Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number One

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ یک

Seeds of Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry from Parables to the Final Warning

بذورُ الإعلان: كشفُ النسيجِ النبويّ من الأمثال إلى الإنذار الأخير

Author

Jeff Pippenger

Published

July 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The United States is specifically identified in the Bible. There are several biblical passages that specifically identify the United States at the end of the world. In Revelation chapter thirteen the United States is the second, or the two-horned beast that comes up out of the earth and forbids the entire world from buying or selling—except they have the mark of the beast.

ایالات متحده به‌طور مشخص در کتاب مقدس شناسایی شده است. چندین بخش از کتاب مقدس وجود دارد که به‌طور خاص ایالات متحده را در پایان جهان معرفی می‌کند. در باب سیزدهمِ مکاشفه، ایالات متحده همان وحش دوم، یا وحشِ دوشاخی است که از زمین برمی‌آید و تمام جهان را از خریدوفروش منع می‌کند—مگر آن‌که نشانِ وحش را داشته باشند.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.

> اور میں نے ایک اور حیوان کو زمین میں سے اوپر آتے دیکھا؛ اور اُس کے برّہ کے مانند دو سینگ تھے، اور وہ اژدہے کی مانند بولتا تھا۔ اور وہ پہلے حیوان کا سارا اختیار اُس کے سامنے عمل میں لاتا ہے، اور زمین اور اُس کے باشندوں کو اُس پہلے حیوان کی پرستش کرنے پر مجبور کرتا ہے، جس کا مہلک زخم اچھا ہو گیا تھا۔ اور وہ بڑے بڑے عجائب دکھاتا ہے، یہاں تک کہ آدمیوں کے سامنے آسمان سے زمین پر آگ نازل کر دیتا ہے، اور اُن معجزوں کے سبب سے جو اُسے حیوان کے سامنے دکھانے کا اختیار دیا گیا تھا، زمین کے باشندوں کو گمراہ کرتا ہے؛ اور زمین کے باشندوں سے کہتا ہے کہ وہ اُس حیوان کی ایک مورت بنائیں جسے تلوار کا زخم لگا تھا اور پھر بھی وہ زندہ رہا۔ اور اُسے اختیار دیا گیا کہ حیوان کی مورت میں جان ڈال دے، تاکہ حیوان کی مورت بولے بھی، اور یہ بھی کرائے کہ جتنے لوگ حیوان کی مورت کی پرستش نہ کریں وہ قتل کیے جائیں۔ اور وہ سب کو، چھوٹے اور بڑے، دولتمند اور غریب، آزاد اور غلام، مجبور کرتا ہے کہ اپنے دہنے ہاتھ پر یا اپنی پیشانیوں پر ایک نشان لیں؛ اور تاکہ کوئی شخص خرید و فروخت نہ کر سکے، سوائے اُس کے جس کے پاس وہ نشان، یا حیوان کا نام، یا اُس کے نام کا عدد ہو۔

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> این است حکمت. هر که فهم دارد، عدد وحش را بشمارد؛ زیرا که آن عددِ انسان است؛ و عددش ششصد و شصت و شش است. مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۸.

There are seven primary prophetic characteristics in this passage associated with the two-horned earth-beast. He exercises the power of the beast that preceded him; he causes everyone in the world to worship the beast that was before him; he does great wonders that all men see; he deceives the entire world and commands the world to make an image of the beast before him; he gives life to the image of the beast and it speaks; he forces with the penalty of death the entire world to worship the image to the beast; and he forces the entire world to receive the mark either in the forehead or hand and forbids buying and selling against those who do not have the mark, name or number of the beast.

در این بخش، هفت ویژگی اصلیِ نبوی وجود دارد که با وحشِ زمینیِ دوشاخ مرتبط است. او قدرتِ وحشی را که پیش از او بود به‌کار می‌گیرد؛ همهٔ جهانیان را وامی‌دارد تا آن وحشی را که پیش از او بود پرستش کنند؛ آیات عظیمی به‌جای می‌آورد که همهٔ مردم آن را می‌بینند؛ تمام جهان را فریب می‌دهد و به جهان فرمان می‌دهد که برای وحشی که پیش از او بود تصویری بسازند؛ به تصویرِ وحش حیات می‌بخشد و آن تصویر سخن می‌گوید؛ با مجازاتِ مرگ، تمام جهان را مجبور می‌سازد که تصویرِ آن وحش را پرستش کنند؛ و تمام جهان را وامی‌دارد که نشانِ وحش را یا بر پیشانی یا بر دست خود بپذیرند، و خرید و فروش را بر کسانی که نشان یا نام یا عددِ وحش را ندارند ممنوع می‌سازد.

The work of deception accomplished by the beast that comes “up out of the earth” in verse eleven is so delusive and powerful that it “deceiveth them that dwell on the earth.” The entire world will be deceived by the United States. That is, with the exception of God’s church—the entire world is to be deceived into accepting the mark of antichrist. The prophetic events that precede this world-wide deception are already under way.

فریب کا وہ کام جو گیارہویں آیت میں مذکور اُس درندے کے ذریعہ انجام پاتا ہے جو “زمین میں سے” اوپر آتا ہے، ایسا پُرفریب اور زورآور ہے کہ وہ “زمین پر بسنے والوں کو گمراہ کرتا ہے۔” سارا جہان ریاستہائے متحدۂ امریکہ کے ذریعہ فریب کھائے گا۔ یعنی، خدا کی کلیسیا کے سوا، تمام دنیا دجال کے نشان کو قبول کرنے کے لیے گمراہ کی جائے گی۔ وہ نبوتی واقعات جو اس عالمگیر فریب سے پہلے وقوع پذیر ہوتے ہیں، پہلے ہی شروع ہو چکے ہیں۔

There are stories from the Bible that most people know, if only at a surface level. Most have heard about the confrontations between Moses and Pharoah, Daniel and Nebuchadnezzar or Jesus and Pilate. Persons know these Bible stories at varying levels of understanding, but don’t necessarily recognize that Bible prophecy directly and very specifically identifies kings and kingdoms. It was certainly the case with Moses, Daniel and Christ. Egypt, Babylon and Rome were all specifically identified in Bible prophecy in advance of the history where they fulfilled the predictions concerning their respective kingdoms. God never changes.

از کتاب مقدس روایت‌هایی هست که بیشتر مردم آن‌ها را می‌شناسند، هرچند اگر فقط در سطحی ظاهری باشد. بیشتر مردم دربارهٔ رویارویی‌های میان موسی و فرعون، دانیال و نبوکدنصر، یا عیسی و پیلاطس شنیده‌اند. افراد این حکایت‌های کتاب مقدس را در سطوح گوناگون فهم می‌شناسند، اما لزوماً تشخیص نمی‌دهند که نبوت کتاب مقدس به‌طور مستقیم و بسیار مشخص، پادشاهان و پادشاهی‌ها را شناسایی می‌کند. این امر بی‌تردید دربارهٔ موسی، دانیال و مسیح صادق بود. مصر، بابل و روم، همگی پیشاپیش در نبوت کتاب مقدس به‌طور مشخص شناسانده شده بودند، پیش از آن تاریخ‌هایی که در آن پیشگویی‌های مربوط به پادشاهی‌های respective آنان تحقق یافت. خدا هرگز تغییر نمی‌کند.

> For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:6.

> زیرا من یهوه هستم؛ تغییر نمی‌کنم؛ ازاین‌رو شما، ای پسران یعقوب، هلاک نشده‌اید. ملاکی ۳:۶.

> Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.

> یسوع مسیح هم او دی پرون، نن او تر ابده پورې. عبرانیانو ۱۳:۸.

The fact that God never changes allows us to apply some simple logic to our consideration of the two-horned earth-beast of Revelation thirteen. Because we know that God set forth predictions directly identifying the kingdoms of Egypt, Babylon and Rome as they each interacted with and persecuted God’s church, we can establish some facts concerning the earth-beast of Revelation thirteen. The earth-beast, as with Egypt, Babylon and Rome, will be directly identified in Bible prophecy in advance of the history where the prediction concerning that nation is fulfilled. I say we can establish this fact based upon a very simple but important biblical rule. The rule identifies that truth is established based upon a testimony of two.

اِس حقیقت سے کہ خدا کبھی تبدیل نہیں ہوتا، ہمیں یہ اجازت ملتی ہے کہ ہم مکاشفہ تیرہ کے دو سینگوں والے زمینی درندے پر اپنے غور و فکر میں ایک سادہ منطقی اصول کا اطلاق کریں۔ چونکہ ہم جانتے ہیں کہ خدا نے پیشگی ایسی پیشین گوئیاں بیان فرمائیں جو مصر، بابل اور روم کی سلطنتوں کی براہِ راست نشان دہی کرتی ہیں، جب جب انہوں نے خدا کی کلیسیا کے ساتھ تعامل کیا اور اسے ایذا پہنچائی، اس لیے ہم مکاشفہ تیرہ کے زمینی درندے کے بارے میں چند حقائق قائم کر سکتے ہیں۔ زمینی درندہ بھی، مصر، بابل اور روم کی مانند، بائبل کی نبوت میں اُس تاریخ سے پہلے براہِ راست متعین کیا جائے گا جس میں اُس قوم سے متعلق پیشین گوئی پوری ہوتی ہے۔ میں کہتا ہوں کہ ہم یہ حقیقت ایک نہایت سادہ مگر اہم بائبلی قاعدے کی بنیاد پر قائم کر سکتے ہیں۔ یہ قاعدہ متعین کرتا ہے کہ سچائی دو گواہوں کی گواہی پر قائم ہوتی ہے۔

> At the mouth of two witnesses, or three witnesses, shall he that is worthy of death be put to death; but at the mouth of one witness he shall not be put to death. Deuteronomy 17:6.

> بر اساس گواهیِ دو شاهد، یا سه شاهد، کسی که سزاوار مرگ است کشته شود؛ اما بر اساس گواهیِ یک شاهد، او را نکشند. تثنیه 17:6.

> One witness shall not rise up against a man for any iniquity, or for any sin, in any sin that he sinneth: at the mouth of two witnesses, or at the mouth of three witnesses, shall the matter be established. Deuteronomy 19:15.

> یک شاهد نباید بر ضد کسی برای هیچ تقصیر یا هیچ گناهی، در هر گناهی که مرتکب شده باشد، برخیزد؛ بلکه هر امر به شهادت دو شاهد یا به شهادت سه شاهد ثابت خواهد شد. تثنیه ۱۹:۱۵

> This is the third time I am coming to you. In the mouth of two or three witnesses shall every word be established. 2 Corinthians 13:1.

> این سومین بار است که نزد شما می‌آیم. «هر سخنی به گواهی دو یا سه شاهد ثابت خواهد شد.» دوم قرنتیان ۱۳:۱

> Against an elder receive not an accusation, but before two or three witnesses. 1 Timothy 5:19.

> بر ضدِ کسی بزرگ پر الزام قبول نہ کرو، مگر دو یا تین گواہوں کے سامنے۔ 1 تیمتھیس 5:19

Bible prophecy predicted ancient Egypt’s demise when God dealt with Egypt’s rebellious Pharaoh. Bible prophecy predicted ancient Babylon’s rise and fall while also dealing with Babylon’s rebellious kings. Bible prophecy predicted the rise and fall of the empire of pagan Rome and identified and dealt with Rome’s corrupt representatives. The consistency of God’s never-changing character identifies that the most significant kingdom mentioned within Bible prophecy—the earth-beast of Revelation thirteen—will most definitely be identified by Bible prophecy.

پیشگوییِ کتاب‌مقدس زوالِ مصرِ باستان را پیش‌گویی کرد، آنگاه که خدا با فرعونِ سرکشِ مصر داوری نمود. پیشگوییِ کتاب‌مقدس عروج و سقوطِ بابلِ باستان را پیش‌گویی کرد و نیز در همان حال با پادشاهانِ سرکشِ بابل مواجه شد. پیشگوییِ کتاب‌مقدس عروج و سقوطِ امپراتوریِ رومِ مشرک را پیش‌گویی کرد و نمایندگانِ فاسدِ روم را مشخص ساخت و با آنان برخورد نمود. ثباتِ شخصیتِ هرگز دگرگون‌نشدنیِ خدا آشکار می‌سازد که مهم‌ترین پادشاهیِ مذکور در پیشگوییِ کتاب‌مقدس—یعنی وحشِ زمینِ مکاشفه سیزده—بی‌گمان به‌وسیلهٔ پیشگوییِ کتاب‌مقدس مشخص خواهد شد.

When the prophecy of the earth-beast of Revelation thirteen is fulfilled, God’s church will be in confrontation with the political and religious leadership of the earth-beast as prophetically illustrated by Moses, Daniel and Christ. The United States’ prophetic role at the end of the world is a primary subject of Bible prophecy. As we develop the biblical information that identifies the United States’ role in Bible prophecy, we will employ rules that are found within the Bible, for the Word of God needs no human definition. Ancient Israel was given ceremonial rules, health rules, ten moral rules, rules for agriculture and on and on. God is orderly.

هنگامی که نبوتِ حیوانِ زمین از مکاشفهٔ سیزده به انجام برسد، کلیسای خدا در رویارویی با رهبری سیاسی و مذهبیِ حیوانِ زمین قرار خواهد گرفت؛ چنان‌که به‌گونه‌ای نبوی به‌وسیلهٔ موسی، دانیال و مسیح به تصویر کشیده شده است. نقش نبویِ ایالات متحده در پایان جهان، یکی از موضوعات اصلیِ نبوت کتاب‌مقدس است. هنگامی که اطلاعات کتاب‌مقدسی را که نقش ایالات متحده را در نبوت کتاب‌مقدس مشخص می‌سازد بسط می‌دهیم، از قواعدی بهره خواهیم گرفت که در درون خودِ کتاب‌مقدس یافت می‌شوند، زیرا کلام خدا به هیچ تعریف انسانی نیاز ندارد. به اسرائیلِ باستان قواعد تشریفاتی، قواعد بهداشتی، ده قاعدهٔ اخلاقی، قواعد مربوط به کشاورزی، و همچنان بسیارِ دیگر داده شد. خدا خدای نظم است.

> Let all things be done decently and in order. 1 Corinthians 14:40.

> همه‌چیز باید به‌شایستگی و با نظم انجام شود. اول قرنتیان ۱۴:۴۰.

The biblical record supplies no witness that suggests that a person would be blessed by simply ignoring rules given by God. Who can expect to be blessed if they ignore the rules of prophetic interpretation established in and by the Bible for the purpose of prophetic study?

سجلِّ کتاب‌مقدّس هیچ گواهی‌ای به دست نمی‌دهد که نشان دهد شخصی با صرفِ نادیده گرفتن احکامی که خدا داده است، برکت خواهد یافت. چه کسی می‌تواند انتظار داشته باشد که برکت یابد اگر قواعد تفسیر نبوی را که در کتاب‌مقدّس و به‌وسیلهٔ آن برای مقصودِ مطالعهٔ نبوت برقرار شده‌اند، نادیده بگیرد؟

> Come now, and let us reason together, saith the Lord: though your sins be as scarlet, they shall be as white as snow; though they be red like crimson, they shall be as wool. Isaiah 1:18.

> آؤ اب ہم باہم حجّت کریں، خداوند فرماتا ہے: اگرچہ تمہارے گناہ قرمزی ہوں، تو بھی وہ برف کی مانند سفید ہو جائیں گے؛ اگرچہ وہ ارغوانی ہوں، تو بھی وہ اُون کی مانند ہو جائیں گے۔ یسعیاہ 1:18۔

As we employ the biblical rules we will allow the Bible to establish and validate whether the rules are genuine or false. As with all of God’s various rules there is always a satanic counterfeit to the rules. It is therefore a necessity that when a rule is employed to establish a truth, that both the truth identified and the rule employed should be tested.

چنان‌که قواعد کتاب‌مقدسی را به کار می‌گیریم، اجازه خواهیم داد که خودِ کتاب‌مقدس تعیین و تأیید کند که آیا این قواعد اصیل‌اند یا کاذب. همان‌گونه که در مورد همهٔ قواعد گوناگون خدا چنین است، همواره بدلی شیطانی برای آن قواعد وجود دارد. ازاین‌رو، ضروری است که هنگامی که قاعده‌ای برای اثبات حقیقتی به کار گرفته می‌شود، هم حقیقتِ شناسایی‌شده و هم قاعدهٔ به‌کارگرفته‌شده آزموده شوند.

> Beloved, believe not every spirit, but try the spirits whether they are of God: because many false prophets are gone out into the world. 1 John 4:1.

> اے عزیزو، ہر ایک روح کا یقین نہ کرو، بلکہ روحوں کو آزمالو کہ آیا وہ خدا کی طرف سے ہیں یا نہیں، کیونکہ بہت سے جھوٹے نبی دنیا میں نکل کھڑے ہوئے ہیں۔ 1 یوحنا 4:1۔

Another purpose, beyond identifying the prophetic role of the United States in this study, is to identify the secret message from the book of Revelation that Jesus hid until this particular generation.

مقصودِ دیگر، افزون بر شناسایی نقشِ نبویِ ایالاتِ متحدۀ امریکا در این مطالعه، آن است که پیامِ سریِ نهفته در کتابِ مکاشفه را که عیسی تا همین نسلِ خاص پنهان نگاه داشت، شناسایی کنیم.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> پنهانی باتیں خداوند ہمارے خدا ہی کی ہیں؛ لیکن جو باتیں ظاہر کی گئی ہیں وہ ہمیشہ تک ہمارے اور ہماری اولاد کی ہیں، تاکہ ہم اس شریعت کی سب باتوں پر عمل کریں۔ استثنا 29:29۔

God’s prophetic secrets that are revealed are for the purpose of allowing those who receive the secret to keep His law. Men can only keep His law if it is written upon their heart. The secret that is being unsealed in the book of Revelation is part of the process of the Holy Spirit writing God’s law on our inward parts and hearts. The secret that is opened up to God’s people, when and if accepted by faith, establishes the new covenant.

اسرارِ نبوتیِ خداوند که آشکار می‌شوند، بدین منظورند که آنان که این سرّ را دریافت می‌کنند، شریعت او را نگاه دارند. انسان‌ها تنها زمانی می‌توانند شریعت او را نگاه دارند که بر دل ایشان مکتوب شده باشد. آن سرّی که در کتاب مکاشفه از مُهر گشوده می‌شود، بخشی از فرایندِ نگاشتنِ شریعتِ خدا به‌وسیلهٔ روح‌القدس بر باطن و دل‌های ماست. آن سرّی که بر قوم خدا گشوده می‌گردد، هرگاه و اگر با ایمان پذیرفته شود، عهد جدید را برقرار می‌سازد.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. Jeremiah 31:31–33.

> ہاں، وہ دن آتے ہیں، خداوند فرماتا ہے، کہ میں اسرائیل کے گھرانے اور یہوداہ کے گھرانے کے ساتھ ایک نیا عہد باندھوں گا؛ اُس عہد کے مطابق نہیں جو میں نے اُن کے باپ دادا کے ساتھ اُس دن باندھا تھا جب میں نے اُن کا ہاتھ پکڑ کر اُنہیں مصر کی سرزمین سے نکال لایا؛ جس عہد کو اُنہوں نے توڑ ڈالا، اگرچہ میں اُن کا شوہر تھا، خداوند فرماتا ہے۔ بلکہ وہ عہد جو میں اُن دنوں کے بعد اسرائیل کے گھرانے کے ساتھ باندھوں گا یہ ہے، خداوند فرماتا ہے: میں اپنی شریعت اُن کے باطن میں رکھوں گا اور اُسے اُن کے دلوں پر لکھوں گا؛ اور میں اُن کا خدا ہوں گا، اور وہ میرے لوگ ہوں گے۔ یرمیاہ 31:31–33۔

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> «در ایام آخر تاریخ این زمین، عهد خدا با قومِ نگاه‌دارندهٔ احکام او باید تجدید شود.» Review and Herald، 26 فوریهٔ 1914.

Revelation 1:1–3 The Final Warning Message:

مکاشفه ۱:۱–۳ پیام هشدار نهایی:

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا آن را به او داد تا اموری را که می‌باید به‌زودی واقع شود، به بندگان خود بنمایاند؛ و او آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خود به بندهٔ خویش یوحنا فرستاد و اعلام کرد؛ همان که بر کلام خدا و بر شهادت عیسی مسیح، و بر هرآنچه دید، گواهی داد. خوشا به حال آن که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را در آن مکتوب است نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:‏۱–۳

The first three verses of Revelation chapter one identify that the “Revelation of Jesus Christ” is the final message for mankind. It is clearly a message, because “the Revelation of Jesus Christ” was given to Him from the Heavenly Father to show his servants what “must shortly come to pass.”

سه آیهٔ نخستِ فصل اوّلِ مکاشفه آشکار می‌سازند که «مکاشفهٔ عیسی مسیح» آخرین پیام برای بشریت است. به‌روشنی پیداست که این یک پیام است، زیرا «مکاشفهٔ عیسی مسیح» از سوی پدر آسمانی به او عطا شد تا به بندگان خود آنچه را که «باید به‌زودی واقع شود» نشان دهد.

We are told to consider that the “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy” and also “in the events portrayed.”.

به ما گفته شده است که در نظر داشته باشیم که «روح‌القدس امور را چنان شکل داده است، هم در اعطای نبوت» و نیز «در رخدادهای به‌تصویرکشیده‌شده».

> “The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> «روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در وقایعی که به تصویر کشیده شده‌اند، چنان شکل داده است که تعلیم دهد عامل انسانی باید از نظر پنهان نگاه داشته شود، در مسیح مخفی گردد، و خداوندْ خدای آسمان و شریعت او باید متعال گردند. کتاب دانیال را بخوانید. تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آنجا به تصویر درآمده‌اند، نکته به نکته، به یاد آورید.» شهادت‌ها برای خادمان، 112.

The “events portrayed” and also the “giving of the prophecy” in the first three verses of Revelation chapter one specifically illustrates the step-by-step process of how God communicates to men, and also identifies that the message that is communicated is called “the Revelation of Jesus Christ.”

«رویدادهای به‌تصویرکشیده‌شده» و نیز «اعطای نبوت» در سه آیهٔ نخستِ باب اوّلِ مکاشفه، به‌طور خاص فرایند گام‌به‌گامِ چگونگیِ ارتباط خدا با انسان‌ها را به تصویر می‌کشد، و همچنین مشخص می‌سازد که پیامی که ابلاغ می‌شود «مکاشفهٔ عیسی مسیح» نامیده می‌شود.

Jesus Christ then did two things with the message which he received from God. He sent the message by his angel and he also signified his message by that angel. His angel then took the message to the prophet John who wrote it down, and sent it to the churches for you and me. The first three verses were “so shaped” by “the Holy Spirit” as to emphasize both the “message” and “the process of communication” involved in delivering the message.

پس عیسی مسیح با پیامی که از خدا دریافت کرده بود، دو کار انجام داد: آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خود فرستاد، و نیز همان پیام را به‌وسیلهٔ آن فرشته به رمز و علامت بیان کرد. سپس فرشتهٔ او آن پیام را نزد یوحنای نبی برد؛ او آن را به نگارش درآورد و برای کلیساها فرستاد تا به دست من و شما برسد. سه آیهٔ نخست به‌گونه‌ای «شکل داده شده» بودند به‌وسیلهٔ «روح‌القدس» تا هم بر «پیام» و هم بر «فرایند ارتباط» دخیل در رساندن آن پیام تأکید کنند.

The three verses we are considering present the final message to mankind, but not simply the final message—more importantly, the three verses represent the final “warning” message to planet earth. The “warning” attribute of the message is identified when a class of persons are identified as “blessed” for having read, heard and kept “those things which are written therein.” There is a class of persons who will not read, nor hear a warning represented as “the Revelation of Jesus Christ”. It is impossible for them to be blessed. It is obvious that if there is a class that is blessed for reading, hearing and keeping those things which are written, then there is a class that is not blessed. Will a person read, hear and keep the message of the Revelation of Jesus Christ? If so, he will be blessed, if not he will be cursed.

سه آیه‌ای که در حال بررسی آن‌ها هستیم، پیام نهایی به بشریت را ارائه می‌کنند؛ اما نه صرفاً پیام نهایی—بلکه مهم‌تر از آن، این سه آیه نمایانگر آخرین پیام «هشدار» به سیارهٔ زمین‌اند. صفت «هشدار» در این پیام آن‌گاه آشکار می‌شود که گروهی از اشخاص به سبب آن‌که «آنچه را که در آن نوشته شده است» خوانده، شنیده و نگاه داشته‌اند، «خوشا به حال» خوانده می‌شوند. گروهی از اشخاص وجود دارند که این هشدار را که به‌صورت «مکاشفهٔ عیسی مسیح» ارائه شده است، نه خواهند خواند و نه خواهند شنید. برای آنان محال است که مبارک باشند. آشکار است که اگر گروهی برای خواندن، شنیدن و نگاه داشتن آنچه نوشته شده است مبارک‌اند، پس گروهی نیز هستند که مبارک نیستند. آیا شخصی پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح را خواهد خواند، خواهد شنید و نگاه خواهد داشت؟ اگر چنین کند، مبارک خواهد بود؛ و اگر نه، ملعون خواهد بود.

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation; none of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives and to prepare for the coming of the Son of man, will be unblessed.” The Great Controversy, 341.

> “نبی فرماتا ہے: ‘مبارک ہے وہ جو پڑھتا ہے’—کچھ ایسے ہیں جو نہیں پڑھیں گے؛ برکت اُن کے لیے نہیں ہے۔ ‘اور وہ جو سنتے ہیں’—کچھ ایسے بھی ہیں جو نبوتوں کے بارے میں کچھ بھی سننے سے انکار کرتے ہیں؛ برکت اس گروہ کے لیے نہیں ہے۔ ‘اور اُن باتوں پر عمل کرتے ہیں جو اُس میں لکھی ہیں’—بہت سے لوگ مکاشفہ میں موجود تنبیہات اور ہدایات پر دھیان دینے سے انکار کرتے ہیں؛ ان میں سے کوئی بھی اس موعودہ برکت کا دعویٰ نہیں کر سکتا۔ جو کوئی نبوت کے مضامین کا تمسخر اُڑاتا ہے اور ان علامات کا، جو یہاں نہایت سنجیدگی کے ساتھ دی گئی ہیں، مذاق بناتا ہے، اور جو اپنی زندگیوں کی اصلاح کرنے اور ابنِ آدم کی آمد کے لیے تیار ہونے سے انکار کرتے ہیں، وہ بےبرکت رہیں گے۔” The Great Controversy, 341.

The expression “the time is at hand” in verse three identifies that it is a specific time when the last warning message arrives in history. “The time,”—(a specific time) “is at hand.” A specific time is about to arrive, for it is at hand, and God’s people (represented by John) understand the message before the “time” arrives. John penned the book of Revelation around the end of the first century, yet these verses identify that there will be a point in the history long after the year 100, when the final warning message will be proclaimed. When that “time is” “at hand,” the message that identifies the “things which must shortly come to pass” will be revealed to God’s servants.

عبارت «زمان نزدیک است» در آیهٔ سه نشان می‌دهد که در تاریخ، زمانی معیّن وجود دارد که پیام واپسینِ هشدار در آن فرا می‌رسد. «زمان»—(زمانی معیّن)—«نزدیک است». زمانی معیّن در شُرُف فرارسیدن است، زیرا نزدیک است، و قوم خدا (که به‌وسیلهٔ یوحنا نمادپردازی شده‌اند) این پیام را پیش از آن‌که «زمان» فرابرسد درمی‌یابند. یوحنا کتاب مکاشفه را در حدود پایان سدهٔ نخست نگاشت، با این حال این آیات نشان می‌دهند که در تاریخ، بسیار پس از سال ۱۰۰، نقطه‌ای خواهد بود که در آن پیام نهاییِ هشدار اعلام خواهد شد. هنگامی که آن «زمان» «نزدیک است»، پیامی که «اموری را که می‌باید به‌زودی واقع شود» معیّن می‌سازد، بر خادمان خدا مکشوف خواهد شد.

In this series of articles, the Bible and the writings of Ellen White will be used as the authority to uphold the explanation of the biblical passages we cite.

در این سلسله مقالات، کتاب مقدس و نوشته‌های الن وایت به‌عنوان مرجع به‌کار گرفته خواهند شد تا تبیین آیاتی را که بدان‌ها استناد می‌کنیم تأیید کنند.

We will also refer to the rules of prophetic interpretation assembled by William Miller and to the rules identified in the compilation titled Prophetic Keys. We will also employ the prophetic study called Habakkuk’s Tables.

ہم ولیم ملر کی مرتب کردہ نبوی تفسیر کے قواعد کا بھی حوالہ دیں گے، اور اس مجموعے میں متعین کردہ قواعد کا بھی جو Prophetic Keys کے عنوان سے موسوم ہے۔ ہم Habakkuk’s Tables کہلانے والے نبوی مطالعے کو بھی بروئے کار لائیں گے۔

We do not intend to define every rule we employ. For brevity we will simply reference the Prophetic Keys compilation for any who wish to read a more detailed proof of the rule. With the Habakkuk’s Tables series, we intend to point out certain presentations where a subject we will briefly touch upon, is taken up in greater depth.

ما قصد نداریم هر قاعده‌ای را که به کار می‌بریم تعریف کنیم. برای اختصار، صرفاً به مجموعهٔ «کلیدهای نبوی» ارجاع خواهیم داد برای هر کسی که مایل باشد برهانی مشروح‌تر دربارهٔ آن قاعده را مطالعه کند. در مجموعهٔ «جداول حبقوق»، بر آنیم که به برخی ارائه‌ها اشاره کنیم که در آن‌ها موضوعی که ما به‌اختصار بدان خواهیم پرداخت، با عمق بیشتری بررسی شده است.

As we work through a study of the book of Revelation we encourage public response, but we will only respond to input that contributes to the ongoing study. The scope of our discussion will involve the current series of presentations, the prophetic rules we exercise and the information found in Habakkuk’s Tables.

چنان‌که به مطالعهٔ کتاب مکاشفه می‌پردازیم، پاسخ‌گویی عمومی را تشویق می‌کنیم؛ اما تنها به مطالبی پاسخ خواهیم داد که به مطالعهٔ در حال جریان یاری رساند. دامنهٔ بحث ما شامل سلسله‌ارائه‌های کنونی، قواعد نبوی‌ای که به کار می‌بریم، و اطلاعاتی خواهد بود که در جداولِ حبقوق یافت می‌شود.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا آن را به او عطا فرمود تا اموری را که می‌باید به‌زودی واقع شوند به بندگان خود نشان دهد؛ و آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خویش به بندهٔ خود یوحنا فرستاد و اعلام نمود؛ همان که بر کلام خدا و بر شهادت عیسی مسیح و بر هر آنچه دید، گواهی داد. خوشا به حال آن که می‌خواند، و آنان که کلمات این نبوت را می‌شنوند و آنچه را در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند، زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:‏۱–۳

The Greek word translated as “signified” means to “indicate”. He sent the message by “his” angel and he signified it by “his” angel. “His” angel is Gabriel.

یونانی واژه‌ای که به «نشان داد» ترجمه شده است، به معنای «دلالت کردن» است. او این پیام را به‌واسطهٔ فرشتهٔ «خود» فرستاد و آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ «خود» نشان داد. فرشتهٔ «او» جبرائیل است.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> «کلمات فرشته: “من جبرائیل هستم که در حضور خدا ایستاده‌ام”، نشان می‌دهد که او در دربارهای آسمانی مقامی بس ارجمند دارد. هنگامی که او با پیامی نزد دانیال آمد، گفت: “و هیچ‌کس نیست که در این امور با من ایستادگی کند، مگر میکائیل [مسیح]، امیر شما.” دانیال 10:21. نجات‌دهنده در مکاشفه دربارهٔ جبرائیل می‌فرماید که: “آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به خدمتگزار خویش یوحنا فرستاد و ظاهر ساخت.” مکاشفه 1:1.» آرزوی اعصار، 99.

The angel Gabriel is sent with the message and the angel Gabriel also represents the message. When mankind arrives at the point in history when “the time is at hand” for the final warning message to be proclaimed, that final message is represented by an angel. In the book of Revelation “messages” are often represented as angels, and of course the Greek word translated as “angel” in Revelation means messenger.

فرشتہ جبرائیل پیغام کے ساتھ بھیجا جاتا ہے، اور فرشتہ جبرائیل خود بھی اس پیغام کی نمائندگی کرتا ہے۔ جب نوعِ انسان تاریخ کے اُس موڑ پر پہنچتی ہے جہاں آخری تنبیہی پیغام کے منادی کیے جانے کے لیے “وقت نزدیک آ پہنچا ہے”، تو اُس آخری پیغام کی نمائندگی ایک فرشتہ کرتا ہے۔ مکاشفہ کی کتاب میں “پیغامات” اکثر فرشتوں کے طور پر ظاہر کیے گئے ہیں، اور ظاہر ہے کہ مکاشفہ میں “فرشتہ” کے لیے مترجم کیا گیا یونانی لفظ “پیام بر” کے معنی رکھتا ہے۔

Every revelation of God’s truth that has arrived in history is certainly a revelation of Jesus Christ, but the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one is the final warning for mankind and it occurs at a specific moment that is represented as being a “time.” There is another passage in the book of Revelation where John references that “the time is at hand”. That other passage provides a second witness to test the initial claims I have made about verses one through three.

هر مکاشفه‌ای از حقیقت خدا که در تاریخ پدیدار شده است، بی‌گمان مکاشفه‌ای از عیسی مسیح است؛ اما «مکاشفهٔ عیسی مسیح» در باب نخستِ کتاب مکاشفه، آخرین هشدار برای نوع بشر است و در لحظه‌ای معیّن رخ می‌دهد که از آن به‌عنوان یک «زمان» یاد شده است. در کتاب مکاشفه، بخش دیگری نیز هست که یوحنا در آن اشاره می‌کند که «زمان نزدیک است». آن بخشِ دیگر، شاهدی دوم فراهم می‌آورد تا ادعاهای آغازینی را که دربارهٔ آیات یک تا سه مطرح کرده‌ام، بیازماید.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> و به من گفت: این سخنان امین و راست است؛ و خداوند، خدای انبیای مقدّس، فرشتهٔ خود را فرستاد تا اموری را که به‌زودی باید واقع شود، به بندگان خویش نشان دهد. اینک، به‌زودی می‌آیم؛ خوشا به حال کسی که سخنان نبوّت این کتاب را نگاه می‌دارد.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things.

> و من، یوحنا، این امور را دیدم و شنیدم. و چون شنیدم و دیدم، به زیر افتادم تا پیشِ پایِ آن فرشته‌ای که این امور را به من نشان داده بود، سجده کنم.

> Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> آنگاه به من گفت: زنهار، چنین مکن؛ زیرا من هم‌غلام تو هستم و از برادرانت، انبیا، و از آنان که سخنان این کتاب را نگاه می‌دارند. خدا را پرستش کن.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:6–11.

> ۽ هن مون کي چيو، ”ھن ڪتاب جي نبوت جي ڳالهين تي مهر نه هڻ، ڇالاءِ⁠جو وقت ويجهو آهي. جيڪو بي‌انصاف آهي، سو اڃا بي‌انصاف ئي رهي؛ ۽ جيڪو ناپاڪ آهي، سو اڃا ناپاڪ ئي رهي؛ ۽ جيڪو راستباز آهي، سو اڃا راستباز ئي رهي؛ ۽ جيڪو پاڪ آهي، سو اڃا پاڪ ئي رهي.“ مڪاشفو 22:6–11.

At the end of the book of Revelation we find the same subject as in the beginning of Revelation. The communication process and message are once again referred to when “the Lord God” “sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done.” And just as soon as the servants are shown the message identifying “things which must shortly be done” Christ announces that He is coming quickly. This is the message that precedes Christ’s second coming, and it therefore is the final warning message—the very same message represented as “the Revelation of Jesus Christ” in verse one of chapter one. The blessing that is promised in the first three verses of Revelation is repeated with the statement of “blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.”

در پایان کتاب مکاشفه، همان موضوعی را می‌یابیم که در آغاز مکاشفه آمده است. بار دیگر به فرایند ابلاغ و پیام اشاره می‌شود، آن‌گاه که «یَهُوَه خدا» «فرشتهٔ خود را فرستاد تا چیزهایی را که می‌باید به‌زودی واقع شود به بندگان خود نشان دهد.» و همین که بندگان، پیامی را که «چیزهایی را که می‌باید به‌زودی واقع شود» مشخص می‌سازد، مشاهده می‌کنند، مسیح اعلام می‌دارد که به‌زودی می‌آید. این همان پیامی است که پیش از آمدنِ ثانویِ مسیح قرار دارد، و ازاین‌رو پیام نهاییِ هشدار است—دقیقاً همان پیامی که در آیهٔ نخستِ باب اول به‌عنوان «مکاشفهٔ عیسی مسیح» معرفی شده است. برکتی که در سه آیهٔ نخستِ مکاشفه وعده داده شده است، با این بیان تکرار می‌شود که: «خوشا به حال آن‌که سخنان نبوتِ این کتاب را نگاه می‌دارد.»

In these verses we find an expansion of the process of communication set forth in chapter one, for we find that after Gabriel delivers the message to John, John is so overwhelmed with the message that he seeks to worship Gabriel, who then uses John’s misunderstanding to identify that heavenly angels, earthly prophets, and all that keep the sayings of the message, are “fellow servants” who are to worship the Creator-God, not the creation of God.

در این آیات، بسطِ فرایندِ ارتباطی‌ای را می‌یابیم که در فصل نخست بیان شده است؛ زیرا درمی‌یابیم که پس از آن‌که جبرئیل پیام را به یوحنا می‌رساند، یوحنا چنان از آن پیام مبهوت و مغلوب می‌شود که می‌کوشد جبرئیل را پرستش کند؛ و آنگاه جبرئیل از این سوء‌فهمِ یوحنا بهره می‌گیرد تا روشن سازد که فرشتگان آسمانی، انبیای زمینی، و همه آنان که سخنان این پیام را نگاه می‌دارند، «هم‌خادمان»اند که باید خدایِ خالق را بپرستند، نه مخلوقِ خدا را.

These verses are describing the same events and message that we are considering in chapter one. They are repeating the faithful and true sayings that show God’s servants what must shortly be done. The message is once again set in the context of the process of communication between God and His servants. In chapter twenty-two we find more evidence that the message is the final warning message, for the “time” that is “at hand” is marked as taking place right before human probation closes, for the pronouncement that he “that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still,” marks the close of probation, marking the beginning of the seven last plagues, which in turn conclude with the Second Coming of Christ.

این آیات همان رویدادها و همان پیامی را توصیف می‌کنند که ما در فصل نخست در نظر داریم. آن‌ها همان گفتارهای امین و راستین را تکرار می‌کنند که به بندگان خدا نشان می‌دهند چه چیزها باید به‌زودی واقع شود. این پیام بار دیگر در چارچوب فرایند ارتباط میان خدا و بندگان او قرار داده شده است. در فصل بیست‌ودوم، شواهد بیشتری می‌یابیم که این پیام، پیامِ هشدارِ نهایی است، زیرا «زمانی» که «نزدیک است» به‌عنوان زمانی مشخص شده که درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمونِ بشر واقع می‌شود؛ زیرا این اعلام که «آن که ظالم است، باز ظلم کند؛ و آن که آلوده است، باز آلوده باشد؛ و آن که عادل است، باز عدالت ورزد؛ و آن که مقدس است، باز مقدس باشد»، پایانِ مهلتِ آزمون را مشخص می‌سازد، و آغازِ هفت بلای آخر را نشان می‌دهد، که آن‌ها نیز به نوبهٔ خود با آمدنِ دومِ مسیح به پایان می‌رسند.

> “‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

> «و در آن زمان میکائیل، آن رئیس عظیمی که برای پسران قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و زمان تنگی‌ای خواهد بود چنان‌که از هنگامی که امتی به وجود آمد تا آن زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان، قوم تو، یعنی هر که در کتاب مکتوب یافت شود، رهایی خواهد یافت.» دانیال ۱۲:۱.

> “When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

> «هنگامی که پیام فرشتهٔ سوم پایان می‌یابد، رحمت دیگر برای ساکنان گناهکار زمین شفاعت نمی‌کند. قوم خدا کار خود را به انجام رسانده‌اند. آنان «باران آخِر» و «تازگی از حضور خداوند» را دریافت کرده‌اند، و برای ساعتِ آزمایشِ پیشِ روی خویش آماده‌اند. فرشتگان در آسمان با شتاب به این سو و آن سو در رفت‌وآمدند. فرشته‌ای که از زمین بازمی‌گردد اعلام می‌کند که کار او به پایان رسیده است؛ آزمون نهایی بر جهان آورده شده، و همهٔ کسانی که وفاداری خود را به فرامین الهی ثابت کرده‌اند، «مُهرِ خدای زنده» را دریافت کرده‌اند. آنگاه عیسی شفاعت خویش را در قُدسِ بالا متوقف می‌سازد. او دست‌های خود را بلند می‌کند و با صدایی بلند می‌گوید: «انجام شد»؛ و تمامی سپاه فرشتگان تاج‌های خود را برمی‌دارند، آنگاه که او این اعلامِ خطیر را بیان می‌کند: «هر که ظالم است، باز هم ظلم کند؛ و هر که نجس است، باز هم نجاست ورزد؛ و هر که عادل است، باز هم عدالت کند؛ و هر که مقدس است، باز هم تقدیس شود.» مکاشفه 22:11. هر پرونده‌ای برای حیات یا موت تصمیم گرفته شده است.» نبرد عظیم، 613.

At the beginning of the book of Revelation and at the end of the book of Revelation the same story is presented. Combining the two passages allows us to understand that the “Revelation of Jesus Christ” is the final warning message to mankind before Christ’s Second Coming. The message is symbolically represented by an angel that arrives just before the close of probation. The message divides mankind into two classes based upon whether they read, hear and keep the message that is unsealed when the “time is at hand,”—just before probation closes.

در آغازِ کتابِ مکاشفه و در پایانِ کتابِ مکاشفه همان داستان ارائه شده است. با کنار هم نهادنِ این دو بخش درمی‌یابیم که «مکاشفهٔ عیسی مسیح» آخرین پیامِ هشدار به بشریت پیش از آمدنِ ثانویِ مسیح است. این پیام به‌گونه‌ای نمادین به‌وسیلهٔ فرشته‌ای بازنمایی شده است که درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایش فرامی‌رسد. این پیام، بر پایهٔ اینکه آیا انسان‌ها آن پیامی را که هنگامی که «وقت نزدیک است» گشوده می‌شود—درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایش—می‌خوانند، می‌شنوند و نگاه می‌دارند یا نه، بشریت را به دو طبقه تقسیم می‌کند.

> “As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study.

> «چون به پایان تاریخ این جهان نزدیک می‌شویم، نبوت‌های مربوط به ایام آخر به‌ویژه مطالعهٔ ما را می‌طلبند. آخرین کتابِ عهد جدید سرشار از حقایقی است که ما نیاز داریم آن‌ها را درک کنیم. شیطان ذهن‌های بسیاری را کور ساخته است، به‌گونه‌ای که آنان از هر بهانه‌ای برای آن‌که مکاشفه را موضوع مطالعهٔ خود نسازند، خشنود بوده‌اند.»

> “The book of Revelation, in connection with the book of Daniel, demands close study. Let every God-fearing teacher consider how most clearly to comprehend and present the Gospel that our Saviour came in person to make known to His servant John,—‘The revelation of Jesus Christ, which God gave unto Him, to show unto His servants things which must shortly come to pass.’ None should become discouraged in their study of Revelation because of its apparently mystical symbols. ‘If any of you lack wisdom, let him ask of God, that giveth to all men liberally, and upbraideth not.’ ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ We are to proclaim to the world the great and solemn truths contained in the book of Revelation. Into the very designs and principles of the church of God these truths are to enter. There should be a closer and more diligent study of this book, a more earnest presentation of the truths it contains, truths which concern all who are living in these last days. All who are preparing to meet their Lord should make this book the subject of earnest study and prayer. It is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history. John, because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ, was banished to the Isle of Patmos. But his banishment did not separate him from Christ. The Lord visited His faithful servant in his banishment, and gave him instruction regarding what was to come upon the world.

> کتاب مکاشفه، در پیوند با کتاب دانیال، مطالعه‌ای دقیق و موشکافانه را می‌طلبد. هر معلم خداترس باید بیندیشد که چگونه می‌توان به روشن‌ترین وجه، انجیل را که نجات‌دهندۀ ما شخصاً آمد تا به بندۀ خود یوحنا بشناساند، دریابد و عرضه کند—«مکاشفۀ عیسی مسیح که خدا آن را به او داد تا اموری را که باید به‌زودی واقع شود، به بندگان خود نشان دهد.» هیچ‌کس نباید به سبب نمادهای ظاهراً رازآلود آن، در مطالعۀ مکاشفه دلسرد شود. «اگر کسی از شما محتاج حکمت باشد، آن را از خدا بخواهد که به همه سخاوتمندانه عطا می‌کند و ملامت نمی‌نماید.» «خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوّت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است.» ما باید حقایق عظیم و پرهیبت مندرج در کتاب مکاشفه را به جهان اعلام کنیم. این حقایق باید در متنِ طرح‌ها و اصول کلیسای خدا راه یابند. لازم است این کتاب با دقّتی بیشتر و کوششی فزون‌تر مطالعه شود، و حقایق نهفته در آن با جدّیتی افزون‌تر عرضه گردد؛ حقایقی که به همۀ کسانی مربوط است که در این ایّام آخر زندگی می‌کنند. همۀ آنان که خود را برای ملاقات با خداوند خویش آماده می‌سازند، باید این کتاب را موضوع مطالعۀ جدّی و دعا قرار دهند. این کتاب دقیقاً همان است که نامش بر آن دلالت می‌کند—مکاشفه‌ای از مهم‌ترین رویدادهایی که در روزهای آخر تاریخ این زمین واقع خواهد شد. یوحنا، به سبب اعتماد وفادارانۀ خود به کلام خدا و شهادت عیسی مسیح، به جزیرۀ پطمس تبعید شد. امّا تبعید او وی را از مسیح جدا نساخت. خداوند در تبعید به دیدار بندۀ وفادار خود آمد و دربارۀ آنچه قرار بود بر جهان واقع شود، به او تعلیم داد.

> “This instruction is of the greatest importance to us; for we are living in the last days of this earth’s history. Soon we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place. As the messengers of the Lord present these solemn truths, they must realize that they are handling subjects of eternal interest, and they should seek for the baptism of the Holy Spirit, that they may speak, not their own words, but the words given them by God.

> «این تعلیم برای ما از بزرگ‌ترین اهمیت برخوردار است؛ زیرا ما در ایام آخر تاریخ این زمین زندگی می‌کنیم. به‌زودی به تحقق وقایعی که مسیح به یوحنا نشان داد که باید روی دهند، وارد خواهیم شد. هنگامی که رسولان خداوند این حقایق خطیر را عرضه می‌دارند، باید دریابند که با موضوعاتی سر و کار دارند که دارای اهمیت ابدی است، و باید در پی تعمید روح‌القدس باشند، تا نه سخنان خود، بلکه سخنانی را که خدا به ایشان عطا می‌کند، بر زبان آورند.»

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> کتابِ مکاشفہ لوگوں پر کھولا جانا چاہیے۔ بہت سوں کو یہ سکھایا گیا ہے کہ یہ ایک مُہر بند کتاب ہے، لیکن یہ صرف اُنہی کے لیے مُہر بند ہے جو حق اور نور کو رد کرتے ہیں۔ جو سچائیاں اس میں موجود ہیں اُن کا اعلان کیا جانا چاہیے، تاکہ لوگوں کو اُن واقعات کے لیے تیار ہونے کا موقع ملے جو بہت جلد وقوع پذیر ہونے والے ہیں۔ تیسرے فرشتہ کا پیغام ایک ہلاک ہوتی ہوئی دنیا کی نجات کے لیے واحد امید کے طور پر پیش کیا جانا چاہیے۔

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> «خطراتِ ایّامِ آخر بر ما فرود آمده است، و در خدمتِ خود باید مردم را از خطری که در آن به‌سر می‌برند، هشدار دهیم. مبادا صحنه‌های پُرابهتی که نبوت آشکار ساخته است به‌زودی واقع خواهند شد، بی‌توجه رها شوند. ما رسولانِ خدا هستیم و زمانی برای از دست دادن نداریم. آنان که بخواهند همکارانِ خداوند ما عیسی مسیح باشند، علاقه‌ای عمیق به حقایقی که در این کتاب یافت می‌شود نشان خواهند داد. با قلم و زبان خواهند کوشید امور شگفت‌انگیزی را که مسیح از آسمان آمد تا آشکار سازد، به‌روشنی بیان کنند.» Signs of the Times, July 4, 1906.

Over a hundred years ago, in 1906, we were informed that soon “we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place.” The message was still sealed up in 1906. It is important to understand that the message of the Revelation of Jesus Christ is opened up to God’s people just before the events take place. We are told the book of Revelation “is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history.”

بیش از یکصد سال پیش، در سال 1906، به ما اعلام شد که به‌زودی «وارد تحقق وقایعی خواهیم شد که مسیح به یوحنا نشان داد تا به وقوع بپیوندند.» این پیام هنوز در سال 1906 مُهر و موم شده بود. مهم است که دریابیم پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح درست پیش از آن‌که این وقایع رخ دهند، بر قوم خدا گشوده می‌شود. به ما گفته شده است که کتاب مکاشفه «دقیقاً همان چیزی است که نام آن دلالت می‌کند،—مکاشفه‌ای از مهم‌ترین رویدادهایی که قرار است در آخرین روزهای تاریخ این زمین واقع شوند.»

They are opened up so that God’s people might give the warning so those who are hearing the warning might “have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place.” It is worth noting (for John represents God’s people in the history when the message is to be proclaimed), that John identifies the two issues which he was being persecuted over. It was “because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ,” that he “was banished to the Isle of Patmos.” He was banished because he accepted both the Bible and the Spirit of Prophecy, which is the “testimony of Jesus.”

آنان گشوده می‌شوند تا قوم خدا هشدار را اعلام کنند، تا آنان که این هشدار را می‌شنوند «فرصتی برای آماده شدن جهت رویدادهایی که به‌زودی واقع خواهند شد» داشته باشند. شایان توجه است (زیرا یوحنا نمایانگر قوم خدا در آن برهه از تاریخ است که این پیام باید اعلام گردد) که یوحنا دو موضوعی را که به سبب آنها مورد آزار و جفا قرار می‌گرفت، مشخص می‌سازد. او «به سبب اعتماد وفادارانه‌اش به کلام خدا و شهادت مسیح» «به جزیرهٔ پطمس تبعید شد». او تبعید شد، زیرا هم کتاب‌مقدس و هم روح نبوت را، که همان «شهادت عیسی» است، پذیرفته بود.

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> پس من نزد پاهای او افتادم تا او را بپرستم. و او به من گفت: زنهار، چنین مکن؛ من هم‌خدمت تو هستم و از برادرانت که شهادتِ عیسی را دارند. خدا را بپرست؛ زیرا شهادتِ عیسی روحِ نبوت است. مکاشفه 19:10.

John is representing a people at the end of the world who understand the message of the Revelation of Jesus Christ, and who are persecuted for upholding both the Bible and the Spirit of Prophecy.

یوحنا نمایندۀ قومی در پایان جهان است که پیامِ مکاشفۀ عیسی مسیح را درک می‌کنند و به سبب پایبندی به هر دو، یعنی کتاب‌مقدس و روحِ نبوت، مورد آزار و جفا قرار می‌گیرند.

In the first three verses of chapter one the communication process between God the Father and his servants is emphasized. Chapter twenty-two adds to the narrative of the communication process. The two passages represent the beginning and the ending of the book Revelation and together they detail the role of John in the prophetic illustration. He is not simply the one who wrote the words of Revelation, but he also represents those at the end of the world who communicate the final warning message.

در سه آیهٔ نخستِ باب اوّل، فرایندِ ارتباط میان خدای پدر و بندگان او مورد تأکید قرار گرفته است. باب بیست‌ودو این روایتِ مربوط به فرایندِ ارتباط را تکمیل می‌کند. این دو بخش، آغاز و انجامِ کتابِ مکاشفه را نمایندگی می‌کنند و با هم، نقشِ یوحنا را در تصویرِ نبوی به‌تفصیل بیان می‌دارند. او صرفاً کسی نیست که کلماتِ مکاشفه را نوشت، بلکه همچنین نمایندهٔ کسانی است که در پایانِ جهان، پیامِ هشدارِ نهایی را ابلاغ می‌کنند.

> The Lord gave the word: great was the company of those that published it. Psalms 68:11

> خداوند کلام را عطا کرد؛ جماعتِ مُبلّغانِ آن عظیم بودند. مزمور ۶۸:‏۱۱

John “saw” and “heard” the “things” that make up the message and was commanded to write and send the message to the churches.

یوحنا «چیزهایی» را که پیام را تشکیل می‌دهند «دید» و «شنید» و مأمور شد که آن پیام را بنویسد و به کلیساها بفرستد.

> Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:19.

> قائلاً: أنا الألف والياء، الأول والآخر؛ والذي تراه اكتبه في كتاب، وأرسله إلى الكنائس السبع التي في آسيا: إلى أفسس، وإلى سميرنا، وإلى برغامس، وإلى ثياتيرا، وإلى ساردس، وإلى فيلادلفيا، وإلى لاودكية. رؤيا 1:19.

What he “heard” and “saw” he was commanded to write down and send to the seven churches of Asia minor, but when it came to the individual churches Jesus dictated the messages directly to John, for every message to each of the seven churches begins with the phrase “And unto the angel of the church in … write.” Jesus dictated the individual messages to the churches.

آنچه او «شنید» و «دید» مأمور شد که بنویسد و به هفت کلیسای آسیای صغیر بفرستد؛ اما هنگامی که نوبت به کلیساهای منفرد رسید، عیسی پیام‌ها را مستقیماً به یوحنا املا کرد، زیرا هر پیام به هر یک از آن هفت کلیسا با این عبارت آغاز می‌شود: «و به فرشتهٔ کلیسایِ ... بنویس.» عیسی پیام‌های جداگانه به کلیساها را املا کرد.

Jesus dictated to John, and also Jesus told John to write what he saw and heard, and once Jesus told John “not” to write what he had heard.

عیسی بر یوحنا املا کرد، و همچنین عیسی به یوحنا فرمود آنچه را دیده و شنیده بود بنویسد؛ و یک‌بار نیز عیسی به یوحنا فرمود آنچه را شنیده بود، «ننویسد».

> And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:3, 4.

> اور اُس نے بڑے زور کی آواز سے پکارا، جیسے شیر دھاڑتا ہے؛ اور جب اُس نے پکارا تو سات گرجوں نے اپنی اپنی آوازیں نکالیں۔ اور جب سات گرجوں نے اپنی آوازیں نکال لیں تو میں لکھنے ہی والا تھا کہ میں نے آسمان سے ایک آواز سنی جو مجھ سے کہہ رہی تھی، جو کچھ سات گرجوں نے کہا ہے اُس پر مہر کر دے، اور اُسے نہ لکھ۔ مکاشفہ 10:3، 4۔

John was told to seal up what the seven thunders uttered and in so doing he was sealing up the message of the seven thunders, just as Daniel was commanded to seal up his book until the time of the end.

به یوحنا گفته شد آنچه هفت رعد گفتند مُهر و موم کند، و با این کار، او پیام هفت رعد را مُهر و موم می‌کرد؛ همان‌گونه که به دانیال فرمان داده شد کتاب خود را تا زمانِ آخر مُهر و موم کند.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . . . And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Daniel 12:4, 9.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را پنهان دار و کتاب را تا زمانِ آخر مُهر کن؛ بسیاری به هر سو رفت‌وآمد خواهند کرد، و معرفت افزون خواهد شد.... و او گفت: ای دانیال، راه خود را در پیش گیر؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. دانیال ۱۲:۴، ۹.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «پس از آن‌که این هفت رعد صداهای خود را برآوردند، فرمان به یوحنا داده می‌شود، همان‌گونه که در مورد کتاب کوچک به دانیال داده شد: “آنچه را که هفت رعد بر زبان آوردند، مُهر کن.”» تفسیر کتاب مقدس ادونتیست روز هفتم، جلد ۷، ص. ۹۷۱.

What we are identifying is that at both the end and beginning of the book of Revelation a message is identified. The process of communicating that message is also identified. The part which John plays in communicating the message is specifically addressed. Sometimes he simply wrote what he saw and heard. Other times he was dictated to, and once he was told to not write what he had heard. The message of the Revelation of Jesus Christ is given by the Father, to Jesus, to Gabriel and then to the prophet John who was given the responsibility of writing the message and sending it to the churches.

آنچه ما مشخص می‌کنیم این است که هم در پایان و هم در آغازِ کتاب مکاشفه، پیامی معین شده است. فرایندِ ابلاغِ آن پیام نیز مشخص شده است. نقشی که یوحنا در ابلاغِ این پیام ایفا می‌کند، به‌طور خاص مورد توجه قرار گرفته است. گاه او صرفاً آنچه را دید و شنید، نوشت. در مواردی دیگر، مطالب به او دیکته شد، و یک بار نیز به او گفته شد آنچه را شنیده بود، ننویسد. پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح از سوی پدر، به عیسی، به جبرئیل، و سپس به نبی، یوحنا، داده می‌شود؛ کسی که مسئولیت یافت پیام را بنویسد و آن را به کلیساها بفرستد.

> Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:19.

> آن چیزهایی را که دیده‌ای، و آن چیزهایی را که هستند، و آن چیزهایی را که پس از این خواهند شد، بنویس. مکاشفه ۱:۱۹.

It might be possible to read the verse and not recognize the prophetic principle identified within the command for John to write. Writing down “things” seen and heard is to record current history, for in John’s time those “things” were. Recording current history, and in so doing simultaneously writing down the things that shall be in the future, is the primary prophetic rule in the book of Revelation. John is used to emphasize and illustrate that very principle and its importance for he was essentially told to write “the things which are, and” in so doing you shall be writing “the things which shall be hereafter” because history repeats. This prophetic technique is Jesus’ signature, for a signature is a name and His name in chapter one of Revelation is the Alpha and Omega. He identifies the end with the beginning.

ممکن است بتوان آیه را خواند و اصل نبویِ شناخته‌شده در فرمانِ داده‌شده به یوحنا برای نوشتن را بازنشناخت. نوشتنِ «چیزها»یی که دیده و شنیده شده‌اند، ثبتِ تاریخِ جاری است، زیرا در زمانِ یوحنا آن «چیزها» وجود داشتند. ثبتِ تاریخِ جاری، و بدین‌سان هم‌زمان نوشتنِ چیزهایی که در آینده خواهند بود، قاعدهٔ اصلیِ نبوی در کتابِ مکاشفه است. از یوحنا برای تأکید و نشان دادنِ همان اصل و اهمیتِ آن استفاده شده است، زیرا اساساً به او گفته شد «آنچه هست، و» را بنویسد، و بدین‌وسیله تو «آنچه بعد از این خواهد شد» را نیز خواهی نوشت، زیرا تاریخ تکرار می‌شود. این شیوهٔ نبوی، امضای عیسی است، زیرا امضا نام است و نامِ او در فصلِ نخستِ مکاشفه، آلفا و امگا است. او پایان را با آغاز معرّفی می‌کند.

We are just beginning the study of “The Revelation of Jesus Christ” and we are currently considering the first three verses of chapter one. The final warning message titled “The Revelation of Jesus Christ” is communicated from the heavenly Father unto Jesus unto Gabriel unto John who records it in a book to be sent to the churches. Because the message is so directly named as “The Revelation of Jesus Christ” it is important to note that of all the elements that have been written to men through the inspired Word revealing Christ, the one characteristic of who and what Jesus is, is illustrated in the activity of John in recording the message. As he wrote the things that then were, he was also writing the things that would yet be.

ما تازه مطالعهٔ «مکاشفهٔ عیسی مسیح» را آغاز کرده‌ایم و اکنون آیات نخستین سه‌گانهٔ باب اول را مورد بررسی قرار می‌دهیم. پیام هشدار نهایی که عنوان آن «مکاشفهٔ عیسی مسیح» است، از پدر آسمانی به عیسی، از عیسی به جبرائیل، و از جبرائیل به یوحنا ابلاغ می‌شود؛ و یوحنا آن را در کتابی ثبت می‌کند تا به کلیساها فرستاده شود. از آنجا که این پیام به‌گونه‌ای بسیار مستقیم «مکاشفهٔ عیسی مسیح» نامیده شده است، مهم است توجه کنیم که از میان همهٔ عناصری که از طریق کلام الهام‌شده برای انسان‌ها نوشته شده و مسیح را آشکار ساخته‌اند، آن ویژگیِ یگانهٔ اینکه عیسی کیست و چیست، در عملِ یوحنا در ثبت این پیام به تصویر کشیده شده است. او هنگامی که چیزهایی را که در آن زمان بودند می‌نوشت، همان‌گاه چیزهایی را نیز می‌نوشت که هنوز می‌بایست واقع شوند.

The truth of repeating history is represented when John writes out a warning for his day and age, which is also a warning for a future time. When John wrote to the seven churches at the beginning of the Christian church, he was also penning a warning for the Christian church at the end of the world. This attribute of Christ’s character is represented when Christ is called the Alpha and Omega, or the beginning and the ending, or the first and the last. In fact, the Bible identifies this attribute of Christ’s character as what proves that he is the only God.

حقیقتِ تکرارِ تاریخ اُس وقت نمایاں ہوتی ہے جب یوحنا اپنے زمانہ و عہد کے لیے ایک تنبیہ تحریر کرتا ہے، جو آئندہ زمانے کے لیے بھی ایک تنبیہ ہے۔ جب یوحنا نے مسیحی کلیسیا کے آغاز میں سات کلیسیاؤں کو لکھا، تو وہ دنیا کے خاتمہ پر قائم مسیحی کلیسیا کے لیے بھی ایک تنبیہ قلم بند کر رہا تھا۔ مسیح کی سیرت کی یہ صفت اُس وقت ظاہر ہوتی ہے جب مسیح کو الفا اور اومیگا، یا ابتدا اور انتہا، یا اوّل اور آخر کہا جاتا ہے۔ درحقیقت، بائبل مسیح کی سیرت کی اسی صفت کو اُس ثبوت کے طور پر بیان کرتی ہے کہ وہی واحد خدا ہے۔

In the first chapter of Revelation we find Jesus identifying Himself as the Alpha and Omega.

در فصل نخستِ کتاب مکاشفه، عیسی خود را آلفا و اُمگا معرفی می‌کند.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.

> در روز خداوند در روح بودم، و از پشت سر خود آوازی عظیم شنیدم، همچون صدای شیپور، که می‌گفت: من الفا و امگا، اول و آخر هستم؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اِفِسُس، و اِزمیر، و پِرغامُس، و تیاتیرا، و ساردِس، و فیلادِلفیا، و لائودِکیه.

> And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength.

> اور میں یہ دیکھنے کو مُڑا کہ وہ آواز کون سی تھی جو مجھ سے کلام کر رہی تھی۔ اور جب میں مُڑا تو میں نے سونے کے سات شمعدان دیکھے؛ اور اُن سات شمعدانوں کے درمیان ایک شخص ابنِ آدم کی مانند نظر آیا، جو پاؤں تک لمبا لباس پہنے ہوئے تھا اور سینے پر سونے کا کمر بند باندھے ہوئے تھا۔ اُس کا سر اور اُس کے بال اُون کی مانند سفید، بلکہ برف کی مانند سفید تھے؛ اور اُس کی آنکھیں آگ کے شعلے کی مانند تھیں؛ اور اُس کے پاؤں خالص پیتل کی مانند تھے، گویا بھٹی میں تپائے گئے ہوں؛ اور اُس کی آواز بہت سے پانیوں کے شور کی مانند تھی۔ اور اُس کے دہنے ہاتھ میں سات ستارے تھے؛ اور اُس کے منہ سے ایک تیز دودھاری تلوار نکلتی تھی؛ اور اُس کا چہرہ ایسا تھا جیسے سورج اپنی پوری تابانی میں چمکتا ہے۔

> And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last. Revelation 1:10–17.

> و چون او را دیدم، چون مرده بر پای‌هایش افتادم. و او دست راست خود را بر من نهاد و به من گفت: مترس؛ من اول و آخر هستم. مکاشفه ۱:۱۰–۱۷.

There is much truth within these verses, but here I would simply point out that when John heard Christ’s trumpet-like voice and turned to see Who it was that spoke to him, he saw Jesus Christ as the heavenly High Priest within the holy place of the heavenly sanctuary. Jesus then identified Himself as Alpha and Omega and as the first and the last. In the message and its communication in the first three verses we found a line of truth that corresponded with the line of truth at the end of Revelation. As the Alpha and Omega Jesus illustrates the end with the beginning, the last with the first. At the end of the book of Revelation as in the beginning He once again identifies Himself as the Alpha and Omega.

در این آیات حقیقت بسیاری نهفته است، اما در اینجا فقط مایلم اشاره کنم که هنگامی که یوحنا آواز مسیح را، همچون آوای شیپور، شنید و برگشت تا ببیند آن که با او سخن می‌گفت چه کسی است، عیسی مسیح را به‌عنوان کاهن اعظم آسمانی در مکان مقدسِ قدسِ آسمانی دید. سپس عیسی خویشتن را الف و یا و نیز اول و آخر معرفی کرد. در پیام و ابلاغ آن در سه آیهٔ نخست، ما خطی از حقیقت را یافتیم که با خط حقیقت در پایان مکاشفه متناظر بود. عیسی، به‌عنوان الف و یا، پایان را با آغاز و آخر را با اول به تصویر می‌کشد. در پایان کتاب مکاشفه، همان‌گونه که در آغاز، او بار دیگر خویشتن را الف و یا معرفی می‌کند.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> اور اُس نے مجھ سے کہا، یہ باتیں سچی اور برحق ہیں؛ اور خداوند، جو مقدس نبیوں کا خدا ہے، نے اپنے فرشتہ کو بھیجا تاکہ اپنے بندوں پر وہ باتیں ظاہر کرے جو عنقریب واقع ہونا ضرور ہیں۔ دیکھ، میں جلد آنے والا ہوں؛ مبارک ہے وہ جو اس کتاب کی نبوت کی باتوں کو محفوظ رکھتا ہے۔

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> و من، یوحنا، این چیزها را دیدم و شنیدم. و چون شنیدم و دیدم، در برابر پای‌های آن فرشته که این چیزها را به من نشان داده بود، به خاک افتادم تا او را عبادت کنم. آنگاه به من گفت: زنهار، چنین مکن؛ زیرا من همکارِ خدمتگزارِ تو هستم و از برادرانت، انبیا، و از آنان که سخنان این کتاب را نگاه می‌دارند. خدا را عبادت کن.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.

> او به من گفت: «سخنانِ نبوّتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است.»

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.

> آن که ظالم است، بگذار همچنان ظلم کند؛ و آن که ناپاک است، بگذار همچنان ناپاک بماند؛ و آن که عادل است، بگذار همچنان عدالت ورزد؛ و آن که مقدّس است، بگذار همچنان مقدّس بماند.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:7–13.

> و اینک، به‌زودی می‌آیم، و پاداش من با من است تا به هر کس برحسب اعمالش جزا دهم. من الفا و امگا هستم، ابتدا و انتها، اول و آخر. مکاشفه 22:7–13.

The book of Revelation carefully describes that when John records the message that the message would be premised upon the principle of the beginning illustrating the end. The message is the first truth opened up in the book of Revelation and the very same truth is the last to be spoken in the book. And in the testimony at the beginning and at the ending of the book of Revelation, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending and as the first and the last.

کتاب مکاشفه با دقت بیان می‌کند که هنگامی که یوحنا این پیام را ثبت می‌کند، این پیام بر اصلِ «آغاز، پایان را به تصویر می‌کشد» مبتنی خواهد بود. این پیام نخستین حقیقتی است که در کتاب مکاشفه گشوده می‌شود، و همان حقیقت، آخرین چیزی است که در این کتاب بیان می‌گردد. و در شهادتِ آغاز و انجامِ کتاب مکاشفه، عیسی خویشتن را آلفا و امگا، آغاز و انجام، و نیز اول و آخر معرفی می‌کند.

The first three verses of the book of Revelation identify the final warning message for mankind. It is the warning that precedes the seven last plagues and the Second Coming of Christ. The message of the Revelation of Jesus Christ was “sent and signified” “by his angel.”

نخستین سه آیهٔ کتاب مکاشفه، پیام هشدار نهایی برای بشریت را مشخص می‌سازند. این همان هشداری است که پیش از هفت بلای آخر و آمدنِ دوبارهٔ مسیح قرار دارد. پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح «به‌واسطهٔ فرشتهٔ او» «فرستاده شد و به رمز بیان گردید».

That same warning message is then identified in the last passage of Revelation, and it is also represented as the third angel of Revelation fourteen.

همان پیامِ هشداردهنده سپس در آخرین بخشِ مکاشفه شناسایی می‌شود، و نیز به‌صورت فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ چهارده به تصویر کشیده شده است.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> اور تیسرے فرشتے نے اُن کے پیچھے پیچھے آ کر بلند آواز سے کہا، اگر کوئی شخص اُس حیوان اور اُس کے بُت کی پرستش کرے، اور اُس کی چھاپ اپنے ماتھے پر یا اپنے ہاتھ پر لے، تو وہ بھی خدا کے غضب کی اُس مَے میں سے پئے گا جو اُس کے قہر کے پیالے میں بے آمیزش انڈیلی گئی ہے؛ اور وہ مقدس فرشتوں کے سامنے اور برّہ کے سامنے آگ اور گندھک میں عذاب دیا جائے گا۔ اور اُن کے عذاب کا دھواں ابدالآباد اُٹھتا رہے گا؛ اور جو حیوان اور اُس کے بُت کی پرستش کرتے ہیں، اور جو کوئی اُس کے نام کی چھاپ لیتا ہے، اُنہیں نہ دن کو آرام ہے نہ رات کو۔ مکاشفہ 14:9–11۔

The final warning message is the message represented as the third angel. It’s the final warning for it directly identifies the last test for mankind. There is another angel that follows and joins the third angel, and that angel is also the final warning message.

پیام هشدار نهایی، همان پیامی است که به‌صورت فرشتهٔ سوم به تصویر کشیده شده است. این، هشدار نهایی است، زیرا به‌طور مستقیم آخرین آزمونِ بشر را مشخص می‌سازد. فرشتهٔ دیگری نیز در پی آن می‌آید و به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، و آن فرشته نیز همان پیام هشدار نهایی است.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies.

> اور اِن باتوں کے بعد مَیں نے ایک اَور فرشتہ کو آسمان سے اُترتے دیکھا، جو بڑے اِختیار کا مالک تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے روشن ہو گئی۔ اور اُس نے زور سے بڑی آواز میں پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور وہ بدروحوں کا مسکن، اور ہر ناپاک رُوح کا ٹھکانا، اور ہر ناپاک اور نفرت انگیز پرندے کا پنجرہ بن گیا ہے۔ کیونکہ سب قومیں اُس کی حرام کاری کے غضب کی مَے میں سے پی چکی ہیں، اور زمین کے بادشاہوں نے اُس کے ساتھ حرام کاری کی ہے، اور زمین کے سوداگر اُس کی عیش پرستی کی فراوانی سے دولت مند ہو گئے ہیں۔

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> و از آسمان صدای دیگری شنیدم که می‌گفت: «ای قوم من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید و از بلاهایش نصیبی برید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.» مکاشفه ۱۸:‏۱–۵.

The message that is the Revelation of Jesus Christ is represented in chapter one, chapter fourteen, chapter eighteen and chapter twenty-two. The message is signified by an angel that is identified in the first and the last reference in Revelation as the angel Gabriel, and then in chapters fourteen and eighteen the message is symbolically represented by an angel flying in heaven or coming down out of heaven.

پیامی که مکاشفهٔ عیسی مسیح است، در باب اول، باب چهاردهم، باب هجدهم و باب بیست‌ودوم نمایانده شده است. این پیام به‌وسیلهٔ فرشته‌ای دلالت می‌شود که در نخستین و آخرین اشاره در مکاشفه به‌عنوان فرشتهٔ جبرئیل شناخته شده است، و سپس در باب‌های چهاردهم و هجدهم، این پیام به‌طور نمادین به‌وسیلهٔ فرشته‌ای که در آسمان پرواز می‌کند یا از آسمان فرود می‌آید، بازنمایی می‌گردد.

The angel that comes down out of heaven in chapter eighteen is typified earlier in chapter ten when an angel descends and places one foot on the land and another on the sea. That angel has a book that John is commanded to eat that makes his mouth sweet and his belly bitter. The book John eats is a message, and the message represented by the little book typifies the message of the angel of Revelation eighteen, so it too is a representation of the final warning message.

فرشته‌ای که در باب هجده از آسمان فرود می‌آید، پیش‌تر در باب ده به‌صورت نمادین معرفی شده است، آن‌گاه که فرشته‌ای فرود می‌آید و یک پای خود را بر خشکی و پای دیگر را بر دریا می‌نهد. آن فرشته کتابی دارد که به یوحنا فرمان داده می‌شود آن را بخورد؛ کتابی که دهان او را شیرین و شکمش را تلخ می‌سازد. کتابی که یوحنا می‌خورد، پیامی است، و پیامی که در این کتابچه کوچک نمود یافته است، نمونه و نماد پیام فرشتهِ مکاشفه هجده است؛ از این‌رو، آن نیز بازنماییِ پیام نهاییِ هشدار است.

We are told that God’s message was sent and signified by an angel and when we closely look for the final warning message to be illustrated in the book of Revelation, we find that seven times an angel signifies the final warning message. In the first and the last instances it was the angel, Gabriel. Then in Revelation ten we have an angel come down with a little book in his hand. In Revelation fourteen we have three more angels, all representing the final warning message. Then in Revelation eighteen we have another angel representing the very same final warning message. Seven final warning messages are represented by angels. The first and the last are the angel Gabriel and the five angels in the middle of the first and last are symbolic angels.

ما به ما گفته شده است که پیام خدا به‌وسیلهٔ فرشته‌ای فرستاده شد و به‌واسطهٔ او به اشارت بیان گردید؛ و هنگامی که با دقت می‌کوشیم پیام هشدار نهایی را که در کتاب مکاشفه به تصویر کشیده شده است بیابیم، درمی‌یابیم که هفت بار یک فرشته پیام هشدار نهایی را نشان می‌دهد. در نخستین و آخرین مورد، آن فرشته جبرئیل بود. سپس در مکاشفهٔ ده فرشته‌ای را می‌بینیم که با کتابی کوچک در دست خود فرود می‌آید. در مکاشفهٔ چهارده سه فرشتهٔ دیگر داریم که همگی نمایانگر پیام هشدار نهایی‌اند. سپس در مکاشفهٔ هجده فرشتهٔ دیگری داریم که نمایندهٔ همان پیام هشدار نهایی است. هفت پیام هشدار نهایی به‌وسیلهٔ فرشتگان بازنمایی شده‌اند. نخستین و آخرین، فرشتهٔ جبرئیل‌اند، و آن پنج فرشته‌ای که میان نخستین و آخرین قرار دارند، فرشتگانی نمادین‌اند.

Of course, each of the seven churches have an angel as well, but they are carrying a message to the churches, whereas the final warning message we have been discussing is a message which includes the entire world as its audience.

البته هر یک از هفت کلیسا نیز فرشته‌ای دارند، اما آنان پیامی را به کلیساها حمل می‌کنند؛ حال آنکه پیام هشدار نهایی که درباره‌اش سخن گفته‌ایم، پیامی است که تمام جهان را در شمار مخاطبان خود دربر می‌گیرد.

Each of the seven prophetic lines representing the final warning message should be closely evaluated and aligned with each other, but at this juncture I wish to simply define a basic principle of Alpha and Omega. The first time a subject is mentioned in God’s word is the most important reference. The first time “seed” is mentioned in the Bible is in Genesis 1:11 where we are told that the seed would produce “after its kind.” The first mention of the seed emphasizes that it has the DNA necessary to reproduce itself. Jesus identified God’s Word as a seed.

هر یک از هفت خط نبوی که پیام هشدار نهایی را نمایندگی می‌کنند، باید با دقت بررسی شده و با یکدیگر هماهنگ گردند، اما در این مقطع مایلم صرفاً یک اصل اساسیِ آلفا و امگا را تعریف کنم. نخستین باری که موضوعی در کلام خدا ذکر می‌شود، مهم‌ترین مرجع است. نخستین باری که «بذر» در کتاب‌مقدس ذکر شده، در پیدایش 1:11 است، جایی که به ما گفته می‌شود بذر «بر حسب جنس خود» ثمر خواهد آورد. نخستین اشاره به بذر بر این تأکید دارد که آن، DNA لازم را برای بازتولید خود در بردارد. عیسی کلام خدا را به‌عنوان بذری معرفی کرد.

> The same day went Jesus out of the house, and sat by the sea side. And great multitudes were gathered together unto him, so that he went into a ship, and sat; and the whole multitude stood on the shore. And he spake many things unto them in parables, saying,

> در همان روز، عیسی از خانه بیرون رفت و بر کنارۀ دریا نشست. و جماعتی بسیار نزد او گرد آمدند، به‌گونه‌ای که به کشتی درآمده، نشست؛ و تمامی آن جماعت بر ساحل ایستاده بودند. و او بسیاری چیزها را در مَثَل‌ها به ایشان گفت و فرمود،

> Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear.

> هان، بذرافشانی برای کاشتن بیرون رفت؛ و چون بذر افشاند، بعضی دانه‌ها بر کنار راه افتاد، و مرغان هوا آمده، آنها را بلعیدند. بعضی بر جاهای سنگلاخ افتاد، آنجا که خاکِ بسیار نداشت؛ و بی‌درنگ رویید، زیرا عمقِ خاک نداشت. و چون آفتاب برآمد، سوخته شد؛ و چون ریشه نداشت، خشک گردید. و بعضی در میان خارها افتاد؛ و خارها روییده، آنها را خفه کرد. اما بعضی دیگر در زمینِ نیکو افتاد، و ثمر آورد: بعضی صد برابر، بعضی شصت برابر، و بعضی سی برابر. هر که گوش شنوا دارد، بشنود.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables?

> و شاگردان آمده، بدو گفتند: چرا با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویی؟

> He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.

> او در پاسخ ایشان گفت: زیرا به شما عطا شده است که اسرار پادشاهی آسمان را بدانید، اما به آنان عطا نشده است. زیرا هر که دارد، به او داده خواهد شد، و او فراوانی بیشتری خواهد یافت؛ اما هر که ندارد، همان نیز که دارد از او گرفته خواهد شد. از این رو با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویم، زیرا با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند و نیز درنمی‌یابند. و در ایشان نبوّت اِشَعْیا تحقق می‌یابد که می‌گوید: به شنیدن خواهید شنید و نخواهید فهمید؛ و به دیدن خواهید دید و درک نخواهید کرد؛ زیرا دل این قوم سنگین شده است، و گوش‌های ایشان در شنیدن کُند شده، و چشمان خود را بسته‌اند؛ مبادا که هرگز با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و من ایشان را شفا دهم.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them.

> اما چشمان شما مبارک است، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان پارسا آرزو داشتند این چیزهایی را که شما می‌بینید، ببینند و ندیدند؛ و آن چیزهایی را که شما می‌شنوید، بشنوند و نشنیدند.

> Hear ye therefore the parable of the sower.

> پس اینک مَثَلِ برزگر را بشنوید.

> When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side.

> چون هر که کلامِ ملکوت را می‌شنود و آن را درنمی‌یابد، آن شریر می‌آید و آنچه را در دل او کاشته شده است، می‌رباید. این است آن که بذر در کنارِ راه در او کاشته شد.

> But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended.

> امّا آن‌که بذر در جاهای سنگلاخ دریافت کرد، همان کسی است که کلام را می‌شنود و بی‌درنگ آن را با شادی می‌پذیرد؛ امّا در خود ریشه ندارد، بلکه فقط مدّتی پایدار می‌ماند؛ زیرا چون به سبب کلام، مصیبت یا جفا پدید آید، فوراً لغزش می‌خورد.

> He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful.

> اما آن‌که بذر در میان خارها دریافت کرد، کسی است که کلام را می‌شنود؛ و اندیشه‌های این جهان و فریبندگیِ دولتمندی، کلام را خفه می‌کند، و او بی‌ثمر می‌گردد.

> But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Matthew 13:1–23.

> اور جس نے اچھّی زمین میں بیج پایا، وہ وہی ہے جو کلام کو سنتا ہے اور اسے سمجھتا ہے؛ اور وہی پھل بھی لاتا ہے، اور پیداوار دیتا ہے، کوئی سو گنا، کوئی ساٹھ گنا، کوئی تیس گنا۔ متی 13:1–23۔

A seed, which is God’s Word, has all the DNA necessary to produce a complete plant. The first mention of a subject in God’s Word includes all the elements of that subject that there is. This fact is identified as “the rule of first mention.” The closer this rule is examined the surer it becomes.

دانه‌ای که کلامِ خداست، تمامِ دی‌اِن‌ایِ لازم را برای پدید آوردنِ گیاهی کامل در خود دارد. نخستین ذکری که از موضوعی در کلامِ خدا می‌آید، همهٔ عناصری را که از آن موضوع وجود دارد در بر می‌گیرد. این حقیقت با عنوانِ «قاعدهٔ نخستین ذِکر» شناخته می‌شود. هرچه این قاعده دقیق‌تر بررسی شود، استواریِ آن آشکارتر می‌گردد.

Before we continue on in our explanation of the Alpha and Omega and the definition of God’s Word as a seed, it is worth considering from the passage we just cited in Matthew some relevant points in our consideration of the book of Revelation. All the prophets are speaking of the end of the world.

پیش از آن‌که در شرح خود دربارهٔ آلفا و اُمگا و تعریف کلام خدا به‌عنوان بذری ادامه دهیم، شایسته است که از فرازی که همین اکنون از متی نقل کردیم، چند نکتهٔ مربوط را در بررسی خود از کتاب مکاشفه مورد توجه قرار دهیم. همهٔ انبیا دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستانی کمتر برای زمان خود سخن گفتند تا برای زمان ما، به‌گونه‌ای که نبوتِ ایشان برای ما نافذ و جاری است. «و این همه بر ایشان به‌جهتِ عبرت واقع شد، و مکتوب گردید برای تنبیه ما که انتهای عالم‌ها بر ما رسیده است.» اول قرنتیان 10:11. «که بر ایشان مکشوف شد که نه برای خود، بلکه برای ما خدمت می‌کردند در این اموری که الآن به شما خبر داده شده است به‌واسطۀ آنان که با روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان به شما بشارت دادند؛ اموری که فرشتگان مشتاقِ نظر افکندن در آنها هستند.» اول پطرس 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتابِ مقدس نے اپنی تمام قیمتی دولت اس آخری نسل کے لیے جمع کر کے یکجا کر دی ہے۔ عہدِ عتیق کی تاریخ کے تمام عظیم واقعات اور پُرہیبت معاملات ان آخری ایام میں کلیسیا میں دہرائے جا چکے ہیں اور دہرائے جا رہے ہیں۔ منتخب پیغامات، جلد 3، 338، 339۔

This passage provides three witnesses, (Paul, Peter and Ellen White) testifying to the fact that all the prophets are speaking about the end of the world, which is the very time when the secret in the book of Revelation is unsealed. Therefore, in Matthew thirteen when Jesus said, “blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them,” He was expressing the same blessing that is noted in the first three verses of Revelation chapter one.

این بخش سه شاهد ارائه می‌دهد، (پولُس، پطرس و الن وایت) که بر این واقعیت شهادت می‌دهند که همهٔ انبیا دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند؛ همان زمانی که رازِ موجود در کتاب مکاشفه گشوده می‌شود. بنابراین، در متی سیزده، هنگامی که عیسی گفت: «خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که انبیای بسیار و مردان عادل آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند، و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند»، او همان برکتی را بیان می‌کرد که در سه آیهٔ نخستِ باب اولِ مکاشفه ذکر شده است.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> خوشا به حال آن‌که می‌خوانَد، و آنان که سخنان این نبوّت را می‌شنوند و آنچه را در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند، زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳

Jesus presented the parable of the Sower and then the disciples are led to engage him on the parable. But before they are brought into interaction with Jesus, He stated for them and more importantly for us, “Who hath ears to hear, let him hear.”

عیسی مَثَلِ برزگر را بیان کرد، و سپس شاگردان به گفتگو با او دربارهٔ آن مَثَل کشانیده شدند. اما پیش از آن‌که به تعامل با عیسی وارد شوند، او برای آنان، و مهم‌تر از آن برای ما، فرمود: «هر که گوش شنوا دارد، بشنود.»

Jesus gives the parable and concludes it with the warning for those who will—to hear. Then the disciples are led into the discussion where Jesus addresses at least three significant thoughts. He identifies a distinction between two classes of hearers, and in doing so he refers to a passage from the book of Isaiah to provide a second witness of two classes of hearers (for remember it is all set in the context of those that will hear). The third idea he sets forth, beyond the two classes of hearers and the book of Isaiah as a second witness, is the fact that the Word of God is a seed. The fact that the Word of God is a seed is therefore part of what is to be heard by those that hear the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one. There are two hearers in the first three verses, just as there are two classes of hearers in Matthew thirteen. Matthew thirteen simply adds some insight to the various ways those who refuse to hear make the choice not to hear. And the witness of Isaiah adds even more to the message we are to hear.

عیسی این مَثَل را بیان می‌کند و آن را با این هشدار برای کسانی که خواهند شنید، به پایان می‌رساند. سپس شاگردان به درون آن گفتگو هدایت می‌شوند، جایی که عیسی دست‌کم به سه اندیشهٔ مهم می‌پردازد. او تمایزی میان دو طبقه از شنوندگان مشخص می‌سازد، و در این کار به بخشی از کتاب اشعیا اشاره می‌کند تا گواه دومی دربارهٔ دو طبقه از شنوندگان ارائه دهد (زیرا به یاد داشته باشید که همهٔ این مطالب در چارچوب کسانی قرار دارد که خواهند شنید). اندیشهٔ سومی که او مطرح می‌سازد، افزون بر دو طبقه از شنوندگان و کتاب اشعیا به‌عنوان گواه دوم، این حقیقت است که کلام خدا بذر است. بنابراین، این حقیقت که کلام خدا بذر است، بخشی از آن چیزی است که کسانی که مکاشفهٔ عیسی مسیح را در باب اول مکاشفه می‌شنوند، باید بشنوند. در سه آیهٔ نخست، دو شنونده وجود دارند، همان‌گونه که در متی سیزده نیز دو طبقه از شنوندگان وجود دارد. متی سیزده صرفاً بینشی دربارهٔ شیوه‌های گوناگونی می‌افزاید که کسانی که از شنیدن سر باز می‌زنند، در آن شیوه‌ها انتخاب می‌کنند که نشنوند. و گواهیِ اشعیا حتی بیش از این نیز بر پیامی که باید بشنویم می‌افزاید.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke.

> در سالی که عُزّیای پادشاه وفات یافت، خداوند را دیدم که بر تختی بلند و برافراشته نشسته بود، و دامنِ ردای او هیکل را پر ساخته بود. بالای آن سرافیم ایستاده بودند؛ هر یک شش بال داشت: با دو بال روی خود را می‌پوشانید، و با دو بال پاهای خویش را می‌پوشانید، و با دو بال پرواز می‌کرد. و یکی دیگری را ندا داده، می‌گفت: «قدّوس، قدّوس، قدّوس، یهوهٔ صبایوت است؛ تمامی زمین از جلال او مملو است.» و آستانه‌های در از آواز او که ندا می‌داد به لرزه درآمد، و خانه از دود پر شد.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.

> پس گفتم: وای بر من! زیرا که هلاک شده‌ام؛ چون مردی ناپاک‌لب هستم و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوه صبایوت، را دیده است.

> Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.

> پس یکی از سرافیم نزد من پرید، در حالی که اخگری فروزان در دست داشت، که آن را با انبر از روی مذبح برگرفته بود. و آن را بر دهانم نهاد و گفت: اینک، این لب‌های تو را لمس کرده است؛ و گناهت برداشته شد و خطایت کفاره گردید.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me.

> باز صدای خداوند را شنیدم که می‌گفت: «که را بفرستم، و چه کسی برای ما خواهد رفت؟» آنگاه گفتم: «لبیک، من اینجا هستم؛ مرا بفرست.»

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.

> و او گفت: برو و به این قوم بگو: هرچند به‌راستی می‌شنوید، اما درک نکنید؛ و هرچند به‌راستی می‌بینید، اما ادراک منمایید. دل این قوم را فربه ساز، و گوش‌های ایشان را سنگین کن، و چشمانشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:1–13.

> پس گفتم: «ای خداوند، تا به کی؟» و او پاسخ داد: «تا آن‌گاه که شهرها بی‌سکنه ویران شوند، و خانه‌ها از آدمی خالی گردند، و سرزمین به‌کلی متروک شود، و خداوند مردمان را به دوردست‌ها براند، و در میانهٔ زمین ترک‌شدگیِ عظیمی پدید آید. اما هنوز در آن یک‌دهمی خواهد بود، و آن بازخواهد گشت، و خورده خواهد شد؛ همچون درخت بَنه و همچون بلوط، که چون برگ‌های خود را فرو می‌ریزند، بن‌مایه‌شان در ایشان باقی است؛ همچنین ذریّتِ مقدّس بن‌مایهٔ آن خواهد بود.» اشعیا ۶:۱–۱۳.

Of course, this passage from Isaiah is absolutely amazing in the depth of prophetic subjects it addresses. Many of these subjects have been repeatedly discussed in Habakkuk’s Tables, so we will simply summarize the points from the passage that support our consideration of Jesus’ reference to His word being a seed.

Por supuesto, este pasaje de Isaías es absolutamente asombroso por la profundidad de los temas proféticos que aborda. Muchos de estos temas han sido tratados repetidamente en las Tablas de Habacuc, de modo que simplemente resumiremos los puntos del pasaje que respaldan nuestra consideración de la referencia de Jesús a que Su palabra es una semilla.

In has been established that Isaiah in the passage represents a prophet, and therefore God’s people at the end of time. More importantly for our point, Isaiah represents a people who were living in sin, while functioning within God’s church. Until Isaiah had the revelation of God’s glory, he did not recognize his own sinfulness. He was Laodicean, he was blind.

در اینجا روشن شده است که اشعیا در این بخش نمایندهٔ یک نبی است، و بنابراین نمایندهٔ قوم خدا در پایان زمان. و آنچه برای مقصود ما مهم‌تر است این است که اشعیا نمایندهٔ مردمی است که در گناه به سر می‌بردند، در حالی که در درون کلیسای خدا فعالیت می‌کردند. تا زمانی که اشعیا مکاشفهٔ جلال خدا را دریافت نکرد، گناهکار بودنِ خود را نشناخت. او لاودیکیه‌ای بود؛ او کور بود.

> “Isaiah had denounced the sin of others; but now he sees himself exposed to the same condemnation he had pronounced upon them. He had been satisfied with a cold, lifeless ceremony in his worship of God. He had not known this until the vision was given him of the Lord. How little now appeared his wisdom and talents as he looked upon the sacredness and majesty of the sanctuary. How unworthy he was! how unfitted for sacred service! His view of himself might be expressed in the language of the apostle Paul, ‘O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?’

> "ישעיהו גינה את חטאם של אחרים; אך עתה הוא רואה את עצמו חשוף לאותה הרשעה שהכריז עליהם. הוא הסתפק בטקסיות קרה וחסרת חיים בעבודת האלוהים שלו. הוא לא ידע זאת עד אשר ניתן לו החזון על אודות ה'. מה מעטה נראתה עתה חכמתו וכישרונותיו כאשר הביט בקדושתו ובהדרו של המקדש. מה בלתי ראוי היה! מה בלתי מוכשר לשירות קודש! השקפתו על עצמו הייתה יכולה להתבטא בלשונו של השליח פאולוס, 'אוי לי, אדם אומלל שכמותי! מי יצילני מגוף המוות הזה?'"

> “But relief was sent to Isaiah in his distress. ‘Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.” Isaiah 6:6, 7.

> “لیکن یسعیاہ کو اپنی پریشانی میں تسلی بخشی گئی۔ ‘تب سرافیم میں سے ایک میرے پاس اُڑ کر آیا، اور اُس کے ہاتھ میں ایک دہکتا ہوا کوئلہ تھا جسے اُس نے چمٹے سے مذبح پر سے لیا تھا۔ اور اُس نے اُسے میرے منہ پر رکھا اور کہا، دیکھ، یہ تیرے ہونٹوں کو چھو گیا ہے؛ اور تیری بدکرداری دُور کر دی گئی، اور تیرا گناہ پاک کر دیا گیا۔’ یسعیاہ 6:6، 7۔”

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days. They are privileged to see by faith the work that is going forward in the heavenly sanctuary. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ As they look by faith into the holy of holies, and see the work of Christ in the heavenly sanctuary, they perceive that they are a people of unclean lips,—a people whose lips have often spoken vanity, and whose talents have not been sanctified and employed to the glory of God. Well may they despair as they contrast their own weakness and unworthiness with the purity and loveliness of the glorious character of Christ. But if they, like Isaiah, will receive the impression the Lord designs shall be made upon the heart, if they will humble their souls before God, there is hope for them. The bow of promise is above the throne, and the work done for Isaiah will be performed in them. God will respond to the petitions coming from the contrite heart.

> رؤیایی که به اشعیا عطا شد، وضعیت قوم خدا را در ایام آخر مجسّم می‌سازد. ایشان این امتیاز را دارند که به ایمان، کاری را که در قُدس آسمانی در جریان است ببینند. «و هیکل خدا در آسمان گشوده شد، و در هیکل او تابوت عهد او دیده شد.» هنگامی که آنان به ایمان به قدس‌الاقداس می‌نگرند و خدمت مسیح را در قُدس آسمانی می‌بینند، درمی‌یابند که قومی ناپاک‌لب‌اند—قومی که لب‌هایشان بارها بطالت گفته است و استعدادهایشان برای جلال خدا تقدیس و به‌کار گرفته نشده است. چه بجاست که آنگاه که ضعف و ناشایستگی خود را با طهارت و دل‌آراییِ شخصیتِ جلال‌آمیزِ مسیح مقابله می‌کنند، نومید شوند. امّا اگر ایشان، مانند اشعیا، تأثیری را که خداوند قصد دارد بر دل نهاده شود بپذیرند، اگر جان‌های خود را در حضور خدا فروتن سازند، برای ایشان امید هست. کمانِ وعده بر فراز تخت است، و آنچه برای اشعیا انجام شد، در ایشان نیز به‌عمل خواهد آمد. خدا به درخواست‌هایی که از دلِ توبه‌کار برمی‌خیزد، پاسخ خواهد داد.

> “The object of this great and solemn work of God is to gather together the sheaves for the heavenly garner; for the earth is to be filled with the glory of the Lord. Then let none be dismayed as they see the prevailing wickedness and hear the language coming from unclean lips. When the powers of darkness set themselves in array against the people of God; when Satan shall muster his forces for the last great conflict, and his power seems to be great and almost overwhelming, [then] the clear view of the divine glory, the throne high and lifted up, arched with the bow of promise, will give comfort, assurance, and peace.” Review and Herald, December 22, 1896.

> مقصودِ این کارِ عظیم و موقرِ خدا آن است که بافه‌ها برای انبارِ آسمانی گرد آورده شوند؛ زیرا زمین از جلالِ خداوند مملو خواهد شد. پس هیچ‌کس آنگاه که شرارتِ غالب را می‌بیند و زبانی را که از لب‌های ناپاک برمی‌آید می‌شنود، دلسرد و هراسان نشود. هنگامی که نیروهای تاریکی در برابر قومِ خدا صف‌آرایی کنند؛ هنگامی که شیطان سپاهیانِ خود را برای آخرین نبردِ بزرگ بسیج نماید، و قدرتش عظیم و نزدیک به طاقت‌فرسا به نظر آید، [آنگاه] رؤیتِ روشنِ جلالِ الهی، آن تختِ بلند و برافراشته که با کمانِ وعده طاق زده شده است، تسلی، اطمینان، و آرامش خواهد بخشید.» Review and Herald, December 22, 1896.

The vision “represents the condition of God’s people in the last days.” God’s people in the last days are Laodiceans.

این رؤیا «وضعیت قوم خدا را در ایام آخر نشان می‌دهد.» قوم خدا در ایام آخر، لائودیکیان هستند.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.

> और लौदीकियावासियों की कलीसिया के स्वर्गदूत को लिख: यह बातें वह कहता है जो आमीन है, जो विश्वासयोग्य और सच्चा साक्षी है, जो परमेश्वर की सृष्टि का आदि है; मैं तेरे कामों को जानता हूँ, कि तू न तो ठंडा है और न गरम; काश तू ठंडा होता या गरम। इस कारण कि तू कुनकुना है, और न ठंडा है और न गरम, मैं तुझे अपने मुँह से उगलने पर हूँ। क्योंकि तू कहता है, मैं धनी हूँ, और धनवान हो गया हूँ, और मुझे किसी वस्तु की घटी नहीं; और यह नहीं जानता कि तू अभागा, दयनीय, कंगाल, अंधा और नंगा है; मैं तुझे सम्मति देता हूँ कि मुझ से आग में तपाया हुआ सोना मोल ले, ताकि तू धनी हो जाए; और श्वेत वस्त्र भी, ताकि तू पहिन लिया जाए, और तेरे नंगेपन की लज्जा प्रकट न हो; और अपनी आँखों में आँजने के लिये सुरमा लगा, ताकि तू देख सके।

> As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne.

> جتنے لوگوں سے میں محبت رکھتا ہوں، اُنہیں ملامت کرتا اور تادیب دیتا ہوں؛ پس غیرت مند ہو اور توبہ کر۔ دیکھ، میں دروازے پر کھڑا ہوں اور کھٹکھٹاتا ہوں؛ اگر کوئی میری آواز سنے اور دروازہ کھولے، تو میں اُس کے پاس اندر آؤں گا اور اُس کے ساتھ کھانا کھاؤں گا، اور وہ میرے ساتھ۔ جو غالب آئے، اُسے میں یہ بخشوں گا کہ وہ میرے ساتھ میرے تخت پر بیٹھے، جس طرح میں بھی غالب آیا اور اپنے باپ کے ساتھ اُس کے تخت پر جا بیٹھا۔

> He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> هر که گوش شنوا دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۴–۲۲.

> “The message to the church of the Laodiceans is a startling denunciation, and is applicable to the people of God at the present time.

> „پیام به کلیسای لائودیکیان، نکوهشی تکان‌دهنده است و در زمان حاضر بر قوم خدا قابل انطباق می‌باشد.״

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> «و به فرشتهٔ کلیسای لائودیکیان بنویس: این است آنچه آمین، آن شاهد امین و راستین، و مبدأ آفرینش خدا می‌گوید: اعمال تو را می‌دانم که نه سردی و نه گرم. کاش سرد می‌بودی یا گرم. پس چون ولرم هستی و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود بیرون خواهم افکند. زیرا می‌گویی: دولتمندم و توانگر شده‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم؛ و نمی‌دانی که تو نگون‌بخت و رقت‌انگیز و فقیر و کور و عریانی.»

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “خداوند در اینجا به ما نشان می‌دهد که پیامی که باید به‌وسیلهٔ خادمانی که او ایشان را برای هشدار دادن به قوم فراخوانده است به قوم او رسانده شود، پیامِ صلح و امنیت نیست. این پیام صرفاً نظری نیست، بلکه در هر جزئی، عملی است. قوم خدا در پیامِ خطاب به لائودیکیان، در وضعیتی از امنیتِ جسمانی به تصویر کشیده شده‌اند. آنان در آسودگی به سر می‌برند و بر این باورند که در مرتبه‌ای والا از دستاوردهای روحانی قرار دارند. «زیرا می‌گویی دولتمند هستم و ثروت اندوخته‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم؛ و نمی‌دانی که تو شوربخت و بیچاره و فقیر و کور و عریانی.»

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.

> «چه فریبی بزرگ‌تر می‌تواند بر ذهن‌های انسان عارض شود از این اطمینان که درست‌اند، حال آنکه یکسره در خطا هستند! پیام شاهد امین، قوم خدا را در فریبی اندوه‌بار می‌یابد، هرچند در آن فریب صادق‌اند. ایشان نمی‌دانند که حالتشان در نظر خدا اسف‌بار است. در حالی که مخاطبانِ این پیام خود را می‌فریبند که در وضعی روحانی و والا قرار دارند، پیام شاهد امین امنیت کاذب ایشان را با محکومیت تکان‌دهندهٔ وضعیت حقیقی‌شان—یعنی کوری روحانی، فقر، و فلاکت—درهم می‌شکند. این شهادت، با آن همه تیزی و شدت، نمی‌تواند خطا باشد، زیرا این شاهد امین است که سخن می‌گوید، و شهادت او ناگزیر درست است.»

> “It is difficult for those who feel secure in their attainments, and who believe themselves to be rich in spiritual knowledge, to receive the message which declares that they are deceived and in need of every spiritual grace. The unsanctified heart is ‘deceitful above all things, and desperately wicked.’ I was shown that many are flattering themselves that they are good Christians, who have not a ray of light from Jesus. They have not a living experience for themselves in the divine life. They need a deep and thorough work of self-abasement before God before they will feel their true need of earnest, persevering effort to secure the precious graces of the Spirit.” Testimonies, volume 3, 252, 253.

> «برای کسانی که در دستاوردهای خود احساس امنیت می‌کنند و خویشتن را از معرفت روحانی غنی می‌پندارند، پذیرفتن پیامی که اعلام می‌دارد فریب خورده‌اند و به هر فیض روحانی نیازمندند، دشوار است. دلِ تقدیس‌ناشده «از همه چیز فریبنده‌تر است و به‌شدت شریر.» به من نشان داده شد که بسیاری، خود را می‌فریبند و می‌پندارند که مسیحیانی نیکو هستند، حال آنکه پرتوی از نور از عیسی ندارند. آنان خود، در حیات الهی، تجربه‌ای زنده ندارند. آنان نیازمند کاری عمیق و همه‌جانبه در فروتنیِ نفس در برابر خدا هستند، پیش از آنکه نیاز حقیقی خود را به تلاشِ جدی و پیگیر برای به‌دست آوردنِ فیض‌های گران‌بهای روح احساس کنند.» Testimonies, volume 3, 252, 253.

Once Isaiah was converted out of his Laodicean condition, he volunteered to take the final warning message to the world. Verse three of chapter six connects Isaiah’s prophetic history with the prophetic history of Revelation eighteen when the angel descends and lightens the earth with its glory.

هنگامی که اشعیا از وضعیت لائودیکیه‌ایِ خود توبه کرده و بازگشت، داوطلب شد تا پیام هشدار نهایی را به جهان برساند. آیهٔ سوم از باب ششم، تاریخ نبویِ اشعیا را با تاریخ نبویِ مکاشفه هجده پیوند می‌دهد، آنگاه که فرشته فرود می‌آید و زمین را به جلال خود منوّر می‌سازد.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.

> و بعد از این چیزها فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان نازل می‌شد و قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او منوّر گردید. مکاشفه ۱۸:۱

Isaiah is representing God’s people during the time when the angel of Revelation eighteen descends, for when he was taken into the heavenly sanctuary, he heard the seraphim proclaiming “Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory.” Isaiah, as with John in the Revelation, represent God’s people who proclaim the final warning message. John called God’s people “the remnant” and Isaiah referred to them as “a tenth,” or a tithe. The root word in the Hebrew means “to tithe.”

اشعیا قومِ خدا را در زمانی نمایندگی می‌کند که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود می‌آید؛ زیرا هنگامی که او به مَقْدِس آسمانی برده شد، سرافیم را شنید که ندا می‌دادند: «قدوس، قدوس، قدوس، یهوهٔ صبایوت؛ تمامیِ زمین از جلال او مملو است.» اشعیا، همانند یوحنا در مکاشفه، نمایندهٔ قومِ خداست که پیامِ هشدارِ نهایی را اعلام می‌کنند. یوحنا قومِ خدا را «باقی‌ماندگان» نامید و اشعیا از ایشان به عنوان «یک‌دهم»، یا عشریه، یاد کرد. ریشهٔ این واژه در زبان عبری به معنای «عُشر دادن» است.

The prophetic question of “how long?” that Isaiah asked is asked repeatedly in God’s word (and for brevity’s sake, the answer for the question of “how long?” is that it marks the arrival of the national Sunday law in the United States.) According to Ellen White, at that time “national apostasy will be followed by national ruin,” and according to Isaiah it is when “the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking in the midst of the land” is the “many” who are overthrown at the Sunday Law according to Daniel 11:41. These are the persons of Isaiah six and Matthew thirteen that have eyes, but don’t see and have ears, but don’t hear, and also those in Revelation three that refuse the counsel to the Laodicean church.

پرسش نبویِ «تا به کی؟» که اشعیا مطرح کرد، در کلام خدا بارها تکرار شده است (و برای اختصار، پاسخِ پرسشِ «تا به کی؟» این است که آن نشانگرِ فرا رسیدنِ قانون یکشنبهٔ ملی در ایالات متحده است.) بنا بر گفتهٔ الن وایت، در آن زمان «ارتدادِ ملی به دنبالِ خود هلاکتِ ملی را خواهد آورد»، و بنا بر اشعیا، آن زمانی است که «شهرها از سکنه خراب شود، و خانه‌ها از آدمی خالی گردد، و زمین بالکل ویران شود، و خداوند مردم را دور سازد، و در میانِ زمین ترک‌شدگیِ عظیمی پدید آید.» «ترک‌شدگیِ عظیم در میانِ زمین» همان «بسیاری» است که مطابق دانیال 11:41 در هنگامِ قانونِ یکشنبه سرنگون می‌شوند. اینان همان اشخاصِ اشعیا باب شش و متی باب سیزده‌اند که چشمان دارند، اما نمی‌بینند، و گوش‌ها دارند، اما نمی‌شنوند؛ و نیز همان کسانی در مکاشفه باب سه که پندِ داده‌شده به کلیسای لائودکیه را رد می‌کنند.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41

> او به سرزمین جلال نیز داخل خواهد شد، و بسیاری از ممالک واژگون خواهند گردید؛ اما اینان از دست او خواهند رَست: ادوم و موآب و سران بنی‌عَمّون. دانیال ۱۱:۴۱

Isaiah had a vision of Jesus Christ in His sanctuary, as did John in the Revelation. Isaiah represents the “tenth” or tithe that “returns” and “shall be eaten” as a tree. The Hebrew word translated as “eaten” means to consume by fire. Yet the “tenth” have a “substance” within them that the fire does not consume. Evidently nine-tenths did not have that substance? The fire represented as eating up and consuming the teil and oak tree is the fire of the Messenger of the Covenant who comes suddenly to His temple in the book of Malachi.

اشعیا همان‌گونه که یوحنا در مکاشفه دید، رؤیایی از عیسی مسیح در قدس او داشت. اشعیا نمایانگر «دهم» یا عشر است که «بازمی‌گردد» و همچون درختی «خورده خواهد شد». واژهٔ عبری‌ای که به «خورده خواهد شد» ترجمه شده است، به معنای سوختن و مصرف شدن به وسیلهٔ آتش است. با این همه، «دهم» در درون خود «ماده‌ای» دارد که آتش آن را فرو نمی‌بلعد. آیا آشکارا نه‌دهمِ دیگر آن ماده را نداشتند؟ آن آتشی که به‌صورت خوردن و فروبلعیدن درخت چنار و بلوط تصویر شده است، همان آتشِ رسولِ عهد است که در کتاب ملاکی ناگهان به هیکل خود می‌آید.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> اِهک، مَن رَسُولِ خُود را خواهم فرستاد، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد ساخت؛ و آن خداوندی که شما طالب او هستید، ناگهان به هیکل خویش خواهد آمد، یعنی آن رسولِ عهد که شما از او مسرورید. اِهک، او خواهد آمد، یهوه صبایوت می‌گوید.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اما کیست که روز آمدن او را تاب آورد؟ و کیست که چون ظاهر شود، بر جای بایستد؟ زیرا او همچون آتشِ پالاینده و مانند صابونِ رخت‌شویان است. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را طاهر خواهد ساخت و ایشان را چون طلا و نقره تصفیه خواهد نمود، تا هدیه‌ای به عدالت برای خداوند بگذرانند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم نزد خداوند مقبول خواهد بود، چنان‌که در ایام قدیم و در سال‌های گذشته. ملاکی ۳:‏۱–۴

Isaiah’s tenth, (which is a tithe) is also Malachi’s “offering in righteousness.” Malachi’s offering is God’s people, represented as “the sons of Levi” who are purified by fire to produce an “offering in righteousness” and those who are “eaten” by fire in Isaiah’s testimony are the tenth, or a tithe.

دهمِ اشعیا، که همان عُشر است، همچنین همان «هدیه در عدالت»ِ ملاکی است. هدیهٔ ملاکی قومِ خدا هستند که به‌صورت «پسران لاوی» نمایش داده شده‌اند؛ آنان به‌وسیلهٔ آتش تطهیر می‌شوند تا «هدیه‌ای در عدالت» پدید آید، و کسانی که در شهادتِ اشعیا به‌وسیلهٔ آتش «خورده می‌شوند» همان دهم، یا عُشر، هستند.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; Every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is. 1 Corinthians 3:10–13.

> مطابقِ اُس فضلِ خدا کے جو مجھے عطا ہوا ہے، میں نے ایک دانا معمارِ اعظم کی مانند بنیاد ڈالی، اور دوسرا اُس پر عمارت اٹھاتا ہے۔ لیکن ہر شخص ہوشیار رہے کہ وہ اُس پر کس طرح تعمیر کرتا ہے۔ کیونکہ اُس بنیاد کے سوا جو رکھ دی گئی ہے، اور جو یسوع مسیح ہے، کوئی شخص کوئی دوسری بنیاد نہیں رکھ سکتا۔ اب اگر کوئی اس بنیاد پر سونا، چاندی، قیمتی پتھر، لکڑی، گھاس، یا بھوسا تعمیر کرے، تو ہر ایک کا کام ظاہر ہو جائے گا؛ کیونکہ وہ دن اُسے آشکار کرے گا، اس لیے کہ وہ آگ کے ذریعہ ظاہر کیا جائے گا؛ اور آگ ہر ایک کے کام کو آزمائے گی کہ وہ کیسا ہے۔ 1 Corinthians 3:10–13.

Paul here declares that every man’s works will be revealed by “fire”. In Malachi the fire burns away the dross. In Isaiah the purification of the “tenth” takes place “when” they cast off their leaves. Leaves are a symbol of hidden sin, pretension and presumption as testified to by Adam and Eve.

پولس در اینجا اعلام می‌کند که اعمال هر انسان به‌وسیلهٔ «آتش» آشکار خواهد شد. در ملاکی، آتش ناخالصی‌ها را می‌سوزاند و می‌زداید. در اشعیا، تطهیرِ «دهم» «هنگامی» واقع می‌شود که برگ‌های خود را فرو می‌ریزند. برگ‌ها، چنان‌که آدم و حوا بر آن شهادت می‌دهند، نمادی از گناهِ پنهان، تظاهر و گستاخی‌اند.

Isaiah’s “tenth” have a substance in them that cannot be burnt away, and that substance is the “holy seed”. They have Christ within them, the hope of glory. Isaiah is a “holy seed” himself and also the “tenth” that he identifies. Both the “holy seed” and the “tenth” return from a Laodicean condition to the Philadelphian condition through the Revelation of Jesus Christ in His sanctuary.

«دهُم» اشعیا در درون خود جوهری دارند که نمی‌توان آن را سوزانید، و آن جوهر همان «نسلِ مقدّس» است. آنان مسیح را در درون خود دارند، امیدِ جلال را. خودِ اشعیا نیز «نسلِ مقدّس» است و همچنین همان «دهُم»ی است که آن را مشخص می‌سازد. هم «نسلِ مقدّس» و هم «دهُم» از طریق مکاشفهٔ عیسی مسیح در قدس او، از وضعیّتِ لااودیکیه‌ای به وضعیّتِ فیلادلفیایی بازمی‌گردند.

The vision of God’s glory that causes Isaiah to cry out that he is undone, that he is a person that is unclean and a sinner in need of forgiveness, takes place in the heavenly sanctuary when the trees cast off their leaves. The word “cast” means to “throw out”, or to “cut down” a tree. The casting out of Laodicea is here represented. A “tenth” or remnant will go through the cleansing “fire” brought about by Malachi’s Messenger of the Covenant, thus having their human works spiritually burnt away, and thus leaving only “the substance” that can’t be burnt away which is the “Holy Seed”. Those that refuse to hear will be cast off like dead dry leaves, or spewed out of the mouth of the Lord.

رؤیای جلال خدا که باعث می‌شود اشعیا فریاد برآورد که هلاک شده است، و این‌که او شخصی ناپاک و گناهکاری نیازمند آمرزش است، در قُدس آسمانی، هنگامی رخ می‌دهد که درختان برگ‌های خود را فرو می‌ریزند. واژهٔ «افکندن» به معنای «بیرون انداختن» یا «قطع کردن» درخت است. در اینجا افکنده شدن لائودکیه به تصویر کشیده شده است. «ده‌یک» یا باقیمانده‌ای، از «آتش» تطهیر که به‌واسطهٔ رسول عهدِ ملاکی پدید می‌آید، عبور خواهد کرد؛ بدین‌سان اعمال بشری ایشان از لحاظ روحانی سوخته و زدوده می‌شود، و در نتیجه فقط «مادّه»ای باقی می‌ماند که سوختنی نیست، یعنی همان «تخمِ مقدّس». آنان که از شنیدن امتناع می‌ورزند، همچون برگ‌های خشک و مرده افکنده خواهند شد، یا از دهان خداوند بیرون افکنده خواهند شد.

Jesus is the Holy Seed, and a seed has all the necessary DNA to produce the entire plant. The Word of God is a seed, and therefore the first mention of a thing in the Word of God contains all the information necessary to bring that subject to full maturity in the believer, if rightly understood.

عیسی آن بذرِ مقدّس است، و بذر در خود تمام DNA لازم را برای پدید آوردنِ تمامیِ گیاه دارد. کلامِ خدا بذر است، و ازاین‌رو نخستین ذکری که از امری در کلامِ خدا می‌آید، اگر به‌درستی فهمیده شود، همهٔ اطلاعاتِ لازم را در بر دارد تا آن موضوع را در ایماندار به بلوغِ کامل برساند.

Isaiah chapter six identifies a people who will not “hear” in the time period when you MUST hear in order to be blessed with the message of the Revelation of Jesus Christ. The people who Jesus referred to were the chosen people of God, they were His wife, they were His covenant people, they were ancient Israel.

باب ششمِ اشعیا قومی را معرفی می‌کند که در آن دوره‌ای که برای برخوردار شدن از برکتِ پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح باید حتماً «بشنوید»، «نخواهند شنید». قومی که عیسی به آنان اشاره کرد، قومِ برگزیدهٔ خدا بودند؛ آنان همسر او بودند، آنان قومِ عهدِ او بودند، آنان اسرائیلِ باستان بودند.

Ancient Israel or the first Israel typifies modern Israel or the last Israel. The people of God at the end of the world are Seventh-day Adventists, His chosen people, His wife, His covenant people—modern Israel. The witness of Isaiah’s history, combined with the history of Christ, provides two witnesses that establish that at the end of the world Seventh-day Adventism will be in a lost and unsaveable “condition” represented in the message to Laodicea.

اسرائیلِ قدیم، یا اسرائیلِ نخستین، نماد اسرائیلِ جدید، یا اسرائیلِ آخرین، است. قوم خدا در پایان جهان، ادونتیست‌های روز هفتم‌اند؛ قوم برگزیدهٔ او، همسر او، قوم عهد او—یعنی اسرائیلِ جدید. گواهیِ تاریخِ اشعیا، در پیوند با تاریخِ مسیح، دو شاهد فراهم می‌آورد که ثابت می‌سازند در پایان جهان، ادونتیسمِ روز هفتم در «وضعیتی» گم‌گشته و نجات‌ناپذیر خواهد بود که در پیام به لائودکیه به تصویر کشیده شده است.

They are not actually unsaveable, but simply unsaveable in their Laodicean condition, as was Isaiah before his experience and as were the Jews of Christ’s history.

آنان در واقع نجات‌ناپذیر نیستند، بلکه فقط در وضعیت لااودیکیه‌ایِ خود نجات‌ناپذیرند، چنان‌که اشعیا پیش از تجربه‌اش بود و یهودیانِ عصر مسیح نیز چنین بودند.

One of the things a Laodicean must “hear” is the parable of the Sower. He must “hear” in that parable that the Word of God is a “seed”, a holy seed. When that is “heard”, then there is a foundation laid that begins to open up the secret message of Revelation, for that message is wrapped up in the profound recognition that Jesus is the Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending. To understand the relationship of the end with the beginning includes understanding that Jesus is the Word, and He is the Seed.

یکی از اموری که یک لائودیکیه‌ای باید آن را «بشنود»، مَثَلِ برزگر است. او باید در آن مَثَل «بشنود» که کلام خدا «بذر» است، بذری مقدّس. هنگامی که این «شنیده» شود، آنگاه بنیادی نهاده می‌شود که آغاز می‌کند به گشودن پیامِ سرّیِ مکاشفه، زیرا آن پیام در این شناختِ عمیق نهفته است که عیسی الف و یا، اوّل و آخر، و ابتدا و انتهاست. فهمِ رابطهٔ پایان با آغاز، دربرگیرندهٔ این نیز هست که عیسی کلمه است، و او بذر است.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود. او در ابتدا نزد خدا بود. همه‌چیز به‌واسطهٔ او آفریده شد، و بغیر از او چیزی از آنچه آفریده شد، آفریده نگردید. در او حیات بود، و حیات نور انسان‌ها بود. و نور در تاریکی می‌درخشد، و تاریکی آن را درنیافت. یوحنا 1:1–5.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. Galatians 3:16.

> اکنون وعده‌ها به ابراهیم و به نسل او داده شد. نمی‌گوید: «و به نسل‌ها»، چنان‌که گویی دربارهٔ بسیاری؛ بلکه چنان‌که دربارهٔ یکی: «و به نسل تو»، که همان مسیح است. غلاطیان ۳:۱۶.

To understand the relationship with the end and the beginning requires the understanding of the “rule of first mention.” The rule of first mention identifies that the beginning of a subject is the most important reference for it contains the entire story, for as the Word of God it is a seed. The last reference is the second in importance in the sense that it is there that all the elements of the story are tied together leaving no loose ends. But it is the middle references on a subject that add the strength and clarity to the story, and in that sense the middle is as essential as the beginning or the ending.

د پای او د پیل ترمنځ د اړیکې د پوهېدو لپاره د «د لومړۍ یادونې قاعده» درک اړین دی. د لومړۍ یادونې قاعده دا څرګندوي چې د یوې موضوع پیل تر ټولو مهم ماخذ دی، ځکه چې ټوله کیسه پکې نغښتې وي؛ ځکه چې د خدای د کلام په توګه هغه یو تخم دی. وروستۍ یادونه د اهمیت له پلوه دویمه ده، په دې معنا چې همدلته د کیسې ټول عناصر سره تړل کېږي او هېڅ ناټړلې پای نه پرېږدي. خو د یوې موضوع په باب منځنۍ یادونې دي چې کیسې ته ځواک او روښانتیا ور زیاتوي، او په همدې معنا منځ هم د پیل او هم د پای په څېر همدومره اساسي دی.

There is much more to address on this subject, but returning to the passage in Matthew thirteen we can note that Jesus identified two classes of persons who hear or don’t hear. He identifies more than one way to not hear, but he then pronounces a blessing upon those that do hear.

در این موضوع بسیار بیش از این برای پرداختن وجود دارد، اما با بازگشت به بخش سیزدهمِ متی می‌توانیم توجه کنیم که عیسی دو گروه از اشخاص را مشخص می‌کند که می‌شنوند یا نمی‌شنوند. او بیش از یک شیوه برای نشنیدن را مشخص می‌سازد، اما سپس بر کسانی که می‌شنوند برکت اعلام می‌کند.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. Matthew 13:16–18.

> بل مبارک ہیں تمہاری آنکھیں، کیونکہ وہ دیکھتی ہیں؛ اور تمہارے کان، کیونکہ وہ سنتے ہیں۔ کیونکہ میں تم سے سچ کہتا ہوں کہ بہت سے نبیوں اور راستبازوں نے آرزو کی کہ ان باتوں کو دیکھیں جو تم دیکھتے ہو، اور نہ دیکھ سکیں؛ اور ان باتوں کو سنیں جو تم سنتے ہو، اور نہ سن سکیں۔ پس تم بونے والے کی تمثیل سنو۔ متی 13:16–18۔

Prophetically this “blessing” is therefore the very same blessing as Revelation 1:3:

از منظر نبوتی، این «برکت» بنابراین همان برکتِ مذکور در مکاشفه ۱:۳ است:

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand.

> خوشا به حال آن‌که می‌خوانَد، و آنان که سخنان این نبوّت را می‌شنوند و آنچه را در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است.

Jesus’ reference in Matthew thirteen to Isaiah six, in conjunction with the writings of Ellen White, confirms that there are things that are seen and heard at the end of the world that were so tremendous that many righteous men and prophets desired to live in that period of time when the final warning message was to be unsealed, and that people would then “see” and “hear” them.

ارجاعِ عیسی در متی سیزده به اشعیا شش، در پیوند با نوشته‌های الن وایت، تأیید می‌کند که در پایان جهان چیزهایی دیده و شنیده می‌شود که چنان عظیم‌اند که بسیاری از مردان عادل و انبیا آرزو داشتند در آن دوره از زمان زندگی کنند؛ زمانی که پیام هشدار نهایی می‌بایست گشوده شود، و مردم آنگاه آنها را «ببینند» و «بشنوند».

John was told to seal up what the “Seven Thunders” uttered in chapter ten, and in chapter twenty-two the pronouncement is made to “Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.” The next verse identifies the close of human probation. Just before probation closes there is a pronouncement to unseal the “Seven Thunders”, which is the only passage in the book of Revelation that is sealed up at that time. Of the “Seven Thunders” we are informed that they represent the beginning and ending of Adventism.

به یوحنا گفته شد آنچه «هفت رعد» در باب دهم گفتند مُهر کند، و در باب بیست‌ودوم این اعلام صادر می‌شود که: «سخنان نبوت این کتاب را مُهر مکن، زیرا که وقت نزدیک است.» آیهٔ بعد پایان دورهٔ آزمایش بشر را مشخص می‌سازد. درست پیش از بسته‌شدنِ دورهٔ آزمایش، اعلامی برای گشودن مُهرِ «هفت رعد» صادر می‌شود، که در آن زمان تنها بخشی از کتاب مکاشفه است که مُهر شده است. دربارهٔ «هفت رعد» به ما آگاهی داده شده است که آنان نمایانگر آغاز و پایان ادونتیسم هستند.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. . . .

> «روشناییِ ویژه‌ای که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از وقایعی بود که تحت پیام‌های فرشتۀ اول و دوم به وقوع می‌پیوست....»

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «پس از آن‌که این هفت رعد صداهای خود را برآوردند، همان‌گونه که دربارهٔ کتاب کوچک به دانیال فرمان داده شد، به یوحنا نیز این حکم می‌رسد: “آنچه را که هفت رعد گفتند، مُهر کن.” این‌ها به رویدادهای آینده مربوط‌اند که در ترتیب خود آشکار خواهند شد.» تفاسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The Seven Thunders represent the events during the beginning of Adventism in the history of the first and second angel’s message, from 1798 until October 22, 1844, and in the same article noted above we are informed that the Seven Thunders “relate to future events which will be disclosed in their order.” The beginning history of Adventism illustrates the ending of Adventism, for Jesus Christ, as the Alpha and Omega, places His signature upon the entire history of Adventism, for it is as sacred a history as was the history of ancient Israel.

هفت رعد نمایانگر رویدادهای دوران آغاز ادوِنتیسم در تاریخ پیام فرشتۀ اوّل و دوّم‌اند، از سال 1798 تا 22 اکتبر 1844؛ و در همان مقالۀ یادشده در بالا به ما آگاهانیده می‌شود که هفت رعد «به وقایع آینده مربوط می‌شوند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد.» تاریخ آغازین ادوِنتیسم، پایان ادوِنتیسم را به تصویر می‌کشد؛ زیرا عیسی مسیح، به‌عنوان آلفا و اُمگا، امضای خود را بر سراسر تاریخ ادوِنتیسم نهاده است، زیرا این تاریخ به همان اندازه مقدّس است که تاریخ اسرائیل باستان مقدّس بود.

According to Jesus in Matthew thirteen these events are what the prophets desired to see, and which the disciples were blessed for knowing. Those disciples represent God’s people at the end of the world who are blessed for what they see and hear. What they see and hear is the message of the Revelation of Jesus Christ, that is also represented by the message of the Seven Thunders, that represent both Millerite history and the history of the one hundred and forty-four thousand.

مطابق آنچه عیسی در متّی باب سیزدهم بیان می‌کند، این رویدادها همان چیزهایی هستند که انبیا آرزوی دیدنشان را داشتند، و شاگردان به سبب شناختن آنها مبارک شمرده شدند. آن شاگردان نمایندهٔ قوم خدا در پایان جهان هستند که به سبب آنچه می‌بینند و می‌شنوند مبارک‌اند. آنچه می‌بینند و می‌شنوند، پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است، که همچنین به‌وسیلهٔ پیامِ هفت رعد نیز بازنمایی می‌شود؛ رعدهایی که هم تاریخ میلری را نمایندگی می‌کنند و هم تاریخ صد و چهل و چهار هزار را.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> تمام پیغام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قوت عرضه شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت‌گیری خود را از دست داده‌اند. این پیغام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «مسیح فرمود: “خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان عادل آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند” [متی ۱۳:‏۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که چیزهایی را دیدند که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد.»

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی، به تعیین خدا، پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند اوج خواهد گرفت. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خویش را بدهد.» Manuscript Releases، جلد 21، 437.

Ellen White identifies the history which Christ identified as the history that righteous men desired to see, as the history of the Millerites from 1840 through 1844, and then says that a “message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry.” The “loud cry” symbolizes the final warning of the third angel, and when that message is given, it will repeat the history of the beginning of Adventism. The final warning message is the “messages” that are “to go to all the churches,” and all “the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now.”

الن وایت تاریخی را که مسیح آن را همان تاریخی معرفی کرد که مردان پارسا آرزوی دیدنش را داشتند، تاریخ میلیری‌ها از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ می‌داند، و سپس می‌گوید که «پیامی به‌زودی به تعیین خدا داده خواهد شد که به فریاد بلند اوج خواهد گرفت.» «فریاد بلند» نماد هشدار نهایی فرشتهٔ سوم است، و هنگامی که آن پیام داده شود، تاریخ آغاز ادونتیسم را تکرار خواهد کرد. پیام هشدار نهایی همان «پیام‌ها»یی است که «باید به همهٔ کلیساها برود»، و همهٔ «پیام‌های داده‌شده از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ اکنون باید با قوت بیان شوند.»

The Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. Ellen White states that “the messages are to go to all the churches,” and Jesus told John “I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.”

آلفا و اُمگا پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. الن وایت بیان می‌کند که «پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند»، و عیسی به یوحنا گفت: «من آلفا و اُمگا، اول و آخر هستم؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اِفِسُس، و به اِسمیرنا، و به پِرغامُس، و به طیاتیرا، و به ساردِس، و به فیلادلفیه، و به لائودکیه.»

The messages of 1840 through 1844 are part of what is to be sent to the churches.

پیام‌های سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ بخشی از آن چیزی هستند که باید به کلیساها فرستاده شود.

Back to Articles