Article

# Elijah - Number One

ایلیاہ — نمبر ایک

The First and Last

اوّل و آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.

بیانِ اختتامیِ عہدِ عتیق ایک وعدہ پیش کرتا ہے کہ نبی ایلیاہ خداوند کے عظیم اور ہیبتناک دن سے پہلے ایک پیغام کے ساتھ ظاہر ہوگا۔

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> اِک، میں خُداوند کے اُس عظیم اور ہولناک دِن کے آنے سے پہلے تمہارے پاس ایلیاہ نبی کو بھیجوں گا۔ اور وہ باپوں کے دلوں کو اولاد کی طرف، اور اولاد کے دلوں کو اُن کے باپوں کی طرف پھیر دے گا، ایسا نہ ہو کہ میں آؤں اور زمین کو لعنت سے ماروں۔ ملاکی 4:5، 6۔

The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.

کتابِ مقدّس به‌روشنی بیان می‌کند که «روز عظیم و مهیب خداوند» یا آن «لعنتی» که خدا «زمین را بدان می‌زند»، در کتاب مکاشفه به‌طور نمادین همچنین به‌صورت «هفت بلای آخر» یا «غضب خدا» ترسیم شده است. فصل پانزدهمِ مکاشفه، صحنهٔ نبوی‌ای را معرفی می‌کند که به ریخته شدنِ هفت بلای آخرِ عظیم و مهیبِ فصل شانزدهم می‌انجامد.

> And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.

> اور میں نے آسمان پر ایک اور نشان دیکھا، بڑا اور عجیب: سات فرشتے، جن کے پاس سات آخری آفتیں تھیں؛ کیونکہ انہی میں خدا کا غضب پورا ہو جاتا ہے۔

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.

> اور میں نے یوں دیکھا گویا شیشے کا ایک سمندر ہو جو آگ کے ساتھ ملا ہوا ہو؛ اور وہ لوگ جو اُس حیوان پر، اور اُس کی مورت پر، اور اُس کے نشان پر، اور اُس کے نام کے عدد پر غالب آئے تھے، شیشے کے اُس سمندر کے کنارے کھڑے تھے، اور خدا کی بربطیں لیے ہوئے تھے۔ اور وہ خدا کے بندہ موسیٰ کا گیت، اور برّہ کا گیت گا کر کہتے تھے: اے خداوند خدا قادرِ مطلق، تیرے کام عظیم اور عجیب ہیں؛ اے مقدسوں کے بادشاہ، تیری راہیں راست اور سچی ہیں۔ اے خداوند، کون ہے جو تجھ سے نہ ڈرے اور تیرے نام کی تمجید نہ کرے؟ کیونکہ فقط تو ہی قدوس ہے؛ کیونکہ سب قومیں آ کر تیرے حضور سجدہ کریں گی؛ کیونکہ تیرے انصاف ظاہر ہو گئے ہیں۔

> And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.

> پس از آن نگریستم، و اینک، معبدِ خیمهٔ شهادت در آسمان گشوده شد؛ و آن هفت فرشته که هفت بلا را داشتند، از معبد بیرون آمدند، در کتانِ پاک و سپید ملبّس، و سینه‌های خویش را به کمربندهای زرّین بسته بودند. و یکی از آن چهار موجود زنده به آن هفت فرشته، هفت پیالهٔ زرّینِ مملو از غضبِ خدایِ زندهٔ تا ابدالآباد را داد. و معبد از دودِ برخاسته از جلال خدا و از قدرت او پر شد؛ و هیچ‌کس نتوانست به معبد داخل شود تا آن‌گاه که هفت بلای آن هفت فرشته به کمال رسید. مکاشفه ۱۵:۱–۸

The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”

سببُ أنَّه «لم يقدر أحدٌ أن يدخل الهيكل حتى كملت ضرباتُ الملائكة السبعة» هو أن فرصةَ نيل الخلاص تُغلَق عندما يمتلئ الهيكل دخانًا في الأصحاح الخامس عشر. وعندئذٍ يكون زمنُ الامتحان الذي أُعطي للبشرية لكي تتوب وتجد الخلاص قد انتهى. وحين تبلغ الأمور تلك اللحظة الزمنية، يُسكَب «يومُ الرب العظيم والمخوف» الذي يدعوه يوحنا «الضربات السبع الأخيرة» قبل المجيء الثاني للمسيح. وقد سمَّى ملاخي ذلك اليوم «مخوفًا»، ويُحدِّده إشعياء بأنه «عملُه الغريب».

> For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.

> زیرا خداوند چنان‌که در کوه پَرازیم برخاست، برخواهد خاست؛ و چنان‌که در درهٔ جِبعون خشمگین شد، خشمگین خواهد شد، تا کار خود را، کارِ غریبِ خویش، به انجام رسانَد؛ و فعل خود را، فعلِ عجیبِ خویش، به وقوع آورَد. پس اکنون استهزاکنندگان مباشید، مبادا بندهایتان سخت‌تر گردد؛ زیرا از خداوند یهوهٔ صبایوت شنیده‌ام که هلاکتی، بلکه هلاکتی مقدّر، بر تمامی زمین واقع خواهد شد. اشعیا ۲۸:‏۲۱، ۲۲.

Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.

اگرچه «عملِ غریب» خداوند «تمام زمین» را در بر می‌گیرد، الهام به‌روشنی بیان می‌کند که فرو ریختن بلاها با شورشِ یک ملت مرتبط است.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «قوم‌های بیگانه از نمونهٔ ایالات متحده پیروی خواهند کرد. هرچند او پیشگام می‌شود، با این حال همان بحران بر قوم ما در همهٔ نقاط جهان خواهد آمد.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۳۹۵.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «چون آمریکا، سرزمین آزادی دینی، با پاپیّت متحد شود تا وجدان را به اجبار وادارد و مردم را مجبور سازد که سَبَّتِ کاذب را حرمت نهند، مردمانِ هر کشور در سراسر جهان به پیروی از نمونهٔ او کشانده خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۱۸.

Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.

ہر قوم اپنی آزمائشی مہلت کا پیالہ بھرے گی، لیکن “خدا کے فیصلے” جنہیں سسٹر وائٹ “قومی تباہی” قرار دیتی ہیں، اور “خدا کے مہلک فیصلوں کا وقت” بھی کہتی ہیں—یعنی وہ تاریخ جو ریاستہائے متحدہ میں اتوار کے قانون سے شروع ہوتی ہے—سات آخری آفتیں نہیں ہیں۔

> “A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> «زمانی فرا می‌رسد که شریعت خدا، به معنایی خاص، در سرزمین ما باطل شمرده خواهد شد. حاکمان ملت ما، به‌وسیلهٔ مصوبات قانونی، قانون یکشنبه را به اجرا خواهند گذاشت، و بدین‌سان قوم خدا در معرض خطری عظیم قرار خواهند گرفت. هنگامی که ملت ما، در شوراهای قانون‌گذاری خود، قوانینی وضع کند تا وجدان‌های مردم را در خصوص امتیازات دینی‌شان مقید سازد، و رعایت یکشنبه را الزام‌آور گرداند، و قدرتی ستمگرانه را بر ضد کسانی به کار گیرد که سبتِ روز هفتم را نگاه می‌دارند، شریعت خدا، از هر جهت عملی، در سرزمین ما باطل شمرده خواهد شد؛ و ارتداد ملی، در پیِ خود، ویرانی ملی را خواهد آورد.» Review and Herald، 18 دسامبر 1888.

The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.

قضاوت‌های خدا، که خواهر وایت آن‌ها را «خرابی ملی» می‌نامد، از قانون ملی یکشنبه آغاز می‌شوند و سرآغاز «عمل غریب» خدا را نشان می‌دهند، هرچند عمل غریب خدا به‌طور خاص‌تر همان هفت بلای آخر است. تصویری کامل‌تر از عمل غریب خدا هنگامی پدیدار می‌شود که رهایی از مصر به خط داوری‌های اجرایی خدا افزوده شود. بلاهای مصر، هرچند ده‌گانه بودند، تقسیم شده بودند. سه بلای نخست از هفت بلای آخر متمایز بودند. از این‌رو، رهایی از مصر دوره‌ای از زمان را مشخص می‌کند که به‌وسیله سه بلای نخست نمایانده شده است؛ دوره‌ای که با خرابی ملی ایالات متحده آغاز می‌شود و تا زمانی ادامه می‌یابد که میکائیل برخیزد و مهلت آزمایش بشر به پایان رسد.

> “God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.

> «دا خدای قضاوتونه به پر هغو کسانو نازل شي چې د هغه د خلکو د ځپلو او له منځه وړلو په لټه کې دي. له بدکارانو سره د هغه اوږدمهاله زغم انسانان په سرغړونه کې زړوروي، خو سره له دې هم د هغوی سزا حتمي او وېروونکې ده، ځکه چې ډېر ځنډېدلې ده. “څښتن به لکه په غره د پرازيم کې راپورته شي، او لکه په دره د جبعون کې به په غضب شي، ترڅو خپل کار، خپل پردی کار، ترسره کړي؛ او خپل عمل، خپل پردی عمل، پوره کړي.” اشعيا 28:21. زموږ د رحيم خدای لپاره د سزا ورکولو عمل يو پردی عمل دی. “په خپل ژوند مې قسم، فرمايي مالِک خدای، چې زه د بدکار په مرګ کې هېڅ خوشحالي نه لرم.” حزقيال 33:11. څښتن “رحيم او مهربان، په قهر کې ورو، او په نېکۍ او رښتيا کې غني، … د ګناه، سرغړونې او خطا بخښونکی” دی. خو “هغه به په هېڅ ډول مجرم بې‌ګناه ونه ګڼي.” “څښتن په غضب کې ورو او په قدرت کې لوی دی، او بدکار به هېڅکله بې‌سزا پرېنږدي.” خروج 34:6، 7؛ ناحوم 1:3. هغه به د عدالت په وېروونکو کارونو سره د خپلې تر پښو لاندې شوې شريعت واکمني تثبيت کړي. هغه سختيِ مکافات چې سرغړوونکي ته په تمه ده، د عدالت د اجرا کولو په باب د څښتن له زړه نازړه توب څخه اټکل کېدای شي. هغه قوم چې هغه ورسره ډېر زغم کوي، او چې تر هغه به يې ونه وهي څو يې د خدای په حساب کې د خپلې ګناه پيمانه ډکه کړې نه وي، په پای کې به د غضب هغه پياله وڅښي چې له رحم څخه بې‌ګډونه ده.»

> “When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.

> «هنگامی که مسیح شفاعت خود را در قدس متوقف سازد، آن غضبِ بی‌آمیختگی که بر ضد کسانی که وحش و تصویر او را می‌پرستند و نشان او را می‌پذیرند تهدید شده است (مکاشفه 14:9, 10)، فرو ریخته خواهد شد. بلاهایی که بر مصر نازل شد، آنگاه که خدا در آستانه رهایی اسرائیل بود، از حیث ماهیت مشابه آن داوری‌هایی بود که به‌مراتب هولناک‌تر و گسترده‌تر است و درست پیش از رهایی نهایی قوم خدا بر جهان فرود خواهد آمد. مکاشفه‌نگار، در وصف آن تازیانه‌های دهشتناک، می‌گوید: «بر مردمانی که نشان وحش را داشتند و تصویر او را می‌پرستیدند، دُمَلی بدخیم و دردناک پدید آمد.» دریا «چون خونِ مرده‌ای شد، و هر جانداری که در دریا بود مُرد.» و «رودها و چشمه‌های آب ... خون شد.» هرچند این بلاها هراس‌انگیزند، عدالت خدا به‌تمامی مبرّا و موجه است. فرشته خدا اعلام می‌دارد: «ای خداوند، ... عادل هستی، زیرا چنین داوری کرده‌ای. زیرا خون مقدسان و انبیا را ریخته‌اند، و تو نیز بدیشان خون نوشانیده‌ای؛ زیرا مستحق آنند.» مکاشفه 16:2–6. آنان با محکوم کردن قوم خدا به مرگ، به همان‌سان حقیقتاً گناه خون ایشان را بر خود گرفته‌اند که گویی آن خون به دست خودشان ریخته شده بود. به همین‌گونه، مسیح یهودیانِ روزگار خویش را نسبت به تمامی خون مردان مقدسی که از ایام هابیل ریخته شده بود، مجرم اعلام کرد؛ زیرا همان روح را داشتند و می‌کوشیدند همان کاری را انجام دهند که آن قاتلانِ انبیا انجام داده بودند.»

> “In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

> “در بلایى که پس از آن مى‌آید، به خورشید قدرت داده مى‌شود که «مردمان را به آتش بسوزاند. و مردمان به حرارتى عظیم سوخته شدند.» آیات ۸ و ۹. انبیا بدین‌سان حالت زمین را در آن زمان هولناک توصیف مى‌کنند: «زمین ماتم مى‌گیرد؛ … زیرا محصولِ کِشتزار نابود شده است…. همهٔ درختان صحرا خشکیده‌اند، زیرا شادى از بنى‌آدم پژمرده شده است.» «بذر زیر کلوخ‌هاى خود پوسیده است، انبارها ویران گشته‌اند…. چهارپایان چگونه ناله مى‌کنند! گله‌هاى گاوان سرگشته‌اند، زیرا چراگاهى ندارند…. نهرهاى آب خشک شده است، و آتش چراگاه‌هاى بیابان را بلعیده است.» «در آن روز، سرودهاى هیکل به شیون بدل خواهد شد، خداوند یهوه مى‌گوید: در هر جا اجساد بسیار خواهد بود؛ آنها را در خاموشى بیرون خواهند افکند.» یوئیل ۱:۱۰–۱۲، ۱۷–۲۰؛ عاموس ۸:۳.”

> “These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.

> «این بلاها همگانی نیستند، وگرنه ساکنان زمین به‌کلی نابود می‌شدند. با این حال، هولناک‌ترین تازیانه‌هایی خواهند بود که تا به حال بر فانیان شناخته شده است. تمامی داوری‌هایی که پیش از پایان زمانِ آزمایش بر انسان‌ها وارد آمده‌اند، با رحمت درآمیخته بوده‌اند. خونِ شفاعت‌گرِ مسیح، گناهکار را از دریافت تمامِ اندازهٔ تقصیرش محفوظ داشته است؛ اما در داوری نهایی، غضب بی‌آنکه با رحمت آمیخته باشد، فرو ریخته می‌شود.»

> “In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

> در آن روز، انبوه مردم آرزومند پناهِ رحمتِ خدا خواهند شد، همان رحمتی که چنین درازمدت خوار شمرده‌اند. «اینک ایامی می‌آید، می‌گوید خداوند یهوه، که در زمین قحطی‌ای خواهم فرستاد، نه قحطیِ نان و نه تشنگیِ آب، بلکه قحطیِ شنیدنِ کلماتِ خداوند؛ و از دریا تا دریا سرگردان خواهند شد، و از شمال تا به شرق، این‌سو و آن‌سو خواهند دوید تا کلامِ خداوند را بطلبند، اما آن را نخواهند یافت.» عاموس ۸:‏۱۱، ۱۲. نبرد عظیم، ۶۲۷–۶۲۹.

In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.

در بخش پیشین چنین آمده بود: «ملتی که او با آن مدارا می‌کند، و تا زمانی که پیمانهٔ عصیانش در حساب خدا لبریز نشده باشد، آن را نخواهد زد، سرانجام جامِ غضبِ عاری از رحمت را خواهد نوشید.» او همچنین در همان بند نوشت: «بلاهایی که بر مصر نازل شد، هنگامی که خدا در آستانهٔ رهایی اسرائیل بود، از حیث ماهیت، مشابه آن داوری‌های هولناک‌تر و گسترده‌تری است که درست پیش از رهایی نهایی قوم خدا بر جهان فرود خواهد آمد.» آن ملت (ایالات متحده) که «پیمانهٔ عصیان» را لبریز می‌کند، بلاهایی مشابه ده بلای مصر را متحمل خواهد شد.

The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.

آفت‌های مصر به دو دوره تقسیم شدند. سه آفت نخست بر همه فرود آمد، اما هفت آفت آخر تنها بر مصریان نازل شد.

> And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.

> و در آن روز سرزمین جوشن را، که قوم من در آن ساکن‌اند، جدا خواهم ساخت، تا در آن‌جا انبوه مگس‌ها نباشد؛ تا بدانی که من یهوه در میان زمین هستم. خروج 8:22.

The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.

سه بلای نخست در مصر همه‌جا فرود آمد، اما جُوشَن، جایی که عبرانیان در آن ساکن بودند، هفت بلای آخر مصر را دریافت نکرد. ایالات متحده آن امتی است که در قانون یکشنبه پیمانهٔ گناه خود را لبریز می‌سازد. در آن هنگام، ارتداد ملی با هلاکت ملی دنبال می‌شود، اما داوری‌هایی که هلاکت ملی را پدید می‌آورند، تا زمانی که میکائیل برخیزد و مهلتِ آزمایش برای تمامی نوع بشر بسته شود، با رحمت آمیخته‌اند. در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، اکثریت کسانی که اکنون خود را نگاه‌دارندگان سبت می‌دانند، در برابر قدرت‌های حاکم سر فرود خواهند آورد و نشان وحش را خواهند پذیرفت. در آن زمان، مسئلهٔ قانون یکشنبه برای کسانی که بیرون از ادونتیسم بوده‌اند، به آزمونی روحانی بدل می‌شود. از قانون یکشنبه در ایالات متحده تا هنگامی که میکائیل برخیزد، زمانِ گردآوری عظیمِ کارگرانِ ساعت یازدهم است، اما درِ رحمت پیشاپیش بر روی کسانی بسته شده است که پیش از قانون یکشنبه، در قبال نورِ سبتِ روز هفتم مسئول شناخته می‌شوند.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> «روزبه‌روز بیش از پیش آشکار می‌گردد که داوری‌های خدا در جهان جاری است. او در آتش و سیل و زلزله، ساکنان این زمین را از نزدیکی ظهور خود هشدار می‌دهد. زمانی نزدیک می‌شود که بحران عظیم در تاریخ جهان فرا رسیده خواهد بود، آنگاه که هر حرکت در حکومت خدا با علاقه‌ای شدید و بیمی وصف‌ناپذیر زیر نظر گرفته خواهد شد. داوری‌های خدا به‌سرعت و پیاپی یکی پس از دیگری در پی خواهند آمد—آتش و سیل و زلزله، همراه با جنگ و خونریزی.»

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> «ای کاش قوم، زمان بازدید خود را می‌شناختند! بسیاری هستند که هنوز حقیقتِ آزمون‌کنندهٔ این زمان را نشنیده‌اند. بسیاری هستند که روحِ خدا با ایشان در کشمکش است. زمانِ داوری‌های هلاک‌کنندهٔ خدا، زمانِ رحمت است برای آنان که فرصتی برای آموختنِ آنچه حقیقت است نداشته‌اند. خداوند با رأفت بر آنان نظر خواهد افکند. دلِ رحمت‌آمیزِ او به تأثر آمده است؛ دستِ او هنوز برای نجات دراز است، در حالی که در بر روی کسانی بسته شده است که نخواستند داخل شوند.»

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> خدای رحمت خود را در حلمِ درازمدّتِ خویش آشکار می‌سازد. او احکام داوریِ خود را بازمی‌دارد و در انتظار است تا پیامِ هشدار به گوشِ همگان رسانده شود. آه، اگر قومِ ما آن‌گونه که باید، مسئولیتی را که بر عهده دارند برای رساندنِ آخرین پیامِ رحمت به جهان احساس می‌کردند، چه کارِ شگفت‌انگیزی به انجام می‌رسید!» شهادت‌ها، جلد ۹، ص. ۹۷.

In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”

در بخش پیشین، او تصریح کرد که «زمان داوری‌های هلاک‌کنندهٔ خدا، زمان رحمت برای کسانی است که هیچ فرصتی برای آموختن اینکه حقیقت چیست نداشته‌اند.» در بخش بعدی، او به آن دورهٔ زمانی با عنوان «زمان تنگی» اشاره می‌کند.

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> «دیدم که سَبَّتِ مقدّس هست و خواهد بود دیوارِ جدایی میان اسرائیلِ حقیقیِ خدا و بی‌ایمانان؛ و اینکه سَبَّت مسئلهٔ عظیمی است برای متحد ساختن دل‌های مقدّسینِ عزیزِ منتظرِ خدا. و اگر کسی ایمان می‌آورد، و سَبَّت را نگاه می‌داشت، و برکتی را که همراه آن است دریافت می‌کرد، و سپس آن را وا می‌نهاد و از فرمانِ مقدّس سرپیچی می‌کرد، دروازه‌های شهرِ مقدّس را بر خویشتن می‌بست، به همان یقین که خدایی هست که در آسمانِ بالا فرمان می‌راند. دیدم که خدا فرزندانی دارد که سَبَّت را نمی‌بینند و نگاه نمی‌دارند. آنان نورِ مربوط به آن را رد نکرده بودند. و در آغازِ زمانِ تنگی، ما از روح‌القدس پُر شدیم، هنگامی که بیرون رفتیم و سَبَّت را کامل‌تر اعلام کردیم. این امر کلیسا و اَدونتیست‌های اسمی را به خشم آورد، زیرا نمی‌توانستند حقیقتِ سَبَّت را رد کنند. و در این زمان، برگزیدگانِ خدا، همه به‌روشنی دیدند که ما حق را داریم، و آنان بیرون آمدند و آزار و جفا را با ما متحمّل شدند.» A Word to the Little Flock, 18, 19.

Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.

اگرچه اندکی دگرگون شده است، همین عبارت که اندکی پیش نقل شد، در کتاب Early Writings نیز یافت می‌شود. در آن کتاب، او توضیحی بر گفتهٔ خود دربارهٔ «زمانِ تنگی» می‌افزاید. A Word to the Little Flock نخستین نشریهٔ میلری‌های امینِ نومیدشده پس از ناامیدیِ عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، و دهه‌ها بعد، هنگامی که ویراستاران بخش‌هایی از آن رساله را برای گنجاندن در کتاب Early Writings به کار بردند، روشن ساختند که «زمانِ تنگی» مورد اشاره، هفت بلای آخر نبود؛ زیرا هنگامی که هفت بلای آخر فرو ریخته می‌شود، دیگر هیچ رحمتی با داوری‌ها درآمیخته نیست.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> «1. En la página 33 se presenta lo siguiente: “Vi que el santo sábado es, y será, el muro divisorio entre el verdadero Israel de Dios y los incrédulos; y que el sábado es la gran cuestión destinada a unir los corazones de los amados santos de Dios que esperan. Vi que Dios tenía hijos que no ven ni guardan el sábado. No han rechazado la luz acerca de él. Y al comienzo del tiempo de angustia, fuimos llenos del Espíritu Santo cuando salimos y proclamamos el sábado con mayor plenitud.”»

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> „یہ رویا 1847 میں دی گئی تھی، جب سبت ماننے والے ایڈونٹسٹ بھائیوں کی تعداد بہت کم تھی، اور ان میں سے بھی بہت کم ایسے تھے جو سمجھتے تھے کہ اس کی پابندی ایسی کافی اہمیت رکھتی ہے کہ خدا کے لوگوں اور بے ایمانوں کے درمیان ایک حدِ فاصل کھینچ دے۔ اب اس رویا کی تکمیل ظاہر ہونا شروع ہو گئی ہے۔ یہاں جس ‘مصیبت کے اس وقت کے آغاز’ کا ذکر کیا گیا ہے، اس سے مراد وہ وقت نہیں جب آفتیں نازل ہونا شروع ہوں گی، بلکہ اس سے مراد وہ مختصر عرصہ ہے جو ان کے نازل ہونے سے ذرا پہلے ہوگا، جبکہ مسیح مقدِس میں ہے۔ اس وقت، جبکہ نجات کا کام اپنے اختتام کو پہنچ رہا ہوگا، زمین پر مصیبت آ پڑے گی، اور قومیں غضب ناک ہوں گی، تاہم انہیں اس طرح روکا جائے گا کہ وہ تیسرے فرشتے کے کام میں رکاوٹ نہ بن سکیں۔ اسی وقت ‘پچھلی بارش،’ یعنی خداوند کے حضور سے تازگی، آئے گی تاکہ تیسرے فرشتے کی بلند آواز کو قوت دے، اور مقدسین کو اس مدت میں قائم رہنے کے لیے تیار کرے جب سات آخری آفتیں نازل کی جائیں گی۔“ Early Writings, 85.

At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.

در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، ارتداد ملی به دنبال آن با ویرانی ملی همراه خواهد شد. در همان قانون یکشنبه، ادونتیسم در ایالات متحده به دو گروه تقسیم خواهد شد؛ یکی نشان وحش را خواهد پذیرفت و دیگری مُهر خدا را. ویرانی ملی ایالات متحده با سه بلای نخست مصر به تصویر کشیده شده است. آن داوری‌ها تا پایان مهلت آزمون انسان ادامه می‌یابند؛ آنگاه هفت بلای آخر که با رحمت درنیامیخته‌اند، فرو ریخته می‌شوند.

My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.

میرا نکتہ مصر کی نبوتی تاریخ کے بارے میں کم، اور اس حقیقت کے بارے میں زیادہ ہے کہ ایلن وائٹ مصر کو اُس قوم کی علامت کے طور پر متعین کرتی ہیں جو تمام دنیا کو حیوان کا نشان قبول کرنے پر مجبور کرتی ہے، کیونکہ ایسا کرتے ہوئے وہ ابتدا کے ذریعہ انتہا کی تمثیل پیش کرتی ہیں، اور یہی یسوع کی بطور الفا اور اومیگا نبوتی مُہر ہے۔ خروج کی حکایت میں، جب خداوند قدیم اسرائیل کے ساتھ عہد میں داخل ہو رہا ہوتا ہے، تو وہ اپنے آپ کو ایک نئے نام کے ساتھ متعارف کراتا ہے۔

> Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.

> پس خداوند به موسی گفت: اکنون خواهی دید که با فرعون چه خواهم کرد؛ زیرا او به دستی نیرومند ایشان را رها خواهد کرد، و به دستی نیرومند آنان را از سرزمین خود بیرون خواهد راند.

> And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.

> و خدا با موسی سخن گفت و بدو فرمود: «من یهوه هستم؛ و بر ابراهیم و اسحاق و یعقوب به نام خدای قادرِ مطلق ظاهر شدم، لیکن به نام خود، یهوه، بر ایشان شناخته نشدم.»

> And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.

> اور میں نے اُن کے ساتھ اپنا عہد بھی قائم کیا ہے کہ اُنہیں کنعان کی سرزمین دوں، یعنی اُن کی مسافرت کی وہ سرزمین جس میں وہ پردیسی تھے۔ اور میں نے بنی اسرائیل کی آہ و زاری بھی سن لی ہے، جنہیں مصری غلامی میں رکھے ہوئے ہیں؛ اور میں نے اپنے عہد کو یاد کیا ہے۔ پس بنی اسرائیل سے کہہ دے: میں خداوند ہوں، اور میں تمہیں مصریوں کے بوجھوں کے نیچے سے نکال لاؤں گا، اور میں تمہیں اُن کی غلامی سے رہائی دوں گا، اور میں اپنے دراز بازو اور بڑی عدالتوں کے ساتھ تمہارا فدیہ دوں گا۔ اور میں تمہیں اپنا لوگ بنا لوں گا، اور میں تمہارا خدا ہوں گا؛ اور تم جان لو گے کہ میں خداوند تمہارا خدا ہوں، جو تمہیں مصریوں کے بوجھوں کے نیچے سے نکال لاتا ہے۔ اور میں تمہیں اُس سرزمین میں پہنچاؤں گا جس کے دینے کی میں نے ابراہیم، اِضحاق اور یعقوب سے قسم کھائی تھی؛ اور میں اُسے تمہیں میراث کے طور پر دوں گا: میں خداوند ہوں۔

> And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.

> اور موسیٰ نے بنی اسرائیل سے اسی طرح کلام کیا، لیکن انہوں نے موسیٰ کی نہ سنی، دل کی تنگی اور سخت غلامی کے سبب۔ خروج 6:1–9۔

The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.

خداوند در اینجا موسی را به‌عنوان نمایندۀ عهد خویش معرّفی می‌کند، همان‌گونه که یعقوب، اسحاق و ابراهیم بودند. تا زمان تاریخ موسی، نام یَهُوَه بر ابراهیم و نسل او ناشناخته بود؛ و در تاریخ تجدید عهد ابراهیم، هنگامی که عبرانیان می‌بایست از بندگی مصر رهایی یابند، خداوند مکاشفه‌ای تازه از سیرت خویش معرّفی می‌کند، زیرا نام، در معنای نبوی، نمایانگر سیرت است. هنگامی که اَبرام به عهد با خداوند داخل شد، خداوند نام او را به ابراهیم تغییر داد. در آغاز نبوّتِ بندگی مصر، نمایندۀ انسانیِ عهد نامش تغییر یافت، و در پایان آن نبوّت، خدا نامی تازه برای خویش معرّفی کرد.

Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.

ابرام در باب پانزدهم داخل عهد شد و در آنجا نبوتِ بندگیِ مصر برای چهارصد سال بیان گردید. در باب هفدهم، آیینِ ختنه به ابرام داده شد و نام‌های او و ساره تغییر یافت.

Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.

چهارصد سال بعد، موسی برانگیخته شد تا پیشگویی چهارصدسالهٔ ابراهیم را به انجام رساند. ابراهیم، اسحاق، یعقوب و موسی همگی نمایانگر آن صد و چهل و چهار هزار نفری هستند که در ایام آخر با خداوند داخلِ عهد می‌شوند.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> «در ایام آخرِ تاریخِ این زمین، عهدِ خدا با قومِ فرمان‌نگه‌دارِ او باید تجدید شود.» ریویو اند هرالد، ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۴.

The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.

جداییِ سبت‌نگه‌دارانی که نشانِ وحش را می‌پذیرند از سبت‌نگه‌دارانی که مُهرِ خدا را دریافت می‌کنند، در هنگامِ قانونِ یکشنبه به انجام می‌رسد. این جدایی در مَثَلِ ده باکره به تصویر کشیده شده است.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «اکثر مرا به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به آخرین حرف تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.

تمثَّل تحققُ هذا المثل في الثاني والعشرين من أكتوبر سنة 1844، حين انفصلت العذارى الحكيمات والعذارى الجاهلات في تاريخ المليّريين. إن بداية الأدفنتية تمثّل نهاية الأدفنتية، والانفصال في النهاية هو إتمامٌ لمثل العذارى العشر، وهذا الانفصال في النهاية تُحدثه شريعة الأحد.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> «باز هم، این مَثَل‌ها تعلیم می‌دهند که پس از داوری، دیگر هیچ زمانِ آزمایشی وجود نخواهد داشت. هنگامی که کارِ انجیل به کمال برسد، بی‌درنگ جدایی میان نیکان و بدان واقع می‌شود، و سرنوشت هر یک از این دو گروه تا ابد تثبیت می‌گردد.» Christ’s Object Lessons, 123.

The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.

مَثَلُ العذارى العشر يبيّن أنَّ العذارى الحكيمات من الأدفنتية هنَّ اللواتي ينلنَ ختمَ الله، وأنَّ العذارى الجاهلات من الأدفنتية هنَّ اللواتي ينلنَ سِمَةَ الوحش عند فرض قانون الأحد في الولايات المتحدة. كما تُمثَّل العذارى الجاهلات أيضًا بوصفهنَّ اللاودكيين.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «حالت کلیسا که به‌وسیلهٔ باکره‌های نادان نمایانده شده است، همچنین به‌عنوان وضعیت لائودیکیه نیز توصیف شده است.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.

در ایام آخر، هنگامی که خدا عهد خویش را با قومِ نگاه‌دارندهٔ فرمان‌هایش تجدید می‌کند، خدا نامی تازه از خود را آشکار خواهد ساخت، چنان‌که در زمانی که عهد را در روزگار موسی تجدید کرد نیز چنین نمود. وضعیتِ باکره‌های نادان این است که روغن ندارند، و وضعیتِ لائودیکیان این است که بیش از آن نابینا هستند که ببینند روغن ندارند. آشکار است که اگر باکره‌های نادان لائودیکیان باشند، آنگاه باکره‌های دانا فیلادلفیان هستند.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.

> و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس: این را می‌گوید او که قدّوس است، آن که حق است، آن که کلید داوود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید؛ اعمال تو را می‌دانم. اینک، پیش روی تو دری گشوده نهاده‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا تو اندک قوّتی داری، و کلام مرا حفظ کرده‌ای، و نام مرا انکار نکرده‌ای.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.

> اینک، آنان را که از کنیسهٔ شیطان‌اند، که خود را یهودی می‌خوانند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند، چنان خواهم ساخت که بیایند و پیش پای تو سجده کنند و بدانند که من تو را محبت نموده‌ام. زیرا کلام صبر مرا نگاه داشتی، من نیز تو را از ساعتِ آزمایش نگاه خواهم داشت؛ همان که بر تمامی جهان خواهد آمد تا ساکنان زمین را بیازماید.

> Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.

> اینک، به‌زودی می‌آیم؛ آنچه را داری محکم نگاه دار، مبادا کسی تاج تو را بگیرد. آن که غالب آید، او را ستونی در هیکل خدای خود خواهم ساخت، و او دیگر هرگز بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای خود را، و نام شهر خدای خود را که اورشلیم جدید است، که از جانب خدای من از آسمان نازل می‌شود، بر او خواهم نوشت؛ و نیز نام تازهٔ خود را بر او خواهم نوشت. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:۷–۱۳

The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.

فیلادلفیاییان نمایانگرِ صد و چهل و چهار هزار نفر هستند، و به آنان وعده داده شده است که خداوند نامِ جدیدِ خود را بر ایشان خواهد نوشت. هنگامی که خداوند با آن صد و چهل و چهار هزار نفر به عهد درآید، نامی جدید از خویشتن را معرفی خواهد کرد. به ابراهیم از جانب خداوند گفته شد که او خدای قادرِ مطلق است.

> And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.

> اور جب اَبرام ننانوے برس کا تھا، تو خداوند اَبرام پر ظاہر ہوا اور اُس سے کہا، میں خدایِ قادرِ مطلق ہوں؛ میرے حضور چل اور کامل ہو۔ اور میں اپنے اور تیرے درمیان اپنا عہد باندھوں گا، اور تجھے نہایت کثرت سے بڑھاؤں گا۔ تب اَبرام منہ کے بل گرا، اور خدا اُس سے ہمکلام ہوا اور فرمایا، جہاں تک میرا تعلق ہے، دیکھ، میرا عہد تیرے ساتھ ہے، اور تو بہت سی قوموں کا باپ ہوگا۔ اور اب تیرا نام پھر اَبرام نہ کہلائے گا، بلکہ تیرا نام ابرہام ہوگا؛ کیونکہ میں نے تجھے بہت سی قوموں کا باپ بنایا ہے۔ پیدایش 17:1–5۔

When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.

जब प्रभु ने पहली बार इब्राहीम के समय में एक चुनी हुई प्रजा के साथ वाचा बाँधी, तब उन्होंने अपना परिचय सर्वशक्तिमान परमेश्वर के रूप में दिया। जब उन्होंने मूसा के समय में अपने वाचागत संबंध को आगे बढ़ाया, तब पहली बार उन्होंने अपना परिचय JEHOVAH के रूप में दिया। जब यीशु बहुतों के साथ एक सप्ताह के लिए वाचा की पुष्टि करने आए, तब उन्होंने परमेश्वर के एक नए नाम का परिचय कराया, जो पुराने नियम में केवल एक ही बार व्यक्त हुआ था, और वह भी एक बाबुली के द्वारा।

> Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.

> آنگاه نبوکدنصرِ پادشاه شگفت‌زده شد، و به شتاب برخاست و خطاب به مشیران خود گفت: مگر نه این بود که سه مردِ بسته را به میان آتش افکندیم؟ ایشان در پاسخ به پادشاه گفتند: آری، ای پادشاه. او در جواب گفت: اینک من چهار مردِ آزاد را می‌بینم که در میان آتش راه می‌روند، و هیچ آسیبی به ایشان نرسیده است؛ و سیمای آن چهارمی مانند پسر خداست. دانیال ۳:‏۲۴، ۲۵.

It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.

بسیار آسان است که بتوان ثابت کرد باب سوم دانیال شریعتِ یکشنبه را در ایالات متحده شناسایی می‌کند. در دانیال ۳، شدرک، میشک و عبدنغو نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار هستند. صد و چهل و چهار هزار کسانی هستند که برای آخرین بار عهد را تجدید می‌کنند. در دانیال ۳، تصویری نبوی از شریعتِ یکشنبه و تاریخِ بارانِ آخر را می‌بینیم. مسیح در آتش‌های جفا با آن سه مردِ شایستهٔ خود بود و خواهد بود؛ مردانی که نه تنها نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار، بلکه همچنین نمایندهٔ پیام‌های سه فرشته هستند. در میان آتش، که نمونهٔ بحرانِ شریعتِ یکشنبه است، او با یکی از نام‌های خود شناخته می‌شود، و آن نامی است که تا هنگامی که مسیح به عنوان پسر خدا ظاهر نشد، در تاریخ معرفی نشده بود. در تصویر باب سوم، کسانی را می‌بینیم که در پایان جهان عهد را تجدید می‌کنند و در بحرانِ نهایی با مسیح تعامل دارند، و او نامی دارد که هیچ‌کس آن را نمی‌دانست.

Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.

پیش از آن‌که در بررسیِ خود از این‌که رهایی از مصر نمایانگرِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده است بیش از حد از موضوع دور شویم، باید به خود یادآوری کنیم که پیش از آغاز نخستینِ ده بلا در مصر، جنب‌وجوشی واقعی دربارهٔ سبت وجود داشت.

> And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.

> و فرعون گفت: «اینک قومِ اهلِ این سرزمین اکنون بسیارند، و شما ایشان را از بارهایشان بازمی‌دارید تا آسوده شوند.» و فرعون در همان روز به سرکارگرانِ قوم و ناظرانِ ایشان فرمان داده، گفت: «دیگر مانند گذشته به قوم کاه برای ساختن خشت مدهید؛ بگذارید خود بروند و برای خویش کاه گرد آورند. و شمارِ خشت‌هایی را که پیش از این می‌ساختند، بر عهدهٔ ایشان بگذارید؛ چیزی از آن مکاهید، زیرا ایشان بیکارند؛ از همین رو فریاد برمی‌آورند و می‌گویند: بگذارید برویم و برای خدای خود قربانی بگذرانیم. کارِ بیشتری بر این مردان نهاده شود تا بدان مشغول باشند، و به سخنان باطل اعتنا نکنند.» پس سرکارگرانِ قوم و ناظرانِ ایشان بیرون رفتند و به قوم گفتند: «فرعون چنین می‌گوید: من به شما کاه نخواهم داد. خود بروید و هر جا که بتوانید کاه بیابید، برای خود فراهم کنید؛ اما چیزی از کارِ شما کاسته نخواهد شد.» آنگاه قوم در سراسر سرزمین مصر پراکنده شدند تا به جای کاه، کُلَش گرد آورند. و سرکارگران ایشان را شتاب می‌دادند و می‌گفتند: «کارهای خود را، وظیفهٔ روزانهٔ خویش را، چنان‌که وقتی کاه بود، به انجام رسانید.» و ناظرانِ بنی‌اسرائیل که سرکارگرانِ فرعون بر ایشان گماشته بودند، زده شدند و از ایشان پرسیده شد: «چرا نه دیروز و نه امروز، مانند گذشته، سهمیهٔ خود را در ساختن خشت به انجام نرسانده‌اید؟» آنگاه ناظرانِ بنی‌اسرائیل آمده، نزد فرعون فریاد برآوردند و گفتند: «چرا با بندگانت چنین رفتار می‌کنی؟ به بندگانت کاهی داده نمی‌شود، و با این همه به ما می‌گویند: خشت بسازید؛ و اینک بندگانت کتک می‌خورند، حال آنکه تقصیر از قومِ خودِ توست.» اما او گفت: «بیکارید، بیکارید؛ از همین رو می‌گویید: بگذارید برویم و برای خداوند قربانی بگذرانیم. پس اکنون بروید و کار کنید؛ زیرا به شما کاه داده نخواهد شد، با این حال باید شمارِ معینِ خشت‌ها را تحویل دهید.» و ناظرانِ بنی‌اسرائیل دیدند که در تنگنای سختی افتاده‌اند، پس از آنکه گفته شد: «از شمارِ خشت‌های وظیفهٔ روزانهٔ خود چیزی مکاهید.» خروج ۵:‏۵–۱۹.

Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.

پیش از قانون یکشنبه، تحریکات فزاینده‌ای علیه کسانی که سَبَّتِ روزِ هفتم را نگاه می‌دارند پدید خواهد آمد، همان‌گونه که در آستانهٔ بلاهای مصر چنین بود. موسی همان کسی بود که هم مصریان و هم عبرانیان او را عاملِ همهٔ آن گرفتاری‌ها می‌شناختند، درست همان‌گونه که اخاب، ایلیا را متهم ساخت.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> و چنین واقع شد که چون اخاب ایلیا را دید، اخاب به او گفت: آیا تو همان کسی هستی که اسرائیل را به زحمت انداخته‌ای؟ و او پاسخ داد: من اسرائیل را به زحمت نینداخته‌ام؛ بلکه تو و خاندان پدرت، از آن‌رو که احکام خداوند را ترک کرده‌اید و تو از بَعَلیم پیروی کرده‌ای. 1 پادشاهان 18:17، 18

The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.

داستان موسی تاریخِ قانونِ یک‌شنبه را به تصویر می‌کشد و داستان ایلیا نیز تاریخِ قانونِ یک‌شنبه را به تصویر می‌کشد. موسی و ایلیا، چه با هم و چه جدا از هم، نمادهایی هستند. در تجلّی مسیح، آن دو با هم نمایانگرِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفری بودند که نمی‌میرند و نیز کسانی که در خداوند می‌میرند. موسی برخیزانده شد و ایلیا هرگز نمرد. همچنین آنان همان دو نبی هستند که در مکاشفه یازده، عذاب‌دهندگانِ مردم‌اند. حقایق بسیاری به‌واسطهٔ موسی و ایلیا به‌عنوان نمادها نمایانده می‌شود، و امید داریم که بعداً به آن بپردازیم.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> دیکھو، مَیں خداوند کے عظیم اور ہولناک دن کے آنے سے پہلے تمہارے پاس ایلیاہ نبی کو بھیجوں گا۔ اور وہ باپوں کے دل اولاد کی طرف، اور اولاد کے دل اُن کے باپوں کی طرف پھیر دے گا، ایسا نہ ہو کہ مَیں آؤں اور زمین کو لعنت سے ماروں۔ ملاکی 4:5، 6۔

Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.

درست پیش از آن‌که زمانِ آزمایشِ انسان به پایان برسد، «ایلیای نبی» باید با پیامی ویژه ظاهر شود که «دلِ پدران را به سوی فرزندان، و دلِ فرزندان را به سوی پدرانشان» بازگرداند. همهٔ انبیا دربارهٔ پایانِ جهان شهادت می‌دهند، و همگی با یکدیگر هم‌داستان‌اند.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> وَأَرْوَاحُ ٱلْأَنْبِيَاءِ خَاضِعَةٌ لِلْأَنْبِيَاءِ، لِأَنَّ ٱللهَ لَيْسَ إِلَهَ تَشْوِيشٍ بَلْ إِلَهَ سَلَامٍ، كَمَا فِي جَمِيعِ كَنَائِسِ ٱلْقِدِّيسِينَ. 1 كورنثوس 14:32، 33

Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”

پیام ایلیا درست پیش از روز عظیم و هولناکِ خداوند می‌رسد؛ بنابراین، همان پیام ویژه‌ای است در کتاب مکاشفه که از آن به‌عنوان «مکاشفهٔ عیسی مسیح» یاد شده است. هنگامی که «وقت نزدیک است»، پیام ویژهٔ ایلیا به «بندگان» خدا «اموری را که می‌باید به‌زودی واقع شود» نشان می‌دهد.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا آن را به او عطا فرمود تا اموری را که می‌باید به‌زودی واقع شود به بندگان خود نشان دهد؛ و آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خود فرستاد و بر بندهٔ خویش یوحنا ظاهر ساخت؛ همان که بر کلام خدا و بر شهادت عیسی مسیح و بر همهٔ آنچه دیده بود، شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن مکتوب است نگاه می‌دارند، زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۱–۳

Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.

توجّه کنید که هنگامی که ملاکی از ایلیا به‌عنوان نماد استفاده می‌کند، اشاره‌ای مستقیم به حفظِ احکام را نیز دربر می‌گیرد.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.

> شما شریعتِ موسیٰ، بندۂ میرے، کو یاد رکھو، جسے میں نے حورِیب میں تمام اسرائیل کے لیے اُس کو فرائض اور احکام سمیت حکم فرمایا تھا۔ دیکھو، خُداوند کے اُس عظیم اور ہیبت ناک دن کے آنے سے پہلے میں تمہارے پاس ایلیاہ نبی کو بھیجوں گا؛ اور وہ باپوں کے دل اولاد کی طرف، اور اولاد کے دل اُن کے باپوں کی طرف پھیر دے گا، ایسا نہ ہو کہ میں آ کر زمین کو لعنت سے ماروں۔ ملاکی 4:4–6۔

These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.

यह तीनों पद पुराने नियम के अंतिम पद हैं, और इनमें पुराने नियम की अंतिम प्रतिज्ञा निहित है, साथ ही दस आज्ञाओं को मानते रहने पर भी बल दिया गया है। प्रकाशितवाक्य की पुस्तक में सात “धन्यताएँ” हैं, और अंतिम धन्यता उन पर है जो दस आज्ञाओं का पालन करते हैं।

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.

> من الفا و امگا هستم، ابتدا و انتها، اول و آخر. خوشا به حال آنان که احکام او را به‌جا می‌آورند، تا بر درخت حیات حق داشته باشند و از دروازه‌ها به شهر داخل شوند. مکاشفه ۲۲:۱۳، ۱۴.

The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”

آخرین وعده در عهد عتیق ما را فرمان می‌دهد که «به یاد آوریم» ده فرمان را؛ اما با این کار، همان فرمانی را مورد تأکید قرار می‌دهد که خود شامل فرمانِ «به یاد آوردن» است.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> سبت کے دن کو یاد رکھ، تاکہ تو اسے مقدس جانے۔ چھ دن تک تو محنت کرے گا اور اپنا سارا کام کاج انجام دے گا؛ لیکن ساتواں دن خداوند تیرے خدا کا سبت ہے؛ اس میں تو کوئی کام نہ کرنا، نہ تو، نہ تیرا بیٹا، نہ تیری بیٹی، نہ تیرا غلام، نہ تیری لونڈی، نہ تیرا مویشی، اور نہ وہ پردیسی جو تیرے پھاٹکوں کے اندر ہو۔ کیونکہ خداوند نے چھ دن میں آسمان اور زمین، سمندر، اور جو کچھ اُن میں ہے سب کو بنایا، اور ساتویں دن آرام کیا؛ اِسی لیے خداوند نے سبت کے دن کو برکت دی اور اسے مقدس ٹھہرایا۔ خروج 20:8–11۔

The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.

آخری وعده در هر دو عهد عتیق و عهد جدید بر احکام خدا تأکید می‌نهد، با تأکیدی ویژه بر سَبَّتِ روز هفتم. ملاکی می‌گوید که آن را «به یاد آورید»، و یوحنا ما را آگاه می‌سازد که برای انجام دادن آن مبارک هستید. سَبَّتِ روز هفتم یادبود آفرینش خدا و قدرت خلاق اوست. سَبَّت همچنین در روزهای آخرِ تاریخ زمین به کانون مجادله بدل می‌شود. هنگامی که یوحنا «برکت» را بر کسانی که احکام او را به‌جا می‌آورند ثبت می‌کند، او صرفاً آنچه را عیسی، آلفا و امگا، ابتدا و انتها، اول و آخر، اعلام کرده بود، ثبت می‌نماید. از این‌رو، آخرین وعدهٔ عهد جدید با سَبَّتِ روز هفتم و نیز با آن صفتِ الوهیت مرتبط است که پایان را با آغاز مشخص می‌سازد.

The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.

نخستین حقیقتی که در کتاب پیدایش، که به معنای آغازهاست، ذکر شده است، آفریننده، آفرینش، و تأکیدی ویژه بر سبت را مشخص می‌سازد. هنگامی که این امور در کنار یکدیگر قرار گیرند، سطر بر سطر، آغاز عهد عتیق و پایان هر دو عهد عتیق و جدید، خدا را به‌عنوان آفریننده، ده فرمان، حکم سبت، و این حقیقت را که عیسی ابتدا و انتهاست، مورد تأکید قرار می‌دهند.

Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.

ایلیا نبی در آخرین وعدهٔ عهد عتیق از سوی ملاکی به‌عنوان نماد به‌کار گرفته شده است، و او همان نبی‌ای بود که با ایزابل و اَخاب رویارو شد. کتاب مکاشفه ایزابل را به‌عنوان نماد پاپیت، و ده پادشاه را به‌عنوان نماد سازمان ملل متحد به‌کار می‌گیرد. رویارویی ایلیا با اَخاب و ایزابل، نمایانگر رویاروییِ صد و چهل و چهار هزار نفر با سازمان ملل متحد است که از سوی ایالات متحده توانمند می‌شود و از جانب پاپیت هدایت می‌گردد. اَخاب، به‌عنوان پادشاهِ ده سبط شمالیِ اسرائیل، نمایندهٔ قدرتِ حاکم بر ده سبط بود؛ از این‌رو نمونه‌ای از آن است که چگونه ایالات متحده (اَخاب) سازمان ملل متحد را (ده سبط یا ده پادشاه در مکاشفه هفده) توانمند می‌سازد تا به‌خاطر پاپیت (ایزابل)، نگه‌داران سَبَّت را مورد آزار قرار دهد. هنگامی که ملاکی از ایلیا برای نمایاندن پیامی استفاده می‌کند که پیش از روز عظیم و مهیب خداوند می‌آید، ایلیا نمایندهٔ کسانی است که از سوی رومِ جدید (اژدها، وحش و نبی کاذب) مورد آزار قرار می‌گیرند، همان‌گونه که او به‌مدت سه سال و نیم از سوی ایزابل آزار دید. تأکید بر سَبَّت از طریق به‌کارگیری واژهٔ «به‌یاد آورید» در ملاکی ۴:۴، بحرانِ قانونِ یکشنبه را نیز به صحنهٔ نبویِ ترسیم‌شده به‌وسیلهٔ ملاکی می‌افزاید.

Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.

بسیار بیش از این باید به بررسیِ حقایقی افزوده شود که از مقایسۀ آغازِ عهدِ عتیق با پایانِ عهدِ عتیق، و سپس از مقایسۀ آغازِ کتاب‌مقدس با پایانِ کتاب‌مقدس منتقل می‌گردند. در پیدایش، خالق، آفرینش، و سَبَّتی را داریم که یادبودِ آفرینش است. در ملاکی، فرمانِ سَبَّت به‌عنوان مسئلۀ بحرانی شناسایی می‌شود که به پایانِ مهلتِ آزمایشِ انسان و هفت بلای آخر می‌انجامد، یا آن‌گونه که ملاکی آن را می‌خوانَد، «روز عظیم و مهیب خداوند.» ایلیا نمایندۀ قومِ خداست که پیامِ فرشتۀ سوم را به جهانی در حالِ احتضار اعلام می‌کنند.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> «امروز، در روح و قدرتِ ایلیا و یحییِ تعمیددهنده، رسولانی که به تعیینِ خدا گماشته شده‌اند، توجهِ جهانی را که در آستانهٔ داوری است، به رویدادهای خطیری که به‌زودی در پیوند با واپسین ساعاتِ مهلتِ فیض و ظهورِ مسیحْ عیسی به‌عنوان پادشاهِ پادشاهان و ربّ‌الارباب روی خواهد داد، فرا می‌خوانند.» انبیا و پادشاهان، 715، 716.

The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.

آغازِ کلامِ مقدّس، که در عین حال آغازِ عهدِ عتیق نیز هست، همان داستانی را معرّفی می‌کند که پایانِ هر دو عهد نیز آن را نشان می‌دهد؛ امّا هر آغاز و هر پایان، حقیقتِ خاصِّ خود را دارد تا بر آن تأکید ورزد و به پیام بیفزاید. در پیدایش، تمرکز بر اعمالِ خداست؛ در ملاکی، تمرکز بر پیامی است که نسبت به بحرانِ در شُرُفِ وقوع هشدار می‌دهد. پایانِ مکاشفه، آلفا و اُمگا را معرّفی می‌کند. در نخستین کتابِ عهدِ جدید، چنین می‌خوانیم.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.

> کتابِ نسب‌نامهٔ عیسی مسیح، پسرِ داوود، پسرِ ابراهیم.

> Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.

> ابراہیم سے اِضحاق پیدا ہوا؛ اور اِضحاق سے یعقوب پیدا ہوا؛ اور یعقوب سے یہوداہ اور اُس کے بھائی پیدا ہوئے؛ اور یہوداہ سے فارص اور زارح، تامار سے، پیدا ہوئے؛ اور فارص سے حصرون پیدا ہوا؛ اور حصرون سے اَرام پیدا ہوا؛ اور اَرام سے عمیناداب پیدا ہوا؛ اور عمیناداب سے نحشون پیدا ہوا؛ اور نحشون سے سلمون پیدا ہوا؛ اور سلمون سے بوعز، راحب سے، پیدا ہوا؛ اور بوعز سے عوبید، روت سے، پیدا ہوا؛ اور عوبید سے یسّی پیدا ہوا؛ اور یسّی سے داؤد بادشاہ پیدا ہوا؛ اور داؤد بادشاہ سے سلیمان اُس عورت سے پیدا ہوا جو اُوریاہ کی بیوی رہ چکی تھی؛ اور سلیمان سے رحبعام پیدا ہوا؛ اور رحبعام سے ابیاہ پیدا ہوا؛ اور ابیاہ سے آسا پیدا ہوا؛ اور آسا سے یہوشفاط پیدا ہوا؛ اور یہوشفاط سے یورام پیدا ہوا؛ اور یورام سے عُزّیاہ پیدا ہوا؛ اور عُزّیاہ سے یوتام پیدا ہوا؛ اور یوتام سے آحاز پیدا ہوا؛ اور آحاز سے حزقیاہ پیدا ہوا؛ اور حزقیاہ سے منسّی پیدا ہوا؛ اور منسّی سے آمون پیدا ہوا؛ اور آمون سے یوسیاہ پیدا ہوا؛ اور یوسیاہ سے یکنیاہ اور اُس کے بھائی، اُس زمانہ کے قریب جب وہ بابل کو جلاوطن کیے گئے، پیدا ہوئے۔ اور بابل کو جلاوطن کیے جانے کے بعد، یکنیاہ سے سلاطی ایل پیدا ہوا؛ اور سلاطی ایل سے زربابل پیدا ہوا؛ اور زربابل سے ابیہود پیدا ہوا؛ اور ابیہود سے الیاقیم پیدا ہوا؛ اور الیاقیم سے عازور پیدا ہوا؛ اور عازور سے صدوق پیدا ہوا؛ اور صدوق سے اخیم پیدا ہوا؛ اور اخیم سے الیہود پیدا ہوا؛ اور الیہود سے الیعزر پیدا ہوا؛ اور الیعزر سے متّان پیدا ہوا؛ اور متّان سے یعقوب پیدا ہوا؛ اور یعقوب سے یوسف پیدا ہوا، جو مریم کا شوہر تھا، جس سے یسوع پیدا ہوا، جو مسیح کہلاتا ہے۔

> So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.

> پس تمامی نسل‌ها از ابراهیم تا داوود، چهارده نسل‌اند؛ و از داوود تا تبعید به بابِل، چهارده نسل؛ و از تبعید به بابِل تا مسیح، چهارده نسل.

> Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.

> اب یسوع مسیح کی پیدایش یوں ہوئی: جب اُس کی ماں مریم کی منگنی یوسف سے ہو چکی تھی، تو اُن کے اکٹھے ہونے سے پہلے وہ رُوحُ القُدس کی قدرت سے حاملہ پائی گئی۔ پس اُس کا شوہر یوسف، راست باز آدمی ہونے کے باعث اور اُسے علانیہ رسوا کرنا نہ چاہنے کے سبب، یہ ارادہ رکھتا تھا کہ اُسے چپکے سے چھوڑ دے۔ مگر جب وہ اِن باتوں پر غور کر رہا تھا، تو دیکھو، خداوند کا فرشتہ اُسے خواب میں دکھائی دیا اور کہا، اے یوسف ابنِ داؤد، مریم کو اپنی بیوی کے طور پر اپنے گھر لے آنے سے مت ڈر، کیونکہ جو اُس کے بطن میں ٹھہرا ہے وہ رُوحُ القُدس سے ہے۔

> And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.

> و او پسری خواهد زایید، و نام او را عیسی خواهی نهاد؛ زیرا او قوم خود را از گناهان ایشان نجات خواهد داد. و این همه واقع شد تا آنچه خداوند به‌واسطۀ نبی گفته بود، به انجام رسد که: «اینک، باکره آبستن خواهد شد و پسری خواهد زایید، و نام او را عمانوئیل خواهند خواند»؛ که تفسیرش این است: «خدا با ما». پس یوسف، چون از خواب برخاست، چنان کرد که فرشتۀ خداوند او را امر فرموده بود، و زن خود را به خانۀ خویش برد؛ و تا هنگامی که پسر نخستزادۀ خود را زایید، او را نشناخت؛ و نام او را عیسی نهاد. متی ۱:‏۱–۲۵.

The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.

آغاز عهد جدید با آغاز و پایان عهد عتیق و نیز با پایان عهد جدید هماهنگ است، زیرا بر قدرت آفرینندگی خدا تأکید می‌ورزد؛ زیرا همان قدرتی که مسیح به‌وسیلهٔ آن همه‌چیز را در شش روز آفرید، همان قدرتی است که به کار می‌برد تا «قوم خود را از گناهان ایشان نجات دهد.» واژهٔ «عمانوئیل»، چنان‌که این بخش با استناد به نوشته‌های اشعیا بیان می‌کند، به معنای «خدا با ما» است. او با پیوند دادن الوهیت خویش با انسانیت ما، در درون قوم خود ساکن می‌شود، و این دقیقاً همان اتحادی بود که هنگامی که در مریم مجسم شد، به انجام رسانید.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> «چیزی کمتر از اطاعت کامل نمی‌تواند معیارِ خواست خدا را برآورده سازد. او خواسته‌های خود را نامعین وانگذاشته است. او هیچ امری را واجب نکرده است مگر آنچه برای آوردن انسان به هماهنگی با او ضروری است. ما باید گناهکاران را به آرمانِ او برای شخصیت اشاره کنیم و آنان را به سوی مسیح هدایت نماییم، که تنها به‌واسطهٔ فیض اوست که می‌توان به این آرمان دست یافت.»

> “The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.

> «نجات‌دهنده ضعف‌ها و ناتوانی‌های بشریت را بر خود گرفت و حیاتی بی‌گناه زیست، تا انسان‌ها بیم نداشته باشند که مبادا به سبب ضعفِ طبیعتِ انسانی نتوانند غلبه یابند. مسیح آمد تا ما را «شریکانِ طبیعتِ الهی» گرداند، و زندگیِ او اعلام می‌دارد که انسانیت، هنگامی که با الوهیت متحد گردد، مرتکب گناه نمی‌شود.» Ministry of Healing, 180.

The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.

آغازِ عہدِ جدید اس امر کی نشان دہی کرتا ہے کہ یسوع نے ہماری انسانی فطرت کو کہاں، کب، اور کیوں اپنے اوپر لیا۔ اُس نے ایسا اس لیے کیا تاکہ ظاہر کرے کہ انسانی قوت، جب الٰہی قوت کے ساتھ متحد ہو، گناہ نہیں کرتی۔ گناہ شریعت کی خلاف ورزی ہے، جسے ملاکی کے مطابق ہمیں “یاد رکھنا” ہے۔ یوحنا ہمیں آگاہ کرتا ہے کہ جو لوگ شریعت پر عمل کرتے ہیں، اور اس لیے گناہ نہیں کرتے، وہ آسمانی دروازوں سے داخل ہو سکتے ہیں۔ متی واضح کرتا ہے کہ ایک گنہگار گناہ پر غالب آ سکتا ہے، جس طرح مسیح غالب آیا۔ جب مسیح ہمارے اندر ہوتا ہے، (جلال کی اُمید) تو وہ تخلیقی قدرت جو کائنات کی خالق ہے، ہمارے اندر موجود ہوتی ہے۔ یہ امکان مسیح کے اُس انتخاب سے فراہم ہوا کہ وہ انسانی خاندان میں داخل ہو، اور ابدالآباد تک نہ صرف خدا کا بیٹا بلکہ ابنِ آدم بھی بن جائے۔

There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.

پیام ویژه‌ای از حقیقت از کتاب مکاشفه، درست پیش از بسته‌شدن مهلت آزمون بشر، بر قوم خدا گشوده می‌شود. آن پیام ویژه همچنین همان «پیام ایلیا»ی ملاکی است که درست پیش از «روز هولناک خداوند» اعلام می‌گردد.

At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

در آغازِ هر دو عهد و در پایانِ عهد جدید، اوصافِ معیّنی از خدا شناسایی شده است. در کتاب پیدایش، او خالق است، و در پایانِ مکاشفه، او آلفا و امگا است. در آغازِ عهد جدید، او پسرِ انسان می‌شود. و در پایانِ عهد عتیق، آن اصلی را می‌یابیم که ایلِیاسِ رسول برای به انجام رساندنِ پیامی که اعلام می‌کرد از آن بهره می‌گیرد: بازگردانیدنِ دل‌های پدران به سوی فرزندان و به‌عکس.

The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.

وہ نبوتی اصول جسے ایلیاہ اپنی تنبیہی پیغام کی پیشکش کے لیے برتتا ہے، بعینہٖ وہی ہے جس پر یوحنا کو مکاشفہ میں عمل کرنے کا حکم دیا گیا تھا۔ ایلیاہ “باپوں کے دل اولاد کی طرف، اور اولاد کے دل ان کے باپوں کی طرف پھیر دے گا،” اور یوحنا کو حکم دیا گیا کہ وہ ان باتوں کو لکھے جو اُس وقت موجود تھیں، اور ایسا کرتے ہوئے وہ بیک وقت اُن باتوں کو بھی لکھ رہا ہوگا جو آنے والی تھیں۔ یوحنا کو اس امر کی توضیح کے لیے استعمال کیا گیا کہ نبوتی کلام میں الفا اور اومیگا کا اصول کس طرح عمل کرتا ہے، اور ایلیاہ اپنا پیغام اسی اصول پر استوار کرے گا۔ جب ہم بائبل کے آغاز کا اس کے اختتام سے موازنہ کرتے ہیں، تو ہم عہدِ قدیم کا عہدِ جدید کے ساتھ موازنہ کر رہے ہوتے ہیں۔ باپ اپنی اولاد کی ابتدا ہوتا ہے اور اولاد باپ کا اختتام۔ ایک لاکھ چوالیس ہزار ابراہیم کی اولاد کی آخری نسل ہیں، اور وہ تاریخ جس میں خدا نے ابراہیم کے ساتھ عہد باندھا، اُس تاریخ کی مثیل ہے جب خدا ایک لاکھ چوالیس ہزار کے ساتھ اُس عہد کی تجدید کرے گا۔

> Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.

> پس از ایمان است تا به فیض باشد، تا اینکه وعده برای تمامی نسل یقینی گردد؛ نه تنها برای آنانی که از شریعت‌اند، بلکه برای آنان نیز که از ایمانِ ابراهیم‌اند؛ او که پدرِ همهٔ ماست. رومیان ۴:۱۶.

The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.

پیام الیاس نمایانگر اصلِ آلفا و امگا است، زیرا پدران آلفا هستند و فرزندان امگا. پیام الیاس دل‌های پدران را به سوی فرزندان بازمی‌گرداند. مسیح، یحییِ تعمیددهنده را الیاس معرفی کرد و الن وایت، ویلیام میلر را هم الیاس و هم یحییِ تعمیددهنده دانست. پیام همهٔ این مردانِ نمادین چنین توصیف شده است که دل‌های پدران را به سوی فرزندان و نیز دل‌های فرزندان را به سوی پدران بازمی‌گرداند. این عمل، تأثیر پیام را در بازگردانیدن دل‌های انسان‌ها به سوی پدر آسمانی‌شان نشان می‌دهد، اما معنایی بیش از این دارد، زیرا نمادی از آن کار است. در نبوتِ کتاب‌مقدس، نمادها بیش از یک معنا دارند و باید با توجه به سیاق شناخته شوند.

> “What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

> «یوحناى تعمیددهنده را چه چیزى بزرگ ساخت؟ او ذهن خود را بر انبوهِ سنّت‌هایى که معلّمان قوم یهود عرضه مى‌کردند بست، و آن را به روى حکمتى که از بالا مى‌آید گشود. پیش از ولادتش، روح‌القدس دربارهٔ یوحنا شهادت داده بود: “او در نظر خداوند بزرگ خواهد بود، و شراب و مسکر نخواهد نوشید؛ و از روح‌القدس پر خواهد شد…. و بسیارى از بنى‌اسرائیل را به سوى یهوه، خداى ایشان، بازخواهد گردانید. و او پیشاپیش او در روح و قوّتِ ایلیاس خواهد رفت، تا دل‌هاى پدران را به سوى فرزندان، و نافرمانان را به حکمتِ عادلان برگرداند؛ تا قومى مهیّا براى خداوند آماده سازد.” لوقا 1:15–17.» Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.

پيغام به‌گونه‌ای طرح شده است كه آنان كه شنيدن را برمی‌گزينند، دل‌های خود را به سوی پدر آسمانی بازگردانند؛ با اين حال، اصل بنيادينِ نبوتی كه برای ابلاغ پيامِ هشدار به كار گرفته خواهد شد، اين خواهد بود كه مسيح الفا و امگا، اول و آخر، ابتدا و انتها است. پيام ايليا بر عرضهٔ كلام نبوتیِ خدا استوار است، از اين منظر كه عيسی مسيح كلمهٔ خدا است، و قواعدی كه بر كتاب مقدس حاكم‌اند، همچنين از ويژگی‌های شخصيت او هستند.

> “The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.

> شریعتِ خدا به همان اندازه مقدس است که خودِ خدا. این شریعت مکاشفه‌ای از ارادۀ او، رونوشتی از سیرت او، و بیانِ محبت و حکمت الهی است. هماهنگیِ آفرینش به انطباقِ کاملِ همۀ موجودات، و هر آنچه جان‌دار و بی‌جان است، با شریعتِ آفریدگار بستگی دارد. خدا قوانینی را برای ادارۀ نه فقط موجودات زنده، بلکه همۀ عملکردهای طبیعت مقرر داشته است. همه‌چیز تحت قوانین ثابتی قرار دارد که نمی‌توان آنها را نادیده گرفت. اما در حالی که همه‌چیز در طبیعت به‌وسیلۀ قوانین طبیعی اداره می‌شود، تنها انسان است که از میان همۀ ساکنان زمین، در برابر شریعت اخلاقی مسئول است. خدا به انسان، که تاجِ کار آفرینش است، قدرت داده است تا مطالبات او را دریابد، عدالت و احسانِ شریعت او و دعاوی مقدس آن را بر خویش بفهمد؛ و از انسان، اطاعتی استوار و بی‌انحراف خواسته می‌شود.» مشایخ و انبیا، ۵۳.

Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.

هر چیزى‌—و این کتاب مقدّس را نیز در بر مى‌گیرد، زیرا کتاب مقدّس چیزى است و اگر چیزى است، پس بخشى از هر چیز است—تحت قوانین ثابت قرار دارد. کتاب مقدّس داراى قوانین یا قواعد ثابتى است که تفسیر صحیح آن را هدایت مى‌کند. یکى از آن قواعد این است که کتاب مقدّس پایانِ یک چیز را با آغازِ آن یکى مى‌شمارد. عیسى کلامِ خداست، و او اوّل و آخر است، و این «قانونى ثابت» و صفتى از صفاتِ شخصیتِ اوست.

We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.

ہم نے ایلیاہ کے اس تعارف کو اس لیے استعمال کیا کہ یہ دکھائیں کہ عہدِ عتیق اور عہدِ جدید، دونوں کی ابتدا اور انتہا باہم متفق ہیں۔ بائبل کا اختتام، جو مکاشفہ کی کتاب کا بھی اختتام ہے، مکاشفہ کی ابتدا کے ساتھ بھی موافقت رکھتا ہے۔ ایک ہی حقائق کے پانچ گواہ، اُس اصول کی بنیاد پر جو خدا کے کردار کی ایک صفت ہے، یعنی خدا کا کلام ہمیشہ کسی چیز کے انجام کو اُس چیز کی ابتدا کے ذریعے واضح کرتا ہے۔ یہ حقیقت اُس معنی کا ایک حصہ ہے کہ یسوع مسیح الفا اور اومیگا ہے۔

> “To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.

> «بر رسول یوحنا در جزیرۀ پطمس، صحنه‌هایی از ژرف‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین اهمیت در تجربۀ کلیسا گشوده شد. موضوعاتی بس پرکشش و دارای اهمیتی عظیم در قالب تصاویر و نمادها به او ارائه گردید، تا قوم خدا نسبت به خطرات و نبردهایی که در پیش روی آنان بود، بصیرت یابند. تاریخ جهان مسیحیت تا واپسین پایان زمان بر یوحنا مکشوف شد. او با وضوحی عظیم، موقعیت، خطرها، کشمکش‌ها، و رهایی نهایی قوم خدا را دید. او پیام پایانی را که باید محصول زمین را به کمال برساند ثبت می‌کند، خواه به صورت بافه‌ها برای انبار آسمانی، و خواه به صورت هیزم‌ها برای آتش‌های روز آخر.»

> “In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.

> «در رؤیا، یوحنا مشقّت‌هایی را که قوم خدا به خاطر حقیقت متحمّل می‌شدند، مشاهده کرد. او استواری خلل‌ناپذیر ایشان را در اطاعت از احکام خدا، در برابر قدرت‌های ستمگری که می‌کوشیدند آنان را به نافرمانی وادارند، دید؛ و پیروزی نهایی ایشان را بر وحش و تصویر او نیز مشاهده کرد.»

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> «زیرِ نمادهای اژدهایی بزرگِ سرخ، وحشی همانندِ پلنگ، و وحشی با شاخ‌هایی چون شاخ‌های برّه، حکومت‌های زمینی‌ای که به‌ویژه در پایمال کردن شریعتِ خدا و آزار رساندن به قومِ او درگیر می‌شدند، به یوحنا نشان داده شدند. این جنگ تا پایانِ زمان ادامه می‌یابد. قومِ خدا، که با زنی مقدّس و فرزندانش نمادینه شده‌اند، به‌صورت گروهی بسیار اندک‌شمار به تصویر کشیده شدند. در ایّامِ آخر، تنها باقیمانده‌ای هنوز وجود داشت. یوحنا دربارهٔ ایشان چنین می‌گوید: “که احکامِ خدا را نگاه می‌دارند و شهادتِ عیسی مسیح را دارند.”»

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> «از طریق بت‌پرستی، و سپس از طریق پاپیت، شیطان طی قرون متمادی قدرت خود را به کار گرفت تا شاهدان امین خدا را از روی زمین محو کند. بت‌پرستان و پاپیان به همان روح اژدها به حرکت درمی‌آمدند. تفاوت آنان تنها در این بود که پاپیت، با تظاهر به خدمت خدا، دشمنی خطرناک‌تر و بی‌رحم‌تر بود. شیطان به‌واسطهٔ رومی‌گری جهان را به اسارت گرفت. کلیسای معترفِ خدا به صفوف این فریب کشیده شد، و قوم خدا بیش از هزار سال زیر خشم اژدها رنج بردند. و هنگامی که پاپیت، چون از قوت خود محروم شده بود، ناگزیر از دست کشیدن از جفا گردید، یوحنا قدرتی تازه را دید که برمی‌خاست تا آواز اژدها را بازتاب دهد و همان کارِ بی‌رحمانه و کفرآمیز را ادامه دهد. این قدرت، که آخرین قدرتی است که بر ضد کلیسا و شریعت خدا جنگ خواهد کرد، به‌وسیلهٔ حیوانی با شاخ‌هایی چون شاخ‌های بره نمادین شده بود. حیواناتی که پیش از آن آمده بودند از دریا برآمده بودند، اما این یکی از زمین برآمد، که نمایانگر ظهور مسالمت‌آمیز آن ملتی است که بدین‌سان نمادین شده است. «دو شاخ مانند بره» به‌خوبی نمایانگر منش دولت ایالات متحده است، آن‌گونه که در دو اصل بنیادین آن، جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم، بیان شده است. این اصول راز قدرت و کامیابی ما به‌عنوان یک ملت‌اند. آنان که نخستین بار در سواحل آمریکا پناهگاهی یافتند، شادمان بودند که به سرزمینی رسیده‌اند که از دعاوی متکبرانهٔ پاپیگری و استبداد حکومت ملوکانه آزاد است. آنان مصمم شدند حکومتی را بر بنیاد گستردهٔ آزادی مدنی و دینی برقرار سازند.»

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.

> “لیکن قلمِ نبوت کی سخت و دقیق ترسیم اس پُرامن منظر میں ایک تبدیلی کو آشکار کرتی ہے۔ برّہ جیسے سینگوں والا حیوان اژدہا کی آواز میں بولتا ہے، اور ‘اپنے سامنے پہلے حیوان کا سارا اختیار استعمال کرتا ہے۔’ نبوت اعلان کرتی ہے کہ وہ زمین پر بسنے والوں سے کہے گا کہ وہ اس حیوان کے لیے ایک مورت بنائیں، اور یہ کہ ‘وہ سب کو، چھوٹے اور بڑے، دولت مند اور فقیر، آزاد اور غلام، اس بات پر مجبور کرتا ہے کہ اپنے دہنے ہاتھ پر یا اپنی پیشانیوں پر ایک نشان لے لیں؛ اور کوئی شخص خرید و فروخت نہ کر سکے، سوائے اس کے جس کے پاس وہ نشان، یا اس حیوان کا نام، یا اس کے نام کا عدد ہو۔’ یوں پروٹسٹنٹ ازم پاپائیت کے نقشِ قدم پر چلتا ہے۔

> “It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.

> در این زمان است که فرشتهٔ سوم دیده می‌شود که در وسط آسمان پرواز می‌کند و ندا در می‌دهد: «اگر کسی وحش و تصویر آن را پرستش کند و نشان آن را بر پیشانی خود یا بر دست خود بگیرد، او نیز از شراب غضب خدا خواهد نوشید که بی‌آمیختگی در پیالهٔ خشم او ریخته شده است.» «اینک آنان‌اند که احکام خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.» در تقابلی آشکار با جهان، آن گروه کوچک قرار دارند که از وفاداری خود به خدا روی برنمی‌تابند. اینان همان کسانی‌اند که اشعیا از ایشان سخن می‌گوید که رخنه‌ای را که در شریعت خدا پدید آمده بود، مرمت می‌کنند؛ آنان که ویرانه‌های کهن را بنا می‌نمایند و بنیاد نسل‌های بسیار را برپا می‌سازند.

> “The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.

> «پُرسنجیده‌ترین هشدار و هولناک‌ترین تهدیدی که تاکنون به انسان‌های فانی خطاب شده، همان است که در پیام فرشتهٔ سوم آمده است. گناهی که خشمِ خدا را بی‌هیچ آمیختگی با رحمت فرود می‌آورد، باید از شنیع‌ترین نوع باشد. آیا جهان باید در تاریکی نسبت به ماهیت این گناه واگذاشته شود؟—هرگز. خدا با مخلوقات خویش چنین رفتار نمی‌کند. خشم او هرگز بر گناهانِ ناشی از نادانی فرود نمی‌آید. پیش از آنکه داوری‌های او بر زمین آورده شود، باید نورِ مربوط به این گناه به جهان عرضه گردد، تا انسان بداند چرا این داوری‌ها باید اجرا شوند، و فرصت داشته باشد از آنها بگریزد.»

> “The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?

> «پیامی که این هشدار را در بر دارد، آخرین پیامی است که پیش از مکاشفهٔ پسر انسان باید اعلام گردد. نشانه‌هایی که خودِ او داده است، اعلام می‌دارند که آمدن او نزدیک است. قریب به چهل سال است که پیام فرشتهٔ سوم در حال طنین‌افکندن بوده است. در نتیجهٔ این نبرد عظیم، دو گروه پدیدار می‌شوند: آنان که “وحش و صورتِ او” را پرستش می‌کنند و نشانِ او را می‌پذیرند، و آنان که “مُهرِ خدای زنده” را دریافت می‌کنند و نام پدر را بر پیشانی‌های خود نوشته دارند. این مُهری مرئی نیست. اکنون زمانی فرا رسیده است که همهٔ کسانی که به نجات جان خویش علاقه‌مندند، باید با جدیت و وقار بپرسند: مُهر خدا چیست؟ و نشانِ وحش چیست؟ چگونه می‌توانیم از دریافت آن اجتناب کنیم؟»

> “The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.

> «مُهرِ خدا، نشان یا علامتِ اقتدارِ او، در فرمانِ چهارم یافت می‌شود. این تنها حکم از ده فرمان است که به خدا به‌عنوان آفرینندهٔ آسمان‌ها و زمین اشاره می‌کند و خدای حقیقی را به‌روشنی از همهٔ خدایانِ دروغین متمایز می‌سازد. در سراسرِ کتاب‌مقدس، واقعیتِ قدرتِ آفرینندگیِ خدا به‌عنوان دلیلی بر برتریِ او بر همهٔ معبودهای بت‌پرستان ذکر شده است.»

> “The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.

> „سبتِ مقرر در فرمانِ چهارم برای یادبودِ کارِ آفرینش برقرار شد تا بدین‌سان ذهنِ انسان‌ها همواره متوجهِ خدایِ حقیقی و زنده نگاه داشته شود. اگر سبت همیشه نگاه داشته می‌شد، هرگز بت‌پرستی، خداناباوری یا بی‌ایمانی پدید نمی‌آمد. رعایتِ مقدسِ روزِ مقدسِ خدا ذهنِ انسان‌ها را به سوی آفریدگارشان هدایت می‌کرد. امورِ طبیعت او را به یادِ ایشان می‌آورد، و بر قدرت و محبتِ او شهادت می‌داد. سبتِ فرمانِ چهارم مُهرِ خدایِ زنده است. این سبت به خدا به‌عنوانِ آفریدگار اشاره می‌کند و نشانِ اقتدارِ بحقِّ او بر موجوداتی است که آفریده است.“

> “What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?

> “پس اگر نشانِ وحش آن سَبَتِ جَعلی نیست که جهان آن را به جای سَبَتِ حقیقی پذیرفته است، پس چیست؟”

> “The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.

> اعلامیۀ نبوتیِ این‌که پاپیّت می‌بایست خود را برتر از هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش قرار می‌گیرد، برکشد، به‌طرزی چشمگیر در تبدیلِ سَبَت از روز هفتم به روز نخستِ هفته تحقق یافته است. هر جا که سَبَتِ پاپی، بر سَبَتِ خدا ترجیح داده شده و حرمت یابد، در آنجا آن مردِ گناه بر فرازِ آفرینندۀ آسمان و زمین exalted می‌شود.

> “Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’

> «کسانی که ادعا می‌کنند مسیح سَبَّت را تغییر داد، به‌طور مستقیم با سخنان خود او در تضادند. او در موعظهٔ خود بر فراز کوه اعلام کرد: «گمان مبرید که آمده‌ام تا تورات یا صحف انبیا را باطل سازم؛ نیامده‌ام تا باطل کنم، بلکه تا تمام نمایم. زیرا هرآینه به شما می‌گویم، تا آسمان و زمین زایل نشود، همزه‌ای یا نقطه‌ای هرگز از شریعت زایل نخواهد شد تا همه واقع شود. پس هر که یکی از کوچک‌ترین این احکام را بشکند و به مردم نیز چنین تعلیم دهد، در ملکوت آسمان کمترین شمرده خواهد شد؛ اما هر که آنها را به‌جا آورد و تعلیم دهد، او در ملکوت آسمان بزرگ خوانده خواهد شد.»

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> کاتولیک‌های رومی اذعان دارند که تغییرِ سَبَت به‌وسیلهٔ کلیسای خودشان انجام شده است، و همین تغییر را دلیلی بر اقتدار برتر این کلیسا می‌شمارند. آنان اعلام می‌کنند که پروتستان‌ها با نگاه داشتنِ روز نخست هفته به‌عنوان سبت، قدرت او را برای قانون‌گذاری در امور الهی به رسمیت می‌شناسند. کلیسای روم از ادعای عصمتِ خود دست نکشیده است، و هنگامی که جهان و کلیساهای پروتستان سبتِ مجعولی را که ساختهٔ اوست می‌پذیرند، در عمل ادعای او را تأیید می‌کنند. آنان ممکن است در دفاع از این تغییر به اقتدار رسولان و پدران استناد کنند، اما بطلانِ استدلال ایشان به‌آسانی آشکار می‌شود. پاپ‌گرا به‌قدر کافی تیزبین است که ببیند پروتستان‌ها خود را می‌فریبند و با رضایتِ خاطر چشمان خویش را بر واقعیت‌های این موضوع می‌بندند. هرچه نهادِ یکشنبه بیشتر مقبولیت می‌یابد، او شادمان‌تر می‌شود، زیرا اطمینان دارد که سرانجام تمام جهان پروتستان را زیر پرچم روم خواهد آورد.» Signs of the Times, November 1, 1899.

Back to Articles