Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Ten

کتاب یوئیل و کلیسای لائودکیاییِ ادونتیست‌های روز هفتم - شماره ده

Number Ten

شماره ده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing a portion of Isaiah’s vision which begins in chapter seven and continues on to the end of chapter twelve. We are doing so for in 1850 “the Lord stretched forth his hand a second time, to gather” His remnant people. We are putting the waymarks of 1844 to 1863 in place. ‘1850’ and the second gathering is one of those waymarks.

ما بخشی از رؤیای اشعیا را مورد توجه قرار می‌دهیم که از باب هفتم آغاز می‌شود و تا پایان باب دوازدهم ادامه می‌یابد. این کار را از آن رو انجام می‌دهیم که در سال ۱۸۵۰ «خداوند بار دیگر دست خود را دراز کرد تا» قومِ باقی‌ماندهٔ خویش را گرد آورد. ما نشانه‌های راهِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ را در جای خود قرار می‌دهیم. «۱۸۵۰» و گردآوریِ دوم یکی از آن نشانه‌های راه است.

Once the vision of Isaiah begins in verse one of chapter seven any time an expression similar to “in that day” is a reference, it is to be placed into the established prophetic setting of chapter seven. A key to rightly dividing the vision is to understand that prophecy operates upon the principles of repeat and enlarge, and this rule is active in the vision.

هنگامی که رؤیای اشعیا در آیهٔ نخستِ فصل هفتم آغاز می‌شود، هر زمان که تعبیری مشابهِ «در آن روز» به‌صورت ارجاعی به‌کار رود، باید در چارچوبِ نبویِ تثبیت‌شدهٔ فصل هفتم قرار داده شود. یکی از کلیدهای تقسیمِ درستِ این رؤیا آن است که دریابیم نبوت بر پایهٔ اصولِ تکرار و بسط عمل می‌کند، و این قاعده در این رؤیا جاری است.

The various prophetic truths that are identified in the vision of Isaiah, beginning in chapter six are to be approached from the perspective that “first and foremost”, Isaiah is representing a soul that has been anointed at 9/11 to proclaim that the latter rain has arrived. In that sanctified context, chapter seven of Isaiah illustrates the very fear which was represented by the prophet in chapter six when he asked the question, ‘“how long” he would need to give the message of 9/11 to an apostate church that ‘had eyes but refused to see and ears but refused to hear’?

حقیقت‌های گوناگونِ نبوی که در رؤیای اشعیا، از فصل ششم آغاز می‌شوند، باید از این منظر مورد توجه قرار گیرند که «نخست و پیش از همه»، اشعیا نمایانگرِ نفسی است که در 9/11 مسح شده است تا اعلام کند که بارانِ آخر رسیده است. در آن چارچوبِ تقدیس‌شده، فصل هفتمِ اشعیا همان ترسی را به تصویر می‌کشد که نبی در فصل ششم آن را نمایان ساخت، آنگاه که این پرسش را مطرح کرد که «تا به کی» باید پیامِ 9/11 را به کلیسایی مرتد برساند که «چشم داشت اما از دیدن امتناع می‌ورزید و گوش داشت اما از شنیدن سر باز می‌زد»؟

In the vision the wicked and foolish king Ahaz is the symbol of a Laodicean that will not receive the warning of the latter rain message as presented by the watchmen who confront the wicked and foolish Ahaz represented by Isaiah and his sons.

در این رؤیا، آحازِ پادشاهِ شریر و نادان، نمادِ یک لائودیکیه‌ای است که هشدارِ پیامِ بارانِ آخِر را، آن‌گونه که از سوی دیدبانانی که با آحازِ شریر و نادان—که در اشعیا و پسرانش نمایان شده است—روبه‌رو می‌شوند، عرضه می‌گردد، نخواهد پذیرفت.

9/11 arrived in the prophetic history of Daniel eleven verse forty, so when Isaiah is located at 9/11 in chapter six, he is located prophetically within verse forty of Daniel eleven, but more significantly he is located within the ‘hidden history of verse forty.’ The hidden history of verse forty began when the verse was fulfilled in 1989 with the collapse of the Soviet Union. From 1989 unto the Sunday law of verse forty-one is the ‘hidden history of verse forty’ that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in that very ‘hidden history.’ What this identifies in our consideration of Isaiah representing a latter rain messenger after 9/11 is that one part of the latter rain message which Isaiah is proclaiming is—Daniel eleven, verses forty-one through forty-five.

۹/۱۱ در تاریخ نبوّتیِ دانیال ۱۱:۴۰ فرا رسید؛ بنابراین، هنگامی که اشعیا در باب ششم در ۹/۱۱ قرار داده می‌شود، از نظر نبوّتی درون آیهٔ چهلِ دانیال ۱۱ قرار می‌گیرد، امّا مهم‌تر از آن، او درون «تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل» قرار دارد. تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل از زمانی آغاز شد که این آیه در سال ۱۹۸۹ با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به انجام رسید. از ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک، «تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل» است که به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا، در همان «تاریخ پنهان»، گشوده می‌شود. آنچه این مطلب در بررسی ما از اشعیا به‌عنوان پیام‌آورِ باران آخِر پس از ۹/۱۱ مشخص می‌سازد، این است که یک بخش از پیامِ باران آخِر که اشعیا اعلام می‌کند عبارت است از—دانیال ۱۱، آیات ۴۱ تا ۴۵.

Standing prophetically at 9/11 Isaiah in chapter ten, is presenting a warning that the very next event to happen is the “unrighteous decree” which is the Sunday law, and is represented in verse forty-one of Daniel eleven. Isaiah’s illustration of the latter rain message is set within the ‘hidden history’ of verse forty-post 9/11. The fulfillment of verse forty in 1989 places Isaiah after 1989, at 9/11 where he is anointed with coal from off the alter. Isaiah represents a messenger whose message includes the last six verses of Daniel eleven.

به‌گونه‌ای نبوی، اشعیا در باب دهم بر ۱۱ سپتامبر ایستاده است و هشداری عرضه می‌دارد که رویداد بعدیِ بی‌درنگ، «فرمان ناعادلانه» است که همان قانون یکشنبه می‌باشد و در آیهٔ چهل و یکِ دانیال یازدهم به تصویر کشیده شده است. تمثیل اشعیا از پیام باران آخر در چارچوب «تاریخ پنهانِ» آیهٔ چهل ـ پس از ۱۱ سپتامبر ـ قرار گرفته است. تحقق آیهٔ چهل در سال ۱۹۸۹، اشعیا را پس از ۱۹۸۹، در ۱۱ سپتامبر قرار می‌دهد؛ جایی که او با زغالی از مذبح مسح می‌شود. اشعیا نمایانگر قاصدی است که پیام او شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازدهم را در بر می‌گیرد.

Isaiah states directly that he and his children are for signs and wonders. In chapter seven verse three Isaiah and his son are by the conduit from the upper pool on the highway by the fuller’s field. Isaiah is presenting the message of the latter rain which he was anointed to proclaim in chapter six, and he is standing at three symbols of the latter rain as well as with his child Shearjashub. The upper pool’s conduit is a prophetic allusion to the two pipes filled with the golden oil that Zechariah identifies and Sister White comments on so often, identify the message that comes from the conduit of the upper pool in the message of the latter rain.

اشعیا به‌صراحت بیان می‌کند که او و فرزندانش برای آیات و شگفتی‌ها هستند. در باب هفت، آیهٔ سه، اشعیا و پسرش نزد مجرای برکهٔ بالایی، در راهِ میدانِ رخت‌شویان، قرار دارند. اشعیا در حال ارائهٔ پیام بارانِ آخر است که در باب شش برای اعلام آن مسح شده بود، و او بر سه نمادِ بارانِ آخر ایستاده است، و نیز با فرزندش شِعاریاشوب. مجرای برکهٔ بالایی اشاره‌ای نبوی است به آن دو لولهٔ پر از روغنِ طلایی که زکریا آن‌ها را مشخص می‌سازد و خواهر وایت بارها دربارهٔ آن‌ها اظهار نظر می‌کند، [که] پیامِ برآمده از مجرای برکهٔ بالایی را در پیامِ بارانِ آخر مشخص می‌سازند.

Isaiah’s conduit connects with Zechariah’s two pipes, and Ellen White’s commentary ties Zechariah together with the parable of the ten virgins. Isaiah is humbled into the dust in chapter six when he sees the glory of the Lord. He agrees to carry the message represented in verse three as the message that lightens the earth with God’s glory. And he is purified with a coal off the altar and then is standing at the pool that is created by the water from the upper pool. In chapter twenty-eight Isaiah defines the latter rain message as “line upon line” and in verse three the upper pool represents several lines of prophecy.

راہِ اشعیا زکریاہ کی دو نالیوں سے مربوط ہے، اور ایلین وائٹ کی تشریح زکریاہ کو دس کنواریوں کی تمثیل کے ساتھ باہم پیوست کرتی ہے۔ اشعیا چھٹے باب میں اُس وقت خاک میں مل کر فروتن ہو جاتا ہے جب وہ خداوند کے جلال کو دیکھتا ہے۔ وہ اس پیغام کو، جو تیسری آیت میں ممثل ہے، اُس پیغام کے طور پر لے جانے پر رضامند ہوتا ہے جو خدا کے جلال سے زمین کو منور کرتا ہے۔ اور وہ مذبح سے لیے ہوئے ایک انگارے کے ذریعے پاک کیا جاتا ہے، اور پھر اُس حوض کے پاس کھڑا ہے جو بالائی حوض کے پانی سے بنایا گیا ہے۔ اٹھائیسویں باب میں اشعیا پچھلی بارش کے پیغام کو “سطر پر سطر” کے طور پر متعین کرتا ہے، اور تیسری آیت میں بالائی حوض نبوت کی کئی سطروں کی نمائندگی کرتا ہے۔

Isaiah, representing a soul at 9/11 would only be standing where the golden oil comes down from the upper pool if that soul had asked for the good way which leads to Jeremiah’s old path, which is Isaiah’s “highway (path) by the fuller’s field” where Jeremiah’s “rest” is found. Isaiah’s latter rain message is based not only upon the line of the ten virgins, Zechariah’s line of two golden pipes, Jeremiah’s line of the old path, and Isaiah is also standing at “the fuller’s field” where the Messenger of the Covenant is purifying and purging the sons of Levi as silver and gold.

ישעיהו، که نمایندهٔ نفسی در ۹/۱۱ است، تنها در صورتی در آنجا که روغنِ زرین از حوضِ بالایی فرو می‌آید ایستاده خواهد بود که آن نفس راهِ نیکو را طلب کرده باشد؛ راهی که به طریقِ کهنِ ارمیا منتهی می‌شود، و آن همان «شاهراه (طریق) نزدِ مزرعهٔ گازرانِ» اشعیاست که «آرامیِ» ارمیا در آن یافت می‌شود. پیامِ بارانِ آخِرِ اشعیا نه تنها بر خطِ ده باکره، خطِ دو لولهٔ زرینِ زکریا، و خطِ طریقِ کهنِ ارمیا مبتنی است، بلکه اشعیا همچنین در «مزرعهٔ گازران» ایستاده است، جایی که رسولِ عهد پسرانِ لاوی را همچون نقره و طلا تصفیه و پاک می‌سازد.

It is a very easy prophetic task to bring other lines into verse three of chapter seven. The oil of Zechariah and the ten virgins connects to Jacob’s ladder and the first two verses of Revelation for they are all addressing the communication process between God and man. Jeremiah’s old path includes the “watchman” that sound the trumpet which the wicked and foolish king Ahaz refuses to hear. That trumpet pulls all the trumpets of prophecy, as well as the prophetic watchmen into Isaiah’s “highway” where Isaiah and his son stand to convey a message to the leader of Laodicea.

این کاری نبوتی بسیار آسان است که خطوط دیگر را به آیهٔ سومِ باب هفتم وارد کنیم. روغنِ زکریا و ده باکره به نردبانِ یعقوب و دو آیهٔ نخستِ مکاشفه پیوند می‌یابد، زیرا همگی به فرایندِ ارتباط میان خدا و انسان می‌پردازند. طریقِ قدیمِ ارمیا شامل «دیدبان»ی است که کرنا را به صدا درمی‌آورد؛ همان کرنا که آحازِ پادشاهِ شریر و جاهل از شنیدنِ آن سر باز می‌زند. آن کرنا همهٔ کرناهای نبوت، و نیز دیدبانانِ نبوتی را، به «شاهراه» اشعیا فرا می‌خواند؛ جایی که اشعیا و پسرش ایستاده‌اند تا پیامی را به رهبرِ لائودیکیه برسانند.

Isaiah and his son Shearjashub, which means “a remnant shall return” are standing together and they are illustrating the proclamation of the latter rain message that arrived at 9/11. They go to meet wicked king Ahaz and as father and son they represent a symbol of alpha and omega the primary rule of “line upon line” methodology. “Line upon line” is the rule that was typified by the Millerite “day/year” principle.

اشعیا و پسرش، شآر‌یَشوب، که معنایش «باقی‌مانده‌ای بازخواهد گشت» است، با هم ایستاده‌اند و اعلانِ پیامِ بارانِ آخر را که در ۱۱ سپتامبر رسید، به تصویر می‌کشند. آنان به دیدارِ آحازِ پادشاهِ شریر می‌روند، و به‌عنوان پدر و پسر، نمادی از آلفا و امگا، یعنی قاعدهٔ اصلیِ روش‌شناسیِ «خط بر خط» را نمایندگی می‌کنند. «خط بر خط» همان قاعده‌ای است که به‌واسطهٔ اصلِ «روز/سال» میلری‌ها به‌صورت نمادین مجسّم شده بود.

On August 11, 1840 a prophecy of Islam of the second woe of Revelation nine was fulfilled and the Millerite “day/year” principle was confirmed, thus empowering Miller’s prediction about 1843 that was based upon the day/year principle. On September 11, 2001 a prophecy of Islam of the third woe of Revelation nine, ten and eleven was fulfilled and the principle of alpha (8-11-1840) and omega (9/11) was confirmed as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York came down—just as the mighty angel of Revelation ten had came down on August 11, 1840 when the alpha that typified the omega was fulfilled.

به تاریخ 11 اوت 1840، نبوتی دربارهٔ اسلام از وای دومِ مکاشفهٔ نهم به انجام رسید و اصل «روز/سال» میلری تأیید شد؛ و بدین‌سان پیشگویی میلر دربارهٔ 1843 که بر اصل روز/سال مبتنی بود، اعتبار و قوت یافت. به تاریخ 11 سپتامبر 2001، نبوتی دربارهٔ اسلام از وای سومِ مکاشفهٔ نهم، دهم و یازدهم به انجام رسید و اصل آلفا (8-11-1840) و اُمگا (9/11) تأیید گردید، آنگاه که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجدهم، هم‌زمان با فرو ریختن بناهای عظیم نیویورک، فرود آمد—چنان‌که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ دهم نیز در 11 اوت 1840 فرود آمده بود، هنگامی که آلفایی که اُمگا را تمثیل می‌کرد، به انجام رسید.

Not only do Isaiah and his son represent the primary principle of “line upon line,” but they represent the Elijah message which represents a message that is portrayed with the relationship of a father and his children. The Elijah message which is proclaimed just before the great and terrible day of the Lord, identifies a message that arrives just before God’s executive judgment begins. God’s executive judgments represent a period that is “the great and terrible day of the Lord.” That period begins at the Sunday law and continues on to the seven last plagues. The period begins with the Sunday law and ends with the seven last plagues. The Elijah message is therefore premised upon the principle of alpha and omega, coupled with the warning of approach of the close of probation. With the message of Elijah is also the various prophetic lines that are based upon Elijah, for Elijah, according to Jesus represented John the Baptist and both Elijah and John, according to Sister White represented William Miller, and together Elijah and John the Baptist represent both the one hundred and forty-four thousand (Elijah), and the great multitude in Revelation seven (John).

نه تنها اشعیا و پسرش اصل بنیادینِ «خط بر خط» را نمایندگی می‌کنند، بلکه پیامِ ایلیا را نیز نمایندگی می‌کنند؛ پیامی که در قالبِ رابطهٔ پدر و فرزندانش به تصویر کشیده شده است. پیامِ ایلیا که درست پیش از روز عظیم و مهیب خداوند اعلام می‌شود، پیامی را مشخص می‌سازد که درست پیش از آغاز داوری‌های اجراییِ خدا فرا می‌رسد. داوری‌های اجراییِ خدا نمایانگر دوره‌ای است که «روز عظیم و مهیب خداوند» خوانده می‌شود. آن دوره از قانون یکشنبه آغاز می‌شود و تا هفت بلای آخر ادامه می‌یابد. آن دوره با قانون یکشنبه آغاز می‌شود و با هفت بلای آخر پایان می‌پذیرد. از این‌رو، پیامِ ایلیا بر اصلِ آلفا و امگا مبتنی است، همراه با هشدارِ نزدیک بودنِ بسته شدنِ زمانِ آزمایش. با پیامِ ایلیا همچنین خطوط گوناگونِ نبوت نیز همراه است که بر ایلیا مبتنی‌اند؛ زیرا ایلیا، بنا بر گفتهٔ عیسی، نمایندهٔ یحییِ تعمیددهنده بود، و هم ایلیا و هم یحیی، بنا بر گفتهٔ خواهر وایت، نمایندهٔ ویلیام میلر بودند؛ و ایلیا و یحییِ تعمیددهنده با هم، هم آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر را نمایندگی می‌کنند (ایلیا)، و هم جماعتِ عظیمِ مذکور در مکاشفه هفت را (یحیی).

Isaiah and his son are standing at the old paths, which are the foundations and they are receiving the golden oil, for they are wise virgins who are going through the purification process of the fuller that was fulfilled on October 22, 1844, typifying the Sunday law. Isaiah and the remnant who return, (for that is what his son’s Shearjashub’s name means), represent the remnant that “return” to the old paths at 9/11. The father remnant relationship, which is also the alpha and omega relationship, which is also the Elijah “hearts of the fathers and children” relationship identifies that Father Miller and his relationship to a remnant movement of the first angel was the alpha movement of Philadelphia. In the alpha movement Father Miller was identified as Elijah and John the Baptist who Jesus identified as the messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant. All of those prophetic fulfillments in the alpha history of the first and second angels is repeated in the history of the omega of the third angel.

اشعیا و پسرش بر سرِ طریق‌های کهن ایستاده‌اند، که همان بنیادها هستند، و روغنِ زرّین را دریافت می‌کنند؛ زیرا ایشان باکره‌گانِ حکیم‌اند که از فرایندِ تطهیرِ گازر می‌گذرند؛ فرایندی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به انجام رسید و نمونه‌وارْ قانونِ یکشنبه را پیش‌نگاشت می‌کرد. اشعیا و آن باقی‌ماندگانی که بازمی‌گردند، (زیرا معنای نامِ پسرش، شیارجاشوب، همین است)، نمایانگرِ آن باقی‌ماندگانی هستند که در ۱۱ سپتامبر به طریق‌های کهن «بازمی‌گردند». رابطهٔ پدر و باقی‌ماندگان، که همچنین رابطهٔ آلفا و امگا است، و نیز همان رابطهٔ ایلیاییِ «دل‌های پدران و فرزندان» است، نشان می‌دهد که پدر میلر و رابطهٔ او با جنبشِ باقی‌ماندهٔ فرشتهٔ اول، جنبشِ آلفای فیلادلفیا بوده است. در جنبشِ آلفا، پدر میلر به‌عنوان ایلیا و یحییِ تعمیددهنده شناخته می‌شد؛ همان کسی که عیسی او را آن رسولی معرفی کرد که راه را برای رسولِ عهد مهیا ساخت. تمامی آن تحقق‌های نبوی در تاریخِ آلفای فرشتهٔ اول و دوم، در تاریخِ امگای فرشتهٔ سوم تکرار می‌شود.

There are more important facts about Isaiah’s illustration in the vision, but here we are simply identifying that Isaiah is specifically identifying the various truths that make up the heart of the latter rain message of 9/11. All of these lines we have just discussed, and of course many more are located in verse three of chapter seven.

حقایق مهم‌تری دربارهٔ تمثیل اشعیا در رؤیا وجود دارد، اما در اینجا ما صرفاً مشخص می‌کنیم که اشعیا به‌طور خاص در حال شناسایی حقایق گوناگونی است که قلبِ پیامِ بارانِ آخرِ 11 سپتامبر را تشکیل می‌دهند. همهٔ این خطوطی که همین‌اکنون بررسی کرده‌ایم، و البته بسیاری خطوط دیگر، در آیهٔ سه از باب هفت قرار دارند.

In verse eight prophetic truth intensifies as it identifies the key that unlocks the “hidden history of verse forty” and amazingly that key is identified within the very same verse that the beginning of both 2520-year time prophecies are marked.

در آیهٔ هشت، حقیقتِ نبوی شدّت می‌یابد، زیرا کلیدی را شناسایی می‌کند که «تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل» را می‌گشاید؛ و به‌طرزی شگفت‌انگیز، همان کلید در همان آیه‌ای معرّفی شده است که آغازِ هر دو نبوّتِ زمانیِ 2520 ساله در آن مشخص گردیده است.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son.

> زیرا سرِ اَرام، دمشق است، و سرِ دمشق، رَصین؛ و در ظرفِ شصت و پنج سال، افرایم چنان شکسته خواهد شد که دیگر قومی نخواهد بود. و سرِ افرایم، سامره است، و سرِ سامره، پسرِ رَمَلیا.

> If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

Isaiah’s illustration of the latter rain message includes Moses’ “seven times,” for the sixty-five-year prophecy of verse eight identifies the starting point for both the northern and southern kingdoms of Israel’s scattering of 2520 years. In the very same verse, the key that turns the three prophetic lines of Daniel eleven verse forty’s collapse of the Soviet Union in 1989, together with verse ten of Daniel eleven, along with verse eight of Isaiah eight. With these three lines (Isaiah 8:8, Daniel 11:10, 40). The key is the “heads” of verses eight and nine. When the key of the “heads” is applied to those three parallel verses the door to the history of the Ukrainian War and soon coming World War III is unlocked. When that prophetic door is unlocked, verse eleven through sixteen of Daniel eleven are then seen to be parallel history to verse forty of Daniel eleven post 1989’s collapse of the Soviet Union. The unlocking of the “hidden history of verse forty” is a truth that is one of a select few that are identified as being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ just before probation closes.

تصویر اشعیا از پیامِ بارانِ آخر، «هفت زمان» موسی را نیز در بر می‌گیرد، زیرا نبوتِ شصت‌وپنج‌سالهٔ آیهٔ هشت، نقطهٔ آغازِ پراکندگیِ ۲۵۲۰ سالهٔ هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبیِ اسرائیل را مشخص می‌سازد. در همان آیه، کلیدی نیز نهفته است که سه خطِ نبویِ مربوط به فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ در دانیال یازده آیهٔ چهل، همراه با آیهٔ دهِ دانیال یازده، و نیز آیهٔ هشتِ اشعیا هشت را می‌گرداند. با این سه خط (اشعیا 8:8، دانیال 11:10، 40)، کلید همان «سرها»ی آیاتِ هشت و نه است. هنگامی که کلیدِ «سرها» بر آن سه آیهٔ موازی اِعمال شود، درِ تاریخِ جنگِ اوکراین و جنگِ جهانیِ سومی که به‌زودی خواهد آمد، گشوده می‌شود. وقتی آن درِ نبوی گشوده شود، آنگاه آیاتِ یازده تا شانزدهِ دانیال یازده، تاریخی موازی با آیهٔ چهلِ دانیال یازده پس از فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۸۹ دیده می‌شوند. گشوده شدنِ «تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل» حقیقتی است که یکی از شمار اندکی از حقایقی به‌شمار می‌آید که مشخص شده است در پیوند با گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح، اندکی پیش از بسته شدنِ مهلتِ فیض، مُهرگشایی می‌شوند.

Verse one of chapter eight of Isaiah begins with the word, “Moreover,” identifying that chapter eight is to go over the top of chapter seven. Beyond the first word being “moreover,” chapter eight verse three is tied together with verse three of chapter seven as a second witness that the two chapters are to be applied line upon line. Both verse ‘threes’ identify one of Isaiah’s sons, whose names both speak to the prophetic message within the story. Shearjashub means ‘a remnant shall return’ and Mahershalalhashbaz means ‘quick to the spoil.’ Shearjashub is first mentioned, then Mahershalalhashbaz (which is the longest name in the Bible). The alpha represented by “1” is smaller, and in this case even identified as a “remnant,” and the omega represented by “22” is larger, and is represented by the largest name in the Bible while symbolizing the Sunday law’s rapid movements.

باب هشتمِ اشعیا با واژهٔ «علاوه بر این» آغاز می‌شود، و بدین‌سان نشان می‌دهد که باب هشتم باید بر فراز باب هفتم قرار گیرد. افزون بر این‌که نخستین واژه «علاوه بر این» است، آیهٔ سه از باب هشتم نیز با آیهٔ سه از باب هفتم به‌عنوان شاهدی دوم به هم پیوسته است که این دو باب باید «سطر بر سطر» به کار برده شوند. هر دو آیهٔ «سه» یکی از پسران اشعیا را معرفی می‌کنند که نام‌های هر دو به پیام نبویِ درون این روایت دلالت دارد. «شِعاریاشوب» به معنای «باقی‌مانده‌ای بازخواهد گشت» است و «ماهِرشَلال‌حاش‌باز» به معنای «شتابان به سوی غنیمت» است. نخست «شِعاریاشوب» ذکر می‌شود، سپس «ماهِرشَلال‌حاش‌باز» (که طولانی‌ترین نام در کتاب‌مقدس است). آلفا که با «1» نمود یافته، کوچک‌تر است و در این مورد حتی به‌عنوان «باقی‌مانده» نیز معرفی شده است؛ و امگا که با «22» نمود یافته، بزرگ‌تر است و با بزرگ‌ترین نام در کتاب‌مقدس بازنمایی می‌شود، در حالی که حرکات شتابانِ قانون یکشنبه را نمادپردازی می‌کند.

The alpha remnant, represented by Shearjashub is with his father Isaiah in verse three. Together they are an alpha and an omega, and they are standing in a place which is made up of three distinct references to the latter rain.

بازماندۀ آلفا، که به‌وسیلۀ شئارجاشوب نمایانده شده است، در آیۀ سه با پدرش اشعیا همراه است. آنان با هم یک آلفا و یک اُمگا هستند، و در مکانی ایستاده‌اند که از سه اشارۀ متمایز به بارانِ آخر تشکیل شده است.

> Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field. Isaiah 7:3.

> پس خداوند به اشعیا گفت: «اکنون بیرون برو تا به ملاقات آحاز بروی، تو و شِعاریاشوبِ پسرت، در انتهای آب‌گذرِ برکۀ بالایی، در شاهراهِ مزرعۀ گازران.» اشعیا 7:3.

Isaiah is a symbol of the one hundred and forty-four thousand and in representing the call of 9/11, Isaiah is also representing the call of July 2023. At 9/11 Isaiah is a Laodicean represented by Jacob the supplanter, who was going to take Esau’s birthright as Adventism is spewed out of the mouth of the Lord, and in 2023 Isaiah represents Israel the overcomer. Isaiah represents one who was presenting God’s message who is awakened to the fact that he is a Laodicean and then has a coal purify him into a Philadelphian.

اشعیا نمادِ یکصد و چهل و چهار هزار تن است و در نمایندگیِ فراخوانِ 11/9، اشعیا همچنین نمایندهٔ فراخوانِ ژوئیهٔ 2023 نیز هست. در 11/9، اشعیا یک لائودیکیه‌ای است که به‌وسیلهٔ یعقوبِ غاصب نمایانده می‌شود؛ همان که قرار بود حقِّ نخست‌زادگیِ عیسو را بگیرد، آنگاه که اَدوِنتیسم از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌شود؛ و در 2023، اشعیا نمایندهٔ اسرائیلِ غالب است. اشعیا نمایندهٔ کسی است که پیامِ خدا را عرضه می‌کرد، اما به این حقیقت بیدار می‌شود که لائودیکیه‌ای است، و سپس اخگری او را تطهیر می‌کند تا به یک فیلادلفیه‌ای بدل شود.

> “Isaiah had a wonderful view of God’s glory. He saw the manifestation of God’s power, and after beholding His majesty, a message came to him to go and do a certain work. He felt wholly unworthy for the work. What made him esteem himself unworthy? Did he think himself unworthy before he had a view of God’s glory?—No; he imagined himself in a righteous state before God; but when the glory of the Lord of hosts was revealed to him, when he beheld the inexpressible majesty of God, he said, ‘I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips; for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphim unto me, having a living coal in his hands, which he had taken with the tongs from off the altar, and he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ This is the work that as individuals we need to have done for us. We want the living coal from off the altar placed upon our lips. We want to hear the word spoken, ‘Thine iniquity is taken away, and thy sin purged’” Review and Herald, June 4, 1889.

> «اشعیا دیدی شگفت‌انگیز از جلال خدا داشت. او تجلی قدرت خدا را دید، و پس از مشاهدهٔ کبریایی او، پیامی به وی رسید تا برود و کاری معین را انجام دهد. او خود را برای آن کار بالکل ناشایسته احساس کرد. چه چیز سبب شد که خود را ناشایسته بداند؟ آیا پیش از آنکه نمایی از جلال خدا را ببیند، خویشتن را ناشایسته می‌پنداشت؟—خیر؛ او خود را در حضوری عادلانه در برابر خدا تصور می‌کرد؛ اما هنگامی که جلال یهوهٔ صبایوت بر او مکشوف شد، آنگاه که عظمت وصف‌ناپذیر خدا را مشاهده کرد، گفت: “وای بر من، که هلاک شده‌ام؛ زیرا مردی ناپاک‌لب هستم، و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوهٔ صبایوت، را دیده است. آنگاه یکی از سرافین نزد من پرید، در حالی که اخگری افروخته در دست داشت، که آن را با انبر از روی مذبح گرفته بود، و آن را بر دهانم نهاد و گفت: اینک، این لب‌هایت را لمس کرده است؛ و عصیانت برداشته شد و گناهت کفاره گردید.” این همان کاری است که ما، به‌عنوان افراد، نیاز داریم برای ما انجام شود. ما می‌خواهیم آن اخگر زنده از روی مذبح بر لب‌های ما نهاده شود. ما می‌خواهیم آن سخن را بشنویم که گفته می‌شود: “عصیانت برداشته شد و گناهت کفاره گردید”» Review and Herald, June 4, 1889.

How long in Isaiah chapter six is a symbol of 9/11 unto the Sunday law, and chapter six is a representation of 9/11. Chapters seven through nine present the message which Isaiah gave to the apostate leadership of Judah, and the illustration that takes place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand when the drunkards of Ephraim stumble. In the same vision Isaiah records:

«تا چه مدت» در اشعیا باب شش، نمادی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یک‌شنبه است، و باب شش بازنماییِ ۱۱ سپتامبر می‌باشد. باب‌های هفت تا نه پیامی را عرضه می‌کنند که اشعیا به رهبریِ مرتدِ یهودا داد، و نیز تمثیلی را که در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن، هنگامی که مستانِ افرایم می‌لغزند، به وقوع می‌پیوندد. در همان رؤیا، اشعیا ثبت می‌کند:

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.

> هان، من و فرزندانی که خداوند به من بخشیده است، از جانب یهوه صبایوت که در کوه صهیون ساکن است، برای آیات و شگفتی‌ها در اسرائیل هستیم. اشعیا ۸:۱۸

Isaiah and his children are signs within the enigmas found in chapters seven through nine. Chapters seven through nine are the point of reference of the entire vision, in terms of any reference to “that day” or “that time.” Verse eighteen identifies that Isaiah and his sons are signs, and the verses that surround verse eighteen identify the period of time that the signs are to be recognized.

اشعیا و فرزندانش نشانه‌هایی در میان معماهای یافت‌شده در فصل‌های هفت تا نه هستند. فصل‌های هفت تا نه، از حیث هرگونه اشاره به «آن روز» یا «آن زمان»، نقطهٔ ارجاعِ تمامی رؤیاست. آیهٔ هجده تصریح می‌کند که اشعیا و پسرانش نشانه‌اند، و آیاتی که آیهٔ هجده را در میان گرفته‌اند، دورهٔ زمانی‌ای را مشخص می‌کنند که در آن این نشانه‌ها باید شناخته شوند.

> And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him.

> و بسیاری از ایشان لغزش خواهند خورد، و خواهند افتاد، و شکسته خواهند شد، و در دام گرفتار خواهند آمد، و اسیر خواهند گردید. شهادت را ببند، و شریعت را در میان شاگردان من مُهر کن. و من برای خداوند که روی خود را از خاندان یعقوب پنهان می‌دارد، انتظار خواهم کشید، و به او چشم خواهم دوخت.

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:15–18.

> نگاه کنید، من و فرزندانی که خداوند به من عطا فرموده است، از جانب یهوهٔ صبایوت که در کوه صهیون ساکن است، در اسرائیل برای آیات و نشانه‌ها هستیم. اشعیا ۸:‏۱۵–۱۸

Those who “wait upon the Lord” are represented by Isaiah and his two sons. They are those upon whom the Lord had hid “his face,” which is an attribute that those who awaken to the demands of the Leviticus twenty-six prayer, post-July 2023. They awaken to the fact that their confession must include that the Lord had walked contrary to them, which is to say that he hid his face from them.

کسانی که «منتظر خداوند» هستند، به‌وسیلهٔ اشعیا و دو پسرش نمایانده شده‌اند. ایشان همان کسانی هستند که خداوند «روی خود را» از ایشان پنهان کرده بود؛ و این صفتی است که بر آنان که پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به الزامات دعای لاویان بیست‌وشش بیدار می‌شوند، صدق می‌کند. آنان به این حقیقت بیدار می‌شوند که اقرارشان باید این را نیز دربر گیرد که خداوند با ایشان به مخالفت رفتار کرده بود؛ یعنی روی خود را از ایشان پنهان ساخته بود.

To “bind up the testimony, seal the law” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand who are contrasted with “many.” “Many” are called, but few are chosen. Many are contrasted with Isaiah and his two sons, represented as the few. The “many” are the five foolish virgins and for this reason five things happen to them, they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They stumble because they have rejected the latter rain message.

"شهادت را ببند، شریعت را مُهر کن" همان مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار است که در تقابل با «بسیاری» قرار دارند. «بسیاری» خوانده می‌شوند، اما اندکی برگزیده می‌گردند. بسیاری در برابر اشعیا و دو پسر او، که نمایندگان آن اندکان‌اند، قرار داده شده‌اند. «بسیاری» همان پنج باکرهٔ جاهل هستند، و از این‌رو پنج چیز بر ایشان واقع می‌شود: «می‌لغزند، و می‌افتند، و شکسته می‌شوند، و در دام گرفتار می‌آیند، و گرفتار می‌شوند.» آنان می‌لغزند زیرا پیام باران آخر را رد کرده‌اند.

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:11–13.

> زیرا او با لب‌های الکن و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. آنان را گفت: این است آرامش که با آن می‌توانید خسته را آرامی بخشید؛ و این است آسایش؛ لیکن ایشان نخواستند بشنوند. اما کلام خداوند برای ایشان چنین بود: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ قاعده بر قاعده، قاعده بر قاعده؛ اینجا اندکی و آنجا اندکی؛ تا بروند و از پشت فرو افتند و شکسته شوند و در دام گرفتار آیند و اسیر گردند. اشعیا 28:11–13

In the sealing time of chapter eight Isaiah describes the fall of the wicked, typified by Ahaz, and he identifies the same group in verse thirteen of chapter twenty-eight. The reason they “fall” is they reject the latter rain message which was to them “line upon line” and presented by those represented as having stammering lips. The quibbling Jews at Pentecost charged the disciples with drunkenness for they could not understand the message. In their minds it was being presented by stammering lips.

در زمانِ مُهرگذاریِ باب هشتم، اشعیا سقوطِ شریران را، که آحاز نمونهٔ آن است، توصیف می‌کند، و همان گروه را در آیهٔ سیزدهمِ باب بیست‌وهشتم نیز مشخص می‌سازد. علتِ این‌که آنان «سقوط می‌کنند» این است که پیامِ بارانِ آخِر را، که برای ایشان «حکم بر حکم» بود و به‌وسیلهٔ کسانی عرضه می‌شد که به‌صورتِ صاحبانِ لب‌های الکن به تصویر کشیده شده‌اند، رد می‌کنند. یهودیانِ خرده‌گیر در روزِ پنطیکاست شاگردان را به مستی متهم کردند، زیرا نمی‌توانستند پیام را درک کنند. در نظرِ ایشان، این پیام به‌وسیلهٔ لب‌های الکن ارائه می‌شد.

In verse three of chapter seven, Isaiah the prophetic alpha to his son Shearjashub, who in turn is the omega in relation to his father, but also the alpha in the relation to his brother. As representatives of Alpha and Omega they stand where the two golden pipes from the heavenly sanctuary are creating a pool, right at the highway of Jeremiah’s old path in the field where linen gets changed from stains to pure white as the Messenger of the Covenant purifies the sons of Levi, as well as Isaiah and Shearjashub. Once there he presents wicked and foolish king Ahaz with Moses’ old path message of Leviticus twenty-six’s “seven times,” which establishes in the same verse that a “head” is a king, or the kingdom of the king, or the capital city of a kingdom.

در آیهٔ سوم از فصل هفتم، اشعیا در نسبت با پسرش شِعاریاشوب آلفای نبوی است؛ او نیز به نوبهٔ خود در نسبت با پدرش اُمگا است، اما همچنین در نسبت با برادرش آلفا است. آنان به‌عنوان نمایندگان آلفا و اُمگا در جایی می‌ایستند که دو لولهٔ زرین از قدس آسمانی حوضی پدید می‌آورند، درست در کنار شاهراهِ راه کهنِ ارمیا در مزرعه‌ای که در آن کتان از لکه‌ها به سپیدیِ خالص دگرگون می‌شود، آنگاه که فرستادهٔ عهد پسران لاوی و نیز اشعیا و شِعاریاشوب را تطهیر می‌کند. چون به آنجا می‌رسد، پیامِ راه کهنِ موسی، یعنی «هفت بار»ِ لاویان بیست‌وشش، را به آحازِ پادشاهِ شریر و ابله عرضه می‌دارد؛ پیامی که در همان آیه برقرار می‌سازد که «سر» عبارت است از یک پادشاه، یا پادشاهیِ آن پادشاه، یا شهرِ پایتختِ یک پادشاهی.

That key opens the light of God’s Word so that the Ukrainian War that began in 2014 could be seen as a subject of Bible prophecy that is represented as taking place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the history of the last three presidents of the United States. The latter rain message is represented by Isaiah in chapters ten and eleven, and it describes the internal and external history of the last six verses of Daniel eleven. The first verse, verse forty, is illustrated by Isaiah in chapters six through nine, and then in chapters ten and eleven the message that was unsealed in 1989’s internal and external histories are set forth. Every major element of the latter rain message is represented in the vision.

آن کلید نور کلام خدا را می‌گشاید تا جنگ اوکراین که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، به‌منزلهٔ موضوعی از نبوت کتاب‌مقدس دیده شود که به‌صورت نمادین در حال وقوع در زمان مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار و در تاریخِ سه رئیس‌جمهورِ آخرِ ایالات متحده به تصویر کشیده شده است. بارانِ آخر در پیامِ خود به‌وسیلهٔ اشعیا در باب‌های ده و یازده ترسیم شده است، و آن تاریخِ داخلی و خارجیِ شش آیهٔ آخرِ دانیال یازدهم را توصیف می‌کند. آیهٔ نخست، یعنی آیهٔ چهل، به‌وسیلهٔ اشعیا در باب‌های شش تا نه مصور شده است، و سپس در باب‌های ده و یازده، پیامِ گشوده‌شده در تاریخ‌های داخلی و خارجیِ سال ۱۹۸۹ بیان گردیده است. هر عنصرِ اصلیِ پیامِ بارانِ آخر در این رؤیا به تصویر کشیده شده است.

The last verses of chapter ten identify the same prophetic history that the last verses of chapter eleven represent. Chapter ten is the external and eleven is the internal. In the book of Revelation, the seven churches are the internal and the seals are the external. In chapter ten’s final verses, the papal power is shaking its hand against Jerusalem in a parallel passage to the papal power coming to its end with none to help in verse forty-five of Daniel eleven.

آیات پایانیِ باب دهم همان تاریخِ نبوی را مشخص می‌کنند که آیات پایانیِ باب یازدهم به تصویر می‌کشند. باب دهم بُعدِ بیرونی است و باب یازدهم بُعدِ درونی. در کتابِ مکاشفه، هفت کلیسا بُعدِ درونی‌اند و مُهرها بُعدِ بیرونی. در آیاتِ پایانیِ باب دهم، قدرتِ پاپی در گذرگاهی موازی با آمدنِ قدرتِ پاپی به پایانِ خود، بی‌آنکه کسی یاری‌اش کند، در آیهٔ چهل‌وپنجمِ دانیال یازده، دستِ خود را بر ضدِ اورشلیم تکان می‌دهد.

> As yet shall he remain at Nob that day: he shall shake his hand against the mount of the daughter of Zion, the hill of Jerusalem. Behold, the Lord, the Lord of hosts, shall lop the bough with terror: and the high ones of stature shall be hewn down, and the haughty shall be humbled. And he shall cut down the thickets of the forest with iron, and Lebanon shall fall by a mighty one. Isaiah 10:32–34.

> او در آن روز هنوز در نوب خواهد ماند؛ و دست خود را بر ضد کوه دختر صهیون، تپّهٔ اورشلیم، خواهد جنباند. اینک خداوند، یهوهٔ صبایوت، شاخه را با هراس خواهد برید؛ و بلندبالایانِ قامت فرو افکنده خواهند شد، و متکبّران خوار خواهند گردید. و انبوهه‌های جنگل را با آهن قطع خواهد کرد، و لبنان به دست نیرومندی فرو خواهد افتاد. اشعیا ۱۰:۳۲–۳۴.

The end of chapter ten is the close of human probation, and that is where the end of Daniel eleven also closes.

پایانِ بابِ دهم، ختمِ مهلتِ آزمایشِ انسان است، و پایانِ بابِ یازدهمِ دانیال نیز در همان‌جا به پایان می‌رسد.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.

> و او خیمه‌های قصر خویش را در میان دریاها، بر کوه مقدسِ جلال، برپا خواهد کرد؛ اما به پایان خود خواهد رسید، و هیچ‌کس او را یاری نخواهد داد. و در آن زمان میکائیل، آن رئیس عظیمی که برای فرزندان قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و زمان تنگی‌ای پدید خواهد آمد چنان‌که از هنگامی که امتی پدید آمده است تا آن زمان هرگز نبوده؛ و در آن زمان، قوم تو، هر که در کتاب مکتوب یافت شود، رهایی خواهد یافت. دانیال 11:45، 12:1

Chapter ten begins in verse one with the “unrighteous decree” which Sister White identifies as the Sunday law.

باب دهم در آیهٔ نخست با «فرمانِ ناعادلانه» آغاز می‌شود که خواهر وایت آن را قانون یکشنبه معرفی می‌کند.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> افسوس بر آنان که احکام ناعادلانه صادر می‌کنند، و آنانی که مشقّت را که مقرر داشته‌اند می‌نویسند. اشعیا 10:1.

Chapter ten begins at the Sunday law, which aligns with verse forty-one of Daniel chapter eleven, and it ends with a parallel to Michael standing up in the history of verse forty-five of Daniel eleven.

باب دهم از قانون یکشنبه آغاز می‌شود که با آیهٔ چهل‌ویکِ باب یازدهمِ دانیال مطابقت دارد، و با موازاتی نسبت به برخاستنِ میکائیل در تاریخِ آیهٔ چهل‌وپنجِ دانیال یازده به پایان می‌رسد.

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18; 2:1–3, quoted.]” Manuscript Releases, volume 14, 91.

> «یک سبتِ بُت‌پرستانه برپا شده است، همان‌گونه که آن تمثال زرّین در جلگه‌های دورا برپا گردید. و چنان‌که نبوکدنصر، پادشاه بابل، فرمانی صادر کرد که هر که در برابر این تمثال سر فرود نیاورد و آن را پرستش نکند، کشته شود، همچنین اعلامی صادر خواهد شد که هر که نهادِ یکشنبه را حرمت ننهد، به زندان و مرگ مجازات خواهد شد. بدین‌سان سبتِ خداوند زیر پا نهاده می‌شود. اما خداوند اعلام کرده است: “وای بر آنان که احکامِ ناعادلانه صادر می‌کنند و مشقّت‌هایی را می‌نویسند که خود مقرر داشته‌اند” [اشعیا 10:1]. [صفنیا 1:14–18؛ 2:1–3، نقل شده.]» Manuscript Releases, جلد 14، 91.

In Revelation eleven’s “great earthquake,” representing the Sunday law in verse thirteen, there are three symbols of Islam connected with the “earthquake” that shakes the earth beast of Revelation thirteen, when it speaks as a dragon. In Isaiah chapter ten, the Sunday law is represented as an “unrighteous decree” that has a “woe” pronounced upon it. In Revelation eleven’s “great earthquake” from verse thirteen through to verse eighteen Islam of the third woe is identified with four symbols of Islam and the strike it makes against the United States at the Sunday law; “And the same hour was there a great earthquake,” and “the second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded” “and the nations were angry.”

در «زلزلۀ عظیمِ» مکاشفه یازده، که در آیه سیزده نمایانگر قانون یکشنبه است، سه نماد از اسلام با آن «زلزله» مرتبط‌اند که آن وحشِ زمینِ مکاشفه سیزده را، هنگامی که چون اژدها سخن می‌گوید، به لرزه درمی‌آورد. در اشعیا باب ده، قانون یکشنبه به‌صورت «فرمانی ناعادلانه» معرفی شده است که «وای» بر آن اعلام گردیده است. در «زلزلۀ عظیمِ» مکاشفه یازده، از آیه سیزده تا آیه هجده، اسلامِ وایِ سوم با چهار نماد از اسلام و با ضربه‌ای که در هنگام قانون یکشنبه بر ایالات متحده وارد می‌سازد، شناسانده می‌شود؛ «و در همان ساعت زلزلۀ عظیمی روی داد»، و «وای دوم گذشت؛ و اینک وای سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتۀ هفتم نواخت» «و امت‌ها خشمگین شدند.»

Chapter ten is portraying the papal power from verse forty-one in Daniel eleven unto verse forty-five when the papacy comes to its end. Verse forty is not part of the narrative in chapter ten, for Isaiah is illustrating verse forty’s ‘hidden history’ when the latter rain message is presented to an apostate church represented by Ahaz. Chapter eleven’s conclusion is showing the deliverance from the papal power in the same history.

دانیال باب یازدهم از آیهٔ چهل‌ویک تا آیهٔ چهل‌وپنج، قدرت پاپی را به تصویر می‌کشد، آنگاه که پاپیّت به پایان خود می‌رسد. آیهٔ چهل بخشی از روایتِ باب دهم نیست، زیرا اشعیا در حال به تصویر کشیدن «تاریخ پنهانِ» آیهٔ چهل است، آن‌گاه که پیام باران آخِر به کلیسایی مرتد، که به‌وسیلهٔ آحاز نمایندگی می‌شود، عرضه می‌گردد. نتیجه‌گیریِ باب یازدهم همان رهایی از قدرت پاپی را در همان تاریخ نشان می‌دهد.

> And the Lord shall utterly destroy the tongue of the Egyptian sea; and with his mighty wind shall he shake his hand over the river, and shall smite it in the seven streams, and make men go over dryshod. And there shall be an highway for the remnant of his people, which shall be left, from Assyria; like as it was to Israel in the day that he came up out of the land of Egypt. Isaiah 11:15, 16.

> ו خداوند زبانِ دریای مصر را به‌کلی نابود خواهد کرد؛ و با بادِ نیرومندِ خویش دستِ خود را بر نهر خواهد افشاند، و آن را به هفت شاخه خواهد زد، و مردمان را چنان خواهد ساخت که خشک‌پا عبور کنند. و برای بازماندگانِ قومِ او که از آشور باقی خواهند ماند، شاهراهی خواهد بود؛ چنان‌که برای اسرائیل در روزی که از سرزمینِ مصر برآمد، بود. اشعیا 11:15، 16

Isaiah chapter ten is the external and chapter eleven is the internal of the same history. The external and internal parallels abound in God’s Word, and these two parallel chapters represent the warning of the third angel as represented by Isaiah. The warning of the third angel has been summarized in many ways through inspiration, but a very helpful breakdown of the warning of the third angel is that it represents the events connected with the close of probation and it also emphasizes the need of personal preparation. Isaiah ten are the events, and chapter eleven in the preparation.

فصل دهم اشعیا ظاهرِ همان تاریخ است، و فصل یازدهم باطنِ همان تاریخ. موازاتِ ظاهر و باطن در کلام خدا فراوان است، و این دو فصلِ موازی، هشدارِ فرشتهٔ سوم را آن‌گونه که به‌وسیلهٔ اشعیا بازنموده شده است، به تصویر می‌کشند. هشدارِ فرشتهٔ سوم به شیوه‌های گوناگون از طریق الهام خلاصه شده است، اما یکی از تقسیم‌بندی‌های بسیار سودمندِ این هشدار آن است که رویدادهای مربوط به بسته شدنِ درِ فیض را نشان می‌دهد و نیز بر ضرورتِ آمادگیِ شخصی تأکید می‌ورزد. فصل دهم اشعیا رویدادهاست، و فصل یازدهم آمادگی.

> “The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.

> «رویدادهای مرتبط با پایان زمانِ آزمون و کارِ آماده‌سازی برای زمانِ تنگی، به‌روشنی ارائه شده‌اند. اما انبوهی از مردم از این حقایق مهم بیش از آنچه گویی هرگز مکشوف نشده بودند، درکی ندارند. شیطان در کمین است تا هر تأثیری را که ایشان را برای نجات حکیم سازد، برباید، و زمانِ تنگی آنان را ناآماده خواهد یافت.»

> “When God sends to men warnings so important that they are represented as proclaimed by holy angels flying in the midst of heaven, He requires every person endowed with reasoning powers to heed the message. The fearful judgments denounced against the worship of the beast and his image (Revelation 14:9–11), should lead all to a diligent study of the prophecies to learn what the mark of the beast is, and how they are to avoid receiving it. But the masses of the people turn away their ears from hearing the truth and are turned unto fables. The apostle Paul declared, looking down to the last days: ‘The time will come when they will not endure sound doctrine.’ 2 Timothy 4:3. That time has fully come. The multitudes do not want Bible truth, because it interferes with the desires of the sinful, world-loving heart; and Satan supplies the deceptions which they love.

> «هنگامی که خداوند به انسان‌ها هشدارهایی چنان مهم می‌فرستد که به صورت اعلامِ فرشتگانِ مقدس که در میان آسمان پرواز می‌کنند به تصویر کشیده شده‌اند، از هر شخصی که از قوای تعقّل برخوردار است می‌خواهد که به این پیام گوش فرا دهد. داوری‌های هولناکی که بر پرستشِ وحش و تصویر او اعلام شده‌اند (مکاشفه ۱۴:‏۹–۱۱)، باید همگان را به مطالعه‌ای جدّیِ نبوت‌ها برانگیزد تا دریابند نشانِ وحش چیست و چگونه باید از دریافتِ آن اجتناب کنند. امّا توده‌های مردم گوش خود را از شنیدنِ حقیقت برمی‌گردانند و به سوی افسانه‌ها روی می‌آورند. رسول پولس، با نظر به ایامِ آخر، اعلام کرد: «زمانی خواهد آمد که تعلیم صحیح را تحمّل نخواهند کرد.» ۲ تیموتاؤس ۴:‏۳. آن زمان به‌طور کامل فرا رسیده است. انبوه مردم حقیقتِ کتاب‌مقدس را نمی‌خواهند، زیرا با امیالِ دلِ گناهکار و دنیاپرست در تعارض است؛ و شیطان فریب‌هایی را که دوست می‌دارند برای ایشان فراهم می‌سازد.»

> “But God will have a people upon the earth to maintain the Bible, and the Bible only, as the standard of all doctrines and the basis of all reforms. The opinions of learned men, the deductions of science, the creeds or decisions of ecclesiastical councils, as numerous and discordant as are the churches which they represent, the voice of the majority—not one nor all of these should be regarded as evidence for or against any point of religious faith. Before accepting any doctrine or precept, we should demand a plain ‘Thus saith the Lord’ in its support.

> “لیکن خدا بر زمین قومی خواهد داشت که کتاب‌مقدس، و تنها کتاب‌مقدس را، معیار همهٔ تعالیم و اساس همهٔ اصلاحات نگاه دارند. آراء مردان دانشمند، استنتاج‌های علم، اعتقادنامه‌ها یا مصوبات شوراهای کلیسایی، هرچند به شمار کلیساهایی که نمایندگی می‌کنند بسیار و با یکدیگر ناسازگار باشند، و نیز صدای اکثریت—نه هیچ‌یک از اینها و نه همهٔ آنها با هم—نباید دلیلی بر له یا علیه هیچ نکته‌ای از ایمان دینی شمرده شوند. پیش از آنکه هر تعلیمی یا حکمی را بپذیریم، باید برای تأیید آن، «خداوند چنین می‌فرماید»ی آشکار مطالبه کنیم.

> “Satan is constantly endeavoring to attract attention to man in the place of God. He leads the people to look to bishops, to pastors, to professors of theology, as their guides, instead of searching the Scriptures to learn their duty for themselves. Then, by controlling the minds of these leaders, he can influence the multitudes according to his will.” The Great Controversy, 594, 595.

> «شیطان پیوسته می‌کوشد به جای خدا، توجه را به انسان معطوف سازد. او مردم را بر آن می‌دارد که به جای آن‌که برای آموختن وظیفهٔ خویش شخصاً در کتاب‌مقدس جست‌وجو کنند، به اسقفان، شبانان و استادان الهیات به‌عنوان راهنمایان خود بنگرند. آنگاه، با در اختیار گرفتن اذهان این رهبران، می‌تواند انبوه مردم را مطابق ارادهٔ خود تحت تأثیر قرار دهد.» نزاع عظیم، 594، 595.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles