Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Nine

کتابِ دانیال — نمبر نواسی۔

Unraveling the False Doctrines: A Historical Examination of the Daily in Adventism

بازگشاییِ آموزه‌های کاذب: بررسی‌ای تاریخیِ «قربانی دائمی» در ادونتیسم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the eighty-first article in this series of articles on the book of Daniel we included a passage from Manuscript Releases, volume 20, 17–22, where Sister White clearly identifies that the teaching that “the daily,” represents Christ’s sanctuary had been given to Elders Prescott and Daniells by “angels that had been expelled from heaven.” She does not actually identify their false idea of “the daily,” as I have done, but the historical record is abundantly clear that this is what they were trying to establish as truth. They were seeking to rewrite portions of Uriah Smith’s book Daniel and the Revelation, that uphold the understanding of “the daily,” which she identifies in Early Writings, page seventy-four as the correct view.

در هشتاد و یکمین مقاله از این مجموعه مقالات دربارهٔ کتاب دانیال، ما بخشی از Manuscript Releases، جلد ۲۰، صفحات ۱۷–۲۲ را درج کردیم، جایی که خواهر وایت به‌روشنی تصریح می‌کند که این تعلیم که «مستمر» نمایانگر قُدسِ مسیح است، به برادران پرسکات و دنیلز از سوی «فرشتگانی که از آسمان اخراج شده بودند» داده شده بود. او در واقع تصور باطل ایشان را دربارهٔ «مستمر»، آن‌گونه که من انجام داده‌ام، مشخصاً نام‌گذاری نمی‌کند، اما گزارش تاریخی به‌فراوانی روشن می‌سازد که این همان چیزی بود که آنان می‌کوشیدند به‌عنوان حقیقت برقرار سازند. آنان در پی آن بودند که بخش‌هایی از کتاب دانیال و مکاشفه، اثر اوریا اسمیت، را که از درکِ «مستمر» پشتیبانی می‌کند، بازنویسی کنند؛ درکی که او در Early Writings، صفحهٔ هفتاد و چهار، آن را دیدگاه صحیح معرفی می‌کند.

W. W. Prescott had published a periodical magazine titled The Protestant, in which the sole theme was lifting up the false view of “the daily.” He and the General Conference president, A. G. Daniells became the satanic spearhead to continue Prescott’s efforts towards establishing the false doctrine as the orthodox view in Adventism, but while Ellen White was alive their success in the satanic effort was held in check. In 1931, Daniells reported that in the very year that the passage from Manuscript Releases was written (1910), that he (Daniells) had an interview with Sister White on the subject of “the daily,” and that she had led him to believe that he and Prescott’s view was correct.

و. و. پرسکات مجله‌ای ادواری با عنوان *The Protestant* منتشر کرده بود که در آن، تنها موضوع، برکشیدنِ دیدگاهِ باطلِ «قربانیِ دائمی» بود. او و رئیس کنفرانس عمومی، آ. ج. دنیلز، به نیزه‌سرِ شیطانی برای ادامه دادن تلاش‌های پرسکات در جهتِ استقرارِ این تعلیمِ کاذب به‌عنوان دیدگاهِ رسمیِ ارتدوکس در ادونتیسم بدل شدند؛ اما تا زمانی که الن وایت زنده بود، کامیابیِ ایشان در این تلاشِ شیطانی مهار شده بود. در سال 1931، دنیلز گزارش داد که درست در همان سالی که آن عبارت از *Manuscript Releases* نوشته شده بود (1910)، او (دنیلز) درباره موضوعِ «قربانیِ دائمی» با خواهر وایت گفت‌وگویی داشته است، و این‌که او وی را به این باور رسانده بود که دیدگاهِ او و پرسکات درست بوده است.

It is important to understand this history, for we are now beginning our consideration of the increase of knowledge that arrived in 1989, when the sacred reform lines and the last six verses of Daniel eleven were unsealed. To recognize the light that was produced with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of verse forty of Daniel eleven, requires that “the daily,” and the prophetic history represented by “the daily” be correctly understood, for that history illustrates the repeat of that history in verses forty to forty-five of Daniel eleven. Those verses identify that the message that is unsealed in those verses are the “tidings of the east and north,” that bring about the final persecution of God’s people.

درک این تاریخ اهمیت دارد، زیرا اکنون بررسیِ افزایشِ دانشی را آغاز می‌کنیم که در سال ۱۹۸۹ پدید آمد، هنگامی که خطوطِ اصلاحِ مقدس و شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده گشوده شد. برای تشخیص نوری که با فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی، در تحققِ آیهٔ چهلِ دانیال یازده، پدید آمد، لازم است که «قربانیِ دائمی» و تاریخِ نبوی‌ای که به‌وسیلهٔ «قربانیِ دائمی» بازنمایی می‌شود، به‌درستی فهمیده شود؛ زیرا آن تاریخ، تکرارِ همان تاریخ را در آیاتِ چهل تا چهل‌وپنجِ دانیال یازده به تصویر می‌کشد. آن آیات مشخص می‌سازند که پیامی که در آن آیات گشوده می‌شود، «اخباری از مشرق و شمال» است که آزارِ نهاییِ قومِ خدا را به‌بار می‌آورد.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> اما خبرهایی از مشرق و از شمال او را مضطرب خواهد ساخت؛ بنابراین با خشم عظیم بیرون خواهد رفت تا بسیاری را هلاک کند و به‌کلی نابود سازد. و خیمه‌های کاخ خود را میان دریاها بر کوه مقدسِ جلال برپا خواهد کرد؛ اما به پایان خود خواهد رسید، و هیچ‌کس او را یاری نخواهد داد. دانیال ۱۱:۴۴، ۴۵

The message of verse forty that was unsealed at the collapse of the Soviet Union in 1989, is the latter rain message that will cause the papacy (the king of the north), to “go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many.” “Tidings” is prophetically a message.

پیام آیهٔ چهل که در هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ گشوده شد، همان پیامِ بارانِ آخر است که پاپیّت (پادشاه شمال) را بر آن خواهد داشت که «با خشم عظیم بیرون رود تا بسیاری را هلاک کند و به‌کلی نابود سازد.» «اخبار» از نظر نبوی، یک پیام است.

> And how shall they preach, except they be sent? as it is written, How beautiful are the feet of them that preach the gospel of peace, and bring glad tidings of good things! Romans 10:15.

> اور وہ کیسے منادی کریں گے جب تک کہ انہیں بھیجا نہ جائے؟ جیسا کہ لکھا ہے، کتنے خوبصورت ہیں اُن کے پاؤں جو سلامتی کی خوشخبری سناتے ہیں اور اچھی چیزوں کی بشارت لاتے ہیں! رومیوں 10:15۔

The message of the latter rain is the message presented by God’s last-day watchmen, who sing the song of the vineyard and the song of Moses and the Lamb.

پیام باران آخر، پیامی است که دیده‌بانانِ ایامِ آخرِ خدا آن را اعلام می‌کنند؛ آنان سرودِ تاکستان و سرودِ موسی و برّه را می‌سرایند.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Isaiah 52:7, 8.

> چقدر زیباست بر کوه‌ها پای‌های آن که بشارت می‌آورد، که سلامتی را ندا می‌دهد؛ که بشارتِ خیر می‌آورد، که نجات را اعلام می‌کند؛ که به صهیون می‌گوید: خدای تو سلطنت می‌کند! نگهبانان تو آواز را برخواهند افراشت؛ با هم به آواز سرود خواهند خواند، زیرا چون خداوند صهیون را بازآورد، رو در رو خواهند دید. اشعیا 52:7، 8

The “tidings” in verse forty-four of Daniel eleven enrage the man of sin, and the final papal bloodbath is accomplished. That message is the message of the third angel that swells to a loud cry at the soon coming Sunday law.

«اخبار» در آیهٔ چهل‌وچهارمِ دانیال یازده، مردِ گناه را به خشم می‌آورد، و آخرین حمامِ خونِ پاپی به انجام می‌رسد. آن پیام، پیامِ فرشتهٔ سوم است که با قانونِ یکشنبهٔ در شُرُفِ وقوع، به فریادی بلند اوج می‌گیرد.

> “None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of ‘the third angel’ shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.” Signs of the Times, November 8, 1899.

> “هیچ‌کس محکوم نمی‌شود مگر آن‌که نور را دریافت کرده باشد و الزامِ فرمانِ چهارم را دیده باشد. اما هنگامی که فرمانی صادر شود که سَبَّتِ جعلی را به اجرا وادارد، و ندای بلندِ «فرشتهٔ سوم» مردمان را در برابر پرستشِ وحش و تصویر او هشدار دهد، آنگاه خطّ تمایز میان باطل و حق به‌روشنی کشیده خواهد شد. سپس آنان که همچنان در تعدّی پافشاری می‌کنند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد.” Signs of the Times, November 8, 1899.

The “tidings of the east and north” that enrages the papacy, swells to a loud cry at the Sunday law, and that message is the message of the latter rain that began on September 11, 2001. The expression “loud voice” is a prophetic term that represents an increasing power.

«اخبارِ مشرق و شمال» که دستگاهِ پاپی را به خشم می‌آورد، در هنگامِ قانونِ یکشنبه به فریادی بلند اوج می‌گیرد، و آن پیام همان پیامِ بارانِ آخِر است که در 11 سپتامبر 2001 آغاز شد. تعبیرِ «صدای بلند» اصطلاحی نبوتی است که نمایانگرِ قدرتی فزاینده است.

> “The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.

> «حقیقتِ این زمان، یعنی پیامِ فرشتهٔ سوم، باید با آوازی بلند اعلام شود؛ یعنی با قدرتی فزاینده، هرچه به آزمون عظیمِ نهایی نزدیک‌تر می‌شویم.» The 1888 Materials, 1710.

The “tidings” of verse forty-four is the latter rain message just before human probation closes, as Michael stands up. It is the same latter rain message that arrived on September 11, 2001, but it swells to a loud cry, or a loud voice when the one hundred and forty-four thousand are sealed and the Holy Spirit is then poured out without measure. It is the same latter rain message that marked the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

«اخبار» مذکور در آیهٔ چهل‌وچهار، پیامِ بارانِ آخر است، درست پیش از آن‌که مهلتِ آزمونِ بشر پایان پذیرد، هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد. این همان پیامِ بارانِ آخر است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، اما آنگاه که صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند و سپس روح‌القدس بی‌پیمانه فرو ریخته می‌شود، به فریادی بلند، یا آوازی رسا، فزونی می‌یابد. این همان پیامِ بارانِ آخر است که دورهٔ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر را مشخص ساخت.

It is the latter rain message that has been counterfeited by a peace and safety message that is presented by Laodicean Adventism from the arrival of the “ass” until the arrival of the “lion”. The period between September 11, 2001, and the soon-coming Sunday law marks the spiritual death bed for Laodicean Adventism, and those that are judged after God’s house (Jerusalem) is judged, die in the same grave. The death bed for Laodicean Adventism is between the ass and the lion, and the message that is rejected and produces their death is the “tidings out of the “east” (a symbol of Islam) and the north (a symbol of the papacy). It is the same message, which is the third angel’s message.

این همان پیامِ بارانِ اخیر است که با پیامِ صلح و امنیتی که از سوی ادونتیسمِ لائودیکیه، از زمانِ ظهورِ «الاغ» تا زمانِ ظهورِ «شیر»، عرضه می‌شود، جعل و بدل شده است. دورهٔ میانِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، بسترِ مرگِ روحانی برای ادونتیسمِ لائودیکیه را نشان می‌دهد، و آنان که پس از داوریِ خانهٔ خدا (اورشلیم) مورد داوری قرار می‌گیرند، در همان قبر می‌میرند. بسترِ مرگِ ادونتیسمِ لائودیکیه میانِ الاغ و شیر است، و پیامی که رد می‌شود و مرگِ ایشان را پدید می‌آورد، «اخباری از «مشرق» (نمادی از اسلام) و شمال (نمادی از پاپیّت)» است. این همان پیام است که پیامِ فرشتهٔ سوم می‌باشد.

The last six verses of Daniel eleven, that were unsealed at the time of the end in 1989, is the message of the latter rain, which is proclaimed in a time when a false latter rain message of “peace and safety” is being proclaimed. The testing of the latter rain first confronts God’s house, for that is where judgment begins, and it then confronts the other flock outside of God’s house. For this reason, it is essential to understand the “lie” that was introduced into Laodicean Adventism in the third generation, for while God pours out His Holy Spirit on those He is sealing, He simultaneously pours out strong delusion upon those who receive not the love of the truth.

یون‌وَشُم یازده که در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، مُهرشان گشوده شد، پیام باران آخِر است؛ پیامی که در زمانی اعلام می‌شود که پیامِ کاذبِ باران آخِرِ «صلح و امنیت» در حال اعلام شدن است. آزمونِ باران آخِر نخست با خانهٔ خدا روبه‌رو می‌شود، زیرا داوری از همان‌جا آغاز می‌گردد، و سپس با گلّهٔ دیگر که بیرون از خانهٔ خداست روبه‌رو می‌شود. از این‌رو، فهمِ «دروغی» که در نسلِ سوم به اَدونتیسمِ لائودیکیه وارد شد، امری اساسی است؛ زیرا در همان حال که خدا روح‌القدسِ خویش را بر کسانی که ایشان را مُهر می‌نهد فرو می‌ریزد، هم‌زمان بر آنان که محبتِ حق را نپذیرفتند، ضلالتِ شدید نیز فرو می‌ریزد.

During the controversy of the first decade and a half of the twentieth century over “the daily,” one of the men who defended the correct Millerite position that “the daily” is a symbol of paganism, was F. C. Gilbert. Gilbert was a convert from Judaism and read and spoke perfect Hebrew. He defended the pioneer position in the book of Daniel based upon his understanding of the Hebrew language. In 1910, the very year that Sister White wrote the manuscript that was going to be buried for decades, which identified that Daniells’ and Prescott’s view of “the daily,” came from Satan’s angels, Gilbert had a personal interview with Sister White over the issue of “the daily.”

در خلال مناقشه‌ی پانزده سال نخست قرن بیستم درباره‌ی «همیشگی»، یکی از مردانی که از موضع درست میلری‌ها دفاع کرد—این‌که «همیشگی» نمادی از بت‌پرستی است—اف. سی. گیلبرت بود. گیلبرت، نوکیشی از یهودیت بود و عبری را به‌کمال می‌خواند و سخن می‌گفت. او بر پایه‌ی فهم خود از زبان عبری، از موضع پیشگامان در کتاب دانیال دفاع کرد. در سال ۱۹۱۰، درست همان سالی که خواهر وایت دست‌نوشته‌ای را نوشت که قرار بود دهه‌ها پنهان بماند، و در آن تصریح شده بود که دیدگاه دانیلز و پرسکات درباره‌ی «همیشگی» از فرشتگان شیطان سرچشمه گرفته است، گیلبرت درباره‌ی موضوع «همیشگی» مصاحبه‌ای حضوری با خواهر وایت داشت.

We know he had an interview, for he immediately (the next day) wrote out a summary of the interview he had with Sister White. In 1931, A. G. Daniells made a claim that he had an interview with Sister White on the subject of “the daily” in the same year—1910. Daniells claimed Sister White left him no conclusion but that “the daily” was a symbol of Christ’s sanctuary ministry. But Daniells’ claim of an interview, was not only a “lie,” it is the “lie” of prophecy which produces strong delusion.

ما می‌دانیم که او مصاحبه‌ای داشته است، زیرا بی‌درنگ (روز بعد) خلاصه‌ای از مصاحبه‌ای را که با خواهر وایت داشت، به نگارش درآورد. در سال ۱۹۳۱، ا. ج. دانیلز ادعا کرد که در همان سال—۱۹۱۰—دربارهٔ موضوع «دائمی» با خواهر وایت مصاحبه‌ای داشته است. دانیلز مدعی بود که خواهر وایت هیچ نتیجه‌ای برای او باقی نگذاشت جز این‌که «دائمی» نمادی از خدمت مسیح در قدس آسمانی است. اما ادعای دانیلز مبنی بر آن مصاحبه، نه‌تنها یک «دروغ» بود، بلکه همان «دروغ» نبوت است که ضلالتِ شدید را پدید می‌آورد.

For those who may not have access to the 1843 and 1850 charts, it is important to understand that when the 1843 chart was published in 1842, the Millerites still believed the sanctuary that was to be cleansed in fulfillment of the twenty-three-hundred-year prophecy was the earth. When they published the 1850 chart, they then knew the sanctuary to be cleansed was the heavenly sanctuary. For this reason the 1843 chart has NO illustration of God’s sanctuary, but the 1850 chart DOES have an illustration of God’s sanctuary. This is important, for Daniells claimed that in his interview with Sister White that he showed her the 1843 chart, and he pointed out the sanctuary on the chart. That would have been impossible, for there is no sanctuary on the 1843 chart. His claim of an interview was a “lie.”

برای کسانی که ممکن است به نمودارهای 1843 و 1850 دسترسی نداشته باشند، مهم است که دریابند هنگامی که نمودار 1843 در سال 1842 منتشر شد، میلری‌ها هنوز بر این باور بودند که مقدّسی که می‌بایست در تحقق نبوتِ دو هزار و سیصد سال پاک گردد، زمین است. هنگامی که آنان نمودار 1850 را منتشر کردند، آنگاه دانسته بودند که مقدّسی که باید پاک شود، مقدّس آسمانی است. از این رو، نمودار 1843 هیچ تصویری از مقدّسِ خدا ندارد، اما نمودار 1850 تصویری از مقدّسِ خدا دارد. این امر مهم است، زیرا دانیلز ادعا کرد که در مصاحبه‌اش با خواهر وایت، نمودار 1843 را به او نشان داده و مقدّس را بر روی آن نمودار به او نشان داده است. این امر ناممکن می‌بود، زیرا در نمودار 1843 هیچ مقدّسی وجود ندارد. ادعای او دربارهٔ آن مصاحبه یک «دروغ» بود.

When I was working through this history in 2009, and became aware that the men on both sides of the issue both claimed to have had an interview with Sister White on the subject of “the daily,” I emailed the Ellen White Estate and asked if they had access to the log book that recorded Sister White’s interviews in 1910. They replied that they still had the log book. The following is my email and the response from the Ellen White Estate.

هنگامی که در سال ۲۰۰۹ مشغول بررسی این تاریخ بودم و آگاه شدم که مردان هر دو سوی این مسئله هر دو ادعا می‌کردند که دربارهٔ موضوع «قربانی دائمی» با خواهر وایت مصاحبه‌ای داشته‌اند، به مؤسسهٔ الن وایت ایمیل فرستادم و پرسیدم آیا به دفتر ثبت وقایعی که مصاحبه‌های خواهر وایت را در سال ۱۹۱۰ ثبت کرده بود دسترسی دارند یا نه. آنان پاسخ دادند که آن دفتر ثبت هنوز نزد ایشان است. آنچه در پی می‌آید ایمیل من و پاسخ مؤسسهٔ الن وایت است.

Monday, January 19, 2009

دوشنبه، ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۰۹

To whom it may concern:

جس سے بھی یہ متعلق ہو:

I have heard that there is a log-book that recorded who had interviews with Sister White and what the interviews concerned. I am trying to verify or repudiate whether A. G. Daniells had an interview with Sister White in 1910 concerning the subject of the “daily.” I am aware that there is historical testimony that the interview took place, but I am wondering if there is any record in an official log-book that actually records this. At the same time, I have been told that F. C. Gilbert also had an interview with Sister White in 1910 on the subject of the “daily,” and would like to know if that can be confirmed by a log-book that was kept by her staff during that period. Perhaps there was no log-book, or perhaps if there was you do not release that information, or perhaps it may be beyond your ability to check it out for me even if it does exist. So, in any case I wanted to ask. Any help you could provide would be greatly appreciated.

شنیده‌ام که دفتر ثبت یا یادداشت‌نامه‌ای وجود داشته است که در آن ثبت می‌شد چه کسانی با خواهر وایت مصاحبه داشته‌اند و این مصاحبه‌ها دربارهٔ چه موضوعاتی بوده است. من در پی آن هستم که بررسی کنم یا رد نمایم که آیا ا. ج. دانیلز در سال 1910 دربارهٔ موضوع «قربانی دائمی» با خواهر وایت مصاحبه‌ای داشته است یا نه. آگاه هستم که شهادت تاریخی مبنی بر وقوع این مصاحبه وجود دارد، اما در این اندیشه‌ام که آیا در یک دفتر ثبت رسمی، گزارشی وجود دارد که واقعاً این امر را ثبت کرده باشد. در عین حال، به من گفته شده است که ف. ج. گیلبرت نیز در سال 1910 دربارهٔ موضوع «قربانی دائمی» با خواهر وایت مصاحبه‌ای داشته است، و مایلم بدانم که آیا این موضوع را می‌توان به‌وسیلهٔ دفتر ثبتی که کارکنان ایشان در آن دوره نگه می‌داشتند تأیید کرد یا نه. شاید اصلاً چنین دفتر ثبتی وجود نداشته است، یا شاید اگر وجود داشته، شما آن اطلاعات را منتشر نمی‌کنید، یا شاید حتی اگر وجود داشته باشد، بررسی آن برای من از عهدهٔ شما خارج باشد. بنابراین، در هر صورت خواستم این پرسش را مطرح کنم. هرگونه کمکی که بتوانید ارائه دهید، بسیار موجب امتنان خواهد بود.

Dear Jeff,

جفِ عزیز،

Thank you for your email. We do have a fairly complete account of Ellen White’s itinerary, based upon her letters, diaries, and published appointments, but no “log-book” as such.

از ایمیل شما سپاسگزاریم. ما بر پایهٔ نامه‌ها، یادداشت‌های روزانه و برنامه‌های منتشرشدهٔ الن وایت، گزارش نسبتاً کاملی از سفرهای او در اختیار داریم، اما «دفتر ثبت وقایع» به آن معنا در دست نیست.

You have no doubt read about A G Daniells’ visit with Ellen White in vol. 6 of the EGW Biography, The Later Elmshaven Years, pp. 256, 257. We have found no independent record of this interview. We do have a letter from Elder Gilbert on June 1, 1910, indicating his plan to be in St. Helena (where Ellen White lived) on June 6-9. That is the extent of the supporting documentation that I am aware of.

شما بی‌تردید دربارهٔ دیدار A G Daniells با Ellen White در جلد ۶ از زندگی‌نامهٔ EGW، The Later Elmshaven Years، صص. 256، 257، مطالعه کرده‌اید. ما هیچ گزارش مستقلّی از این مصاحبه نیافته‌ایم. بااین‌حال، نامه‌ای از Elder Gilbert به تاریخ ۱ ژوئن ۱۹۱۰ در اختیار داریم که در آن به برنامهٔ خود برای حضور در St. Helena (محل سکونت Ellen White) در تاریخ ۶ تا ۹ ژوئن اشاره می‌کند. این تمامِ حدودِ اسنادِ تأییدکننده‌ای است که من از آن آگاه هستم.

God bless—Tim Poirier Vice Director Ellen G. White Estate

خدا برکت دهد — تیم پوآریر معاون مدیر امانت انتشارات الن جی. وایت

There is no independent record of Daniells ever having an interview on the subject of “the daily,” but there is a letter from Gilbert identifying his intent to be at her home from the sixth to ninth of June, 1910.

هیچ گزارش مستقلی وجود ندارد که نشان دهد دانیلز هرگز دربارهٔ موضوع «قربانی دائمی» مصاحبه‌ای داشته است، اما نامه‌ای از گیلبرت موجود است که قصد او را برای حضور در خانهٔ او از ششم تا نهم ژوئن ۱۹۱۰ مشخص می‌کند.

In the biography of Sister White, that the Ellen White estate references, where her grandson addresses the issue of Daniells’ interview he recorded Daniells’ claim concerning the fabricated interview of 1910:

در زندگی‌نامهٔ خواهر وایت، که مؤسسهٔ اِلِن وایت به آن ارجاع می‌دهد، جایی که نوهٔ او به مسئلهٔ مصاحبهٔ دانیلز می‌پردازد، او ادعای دانیلز را دربارهٔ مصاحبهٔ ساختگیِ سال ۱۹۱۰ ثبت کرده است:

> “At one point a little later in the discussions, Elder Daniells, accompanied by W. C. White and C. C. Crisler, eager to get from Ellen White herself just what the meaning was of her Early Writings statement, went to her and laid the matter before her. Daniells took with him Early Writings and the 1843 chart. He sat down close to Ellen White and plied her with questions. His report of this interview was confirmed by W. C. White:

> «در مقطعی اندکی بعدتر در جریان این گفتگوها، اِلدر دنیلز، همراه با دبلیو. سی. وایت و سی. سی. کریسلر، که مشتاق بودند معنای دقیق گفتهٔ او در کتاب Early Writings را از خود الن وایت دریابند، نزد او رفتند و موضوع را با وی در میان گذاشتند. دنیلز کتاب Early Writings و نمودار 1843 را با خود برد. او در نزدیکی الن وایت نشست و پرسش‌های پیاپی از او مطرح کرد. گزارش او از این دیدار به‌وسیلهٔ دبلیو. سی. وایت تأیید شد:»

> “‘I first read to Sister White the statement given above in Early Writings. Then I placed before her our prophetic chart used by our ministers in expounding the prophecies of Daniel and Revelation. I called her attention to the picture of the sanctuary and also to the 2300-year period as they appeared on the chart.

> «نخست این عبارتِ مذکور در بالا را از کتاب Early Writings برای خواهر وایت خواندم. سپس نمودار نبویِ مورد استفادهٔ خادمان ما را در تبیین نبوت‌های دانیال و مکاشفه در برابر او قرار دادم. توجه او را به تصویرِ قدس و نیز به دورهٔ ۲۳۰۰ ساله، چنان‌که در نمودار آمده بود، جلب کردم.»

> “‘I then asked if she could recall what was shown her regarding this subject.

> «سپس از او پرسیدم آیا می‌تواند آنچه را که دربارهٔ این موضوع به او نشان داده شده بود، به یاد آورد.»

> “‘As I recall her answer, she began by telling how some of the leaders who had been in the 1844 movement endeavored to find new dates for the termination of the 2300-year period. This endeavor was to fix new dates for the coming of the Lord. This was causing confusion among those who had been in the Advent Movement.

> «چنان‌که پاسخ او را به یاد می‌آورم، سخن خود را با این بیان آغاز کرد که چگونه برخی از رهبرانی که در جنبش ۱۸۴۴ حضور داشتند، کوشیدند تاریخ‌های تازه‌ای برای پایان دورهٔ ۲۳۰۰ ساله بیابند. مقصود از این کوشش، تعیین تاریخ‌های جدید برای آمدن خداوند بود. این امر در میان کسانی که در جنبش ادونتیست بودند، موجب سردرگمی می‌شد.»

> “‘In this confusion the Lord revealed to her, she said, that the view that had been held and presented regarding the dates was correct, and that there must never be another time set, nor another time message.

> «در این سردرگمی، خداوند به او آشکار ساخت، او گفت، که دیدگاهی که دربارهٔ تاریخ‌ها پذیرفته و عرضه شده بود، درست بود، و اینکه هرگز نباید بار دیگر زمانی تعیین شود، و نه پیام زمانی دیگری.»

> “‘I then asked her to tell what had been revealed to her about the rest of the “daily”—the Prince, the host, the taking away of the “daily,” and the casting down of the sanctuary.

> «سپس از او خواستم آنچه دربارهٔ بقیۀ «دائمی» بر وی مکشوف شده بود بازگو کند—شهزاده، لشکر، برداشته شدنِ «دائمی»، و به زیر افکنده شدنِ مَقْدِس.»

> “‘She replied that these features were not placed before her in vision as the time part was. She would not be led out to make an explanation of those points of the prophecy.

> «او پاسخ داد که این ویژگی‌ها، چنان‌که بخش مربوط به زمان در رؤیا به او نشان داده شده بود، در رؤیا در برابر او قرار داده نشده بودند. او هدایت نمی‌شد که برای توضیح آن نکاتِ نبوت سخنی بگوید.»

> “‘The interview made a deep impression upon my mind. Without hesitation she talked freely, clearly, and at length about the 2300-year period, but regarding the other part of the prophecy she was silent.

> «این گفت‌وگو تأثیری عمیق بر ذهن من نهاد. او بی‌هیچ درنگی، آزادانه، روشن، و به تفصیل دربارهٔ دورهٔ ۲۳۰۰ ساله سخن گفت، اما در خصوص بخش دیگر نبوت خاموش ماند.»

> “‘The only conclusion I could draw from her free explanation of the time and her silence as to the taking away of the “daily” and the casting down of the sanctuary was that the vision given her was regarding the time, and that she received no explanation as to the other parts of the prophecy.—DF 201b, AGD statement, Sept. 25, 1931.” Arthur White, Ellen G. White, volume 6, 257.

> «تنها نتیجه‌ای که می‌توانستم از توضیح آزادانۀ او دربارۀ زمان و سکوتش دربارۀ برداشته شدنِ «قربانیِ دائمی» و فرو افکنده شدنِ مقدِس استنباط کنم، این بود که رؤیایی که به او داده شده بود، مربوط به زمان بوده است، و اینکه دربارۀ سایر بخش‌های نبوت هیچ توضیحی دریافت نکرده بود.—DF 201b، بیانیۀ AGD، 25 سپتامبر 1931.» آرتور وایت، Ellen G. White، جلد 6، 257.

Daniells claimed he showed her the 1843 chart and asked her about the sanctuary that is not represented on the chart. He claimed he also took the book Early Writings and plied her with questions about what she meant when she clearly endorsed the pioneer understanding of the “the daily” and that the chart was directed by the hand of the Lord. Ellen White’s son, who was the father of Arthur L. White, the biographer that wrote the overview of this supposed event, had accepted Daniells’ and Prescott’s satanic view of “the daily,” and gave witness to Daniells’ claim of what he had heard in the interview. They were simply not careful with their fabricated story, for the 1843 chart does not represent a sanctuary that Daniells could have pointed to.

دانیلز ادعا کرد که جدول ۱۸۴۳ را به او نشان داده و دربارهٔ قدسگاهی که در آن جدول نمایش داده نشده است از او پرسیده است. او همچنین مدعی شد که کتاب Early Writings را برداشته و با پرسش‌های پیاپی او را مورد سؤال قرار داده است که وقتی او به‌روشنی برداشت پیشگامان از «the daily» را تأیید کرد و گفت که آن جدول به هدایت دست خداوند تنظیم شده است، مقصودش چه بوده است. پسر الن وایت، که پدر آرتور اِل. وایت، زندگی‌نامه‌نویسی که مرور کلی این رویدادِ ادعایی را نوشت، بود، دیدگاه شیطانی دانیلز و پرسکات دربارهٔ «the daily» را پذیرفته بود و بر ادعای دانیلز دربارهٔ آنچه شنیده بود در آن مصاحبه شهادت داد. آنان در داستانِ ساختگیِ خود به‌سادگی دقت کافی به خرج ندادند، زیرا جدول ۱۸۴۳ قدسگاهی را نشان نمی‌دهد که دانیلز بتواند به آن اشاره کرده باشد.

Another falsehood that is represented in the interview is the lie that the passage from Early Writings was a warning against “time setting.” The passage Daniells supposedly asked about is as follows:

جھوٹ کا ایک اور پہلو جو اس انٹرویو میں پیش کیا گیا ہے، یہ دعویٰ ہے کہ Early Writings کا یہ اقتباس “وقت مقرر کرنے” کے خلاف ایک تنبیہ تھا۔ وہ اقتباس جس کے بارے میں کہا جاتا ہے کہ Daniells نے پوچھا تھا، یہ ہے:

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.

> «دیدم که نمودار ۱۸۴۳ به هدایت دست خداوند تنظیم شده بود، و نباید تغییر داده شود؛ و اعداد همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ و دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از اعداد پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.»

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.” Early Writings, 74, 75.

> "Entonces vi, con respecto al «continuo» (Daniel 8:12), que la palabra «sacrificio» fue añadida por la sabiduría humana, y no pertenece al texto, y que el Señor dio la comprensión correcta de ello a quienes proclamaron el clamor de la hora del juicio. Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del «continuo»; pero en la confusión desde 1844, se han adoptado otras interpretaciones, y han seguido tinieblas y confusión. El tiempo no ha sido una prueba desde 1844, y nunca volverá a ser una prueba". Primeros Escritos, 74, 75.

Willie C. White, Sister White’s son, had accepted the false view of “the daily,” and his son Arthur sought to perpetuate the “lie” associated with the interview that never happened by attempting to suggest that the warning in the passage from Early Writings, was simply and exclusively a warning against time setting. That argument was invented in the 1930’s and becomes a primary part of the “lie.”

ویلی سی. وایت، پسر خواهر وایت، دیدگاه نادرستِ «قربانیِ دائم» را پذیرفته بود، و پسر او، آرتور، کوشید آن «دروغ» مربوط به مصاحبه‌ای را که هرگز رخ نداد، تداوم بخشد، از این راه که سعی داشت القا کند هشدارِ موجود در آن بخش از Early Writings صرفاً و منحصراً هشداری علیه وقت‌گذاری بوده است. آن استدلال در دهۀ ۱۹۳۰ ابداع شد و به بخش اصلیِ آن «دروغ» تبدیل می‌شود.

We will take up that argument in the next article.

ما آن استدلال را در مقالۀ بعدی بررسی خواهیم کرد.

> “September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.

> «۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد که برای بار دوم دست خود را دراز کرده است تا باقیماندهٔ قوم خویش را بازآورد، و اینکه در این زمانِ جمع‌آوری باید کوشش‌ها دوچندان شود. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل مضروب و دریده شد؛ اما اکنون، در زمانِ جمع‌آوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در دورانِ پراکندگی، کوشش‌هایی که برای انتشارِ حقیقت به‌عمل می‌آمد، جز تأثیری اندک نداشت و کم یا هیچ به انجام نمی‌رسانید؛ اما در زمانِ جمع‌آوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردنِ قوم خویش به کار گرفته است، کوشش‌ها برای انتشارِ حقیقت، اثرِ مقصودِ خود را خواهد داشت. همه باید در این کار متّحد و غیور باشند. دیدم که برای هر کس ننگ است که برای راهبریِ ما اکنون در زمانِ جمع‌آوری، به دورانِ پراکندگی رجوع کند و از آن نمونه بیاورد؛ زیرا اگر خدا اکنون بیش از آنچه آن زمان برای ما کرد، نکند، اسرائیل هرگز جمع نخواهد شد. انتشارِ حقیقت در یک نشریه، به همان اندازه ضروری است که موعظه کردنِ آن.»

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> خداوند به من نشان داد که نمودار ۱۸۴۳ به هدایت دست او ترسیم شده بود، و اینکه هیچ بخشی از آن نباید تغییر داده شود؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست. و اینکه دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از ارقام پوشانیده و پنهان داشته بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Luego vi, con respecto al “Continuo”, que la palabra “sacrificio” fue añadida por la sabiduría humana, y no pertenece al texto; y que el Señor dio la comprensión correcta de ello a quienes proclamaron el clamor de la hora del juicio. Cuando existía la unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del “Continuo”; pero desde 1844, en la confusión, se han adoptado otras opiniones, y han seguido tinieblas y confusión». Review and Herald, 1 de noviembre de 1850.

Back to Articles