Article

# The Book of Daniel - Number Five

کتابِ دانی ایل — نمبر پانچ

Seventy Years

सत्तर वर्ष

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

یہویاقیم یہوداہ کے آخری تین بادشاہوں میں پہلا تھا، اور جب وہ بابلیوں کے ہاتھوں مغلوب ہوا تو جنوبی مملکت کے لیے غلامی کے ستر برس شروع ہوئے۔ یہ ستر برس اُس مدت کی نشان دہی کرتے ہیں جس کے دوران بابل، جو بائبل کی نبوت کا پہلا بادشاہی نظام تھا، حکومت کرے گا۔ یسعیاہ کے باب تیئس میں صور کی فاحشہ ستر علامتی برسوں تک فراموش کر دی جائے گی، جنہیں نبوتی طور پر ایک بادشاہ کے ایام قرار دیا گیا ہے۔ بائبل کی نبوت میں بادشاہ سے مراد ایک مملکت ہوتی ہے، اور بائبل کی نبوت کی واحد وہ مملکت جس کے ایام ستر برس پر مشتمل تھے، بابل تھی۔

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

इस इतिहास के दौरान, सोर की वेश्या, जो पोपाई सत्ता का प्रतिनिधित्व करती है, भुला दी जाएगी। सत्तर प्रतीकात्मक वर्षों के अंत में, उसे स्मरण किया जाएगा, और वह निकलकर पृथ्वी के सब राज्यों के साथ व्यभिचार करेगी। आत्मिक व्यभिचार कलीसिया और राज्य के संयोग के अवैध संबंध को दर्शाता है। प्रतीकात्मक सत्तर वर्षों के अंत में, पोपाई सत्ता संयुक्त राष्ट्र के साथ संबंध में आएगी, जिसका प्रतिनिधित्व उन सब राजाओं द्वारा होता है जिनके साथ सोर की वेश्या इन प्रतीकात्मक सत्तर वर्षों के अंत में व्यभिचार करती है। वह राज्य जो इन प्रतीकात्मक सत्तर वर्षों के दौरान राज्य करता है, संयुक्त राज्य अमरीका है, अर्थात् दो सींगों वाला पृथ्वी का पशु।

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

فصل‌های یک تا پنجِ دانیال، تاریخ هفتاد سالِ بابل را ترسیم می‌کنند؛ و ازاین‌رو، آن فصل‌ها نمایانگر تاریخ هر دو شاخِ وحشِ زمین هستند. فصل‌های چهار و پنج، نخستین و آخرین پادشاهِ بابل را مشخص می‌سازند، و این دو فصل با هم تاریخِ وحشِ زمین و دو شاخِ آن را معرفی می‌کنند. داوریِ آن دو شاخ، و نیز خودِ وحشِ زمین، به‌وسیلهٔ داوریِ پادشاهِ نخستین و پادشاهِ آخرین به تصویر کشیده شده است. داوریِ نبوکدنصر، تبعید برای «هفت زمان» بود، در حالی که او به‌مدت دو هزار و پانصد و بیست روز، همچون وحشی بیابانی، از علف و شبنم می‌زیست. داوریِ بلشصر بر دیوار نوشته شد، و با عددِ دو هزار و پانصد و بیست معادل گردید؛ و بدین‌سان آشکار می‌سازد که داوریِ وحشِ زمین و دو شاخِ آن، به‌وسیلهٔ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش بازنمایی می‌شود. این امر بر شهادتِ دو پادشاه استوار است، و آن دو شاهد نمایانگر نخستین و آخرین هستند.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

«هفت زمان» سنگِ لغزشِ ادونتیسم است، و ازاین‌رو نمی‌تواند شناخته شود، هرچند آشکارا در آنجاست—برای آنان که می‌خواهند ببینند. این، نمادِ داوریِ آن ملّت (بابل) است که هفتاد سال سلطنت کرد، و نیز نمادِ داوری برای آن پادشاهی است که هفتاد سالِ نمادین سلطنت می‌کند. هنگامی که ویلیام میلر فهم خود را از «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش عرضه کرد، از دو هزار و پانصد و بیست روزِ نبوکدنصر، که در دانیال باب چهار همچون حیوانی می‌زیست، به‌عنوان یکی از شاهدانِ نبوی برای تأییدِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش بهره برد. «هفت زمان» هم سنگِ بنیاد است و هم سنگِ سرِ زاویه در زکریا باب چهار. عیسی، خواهر وایت، اشعیا و پطرس آن را همان سنگی معرفی می‌کنند که سرِ زاویه می‌شود. این آموزه، آموزهٔ تاج‌گذارِ نبوتِ کتاب‌مقدس است، هرچند در اساس از دیدِ کسانی که اقرار دارند پیام‌آورانِ فرشتهٔ سوم‌اند، نادیده مانده است.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

همان‌گونه که بررسی شش فصل نخست کتاب دانیال را آغاز می‌کنیم، مهم است که دریابیم از همان ابتدا «هفت زمان» مشخص شده است. هنگامی که یهویاقیم به دست بابل سرنگون شد، اسارت هفتادساله آغاز گردید. کتاب تواریخ توضیح می‌دهد که چرا ایشان به مدت هفتاد سال به اسارت برده شدند.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> صدقیاہ اکیس برس کا تھا جب وہ بادشاہ بنا، اور اُس نے یروشلم میں گیارہ برس سلطنت کی۔ اور اُس نے خداوند اپنے خدا کی نظر میں بدی کی، اور یرمیاہ نبی کے سامنے، جو خداوند کے منہ سے کلام کرتا تھا، فروتنی نہ کی۔ اور اُس نے شاہِ بابل نبوکدنضر سے بھی بغاوت کی، جس نے اُس سے خدا کی قسم کھلوائی تھی؛ لیکن اُس نے اپنی گردن سخت کی، اور اپنا دل اس بات سے سخت کر لیا کہ خداوند اسرائیل کے خدا کی طرف رجوع کرے۔ مزید برآں کاہنوں کے سب سرداروں اور لوگوں نے بھی غیر قوموں کی تمام مکروہات کے مطابق بہت زیادہ سرکشی کی، اور خداوند کے اُس گھر کو، جسے اُس نے یروشلم میں مقدس ٹھہرایا تھا، ناپاک کیا۔ اور خداوند، اُن کے باپ دادا کے خدا نے، اپنے قاصدوں کے وسیلہ سے اُن کے پاس بار بار پیغام بھیجا، کیونکہ اُسے اپنی قوم اور اپنے مسکن پر ترس آتا تھا۔ لیکن وہ خدا کے قاصدوں کا ٹھٹھا کرتے، اُس کے کلام کو حقیر جانتے، اور اُس کے نبیوں کی اہانت کرتے رہے، یہاں تک کہ خداوند کا غضب اُس کی قوم پر ایسا بھڑکا کہ کوئی چارہ نہ رہا۔ اس لیے اُس نے اُن پر کسدیوں کے بادشاہ کو چڑھا لایا، جس نے اُن کے جوانوں کو اُن کے مقدِس کے گھر میں تلوار سے قتل کیا، اور نہ جوان مرد پر رحم کیا نہ کنواری پر، نہ بوڑھے پر نہ اُس پر جو بڑھاپے سے جھک گیا تھا؛ اُس نے سب کو اُس کے ہاتھ میں دے دیا۔ اور خدا کے گھر کے سب ظروف، بڑے اور چھوٹے، اور خداوند کے گھر کے خزانے، اور بادشاہ اور اُس کے امیروں کے خزانے، یہ سب وہ بابل لے گیا۔ اور اُنہوں نے خدا کے گھر کو آگ سے جلا دیا، اور یروشلم کی فصیل ڈھا دی، اور اُس کے سب محلوں کو آگ سے جلا ڈالا، اور اُس کی تمام نفیس چیزوں کو برباد کر دیا۔ اور جو تلوار سے بچ رہے تھے اُن کو وہ بابل اسیر کر کے لے گیا؛ وہاں وہ اُس اور اُس کے بیٹوں کے لیے فارس کی سلطنت کے عہد تک خدمت گزارتے رہے؛ تاکہ خداوند کا وہ کلام جو یرمیاہ کی زبانی کہا گیا تھا پورا ہو، جب تک کہ زمین اپنے سبتوں سے شادمان نہ ہو جائے؛ کیونکہ جتنی مدت وہ ویران پڑی رہی، وہ سبت مناتی رہی، یہاں تک کہ ستر برس پورے ہوئے۔ اب فارس کے بادشاہ خورس کے پہلے سال میں، تاکہ خداوند کا وہ کلام جو یرمیاہ کی زبانی کہا گیا تھا پورا ہو، خداوند نے فارس کے بادشاہ خورس کی روح کو ابھارا، یہاں تک کہ اُس نے اپنی ساری مملکت میں منادی کرائی، اور اسے تحریر میں بھی درج کرایا کہ: خورس بادشاہِ فارس یوں فرماتا ہے: خداوند آسمان کے خدا نے زمین کی سب سلطنتیں مجھے بخشی ہیں؛ اور اُسی نے مجھے حکم دیا ہے کہ میں اُس کے لیے یروشلم میں، جو یہوداہ میں ہے، ایک گھر بناؤں۔ تم میں سے اُس کی ساری قوم میں کون ہے؟ خداوند اُس کا خدا اُس کے ساتھ ہو، اور وہ چڑھ جائے۔ 2 تواریخ 36:11–23۔

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

هفتاد سالِ اسارت برای آن بود که کلامِ ارمیا به انجام رسد: «تا زمین از سَبَّت‌های خود برخوردار شود؛ زیرا تا زمانی که ویران افتاده بود، سَبَّت نگاه داشت.» در کلامِ خدا، جز آیه‌ای در تواریخ که بدان استناد می‌کنیم، تنها یک موضع دیگر وجود دارد که به «برخوردار شدن» زمین از سَبَّت‌هایش اشاره می‌کند. آن موضع در باب‌های بیست‌وپنجم و بیست‌وششمِ لاویان است. بابِ بیست‌وپنجم دستورالعملِ چگونگیِ واگذاشتنِ زمین را بیان می‌کند تا از آرامیِ سَبَّتیِ خود برخوردار شود، و بابِ بیست‌وششم اگر آن دستورهای عهد رعایت نمی‌شد، لعنتِ «هفت‌برابر» را ترسیم می‌کند.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

سرنوشت یهویاقیم آغاز اسارت را رقم زد؛ اسارتی که جزئی از آن چیزی است که دانیال در فصل نهم «لعنت» و «قسم» موسی نامید. دانیال لعنتِ «هفت زمان» را درک می‌کرد، زیرا او در فصل نهم شهادت می‌دهد که از طریق مطالعهٔ نبوت هفتادسالهٔ ارمیا بود که شمار سال‌هایی را که قوم خدا در بابل به بندگی کشیده می‌شدند، دریافت.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> در سالِ اوّلِ سلطنتِ او، من دانیال از روی کتاب‌ها دریافتم شمارِ سال‌هایی را که کلامِ خداوند دربارهٔ آن‌ها بر ارمیا نبی نازل شده بود، که هفتاد سالِ ویرانی‌های اورشلیم به کمال خواهد رسید. دانیال ۹:۲

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

دانیال «به‌وسیلهٔ کتاب‌ها» آن هفتاد سال را دریافت، نه فقط از کتاب ارمیا. کتاب دیگری که او فهمید، نوشته‌های موسی بود، زیرا او در دعای خود تصریح می‌کند که «لعنتِ» آن هفتاد سالِ بندگی، همان «سوگندِ» موسی بوده است. واژه‌ای که در دانیال باب نهم به «سوگند» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که در لاویان بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده است. اسارت یهودا در بابل به مدت هفتاد سال، تحققِ لعنتِ «هفت بار» بود، با وجود هر آنچه هر الاهی‌دانِ معاصری ممکن است استدلال کند. این حقیقت همچون روز روشن است، اما تنها اگر مایل به دیدن باشید.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> اور خداوند در کوه سینا به موسی سخن گفت و فرمود: به بنی‌اسرائیل بگو و ایشان را خطاب کن: چون به سرزمینی که من به شما می‌دهم داخل شوید، آن‌گاه آن زمین برای خداوند سَبَتی نگاه خواهد داشت. شش سال مزرعهٔ خود را بکار، و شش سال تاکستان خود را هرس کن و محصول آن را جمع‌آوری نما؛ اما در سال هفتم، برای زمین سَبَتِ آرامی خواهد بود، سَبَتی برای خداوند؛ نه مزرعهٔ خود را بکار و نه تاکستان خود را هرس کن. آنچه از خودرویِ محصول تو می‌روید درو مکن، و انگورهای تاکِ ناهَرَسِ خود را جمع مکن، زیرا آن سال، سالِ آرامی برای زمین است. و سَبَتِ زمین برای شما خوراک خواهد بود: برای تو، و برای غلامت، و برای کنیزت، و برای مزدورت، و برای غریبی که نزد تو اقامت دارد، و نیز برای چارپایانت و برای وحوشی که در سرزمین تو هستند؛ همهٔ حاصل آن خوراک خواهد بود. و برای خود هفت سَبَتِ سال بشمار، یعنی هفت بار هفت سال؛ و مدتِ هفت سَبَتِ سال برای تو چهل و نه سال خواهد بود. آنگاه در روز دهمِ ماه هفتم، کرناى یوبیل را به صدا درآور؛ در روز کفاره، کرنا را در تمامی سرزمین خود به صدا درآورید. لاویان 25:1–9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

اہم بات یہ ہے کہ زمین کو آرام دینے کی ہدایات میں، زمین پر چھ برس کام کرنے اور ایک برس اسے آرام دینے کے سات ادوار اُنچاسویں برس تک جاری رہتے ہیں، جب یوبیل ہونا تھا، جو سات برسوں کے سات ادوار کی تکمیل کی نشان دہی کرتا تھا۔ دیکھنے کی نہایت اہم بات یہ ہے کہ یوبیل کے نرسنگے کی آواز یومِ کفارہ پر دی جانی تھی، یوں یہ ظاہر ہوتا ہے کہ جب مثالی یومِ کفارہ 22 اکتوبر 1844 کو شروع ہوا، تو یوبیل کا نرسنگا، جو “سات وقتوں” کے دور کی نمائندگی کرتا ہے، اُسی وقت پھونکا جانا تھا۔ “سات وقت” جو 677 قبلِ مسیح میں منسّی کے بابل لے جائے جانے کے وقت شروع ہوئے، دو ہزار پانچ سو بیس برسوں کی نمائندگی کرتے تھے، جو مثالی یومِ کفارہ پر اختتام پذیر ہوئے۔ یہ تعلق صرف اُنہی سے مخفی رہے گا جو دیکھنے کے لیے آمادہ نہیں۔ “سات وقتوں” کا دور، دو ہزار تین سو برسوں کے ساتھ مربوط ہے۔

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

همچنین مهم است که ببینیم در میان دستورهای عهدیِ نه آیهٔ نخستِ لاویان بیست‌وپنج، ژرف‌ترین نمونهٔ اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» در کلام خدا یافت می‌شود. معجونی از افسانه‌ها که الاهیدانان برای آنکه گله را با شرابِ بابلی مست نگه دارند پیش می‌کشند، این است که داوریِ «هفت زمان» در فصل بیست‌وشش، برداشتی نادرست از معنای عبریِ واژه‌ای است که به «هفت زمان» ترجمه شده است. آن استدلال درست نیست. معنای عبریِ آن واژه به‌تمامی در تعریف خود، توجیهِ به‌کارگیریِ آن به‌صورت عددی را دربر دارد؛ اما استدلالِ معیوبِ آنان، که آن را بر مقدمه‌ای گمراه‌کننده مبتنی بر ادعای تخصصِ خود در دستور زبان عبری استوار می‌سازند، صرفاً استدلالی برای منحرف کردن اذهان است.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

مجازاتی که در فصل بیست‌وشش به‌صورت «هفت زمان» به تصویر کشیده شده است، از طریق سیاق آن بخش شناخته می‌شود، نه به‌واسطۀ آنکه برخی الهی‌دانان امروزی زبان عبری را به زور به معنایی دیگر بکشانند. ویلیام میلر نتیجۀ خود را بدون هیچ ارجاعی به زبان عبری شکل داد، و الهام برداشت او را به‌عنوان برداشتی درست تأیید کرد. فرشتگان فهم او را بر بنیاد سیاق فصلی که داوریِ «هفت زمان» در آن قرار دارد هدایت کردند، نه بر بنیاد زبان عبری.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

سیاقِ باب پچیس وہ ہے جہاں عہد کی ہدایات متعین کی جاتی ہیں، اور پھر باب چھبیس اُن عہدی ہدایات کی پیروی کرنے پر موعودہ برکت فراہم کرتا ہے، اور اس کے بعد اُن ہدایات کی نافرمانی پر اُس چیز کی نشان دہی کرتا ہے جسے دانی ایل "موسیٰ کی لعنت" کہتا ہے۔

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

سیاق، موضوعِ اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» در نبوتِ کتاب‌مقدسی است. آن آیاتِ آغازینِ لاویان بیست‌وپنج نشان می‌دهند که در نبوتِ کتاب‌مقدسی، یک روز نمایانگرِ یک سال است. در کتابِ خروج، موسی به‌روشنی نسبتِ میانِ آرامیِ سَبَتِ روزِ هفتم برای انسان و بهایم، و آرامیِ سَبَتِ سالِ هفتم برای زمین را مشخص می‌سازد.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> اور چھ برس تو اپنی زمین میں بوائی کرے گا اور اس کی پیداوار جمع کرے گا؛ لیکن ساتویں برس تو اسے پڑا رہنے دے اور اسے آرام کرنے دے، تاکہ تیری قوم کے غریب کھائیں؛ اور جو کچھ وہ چھوڑ دیں اسے میدان کے درندے کھائیں۔ اسی طرح تو اپنے انگور کے باغ اور اپنی زیتون کے باغ کے ساتھ بھی کرے گا۔ چھ دن تو اپنا کام کرے گا، اور ساتویں دن آرام کرے گا، تاکہ تیرا بیل اور تیرا گدھا آرام پائیں، اور تیری لونڈی کا بیٹا اور پردیسی تازہ دم ہوں۔ خروج 23:10–12۔

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

در درون آن سه آیه می‌توان دریافت که یک روز استراحت برای انسان‌ها و چارپایان، معادلِ یک سال استراحت برای زمین است. در باب بیست‌وپنجمِ لاویان، در پنج آیهٔ نخست، همان ساختار دستوریِ عیناً مطابق با فرمانِ سَبَّت در باب بیستمِ خروج، آیات هشت تا یازده، یافت می‌شود.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> اور خداوند در کوه سینا به موسی سخن گفت و فرمود: به بنی‌اسرائیل بگو و به ایشان بگو: چون به زمینی که من به شما می‌دهم داخل شوید، آنگاه زمین برای خداوند سَبَّتی نگاه دارد. شش سال مزرعهٔ خود را بکار، و شش سال تاکستان خود را هرس کن، و محصول آن را جمع‌آوری نما؛ اما در سال هفتم، برای زمین سَبَّتِ آرامی خواهد بود، سَبَّتی برای خداوند: مزرعهٔ خود را مکاشته، و تاکستان خود را هرس منما. آنچه از خودرویِ محصولت بروید درو مکن، و انگورهای تاکِ ناهَرْسِ خود را جمع مکن، زیرا آن سال، سالِ آرامی برای زمین است. لاویان 25:1–5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> സബ്ബത്ത് ദിവസത്തെ ഓർത്തു അതിനെ വിശുദ്ധമായി ആചരിക്കേണം. ആറു ദിവസം നീ പരിശ്രമിച്ചു നിന്റെ സകല പ്രവൃത്തിയും ചെയ്യേണം. എന്നാൽ ഏഴാം ദിവസം നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവേക്കുള്ള സബ്ബത്താകുന്നു; അന്നാൾ നീ യാതൊരു പ്രവൃത്തിയും ചെയ്യരുത്; നീയും, നിന്റെ മകനും, നിന്റെ മകളും, നിന്റെ ദാസനും, നിന്റെ ദാസിയും, നിന്റെ കന്നുകാലിയും, നിന്റെ വാതിലുകൾക്കുള്ളിലുള്ള അന്യനും അങ്ങനെ ചെയ്യരുത്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, യഹോവ ആറു ദിവസങ്ങളിൽ ആകാശവും ഭൂമിയും സമുദ്രവും അവയിൽ ഉള്ള സകലവും സൃഷ്ടിച്ചു; ഏഴാം ദിവസം അവൻ വിശ്രമിച്ചു. അതുകൊണ്ടു യഹോവ സബ്ബത്ത് ദിവസത്തെ അനുഗ്രഹിച്ചു അതിനെ വിശുദ്ധമാക്കി. പുറപ്പാട് 20:8–11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

با هم، آن دو فرمانِ سَبَّتْ، بسترِ لاویان بیست‌وپنج و بیست‌وشش را تعیین می‌کنند. چون سطر بر سطر در کنار هم نهاده شوند، گواهی می‌دهند که «شش روز کار کن، و همهٔ کار خود را انجام ده»، و «شش سال مزرعهٔ خود را بکار، و شش سال تاکستانِ خود را هَرَس کن، و محصولِ آن را جمع‌آوری نما». «اما روز هفتم، سَبَّتِ یَهُوَه خدای توست»، و «سال هفتم برای زمین سَبَّتِ آرامی خواهد بود، سَبَّتی برای خداوند».

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

ھر دو الفاظ جو سبت کے احکام میں، خواہ وہ انسانوں کے لیے سبت ہو یا زمین کے لیے سبت، “ساتواں” کے طور پر ترجمہ کیے گئے ہیں، وہی ایک عبرانی لفظ ہیں جس کا احبار کے چھبیسویں باب میں “سات بار” کے طور پر ترجمہ کیا گیا ہے۔ احبار کے ابواب پچیس اور چھبیس کا سیاق اس نبوی اصول کے دائرے میں قائم ہے کہ بائبلی نبوت میں ایک دن ایک سال کی نمائندگی کرتا ہے۔ اسی قدر اہم نبوی اصولِ اوّلین ذکر بھی ہے۔

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

نخستین چیزی که در این دو باب ذکر شده است، اصلِ یک روز به‌جای یک سال است. ویلیام میلر به‌وسیلهٔ جبرئیل و فرشتگان دیگر هدایت شد تا «هفت زمان» مذکور در لاویان را به‌عنوان نمادی از دو هزار و پانصد و بیست سال شناسایی کند، و این کاملاً با سیاق این ابواب، یعنی اصلِ یک روز به‌جای یک سال، که در پنج آیهٔ آغازینِ باب بیست‌وپنج بیان شده است، در توافق کامل قرار دارد.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

هنگامی که نویسندهٔ تواریخ علت این را که چرا به بابل اجازه داده شد تا پادشاهی جنوبیِ یهودا را به اسارت ببرد بیان کرد، گفت که این امر برای آن بود که زمین از استراحتِ سَبَتِ خود بهره‌مند شود. تنها جای دیگری در کلام خدا که از بهره‌مند شدن زمین از استراحتی یاد می‌کند، در فصل‌های بیست‌وپنج و بیست‌وششِ لاویان قرار دارد. هفتاد سالی که بابل به‌عنوان نخستین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس سلطنت کرد، نه‌تنها سال‌های نمادینی را ارائه می‌کند که در آن وحشِ زمین‌خاست به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس حکومت می‌کرد، بلکه آن هفتاد سال اشاره‌ای مستقیم به «هفت زمان» در لعنتِ موسی است.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

آنگاه که به مطالعهٔ نبوت‌هایی که در شش فصل نخست دانیال به تصویر کشیده شده‌اند آغاز می‌کنیم، ضروری است بدانیم که لعنتِ «هفت زمان»، همان‌گونه که برکتِ «هفت زمان»، عنصری از هر یک از آن فصل‌هاست.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

También es importante recordar que el ciclo de siete ciclos de siete años queda señalado por el toque de la trompeta del jubileo en el día décimo del mes séptimo, que es el Día de la Expiación. Este hecho vincula los “siete tiempos” con las dos mil trescientas tardes y mañanas de Daniel capítulo ocho, versículo catorce. También es importante recordar que un año profético consta de trescientos sesenta días, y si se suman trescientos sesenta días una y otra vez, durante “siete tiempos”, ello equivale a dos mil quinientos veinte días.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

هنگامی که دانیال از طریق کتاب‌ها شمار سال‌هایی را که ارمیا تعیین کرده بود دریافت، دعایی را آغاز کرد که هر جزء از پاسخِ توبه‌ای را که به‌عنوان امری ضروری شناخته شده است در بر می‌گیرد، اگر قوم خدا هرگز به واقعیتِ اسیر بودن خود در سرزمین دشمن بیدار شوند. در پایان دعای لاویان بیست‌وششِ دانیال، جبرئیل ظاهر شد تا به دانیال درباره رؤیایی که آن را «شنیده» بود فهم عطا کند، یعنی رؤیای دو هزار و سیصد روز. جبرئیل سخن خود را با این اعلام آغاز کرد که هفتاد هفته برای قوم دانیال «مقرر» شده است.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> هفتاد هفته بر قوم تو و بر شهر مقدّس تو مقرّر شده است، تا عصیان به کمال رسد، و گناهان پایان یابد، و برای تقصیر کفّاره به‌جا آورده شود، و عدالت جاودانی آورده شود، و رؤیا و نبوّت مختوم گردد، و قدّوسِ اقداس مسح شود. دانیال 9:24

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

واژه‌ای که در این آیه به «مقرر شده» ترجمه گردیده، به معنای «بریده شده» است؛ بنابراین، مقصود آن است که هفتاد هفته می‌بایست از دو هزار و سیصد روز بریده شود. از آغاز فرمان سوم در سال ۴۵۷ پیش از میلاد، قوم دانیال هفتاد هفتهٔ نبوی از زمانِ آزمایشی در اختیار می‌داشتند. هفتاد هفتهٔ نبوی برابر است با چهارصد و نود سال. چهارصد و نود سال پس از فرمان سوم، اسرائیلِ باستان در سال ۳۴ استیفان را سنگسار می‌کرد، و آنان به‌طور کامل از خدا طلاق داده می‌شدند.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

اسیری که پیش از آن سه فرمان رخ داد و نقطهٔ آغاز چهارصد و نود سالِ زمانِ آزمایشی را مشخص می‌کند، هفتاد سال به طول انجامیده بود. آن هفتاد سال مقرر شده بود تا زمین از آرامی‌های سَبَّتِ خود بهره‌مند گردد؛ همان آرامی‌هایی که اسرائیلِ باستان هرگز به‌جا نیاورده بود. هفتاد سال آرامیِ سَبَّت برای زمین، به سبب چهارصد و نود سالِ طغیان بر ضدّ سوگندِ موسی (یا هفتاد هفتهٔ سال) پدید آمد.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

چہار سو نوّے سال تک احبار پچیس کے عہد کے خلاف بغاوت نے اسیرى کے ستّر سال پیدا کیے، تاکہ زمین اپنے آرام سے متمتع ہو۔ اسیری کے یہ ستّر سال تین فرمانوں پر منتج ہوئے، جنہوں نے قدیم اسرائیل کے لیے آزمائشی مہلت کے مزید چہار سو نوّے سال متعین کیے۔ یوں ہم چہار سو نوّے سال کے دو آزمائشی ادوار دیکھتے ہیں۔ یہ تین فرمان تین فرشتوں کے پیغامات کی تمثیل ہیں، جن میں سے پہلا 1798 میں پہنچا، یعنی شمالی مملکت کے خلاف “سات زمانوں” کی پہلی غضبناکی کے اختتام پر۔ تیسرا فرشتہ تیسرے فرمان کے بعد دو ہزار تین سو سال گزرنے پر 22 اکتوبر 1844 کو آیا، اور اسی وقت “غضب کے آخری انجام” نے بھی ظہور کیا۔

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

در طول چهل‌وشش سال میان پایان نخستین غضب و پایان آخرین غضب، عیسی بنیادِ هیکلِ میلریتی را نهاد، و سنگِ بنیاد آن «هفت زمان» بود. آن سنگ می‌بایست در آغاز، یا سنگِ بنیادِ اَدونتیسم باشد (وگرنه سنگِ لغزش)، و در پایان، یا سنگِ سرزاویه و سنگِ کمال آن باشد (وگرنه سنگِ گور). سه فرمانی که نمایانگر ورودِ پیام‌های سه فرشته در تاریخ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ هستند، همچنین نمایانگر سه فصل نخستِ کتاب دانیال نیز می‌باشند.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی بررسی شش فصل نخست را آغاز خواهیم کرد.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> «هنگامی که کتاب‌های دانیال و مکاشفه بهتر فهمیده شوند، ایمانداران تجربه‌ای دینی به‌کلی متفاوت خواهند داشت... یک چیز بی‌تردید از مطالعهٔ مکاشفه فهمیده خواهد شد—این‌که پیوند میان خدا و قوم او نزدیک و قاطع است.» The Faith I Live By, 345.

Back to Articles