Article

# Laodicea - Number Two

لائودیکیا - شمارهٔ دو

The Protestant Horn

شاخ پروتستانی

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

برای فهم پیامی که در کتاب مکاشفه گشوده می‌شود، ضروری است که ریشه‌ها، سیر تحول و اهمیت اصلاحات پروتستان شناخته شود. سه خط اصلی در تاریخ آن اصلاحات، به کتاب‌مقدس، و نیز به روش‌شناسی درستِ مورد استفاده در مطالعهٔ کتاب‌مقدس می‌پردازند، و همچنین نشان می‌دهند که پیام‌آورانِ برگزیده در طول آن تاریخ، نشانه‌های راهِ آن تاریخ هستند. چنان‌که همواره چنین بوده است، شیطان کوشید تا کتاب‌مقدسِ کینگ جیمز را با چندین جعل پنهان سازد، و نیز سعی کرد روش‌شناسی درست برای فهم کتاب‌مقدس را با چندین جعل مخفی کند، و همچنین تلاش نمود پیام‌آوران درست (نشانه‌های راه) را که در مسیر آن تاریخ برانگیخته شدند، پنهان سازد.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> «اما شیطان بیکار ننشست. او اکنون در پی آن برآمد که همان کاری را انجام دهد که در هر جنبش اصلاحی دیگر بدان کوشیده است—یعنی با جا زدنِ یک بدل به جای کار حقیقی، قوم را بفریبد و نابود سازد. همان‌گونه که در سدهٔ نخستِ کلیسای مسیحی، مسیح‌های دروغین بودند، در سدهٔ شانزدهم نیز انبیای کاذب برخاستند.» نبرد عظیم، 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

در تاریخ میلری از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، ردای پروتستانیسم ــ که یکی از دو شاخِ وحشِ زمین، یعنی ایالات متحده، است ــ بر ادونتیسمِ میلری قرار گرفت، و ادونتیسم میلری به شاخ پروتستان بدل شد. در همان زمان، کلیساهایی که پیش‌تر مدعی پروتستان بودن بودند، به پروتستانیسم مرتد مبدل گشتند، یا چنان‌که میلریان آنان را می‌شناختند، «دختران روم». هنگامی که پروتستان‌ها در سال ۱۸۴۳ پیام فرشتهٔ اول را رد کردند، سقوط کردند و میلریان حامل ردای پروتستانیسم باقی ماندند. تاریخ میلری اوج کار خدا در رساندن «کلیسای او در بیابان» به فهم کامل کلام خدا بود.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

د گناه پلټونکي قضا د پرانېستې سره د خدای د شریعت، او په ځانګړي ډول د سبت، ازموینه راورسېده. د درېیمې فرښتې د پیغام اعلان داسې کلیسا ته اړتیا لرله چې د خدای شریعت یې ټینګ نیولی وای؛ هماغه شریعت چې د تیارو پېړیو په دوران کې د پاپۍ د رواجونو او دودونو لاندې ښخ شوی و. مسیح پروتستانان د 1840 څخه تر 1844 پورې تاریخ ته راوستل او د الیاس ازموینه یې ور وښوده، چې ویلیم میلر یې نمونه و؛ او کله چې پروتستانانو د میلر پیغام رد کړ، نو روم ته بېرته وګرځېدل. د لومړۍ فرښتې د پیغام ازموینه، لکه څنګه چې د میلر له خوا اعلان شوه، په کرمل غره کې د الیاس له خوا تمثیل شوې وه.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> و ایلیاہ سب لوگوں کے پاس آیا اور کہا، تم کب تک دو رائے کے درمیان لنگڑاتے رہو گے؟ اگر خداوند ہی خدا ہے تو اُس کی پیروی کرو؛ لیکن اگر بعل ہے تو اُس کی پیروی کرو۔ اور لوگوں نے اُس کے جواب میں ایک لفظ بھی نہ کہا۔ 1 سلاطین 18:21۔

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

در سال ۱۸۴۰، هنگامی که پروتستان‌ها با پیام ایلیا، که به‌وسیلهٔ میلر و فرشتهٔ نخست نمایان شده بود، روبه‌رو شدند، بعل را برگزیدند!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

اصلاحِ پروٹسٹنٹ بائبل کی اُن سچائیوں کے مُہر کھلنے کا عمل تھا، جس کا آغاز اُس “صبح کے ستارے” سے ہوا، جس کے دیے جانے کا وعدہ کلیسیائے تھواتیرا کی نمائندہ تاریخ کے دوران کیا گیا تھا۔ بائبل کے خلاف براہِ راست حملہ اس سے کئی صدیاں پہلے شروع ہو چکا تھا، اور عظیم نزاع میں، خاص طور پر والڈنسیوں کی تاریخ کے حوالے سے، نہایت واضح طور پر پیش کیا گیا ہے۔ 1930ء میں، بنجمن ولکرسن نے Our Authorized Bible Vindicated کے عنوان سے کتاب شائع کی۔ یہ کتاب اُن مقدس اصل متون کے خلاف جاری جنگ کو دستاویز کرتی ہے جو بالآخر کنگ جیمز بائبل کے ترجمہ میں استعمال ہوئے، نیز اُن مختلف شیطانی جعلی متون کو بھی، جنہیں کیتھولکوں، مرتد پروٹسٹنٹیت، اور لاؤدیقیہ کے ایڈونٹسٹوں کی جانب سے فروغ دیا جاتا رہا ہے اور آج بھی دیا جا رہا ہے۔ یہ جنگ والڈنسیوں کی تاریخ سے بہت پہلے شروع ہو گئی تھی، لیکن وہ اُن لوگوں کی علامت اور راہ-نشان ہیں جنہوں نے اُن درست مخطوطات کی اہمیت کی گواہی دینے کے لیے اپنی جانیں دے دیں، جن کا بالآخر 1611ء کی کنگ جیمز بائبل میں ترجمہ کیا گیا۔

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

تولید کتاب‌مقدس نسخهٔ کینگ جیمز در سال 1611 از فرایندی بسیار مشخص در ترجمه عبور کرد. فرایند ترجمه و انتشار کتاب‌مقدس در هفت مرحلهٔ تولید به انجام رسید. همچنین انجام آن هفت سال به طول انجامید، و هفت سالِ کتاب‌مقدسی دو هزار و پانصد و بیست روز است. و این البته همان تعداد روزهای نبوی است که در آن عیسی، در تحقق دانیال نه، عهد را با بسیاری استوار ساخت. در میانهٔ آن هفتهٔ مقدس، مسیح مصلوب شد، و البته مسیحِ مصلوب مرکز کتاب‌مقدس است. آن هفت مرحله برای پدید آوردن کلامِ پاکِ خدا به شرح زیر بود.

- First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

  نخست: ترجمهٔ اولیه به‌وسیلهٔ افراد: حدود ۵۰ مترجم به شش کمیته تقسیم شدند که هر یک مسئول بخش‌های متفاوتی از کتاب مقدس بودند. این افراد بر ترجمه از زبان‌های اصلی (عبری، آرامی و یونانی) به انگلیسی کار می‌کردند.

- Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

  دوم: بازبینی کمیته: پس از آن‌که هر کمیته ترجمهٔ بخشِ خود را به انجام رساند، آن اثر به‌وسیلهٔ خودِ اعضای کمیته بازبینی می‌شد. این امر امکانِ اظهارنظر جمعی و اصلاح خطاها را فراهم می‌ساخت.

- Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

  سوم: د عمومي کمېټې بیاکتنه: وروسته د هرې انفرادي کمېټې ژباړې د پوهانو یوې لويې ډلې ته وسپارل شوې، چې د «عمومي کمېټې» په نوم یادېده. دغه کمېټه د شپږو ژباړنیزو کمېټو له استازو څخه جوړه وه. هغوی ټول اثر وڅېړه او د بېلابېلو کمېټو ژباړې یې سره پرتله او همغږې کړې.

- Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

  چهارم: بازبینی و اصلاحِ تکمیلی: نسخهٔ بازنگری‌شدهٔ کمیتهٔ عمومی برای بررسی و پالایش بیشتر به کمیته‌های منفرد بازگردانده شد. این فرایندِ تکرارشونده کمک کرد تا اطمینان حاصل شود که ترجمه هماهنگ و دقیق است.

- Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

  پنجم: بازبینی و تأیید نهایی: هنگامی که کمیته‌های جداگانه اصلاحات خود را تکمیل کردند، پیش‌نویس نهایی برای بازبینی و تأیید نهایی به کمیتهٔ عمومی ارائه شد.

- Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

  ششم: تصویب و انتشار سلطنتی: سپس ترجمهٔ تأییدشده برای تصویب به جیمز اول، پادشاه، ارائه شد.

- Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

  هفتم: هنگامی که او تأیید شاهانهٔ خود را اعطا کرد، این ترجمه در سال ۱۶۱۱ با عنوان «نسخهٔ کینگ جیمز (نسخهٔ مجاز)» از کتاب مقدس منتشر شد.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> کلام خداوند کلامی پاک است؛ همچون نقره‌ای که در بوتهٔ زمینی گداخته شده و هفت بار تصفیه گردیده باشد. تو، ای خداوند، آن را نگاه خواهی داشت؛ تو آن را از این نسل تا ابد محفوظ خواهی داشت. مزامیر ۱۲:‏۶، ۷

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

در جنگ شیطان بر ضدّ کلام خدا، و بر ضدّ نشانه‌های راهی که به‌وسیلهٔ پیام‌آوران گوناگونِ آن تاریخِ در حال گشایش و نیز به‌وسیلهٔ روش‌شناسیِ درستِ لازم برای تقسیم صحیح کلام او نمایان شده‌اند، کتاب مقدّسِ «نسخهٔ کینگ جیمزِ ۱۶۱۱» نشانهٔ راهی است که به‌طور خاص در مزمور دوازدهم شناسایی شده است. هیچ‌یک از ترجمه‌های جعلیِ گوناگونِ کتاب مقدّس که از طریق نسخه‌های خطّیِ فاسدِ کاتولیکی پدید آمده‌اند، معیارهای مزمور دوازدهم را برآورده نمی‌سازند. فرایندِ تصفیه‌ای که هفت مرحله را در بر گرفت و دورهٔ دو هزار و پانصد و بیست روزه، نشان می‌دهد که کتاب مقدّسِ کینگ جیمز «کلماتِ خالص» خداست. خدا وعده می‌دهد که کتاب مقدّسِ کینگ جیمز را به‌عنوان کلام خالصِ خود تا ابد محفوظ بدارد، و از این‌رو همچنین وعده می‌دهد که روش‌شناسیِ «تاریخ‌گرایی» را که اصلاح‌گران پروتستان، از جمله ویلیام میلر، به کار بردند، پابرجا نگاه دارد.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

در قرن چهاردهم، جان ویکلیف، که در کتابِ «نبرد عظیم» از او به‌عنوان «ستارهٔ صبحِ اصلاحات» یاد شده است، به‌وسیلهٔ خداوند به‌کار گرفته شد تا کتاب‌مقدس را به زبانی ترجمه کند که حتی انسان عادی نیز آن را بفهمد. او آن پیام‌آوری است که نشانهٔ آغازِ اصلاحات پروتستانی را مشخص می‌سازد.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> «جنبش عظیمی که ویکلیف آغاز کرد، و قرار بود وجدان و عقل را آزاد سازد و ملت‌هایی را که مدت‌ها به ارابهٔ ظفرمند روم بسته شده بودند رهایی بخشد، سرچشمهٔ خود را در کتاب‌مقدس داشت. اینجا منبع آن جریان برکت بود که همچون آب حیات، از قرن چهاردهم به این سو در طول اعصار جاری شده است. ویکلیف کتب مقدس را با ایمانی مطلق به‌عنوان مکاشفهٔ الهام‌شدهٔ ارادهٔ خدا، و قانونی کافی برای ایمان و عمل، پذیرفت. او چنان تعلیم یافته بود که کلیسای روم را مرجع الهی و معصوم بداند و تعالیم و رسوم تثبیت‌شدهٔ هزار ساله را با حرمت و تسلیم بی‌چون‌وچرا بپذیرد؛ اما از همهٔ اینها روی برتافت تا به کلام مقدس خدا گوش بسپارد. این همان مرجعی بود که او مردم را بر آن می‌داشت که به رسمیت بشناسند. او اعلام کرد که به‌جای آنکه کلیسا از طریق پاپ سخن بگوید، تنها مرجع حقیقی، صدای خداست که از طریق کلام او سخن می‌گوید. و او تعلیم داد نه تنها این‌که کتاب‌مقدس مکاشفه‌ای کامل از ارادهٔ خداست، بلکه این‌که روح‌القدس تنها مفسر آن است، و این‌که هر انسان باید با مطالعهٔ تعالیم آن، وظیفهٔ خویش را برای خود بیاموزد. بدین‌سان او ذهن‌های مردم را از پاپ و کلیسای روم به سوی کلام خدا معطوف ساخت.»

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> «ویکلیف یکی از بزرگ‌ترینِ مصلحان بود. از لحاظ وسعتِ اندیشه، روشنیِ فکر، استواری در حفظِ حقیقت، و دلاوری در دفاع از آن، کمتر کسی از آنان که پس از او آمدند با وی برابری می‌کرد. پاکیِ زندگی، پشتکارِ خستگی‌ناپذیر در مطالعه و کار، درستکاریِ فسادناپذیر، و محبت و وفاداریِ مسیح‌گونه در خدمتش، نخستینِ مصلحان را ممتاز می‌ساخت. و این، با وجودِ تاریکیِ فکری و فسادِ اخلاقیِ عصری که او از آن سر برآورد.»

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> شخصیتِ وِکلیف گواہی ہے کہ مقدس نوشتوں میں تعلیم دینے اور تبدیل کر دینے کی قدرت موجود ہے۔ بائبل ہی نے اسے وہ بنایا جو وہ تھا۔ الٰہی مکاشفہ کی عظیم سچائیوں کو سمجھنے کی کوشش تمام قوّتوں کو تازگی اور توانائی بخشتی ہے۔ یہ ذہن کو وسعت دیتی ہے، ادراک کو تیز کرتی ہے، اور فیصلہ کو پختہ کرتی ہے۔ بائبل کا مطالعہ ہر خیال، ہر احساس، اور ہر آرزو کو ایسی شرافت بخشتا ہے جیسی کوئی دوسری تعلیم نہیں دے سکتی۔ یہ مقصد کو ثبات، صبر، دلیری، اور استقلال عطا کرتا ہے؛ یہ کردار کو نکھارتا اور روح کو مقدس کرتا ہے۔ نوشتوں کا سنجیدہ اور مؤدبانہ مطالعہ، جو طالبِ علم کے ذہن کو براہِ راست لامحدود ذہن سے ہم کلام کرتا ہے، دنیا کو ایسے مرد عطا کرتا جو زیادہ قوی اور زیادہ فعال عقل رکھنے والے ہوں، اور ساتھ ہی اُن کے اصول بھی زیادہ عالی ہوں، بہ نسبت اُن لوگوں کے جو انسانی فلسفے کی فراہم کردہ نہایت اعلیٰ تربیت کے نتیجے میں کبھی سامنے آئے ہوں۔ زبور نویس کہتا ہے، “تیرے کلام کا انکشاف نور بخشتا ہے؛ یہ سادہ دلوں کو فہم عطا کرتا ہے۔” زبور 119:130۔ The Great Controversy, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

پس از شهادت مربوط به جان ویکلیف در *نبرد عظیم*، خواهر وایت فهرستی از اصلاح‌گران امین (نقاط راهنما) ارائه می‌کند که سرانجام به مصلح، جان ناکس، می‌رسد. او پرسشی مهم را که ماری، ملکهٔ اسکاتلند، از جان ناکس مطرح کرد، مشخص می‌سازد.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> «جان ناکس از سنّت‌ها و اسرارگرایی‌های کلیسا روی برتافته بود تا از حقایق کلام خدا تغذیه کند، و تعلیمات ویشارت عزم او را برای ترکِ مشارکتِ روم و پیوستن به مصلحانِ تحت آزار، استوار کرده بود....»

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> «آنگاه که در برابر ملکهٔ اسکاتلند قرار گرفت، در حضور او که غیرتِ بسیاری از رهبران پروتستان‌ها فروکش کرده بود، جان ناکس شهادتی استوار و تزلزل‌ناپذیر برای حقیقت ادا کرد. او را نه با نوازش‌ها می‌شد به دست آورد، و نه در برابر تهدیدها به هراس می‌افتاد. ملکه او را به بدعت متهم ساخت. او، به گفتهٔ وی، به مردم آموخته بود که دینی را بپذیرند که از سوی دولت ممنوع شده بود، و بدین‌سان از فرمان خدا که رعایا را به اطاعت از فرمانروایانشان امر می‌کند، تجاوز کرده بود. ناکس با قاطعیت پاسخ داد:— «چنان‌که دین راستین نه منشأ خود را از شاهزادگان و فرمانروایان می‌گیرد و نه اقتدار خود را، بلکه تنها از خدای ازلی، همچنین رعایا نیز ملزم نیستند دین خود را بر وفق پسند فرمانروایانشان صورت دهند. زیرا بسیار اتفاق می‌افتد که فرمانروایان، بیش از همهٔ دیگران، از دین حقیقی خدا ناآگاه‌ترند. اگر تمامی ذریهٔ ابراهیم بر دین فرعون می‌بودند، که مدت‌ها رعایای او بودند، تمنا دارم، بانو، در آن صورت چه دینی در جهان وجود می‌داشت؟ و اگر همه در ایام رسولان بر دین امپراتوران روم می‌بودند، تمنا دارم، بانو، اکنون چه دینی بر روی زمین وجود می‌داشت؟ … پس، بانو، می‌توانید دریابید که رعایا به دین فرمانروایان خود مقید نیستند، هرچند مأمورند که به آنان حرمت نهند.»

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> مریم نے کہا، ’’تم کلامِ مقدّس کی ایک طرح سے تفسیر کرتے ہو، اور وہ [رومی معلّمین] دوسری طرح سے اس کی تفسیر کرتے ہیں؛ میں کس کا اعتبار کروں، اور فیصلہ کرنے والا کون ہو؟‘‘

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> «“तू परमेश्वर पर विश्वास करेगा, जो अपने वचन में स्पष्ट रूप से बोलता है,” सुधारक ने उत्तर दिया; “और वचन जितना तुझे सिखाता है, उससे अधिक न तो इस पक्ष पर विश्वास करना, न उस पक्ष पर। परमेश्वर का वचन अपने आप में स्पष्ट है, और यदि किसी एक स्थान पर कुछ अस्पष्टता हो, तो पवित्र आत्मा, जो कभी अपने ही विरोध में नहीं होता, उसी बात को अन्य स्थानों में अधिक स्पष्ट रूप से समझाता है, ताकि उन लोगों को छोड़कर, जो हठपूर्वक अज्ञान में बने रहते हैं, किसी के लिए कोई संदेह शेष न रहे।” ये वे सत्य थे जिन्हें उस निडर सुधारक ने, अपने प्राणों को संकट में डालकर, राजसत्ता के कानों में कहा। उसी अडिग साहस के साथ वह अपने उद्देश्य पर स्थिर बना रहा, प्रार्थना करता हुआ और प्रभु की लड़ाइयाँ लड़ता हुआ, जब तक कि स्कॉटलैंड पोपमत से स्वतंत्र न हो गया।” द ग्रेट कॉन्ट्रोवर्सी, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

اصلاح‌طلب و ملکه برجسته‌سازِ سومین رشته در تاریخ اصلاحات است؛ رشته‌ای که تلاش شیطان را برای جعلِ بدلی از کتاب‌مقدس، اصلاح‌گران، و روش‌شناسیِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس شناسایی می‌کند. پاسخ یوحنا به ملکه این بود که روش‌شناسیِ درست «تاریخ‌گرایی» است؛ رویکردی که بر این اصل استوار است که یک خط از تاریخِ نبوی، به‌واسطهٔ روح‌القدس، با خطی دیگر از تاریخِ نبوی تبیین می‌شود.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

نور در تاریکی گشوده شده بود. ویکلیف و اصلاح‌گران نخستین، تا سراسر تاریخ میلری، همگی از روشی در مطالعهٔ کتاب‌مقدس بهره می‌بردند که «تاریخ‌گرایی» نامیده می‌شود. تاریخِ این روشِ کتاب‌مقدسیِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس غالباً نادیده گرفته می‌شود، اما اگر کسی حقیقتاً بخواهد اهمیتِ قواعدِ تفسیرِ نبوی را که میلر و سپس Future for America پذیرفتند، درک کند، شناختن آن امری اساسی است.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

تنها دو کلیسا وجود دارند که خواهر وایت آن‌ها را قوم نام‌بردهٔ خدا معرفی می‌کند: اسرائیلِ باستان و کلیسای ادونتیست روز هفتم.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> «دلایلی که بدان سبب ما قومِ خدا نامیده می‌شویم، باید بارها و بارها تکرار شوند. تثنیه ۴:۱–۱۳» Manuscript Releases، جلد ۸، ۴۲۶.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

کلیسای رسولان، و نیز کلیسا در بیابان در دوران تاریکی پاپی، هرگز «قومِ نامیده‌شدهٔ خدا» خوانده نشدند؛ زیرا این اصطلاح (به‌معنای نامیده شدن) نمایانگر کلیسایی است که مسئولیت یافته است امانت‌دار شریعت خدا باشد، و با ادونتیسم نیز می‌بایست امانت‌دار حقایق نبویِ خدا نیز باشد.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> «خدا کلیسای خود را در این زمان فراخوانده است، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان را فراخواند، تا همچون نوری در زمین بایستد. او به‌وسیلهٔ ساطورِ نیرومندِ حقیقت، به‌واسطهٔ پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به قربی مقدس با خویشتن درآورد. او ایشان را امانت‌دارانِ شریعتِ خود گردانیده و حقایق عظیمِ نبوت را برای این زمان به آنان سپرده است. همانند کلام‌های مقدسی که به اسرائیلِ باستان سپرده شد، اینها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان رسانده شوند. سه فرشتهٔ مکاشفه ۱۴ نمایانگر مردمی هستند که نورِ پیام‌های خدا را می‌پذیرند و همچون عاملان او بیرون می‌روند تا این هشدار را در سراسر طول و عرضِ زمین طنین‌انداز سازند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

ویلیام میلر پیام‌آورِ برگزیده‌ای بود برای گشودن حقایق نبویِ خدا، و هنگامی که آن حقایق در سال 1844 قومی را به درِ گشودهٔ قدس‌الاقداس رهنمون ساخت، خدا سپس شریعتِ خدا را آشکار کرد. ویکلیف نشانه‌ای در گشودن کتاب‌مقدس و پدید آوردن آغازهای اصلاحات پروتستان است، اما او همچنین نشانه‌ای از کار خدا برای استقرار «حقایق عظیم نبوت» نیز هست. جان ویکلیف آن ستارهٔ صبح بود که در تاریخ فرمانروایی هزار و دویست و شصت‌سالهٔ پاپیّت شناخته می‌شود. کار او در قرن چهاردهم آغاز شد، سپس در قرن هفدهم نشانهٔ دیگری از آن خط نبوی، پدید آمدنِ کتاب‌مقدسِ شاه جیمز در سال 1611 بود. بر آن خط، در نهایت به نشانهٔ قواعد میلر برای تفسیر نبوی می‌رسیم. میلر در آن خطِ حقیقت یک نشانه است، و قواعد او نیز چنین‌اند. قواعد او به نشانه‌ای در پایان ادونتیسم شهادت می‌دهند که با انتشار Prophetic Keys نمایان شده است.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

اگر ما درک نکنیم که قواعد میلر نشانه‌ای در خطی از تاریخ نبوی بود که نمایانگر کارِ حفظِ متون اصلی و صحیحِ کتاب‌مقدس، و نیز کارِ گشایشِ فهمِ حقیقیِ کتاب‌مقدس بود؛ کاری که مستلزم آن بود که مصلحان هدایت شوند تا روش‌شناسیِ مقدسِ مطالعه را که «تاریخ‌گرایی» نامیده می‌شود، دریابند و به‌کار گیرند، آنگاه از اطلاعاتِ لازم برای شناختِ حقایقِ نبویِ مرتبط با کارِ ارائه و حفظِ نورِ فرشتهٔ سوم در پایانِ ادونتیسم بی‌بهره خواهیم بود. از این‌رو، مهم است که مروری کوتاه بر آن خطِ تاریخی داشته باشیم.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

لفظ «پروتستان» کی واحد حقیقی تعریف یہ ہے کہ روم کے خلاف احتجاج کیا جائے۔ اگر کوئی کلیسیا روم کے خلاف احتجاج کرنا چھوڑ دے، تو وہ پھر پروتستان نہیں رہتی، بلکہ روم کی بیٹی بن جاتی ہے، جیسا کہ اُن پروتستانوں کے ساتھ ہوا جنہوں نے پہلے فرشتے کے پیغام کو ردّ کر دیا۔ جو بنیادی فہم اُن پروتستانوں کا «نعرۂ امتیاز» بنا جو کیتھولک کلیسیا سے نکلے تھے، وہ یہ تھا: «بائبل، اور صرف بائبل۔» تاہم تاریخ اس حقیقت کی گواہی دیتی ہے کہ بائبل کا صحیح طور پر تقسیم کیا جانا ضروری تھا۔

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> خویشتن را بکوش که نزد خدا مقبول نمایی، چونان کارگری که را از شرمنده شدن باکی نیست و کلامِ حق را به‌درستی تقسیم می‌کند. اما از یاوه‌گویی‌های حرام و بیهوده اجتناب نما، زیرا که به بی‌دینیِ بیشتر خواهد انجامید. دوم تیموتائوس ۲:‏۱۵، ۱۶

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

طریقۀ مطالعۀ کتاب‌مقدس که پروتستان‌ها در تلاش‌های خود برای به‌درستی تقسیم کردن کلامِ حق به به‌کارگیری آن هدایت شدند، «تاریخ‌گرایی» است. آن روش هدفی مشخص و جدی برای حملۀ شیطان بود، و او نیز حمله کرد.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> «ما باید خودِ ما بدانیم که مسیحیت از چه چیز تشکیل می‌شود، حقیقت چیست، ایمانی که دریافت کرده‌ایم کدام است، و قوانین کتاب‌مقدس چیست—قوانینی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده است.» The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

تضعیفِ روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسی‌ای که اصلاح‌گران تا زمان ویلیام میلر و از جمله او به کار می‌بردند، به‌طور مشخص چنین شناسایی می‌شود که در سدهٔ پانزدهم با عالمِ یسوعی‌ای به نام فرانسیسکو ریبرا (1537–1591) آغاز شد؛ کسی که به رواج دادنِ تفسیرِ آینده‌گرایانه منسوب است. او تفسیری بر کتابِ مکاشفه نوشت که تفسیری آینده‌نگر از نبوت‌ها پیشنهاد می‌کرد و آنها را از بسترِ تاریخی‌شان دور می‌ساخت. ریبرا این روش‌شناسی را با این هدف ابداع کرد که در برابر حقیقتی مقاومت ورزد که روش‌شناسیِ تاریخ‌گرایی همواره به آن منتهی می‌شد. آن حقیقت این بود که پاپِ روم همان ضدّمسیحِ نبوتِ کتاب‌مقدس است.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

در سده‌های هفدهم و هجدهم می‌توان مستند ساخت که پروتستانیسم می‌دانست روش‌شناسی باطلِ ریبرا شیطانی و نامعتبر است. پروتستان‌ها در آن دوره کتاب‌ها و رساله‌هایی در مخالفت با «یاوه‌گویی‌های کفرآمیز و بیهوده» این عالم یسوعی نوشتند. اما در سال ۱۹۰۹، اسب تروا، یعنی کتاب‌مقدسِ مرجعِ اسکوفیلد، منتشر شد، و ارجاعاتی که در پانوشت‌های کتاب‌مقدس درج شده بود بر پایه تعالیم ریبرا و یسوعی دیگری به نام مانوئل لاکونزا (1731–1801) قرار داشت. لاکونزا با نام مستعار خوان یوسافات بن‌عزرا می‌نوشت و کتابی با عنوان ظهور مسیحا در جلال و عظمت منتشر کرد. همچون ریبرا که پیش از او بود، آن کتاب نیز حمله‌ای مستقیم بر ضد تحقق پیشگویی‌های کتاب مکاشفه بود.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

شیطان می‌دانست پیامی که باید آن را با آشفتگی و ابهام تیره سازد، همان پیام هشدار نهایی است که از کتاب مکاشفه می‌آید. گنجاندن یاوه‌سرایی‌های کفرآمیز و باطلِ آن دو کشیش یسوعی در ارجاعاتِ درونِ «کتاب مقدس مرجع اسکوفیلد» به شیطان امکان داد تا پروتستان‌های مرتد را به پذیرش روش‌شناسی‌های یسوعی سوق دهد و بدین‌سان ایشان را نسبت به حقیقت کور سازد. شیطان این مقصود را با معرفی چندین الگوی نبویِ کاتولیکی به انجام رساند که امکانِ شناساییِ روشنِ این‌که ضدّمسیحِ نبوتِ کتاب مقدس کیست را از میان برداشت. این فریب برای شیطان دشوار نبود، زیرا پروتستان‌ها پیش‌تر با ردّ پیام میلر در سال 1843 به کلیسای روم بازگشته بودند.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

در طول سالیان، چندین کتاب و مقاله منتشر شده است که حملهٔ شیطان به کتاب‌مقدس را مستند می‌سازد؛ حمله‌ای که از همان چند قرن نخست پس از مصلوب شدن مسیح آغاز شد. آن حمله به نقطه‌ای رسید که نسخه‌های خطیِ جعلی وارد شد تا کتاب‌مقدس‌های جعلی پدید آید. شیطان همچنین به اصلاح‌گرانی که برای پاسداشت کلام خدا برانگیخته شده بودند حمله کرد، چه در زمان حیاتشان و چه حتی پس از آنکه آن اصلاح‌گران درگذشتند.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

تصور کنید که مورخان و الاهی‌دانان امروزیِ ادونتیستِ روز هفتم با موضوع ویلیام میلر چگونه برخورد می‌کنند. گویی استخوان‌های او را از گور بیرون کشیده و به رود می‌سی‌سی‌پی افکنده‌اند.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> «ویلیام میلر پادشاهیِ شیطان را به اضطراب افکنده بود، و آن دشمنِ ازلی می‌کوشید نه تنها اثر آن پیام را خنثی سازد، بلکه خودِ پیام‌آور را نیز هلاک کند. هنگامی که پدر میلر حقایقِ کلامِ مقدس را به‌گونه‌ای عملی بر دل‌های شنوندگانِ خود منطبق می‌ساخت، خشمِ مسیحیانِ معترف بر ضد او افروخته می‌شد، چنان‌که خشمِ یهودیان نیز بر ضد مسیح و رسولانِ او برانگیخته شده بود. اعضای کلیسا طبقاتِ فرودست‌تر را تحریک می‌کردند، و در چندین مورد دشمنان نقشه کشیدند که چون او محلِ اجتماع را ترک می‌کند، جانش را بگیرند. اما فرشتگانِ مقدس در میان آن انبوه حضور داشتند، و یکی از ایشان، در هیئتِ مردی، بازوی این خادمِ خداوند را گرفت و او را از میان آن جماعتِ خشمگین به سلامت بیرون برد. کارِ او هنوز به پایان نرسیده بود، و شیطان و فرستادگانش در مقصودِ خود ناکام ماندند.» روحِ نبوت، جلد ۴، ۲۱۹.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

بنگرید که چگونه همان دو دسته از اَدونتیسم (الهی‌دانان و تاریخ‌نگاران) اعتبار قواعد میلر را کم‌اهمیت جلوه داده و پنهان ساخته‌اند؛ قواعدی که خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که همهٔ کسانی که حقیقتاً پیام‌های سه فرشته را اعلام می‌کنند، از آن‌ها استفاده خواهند کرد.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> «کسانی که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم مشغول‌اند، کتب مقدّس را بر همان نقشه‌ای بررسی می‌کنند که پدر میلر اختیار کرده بود. پدر میلر در کتاب کوچکِ موسوم به Views of the Prophecies and Prophetic Chronology، قواعد ساده، امّا خردمندانه و مهمّ زیر را برای مطالعه و تفسیر کتاب‌مقدّس ارائه می‌کند:—»

> “[Rules one through five quoted.]

> «[قوانین یک تا پنج نقل‌شده.]»

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> «آنچه در بالا آمد، بخشی از این قواعد است؛ و در مطالعهٔ کتاب مقدّس، همهٔ ما نیکو خواهیم کرد اگر به اصولی که بیان شده است توجه کنیم.» Review and Herald، 25 نوامبر 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

بدونِ بازبینیِ سه رشته از خطِ تاریخِ نبوی که با تکوین و استقرارِ کلامِ خدا مرتبط است، دیدنِ اهمیتِ شهادتی بزرگ برای تأییدِ ویلیام میلر به‌عنوانِ آن رسولی که در ارائهٔ پیامِ خویش به‌وسیلهٔ ایلیا نمونه‌سازی شده بود، و همچون موسی در وعدهٔ برخیزانیده‌شدنِ میلر در رستاخیزِ عادلان، و همچون الیشع در آمادگی‌اش برای ترکِ مزرعهٔ خود و خدمت به پیامِ ایلیا، ناممکن است. خواهر وایت هر سه قهرمانِ کتاب‌مقدسی را به‌مثابهٔ نمونه‌سازِ ویلیام میلر معرفی می‌کند؛ کسی که اکنون از سوی الهی‌دانان و مورخانِ نوینِ اَدوِنتیست چنان با او رفتار می‌شود که گویی صرفاً یک «پسرِ مزرعه‌دارِ بی‌چاره» از قرنِ هجدهم بوده است.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

ویلیام تیندل یکی از اصلاح‌گرانی بود که در این امتدادِ تاریخِ نبوی برانگیخته شد. اگر بتوانم چنین بیان کنم، «بیانیهٔ مأموریت» او در برابر سفیران پاپ که با آنان مراوده داشت، این بود: «من کاری خواهم کرد که آن پسری که گاوآهن را می‌راند، از کتب مقدس بیش از شما بداند.» ویلیام میلر همان پسرِ روستایی بود که گاوآهن را می‌راند و پیشگوییِ تیندل را به انجام رسانید.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

این مقدمه از حیث تمامی تاریخ‌هایی که می‌توانست برای تأیید آنچه تا اینجا عرضه کرده‌ایم به کار گرفته شود، بسیار ساده‌سازی شده است. اکنون برخی از نشانه‌های آلفا و امگا را بررسی خواهیم کرد تا بار دیگر به بررسی میلر به‌عنوان یک راه‌نشان و یک پیام‌آور بازگردیم.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

کتاب دانیال آغازِ کتابی است که از دو کتاب تشکیل شده است. پایانِ آن کتاب، کتاب مکاشفه است. هرچند آن‌ها دو کتابِ متمایزند، اما با هم یک کتاب را تشکیل می‌دهند.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

سال‌ها پیش، من با یکی از الهی‌دانان شناخته‌شدۀ کلیسای ادونتیست روز هفتم که در مؤسسۀ پژوهش‌های کتاب‌مقدسیِ کنفرانس عمومیِ کلیسای ادونتیست روز هفتم خدمت می‌کرد، تعاملی علنی داشتم. آن الهی‌دان می‌کوشید فهم مرا از شش آیۀ آخرِ دانیال یازده، و نیز فهم مرا از «قربانی دائمی» در کتاب دانیال، اصلاح کند. این تعامل ما در طول مدتی صورت گرفت، زیرا بدین‌گونه بود که او مقاله‌ای تهیه کرد و من به آن پاسخ دادم؛ سپس او در پاسخِ من جواب نوشت، و آنگاه البته من نیز دیدگاه‌های خود را بازگرداندم، و این روند همچنان ادامه یافت. او در خلال این تعامل به من اطلاع داد که در کمیته‌ای که در کنفرانس عمومی در آن خدمت می‌کرد، او را کارشناسِ کتاب دانیال می‌دانستند، و یکی از همکارانش را نیز کارشناسِ مقیمِ کتاب مکاشفه به شمار می‌آوردند. او در تعاملات ما نمی‌خواست به نکات مربوط به کتاب مکاشفه بپردازد، بلکه ترجیح می‌داد آن‌ها را به همکار خود ارجاع دهد. او می‌خواست بحث را فقط در چارچوب کتاب دانیال نگاه دارد.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند. در آن سطح، آن‌ها نمایانگر کتاب‌مقدس هستند که یک کتاب است و از دو کتاب، عهد عتیق و عهد جدید، تشکیل شده است. خواهر وایت همچنین دربارهٔ کلیسای یهودی اظهار نظر می‌کند که تنها کتاب قدیم را آن یک کتاب می‌شمارد، و نیز دربارهٔ کسانی سخن می‌گوید که کتاب قدیم را نادیده می‌گیرند، زیرا فقط کتاب جدید را درک می‌کنند یا فقط مایل‌اند آن را درک کنند. شهادت الهام‌شدهٔ او این است که اگر شما فقط جدید را بپذیرید، قدیم را رد می‌کنید، و بالعکس. اینکه الهی‌دان ادعا کند که در دانیال متخصص بوده است، اما نه در مکاشفه، تکرار همان مفهوم یهودیِ پذیرش صرفِ عهد عتیق است، و ما می‌دانیم که آن دیدگاه محدود یهودیان را به کجا رساند. اتخاذ هر یک از دو سوی این مسئله—پذیرفتن قدیم و نه جدید، یا پذیرفتن جدید اما نه قدیم—به معنای ردّ تمام شهادت است.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> نجات‌دهنده از شاگردان خود پرسید که آیا این امور را فهمیده‌اند. ایشان پاسخ دادند: «آری، خداوندا.» آنگاه بدیشان گفت: «از این جهت هر کاتبی که برای ملکوت آسمان تعلیم یافته باشد، مانند صاحب‌خانه‌ای است که از گنجینهٔ خود چیزهای نو و کهنه بیرون می‌آورد.» در این مَثَل، عیسی در برابر شاگردان خود مسئولیت کسانی را مطرح ساخت که کارشان این است که نوری را که از او دریافت کرده‌اند به جهان عطا کنند. عهد عتیق در آن زمان تمامِ نوشته‌های مقدسِ موجود بود؛ اما صرفاً برای قدما نوشته نشده بود، بلکه برای همهٔ اعصار و برای همهٔ مردمان بود. عیسی می‌خواست که معلمانِ تعلیمِ او با جدیت عهد عتیق را بجویند تا آن نوری را بیابند که هویت او را به‌عنوان مسیحِ موعودِ پیشگویی‌شده در نبوت استوار می‌سازد و ماهیت مأموریت او را برای جهان آشکار می‌کند. عهد عتیق و عهد جدید جدایی‌ناپذیرند، زیرا هر دو تعالیم مسیح‌اند. تعلیمِ یهودیان، که تنها عهد عتیق را می‌پذیرند، برای نجات نیست، زیرا آنان نجات‌دهنده‌ای را رد می‌کنند که زندگی و خدمت او تحقق شریعت و نبوت‌ها بود. و تعلیمِ کسانی که عهد عتیق را کنار می‌گذارند نیز برای نجات نیست، زیرا آنچه را که شهادت مستقیمِ مسیح است رد می‌کند. شکاکان با خُرده‌گیری بر عهد عتیق آغاز می‌کنند، و تنها گامی دیگر لازم است تا اعتبار عهد جدید را نیز انکار کنند، و بدین‌سان هر دو رد می‌شوند.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> «یہودی، مسیحی دنیا پر اس اعتبار سے بہت کم اثر رکھتے ہیں کہ وہ انہیں احکام کی اہمیت دکھا سکیں، جن میں سبت کی پابند شریعت بھی شامل ہے، کیونکہ جب وہ حق کے پرانے خزانے پیش کرتے ہیں تو یسوع کی شخصی تعلیمات میں موجود نئے خزانوں کو ایک طرف رکھ دیتے ہیں۔ دوسری طرف، سب سے مضبوط وجہ یہ ہے کہ مسیحی، یہودیوں پر اس بات کے لیے اثرانداز ہونے میں ناکام رہتے ہیں کہ وہ مسیح کی تعلیمات کو الٰہی حکمت کی زبان کے طور پر قبول کریں، کیونکہ جب وہ اس کے کلام کے خزانے پیش کرتے ہیں تو وہ عہدِ عتیق کی دولت کو حقارت سے دیکھتے ہیں، جو خدا کے بیٹے کی، موسیٰ کے وسیلہ سے، ابتدائی تعلیمات ہیں۔ وہ اُس شریعت کو رد کرتے ہیں جو سینا سے سنائی گئی، اور چوتھے حکم کے سبت کو بھی، جو باغِ عدن میں مقرر کیا گیا تھا۔ لیکن انجیل کا خادم، جو مسیح کی تعلیمات کی پیروی کرتا ہے، عہدِ عتیق اور عہدِ جدید دونوں کا کامل علم حاصل کرے گا، تاکہ وہ انہیں ان کی حقیقی روشنی میں لوگوں کے سامنے ایک ناقابلِ انفصال کل کے طور پر پیش کر سکے—ایک ایسا کل جس میں ایک دوسرے پر موقوف ہے اور دوسرے کو منور کرتا ہے۔ یوں، جیسے یسوع نے اپنے شاگردوں کو تعلیم دی، وہ اپنے خزانے سے ‘نئی اور پرانی چیزیں’ نکالیں گے۔» Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

مشورۀ پیشین کاربرد دیگری نیز برای ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای دارد. اینکه کسی مدعی باشد که به کتاب‌مقدس در تمامیت آن، هم عهد عتیق و هم عهد جدید، ایمان دارد، اما روح نبوت را رد کند، همان چالۀ عیناً مشابهِ پذیرفتنِ تنها یک شهادت است. برای تثبیت حقیقت، دو شاهد لازم است؛ پس تثبیت حقیقت با یک شاهد ناممکن است، و اگر کسی بکوشد چنین کند، هر دو شاهد را رد می‌کند و ایمان خود را بر آنچه «نیمه‌حقیقت‌ها» نامیده می‌شود، بنا می‌نهد.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

اکنون پرسشی را که در یکی از مقالات آغازینی که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ منتشر شده‌اند آمده بود، تکرار خواهم کرد. آن پرسش این است: «از سال ۱۸۶۳ به این‌سو، چه نور جدیدی از ادونتیسم بیرون آمده است؟» پاسخ به‌سادگی این است: «هیچ.»

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی هستند. یکی نبوّت است و دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مُهرشده است و دیگری کتابی گشوده. یوحنا رازهایی را که رعدها بر زبان آوردند شنید، امّا به او فرمان داده شد که آن‌ها را ننویسد.» تفسیری بر کتاب مقدّس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

لہٰذا الفا اور اومیگا اس امر کی نشان دہی کرتے ہیں کہ دانی ایل پہلی اور مکاشفہ آخری ہے۔ دانی ایل ایڈونٹ ازم کے آغاز کی نمائندگی کرتی ہے اور مکاشفہ ایڈونٹ ازم کے انجام کی نمائندگی کرتی ہے۔

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> «مکاشفه کتابی مُهر و موم‌شده است، اما همچنین کتابی گشوده است. این کتاب رویدادهای شگفت‌انگیزی را ثبت می‌کند که قرار است در روزهای آخر تاریخ این زمین به وقوع پیوندند. تعالیم این کتاب معین و روشن‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن، همان خط نبوتی پی گرفته می‌شود که در دانیال آمده است. خدا برخی نبوت‌ها را تکرار کرده است، و بدین‌سان نشان داده است که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که از اهمیت چندانی برخوردار نیستند، تکرار نمی‌کند.» Manuscript Releases, جلد 9، 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

در آغاز ادونتیسم، در همان آیاتی که ستون مرکزی ادونتیسم هستند، آیاتی که در سال 1798 مُهرگشایی شدند، عیسی خویشتن را به‌عنوان «پَلمونی»، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، معرفی کرد. در پایان ادونتیسم، عیسی خویشتن را به‌عنوان «الفا و امگا»، زبان‌شناس شگفت‌انگیز—کلام خدا—معرفی می‌کند. از این‌رو، آغاز ادونتیسم و پیام فرشتهٔ اول «بر زمان آویخته شده بود». در پایان ادونتیسم، پیام فرشتهٔ سوم بر کلام او آویخته خواهد شد.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

آغاز و پایان ادونتیسم در خلال تاریخِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس رخ می‌دهد؛ ازاین‌رو، این دو در آغاز و پایان ایالات متحده واقع می‌شوند. تاریخ نبویِ ایالات متحده، تاریخِ دو شاخِ جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم است. در پایان آن تاریخ، آن دو شاخ از برّه به اژدها تبدیل خواهند شد. جمهوری‌خواهی به دموکراسی تبدیل خواهد شد و پروتستانتیسم به پروتستانتیسمِ مرتد مبدل خواهد گشت. هنگامی که جامِ زمانِ آزمایشیِ ایالات متحده شروع به نزدیک شدن به پایان خود می‌کند، چنان‌که اکنون در حال وقوع است، آن دو شاخِ جمهوری‌خواهیِ مرتد و پروتستانتیسمِ مرتد، صورتی برای وحش خواهند ساخت و بدین‌سان کلیسا و دولت را در یک شاخ که همچون اژدها سخن می‌گوید، با هم درمی‌آمیزند. اما خدا بی‌شاهد نخواهد ماند، زیرا در فرایندِ به پایان رساندنِ ایالات متحده، او شاخِ راستینِ پروتستانتیسم را برخواهد انگیخت تا هم بر ضدّ صورتِ وحش در ایالات متحده اعتراض کند و هم پس از آن، بر ضدّ صورتِ وحشی که با تمامی جهان روبه‌رو می‌شود. برانگیختنِ شاخِ پروتستان در پایانِ ایالات متحده، در همان ساختارِ تاریخی به انجام خواهد رسید که شاخِ پروتستان در آغازِ ایالات متحده در آن برانگیخته شد. قومی که پیش‌تر قومِ عهد بودند، کنار گذاشته خواهند شد، و قومی تازه، قومِ تازهٔ عهد خواهند شد. زیر آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

هنگامی که از نبوت‌های زمانی‌ای که در تاریخ میلریتی فهمیده و ارائه شد برای ارزیابی آلفا و امگا استفاده می‌کنیم، درمی‌یابیم که آن دو در حقیقت یک چیز هستند. هر نبوت زمانی با تاریخی آغاز می‌شود که در آن نبوت اعلام می‌گردد، و آن تاریخ همواره نمونه‌ای از تاریخی است که در آن نبوت تحقق می‌یابد.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

تاریخ نبوتِ دو ہزار تین سو ساله با فرمانِ سوم در سال ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد و با پیامِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید. در دوره‌ای که به فرمانِ سوم منتهی می‌شد، اما پیش از فرارسیدن آن، کارِ برپا ساختنِ هیکل و اورشلیم به انجام رسید. به همین‌سان، در تاریخی که به ظهورِ فرشتهٔ سوم منتهی می‌شد، حقایقِ بنیادیِ هیکلِ میلری برقرار گردید.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

په ۱۷۹۸ کال کې هغه د دوه زره او پنځه سوه او شلو کلونو نبوت، چې په ۷۲۳ ق.م. کې د شمالي لسو قبیلو په تیت او پرک کېدو سره پیل شوی و، بشپړ شو. دغه نبوت د یو زر او دوه سوه او شپېتو کلونو دوه دورې مشخصوي، چې په هغو کې لومړی د حقیقي بت‌پرستې روم له خوا حقیقي معبد او حقیقي اورشلیم تر پښو لاندې شول، او ورپسې د پاپي روم له خوا د یو زر او دوه سوه او شپېتو کلونو لپاره روحاني ښار او معبد تر پښو لاندې شول. نبوت د شمالي سلطنت له ړنګېدو او د سلطنت د وګړو له تیت او پرک کېدو سره پیل شو. د نبوت په نیمایي کې، یعنې په ۵۳۸ کال کې، د خدای د خلکو د بت‌پرستې روم له خوا تر پښو لاندې کېدل—چې د کتاب‌مقدس د نبوت څلورم سلطنت و—پای ته رسېږي، او د تیارو پېړیو په دښته کې د خدای د کلیسا د تیت او پرک کېدو سبب ګرځي. په ۱۷۹۸ کال کې د دې زماني نبوت پای د کتاب‌مقدس د نبوت د پنځم سلطنت پای نښه کوي. د شمالي لسو قبیلو تیت او پرک کېدل، او همدارنګه د مسیحي کلیسا هغه تیت او پرک کېدل چې دښتې ته وتښتېده، د هغو کسانو د راټولېدو استازیتوب کوي چې ټاکل شوي وو څو د پروتستانت‌مذهب ښکر شي. د لارې نښې ډېر ځله د متضادو په وسیله تمثیلېږي، او تیت او پرک کېدل کولای شي د راټولېدو استازیتوب وکړي، لکه څنګه چې الیاس د یحیی تعمیدورکوونکي استازیتوب کوي. په همدې نبوي مقابله کې الیاس نه مري، خو یحیی تعمیدورکوونکی مري.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

در سال ۶۷۷ پیش از میلاد، قبیلهٔ جنوبی یهودا (که در کتاب‌مقدس همچنین به‌عنوان سرزمین جلال شناخته می‌شود) برای دو هزار و پانصد و بیست سال پراکنده گردید، و این دوره در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید. آن نبوت، پایمال شدن قوم خدا را مشخص می‌کرد؛ قومی که دانیال در دانیال ۸:۱۳، ۱۴ از آنان با عنوان «لشکر» یاد می‌کند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> پھر میں نے ایک مقدس کو کلام کرتے سنا، اور ایک دوسرے مقدس نے اُس مخصوص مقدس سے جو کلام کر رہا تھا کہا، روزانہ قربانی، اور ویرانی پھیلانے والی سرکشی کی بابت یہ رویا کب تک رہے گی، کہ مقدِس اور لشکر دونوں پامال کیے جائیں؟ اور اُس نے مجھ سے کہا، دو ہزار تین سو دن تک؛ پھر مقدِس پاک کیا جائے گا۔ دانی ایل 8:13، 14۔

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

پیشگوییِ دو هزار و سیصد ساله که در همان زمانی به پایان رسید که پیشگوییِ دو هزار و پانصد و بیست ساله‌ای که در سال ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شده بود، به پایان رسید، پایمال شدنِ مَقْدِس را، چنان‌که در دانیال ۸:۱۳، ۱۴ مشخص شده است، معرّفی می‌کرد. پیشگوییِ پراکنده شدنِ یهودا در سال ۶۷۷ پیش از میلاد، پیش از آن با سه حمله از سوی نبوکدنصر همراه بود، و آن پیشگویی با رسیدنِ پیامِ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

دو نبوّتِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله که به‌ترتیب در سال‌های 1798 و 1844 پایان می‌یابند، چهل‌وشش سالِ بنای بنیادِ هیکلِ میلریتی را مشخص می‌سازند. موسی چهل‌وشش روز را در دریافت دستورالعمل‌ها برای ساختن هیکل گذرانید؛ بازسازیِ هیکلِ هیرودیس در زمانِ مسیح چهل‌وشش سال به طول انجامید، که در سالِ تعمیدِ مسیح به پایان رسید. او از تعمید به بیابان رفت تا چهل روز در آنجا باشد، و چون بازگشت، برای نخستین بار هیکل را تطهیر کرد، و یهودیانِ خرده‌گیر می‌خواستند بدانند که به چه اقتداری چنین کاری انجام داده است.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> اور یہودیوں کی عیدِ فسح نزدیک تھی، اور یسوع یروشلیم کو گیا۔ اور اُس نے ہیکل میں بیلوں اور بھیڑوں اور کبوتروں کے بیچنے والوں کو، اور صرافوں کو بیٹھے ہوئے پایا۔ اور اُس نے رسّیوں کا ایک کوڑا بنا کر اُن سب کو، اور بھیڑوں اور بیلوں کو، ہیکل سے باہر نکال دیا؛ اور صرافوں کا روپیہ بکھیر دیا، اور اُن کی میزیں اُلٹ دیں۔ اور کبوتر بیچنے والوں سے کہا، اِن چیزوں کو یہاں سے لے جاؤ؛ میرے باپ کے گھر کو تجارت کا گھر نہ بناؤ۔ اُس کے شاگردوں کو یاد آیا کہ لکھا ہے: تیری خانہ کی غیرت مجھے کھا گئی ہے۔ پس یہودیوں نے جواب میں اُس سے کہا، تُو ہمیں کون سا نشان دکھاتا ہے، جو یہ کام کرتا ہے؟ یسوع نے جواب میں اُن سے کہا، اِس ہیکل کو ڈھا دو، اور میں تین دن میں اسے پھر کھڑا کر دوں گا۔ تب یہودیوں نے کہا، اِس ہیکل کے بننے میں چھیالیس برس لگے ہیں، اور کیا تُو اسے تین دن میں پھر کھڑا کر دے گا؟ مگر وہ اپنے بدن کی ہیکل کی بابت کہتا تھا۔ پس جب وہ مُردوں میں سے جی اُٹھا، تو اُس کے شاگردوں کو یاد آیا کہ اُس نے یہ بات اُن سے کہی تھی؛ اور اُنہوں نے کتابِ مقدس اور اُس کلام کا یقین کیا جو یسوع نے کہا تھا۔ یوحنا 2:13–22۔

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

معبد ميليري از سال 1798، در پایان نخستین نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله، طی چهل و شش سال بنا شد و چهل و شش سال بعد، در سال 1844، با تحقق دومین نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله، به پایان رسید. آن چهل و شش سال با آمدن فرشتهٔ اول آغاز شد و با آمدن فرشتهٔ سوم پایان یافت، زیرا مسیح گفت که معبد او در سه روز برپا خواهد شد. اگر از دیدن این حقایق اکراه دارید، سبب آن دو مشکل اساسی است، افزون بر مشکلاتی که ممکن است در دلی نامایل و ناایمان وجود داشته باشد. مشکل نخست آن است که شما مایل نیستید به کلام نبوتی از این منظر نزدیک شوید که تاریخ تکرار می‌شود. شما تاریخ‌گرا نیستید. مشکل دیگر، ناتوانی در به‌کار بردن واژگان نمادینی است که در کلام خدا به‌وسیلهٔ کلام خدا ثبت شده‌اند. آغازهای همهٔ این نبوت‌ها پایان را مشخص می‌کنند، و همواره بسیار بیش از صرفِ تاریخ‌هایی را که تکرار می‌شوند، آشکار می‌سازند.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

کتاب‌مقدس می‌گوید که ما هیکلی برای روح‌القدس هستیم، و هیکلِ بدن از چهل‌وشش کروموزوم تشکیل شده است. دانشمندانی که آن چهل‌وشش کروموزوم را مطالعه می‌کنند، به ما اطلاع می‌دهند که بیست‌وسه کروموزومِ مردانه و بیست‌وسه کروموزومِ زنانه به گردِ پروتئینی پیچیده شده‌اند که به شکل صلیب است.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

در دانیال دوازده، سه نبوت زمانیِ به‌هم‌پیوسته وجود دارد. نخستینِ آنها به پراکنده شدن قدرت قوم مقدس اشاره می‌کند، که نمایانگر «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش است. پراکنده شدن قدرت قوم مقدس که به‌وسیله ایشان تحقق یافت، دو هزار و پانصد و بیست سال بود؛ با این حال، در دانیال دوازده تنها به نیمۀ پایانیِ آن دوره اشاره شده است. این نبوت، دانیال را به تصویر می‌کشد که مقصودِ این اعلام را درنمی‌یافت.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> و آن مردِ ملبس به کتان را که بر آب‌های نهر بود شنیدم، هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که این امور برای زمانی و زمان‌ها و نصف زمانی خواهد بود؛ و چون به پراکنده ساختن قدرت قوم مقدس پایان رسانیده باشد، همهٔ این امور به انجام خواهد رسید. و من شنیدم، اما درنیافتم؛ پس گفتم: ای سرورم، پایان این امور چه خواهد بود؟ دانیال ۱۲:۷، ۸

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

دانیال دوازده پیامی را به تصویر می‌کشد که در زمان آخر گشوده شد، که آن سال ۱۷۹۸ بود. در این بخش، دانیال نمایندهٔ ویلیام میلر است، یعنی نماد اصلی حکیمان در آن تاریخ. میلر نخست به نبوت دو هزار و پانصد و بیست‌سالهٔ لاویان بیست‌وشش هدایت شد، و در آیات هفت و هشت نمایانگر حکیمانی است که باید این حقیقت را با هم سازگار سازند که پراکندگی دو هزار و پانصد و بیست‌ساله، بی‌تردید همان پراکندن قوم خدا به‌وسیلهٔ خودِ خدا شناسایی می‌شود.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> و اگر با وجود همۀ اینها هنوز هم به من گوش فرا ندهید، آنگاه شما را به سبب گناهانتان هفت بار بیشتر مجازات خواهم کرد. و غرورِ قدرتِ شما را درهم خواهم شکست؛ و آسمانِ شما را چون آهن، و زمینِ شما را چون برنج خواهم ساخت. لاویان 26:18، 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

غرورِ اسرائیلِ باستان آن هنگام بود که به آنان اجازه داده شد خدا را به‌عنوان پادشاه خویش رد کنند و پادشاهی انسانی برگزینند. غرور ایشان، که پیش از سقوط می‌آید (امثال 16:18)، همان میل آنان بود به اینکه همچون همهٔ پادشاهی‌های بت‌پرستِ پیرامون خود باشند. نخست برچیدنِ پادشاهی شمالی و سپس پادشاهی جنوبی، به‌ترتیب در سال‌های 723 ق.م. و 677 ق.م.، پراکنده ساختنِ قدرت (پادشاه) بود.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

ملر نمایندۀ حکیمانی بود که افزایشِ معرفتی را که در آیات پیشینِ دانیال دوازده مُهرگشایی شده بود، درک کردند؛ و در آیات هفت و هشت، او به‌صورت کسی تصویر شده است که رابطۀ هزار و دویست و شصت سال را با دو هزار و پانصد و بیست سالِ پراکندگیِ قومِ خدا درنمی‌یابد. دانیال نمایندۀ قومِ خدا در پایانِ اَدونتیسم است، همان‌گونه که در آغازِ اَدونتیسم نیز نمایندۀ ملر می‌باشد. در پایانِ اَدونتیسم نیز همان معضل وجود دارد، زیرا هنگامی که اَدونتیسم فهمِ ملر از «هفت زمان» را کنار نهاد، ناگزیر شد که هزار و دویست و شصت سال را فقط به‌عنوان اعصارِ تاریکی شناسایی کند. حکیمان در پایان، مشکلی مشابه برای حل کردن داشتند؛ همان‌گونه که دانیال و ملر آن را به تصویر می‌کشند. چرا برای تصویر کردن سه زمان و نیم، به‌جای هفت زمان، از اصطلاحاتِ لاویان بیست و شش استفاده شده است؟

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

میلر هرگز این معضل را به‌طور کامل حل نکرد، اما در سال 1856 آخرین «نور تازهٔ نبوی» در سلسله‌ای از شش مقاله—که هرگز به پایان نرسید—ارائه شد که در آن، «هفت زمان» چنین شناسایی می‌شد که نمایانگر سه سال و نیمِ پایمال‌کردن اسرائیلِ واقعیِ خدا به دست رومِ بت‌پرست است، و به دنبال آن سه سال و نیمِ پایمال‌کردن اسرائیلِ روحانی به دست رومِ پاپی. هفت سال بعد، ادونتیسم آشکارا تمامی نورِ مربوط به هفت زمان را رد کرد و بدین‌سان این معضل را برای حکیمان در زمان آخر، در سال 1989، مهیا ساخت؛ هنگامی که، چنان‌که در دانیال باب یازده، آیهٔ چهل، توصیف شده است، کشورهای نمایانگر اتحاد جماهیر شورویِ سابق به دست پاپی و ایالات متحده جاروب شدند.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

نخستین نوری که به میلر داده شد در سال ۱۸۶۳ رد گردید، و آخرین نور دربارهٔ این موضوع توسط هیرام ادسون در آن شش مقاله ارائه شد. آن مقالات متوقف شدند و هفت سال (زمان) بعد، قدرت اسرائیل جدید کنار نهاده شد تا از کلیساهای بت‌پرست تقلید شود؛ همان کلیساهایی که چند سال پیش از آن، به‌درستی به‌عنوان دختران بابل شناخته شده بودند. هفت زمانِ لاویان بیست‌وشش، به‌عنوان یک آموزهٔ نبوی، به سنگ لغزش تبدیل شد، و غرور اسرائیل باستان، چنان‌که در خواست ایشان برای آنکه شائول به‌عنوان پادشاه بر آنان حکومت کند نمایان بود، تکرار گردید. عیسی پایان را با آغاز بازنمایی می‌کند.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

کتاب دانیال همچنین نبوتی هزار و دویست و نود ساله را، همراه با نبوتی هزار و سیصد و سی‌وپنج ساله، معرفی می‌کند که هر دو از زمان برداشته شدن «قربانیِ دائمی» در سال 508 آغاز می‌شوند. برداشته شدن «قربانیِ دائمی» نمایانگر برطرف شدن مقاومتِ رومِ بت‌پرست در برابر برآمدنِ قدرتِ پاپی در سال 538 است. پیش از آنکه قدرت پاپی در سال 538 بر تختِ زمین نشانده شود، یک دورهٔ انتقالیِ سی‌ساله وجود داشت؛ سپس باقی‌ماندهٔ هزار و دویست و شصت سال در 1798 به پایان می‌رسد. این سی سالِ انتقال از یک پادشاهی به پادشاهیِ بعدی، سال‌های پایانیِ حکومتِ پاپی را مشخص می‌سازد که به استقرارِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس بر تختِ زمین در سال 1798 می‌انجامد. آغازِ نبوتِ هزار و دویست و نود ساله، همان‌گونه که پایانِ آن نیز چنین است، انتقال از یک پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس به پادشاهیِ بعدیِ نبوتِ کتاب‌مقدس را مشخص می‌سازد.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

نبوتِ ایک ہزار تین سو پینتیس سالہ، جو 508 میں “روزانہ” کے ہٹائے جانے سے شروع ہوئی، 1843 میں ختم ہوتی ہے۔

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> اور اُس وقت سے کہ دائمی قربانی موقوف کر دی جائے گی اور وہ مکروہ شے جو ویرانی پیدا کرتی ہے قائم کی جائے گی، ایک ہزار دو سو نوّے دن ہوں گے۔ مبارک ہے وہ جو انتظار کرتا ہے اور ایک ہزار تین سو پینتیس دنوں تک پہنچتا ہے۔ دانی ایل 12:11، 12۔

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

نبوتِ تیرہ سو پینتیس برس 1843 میں پوری ہوئی، اور دانی ایل کہتا ہے کہ وہ لوگ مبارک ہوں گے جو اُس وقت “انتظار کرتے رہے” جب یہ نبوت پوری ہونے والی تھی۔ سسٹر وائٹ اسے یوں بیان کرتی ہیں۔

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «مبارک‌اند چشمانی که آن چیزهایی را که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.»

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> "পয়গাম দেওয়া হয়েছে। এবং এই পয়গাম পুনরায় ঘোষণা করতে কোনো বিলম্ব হওয়া উচিত নয়, কারণ সময়ের লক্ষণসমূহ পূর্ণতা লাভ করছে; সমাপনী কাজ অবশ্যই সম্পন্ন করতে হবে। অল্প সময়ের মধ্যে এক মহান কাজ সম্পন্ন হবে। শীঘ্রই ঈশ্বর-নির্ধারিত একটি পয়গাম প্রদান করা হবে, যা ক্রমে এক উচ্চধ্বনিময় আহ্বানে পরিণত হবে। তখন দানিয়েল তার নির্ধারিত অংশে দাঁড়াবে, তার সাক্ষ্য প্রদান করার জন্য।" Manuscript Releases, খণ্ড ২১, ৪৩৭।

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

پس آغاز نبوتِ هزار و سیصد و سی و پنج‌ساله، گذار از دینِ بت‌پرستی به دینِ پاپ‌گرایی را مشخص می‌سازد، و بدین‌سان گذار از پروتستانتیسم به پروتستانتیسمِ میلری را نیز معین می‌کند.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

آن ادونتیست‌هایی که حقایق بنیانی ادونتیسم را رد می‌کنند، همهٔ نبوت‌های زمانی‌ای را که میلری‌ها ارائه کردند، رد می‌نمایند، حتی دو هزار و سیصد سالِ دانیال ۸:۱۴ را. آنان ممکن است به‌آسانی این واقعیت را انکار کنند، اما می‌توان به‌طور منطقی نشان داد که این واقعیت درست است؛ ولی مقصود من اکنون چیز دیگری است، پس فعلاً از آن صرف‌نظر می‌کنم تا در حالی که می‌کوشیم این مقاله را به نتیجه برسانیم، آن را به پایان ببریم.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

پراکندگیِ «سرزمینِ جلال» یهودا در سال ۶۷۷ پیش از میلاد، نمایانگر پایمال شدنِ «لشکر» در دانیال ۸:۱۳، ۱۴ است و به برپاییِ سرزمینِ جلالِ جدید، یعنی ایالات متحده، اشاره دارد. دو هزار و سیصد سالِ مذکور در همان آیات، در سال ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد و نمایانگر پایمال شدنِ «قُدس» است.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> پھر میں نے ایک قدوس کو کلام کرتے سنا، اور ایک دوسرے قدوس نے اُس مخصوص قدوس سے جو کلام کر رہا تھا کہا، روزانہ قربانی اور ویرانی پیدا کرنے والی سرکشی کے بارے میں یہ رُویا کب تک رہے گی، کہ مقدِس اور لشکر دونوں پاؤں تلے روندے جائیں؟ اور اُس نے مجھ سے کہا، دو ہزار تین سو دنوں تک؛ پھر مقدِس پاک کیا جائے گا۔ دانی ایل 8:13، 14۔

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

677 ق.م. و457 ق.م. هما تاريخان يرتبطان بعلاقة شعب الله بمقدس الله. لقد جمع الله الجند والمقدس معًا من جديد في الوقت نفسه في 22 أكتوبر 1844. إن المئتين والعشرين سنة الواقعة بين 677 ق.م. و457 ق.م. ترمز إلى فترة يُقيم فيها الله معلمًا نبويًا يمثّل ازديادًا في النور. وفي 22 أكتوبر 1844 جاء نور الملاك الثالث، وبدأ نور المقدس يشرق، وكان هناك جند ليكرزوا بالنور.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

در خطّ نبوی‌ای که جنگ سه‌گانه‌ای را که شیطان و مسیح در آن درگیر شدند مشخص می‌سازد، کتاب‌مقدس نسخهٔ کینگ جیمزِ سال 1611 پدید آمد. دقیقاً دویست و بیست سال بعد، در سال 1831، ویلیام میلر برای نخستین بار پیام خود را منتشر کرد:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> «به‌مدت نه سال، ویلیام میلر متقاعد بود که باید پیام خود را به کلیساها برساند؛ اما درنگ کرد، به این امید که مرجعی شناخته‌شده، بشارتِ نجات‌دهنده‌ای را که به‌زودی می‌آید اعلام کند. او با این انتظار، تنها درستیِ آن پیام را ثابت کرد؛ ایشان نامی داشتند که زنده‌اند، اما به‌شتاب در حال مردن بودند. در سال ۱۸۳۱، میلر نخستین گفتار خود را دربارهٔ نبوت‌ها ایراد کرد.» Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

خدا از متون اصلیِ مقدس و صحیحی که برای پدید آوردن کتاب‌مقدس به‌کار رفتند، محافظت کرد. سپس او کتاب‌مقدسِ خود را در سال 1611 پدید آورد. آنگاه قاصدی را برانگیخت که قواعدِ موجود، مستخرج و تثبیت‌شده در درون کتاب‌مقدس را به کار گیرد تا پیامِ فرشتهٔ اول را پدید آورد. در سال 1831، پیامِ میلر صورت‌بندی شد، همان‌گونه که پیام در تاریخِ مسیح به‌وسیلهٔ یحیای تعمیددهنده صورت‌بندی شده بود، چنان‌که این پیام در هر جنبشِ اصلاحی صورت‌بندی شده است. پیامِ میلر، یعنی پیامِ فرشتهٔ اول که گشایشِ داوری را اعلام می‌کند، به‌طور مستقیم به‌وسیلهٔ اِعمالِ دورهٔ زمانیِ نبویِ دویست و بیست سال تأیید می‌شود. این پیامِ هشدار در آغازِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس—ایالات متحده—بود.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

در سال ۱۹۹۶، خدمتِ «آینده برای آمریکا» آغاز شد، و پیامِ فرشتهٔ سوم که در سال ۱۹۸۹ مُهرگشایی شده بود—پیامی که شفای زخمِ مهلکِ پاپیّت و قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع را شناسایی می‌کرد—در مجله‌ای با عنوانِ «زمانِ آخر» منتشر گردید. پیام در پایانِ ادونتیسم، همان‌گونه که پیام در آغاز رسمی شده بود، صورت‌بندی رسمی یافت. در آغاز، پیام بر زمان استوار شده بود و نمایانگرِ بسطِ بیشترِ حقایقِ مندرج در کلامِ خدا بود. در سال ۱۹۹۶، دویست و بیست سال پس از تولدِ ایالات متحده در سال ۱۷۷۶، پیام در پایانِ ادونتیسم صورت‌بندی رسمی یافت و نمایانگرِ بسطِ بیشترِ پیام‌های سه فرشته بود.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

چنان‌که به تاریخِ موازیِ شاخِ جمهوری‌خواه و شاخِ پروتستان در تاریخِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس می‌پردازیم، باید به‌روشنی دانسته شود که شاخِ پروتستان کیست و چه کسی نیست.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> کوشش کن که خویشتن را مقبولِ خدا سازی، همچون کارگری که از چیزی شرمنده نمی‌گردد و کلامِ حق را به‌درستی تقسیم می‌کند. امّا از یاوه‌گویی‌های بی‌حرمت و باطل دوری کن، زیرا آنها به بی‌دینیِ بیشتر خواهد انجامید. 2 Timothy 2:15, 16.

Back to Articles