Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Seven

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شمارهٔ بیست‌وهفتم

Number Twenty-Seven

شمارهٔ بیست‌وهفتم

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are recording the truths which the Lion of the tribe of Judah is now unsealing. We are aligning truths in order to address the message of Joel, which Peter identified as the message of the latter rain in the book of Acts. We are approaching the truths that are now in the process of fulfillment, as the truths that accomplish the final separation of the two classes that are always manifested when a testing truth is unsealed. We also are addressing these very same unsealed truths as not only the words of the third angel who separates, but also as the words that accomplish the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The third angel both purges and purifies.

ما در حال ثبت حقایقی هستیم که شیرِ سبطِ یهودا اکنون در حال گشودنِ مُهر آنهاست. ما حقایق را در کنار یکدیگر قرار می‌دهیم تا پیام یوئیل را مورد خطاب قرار دهیم؛ پیامی که پطرس در کتاب اعمال آن را پیامِ بارانِ آخر شناسایی کرد. ما به حقایقی نزدیک می‌شویم که اکنون در فرایند تحقق یافتن‌اند، به‌عنوان حقایقی که جدایی نهاییِ دو طبقه‌ای را به انجام می‌رسانند که هرگاه حقیقتی آزمون‌کننده از مُهر گشوده شود، همواره ظاهر می‌گردند. همچنین همین حقایقِ مُهرگشوده را نه فقط به‌عنوان سخنانِ فرشتهٔ سوم که جدایی می‌افکند، بلکه نیز به‌عنوان سخنانی مورد توجه قرار می‌دهیم که مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را به انجام می‌رسانند. فرشتهٔ سوم هم پاکسازی می‌کند و هم تطهیر.

Since July of 2023, the Lion of the tribe of Judah has been progressively unsealing truths associated with the external and internal lines in the history of the remnant people of God. We are now opening the book of Matthew, for the purpose of understanding the role of Peter. Peter is a symbol of Christ’s covenant relationship with His Christian bride—the church that He would build upon the Rock. Peter represents the first and also the last Christian bride. Peter is represented as that very symbol in the middle verse of chapters eleven and twenty-two of Matthew, and those chapters are the middle chapters of Genesis and Revelations’ parallel lines of chapter eleven to twenty-two. Peter is representing the one hundred and forty-four thousand in the latter days, and in the passage, he is at Caesarea Philippi, which is Panium of Daniel 11:13–15.

از ژوئیهٔ ۲۰۲۳، شیرِ سبطِ یهودا به‌تدریج حقایقِ مرتبط با خطوطِ خارجی و داخلی در تاریخِ قومِ باقیماندهٔ خدا را مُهرگشایی کرده است. اکنون کتابِ متی را می‌گشاییم، به‌منظورِ درکِ نقشِ پطرس. پطرس نمادِ رابطهٔ عهدیِ مسیح با عروسِ مسیحیِ اوست—کلیسایی که او آن را بر صخره بنا می‌کرد. پطرس نمایانگرِ نخستین و نیز آخرین عروسِ مسیحی است. پطرس در آیهٔ میانیِ فصل‌های یازدهم و بیست‌ودومِ متی به‌عنوانِ همان نماد بازنمایی شده است، و آن فصل‌ها فصل‌های میانیِ خطوطِ موازیِ پیدایش و مکاشفه، از فصلِ یازدهم تا بیست‌ودوم، هستند. پطرس در ایامِ آخر نمایندهٔ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار است، و در آن بخش، او در قیصریهٔ فیلیپی است، که همان پانیومِ دانیال ۱۱:‏۱۳–۱۵ است.

Peter is at Panium, and He is also located at the day of Pentecost, in the upper room at the third hour, and then in the temple at the ninth hour. The six hours represent the period of time when the one hundred and forty-four thousand are sealed leading up to the arrival of the Sunday law. The crucifixion of Christ also began at the third hour and He died at the ninth hour, which led to the resurrection, that began the Pentecostal season that ended with Peter at Pentecost at the third and ninth hour. When Providence sent the gospel to the Gentiles, Cornelius sent for Peter at the ninth hour. The third hour also represented the morning offering and the ninth hour the evening offering.

پطرس در پانیوم است، و او همچنین در روز پنتیکاست، در بالاخانه در ساعت سوم، و سپس در هیکل در ساعت نهم قرار دارد. این شش ساعت نمایانگر آن دورهٔ زمانی است که طی آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند و این تا پیش از فرارسیدن قانون یکشنبه ادامه دارد. مصلوب شدن مسیح نیز در ساعت سوم آغاز شد و او در ساعت نهم جان سپرد، که به رستاخیز انجامید؛ رستاخیزی که فصل پنتیکاستی را آغاز کرد، فصلی که با حضور پطرس در پنتیکاست در ساعت سوم و نهم به پایان رسید. هنگامی که عنایت الهی انجیل را به سوی امّت‌ها فرستاد، کرنیلیوس در ساعت نهم به دنبال پطرس فرستاد. ساعت سوم همچنین نمایانگر قربانی صبحگاهی بود و ساعت نهم قربانی شامگاهی را نشان می‌داد.

The six-hour period was represented by the period of the Exeter Camp meeting and the great disappointment of October 22, 1844. In Acts, Peter is represented as coming into unity with the others who make up the one hundred and forty-four thousand at the end of chapter one, when Judas is replaced with Matthias. The number has then been made up. There is a specific progression identified in the story.

دورۀ شش‌ساعته به‌وسیلۀ دورۀ اجتماع اردوگاهیِ اکسیتر و نومیدیِ عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌تصویر کشیده شد. در کتاب اعمال، پطرس در پایان باب اوّل، آنگاه که یهودا با متیاس جایگزین می‌شود، چنین به‌تصویر درآمده است که با دیگرانی که صد و چهل و چهار هزار را تشکیل می‌دهند به یگانگی می‌رسد. در آن هنگام، شمار کامل شده است. در این روایت، یک سیرِ پیشرفتِ مشخص شناسایی می‌شود.

Peter is first in the upper room, and thereafter in the temple. When he is in the upper room it is the third hour, and in the temple, it is the ninth hour. The presentation at the third hour produced the baptism of three thousand souls.

پطرس نخست در بالاخانه است، و سپس در هیکل. هنگامی که او در بالاخانه است، ساعتِ سوم است، و در هیکل، ساعتِ نهم. ارائه در ساعتِ سوم، تعمیدِ سه هزار جان را پدید آورد.

> Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Acts 2:41.

> پس آنان که کلام او را با رغبت پذیرفتند، تعمید یافتند؛ و در همان روز قریب به سه هزار جان بر ایشان افزوده شد. اعمال ۲:۴۱

From the numbering at the end of chapter one, until the temple at the ninth hour the period represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

از شمارشِ پایانِ فصلِ اوّل تا معبد در ساعتِ نهم، این دوره نمایانگرِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن است.

The one hundred and forty-four thousand will present the message of justification by faith, which is the third angel’s message in verity. Justification is the work of God in laying the glory of man in the dust, as Sister White has so aptly noted.

یکصد و چهل و چهار هزار نفر، پیامِ آمرزش به‌واسطۀ ایمان را عرضه خواهند کرد، که همان پیامِ فرشتۀ سوم در حقیقت است. آمرزش، عملِ خداست در به خاک افکندنِ جلالِ انسان، چنان‌که خواهر وایت به‌درستی بدان اشاره کرده است.

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself. When men see their own nothingness, they are prepared to be clothed with the righteousness of Christ. When they begin to praise and exalt God all the day long, then by beholding they are becoming changed into the same image. What is regeneration? It is revealing to man what is his own real nature, that in himself he is worthless. These lessons you have never learned. Oh, that you could realize the value of the human soul.” Manuscript Releases, volume 20, 117.

> «توجیه به ایمان چیست؟ این کارِ خداست در آن‌که جلالِ انسان را به خاک افکند و برای انسان آنچه را به‌جا آورد که در توان او نیست برای خود انجام دهد. هنگامی که آدمیان نیستیِ خویش را می‌بینند، آماده می‌شوند تا به عدالتِ مسیح ملبّس گردند. چون آغاز می‌کنند که تمامی روز خدا را حمد و تمجید نمایند، آنگاه به‌واسطۀ نگریستن، به همان صورت دگرگون می‌شوند. تجدید حیات چیست؟ این است که بر انسان آشکار سازد که طبیعتِ حقیقیِ خودِ او چیست، و این‌که در خودْ بی‌ارزش است. این درس‌ها را شما هرگز نیاموخته‌اید. آه، کاش می‌توانستید ارزشِ جانِ انسان را دریابید.» Manuscript Releases، جلد 20، ص. 117.

An example of the message of justification as presented by the one hundred and forty-four thousand is Gideon, who is a covenant man, for his name was changed to Jerubbaal. Gideon’s message consisted of him placing a lit torch inside an earthen vessel, then smashing the vessel, blowing a trumpet and crying out, “the sword of the Lord and Gideon.” The sword of Gideon was also the Lord’s sword, for the sword is God’s Word, which is the combination of Divinity with humanity. That message was represented by the trumpet and his shout, as he broke the vessel. The vessel is humanity, that must be broken, or humbled into the dust, so the glory of God’s light might shine forth.

د پیغام د توجیه یوه بېلګه، لکه څنګه چې دا د یو سل او څلوېښت زرو له خوا وړاندې کېږي، جدعون دی، چې د عهد سړی دی، ځکه چې د هغه نوم یربعال ته واړول شو. د جدعون پیغام په دې کې نغښتی و چې هغه یوه بلېدونکې مشعل په یوه خاورین لوښي کې کېښوده، بیا یې لوښی مات کړ، شپېلۍ یې ووهله او چیغه یې کړه: «د څښتن او د جدعون توره». د جدعون توره د څښتن توره هم وه، ځکه توره د خدای کلام دی، چې د الوهیت او انسانیت ګډ ترکیب دی. همدا پیغام د شپېلۍ او د هغه د نارې په وسیله څرګند شو، هغه مهال چې لوښی یې ماته کړ. لوښی انسانیت دی، چې باید مات شي، یا خاورې ته ټیټ او فروتن کړل شي، تر څو د خدای د رڼا جلال وځلېږي.

Before proclaiming the message Gideon gathered 300 men through a testing process. When the process ended, Gideon had three hundred men. 300 is a tithe of the three thousand at Pentecost. They represent the army that is raised up in Ezekiel thirty-seven, who enter into the everlasting covenant.

پیش از اعلام پیام، جدعون از طریق فرایندی آزمون‌گرانه سیصد مرد را گرد آورد. هنگامی که آن فرایند به پایان رسید، جدعون سیصد مرد در اختیار داشت. عدد ۳۰۰، عشرِ آن سه هزار نفری است که در پنتیکاست بودند. آنان نمایانگر آن لشکری هستند که در حزقیال سی‌وهفت برانگیخته می‌شود و به عهد جاودانی داخل می‌گردند.

> So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:10, 11.

> پس من چنان‌که او مرا امر فرمود، نبوّت کردم؛ و روح در ایشان داخل شد، و زنده گردیدند، و بر پای‌های خویش ایستادند؛ لشکری بسیار عظیم. آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندان اسرائیل هستند؛ اینک ایشان می‌گویند: استخوان‌های ما خشکیده است، و امید ما از میان رفته است؛ ما از هر سو بریده شده‌ایم.» حزقیال ۳۷:۱۰، ۱۱

The house of Israel is cut off for their parts, and Ezekiel is going to illustrate how the parts of Judah and Ephraim that have been cut off will become one nation. That army is made up of two sticks that have been apart, but that are joined into one stick, when they enter into covenant with God.

خاندانِ اسرائیل اپنے اپنے حصّوں کے اعتبار سے جدا کر دی گئی ہے، اور حزقی ایل یہ واضح کرنے والا ہے کہ یہوداہ اور افرائیم کے وہ حصّے جو کاٹ کر جدا کیے گئے تھے، ایک قوم بن جائیں گے۔ وہ لشکر دو عصاؤں پر مشتمل ہے جو جدا جدا رہے تھے، مگر جب وہ خدا کے ساتھ عہد میں داخل ہوتے ہیں تو ایک عصا بن کر باہم پیوست ہو جاتے ہیں۔

> Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:26–28.

> مزید برآں، میں اُن کے ساتھ سلامتی کا عہد باندھوں گا؛ وہ اُن کے ساتھ ابدی عہد ہوگا؛ اور میں اُنہیں قائم کروں گا، اور اُنہیں بڑھاؤں گا، اور اپنا مقدِس اُن کے درمیان ہمیشہ کے لیے قائم کروں گا۔ میرا مسکن بھی اُن کے ساتھ ہوگا؛ ہاں، میں اُن کا خدا ہوں گا، اور وہ میرے لوگ ہوں گے۔ اور قومیں جان لیں گی کہ میں خداوند اسرائیل کو مقدس کرتا ہوں، جب میرا مقدِس اُن کے درمیان ہمیشہ کے لیے ہوگا۔ حزقی ایل 37:26–28۔

The “heathen shall know that the Lord” sanctifies Israel, when He puts His sanctuary into their midst. The joining of God’s sanctuary to God’s people represents the joining of the human temple with the divine temple, and when that occurs, God’s faithful 300 are sealed, and the world can only be warned by seeing a people who are sanctified during the Sunday law crisis.

«قوم‌ها خواهند دانست که خداوند» اسرائیل را تقدیس می‌کند، آنگاه که مقدس خویش را در میان ایشان قرار دهد. پیوستن مقدسِ خدا به قومِ خدا، نمودار پیوستن هیکلِ انسانی با هیکلِ الهی است، و هنگامی که این واقع شود، آن سیصد تنِ امینِ خدا مُهر می‌شوند، و جهان تنها از طریق دیدن قومی که در خلال بحرانِ قانونِ یکشنبه تقدیس شده‌اند، می‌تواند هشدار یابد.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “La obra del Espíritu Santo es convencer al mundo de pecado, de justicia y de juicio. El mundo solo puede ser amonestado al ver a aquellos que creen la verdad santificados por la verdad, actuando conforme a principios elevados y santos, mostrando, en un sentido alto y sublime, la línea de demarcación entre los que guardan los mandamientos de Dios y los que los pisotean. La santificación del Espíritu señala la diferencia entre los que tienen el sello de Dios y los que guardan un día de reposo espurio. Cuando llegue la prueba, se mostrará claramente cuál es la marca de la bestia. Es la observancia del domingo. Los que, después de haber oído la verdad, continúan considerando santo este día, llevan la señal del hombre de pecado, el cual pensó en cambiar los tiempos y la ley.” Bible Training School, 1 de diciembre de 1903.

God’s sanctuary is joined to His church when the church transforms from the church militant unto the church triumphant. The covenant referred to by Ezekiel, is set forth in connection with the joining of the two sticks, that form one nation.

معبد خداوند به کلیسای او ملحق می‌شود آنگاه که کلیسا از کلیسای مجاهد به کلیسای ظافر دگرگون می‌گردد. عهدی که حزقیال بدان اشاره می‌کند، در پیوند با به‌هم‌پیوستن دو چوب مطرح می‌شود که یک امت را تشکیل می‌دهند.

> Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them,

> به ایشان بگو: خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: اینک من چوب یوسف را که در دست افرایم است، و اسباط اسرائیل را که رفیقان اویند، خواهم گرفت و آنها را با آن، یعنی با چوب یهودا، یکی خواهم ساخت، و آنها را یک چوب خواهم گردانید، و در دست من یک خواهند بود. و چوب‌هایی که بر آنها می‌نویسی، در دست تو پیش چشمان ایشان خواهد بود. و به ایشان بگو،

> Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:19–23.

> خداوندگار رب فرماتا ہے: دیکھو، میں بنی اسرائیل کو اُن قوموں کے درمیان سے، جہاں جہاں وہ چلے گئے ہیں، لے آؤں گا، اور اُن کو ہر طرف سے جمع کروں گا، اور اُنہیں اُن کی اپنی سرزمین میں پہنچاؤں گا۔ اور میں اُنہیں اسرائیل کے پہاڑوں پر اُس ملک میں ایک ہی قوم بناؤں گا؛ اور ایک ہی بادشاہ اُن سب کا بادشاہ ہوگا؛ اور وہ پھر کبھی دو قومیں نہ ہوں گے، اور نہ پھر کبھی دو سلطنتوں میں بالکل تقسیم کیے جائیں گے۔ اور نہ وہ پھر اپنے بُتوں سے، نہ اپنی مکروہ چیزوں سے، اور نہ اپنی کسی خطا سے اپنے آپ کو ناپاک کریں گے؛ بلکہ میں اُنہیں اُن کی سب رہائش گاہوں سے، جن میں انہوں نے گناہ کیا ہے، نجات دوں گا، اور اُنہیں پاک کروں گا؛ سو وہ میری اُمت ہوں گے، اور میں اُن کا خدا ہوں گا۔ حزقی ایل 37:19–23۔

The stick of Ephraim and the stick of Judah are the two 2520 year scatterings against Ephraim and Judah that reached their conclusion on 1798 and October 22, 1844, respectively. They became the single nation of modern spiritual Israel on October 22, 1844, when the work of cleansing His people, or His sanctuary began. That history typifies the history of the one hundred and forty-four thousand who will be purged and purified (cleansed) by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to his temple at the Sunday law. When that purging is fulfilled, just in advance of the Sunday law, the church triumphant will have a king over them, and that king is David, who began his reign at thirty years old. It is the same David that in Matthew chapter one, is the fourteenth generation since Abraham. This identifies a third witness of David at the Sunday law. The mighty army that is raised up from the two sticks is led by king David, when the church is purged of tares.

عصای افرایم و عصای یهودا همان دو پراکندگیِ ۲۵۲۰ ساله علیه افرایم و یهودا هستند که به‌ترتیب در سال ۱۷۹۸ و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان خود رسیدند. آنان در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، هنگامی که کارِ تطهیر قوم او، یا قدس او، آغاز شد، به یک ملتِ واحدِ اسرائیلِ روحانیِ معاصر تبدیل شدند. آن تاریخ، نمونه‌ای است از تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار نفری که به‌وسیلهٔ رسولِ عهد، که ناگهان در قانون یکشنبه به هیکل خود می‌آید، پاک و مصفّا (تطهیر) خواهند شد. هنگامی که آن پالایش به انجام برسد، درست اندکی پیش از قانون یکشنبه، کلیسای ظافر پادشاهی بر خود خواهد داشت، و آن پادشاه داوود است که سلطنت خود را در سی‌سالگی آغاز کرد. همان داوودی است که در باب اولِ متّی، چهاردهمین نسل از ابراهیم است. این، سومین شاهدِ داوود را در قانون یکشنبه مشخص می‌سازد. آن لشکرِ عظیمی که از دو عصا برپا می‌شود، زمانی که کلیسا از کَروبیان پاک گردد، به‌وسیلهٔ داوودِ پادشاه رهبری می‌شود.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

> و بندهٔ من، داوود، بر ایشان پادشاه خواهد بود، و جملگی ایشان یک شبان خواهند داشت؛ و ایشان نیز در احکام من سلوک خواهند نمود، و فرایض مرا نگاه خواهند داشت و آنها را به‌جا خواهند آورد. و در زمینی که آن را به بندهٔ خود یعقوب داده‌ام، که پدران شما در آن ساکن بوده‌اند، ساکن خواهند شد؛ و ایشان و فرزندان ایشان و فرزندانِ فرزندانِ ایشان تا ابد در آن ساکن خواهند بود؛ و بندهٔ من، داوود، تا ابد امیر ایشان خواهد بود. حزقیال ۳۷:‏۲۴، ۲۵

That army is also the priests of first Peter chapter two, that are thirty years old when they begin their service.

آن لشکر، همان کاهنانِ باب دومِ اول پطرس نیز هستند، که چون خدمت خود را آغاز می‌کنند، سی‌ساله‌اند.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، بنا کرده می‌شوید تا خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدّس باشید، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطۀ عیسی مسیح مقبولِ خداست، تقدیم کنید. اول پطرس ۲:۵

Those priests were also typified by the three hundred Millerite preachers who took the three hundred 1843 charts that were published, and employed the charts to take the message to their generation.

آن کاہنوں کی تمثیل اُن تین سو میلری واعظوں میں بھی پائی جاتی تھی جنہوں نے شائع ہونے والے 1843 کے تین سو چارٹ لے لیے اور اُن چارٹوں کو اپنی نسل تک پیغام پہنچانے کے لیے استعمال کیا۔

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> «پس از اندکی گفت‌وگو دربارهٔ این موضوع، به اتفاق آرا رأی داده شد که سیصد نسخهٔ دیگر همانند این، به شیوهٔ سنگ‌نگاری تهیه شود، و این کار به‌زودی انجام گرفت. آن‌ها را «نمودارهای ’43» می‌نامیدند. این کنفرانسی بسیار مهم بود.» زندگی‌نامهٔ خودنوشتِ جوزف بیتس، 263.

> “Now our history shows that there were hundreds teaching from the same chronological charts that William Miller was, all of one stamp. Then it was the oneness of the message all on one theme, the coming of the Lord Jesus at a certain time, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

> «اکنون تاریخ ما نشان می‌دهد که صدها نفر بودند که همگی از همان نمودارهای زمانی‌ای تعلیم می‌دادند که ویلیام میلر تعلیم می‌داد، و همه از یک سنخ بودند. پس در آن زمان یگانگیِ پیام، همگی بر یک مضمون واحد بود: آمدنِ خداوندْ عیسی در زمانی معین، یعنی ۱۸۴۴.» Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

The 300 Millerite preachers accomplished their work during the history of the first angel, and inspiration informs us the first angel typifies the third angel. They were according to Joseph Bates, “all of one stamp.” Gideon instructs his army of three hundred to do as he did. The 300 Millerite preachers, who were typified by Gideon’s army of three hundred, are to be aligned at 9/11, where the first message is empowered and the testing begins.

آن ۳۰۰ واعظِ میلریتی کار خود را در خلال تاریخِ فرشتهٔ اول به انجام رساندند، و الهام به ما آگاه می‌سازد که فرشتهٔ اول نمونهٔ فرشتهٔ سوم است. ایشان، به گفتهٔ جوزف بیتس، «همه از یک مُهر بودند.» جدعون به سپاهِ سیصدنفریِ خود دستور می‌دهد که همان‌گونه که او انجام داد، عمل کنند. آن ۳۰۰ واعظِ میلریتی، که به‌وسیلهٔ سپاهِ سیصدنفریِ جدعون تمثیل شده بودند، باید در ۱۱ سپتامبر هم‌صف گردند، جایی که پیامِ اول قدرت می‌یابد و آزمون آغاز می‌شود.

> Then Jerubbaal, who is Gideon, and all the people that were with him, rose up early, and pitched beside the well of Harod: so that the host of the Midianites were on the north side of them, by the hill of Moreh, in the valley. And the Lord said unto Gideon, The people that are with thee are too many for me to give the Midianites into their hands, lest Israel vaunt themselves against me, saying, Mine own hand hath saved me. Now therefore go to, proclaim in the ears of the people, saying, Whosoever is fearful and afraid, let him return and depart early from mount Gilead. And there returned of the people twenty and two thousand; and there remained ten thousand. And the Lord said unto Gideon, The people are yet too many; bring them down unto the water, and I will try them for thee there: and it shall be, that of whom I say unto thee, This shall go with thee, the same shall go with thee; and of whomsoever I say unto thee, This shall not go with thee, the same shall not go.

> پس یَرُبَّعل، که همان جِدعون است، با همهٔ قومی که با او بودند، بامدادان برخاستند و در کنار چاه حارود اردو زدند؛ و لشکرِ مِدیانیان در جانب شمالِ ایشان، نزد تپّهٔ مُوره، در درّه بود. و خداوند به جِدعون گفت: «قومی که با تو هستند، از آن بسیارند که من مِدیانیان را به دست ایشان بدهم، مبادا اسرائیل بر من فخر کند و بگوید: “دستِ خودم مرا نجات داده است.” پس اکنون، در گوشِ قوم ندا کن و بگو: “هر که ترسان و هراسان است، بازگردد و بامدادان از کوه جِلعاد روانه شود.”» و از قوم، بیست و دو هزار تن بازگشتند، و ده هزار تن باقی ماندند. و خداوند به جِدعون گفت: «قوم هنوز بسیارند؛ ایشان را نزد آب فرود آور، و من آنان را در آنجا برای تو بیازمایم؛ و چنین خواهد شد که هر که را به تو بگویم: “این یکی با تو خواهد رفت”، همان با تو خواهد رفت؛ و هر که را به تو بگویم: “این یکی با تو نخواهد رفت”، همان نخواهد رفت.»

> So he brought down the people unto the water: and the Lord said unto Gideon, Every one that lappeth of the water with his tongue, as a dog lappeth, him shalt thou set by himself; likewise every one that boweth down upon his knees to drink. And the number of them that lapped, putting their hand to their mouth, were three hundred men: but all the rest of the people bowed down upon their knees to drink water. Judges 7:1–6.

> پس او قوم را به کنار آب فرود آورد؛ و خداوند به جدعون گفت: «هر که آب را با زبان خود بنوشد، چنان‌که سگ می‌لیسد، او را جداگانه برپا دار؛ همچنین هر که برای نوشیدن بر زانوهای خود خم شود.» و شمار کسانی که آب را با دست به دهان خود رسانیده می‌نوشیدند، سیصد مرد بود؛ اما تمامی باقی قوم برای نوشیدن آب بر زانوهای خود خم شدند. داوران ۷:۱–۶.

Gideon’s name is changed to Jerubbaal, meaning “to contend with Baal.” Gideon means “feller,” and John the Baptist laid the ax at the foot of the tree. John typified William Miller, the messenger of the first angel, which is where Gideon aligns. Gideon is Miller, the alpha Elijah, in the history of the three angels.

نامِ جدعون به یَربَعَل تغییر می‌یابد، به معنای «با بَعل به ستیز برخاستن». جدعون به معنای «قطع‌کننده» است، و یحییِ تعمیددهنده تبر را بر پای درخت نهاد. یحیی نمونهٔ ویلیام میلر بود، پیام‌آورِ فرشتهٔ اول، و جدعون در همین نقطه انطباق می‌یابد. جدعون در تاریخِ سه فرشته، میلر است، ایلیای آلفا.

The Midianites are the northern enemy, and they pitched by the hill of Moreh, and Gideon by the well of Harod, meaning fear and terror. 9/11 introduced terrorism and the first message is a call to fear God. Gideon is at 9/11, the well of Harod (terrorism), and the northern enemy in the valley by the hill of Moreh, meaning early rain. At 9/11 the sprinkling of the latter rain, which is the early rain, began to fall from the hill of Moreh. After the first of two tests, the twenty-two thousand were sent home from mount Gilead. Gilead means waymark, and the waymark where the twenty-two thousand were sent home is the first disappointment of April 19, 1844 or July 18, 2020. Twenty-two marks the waymark of the first disappointment, just as 22 identifies the day when the great disappointment arrived on October 22, 1844.

مدیانیان دشمنِ شمالی‌اند، و در کنار تپّهٔ مُوره اردو زدند، و جدعون نزد چاهِ حارود بود، که معنای آن خوف و هراس است. ۱۱/۹ تروریسم را معرفی کرد و نخستین پیام، دعوتی است به ترسیدن از خدا. جدعون در ۱۱/۹، نزد چاهِ حارود (تروریسم) است، و دشمنِ شمالی در وادی، نزد تپّهٔ مُوره قرار دارد، که معنای آن بارانِ اوّل است. در ۱۱/۹، پاشیدنِ بارانِ آخر، که همان بارانِ اوّل است، از تپّهٔ مُوره آغاز به باریدن کرد. پس از نخستینِ دو آزمون، آن بیست و دو هزار نفر از کوه جِلعاد به خانه فرستاده شدند. جِلعاد به معنای «راه‌نشان» است، و راه‌نشانی که در آن بیست و دو هزار نفر به خانه فرستاده شدند، نخستین نومیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ یا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است. عدد بیست و دو، راه‌نشانِ نخستین نومیدی را مشخص می‌کند، همان‌گونه که ۲۲ روزی را معیّن می‌سازد که در آن نومیدیِ عظیم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید.

The next test was the test of the water, illustrated in Millerite history by the Exeter camp meeting, where there were two tents associated with water, thus representing two classes of worshippers. Exeter means “fortress on the water,” and the other tent was occupied by the foolish virgins from Watertown. Exeter represents the water test of Gideon, but it was not the water so much, as the methodology employed to drink the water. One class was too weary to keep moving as they scooped up the water, and the other class kept moving forward. One class was the weary class, represented by Leah in contrast with Rachel, who was the good traveler.

آزمون بعدی، آزمونِ آب بود که در تاریخ میلری به‌وسیلهٔ گردهماییِ اردوییِ Exeter به تصویر کشیده شده است؛ جایی که دو خیمه مرتبط با آب وجود داشت، و بدین‌سان نمایانگرِ دو طبقه از عبادت‌کنندگان بود. Exeter به معنای «دژ بر آب» است، و خیمهٔ دیگر را باکره‌گانِ جاهل از Watertown اشغال کرده بودند. Exeter نمایانگرِ آزمونِ آبِ جدعون است، اما مسئله چندان خودِ آب نبود، بلکه روش‌شناسی‌ای بود که برای نوشیدنِ آب به کار گرفته می‌شد. یک طبقه بیش از آن خسته بود که در هنگامِ برگرفتنِ آب به حرکت ادامه دهد، و طبقهٔ دیگر به پیش رفتن ادامه می‌داد. یک طبقه، طبقهٔ خسته بود که به‌وسیلهٔ لیه، در تقابل با راحیل که مسافرِ نیکو بود، نمایانده شده است.

The ministry of Future for America was Gideon at 9/11, when the first of two tests would purge a large class from Gideon’s band. The terrorism of 9/11 identifies the well of Harod’s fear and terror, and the hill of Moreh identifies the beginning of the latter rain. A separation took place on July 18, 2020 when twenty-two-thousand left, thus marking the arrival of the tarrying time with the number twenty-two. Gideon’s three hundred are those who pass the second test, which is the test of the methodology of the latter rain as identified in Isaiah twenty-eight.

خدمتِ Future for America در واقعهٔ ۱۱ سپتامبر، همان جِدعون بود، آنگاه که نخستینِ دو آزمون، گروهی بزرگ را از میان فوجِ جِدعون تصفیه می‌کرد. تروریسمِ ۱۱ سپتامبر، چاهِ حارود را با ترس و هراس مشخص می‌سازد، و تپّهٔ موره آغازِ بارانِ آخِر را مشخص می‌کند. جدایی‌ای در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ رخ داد، آنگاه که بیست‌ودو هزار نفر رفتند، و بدین‌سان با عددِ بیست‌ودو، فرارسیدنِ زمانِ درنگ را نشان‌گذاری کردند. آن سیصد تنِ جِدعون کسانی‌اند که از آزمونِ دوم می‌گذرند؛ یعنی آزمونِ روش‌شناسیِ بارانِ آخِر، چنان‌که در اشعیا بیست‌وهشت مشخص شده است.

Peter is at Panium as well as Pentecost. Pentecost is the Sunday law, and Daniel eleven verse sixteen is also the Sunday law. Verses thirteen through fifteen of chapter eleven of Daniel are Panium, and those verses represent the external prophetic history that leads to the Sunday law, and Peter in Acts, at the third and ninth hour represent the internal prophetic history that leads to the Sunday law. The external line is identifying the history that leads to the mark of the beast, and the internal identifies the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. With Peter being such an important symbol in both the external and internal history that is now in the process of fulfillment, it seemed appropriate to place Peter into the prophetic context which runs below the surface reading of Scripture.

پطرس هم در پانیوم حضور دارد و هم در پنتیکاست. پنتیکاست همان قانون یکشنبه است، و دانیال یازده آیهٔ شانزدهم نیز همان قانون یکشنبه است. آیات سیزدهم تا پانزدهمِ فصل یازدهمِ دانیال، پانیوم هستند، و آن آیات نمایانگر تاریخ نبویِ بیرونی‌اند که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود؛ و پطرس در اعمال، در ساعت سوم و نهم، نمایانگر تاریخ نبویِ درونی است که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود. خط بیرونی، تاریخی را که به نشانِ وحش می‌انجامد شناسایی می‌کند، و خط درونی، تاریخِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد. از آنجا که پطرس در هر دو تاریخِ بیرونی و درونی که اکنون در حال تحقق‌اند، نمادی چنین مهم است، مناسب به نظر می‌رسید که پطرس در آن بافت نبوی قرار داده شود که در زیرِ قرائتِ سطحیِ کتاب‌مقدس جریان دارد.

The twelve Messianic prophecies that are marked as fulfilled in the book of Matthew represent the history of the one hundred and forty-four thousand. The “time of the end” marks the beginning of a reformatory movement, and just as the birth of Aaron and Moses marked the “time of the end” in the line of Moses, the alpha of Christ, so too the birth of John, and his cousin Jesus marked the “time of the end” in 1989. Whether it is worthwhile to consider the twelve Messianic prophecies is more intriguing, when placed in context by raising another question. What other biblical book marks as many Messianic fulfillments as found in Matthew?

Las doce profecías mesiánicas que en el libro de Mateo aparecen señaladas como cumplidas representan la historia de los ciento cuarenta y cuatro mil. El “tiempo del fin” señala el comienzo de un movimiento reformador, y así como el nacimiento de Aarón y de Moisés marcó el “tiempo del fin” en la línea de Moisés, el alfa de Cristo, del mismo modo el nacimiento de Juan y de su primo Jesús marcó el “tiempo del fin” en 1989. Considerar si vale la pena examinar las doce profecías mesiánicas resulta aún más intrigante cuando se lo sitúa en su contexto al plantear otra pregunta. ¿Qué otro libro bíblico señala tantos cumplimientos mesiánicos como los que se encuentran en Mateo?

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> «کار خدا بر زمین، از عصری به عصر دیگر، در هر اصلاح عظیم یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر نشان می‌دهد. اصول رفتار خدا با انسان‌ها همواره یکسان است. جنبش‌های مهم زمان حاضر، همتای خود را در جنبش‌های گذشته دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین، برای زمان ما درس‌هایی بس گران‌بها دربردارد.» The Great Controversy, 343.

Every reformatory movement has a starting point, which is labelled as “the time of the end,” in the book of Daniel. The time of the end in the reformatory movement of Christ was His birth, which typified both 1798 and 1989,

هر جنبش اصلاحی نقطهٔ آغازی دارد که در کتاب دانیال «زمانِ آخر» نامیده شده است. زمانِ آخر در جنبش اصلاحیِ مسیح، ولادت او بود که هم 1798 و هم 1989 را به‌طور نمادین پیش‌نمایی می‌کرد،

## The First Messianic Waymark—1989

نخستین نشانهٔ راهِ مسیحایی—۱۹۸۹

> And they said unto him, In Bethlehem of Judaea: for thus it is written by the prophet, And thou Bethlehem, in the land of Juda, art not the least among the princes of Juda: for out of thee shall come a Governor, that shall rule my people Israel. Matthew 2:5, 6.

> اور اُنہوں نے اُس سے کہا، یہودیہ کے بیت لحم میں؛ کیونکہ نبی کی معرفت یوں لکھا گیا ہے: اور اے بیت لحم، یہوداہ کی سرزمین میں، تُو یہوداہ کے حاکموں میں ہرگز سب سے چھوٹا نہیں؛ کیونکہ تجھ ہی میں سے ایک فرمانروا نکلے گا، جو میری قوم اسرائیل کی گلہ بانی کرے گا۔ متی 2:5، 6۔

## Prediction

پیش‌گویی

> But thou, Bethlehem Ephratah, though thou be little among the thousands of Judah, yet out of thee shall he come forth unto me that is to be ruler in Israel; whose goings forth have been from of old, from everlasting. Micah 5:2.

> اما تو، ای بیت‌لحمِ افراته، هرچند در میان هزارانِ یهودا کوچک باشی، با این همه از تو برای من کسی بیرون خواهد آمد که بر اسرائیل فرمانروا باشد؛ و منشأهای او از قدیم بوده است، از ایام ازل. میکاه ۵:۲.

1989 was the time of the end for the movement of the third angel. It arrived 126 years after the rebellion of 1863, and was represented by Ronald Reagan and George Bush the senior. The time of the end in the history of Moses was the birth of Aaron and Moses, as was the time of the end in the history of Christ the birth of John the Baptist and Christ. When the book of Daniel is unsealed, as it was in 1989, there is an increase of knowledge. That increase of knowledge leads to the second waymark, identifying when a testing message is developed from the knowledge that was unsealed.

۱۹۸۹ زمانِ انتها برای جنبشِ فرشتهٔ سوم بود. این زمان ۱۲۶ سال پس از شورشِ ۱۸۶۳ فرا رسید، و به‌وسیلهٔ رونالد ریگان و جرج بوشِ پدر به نمایش گذاشته شد. زمانِ انتها در تاریخِ موسی، تولدِ هارون و موسی بود؛ همان‌گونه که زمانِ انتها در تاریخِ مسیح، تولدِ یحیای تعمیددهنده و مسیح بود. هنگامی که کتابِ دانیال گشوده می‌شود، چنان‌که در ۱۹۸۹ گشوده شد، افزایشی در معرفت پدید می‌آید. آن افزایشِ معرفت به نشانهٔ دوم می‌انجامد و مشخص می‌سازد که چه زمانی پیامی آزمون‌کننده از دانشی که گشوده شده بود، شکل می‌گیرد.

Every reformatory movement marks a point when the message is formalized and thereafter becomes a testing message. Christ always explains the test, in advance of holding men and women responsible for the test. Adam and Eve were told in advance of the results that would happen if they disobeyed, and God never changes.

هر جنبش اصلاحی نقطه‌ای را نشان می‌دهد که در آن پیام صورت‌بندی می‌شود و از آن پس به پیامی آزمون‌کننده بدل می‌گردد. مسیح همواره پیش از آنکه مردان و زنان را در قبال آن آزمون مسئول بدارد، ماهیت آن را از پیش تبیین می‌کند. به آدم و حوا از پیش گفته شد که اگر نافرمانی کنند چه پیامدهایی رخ خواهد داد، و خدا هرگز تغییر نمی‌کند.

> And the Lord God commanded the man, saying, Of every tree of the garden thou mayest freely eat: But of the tree of the knowledge of good and evil, thou shalt not eat of it: for in the day that thou eatest thereof thou shalt surely die. Genesis 2:16, 17.

> و خداوند خدا آدم را امر فرموده، گفت: از همهٔ درختان باغ بی‌ممانعت بخور؛ اما از درخت معرفت نیک و بد از آن مخور؛ زیرا در روزی که از آن بخوری، یقیناً خواهی مرد. پیدایش ۲:‏۱۶، ۱۷.

William Miller “formalized” the testing message of the first angel in 1831 through 1833. The message of the one hundred and forty-four thousand was formalized in 1996, with the publication of the Time of the End magazine that covers the last six verses of Daniel eleven, that were unsealed in 1989. In that year the publication titled, Prophetic Time Lines was also published, and set forth the methodology that is twenty-two times more powerful than the rules adopted by William Miller. Those rules are now set forth in the publication Prophetic Keys. The rules which all who proclaim the third angel’s message will employ are Miller’s rules.

ویلیام میلر پیام آزمونِ فرشتهٔ اول را در سال‌های 1831 تا 1833 «صورت‌بندی» کرد. پیامِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در سال 1996، با انتشار مجلهٔ Time of the End که شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده را در بر می‌گیرد—آیاتی که در 1989 مُهرگشایی شدند—صورت‌بندی شد. در همان سال، نشریه‌ای با عنوان Prophetic Time Lines نیز منتشر شد و روش‌شناسی‌ای را ارائه کرد که بیست‌ودو بار نیرومندتر از قواعدی است که ویلیام میلر پذیرفته بود. این قواعد اکنون در نشریهٔ Prophetic Keys ارائه شده‌اند. قواعدی که همهٔ کسانی که پیامِ فرشتهٔ سوم را اعلام می‌کنند به کار خواهند بست، همان قواعدِ میلر است.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> «کسانی که در اعلانِ پیامِ فرشتهٔ سوم مشغول‌اند، بر همان مبنایی که پدر میلر اختیار کرده بود، کتبِ مقدّس را جست‌وجو می‌کنند.» Review and Herald، 25 نوامبر 1884.

Miller’s rules are the alpha and Prophetic Keys are the omega. The only way to pass a prophetic testing message, is to employ the methodology of study outlined in God’s Word. The true message cannot be separated from the true methodology that establishes the message. In every reform movement the testing message for that generation is set forth, and it includes the correct methodology as an element of the waymark. Miller’s message was based upon the unsealing of the book of Daniel. His message was Gideon’s message, for it also produced an army of three hundred.

قواعد میلر الفا هستند و «کلیدهای نبوی» اُمگا. تنها راهِ عبور از پیامِ آزمون‌کنندهٔ نبوی، به‌کارگیریِ روش‌شناسیِ مطالعه‌ای است که در کلام خدا ترسیم شده است. پیامِ حقیقی را نمی‌توان از روش‌شناسیِ حقیقی‌ای که آن پیام را استوار می‌سازد جدا کرد. در هر جنبشِ اصلاحی، پیامِ آزمون‌کنندهٔ آن نسل مطرح می‌گردد، و این پیام، روش‌شناسیِ درست را نیز به‌عنوان عنصری از نشانهٔ راه در بر می‌گیرد. پیامِ میلر بر پایهٔ گشوده‌شدنِ مُهرِ کتابِ دانیال استوار بود. پیامِ او، پیامِ جدعون بود، زیرا آن نیز سپاهی از سیصد نفر پدید آورد.

> And he divided the three hundred men into three companies, and he put a trumpet in every man’s hand, with empty pitchers, and lamps within the pitchers. And he said unto them, Look on me, and do likewise: and, behold, when I come to the outside of the camp, it shall be that, as I do, so shall ye do. When I blow with a trumpet, I and all that are with me, then blow ye the trumpets also on every side of all the camp, and say, The sword of the Lord, and of Gideon. Judges 7:16–18.

> اور اس نے ان تین سو آدمیوں کو تین دستوں میں تقسیم کر دیا، اور ہر ایک کے ہاتھ میں ایک نرسنگا، خالی گھڑے، اور گھڑوں کے اندر چراغ دیے۔ پھر اس نے اُن سے کہا، میری طرف دیکھو اور ویسا ہی کرو؛ اور دیکھو، جب میں لشکرگاہ کے بیرونی کنارے پر پہنچوں گا تو جیسا میں کروں گا ویسا ہی تم بھی کرنا۔ جب میں اور میرے ساتھ کے سب لوگ نرسنگا پھونکیں، تو تم بھی تمام لشکرگاہ کے چاروں طرف نرسنگے پھونکنا اور کہنا، خداوند کی تلوار، اور جدعون کی۔ قضاۃ 7:16–18۔

Miller’s message was the “trumpet,” and the “sword.” Yet it was the sword of both Gideon and the Lord. The Word of the Lord was published in 1611, and 220 years later Miller published his message of the first angel. The Declaration of Independence was published in 1776, and 220 years later in 1996, the message of the third angel was published. Millers was the first angel’s internal message of God’s people, as represented by the vision of the Ulai River, announcing the opening of judgment. The third angel’s message of Future for America is the external message of God’s people, as represented by the vision of the Hiddekel River, announcing the close of judgment.

پیام میلر «شیپور» و «شمشیر» بود. با این حال، آن شمشیر، هم شمشیر جدعون بود و هم شمشیر خداوند. کلام خداوند در سال 1611 منتشر شد، و 220 سال بعد، میلر پیام خود دربارهٔ فرشتهٔ اول را منتشر کرد. اعلامیهٔ استقلال در سال 1776 منتشر شد، و 220 سال بعد، در 1996، پیام فرشتهٔ سوم منتشر گردید. پیام میلر، پیام درونیِ فرشتهٔ اول برای قوم خدا بود، چنان‌که در رؤیای نهر اولای به تصویر کشیده شده است، و گشایش داوری را اعلام می‌کرد. پیام فرشتهٔ سومِ Future for America، پیام بیرونیِ قوم خداست، چنان‌که در رؤیای نهر حدّاقل به تصویر کشیده شده است، و پایان داوری را اعلام می‌کند.

The prophetic methodology is represented by one of the Messianic prophecies identified by Matthew as being fulfilled by Christ, and in so doing typifies 1831, with the “father” representing his son in 1996. The two witnesses of methodology are an alpha and omega, and with the human messenger’s involvement, together they establish a father and son relationship, which is the relationship of Malachi’s Elijah message. The hearts of the father are turned to the children, and vice versa. Miller’s rules are to be joined with the rules titled as Prophetic Keys. The new light must be built upon the old light. Those who choose not to employ the methodology of 1831 and 1996 are cursed. One class is cursed, and the other is blessed. The choice is yours?

مِنْهَجِيَّةُ النُّبُوَّةِ تُمَثَّلُ بِإِحْدَى النُّبُوَّاتِ الْمَسِيَّانِيَّةِ الَّتِي عَيَّنَهَا مَتَّى عَلَى أَنَّهَا قَدِ ٱكْتَمَلَتْ فِي الْمَسِيحِ، وَبِذٰلِكَ تُنَمْذِجُ سَنَةَ 1831، حَيْثُ يُمَثِّلُ «الْأَبُ» ٱبْنَهُ فِي 1996. وَشَاهِدَا الْمَنْهَجِيَّةِ هُمَا أَلِفٌ وَأُومِيجَا، وَمَعَ مُشَارَكَةِ الرَّسُولِ الْبَشَرِيِّ، يُقِيمَانِ مَعًا عَلاقَةَ أَبٍ وَابْنٍ، وَهِيَ الْعَلاقَةُ الَّتِي تُمَثِّلُ رِسَالَةَ إِيلِيَّا فِي مَلاَخِي. فَتَرْتَدُّ قُلُوبُ الْآبَاءِ إِلَى الْأَبْنَاءِ، وَكَذٰلِكَ قُلُوبُ الْأَبْنَاءِ إِلَى الْآبَاءِ. وَيَنْبَغِي أَنْ تُضَمَّ قَوَاعِدُ مِلَرَ إِلَى الْقَوَاعِدِ الْمُسَمَّاةِ «مَفَاتِيحَ نَبَوِيَّةً». وَيَجِبُ أَنْ يُبْنَى النُّورُ الْجَدِيدُ عَلَى النُّورِ الْقَدِيمِ. أَمَّا الَّذِينَ يَخْتَارُونَ أَلَّا يَسْتَعْمِلُوا مَنْهَجِيَّةَ 1831 وَ1996 فَهُمْ مَلْعُونُونَ. فِئَةٌ مَلْعُونَةٌ، وَالْأُخْرَى مُبَارَكَةٌ. فَالِاخْتِيَارُ ٱخْتِيَارُكَ؟

## The Second Messianic Waymark —1996

دومین نشانهٔ راهِ مسیحایی — ۱۹۹۶

> That it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, I will open my mouth in parables; I will utter things which have been kept secret from the foundation of the world. Matthew 13:35.

> تا آنچه به‌وسیلهٔ نبی گفته شده بود به انجام رسد که گفت: «دهان خود را به مَثَل‌ها خواهم گشود؛ و چیزهایی را بر زبان خواهم آورد که از بنیاد عالم پنهان داشته شده‌اند.» متی 13:35

## Prediction

پیشگویی

> I will open my mouth in a parable: I will utter dark sayings of old. Psalms 78:2.

> میں تمثیل میں اپنا منہ کھولوں گا؛ میں قدیم زمانہ کی پُراسرار باتیں بیان کروں گا۔ زبور 78:2۔

The dark sayings; the parables that the Lion of the tribe of Judah “utters” represent line upon line presentations of truths that have been sealed up, or kept secret from the foundation of the world. Once the message is formalized, it is thereafter empowered by a fulfillment of prophecy that marks the beginning of a testing time.

امثالِ غامض؛ وہ تمثیلات جنہیں یہوداہ کے قبیلہ کا شیر “ادا کرتا ہے”، اُن سچائیوں کی سطر بہ سطر پیشکش کی نمائندگی کرتی ہیں جو دنیا کی بنیاد رکھے جانے سے مہر بند، یا مخفی رکھی گئی ہیں۔ جب یہ پیغام باقاعدہ صورت اختیار کر لیتا ہے، تو اس کے بعد نبوت کی ایک تکمیل کے ذریعے اسے قوت بخشی جاتی ہے، جو آزمائش کے ایک زمانے کے آغاز کی نشان دہی کرتی ہے۔

When the latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, the rebellion of 1888 and of Korah was repeated. At the Minneapolis rebellion of 1888 and with Korah’s rebellion, God’s selected messengers were rejected along with the message they presented. Both the baby and the bath water were thrown out together. They were thrown out under the premise that the whole congregation was as holy, as those God had selected. The rebels were unable to see Divinity with the human messengers. All they could see was themselves, humanity void of Divinity, so they thought everyone was the same.

هنگامی که باران اخیر در 11 سپتامبر 2001 آغاز به باریدنِ خفیف کرد، عصیانِ 1888 و عصیانِ قورح تکرار شد. در عصیانِ مینیاپولیسِ 1888 و نیز در عصیانِ قورح، رسولانِ برگزیدهٔ خدا همراه با پیامی که ارائه می‌کردند رد شدند. هم نوزاد و هم آبِ غُساله با هم به بیرون افکنده شدند. آنان بر این مبنا طرد شدند که تمامی جماعت به همان اندازه که خدا برگزیده بود، مقدس بودند. شورشیان قادر نبودند الوهیت را در کنار رسولانِ بشری ببینند. هرچه می‌دیدند خودِ ایشان بود، یعنی انسانیتی تهی از الوهیت؛ ازاین‌رو می‌پنداشتند که همه یکسان‌اند.

> Now Korah, the son of Izhar, the son of Kohath, the son of Levi, and Dathan and Abiram, the sons of Eliab, and On, the son of Peleth, sons of Reuben, took men: And they rose up before Moses, with certain of the children of Israel, two hundred and fifty princes of the assembly, famous in the congregation, men of renown: And they gathered themselves together against Moses and against Aaron, and said unto them, Ye take too much upon you, seeing all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord? Numbers 16:1–3.

> Ahora bien, Coré hijo de Izhar, hijo de Coat, hijo de Leví, y Datán y Abiram, hijos de Eliab, y On, hijo de Pelet, hijos de Rubén, tomaron gente; y se levantaron contra Moisés, junto con algunos de los hijos de Israel, doscientos cincuenta príncipes de la congregación, hombres de renombre, famosos en la asamblea. Y se juntaron contra Moisés y contra Aarón, y les dijeron: ¡Basta ya de vosotros!, pues toda la congregación, cada uno de ellos, es santa, y el Señor está en medio de ellos; ¿por qué, pues, os levantáis vosotros sobre la congregación del Señor? Números 16:1–3.

The rebellion of Korah, 1888 and 9/11 is represented as a refusal to submit to God’s choice of selected leadership, while placing confidence in a false definition of God’s congregation. Jeremiah identifies the same phenomenon when the rebels claimed the “temple of the Lord, the temple of the Lord are these.”

سرکشیِ قورح، ۱۸۸۸ و ۱۱ سپتامبر به‌مثابه امتناع از تسلیم شدن در برابر انتخاب الهیِ رهبریِ برگزیده، و در عین حال اعتماد نهادن به تعریفی کاذب از جماعتِ خدا بازنمایی می‌شود. ارمیا همین پدیده را مشخص می‌سازد، آن‌گاه که سرکشان ادعا کردند: «هیکل خداوند، هیکل خداوند، این‌ها است.»

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying,

> کلامی که از جانب خداوند بر ارمیا نازل شد و گفت،

> Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these.

> در دروازهٔ خانهٔ خداوند بایست، و این کلام را در آنجا ندا کن و بگو: ای تمامی یهودا که از این دروازه‌ها داخل می‌شوید تا خداوند را عبادت کنید، کلام خداوند را بشنوید. یهوهٔ صبایوت، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: طریق‌ها و اعمال خویش را اصلاح کنید، و من شما را در این مکان ساکن خواهم ساخت. بر سخنان دروغین اعتماد مکنید که می‌گویند: این است هیکل خداوند، هیکل خداوند، هیکل خداوند.

> For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever.

> زیرا اگر راه‌ها و اعمال خویش را به‌راستی اصلاح کنید؛ اگر داوری را میان آدمی و همسایه‌اش به‌درستی اجرا نمایید؛ اگر بر غریب و یتیم و بیوه ظلم نکنید، و در این مکان خون بی‌گناه نریزید، و به زیان خویش در پی خدایان دیگر نروید؛ آنگاه شما را در این مکان، در زمینی که به پدران شما داده‌ام، تا ابدالآباد ساکن خواهم گردانید.

> Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Jeremiah 7:1–8.

> اینک شما بر سخنان دروغین توکل می‌کنید، سخنانی که سودی نمی‌بخشند. ارمیا ۷:۱–۸.

The lying words of the Jews in Jeremiah’s period, are the lying words of Korah and his cohorts, the rebels of 1888 and of course, the rebels of 9/11. They are the lies that the drunkards of Ephraim hide beneath in Isaiah twenty-eight.

دروغ‌های یهودیان در روزگار ارمیا، همان دروغ‌های قورح و همدستان او، شورشیانِ ۱۸۸۸ و البته شورشیانِ ۱۱ سپتامبر است. این‌ها همان دروغ‌هایی هستند که مستانِ افرایم در اشعیا بیست‌وهشت در زیر آن‌ها پنهان می‌شوند.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:14, 15.

> لہٰذا اے تم ٹھٹھا کرنے والو، جو یروشلیم میں اس قوم پر حکومت کرتے ہو، خُداوند کا کلام سنو۔ کیونکہ تم نے کہا ہے، ہم نے موت کے ساتھ عہد باندھ لیا ہے، اور پاتال کے ساتھ ہمارا معاہدہ ہے؛ جب طغیانی کی مانند آفت گزرے گی تو وہ ہم تک نہ پہنچے گی، کیونکہ ہم نے جھوٹ کو اپنی پناہ گاہ بنایا ہے، اور فریب کے نیچے ہم نے اپنے آپ کو چھپا لیا ہے۔ یسعیاہ 28:14، 15۔

It is also the lie that represents a lack of love of the Truth, which brings strong delusion in 2 Thessalonians.

یہ وہ جھوٹ بھی ہے جو حق کی محبت سے محرومی کی نمائندگی کرتا ہے، جو 2 Thessalonians میں سخت گمراہی کا سبب بنتی ہے۔

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:11, 12.

> اور اسی سبب خدا اُن پر سخت گمراہی نازل کرے گا تاکہ وہ جھوٹ پر ایمان لے آئیں؛ تاکہ وہ سب مجرم ٹھہرائے جائیں جنہوں نے حق پر ایمان نہ لایا بلکہ ناراستی میں خوشی پائی۔ 2 تھسلنیکیوں 2:11، 12۔

The “lying words” represent the foolish idea that the church is where salvation is found, not in chosen messengers and their chosen messages. The connection between God and man is accomplished and maintained only through His Word. He is the Word, and no man cometh to the Father except by the Word. Christ is represented by His chosen messengers and the message they present. To believe otherwise, is to hate the Truth and believe a lie. Jeremiah condemns the Jews who trust in the temple, by reminding them of Shiloh, where God’s Ark had been since the entrance into the Promised Land.

«دروغ‌های فریبنده» نمایانگر آن اندیشهٔ ابلهانه است که نجات در کلیسا یافت می‌شود، نه در رسولانِ برگزیده و پیام‌های برگزیدهٔ آنان. پیوند میان خدا و انسان تنها از طریق کلام او برقرار می‌گردد و پایدار می‌ماند. او کلمه است، و هیچ‌کس جز به‌واسطهٔ کلمه نزد پدر نمی‌آید. مسیح به‌وسیلهٔ رسولانِ برگزیدهٔ خود و پیامی که آنان عرضه می‌کنند نمایانده می‌شود. باور داشتنِ خلافِ این، یعنی دشمنی با حقیقت و ایمان آوردن به دروغ. ارمیا یهودیانی را که بر هیکل توکل می‌کنند محکوم می‌سازد، و ایشان را به یاد شیلوه می‌اندازد، جایی که از زمان ورود به سرزمین موعود، تابوت خدا در آن‌جا بود.

> Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:14–16.

> پس با این خانه که به نام من خوانده شده است و شما بر آن اعتماد دارید، و با این مکانی که آن را به شما و به پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلوه کردم. و شما را از حضور خود بیرون خواهم افکند، چنان‌که همه برادران شما، یعنی تمامی نسل افرایم را، بیرون افکندم. پس تو برای این قوم دعا مکن، و برای ایشان فریاد و استغاثه برمیاور، و نزد من شفاعت منما، زیرا تو را نخواهم شنید. ارمیا 7:14–16

Wicked Eli, and his two wicked sons, Hophni and Phineas parallel and align with Korah, Dathan and Abiram for allowing escalating apostasy to develop until probation closed and all three died on the same day, as did Korah, Dathan and Abiram. They all die at the Sunday law!

عالیِ شریر و دو پسر شریرش، حُفنی و فینحاس، از آن جهت که اجازه دادند ارتدادِ فزاینده رشد یابد تا زمانی که مهلتِ آزمایش بسته شد و هر سه در یک روز مردند، با قورح، داتان و ابیرام هم‌سو و متناظرند؛ همان‌گونه که قورح، داتان و ابیرام نیز چنین شدند. همگی در هنگام قانونِ یکشنبه می‌میرند!

At 9/11 Korah’s rebellion, and the rebellion of Eli, the rebellion of the Jews in Jeremiah’s testimony and the rebels of 1888 reject and rebel against the message and messengers of that period. That period concludes at the Sunday law after two tests. The first test is from 9/11 unto July 18, 2020, and the second test is the purging and sealing represented by the message of the Midnight Cry. Out of that purification process Gideon and His three hundred are prepared to blow their trumpets, and they do so when Samuel is raised up at the Sunday law, which is when the Ark is captured by the Philistines. Then the church triumphant is lifted up as an ensign.

در شورشِ قورح در ۱۱/۹، و شورشِ عیلی، و شورشِ یهود در شهادتِ ارمیا، و شورشیانِ ۱۸۸۸، پیام و پیام‌آورانِ آن دوره را رد می‌کنند و بر ضدّ آن طغیان می‌ورزند. آن دوره پس از دو آزمون، در قانونِ یکشنبه به پایان می‌رسد. آزمونِ نخست از ۱۱/۹ تا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است، و آزمونِ دوم، پالایش و مُهر شدن است که به‌وسیلهٔ پیامِ فریادِ نیمه‌شب به تصویر کشیده شده است. از دلِ آن فرایندِ تطهیر، جدعون و آن سیصد تنِ او آماده می‌شوند که کرناهای خویش را بنوازند، و این کار را هنگامی انجام می‌دهند که سموئیل در قانونِ یکشنبه برانگیخته می‌شود، که همان زمانی است که تابوت به دستِ فلسطینیان گرفتار می‌گردد. سپس کلیسای ظافر همچون عَلَمی برافراشته می‌شود.

That church has a king, David by name, and a prophet represented by Ezekiel, and Samuel, at the overthrow of Shiloh. The church will also have the priesthood represented by Joseph. The Sunday law testing time is where the fire of the Holy Spirit is poured out without measure, as represented by the seventh seal. That fire destroys the men of renown who rebelled with Korah, Dathan, Abiram, Eli, Hophni, Phineas and the rebels of 1888.

آن کلیسا پادشاهی دارد، داود نام، و نبی‌ای که به‌وسیلهٔ حزقیال و سموئیل، در هنگام سقوط شیلوه، نمود یافته است. آن کلیسا همچنین کهانت را خواهد داشت که به‌وسیلهٔ یوسف نمایانده شده است. زمان آزمونِ قانون یکشنبه همان‌جاست که آتشِ روح‌القدس بی‌حد و اندازه فرو ریخته می‌شود، چنان‌که به‌وسیلهٔ مُهر هفتم نشان داده شده است. آن آتش مردانِ نام‌آور را که همراه با قورح، داتان، ابیرام، عیلی، حُفنی، فینحاس و شورشیانِ ۱۸۸۸ عصیان کردند، هلاک می‌سازد.

That very fire of the outpouring of the Holy Spirit, is the backdrop of the drama of the church triumphant. The church is represented by king David, the prophet Ezekiel and Joseph the priest. Those three are standing in the fire that destroys the 250 men of renown, as did Nebuchadnezzar’s fire destroy the men who threw the three worthies into the furnace. As the church triumphant, the whole world watches as they are thrown into the fiery furnace, and suddenly, the Son of God appears with the churches’ prophet, priest and king—represented by Shadrach, Meshak and Abednego. Four thirty-year old’s in the fiery furnace representing the truth that Divinity combined with humanity does not sin!

همان آتشِ ریزشِ روح‌القدس، پس‌زمینهٔ نمایشِ کلیسای ظفرمند است. کلیسا به‌وسیلهٔ داودِ پادشاه، حزقیالِ نبی و یوسفِ کاهن نمایانده می‌شود. این سه در میان همان آتشی ایستاده‌اند که آن دویست‌وپنجاه مردِ نامدار را هلاک کرد، چنان‌که آتشِ نبوکدنصر نیز مردانی را که آن سه یارِ برگزیده را به درون کوره افکندند، از میان برد. جهانِ سراسر، کلیسای ظفرمند را نظاره می‌کند هنگامی که ایشان به کورهٔ آتش افکنده می‌شوند، و ناگهان پسرِ خدا با نبی و کاهن و پادشاهِ کلیسا ظاهر می‌شود—که به‌وسیلهٔ شدرک، میشک و عبدنغو نمایانده شده‌اند. چهار مردِ سی‌ساله در کورهٔ آتشین، نمایانگرِ این حقیقت‌اند که الوهیت، چون با انسانیت متحد گردد، گناه نمی‌کند!

Korah, Dathan and Abiram, who are also Eli, Hophni and Phineas are the counterfeit of the church triumphant that is made up with a prophet, priest and king. Those three are Gideon’s 300, the three thousand souls at Pentecost, the 300 Millerite preachers, the three-hundred 1843 charts, who are thirty years old when the Sunday law arrives and fire comes down out of heaven. With Elijah the fire was to distinguish between the true and false prophets. The fire that comes down in Leviticus on the “eighth” day, when Aaron begins to serve, consumes Aaron’s offering, which is the offering of Malachi three, that is pleasant as in former years. That same fire destroys those who offer strange or common fire, as represented by Hophni and Phineas, the sons of Aaron.

قورح وداثان وأبيرام، الذين هم أيضًا عالي وحفني وفينحاس، هم النظير المزيّف للكنيسة الظافرة المؤلَّفة من نبي وكاهن وملك. وهؤلاء الثلاثة هم ثلاثمئة جدعون، والثلاثة آلاف نفس في يوم الخمسين، والوعّاظ الميلريون الثلاثمئة، والخرائط الثلاثمئة لعام 1843، الذين يبلغون ثلاثين سنة حين يصل قانون الأحد وتنزل نار من السماء. ومع إيليا كانت النار لتمييز الأنبياء الحقيقيين من الكذبة. أمّا النار التي تنزل في سفر اللاويين في اليوم «الثامن»، حين يبدأ هارون خدمته، فإنها تلتهم تقدمة هارون، وهي التقدمة المذكورة في ملاخي 3، المقبولة كما في السنين السالفة. وتلك النار عينها تُهلك الذين يقدّمون نارًا غريبة أو دنسة، كما يمثّلهم حفني وفينحاس، ابنا هارون.

When God is confirming the true prophet with Elijah, or the true priest with Aaron the fire leads to the death of the false prophets of Baal, who are also Hophni and Phineas. Hophni and Phineas are the sons of Aaron, they are the last generation of a covenant people who are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law.

جب خدا ایلیاہ کے ساتھ سچے نبی کی، یا ہارون کے ساتھ سچے کاہن کی تصدیق کرتا ہے، تو آگ بعل کے جھوٹے نبیوں کی موت کا سبب بنتی ہے، جو ہُفنی اور فینحاس بھی ہیں۔ ہُفنی اور فینحاس ہارون کے بیٹے ہیں؛ وہ عہد یافتہ قوم کی آخری نسل ہیں جو اتوار کے قانون کے وقت خداوند کے منہ سے اگل دی جاتی ہے۔

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> «این‌ها سخنان خواهر وایت نیست، بلکه سخنان خداوند است، و پیام‌آور او آن‌ها را به من داده است تا به شما برسانم. خدا شما را فرامی‌خواند که دیگر در خلاف جهت مقصود او عمل نکنید. تعلیمات بسیاری دربارهٔ کسانی داده شد که مدعی‌اند مسیحی هستند، حال آنکه صفات شیطان را آشکار می‌سازند و در روح، کلام، و عمل، پیشرفت حقیقت را خنثی می‌کنند، و بی‌تردید در راهی گام برمی‌دارند که شیطان آنان را در آن هدایت می‌کند. در سختی دل خویش، اقتداری را به چنگ آورده‌اند که به هیچ وجه از آنِ ایشان نیست و نباید آن را اعمال کنند. آن معلّم بزرگ می‌فرماید: “واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد.” مردمان در بتل‌کریک می‌گویند: “هیکل خداوند، هیکل خداوند، ماییم”، اما آنان از آتشی عادی استفاده می‌کنند. دل‌های ایشان به‌وسیلهٔ فیض خدا نرم و مطیع نشده است.» Manuscript Releases, جلد 13، 222.

The “common fire” is what Aaron’s son used when the priesthood began. The number “81” is a symbol of the priesthood, and in Leviticus eight, verse one, the seven days of purification and consecration of the priest is illustrated. Their clothes are removed and replaced with the garments of the Heavenly High Priest’s, as illustrated in Zechariah’s vision of Joshua and the angel in chapter three. The 300 in Zechariah are represented as “men wondered at,” for they represented in the history when God removes the iniquities of His people, which is the Sunday law, when the church is transformed from militant to triumphant. After seven days of consecration, the began to serve on day eight.

«آتشِ معمولی» همان آتشی است که پسرِ هارون در آغازِ کهانت به کار برد. عدد «۸۱» نمادِ کهانت است، و در لاویان باب هشت، آیهٔ یک، هفت روزِ تطهیر و تقدیسِ کاهن به تصویر کشیده شده است. جامه‌های ایشان از تنشان بیرون آورده می‌شود و با جامه‌های کاهنِ اعظمِ آسمانی جایگزین می‌گردد، چنان‌که در رؤیای زکریا دربارهٔ یوشع و فرشته در باب سوم تصویر شده است. آن ۳۰۰ تن در زکریا به‌صورت «مردانی که مایهٔ شگفتی‌اند» معرفی شده‌اند، زیرا ایشان در تاریخ نمایانگر زمانی بودند که خدا گناهان قومِ خود را برمی‌دارد، یعنی قانونِ یکشنبه، هنگامی که کلیسا از حالتِ مجاهد به پیروزمند دگرگون می‌شود. پس از هفت روزِ تقدیس، در روزِ هشتم آغاز به خدمت کردند.

> And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. Leviticus 8:33.

> اور تم سات دن تک خیمۂ اجتماع کے دروازے سے باہر نہ جانا، جب تک تمہاری تخصیص کے دن پورے نہ ہو جائیں؛ کیونکہ وہ تمہیں سات دن تک مخصوص کرے گا۔ احبار 8:33۔

Day eight, is a symbol of the eighth that is of the seven, of Laodicea turning into Philadelphia, of the eight souls on Noah’s ark, of the eighth day of circumcision, and the eighth day of resurrection. That day is the Sunday law, when the papacy’s deadly wound is healed, and therefore resurrected it becomes the eighth, that is of the seven.

روز هشتم، نمادی است از آن هشتمی که از آنِ هفت است؛ از تبدیل لائودیکیه به فیلادلفیا؛ از هشت نفری که در کشتی نوح بودند؛ از روز هشتمِ ختنه؛ و از روز هشتمِ قیام. آن روز، قانون یکشنبه است، هنگامی که زخمِ مهلکِ پاپیّت شفا می‌یابد، و ازاین‌رو، چون قیام کرده است، همان هشتم می‌گردد که از آنِ هفت است.

> And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel. Leviticus 9:1.

> و در روز هشتم واقع شد که موسی، هارون و پسران او و مشایخ اسرائیل را فراخواند. لاویان ۹:۱.

On day eight, the priests began to serve, but Aaron’s sons offered “common fire.” Adventism claim that they are the temple of the Lord, and Sister White identified that claim as common fire. Not only is it a lie, but it is common fire, as contrasted with holy fire. The holy fire is the message of the Midnight Cry, and the common fire is the counterfeit peace and safety message, that will be the last message proclaimed by the dumb dogs that refused to bark, and give a warning message. In chapter nine, Aaron presents the offering, and fire comes down out of heaven and consumes the offering. Then his two wicked sons, offer common fire and God’s fire consumes them.

په اتمه ورځ کاهنانو خدمت پيل کړ، خو د هارون زامنو «عادي اور» وړاندې کړ. اډوېنټيزم ادعا کوي چې دوی د څښتن هیکل دي، او خور وايټ دغه ادعا د عادي اور په توګه وپېژندله. دا نه يوازې دروغ دي، بلکې عادي اور هم دی، د مقدس اور پر خلاف. مقدس اور د نيمې شپې د فرياد پيغام دی، او عادي اور هغه جعلي د سولې او امنيت پيغام دی، چې د هغه وروستی پيغام به وي چې هغو ګونګو سپو اعلان کړ چې له غپا کولو او د خبرداري پيغام له ورکولو يې انکار کړی و. په نهم فصل کې، هارون نذرانه وړاندې کوي، او له آسمان څخه اور راکوزېږي او نذرانه سوځوي. بيا د هغه دوه بدکار زامن عادي اور وړاندې کوي، او د خدای اور هغوی له منځه وړي.

> And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. And Nadab and Abihu, the sons of Aaron, took either of them his censer, and put fire therein, and put incense thereon, and offered strange fire before the Lord, which he commanded them not. And there went out fire from the Lord, and devoured them, and they died before the Lord. Leviticus 9:22–10:2.

> اور ہارون نے لوگوں کی طرف اپنا ہاتھ اٹھایا، اور اُنہیں برکت دی، اور خطا کی قربانی، سوختنی قربانی، اور سلامتی کی قربانیوں کے چڑھانے سے نیچے اُترا۔ اور موسیٰ اور ہارون خیمۂ اجتماع میں گئے، پھر باہر آ کر لوگوں کو برکت دی؛ اور خداوند کا جلال سب لوگوں پر ظاہر ہوا۔ اور خداوند کے حضور سے آگ نکلی، اور اُس نے قربان گاہ پر سوختنی قربانی اور چربی کو بھسم کر دیا؛ یہ دیکھ کر سب لوگ للکار اُٹھے اور اپنے منہ کے بل گر پڑے۔ اور ہارون کے بیٹوں، ندب اور ابیہو، میں سے ہر ایک نے اپنا اپنا مجمر لیا، اور اُس میں آگ ڈالی، اور اُس پر بخور رکھا، اور خداوند کے حضور اجنبی آگ گزران دی، جس کا اُس نے اُنہیں حکم نہ دیا تھا۔ تب خداوند کے حضور سے آگ نکلی اور اُن کو کھا گئی، اور وہ خداوند کے حضور مر گئے۔ احبار 9:22–10:2۔

The men of Battle Creek are the modern Sanhedrin who trust in their church structure above the message of the True Witness to Laodicea. The True Witness to Laodicea is Christ, and He never changes, and he has always used men of His own choosing to present the message to a people who were manifesting the characteristics of Laodicea. There is nothing new under the sun.

مردانِ باتل کریک شورای سنهدرینِ معاصرند که بیش از پیامِ شاهدِ امین به لائودکیه، بر ساختارِ کلیساییِ خود اعتماد دارند. شاهدِ امین به لائودکیه، مسیح است، و او هرگز تغییر نمی‌کند، و همواره مردانی را که خود برگزیده است به کار گرفته تا این پیام را به قومی برسانند که صفاتِ لائودکیه را آشکار می‌ساختند. زیرِ آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست.

He selected Moses, who had been trained by God alone for forty years, just as Jesus and his cousin John had been trained. He selected Moses, Christ and John as examples of those trained outside of the formal educational system. Nazareth represents a symbol of a person who has been chosen, as were the new upstarts; Jones and Waggoner in the 1888 Minneapolis rebellion. Nazareth represents the calling and consecration of a chosen man, but the chosen man is a citizen of a city that is disrespected.

او موسی را برگزید، کسی را که تنها به‌دست خدا به‌مدت چهل سال تعلیم یافته بود، همان‌گونه که عیسی و پسرعمویش یحیی تعلیم یافته بودند. او موسی، مسیح و یحیی را به‌عنوان نمونه‌هایی از کسانی برگزید که بیرون از نظام رسمی آموزشی تعلیم یافته بودند. ناصره نماد شخصی است که برگزیده شده است، چنان‌که آن تازه‌به‌دوران‌رسیدگان؛ جونز و واگنر در شورش مینیاپولیسِ ۱۸۸۸، بودند. ناصره نمایانگر دعوت و تقدیسِ مردی برگزیده است، اما آن مرد برگزیده شهروندِ شهری است که مورد بی‌احترامی است.

> And Nathanael said unto him, Can there any good thing come out of Nazareth? Philip saith unto him, Come and see. John 1:46.

> و نَتَنائیل بدو گفت: آیا از ناصره چیزی نیکو می‌تواند برخیزد؟ فیلیپُس بدو گفت: بیا و ببین. یوحنا ۱:۴۶.

The stammering tongues of Isaiah 28, represent those who came from Nazareth. After the formalization of Miller’s message in 1831, the message was empowered by the fulfillment of the prophecy of the second woe, typifying the fulfillment of a prophecy of the third woe at 9/11. We will take up the third Messianic prophecy in the next article.

زبان‌های لکنت‌دارِ اشعیا ۲۸، نمایانگر کسانی هستند که از ناصره آمدند. پس از رسمی‌شدن پیام میلر در سال ۱۸۳۱، آن پیام به‌واسطهٔ تحقق نبوتِ وایِ دوم قدرت یافت، که نمونه‌ای از تحققِ نبوتِ وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر بود. سومین نبوتِ مسیحایی را در مقالهٔ بعدی بررسی خواهیم کرد.

> “Three nights before the Review office burned, I was in an agony that words cannot describe. I could not sleep. I walked the room, praying to God to have mercy upon His people. Then I seemed to be in the Review office with the men who have the management of the institution. I was trying to speak to them and thus to help them. One of authority arose and said, ‘You say, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we; therefore, we have authority to do this thing and that thing and the other thing. But the word of God forbids many of the things that you propose to do.’ At His first advent, Christ cleansed the Temple. Prior to His second advent He will again cleanse the temple. He was there cleansing the temple. Why? Because commercial work had been brought in, and God had been forgotten. With hurry here and hurry there and hurry somewhere else, there was no time to think of heaven. The principles of God’s law were presented, and I heard the question asked, ‘How much of the law have you obeyed?’ Then the word was spoken, ‘God will cleanse and purify His temple in His displeasure.’

> «سه شب پیش از آنکه دفتر ریویو بسوزد، در جان‌گدازی‌ای بودم که واژه‌ها از وصفش ناتوان‌اند. نتوانستم بخوابم. در اتاق راه می‌رفتم و از خدا می‌خواستم که بر قوم خویش رحم آورد. سپس چنان نمود که در دفتر ریویو هستم، در کنار مردانی که ادارهٔ آن مؤسسه را بر عهده دارند. می‌کوشیدم با آنان سخن بگویم و بدین‌سان به ایشان یاری رسانم. یکی که صاحب اقتدار بود، برخاست و گفت: “شما می‌گویید: هیکل خداوند، هیکل خداوند ما هستیم؛ پس اختیار داریم این کار و آن کار و آن کار دیگر را انجام دهیم. اما کلام خدا بسیاری از کارهایی را که در پی انجام آن هستید، منع می‌کند.” در نخستین آمدن خود، مسیح هیکل را تطهیر کرد. پیش از آمدن دوم خود نیز بار دیگر هیکل را تطهیر خواهد کرد. او آنجا بود و هیکل را تطهیر می‌کرد. چرا؟ زیرا کارهای تجارتی بدان راه یافته بود و خدا به فراموشی سپرده شده بود. با شتابی در اینجا و شتابی در آنجا و شتابی در جایی دیگر، دیگر وقتی برای اندیشیدن به آسمان نبود. اصول شریعت خدا عرضه شد، و شنیدم که این پرسش مطرح گردید: “چه اندازه از شریعت را اطاعت کرده‌اید؟” سپس این کلام گفته شد: “خدا هیکل خود را در غضب خویش پاک خواهد ساخت و تطهیر خواهد نمود.”»

> “In the visions of the night I saw a sword of fire hung out over Battle Creek.

> «در رؤیاهای شب دیدم که شمشیر آتشی بر فراز بتل‌کریک آویخته بود.»

> “Brethren, God is in earnest with us. I want to tell you that if after the warnings given in these burnings the leaders of our people go right on, just as they have done in the past, exalting themselves, God will take the bodies next. Just as surely as He lives, He will speak to them in language that they cannot fail to understand.

> «برادران، خدا با ما جدّی است. می‌خواهم به شما بگویم که اگر پس از هشدارهایی که در این آتش‌سوزی‌ها داده شد، رهبران قوم ما همچنان، همان‌گونه که در گذشته کرده‌اند، به راه خود ادامه دهند و خود را برکشند، خدا این بار جان‌ها را خواهد گرفت. به یقینِ حیات او، با آنان به زبانی سخن خواهد گفت که نتوانند از فهم آن بازمانند.»

> “God is watching us to see if we will humble ourselves before Him as little children. I speak these words now that we may come to Him in humility and contrition and find out what He requires of us.’ Publishing Ministry, 170, 171.

> «خدا ما را می‌نگرد تا ببیند آیا مانند کودکان خردسال در حضور او فروتن خواهیم شد یا نه. اکنون این سخنان را می‌گویم تا با فروتنی و توبه نزد او بیاییم و دریابیم که او از ما چه می‌خواهد.» Publishing Ministry, 170, 171.

> “The message for this time is not, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.’ Whom does the Lord receive as vessels unto honor?—Those who co-operate with Christ; those who believe the truth, who live the truth, who proclaim the truth in all its bearings.” Review and Herald, October 22, 1903.

> «پیام برای این زمان این نیست که: “هیکل خداوند، هیکل خداوند، هیکل خداوند ما هستیم.” خداوند چه کسانی را به‌عنوان ظروفی برای عزّت می‌پذیرد؟—آنان را که با مسیح همکاری می‌کنند؛ آنان را که به حقیقت ایمان دارند، حقیقت را زیست می‌کنند، و حقیقت را در همهٔ وجوه آن اعلام می‌دارند.» Review and Herald, October 22, 1903.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> «این‌ها سخنان خواهر وایت نیست، بلکه سخنان خداوند است، و رسول او آن‌ها را به من سپرده است تا به شما برسانم. خدا شما را فرامی‌خواند که دیگر در جهت مخالف او عمل نکنید. تعلیمات بسیاری دربارهٔ کسانی داده شد که ادعا می‌کنند مسیحی‌اند، در حالی که صفات شیطان را آشکار می‌سازند و در روح، گفتار و کردار، پیشرفت حقیقت را خنثی می‌کنند، و بی‌گمان در همان راهی گام برمی‌دارند که شیطان آنان را در آن رهبری می‌کند. آنان در سختیِ دل خویش، اختیاری را به چنگ آورده‌اند که به هیچ‌وجه از آنِ ایشان نیست و نباید آن را به کار برند. آن معلّم عظیم می‌فرماید: “واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد.” مردم در بتل کریک می‌گویند: “هیکل خداوند، هیکل خداوند ماییم”، اما آنان از آتشِ عادی استفاده می‌کنند. دل‌های ایشان به فیض خدا نرم و مطیع نگردیده است.» Manuscript Releases, جلد 13، 222.

Back to Articles