flock” that went their own way, rather than the way of Jeremiah’s old paths. In the time of the latter rain the jewels that are His flock will be His goodly horse in the battle. That “goodly horse” is the church triumphant, represented in the first Christian bride, symbolized by Peter who, as a white horse in the period of the first seal went forth conquering and to conquer.

«رمهٔ قوم او» هم عَلَمی است و هم سنگ‌ها (جواهرات) بر تاج. رمهٔ قوم او در هنگام باران آخر شناخته می‌شوند، زیرا فرمان این است که در زمان باران آخر، باران آخر را بطلبید. این رمه در تقابل با «رمه‌ای» قرار دارد که به راه خود رفتند، نه به راهِ طریق‌های قدیم ارمیا. در زمان باران آخر، آن جواهراتی که رمهٔ او هستند، اسب نیکوی او در جنگ خواهند بود. آن «اسب نیکو» همان کلیسای ظافر است که در نخستین عروس مسیحی نمود یافته بود؛ عروسی که به‌وسیلهٔ پطرس نمادین شده است، او که همچون اسب سفیدی در دورهٔ مُهر اول بیرون رفت، غالب و برای غلبه.

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. And I saw, and behold a white horse: and he that sat on him had a bow; and a crown was given unto him: and he went forth conquering, and to conquer. Revelation 6:1, 2.

> و دیدم هنگامی که برّه یکی از مُهرها را گشود، و شنیدم که یکی از آن چهار حیوان، گویی با آوای رعد، می‌گفت: «بیا و ببین.» و نگریستم، و اینک اسبی سفید؛ و آن که بر آن سوار بود، کمانی داشت؛ و تاجی بدو داده شد؛ و او بیرون رفت، فاتحانه و برای آنکه فتح کند. مکاشفه ۶:۱، ۲

Peter therefore is the symbol of the first Christian church of the apostles during the Pentecostal outpouring of the rain, and the symbol of the last Christian church during the latter rain, that was typified by the Pentecostal outpouring.

ازاین‌رو پطرس نماد نخستین کلیسای مسیحیِ رسولان در دورانِ ریزشِ بارانِ پنطیکاست است، و نیز نماد آخرین کلیسای مسیحی در زمانِ بارانِ آخر، که ریزشِ پنطیکاست نمونه و پیش‌تصویرِ آن بود.

> And I saw heaven opened, and behold a white horse; and he that sat upon him was called Faithful and True, and in righteousness he doth judge and make war. His eyes were as a flame of fire, and on his head were many crowns; and he had a name written, that no man knew, but he himself. And he was clothed with a vesture dipped in blood: and his name is called The Word of God. And the armies which were in heaven followed him upon white horses, clothed in fine linen, white and clean. Revelation 19:11–14.

> اور میں نے آسمان کو کھلا ہوا دیکھا، اور دیکھو ایک سفید گھوڑا تھا؛ اور جو اُس پر سوار تھا وہ امین اور برحق کہلاتا تھا، اور وہ راست‌بازی سے عدالت کرتا اور جنگ کرتا ہے۔ اُس کی آنکھیں آگ کے شعلہ کی مانند تھیں، اور اُس کے سر پر بہت سے تاج تھے؛ اور اُس پر ایک نام لکھا ہوا تھا جسے کوئی آدمی نہ جانتا تھا، سوائے اُس کے خود۔ اور وہ خون میں ڈبوئی ہوئی پوشاک پہنے ہوئے تھا، اور اُس کا نام خدا کا کلام کہلاتا ہے۔ اور جو لشکر آسمان میں تھے وہ سفید گھوڑوں پر سوار، باریک کتان پہنے ہوئے، جو سفید اور پاک تھا، اُس کے پیچھے پیچھے چلے۔ مکاشفہ 19:11–14۔

The white horses represent Christ’s army that are resurrected in Ezekiel 37, and they are the church triumphant, and they are stones in a crown, for Christ establishes His kingdom of glory in the time of the latter rain. As representatives of His kingdom the one hundred and forty-four thousand are jewels upon the crown which is the symbol of the kingdom he receives at the conclusion of the 2,300 days, which was both October 22, 1844 and will be again at the Sunday law. That kingdom of white horses is raised up during the latter rain, when the windows of heaven are opened, for John saw the white horse when heaven was opened.

سفید گھوڑے مسیح کی اُس فوج کی نمائندگی کرتے ہیں جو حزقی ایل 37 میں زندہ کی جاتی ہے، اور وہ کلیسیایِ غالب ہیں، اور وہ تاج میں جڑے ہوئے پتھر ہیں، کیونکہ مسیح پچھلی بارش کے زمانہ میں اپنی جلالی بادشاہی قائم کرتا ہے۔ اُس کی بادشاہی کے نمائندوں کے طور پر ایک لاکھ چوالیس ہزار اُس تاج پر جواہرات ہیں جو اُس بادشاہی کی علامت ہے جسے وہ 2,300 دنوں کے اختتام پر حاصل کرتا ہے، جو 22 اکتوبر 1844 بھی تھا اور اتوار کے قانون کے وقت پھر ہوگا۔ سفید گھوڑوں کی وہ بادشاہی پچھلی بارش کے دوران برپا کی جاتی ہے، جب آسمان کی کھڑکیاں کھولی جاتی ہیں، کیونکہ یوحنا نے سفید گھوڑا اُس وقت دیکھا جب آسمان کھولا گیا۔

In the alpha bustle of 1849, Miller closed his eyes in death, for a little moment. Miller was Elijah, and Elijah died on July 18, 2020, and he laid in the street for 1,260 days until he reached the omega bustle and was then awakened. His awakening is marked as arriving when the dirt brush man opened the window of heaven to sweep out the rubbish. The army of white horses is raised when heaven’s window is opened, and when that occurs a separation of true and false is identified. That separation is also identified in the book of Malachi.

در هیاهوی آلفای سال ۱۸۴۹، میلر برای لحظه‌ای کوتاه چشمان خود را در مرگ فروبست. میلر ایلیا بود، و ایلیا در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ درگذشت، و به مدت ۱٬۲۶۰ روز در کوچه افتاده بود تا آنکه به هیاهوی امگا رسید و سپس بیدار گردانیده شد. بیدار شدن او با آن زمان مشخص می‌شود که مردِ جاروی خاک، پنجرهٔ آسمان را گشود تا زباله‌ها را بیرون بروبد. لشکرِ اسبانِ سفید هنگامی برانگیخته می‌شود که پنجرهٔ آسمان گشوده می‌گردد، و چون این رخ دهد، جداییِ راستین و دروغین آشکار می‌شود. این جدایی همچنین در کتاب ملاکی نیز مشخص شده است.

> Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it. Malachi 3:10.

> تمام عُشرها را به مخزن‌ها بیاورید تا در خانهٔ من خوراک باشد؛ و اکنون مرا در این امر بیازمایید، یهوه صبایوت می‌گوید، که آیا روزنه‌های آسمان را برای شما نخواهم گشود و برکتی بر شما فرو نخواهم ریخت، به‌گونه‌ای که جایی برای پذیرش آن نباشد. ملاکی ۳:۱۰

The spirits of the prophets are subject unto the prophets, and John in Revelation, Miller’s dream and Malachi provide three witnesses of the time when the windows of heaven are opened. In Miller’s dream it is at the omega of the call to “come and see.” The bustle in the alpha was when the scattering began, and the omega is when the gathering begins.

ارواحِ انبیا، تابعِ انبیا هستند، و یوحنا در مکاشفه، رؤیای میلر و ملاکی، سه شاهد را دربارهٔ زمانی فراهم می‌آورند که پنجره‌های آسمان گشوده می‌شوند. در رؤیای میلر، این در اُمِگای دعوتِ «بیا و ببین» رخ می‌دهد. هیاهو در آلفا هنگامی بود که پراکندگی آغاز شد، و اُمِگا زمانی است که گردآوری آغاز می‌شود.

Before we proceed further into Miller’s dream we want to include James White’s commentary on the dream. James White identifies the true jewels as God’s true people and the counterfeit jewels as the wicked. I identify the jewels as truths contrasted with error. The jewels and the counterfeit jewels are both the message and the messengers contrasted with error and false messengers.

پیش از آن‌که به بررسی بیشتر رؤیای میلر بپردازیم، می‌خواهیم تفسیر جیمز وایت دربارهٔ این رؤیا را نیز بیاوریم. جیمز وایت جواهرات حقیقی را قوم حقیقی خدا، و جواهرات تقلبی را شریران معرفی می‌کند. من جواهرات را حقایقی می‌دانم که در برابر خطا قرار دارند. جواهرات و جواهرات تقلبی، هر دو، هم پیام و هم پیام‌آوران‌اند که در تقابل با خطا و پیام‌آوران دروغین قرار گرفته‌اند.

> “BROTHER MILLER’S DREAM

> «خوابِ برادر میلر»

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> “خوابِ ذیل دو سال سے زیادہ عرصہ پہلے ایڈونٹ ہیرالڈ میں شائع ہوا تھا۔ تب میں نے دیکھا کہ یہ ہمارے گزشتہ دوسرے ظہورِ مسیح کے تجربہ کو واضح طور پر نمایاں کرتا ہے، اور یہ کہ خدا نے یہ خواب پراگندہ گلّہ کے فائدہ کے لیے عطا فرمایا تھا۔”

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> «در میان نشانه‌های نزدیک شدنِ روز عظیم و هولناکِ خداوند، خدا رؤیاها را قرار داده است. بنگرید به یوئیل ۲:۲۸–۳۱؛ اعمال ۲:۱۷–۲۰. رؤیاها ممکن است از سه راه پدید آیند: نخست، «از کثرتِ اشتغالات.» بنگرید به جامعه ۵:۳. دوم، کسانی که زیر نفوذِ روحِ ناپاک و فریبِ شیطان‌اند، ممکن است به‌واسطهٔ تأثیر او رؤیا ببینند. بنگرید به تثنیه ۸:۱–۵؛ ارمیا ۲۳:۲۵–۲۸؛ ۲۷:۹؛ ۲۹:۸؛ زکریا ۱۰:۲؛ یهودا ۸. و سوم، خدا همواره قومِ خود را، کمابیش، از راه رؤیاها تعلیم داده است و هنوز نیز تعلیم می‌دهد؛ رؤیاهایی که به‌واسطهٔ کارگزاریِ فرشتگان و روح‌القدس پدید می‌آیند. آنان که در نورِ روشنِ حقیقت ایستاده‌اند، خواهند دانست که چه هنگام خدا به ایشان رؤیایی می‌بخشد؛ و چنین کسان به‌واسطهٔ رؤیاهای دروغین فریب نخواهند خورد و به بیراهه کشانده نخواهند شد.»

> “‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9,] and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:55. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> «و او گفت: اکنون سخنان مرا بشنوید؛ اگر در میان شما نبی‌ای باشد، من که یهوه هستم، خویشتن را در رؤیا بر او مکشوف خواهم ساخت، و در خواب با او سخن خواهم گفت.» اعداد 12:6. یعقوب گفت: «فرشتهٔ خداوند در خواب با من سخن گفت.» پیدایش 31:2. «و خدا در خواب شبانگاهی نزد لابانِ اَرامی آمد.» پیدایش 31:24. خواب‌های یوسف را بخوانید، [پیدایش 37:5–9،] و سپس سرگذشت جالب تحقق آنها را در مصر. «در جِبعون، خداوند در خواب شب بر سلیمان ظاهر شد.» 1 پادشاهان 3:55. آن تمثال عظیم و بسیار مهمِ باب دوم دانیال در خواب داده شد، و نیز چهار وحشِ باب هفتم، و غیره. هنگامی که هیرودیس در پی هلاک ساختن نجات‌دهندهٔ طفل بود، یوسف در خواب هشدار یافت که به مصر بگریزد. متی 2:13.

> “‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.

> «و در ایّامِ آخر، خدا می‌فرماید، واقع خواهد شد که از روحِ خود بر تمامی بشر فرو خواهم ریخت؛ و پسران و دخترانِ شما نبوّت خواهند کرد، و جوانانِ شما رؤیاها خواهند دید، و پیرانِ شما خواب‌ها خواهند دید.» اعمال ۲:‏۱۷.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> «عطای نبوت، از طریق خواب‌ها و رؤیاها، در اینجا ثمرۀ روح‌القدس است، و در ایام آخر باید به‌قدر کافی ظاهر شود تا نشانه‌ای را تشکیل دهد. این یکی از عطایای کلیسای انجیل است.»

> “‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11, 12.

> «او برخی را رسولان عطا کرد؛ و برخی را انبیا؛ و برخی را مبشران؛ و برخی را شبانان و معلمان؛ برای تکمیل مقدسین، برای عملِ خدمت، برای بنای بدنِ مسیح.» افسسیان ۴:‏۱۱، ۱۲.

> “‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I can not have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> «وَٱللهُ قَدْ وَضَعَ أُنَاسًا فِي ٱلْكَنِيسَةِ: أَوَّلًا رُسُلًا، ثَانِيًا أَنْبِيَاءَ»، إلخ. 1 Corinthians 12:28. «لَا تَحْتَقِرُوا ٱلنُّبُوَّاتِ». 1 Thessalonians 5:20. وانظر أيضًا Acts 13:1؛ 21:9؛ Romans 7:6؛ 1 Corinthians 14:1, 24, 39. فالأنبياء أو النبوءات إنما هم لبنيان كنيسة المسيح؛ وليس ثَمَّةَ دليل يمكن إيراده من كلمة الله على أنها كانت ستزول قبل أن يزول المبشرون والرعاة والمعلمون. ولكن المعترض يقول: «لقد كثرت الرؤى والأحلام الكاذبة حتى إني لا أستطيع أن أثق بشيء من هذا القبيل». وصحيح أن للشيطان زيفه المقلَّد. فلقد كان له دائمًا أنبياء كذبة، ومن المؤكد أننا قد نتوقع وجودهم الآن في هذه الساعة الأخيرة من ساعاته في الخداع والانتصار. وأما الذين يرفضون مثل هذه الإعلانات الخاصة بسبب وجود المزيَّف، فإنهم، وبالقدر نفسه من الوجاهة، يستطيعون أن يمضوا قليلًا إلى أبعد من ذلك فينكروا أن الله قد أعلن نفسه للإنسان قط في حلم أو رؤيا، لأن المزيَّف كان موجودًا دائمًا.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> «خواب‌ها و رؤیاها وسیله‌ای هستند که خدا از طریق آن خویشتن را بر انسان آشکار ساخته است. او از طریق این وسیله با انبیا سخن گفته است؛ عطیۀ نبوت را در شمار عطایای کلیسای انجیل قرار داده، و خواب‌ها و رؤیاها را در زمرۀ دیگر نشانه‌های «ایام آخِر» محسوب داشته است.» آمین.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.

> «مقصودِ من از ملاحظاتِ فوق این بوده است که اعتراضات را به شیوه‌ای کتاب‌مقدّسی برطرف سازم و ذهنِ خواننده را برای مطالبِ بعدی آماده کنم.»

> “WM. MILLER,

> “ڊبليو. ايم. ملر،”

> “Low Hampton, N. Y. Dec. 3, 1847.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–6.

> «لو همپتن، نیویورک، ۳ دسامبر ۱۸۴۷.» جیمز وایت، رؤیای برادر میلر، ۱–۶.

> “1. The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> «1. «تابوت» نمایانگر حقایق عظیم کتاب مقدس است، مربوط به ظهور ثانوی خداوند ما عیسی مسیح، که به برادر میلر داده شد تا به جهان اعلام کند.»

> “2. The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> «۲. «کلیدِ پیوست» شیوهٔ او در تفسیر کلام نبوی بود—مقایسهٔ کتاب‌مقدس با کتاب‌مقدس—کتاب‌مقدس، مفسّرِ خود. برادر میلر با این کلید، «صندوقچه»، یا آن حقیقتِ عظیمِ ظهور را به روی جهان گشود.»

> “3. The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6,7,] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> «3. «જ્વેલ્સ, હીરા વગેરે» જે «બધી જાત અને કદનાં» હતાં અને «પેટીમાં તેમના તેમના સ્થાનોમાં અતિ સુંદર રીતે ગોઠવાયેલા» હતાં, તેઓ દેવના સંતાનોનું પ્રતીક છે, [Malachi 3:17,] જે તમામ કલીસિયાઓમાંથી અને જીવનની લગભગ દરેક સ્થિતિ અને પરિસ્થિતિમાંથી હતાં, જેમણે આગમન-વિશ્વાસ સ્વીકાર્યો હતો, અને જે તેમના તેમના સ્થાનોમાં પવિત્ર સત્યના કાર્ય માટે નિર્ભયતાપૂર્વક ઊભા રહેલા દેખાયા. આ ક્રમમાં આગળ વધતા, દરેક વ્યક્તિ પોતપોતાના કર્તવ્યનું ધ્યાન રાખતી અને દેવ સમક્ષ નમ્રતાથી ચાલતી હતી, ત્યારે «તેઓએ જગત પર એવો પ્રકાશ અને મહિમા પરાવર્તિત કર્યો» કે જેની સમતા માત્ર પ્રેરિતોના દિવસોની કલીસિયા જ કરી શકે. સંદેશ, [Revelation 14:6,7,] એમ કહેવાય તેમ પવનના પાંખો પર વહેતો ગયો, અને આમંત્રણ, «આવો, કેમ કે હવે બધી વસ્તુઓ તૈયાર છે,» [Luke 14:17,] શક્તિ અને અસર સાથે સર્વત્ર પ્રસરી ગયું.»

> “4. ‘The people began to come in, at first few in number, but increased to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> "4. "Mardum āmadan rā āghāz kardand, nakhost ba tedādī اندک، ammā be enjomā‘ī anboh افزوده shodand." Hengāmī ke ta‘līm-e zuhur-e Masīḥ avvalīn bār توسّط Barādar Miller va chand تنِ بس اندکِ dīgar mow‘eze shod, تأثیرِ آن اندak بود، va besyār andak kasān az آن bidār گردیدند؛ ammā az 1840 tā 1844، هر jā ke mow‘eze می‌شد، tamām-e jāme‘e be hayajān va bidārī واداشته می‌شد."

> “5. When the flying angel [Revelation 14:6–7] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced.

> «۵. هنگامی که فرشتهٔ پرنده [مکاشفه ۱۴:۶–۷] نخست آغاز به موعظهٔ بشارت جاودانی کرد، «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است»، بسیاری با نظر به آمدن عیسی و اعاده، فریاد شادی برآوردند؛ همانانی که پس از آن، با حقیقتی که اندکی پیش‌تر ایشان را از شادی لبریز کرده بود، به مخالفت برخاستند و آن را استهزا و تمسخر کردند. آنان جواهرات را پریشان و پراکنده ساختند. این ما را به پاییز سال ۱۸۴۴ می‌رساند، زمانی که دورهٔ پراکندگی آغاز شد.»

> “Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfillment of prophecy in our past advent experience.

> «این را به خاطر بسپارید: آنان که زمانی «از شادی بانگ برمی‌آوردند» همان کسانی بودند که جواهرات را آشفته و پراکنده کردند. و از سال 1844 بدین‌سو، هیچ‌کس به اندازهٔ کسانی که زمانی حقیقت را موعظه می‌کردند و در آن شادی می‌نمودند، اما از آن پس کار خدا و تحقق نبوت را در تجربهٔ ادونتی گذشتهٔ ما انکار کرده‌اند، گله را چنین به‌طور مؤثر پراکنده و گمراه نساخته است.»

> “6. The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7] since the door was shut in 1844.

> «۶. “جواهرات بدلی و سکۀ تقلبی” که در میان گوهرهای اصیل پراکنده شده بودند، به‌روشنی نمایانگرِ ایمان‌آوردگانِ کاذب، یا “فرزندانِ بیگانه” هستند، [Hosea 5:7] از زمانی که درِ رحمت در سال ۱۸۴۴ بسته شد.»

> “7. The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> «7. «خاک و تراشه‌ها، شن و هر گونه زباله»، نمایانگر خطاهای گوناگون و پرشماری است که از پاییز 1844 به این سو در میان ایماندارانِ ظهورِ ثانی راه یافته‌اند. در اینجا به چند مورد از آنها اشاره خواهم کرد.

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight-Cry, then published in New York City. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry, have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil was in the days of our Savior, blasphemy, and it is blasphemy now. 2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement. 3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’ 4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet.’ This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> «1. موضعی که برخی از «شبانان» بلافاصله پس از اعلامِ فریادِ نیمه‌شب، با جسارتی گستاخانه اختیار کردند، این بود که آن قدرتِ جدّی و ذوب‌کنندهٔ روح‌القدس که همراهِ حرکتِ ماهِ هفتم بود، نفوذی مسمریستی بوده است. جرج استورس از نخستین کسانی بود که این موضع را اختیار کرد. نوشته‌های او را در بخش پایانی سال 1844، در Midnight-Cry که آن زمان در شهر نیویورک منتشر می‌شد، ببینید. ج. و. هایمز در کنفرانس آلبانی در بهار 1845 گفت که حرکتِ ماهِ هفتم، مسمریسمی به عمق هفت پا پدید آورد. این را کسی که حاضر بود و آن گفته را شنید، به من خبر داده است. دیگرانی نیز که در فریادِ ماهِ هفتم نقشی فعال داشتند، از آن زمان به این سو آن حرکت را کارِ ابلیس اعلام کرده‌اند. نسبت دادنِ کارِ مسیح و روح‌القدس به ابلیس، در ایامِ نجات‌دهندهٔ ما کفر بود، و اکنون نیز کفر است. 2. آزمایش‌های بسیار دربارهٔ زمانِ معیّن. از آنجا که 2300 روز در 1844 پایان یافت، افراد گوناگون زمان‌های متعددی را برای پایان یافتنِ آن تعیین کرده‌اند. با این کار، «حدود» را از جای برداشته‌اند و بر سراسرِ جنبشِ ادونت، تاریکی و تردید افکنده‌اند. 3. اسپیریتیسم با همهٔ خیالات و افراط‌هایش. این حیلهٔ ابلیس، که کاری هولناک از مرگ به انجام رسانده است، به‌درستی با «پوشال چوب» و «هر گونه زباله» نمایانده شده است. بسیاری از آنان که زهرِ اسپیریتیسم را فروبردند، حقیقتِ تجربهٔ گذشتهٔ ادونتیِ ما را پذیرفتند، و از همین واقعیت، بسیاری به این باور کشانده شده‌اند که اسپیریتیسم ثمرهٔ طبیعیِ این اعتقاد بوده است که خدا جنبش‌های بزرگ ادونت را در 1843 و 1844 هدایت کرد. پطرس، در سخن از آنان که «بدعت‌های هلاک‌کننده را پنهانی داخل خواهند کرد، و حتی خداوندی را که ایشان را خریده است انکار خواهند نمود»، می‌گوید: «به‌سببِ ایشان، طریقِ حق موردِ بدگویی واقع خواهد شد.» 4. اس. اس. اسنو که مدعی بود «ایلیای نبی» است. این مرد نیز در سیرِ عجیب و مهارگسیختهٔ خود، نقشِ خویش را در این کارِ مرگ ایفا کرده است، و روش او گرایشی داشته است که موضعِ حقیقیِ مقدسانِ منتظر را در ذهنِ بسیاری از جان‌های صادق، بی‌اعتبار سازد.»

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, etc. etc. These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—‘And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ etc. etc. See Isaiah 56:14.

> «به این فهرستِ خطاها می‌توانستم بسیاری دیگر نیز بیفزایم، مانند «هزار سالِ» مکاشفه ۲۰:۴، ۷ در گذشته، ۱۴۴٬۰۰۰ نفرِ مکاشفه ۷:۴؛ ۱۴:۱، آنان که پس از قیام مسیح «برخاسته، از قبرها بیرون آمدند»، آموزۀ ترکِ کار، آموزۀ نابودیِ اطفال، و غیره و غیره. این خطاها با چنان جدّیتی اشاعه داده می‌شد و بر گلۀ منتظر تحمیل می‌گردید که در زمانی که برادر میلر آن رؤیا را دید، جواهراتِ حقیقی «از نظر پنهان شده بودند»، و سخنانِ نبی مصداق می‌یافت—«و داوری به عقب رانده شده است، و عدالت از دور ایستاده است»، و غیره و غیره. بنگرید به اشعیا ۵۶:۱۴.»

> “At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The ‘Day-Dawn,’ was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Brother Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> «در آن زمان، در سراسر سرزمین، هیچ نشریهٔ ادونتی وجود نداشت که از آرمانِ حقیقتِ حاضر دفاع کند. «دی-داون» آخرین نشریه‌ای بود که از موضعِ راستینِ گلهٔ کوچک پاسداری می‌کرد؛ اما آن نیز چندین ماه پیش از آنکه خداوند این رؤیا را به برادر میلر عطا کند، از میان رفت؛ و در واپسین تقلاهای جان‌سپارانهٔ خود، مقدسانِ خسته و آه‌کش را به سال 1877 ــ که در آن هنگام سی سال در آینده بود ــ به‌عنوان زمانِ رهاییِ نهاییِ ایشان رهنمون شد. افسوس! افسوس! جای شگفتی نیست که برادر میلر در رؤیای خود «نشست و گریست» بر این وضعِ اندوه‌بارِ امور.»

> “8. The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. Matthew 25:1–11. First the time, 1843, second, the tarrying time, third the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the Second Advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> «۸. تابوت، نمایانگرِ حقیقتِ ظهور است که برادر میلر آن را، چنان‌که در مَثَلِ ده باکره ترسیم شده است، به جهان اعلان کرد. متی ۲۵: ۱–۱۱. نخست، زمان، ۱۸۴۳؛ دوم، زمانِ تأخیر؛ سوم، ندای نیمه‌شب، در ماه هفتمِ ۱۸۴۴؛ و چهارم، درِ بسته. هیچ‌کس که از سال ۱۸۴۳ بدین‌سو اوراقِ ظهورِ ثانی را خوانده باشد، انکار نخواهد کرد که برادر میلر این چهار نکته مهم را در تاریخِ ظهور تعلیم داده است. این دستگاهِ هماهنگِ حقیقت، یا «تابوت»، به‌وسیله کسانی پاره‌پاره شده و در میانِ خاکروبه‌ها پراکنده گردیده است که تجربه خویش را رد کرده‌اند و همان حقایقی را انکار نموده‌اند که خود ایشان، همراه با برادر میلر، بی‌باکانه به جهان موعظه کرده بودند.»

> “9. The man with the ‘dirt-brush’ represents the clear light of present truth, as brought to view by the third angel’s message, [Revelation 14:9–12,] which is now purging the errors away from the remnant. The cause of present truth began to revive in the spring of 1848, and has been rising and gaining strength from that time to the present. The ‘dirt-brush’ has been moving, and the errors have been passing away before the clear light of truth, and some of the precious jewels, who but a short time since were covered up and excluded from sight by darkness and error, now stand in the clear light of present truth.

> «۹. آن مردی که «برسِ غبارروبی» را در دست دارد، نمایندهٔ نورِ روشنِ حقیقتِ حاضر است، چنان‌که به‌وسیلهٔ پیامِ فرشتهٔ سوم [مکاشفه ۱۴:۹–۱۲] آشکار شده است؛ همان پیامی که اکنون خطاها را از میانِ باقی‌ماندگان می‌زداید. کارِ حقیقتِ حاضر در بهارِ سال ۱۸۴۸ آغاز به احیا شدن کرد، و از آن زمان تا کنون پیوسته اوج گرفته و نیرو یافته است. «برسِ غبارروبی» در حرکت بوده است، و خطاها در برابرِ نورِ روشنِ حقیقت در حالِ زایل شدن بوده‌اند؛ و برخی از جواهراتِ گران‌بها که تا اندک زمانی پیش در تاریکی و خطا پوشیده و از نظر پنهان مانده بودند، اکنون در نورِ روشنِ حقیقتِ حاضر ایستاده‌اند.»

> “This work of bringing out the jewels, and purging away error is fast increasing, and is destined to move on with increasing power, until the saints are all searched out, and receive the seal of the living God. Compare this with the thirty-fourth chapter of Ezekiel, and you will see that God has promised to gather his flock that have been scattered in this dark and cloudy day, since 1844. Before Jesus comes, the ‘little flock’ will be gathered into the ‘unity of the faith.’ Jesus is now purifying ‘unto himself a peculiar people, zealous of good works,’ and when he comes he will find his ‘church not having spot, or wrinkle, or any such thing.’ ‘Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner, etc.’ Matthew 3:12.

> «این کارِ بیرون آوردنِ جواهرات و پاک کردنِ خطا، به‌سرعت در حال افزایش است و مقدر است با قدرتی فزاینده پیش رود، تا آن‌گاه که همهٔ مقدسان جست‌وجو شوند و مُهرِ خدای زنده را دریافت کنند. این را با باب سی‌وچهارمِ حزقیال مقایسه کنید، و خواهید دید که خدا وعده داده است که گلّهٔ خود را، که در این روزِ تاریک و ابری از سال 1844 به این‌سو پراکنده شده‌اند، جمع کند. پیش از آن‌که عیسی بیاید، «گلّهٔ کوچک» در «یگانگیِ ایمان» گرد آورده خواهد شد. عیسی اکنون «قومی خاص برای خود، غیور در اعمال نیکو» را پاک می‌سازد، و چون بیاید، «کلیسای خود را خواهد یافت که نه لکّه‌ای دارد، نه چروکی، و نه چیزی از این‌گونه.» «او که غربالِ خود را در دست دارد، خرمنگاهِ خویش را به‌کمال پاک خواهد کرد، و گندمِ خود را در انبار جمع خواهد نمود، الخ.» متی 3:12.»

> “10. The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds’ and coins were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are not bigger than the point of a pin, they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.” James White, Footnotes to Brother Miller’s Dream.

> «۱۰. دومین «صندوقچه‌ای بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از اولی» که «جواهرات»، «الماس‌ها» و سکه‌های پراکنده در آن گرد آورده شدند، نمایانگر میدان گستردهٔ حقیقت زندهٔ حاضر است که گلهٔ پراکنده در آن جمع خواهد شد، یعنی همان ۱۴۴٬۰۰۰ نفر، که همگی مُهر خدای زنده را دارند. حتی یک الماس گران‌بها نیز در تاریکی باقی نخواهد ماند. هرچند بعضی از آنها از نوک یک سنجاق نیز بزرگ‌تر نیستند، از نظر دور نخواهند ماند و در این روز که خدا جواهرات خویش را فراهم می‌آورد، بیرون گذاشته نخواهند شد. [ملاکی ۳:‏۱۶–۱۸] او می‌تواند فرشتگان خود را بفرستد و ایشان را به شتاب روانه سازد، همان‌گونه که لوط را از سدوم بیرون آورد. «زیرا خداوند کاری کوتاه بر زمین خواهد کرد.» «او آن را در عدالت کوتاه خواهد ساخت.» رومیان ۹:‏۲۸ را ببینید.» James White, Footnotes to Brother Miller’s Dream.

Back to Articles