Article

# Elijah - Number Five

ایلیاہ — نمبر پانچ

Prophetic Silence

خاموشیِ نبوی

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

هنگامی که الیاس به اَخاب فرمان داد که تمامی اسرائیل را به کَرْمِل فراخوانَد، این امر پیش‌نمونِ آن بود که خدا کلیسا را پس از سه سال و نیم آزار، در سال 1798 از اعصار تاریک بیرون آورد و آنان را به 1844 و پس از آن به 1863 هدایت کرد. آن سه تاریخ، سه نشانۀ پایانیِ ساختارِ «هفت زمان» هستند، چنان‌که اشعیا در فصل هفتم بیان کرده است.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

همان تاریخِ 1798، 1844 و 1863 همچنین به‌گونه‌ای نمادین بازنمایی شد آنگاه که موسی بنی‌اسرائیل را از بندگیِ مصر بیرون آورد و به سوی کوه سینا رهبری کرد. تاریخِ فرشتهٔ اول و دوم نمایانگر جنبش میلری است که در زمانِ آخر در 1798 آغاز شد و تا هنگامی ادامه یافت که آن جنبش در 1863 به یک کلیسا تبدیل شد. ایلیا و موسی دو شاهدِ اصلیِ تاریخِ میلری هستند، و ایشان همان دو شاهدِ اصلی در کتابِ مکاشفه در خلالِ تاریخِ فرشتهٔ سوم می‌باشند.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

جنبش میلری آغازِ انجیل جاودانیِ مکاشفهٔ چهارده را نشان می‌دهد و Future for America پایان آن را رقم می‌زند. میان جنبش آغازینِ میلری‌ها و جنبش پایانی، کلیسای ادونتیست روز هفتم قرار دارد. بنا بر گفتهٔ مورخان کلیسای ادونتیست، در سال 1856 بازماندگانِ جنبش میلری به وضعیتِ لائودیکیه وارد شدند، و بدین‌سان دورهٔ فیلادلفیا که نمایانگر سال‌های 1798 تا 1856 بود، به پایان رسید.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

در مقالهٔ پیشین نشان دادیم که الهام، نومیدیِ عبور از دریای سرخ را با نومیدیِ عظیمِ سال ۱۸۴۴ هم‌راستا ساخت. در همان نقطه، آزمونِ سَبَّت که به‌وسیلهٔ مَنّا بازنمایی شده است، در تاریخ موسی فرا رسید. در همان نقطهٔ نبوی، نوری که از قدس‌الاقداس آمد، فرایندی از آزمودن و تطهیر را آغاز کرد که با سَبَّت شروع می‌شد، برای کسانی که از دریا عبور کرده بودند و به‌واسطهٔ ایمان به قدس‌الاقداس داخل شده بودند. فرایندِ آزمونی که پیش از ۱۸۴۴ قرار داشت، در تاریخ موسی از هنگام تولد او آغاز شد، و برای میلری‌ها در ۱۷۹۸، با افزایشِ دانشی که دانیال مشخص کرده بود و قرار بود فرایندِ آزمونیِ سه‌مرحله‌ای‌ای را پدید آورد که به داوری منتهی می‌شد.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> بسیاری پاک خواهند شد، و سفید گردانیده خواهند شد، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت خواهند ورزید؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۱۰.

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

آغاز داوری در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، به‌واسطهٔ داوریِ فرعون که با نخست‌زادگان مصر آغاز شد و در آب‌های دریای سرخ پایان یافت، به‌طور نمادین پیش‌نمایانده شده بود. هنگامی که دانایان به‌وسیلهٔ ایمان به قدس‌الاقداس داخل شدند، یا از دریای سرخ عبور کردند، فرایندِ آزمونی که در زمانِ آخر در ۱۷۹۸ آغاز شده بود، پس از ۱۸۴۴ نیز ادامه یافت. در تاریخِ موسی، این امر به‌وسیلهٔ ده آزمون به تصویر کشیده شد، که اسرائیل در هر مرحله در آن‌ها ناکام ماند. آخرینِ این ده آزمون، زمانی بود که دوازده جاسوس سرزمینِ موعود را بررسی کردند. نخستین آزمون در تاریخِ موسی، آزمونِ مَنّا بود که نمایانگرِ سَبَّت است، و برای میلری‌ها، سَبَّت به‌عنوان نخستین آزمون پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ شناخته شد. از آنجا که در هر دو تاریخِ موازی، نخستین آزمون سَبَّت بود، نُه آزمونِ بعدی در تاریخِ موسی نشان می‌دهد که پس از ۱۸۴۴، رشته‌ای از آزمون‌ها وجود می‌داشت که به ورود به سرزمینِ موعود یا به بیابانِ مرگ منتهی می‌شد. ۱۸۶۳ نمایانگرِ آزمونِ نهایی برای جنبشِ میلری است. این بررسی را از زمانی آغاز خواهیم کرد که دوازده جاسوس با گزارش‌های خود از سرزمینِ موعود بازمی‌گردند.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> اور وہ چالیس دن کے بعد اُس ملک کی جاسوسی کرکے لوٹ آئے۔ اور وہ موسیٰ اور ہارون اور بنی اسرائیل کی ساری جماعت کے پاس، بیابانِ فاران میں قادِس تک، آئے؛ اور اُن کو اور ساری جماعت کو خبر دی، اور اُنہیں اُس ملک کا پھل دکھایا۔ اور اُنہوں نے اُسے بیان کیا اور کہا، ہم اُس ملک میں گئے تھے جہاں تُو نے ہمیں بھیجا تھا؛ اور واقعی اُس میں دودھ اور شہد بہتا ہے، اور یہ اُس کا پھل ہے۔ لیکن وہاں کے باشندے زورآور ہیں، اور شہر فصیل دار اور نہایت بڑے ہیں؛ اور مزید یہ کہ ہم نے وہاں عناق کی اولاد کو بھی دیکھا۔ عمالیقی جنوب کی سرزمین میں بستے ہیں؛ اور حتی اور یبوسی اور اموری پہاڑی ملک میں رہتے ہیں؛ اور کنعانی سمندر کے کنارے اور یردن کے آس پاس آباد ہیں۔ تب کالب نے موسیٰ کے حضور لوگوں کو خاموش کیا اور کہا، آؤ، ہم فوراً چڑھ جائیں اور اُس پر قبضہ کرلیں؛ کیونکہ ہم یقیناً اُس پر غالب آنے کے قابل ہیں۔ لیکن جو آدمی اُس کے ساتھ گئے تھے اُنہوں نے کہا، ہم اُس قوم کے مقابلہ میں چڑھنے کے قابل نہیں؛ کیونکہ وہ ہم سے زیادہ زورآور ہیں۔ اور اُنہوں نے اُس ملک کی بابت جس کی وہ جاسوسی کرکے آئے تھے، بنی اسرائیل میں بری خبر پھیلائی، اور کہا، وہ ملک جس کی ٹوہ لینے کو ہم اُس میں سے گزرے، ایسا ملک ہے جو اپنے باشندوں کو نگل جاتا ہے؛ اور جتنے لوگ ہم نے اُس میں دیکھے وہ سب بڑے قدآور آدمی تھے۔ اور وہاں ہم نے دیو دیکھے، یعنی عناق کی اولاد، جو دیووں میں سے ہے؛ اور ہم اپنی ہی نظر میں ٹڈّیوں کے مانند تھے، اور اُن کی نظر میں بھی ایسے ہی تھے۔ گنتی 13:25–33۔

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

این بخش از اعداد شامل برخی حقایق بسیار مهم است که باید به آن‌ها توجه کرد؛ حقایقی که اگر تاریخِ بازنمایی‌شده در آن به‌عنوان نمونه‌ای از جنبش میلری در نظر گرفته نشود، به‌آسانی ممکن است از نظر دور بمانند. یکی از این نکات آن است که یاغیانِ دارای «گزارش بد» در حال ناکام ماندن در دهمین و آخرین آزمون خود بودند، و در آن آزمون نهایی دو طبقه از مردم آشکار شدند. این دو طبقه، که در طول تاریخِ نه آزمون پیشین در حال شکل‌گیری بودند، منش‌های خود را بر اساس اینکه کدام «گزارش» را برمی‌گزیدند که بپذیرند، آشکار ساختند. در سال 1863، اَدوِنتیسمِ میلری گزارش موسی را، آن‌گونه که در نبوتِ بردگی در لاویان بیست‌وشش بازنمایی شده است، رد کرد. گزارشی که یوشع و کالیب ارائه کردند، صرفاً تکرارِ «گزارش» خدا در سراسر تاریخِ رهایی ایشان از بردگی بود. از زمان تولد موسی به بعد، خدا وعده داده بود که آنان را از بردگی بیرون آورده، به سرزمینی داخل سازد که قرن‌ها پیش به ابراهیم وعده داده شده بود. یوشع و کالیب نمایندهٔ کسانی هستند که بر گزارشِ بنیادی ایستادند؛ آن ده جاسوس دیگر این را رد کردند که خدا واقعاً آن گزارش را داده بود.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> و تمام جماعت اپنی آواز بلند کر کے چلّائی، اور اُس رات لوگ روتے رہے۔ اور بنی اسرائیل سب کے سب موسیٰ اور ہارون کے خلاف بڑبڑانے لگے، اور ساری جماعت نے اُن سے کہا، کاش ہم مصر کے ملک ہی میں مر گئے ہوتے! یا کاش ہم اِس بیابان میں مر جاتے! اور خداوند ہمیں اِس ملک میں کیوں لایا ہے؟ تاکہ ہم تلوار سے مارے جائیں، اور ہماری بیویاں اور ہمارے بچے لُوٹ کا مال بنیں؟ کیا ہمارے لیے مصر کو لوٹ جانا بہتر نہ ہوتا؟ پھر وہ ایک دوسرے سے کہنے لگے، آؤ ہم اپنے لیے ایک سردار مقرر کریں، اور مصر کو واپس چلیں۔ گنتی 14:1–4۔

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

هنگامی که جیمز وایت در سال ۱۸۶۳ مقاله‌ای در Review and Herald نوشت و برداشت میلر از «هفت زمان» را رد کرد، و در همان سال اوریا اسمیت نمودار جعلی‌ای را منتشر ساخت که از هرگونه اشاره‌ای به «هفت زمان»ِ لاویان تهی بود، هر دو، وایت و اسمیت، کار ویلیام میلر را کنار گذاشتند و روش‌شناسی کتاب‌مقدسیِ پروتستانیسمِ مرتد را به کار گرفتند. روش‌شناسیِ مرتدان، که ایشان اندکی پیش‌تر آنان را «دختران بابل» معرفی کرده بودند، به‌عنوان استدلالی برای ردّ پیام میلر، که به‌وسیلهٔ فرشته جبرائیل هدایت شده بود، به کار گرفته شد. در دهمین آزمون برای اسرائیلِ باستان، آنان صریحاً گفتند: «برای خود سرداری بگماریم و به مصر بازگردیم.» شکست در دهمین و آخرین آزمون، بر ردِّ «گزارشی» استوار است که از آغاز با همان گزارش هماهنگ بود، و نیز بر اشتیاقی برای بازگشت به بندگیِ مصر. هنگامی که ارمیا به‌طور نمادین نمایندهٔ کسانی شد که از پیشگوییِ نافرجامِ ۱۸۴۳ نومید شده بودند، خدا به‌طور مشخص او را فراخواند که به خدا و به حرارت پیشین خود برای آن پیام بازگردد، اما نیز به او فرمان داد که هرگز به سوی کسانی که به‌عنوان دختران بابل شناخته شده بودند بازنگردد.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> لہٰذا خداوند یوں فرماتا ہے: اگر تُو رجوع لائے، تو میں تجھے پھر واپس لاؤں گا، اور تُو میرے حضور کھڑا رہے گا؛ اور اگر تُو قیمتی کو حقیر سے جدا کرے، تو تُو میرے منہ کی مانند ہوگا۔ وہ تیری طرف رجوع لائیں، پر تُو اُن کی طرف رجوع نہ لانا۔ یرمیاہ 15:19۔

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

در سال ۱۸۶۳، جیمز وایت و اوریا اسمیت ناخدایی تازه گماشتند تا ایشان را به همان‌جایی بازگرداند که به آنان فرمان داده شده بود بدان‌جا نروند. یوشَع و کالیب نمایندۀ کسانی‌اند که مایل بودند به پیش روند؛ وایت و اسمیت نمایندۀ کسانی‌اند که خواهان بازگشت بودند.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

نکتهٔ دیگری که باید در این بخش از کتاب اعداد مورد توجه قرار گیرد، این است که شورش نهایی، که موجب محکوم شدن همهٔ عاصیان به مردن در بیابان در طی چهل سال بعدی می‌شود، یکی از دو مرجع اصلی است که اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» را در نبوت کتاب‌مقدسی تثبیت می‌کند؛ اصلی که شاید اساسی‌ترین قاعدهٔ نبوی بود که میلر برای گشودن پیام انجیل جاودانی و فرشتهٔ اول از آن بهره گرفت. شاهد دیگرِ کتاب‌مقدسی برای این قاعده در کتاب حزقیال یافت می‌شود.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> اور جب تو یہ پورا کر چکے، پھر اپنی دائیں کروٹ پر لیٹنا، اور تُو یہوداہ کے گھرانے کی بدکرداری کو چالیس دن تک اٹھائے رہے گا: میں نے تیرے لیے ہر ایک دن کے بدلے ایک ایک سال مقرر کیا ہے۔ حزقی ایل 4:6۔

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

آنچه غالباً در خصوص آن دو آیۀ بنیان‌گذارِ اصلِ «یک روز در برابر یک سال» از نظر دور می‌ماند، بستر تاریخیِ هر دوی آن آیات است.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> مطابق شمارِ اُن دنوں کے جن میں تم نے اُس ملک کی جاسوسی کی، یعنی چالیس دن، ہر ایک دن کے بدلے ایک برس، تم اپنی بدکرداریوں کا بوجھ چالیس برس تک اٹھاؤ گے، اور تم میری وعدہ شکنی کو جانو گے۔ گنتی 14:34۔

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

آیه‌ای که در کتاب اعداد آمده است، در آغاز تاریخ اسرائیلِ باستان واقع شد و نمایانگر عصیانِ قومِ عهدِ خدا بود؛ و آیه‌ای که در حزقیال آمده است، در پایان تاریخ اسرائیلِ باستان واقع شد و نمایانگر عصیانِ قومِ عهدِ خدا بود. مجازات در آغاز، مرگ در بیابان بود، و مجازات در پایان، بندگی در سرزمین دشمنانشان. اصلِ «یک روز در برابر یک سال» بر عصیانِ یک قومِ عهد تأکید می‌ورزد. دو مجازات: یکی در آغاز و دیگری در پایان، اما هر دو متفاوت. نخستین، مرگِ تدریجی در خلالِ سفر در بیابان بود؛ آخری، اسارت و بندگی در بابلِ واقعی.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> پس موسی و هارون در برابر تمامی جماعتِ انجمنِ بنی‌اسرائیل بر روی خود به زمین افتادند. و یوشع بن نون و کالیب بن یفُنّه، که از جملهٔ کسانی بودند که آن سرزمین را تجسّس کرده بودند، جامه‌های خود را دریدند؛ و به تمامی جماعتِ بنی‌اسرائیل سخن گفته، گفتند: «سرزمینی که از آن گذشتیم تا آن را تجسّس کنیم، سرزمینی است بسیار نیکو. اگر خداوند از ما خشنود باشد، ما را به این سرزمین درخواهد آورد و آن را به ما خواهد بخشید؛ سرزمینی که از شیر و عسل جاری است. فقط بر خداوند عصیان مورزید، و از قومِ آن سرزمین مترسید، زیرا ایشان نانِ ما خواهند بود؛ پناهِ ایشان از آنان برگشته است، و خداوند با ماست؛ از ایشان مترسید.» اما تمامی جماعت گفتند که ایشان را سنگسار کنند. آنگاه جلالِ خداوند در خیمهٔ اجتماع، در برابر همهٔ بنی‌اسرائیل، ظاهر شد. و خداوند به موسی گفت: «این قوم تا به کِی مرا اهانت خواهند کرد؟ و تا به کِی، با وجود همهٔ آیاتی که در میان ایشان ظاهر ساخته‌ام، به من ایمان نخواهند آورد؟ ایشان را به وبا خواهم زد و از میراث محرومشان خواهم ساخت، و از تو قومی بزرگ‌تر و نیرومندتر از ایشان پدید خواهم آورد.» و موسی به خداوند گفت: «آنگاه مصریان این را خواهند شنید، زیرا تو این قوم را به قوّت خویش از میان ایشان بیرون آوردی؛ و آن را به ساکنان این سرزمین بازخواهند گفت، زیرا شنیده‌اند که تو، ای خداوند، در میان این قوم هستی، و تو، ای خداوند، رو در رو دیده می‌شوی، و ابر تو بر فراز ایشان ایستاده است، و تو در روز در ستونِ ابر و در شب در ستونِ آتش پیشاپیش ایشان می‌روی. اکنون اگر تمامی این قوم را همچون یک تن بکشی، آنگاه ملت‌هایی که آوازهٔ تو را شنیده‌اند، خواهند گفت: چون خداوند نتوانست این قوم را به سرزمینی که برای ایشان سوگند خورده بود درآورد، پس ایشان را در بیابان کشت. و اکنون، تمنا دارم که قدرتِ خداوندگارم عظیم گردد، چنان‌که گفته‌ای: خداوند دیرغضب و عظیم‌رحمت است، گناه و تعدّی را می‌آمرزد، اما به هیچ وجه گناهکار را بی‌سزا نمی‌گذارد، و عقوبتِ گناهِ پدران را بر فرزندان تا پشتِ سوم و چهارم می‌رساند. پس تمنا دارم گناه این قوم را بر حسب عظمتِ رحمتت بیامرز، چنان‌که این قوم را از مصر تا کنون آمرزیده‌ای.» اعداد ۱۴:‏۵–۱۹.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

تاریخی که در این آیات بازنمایی شده است، به نمادی کتاب‌مقدسی بدل شد که «روز اغوا» نامیده می‌شود. از «روز اغوا» در مزمور نود و پنج، ارمیا سی و دو، و عبرانیان سه یاد شده است، اما در این زمان به آن نماد نخواهیم پرداخت. اصلی مهم در بخش پیشین مشخص شده است که باید شناخته شود. این اصل همچنین به‌وسیلهٔ نبی سموئیل، لوسیفر، الن وایت، و البته موسی در این بخش به تصویر کشیده شده است.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> و به او گفتند: «اینک تو پیر شده‌ای و پسرانت در راه‌های تو سلوک نمی‌کنند؛ اکنون برای ما پادشاهی مقرر کن تا مانند همهٔ امت‌ها ما را داوری کند.» اما این امر در نظر سموئیل ناپسند آمد، چون گفتند: «پادشاهی به ما بده تا ما را داوری کند.» پس سموئیل نزد خداوند دعا کرد. و خداوند به سموئیل گفت: «آواز قوم را در هر آنچه به تو می‌گویند بشنو، زیرا نه تو را رد کرده‌اند، بلکه مرا رد کرده‌اند تا بر ایشان سلطنت نکنم. بر حسب همهٔ کارهایی که از روزی که ایشان را از مصر بیرون آوردم تا امروز کرده‌اند، که مرا ترک نموده، خدایان دیگر را عبادت کرده‌اند، همچنین با تو نیز چنین می‌کنند. پس الآن آواز ایشان را بشنو؛ لیکن ایشان را به تأکید هشدار بده و آیین پادشاهی را که بر ایشان سلطنت خواهد کرد، برای ایشان بیان کن.» پس سموئیل تمامی سخنان خداوند را به قومی که از او پادشاه می‌خواستند، بازگفت. و گفت: «این است آیین پادشاهی که بر شما سلطنت خواهد کرد: پسران شما را خواهد گرفت و ایشان را برای خود خواهد گماشت، تا برای ارابه‌هایش و سوارانش باشند، و بعضی پیشاپیش ارابه‌هایش بدوند. و برای خود سردارانِ هزاره‌ها و سردارانِ پنجاه‌نفره مقرر خواهد کرد؛ و بعضی را خواهد گماشت تا زمین او را شخم زنند و محصول او را درو کنند و افزارهای جنگی او و تجهیزات ارابه‌های او را بسازند. و دختران شما را خواهد گرفت تا عطرساز و آشپز و نانوا باشند. و کشتزارهای شما و تاکستان‌های شما و زیتونستان‌های شما، یعنی بهترینِ آنها را، خواهد گرفت و به خادمان خود خواهد داد. و ده‌یکِ غلهٔ شما و تاکستان‌های شما را خواهد گرفت و به صاحب‌منصبان و خادمان خود خواهد داد. و غلامان و کنیزان شما و بهترین جوانان شما و الاغ‌های شما را خواهد گرفت و به کار خود خواهد گماشت. و ده‌یکِ گله‌های شما را خواهد گرفت؛ و شما بندگان او خواهید بود. و در آن روز از دست پادشاهی که برای خود برگزیده‌اید فریاد خواهید زد، و خداوند در آن روز شما را اجابت نخواهد کرد.» با این همه، قوم نخواستند آواز سموئیل را بشنوند، بلکه گفتند: «نه، بلکه باید پادشاهی بر ما باشد، تا ما نیز مانند همهٔ امت‌ها باشیم، و پادشاه ما ما را داوری کند و پیشاپیش ما بیرون رود و در جنگ‌های ما بجنگد.» و سموئیل همهٔ سخنان قوم را شنید و آنها را به سمع خداوند رسانید. و خداوند به سموئیل گفت: «آواز ایشان را بشنو و برای ایشان پادشاهی مقرر کن.» پس سموئیل به مردان اسرائیل گفت: «هر یک از شما به شهر خود بروید.» ۱ سموئیل ۸:‏۵–۲۲

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

در این بخش، اسرائیلِ باستان خدا را به‌عنوان پادشاه خود رد کرد، و این تاریخ به زمانی در آینده اشاره می‌کند که آنان اعلام کردند جز قیصر پادشاهی ندارند. آنان حکومتِ الهیِ خدا را رد کردند و اصرار ورزیدند که پادشاهی از میان قوم خود به ایشان داده شود، اما در نهایت اعلام کردند که پادشاهشان پادشاهی رومی است. پادشاه رومی در ایام آخر، پاپِ روم است.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> لیکن وہ پکار اُٹھے، اسے لے جاؤ، اسے لے جاؤ، اسے مصلوب کرو۔ پیلاطس نے اُن سے کہا، کیا میں تمہارے بادشاہ کو مصلوب کروں؟ سردار کاہنوں نے جواب دیا، قیصر کے سوا ہمارا کوئی بادشاہ نہیں۔ یوحنا 19:15۔

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

ردِّ الٰهیاتی کی این نفی برای سموئیل چنان رنج‌آور و شخصی بود که او آن را ردِّ مقام نبوتِ خویش فهمید. اما خدا اطمینان حاصل کرد که سموئیل دریابد که ردِّ ایشان متوجه خداست، نه نبی. این دو بخش که رابطهٔ نبویِ موسی و سموئیل را با عصیانِ اسرائیلِ باستان بیان می‌کنند، نشان می‌دهند که مجازاتی که در پی آن عصیان آمد، پایانِ کارِ اسرائیلِ باستان نبود. هنوز گروهی، ممثَّل در یوشع و کالیب، باقی بود که به سرزمینِ موعود داخل می‌شد، و در روایتِ سموئیل نیز پایانِ اسرائیلِ باستان در خاتمهٔ پادشاهانِ اسرائیل بود، نه در آغاز آن.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

موسیٰ نے خدا کے ساتھ یہ استدلال کیا کہ وہ قدیم اسرائیل کے ساتھ اپنا کام جاری رکھے، کیونکہ موسیٰ نے یہ دلیل پیش کی کہ اس مرحلے پر انہیں انجام تک پہنچا دینا اُس کی قوم کی نجات کی مقدس تاریخ اور اُنہیں اُس سرزمین میں لے جانے کے اُس کے وعدے کی غلط نمائندگی ہوگا جس کا وعدہ خدا نے ابراہام سے کیا تھا۔ یہاں نکتہ یہ ہے کہ خدا بغاوت کو نہ صرف واقع ہونے بلکہ جاری رہنے کی بھی اجازت دینے کا انتخاب کرتا ہے، جب اُس کا ارادہ یہ ہوتا ہے کہ وہ اس بغاوت کو حق کی گواہی کے طور پر استعمال کرے۔

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

رویهٔ خشمِ عادلانه‌ای که سموئیل آشکار ساخت، از سوی الن وایت نیز آشکار شد.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> «من هرگز پیش از این در میان قوم خود چنین خشنودیِ استوار از خویشتن و چنین بی‌میلی به پذیرفتن و اذعانِ نور ندیده بودم، آن‌گونه که در مینیاپولیس آشکار شد. به من نشان داده شد که هیچ‌یک از آن گروهی که روحِ ظاهرشده در آن اجتماع را در خود پرورش داده بودند، دیگر نوری روشن نخواهند داشت تا گران‌بهاییِ حقیقتی را که از آسمان برای ایشان فرستاده شده بود تشخیص دهند، مگر آنکه غرور خود را فروتن سازند و اقرار کنند که محرکِ ایشان روحِ خدا نبود، بلکه ذهن‌ها و دل‌هایشان از تعصب آکنده شده بود. خداوند می‌خواست به ایشان نزدیک شود، ایشان را برکت دهد و از ارتدادهایشان شفا بخشد، اما آنان نخواستند گوش فرا دهند. آنان به همان روحی محرک بودند که قورح، داتان و ابیرام را برمی‌انگیخت. آن مردانِ اسرائیل مصمم بودند در برابر هر برهانی که خطای ایشان را ثابت می‌کرد مقاومت کنند، و در مسیر نارضایتی و سرکشیِ خود همچنان پیش رفتند تا آنکه بسیاری نیز از راه به در شدند و با ایشان متحد گشتند.»

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> «این‌ها که بودند؟ نه ضعیفان، نه نادانان، نه ناآگاهان. در آن شورش، دویست و پنجاه رئیسِ نامدار در جماعت بودند، مردانی صاحب‌نام. شهادت ایشان چه بود؟ «تمام جماعت مقدس‌اند، هر یک از ایشان، و خداوند در میان ایشان است؛ پس چرا خویشتن را بر جماعتِ خداوند برمی‌افرازید؟» [اعداد 16:3]. هنگامی که قورح و همراهانش زیر داوری خدا هلاک شدند، مردمی که ایشان فریب داده بودند، در این معجزه دستِ خداوند را ندیدند. تمامی جماعت در صبحِ روز بعد موسی و هارون را متهم ساختند که: «شما قومِ خداوند را کشته‌اید» [آیه 41]، و بلا بر جماعت نازل شد، و بیش از چهارده هزار تن هلاک شدند.»

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> «هنگامی که قصد کردم مینیاپولیس را ترک کنم، فرشتهٔ خداوند در کنار من ایستاد و گفت: “نه چنین؛ زیرا خدا در این مکان کاری برای تو دارد تا انجام دهی. قوم رفتارِ شورشِ قورح، داتان و ابیرام را از سر گرفته‌اند. من تو را در جایگاهِ درستت قرار داده‌ام، جایگاهی که آنان که در نور نیستند آن را به رسمیت نخواهند شناخت؛ ایشان به شهادت تو اعتنا نخواهند کرد؛ اما من با تو خواهم بود؛ فیض و قدرت من تو را نگاه خواهد داشت. این تو نیستی که خوار می‌شمارند، بلکه رسولان و پیامی را که برای قوم خود می‌فرستم. آنان نسبت به کلام خداوند اهانت روا داشته‌اند. شیطان چشمان ایشان را کور کرده و داوری‌شان را منحرف ساخته است؛ و اگر هر جان از این گناهِ خود، یعنی این استقلالِ تقدیس‌ناشده‌ای که به روح خدا اهانت می‌کند، توبه نکند، در تاریکی خواهند رفت. اگر توبه نکنند و بازگشت ننمایند تا ایشان را شفا دهم، چراغدان را از جای خود برخواهم گرفت. آنان بینایی روحانیِ خود را تیره ساخته‌اند. نخواستند که خدا روح و قدرت خود را ظاهر سازد؛ زیرا نسبت به کلام من روحِ استهزا و انزجار دارند. سبکسری، بیهوده‌گویی، مطایبه و شوخی هر روزه در میان ایشان معمول است. دل‌های خود را ننهاده‌اند تا مرا بطلبند. در شراره‌های افروختهٔ خویش گام برمی‌دارند، و اگر توبه نکنند، در اندوه خواهند آرمید. خداوند چنین می‌فرماید: در موضع وظیفهٔ خود بایست؛ زیرا من با تو هستم، و تو را ترک نخواهم کرد و رها نخواهم ساخت.” این سخنانِ خدا را من جرأت نکرده‌ام نادیده بگیرم.» The 1888 Materials, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

خواهر وایت در نگرش خود با سموئیل همسان دانسته شد و به او گفته شد که در میان یاغیان و طغیان ایشان بماند و «بر» «پُست» «وظیفه» خویش «ایستادگی کند». به او فرمان داده شد که بر پست خود بایستد، پس از آنکه او (آن نبیّه) تصمیم گرفته بود یاغیان و طغیان ایشان را به خودشان واگذارد.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

دَ «لومړۍ یادونې» قاعده، چې د الفا او اومیګا د اصل یو بنسټیز جز دی، څرګندوي چې د یوې موضوع لومړی ځل یادېدل تر ټولو ستر اهمیت لري. د لوسیفر د بغاوت له هماغه پیل سره دا حقیقت تړلی و چې که خدای غوښتلي وای، هغه ټول اړین قدرت درلود چې لوسیفر د هماغه لومړني ځانغوښتونکي فکر پر مهال له منځه یوسي، هغه فکر چې د لوسیفر په خپل ذهن کې راټوکېدلی و. خدای کولای شول لوسیفر له مخلوقاتو څخه لیرې کړي، او هغه داسې قدرت لري چې که یې غوره کړې وای، دا کار یې په داسې ډول ترسره کولای شوای چې نورو فرښتو ته به آن دا هم نه وای معلوم شوي چې څه پېښ شوي دي. البته، هغه داسې ونه کړل، ځکه چې د نورو لاملونو تر څنګ، دا به د هغه د سیرت انکار وای؛ خو هغه هماغه خلاقه قدرت لري چې هغه ته یې د همدې کار اجازه ورکوله. خو هغه دا کار ونه کړ. هغه په صبر سره اجازه ورکړه چې بغاوت د هغه د سیرت د شاهدۍ یوه برخه وګرځي، د هغې شخړې د ګواهۍ یوه برخه شي چې په آسمان کې پیل شوې وه او په پای کې به ځمکې ته راورسېده. دا هغه څه دي چې د موسیٰ مکالمې د لرغوني اسرائیل لپاره ترسره کړل. خدای د یاغیانو هغې پېړۍ ته اجازه ورکړه چې په دښته کې مړه شي او هماغه تاریخ یې د تلپاتې انجیل له حقایقو سره د تړلو مطالبو د لا پیاوړتیا لپاره د کتاب‌مقدس د یو مثال په توګه وکاراوه.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

به همین‌سان، در روزگار سموئیل نیز، با ردّ خدا به‌عنوان پادشاه، چنین بود. به سموئیل دستور داده شد که، علیرغم اعتقادات شخصی و آگاهی نبویِ خود، پیش رود و در جایگاه وظیفهٔ خویش بایستد. این بُعد از نظارت نبوی و تاریخیِ خدا همچنین در بازسازی هیکل پس از اسارت بابلی نیز شناخته می‌شود. خدا هر جزء از هفتاد سال اسارت را پیشگویی کرد و بر آن حاکم بود؛ بازگشت به اورشلیم، بازسازی اورشلیم، هیکل، و کوچه‌ها و حصارها. او نبوت‌های زمانی را مقرر ساخت که نشان می‌دادند چه هنگام از اسارت آزاد خواهند شد. او مشخص کرد که چند فرمان برای تعیین آغازِ دو هزار و سیصد سال وجود خواهد داشت. او کورِش را به نام معرفی کرد، آن پادشاهِ بت‌پرست را که با نخستین فرمان، این فرایند را آغاز می‌کرد. همهٔ عناصرِ بازسازیِ اورشلیم و هیکل به‌طور مشخص معیّن شده بود و او مردانِ پارسا و انبیا را برای انجام آن کار برانگیخت.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

با وجود همهٔ پیش‌دانایی آشکارِ الهی و مداخلهٔ نبوی، آن شورشی که به اسارت در بابل انجامیده بود، حضور شخصی او را با قوم خدا پیشاپیش به پایان رسانده بود. جلالِ شِکینه هرگز به معبدی که بازسازی شد بازنگشت. تمام آن تاریخ به کار گرفته شد تا برای تاریخِ پایانِ جهان ساختاری نبوی فراهم آورد، هرچند معبد دیگر هرگز به حضور شِکینه در قدس‌الاقداس مبارک نشد. از این جهت، معبدی که بازسازی شد، نه گواهِ حضور خدا، بلکه شهادتی بر عصیانِ اسرائیل بود. با این حال، انبیای آن تاریخ، همچون سموئیل و خواهر وایت در مینیاپولیس، همچنان در مقامِ انبیا خدمت کردند.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

બ્રહ્માંડવ્યાપી ખ્રિસ્ત અને શૈતાન વચ્ચેના મહાસંઘર્ષમાં લૂસિફરનો બળવો પ્રથમ ઉલ્લેખિત ઘટના છે, અને દેવે પોતાના હેતુઓ માટે તે બળવો ચાલુ રહેવા દીધો. ઇઝરાયલે અન્ય જાતિઓની જેમ થવાની ઇચ્છા વ્યક્ત કરી તેના સામે સમૂએલનો ધાર્મિક આક્રોશ હોવા છતાં, તેને પ્રથમ બે રાજાઓને અભિષેક કરવામાં ભાગ લેવા નિર્દેશ આપવામાં આવ્યો. અને દેવના ભવિષ્યવક્તાઓએ દેવના મંદિરના પુનર્નિર્માણમાં સહભાગ લીધો—એવું મંદિર કે જેમાં ફરી કદી દેવની શેખીનાહ ઉપસ્થિતિ નિવાસ ન કરે.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

کسانی که «ظرف‌های افسانه‌های» خود را بر ضدّ کلام نبوت به کار می‌گیرند، در تلاشی برای پوشاندن عصیان ادونتیسم در سال ۱۸۶۳، و بر آن‌اند که استدلال خویش را بر این منطق بنا نهند که اگر در ۱۸۶۳ چیزی به خطا رخ داده بود، آن نبیّه آن را منع می‌کرد، عمداً از نخستین اصلی که در همان اولین اشاره به عصیان بر ضدّ خدا شناسایی شده است، در جهل می‌مانند. خدا برای مقاصد خود عصیان را اجازه می‌دهد، و اگر برگزیند که انبیای او در برابر عصیان‌هایی که ممکن است پدید آیند بی‌طرف یا خاموش بمانند، آن انتخابِ اوست.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

جب ہم 1844 سے 1863 تک کے اُس آزمائشی عمل پر غور کرنا شروع کرتے ہیں جس کی تمثیل قدیم اسرائیل کی اُن دس آزمائشوں سے ہوتی ہے جن میں وہ بحرِ قلزم کو عبور کرنے کے بعد ناکام ہوئے، تو اس بائبلی حقیقت کو سمجھنا نہایت ضروری ہے۔ خدا کے انبیا اطاعت اور نافرمانی، دونوں حالتوں میں اُس کے نبی کے طور پر کام کرتے ہیں، اور بعض اوقات وہ اُن امور پر احتجاج نہیں کرتے جو بظاہر ایسے معلوم ہوتے ہیں کہ ایک نبی سے ان پر احتجاج کی توقع کی جاتی۔ کبھی وہ بغاوت سے واضح طور پر باخبر ہوتے ہیں لیکن روکے جاتے ہیں، اور کبھی خداوند خود بغاوت کے بارے میں اُن کی آنکھوں پر اپنا ہاتھ رکھ دیتا ہے۔ جب اس زاویۂ نظر کو تسلیم کیا جاتا ہے، تو 1863 بائبلی نبوت کی چھٹی سلطنت کی تاریخ میں—پروٹسٹنٹ ازم کے سینگ اور ریپبلکن ازم کے سینگ، دونوں کے لیے—ایک اہم نشانِ راہ بن جاتا ہے۔

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> من نیز به‌وسیلهٔ انبیا سخن گفته‌ام، و رؤیاها را بسیار گردانیده‌ام، و به‌واسطهٔ خدمت انبیا، مَثَل‌ها به کار برده‌ام. هوشع ۱۲:۱۰.

Back to Articles