Article

# Panium - Number Six

پانیوم — شمارهٔ شش

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

نشانه‌های نبوی در دانیال ۱۱: فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، قانون یکشنبه، و ظهور رومِ مدرن

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹، آیهٔ چهلِ دانیال یازده به انجام رسید. آیهٔ چهل‌ویک، همان قانون یکشنبه در ایالات متحده است، چنان‌که آیهٔ شانزده نیز چنین است. از سال ۱۹۸۹ تا زمان قانون یکشنبه در ایالات متحده، آیهٔ چهل خالی است. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ همچنین در آیهٔ دهِ دانیال یازده شناسایی شده بود، که در ابتدا به‌وسیلهٔ آنتیوخوس مگنوس به انجام رسید.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

انطیوخوس سومِ کبیر، «پادشاه شمال» از سلسلهٔ سلوکیان، از ۲۲۳ تا ۱۸۷ پیش از میلاد فرمان راند و در پی آن بود که سرزمین‌هایی را که پس از جنگ سوم سوریه (۲۴۶–۲۴۱ پیش از میلاد) به بطالسه («پادشاه جنوب») واگذار شده بود، بازپس گیرد. لشکرکشی او در جنگ چهارم سوریه (۲۱۹–۲۱۷ پیش از میلاد) با هدف بازپس‌گیری کوله‌سوریه، فنیقیه و فلسطین انجام شد. در ۲۱۹ پیش از میلاد، انطیوخوس به سوی جنوب حرکت کرد و سلوکیه در پیریه، صور و بطولمایس (عکّا) را تصرف نمود و بدین‌سان دژهای ساحلی را دوباره به دست آورد. در ۲۱۸ پیش از میلاد، او پیش‌تر رفت، فیلادلفیا (عمّان) را گرفت و به سوی مرز مصر پیش راند، با این قصد که سرزمین‌های از دست‌رفتهٔ سلوکی را تا غزّه بازستاند. انطیوخوس در ۲۱۸ پیش از میلاد حرکت خود را متوقف ساخت و به تثبیت فتوحات خویش و آمادگی برای یورشی سرنوشت‌ساز پرداخت. بطلمیوس چهارم فیلوباتور، پادشاه بطلمیوسی، سپاهی برای رویارویی با او فراهم آورد که به‌وسیلهٔ نیروهای مصری تقویت شده بود. آیهٔ دهم از باب یازدهم دانیال این حرکتِ انطیوخوس را بیان می‌دارد و بدین‌گونه فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۸۹ را از پیش مجسم می‌سازد و نمونهٔ آیهٔ چهلم را ارائه می‌کند.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> اما پسران او برانگیخته خواهند شد، و انبوهی از قوای عظیم را گرد خواهند آورد؛ و یکی از ایشان یقیناً خواهد آمد و همچون سیلاب جاری شده، عبور خواهد کرد؛ سپس بازخواهد گشت و برانگیخته خواهد شد، تا به دژِ او برسد. دانیال ۱۱:۱۰.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

هرگاه پادشاه شمال در آیهٔ چهل «طغیان کند و عبور نماید»، این با پادشاه شمال در آیهٔ دهم که «طغیان می‌کند و می‌گذرد» هماهنگ است. در هر دو آیه، همان واژه‌های یکسان عبری به کار رفته است که تنها اندکی متفاوت ترجمه شده‌اند. این همان تعبیرى است که در اشعیا ۸:۸ آمده است.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> اور وہ یہوداہ میں سے گزرے گا؛ وہ امنڈ آئے گا اور بہہ نکلے گا، وہ گردن تک جا پہنچے گا؛ اور اُس کے پروں کا پھیلاؤ تیری سرزمین کی چوڑائی کو بھر دے گا، اے عمانوایل۔ یسعیاہ 8:8۔

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

از هر یک از این سه آیه چنین برمی‌آید که پادشاهی جنوبی به دست پادشاهی شمالی مغلوب می‌شود. انطیوخس، پادشاه شمال، بر بطلمیوس، پادشاه جنوب، چیره می‌گردد؛ همان‌گونه که سنحاریب بر یهودا، پادشاه جنوبی، غلبه یافت؛ و نیز چنان‌که پادشاه شمال در آیهٔ چهل در سال ۱۹۸۹ اتحاد جماهیر شوروی را جاروب کرد و از میان برد. این سه آیه، همراه با سه تحقق تاریخیِ آنها، «زمان آخر» را در سال ۱۹۸۹ مشخص می‌سازند. بنابراین، آیهٔ ده به سال ۱۹۸۹ اشاره دارد و آیهٔ شانزده، همچون آیهٔ چهل‌ویک، به قانون یکشنبه در ایالات متحده دلالت می‌کند.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

آیات یازده تا پانزده، بخشی از کلامِ کتاب‌مقدّس است که افزون بر آن، دارای تحقّقی تاریخی نیز هست و نشانه‌های معیّنِ نبوّتی را در درون تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل آشکار می‌سازد. پیش از قانونِ یکشنبه در ایالات متّحده، امّا پس از ۱۹۸۹، نبردِ رافیا و پیامدهای آن در آیات یازده و دوازده بیان شده است، و نبردِ پانیوم در آیات سیزده تا پانزده مطرح گردیده است.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

قانونُ الأحد هو الوقتُ المعيَّن؛ إذ عنده يُشفى الجرحُ المميتُ للبابوية، ويعودُ البابا إلى عرش الأرض. وقد رُمِز إلى ذلك التمكين باعتلاء البابوية العرش سنة 538، وباعتلاء روما الوثنية العرش في معركة أكتيوم. ولمّا اعتلت روما الوثنية العرش نبوياً حكمت سيادةً مطلقة مدة 360 سنة. ولمّا اعتلت البابوية العرش سنة 538 حكمت سيادةً مطلقة مدة ألفٍ ومئتين وستين سنة. ولمّا يُشفى الجرحُ المميت عند قانون الأحد، ستحكم البابوية سيادةً مطلقة مدة اثنين وأربعين شهراً رمزياً.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> و دیدم یکی از سرهای او چنان بود که گویی تا سرحدّ مرگ زخم خورده است؛ و زخمِ مهلکِ او شفا یافت؛ و تمامی جهان از پیِ آن وحش به شگفت درآمدند. و اژدها را که به آن وحش قدرت داده بود پرستش کردند؛ و آن وحش را نیز پرستش نمودند و گفتند: «کیست مانند این وحش؟ و کیست که بتواند با او جنگ کند؟» و دهانی به او داده شد که سخنان بزرگ و کفرآمیز بگوید؛ و قدرت به او داده شد که چهل و دو ماه عمل کند. مکاشفه ۱۳:‏۳–۵

Verse 27 says “both” of these kings:

آیت 27 ان دونوں بادشاہوں کے بارے میں کہتی ہے:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> و دلِ هر دوی این پادشاهان بر شرارت خواهد بود، و بر یک سفره دروغ خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا پایان هنوز در وقتِ معیّن خواهد بود. دانیال ۱۱:۲۷.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

دو پادشاه در آیهٔ بیست‌وهفتم همان پادشاهانی هستند که در دو آیهٔ پیشین ذکر شده‌اند و پس از آن در نبرد آکتیوم جنگیدند.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> اور او اپنی قوت اور اپنی ہمت کو بادشاہِ جنوب کے خلاف ایک بڑی فوج کے ساتھ ابھارے گا؛ اور بادشاہِ جنوب بھی جنگ کے لیے نہایت بڑی اور زورآور فوج کے ساتھ برانگیختہ کیا جائے گا؛ لیکن وہ قائم نہ رہ سکے گا، کیونکہ لوگ اس کے خلاف سازشیں کریں گے۔ بلکہ وہی جو اس کے دسترخوان کے کھانوں میں شریک ہیں اسے ہلاک کریں گے، اور اس کی فوج بہہ نکلے گی؛ اور بہت سے لوگ مقتول ہو کر گر پڑیں گے۔ دانی ایل 11:25، 26۔

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

بنا بر این، آیهٔ بیست‌وهفتم یک ناهنجاری پدید می‌آورد که پیش از آن‌که ادامه دهیم باید فهمیده شود. در آیهٔ بیست‌وچهارم، «زمان» نمایانگر دوره‌ای ۳۶۰ ساله است که از نبرد آکتیوم آغاز می‌شود و در زمانِ معیّن در سال ۳۳۰ به پایان می‌رسد.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

پادشاه جنوب در آن نبرد، کلئوپاترا بود که با مارک آنتونی در اتحاد به سر می‌برد. اکتاویوس، پادشاه شمال بود که هر دوی آنان را شکست می‌داد. در وقتِ معیّن (۳۱ پیش از میلاد)، آن دو پادشاه که پیش‌تر بر یک سفره نشسته و به یکدیگر دروغ گفته بودند، در نبرد آکتیوم با یکدیگر روبه‌رو می‌شدند.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

دو پادشاه بر سرِ میز با تاریخِ نبردِ پانیوم (آیات ۱۳ تا ۱۵) منطبق‌اند، جایی که اتحادی میانِ انطیوخوسِ مَگنوس و فیلیپِ مقدونی برقرار بود. آن اتحادِ تاریخی با اتحادِ نمادینی که در نامِ پانیوم در زمانِ مسیح—قیصریهٔ فیلپی—نشان داده شده است، مطابقت دارد. این اتحاد همچنین در آیهٔ چهل نمایان است، آن‌گاه که اتحادِ جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ از طریقِ اتحادی میانِ ریگان و پاپ ژان پل دوم جاروب می‌شود. آن دو پادشاه پیش از ۳۱ پیش از میلاد به یکدیگر دروغ می‌گویند، که با قانونِ یکشنبه در ایالاتِ متحده منطبق است؛ و از این‌رو دروغ‌های ایشان پیش از آیهٔ شانزدهم، در طیِ تاریخی که آیاتِ سیزده تا پانزده آن را بازنمایی می‌کنند، رخ می‌دهد؛ آیاتی که هفده سال پس از نبردِ رافیا در نبردِ پانیوم تحقق یافتند، و یکصد و سی و هفت سال پیش از آن‌که پومپی اورشلیم را در تحققِ آیهٔ شانزدهم فتح کند.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

در آیهٔ بیست‌وهشت، اکتاویوس، پیروز بر هر دوِ کلئوپاترا (پادشاه جنوب) و مارک آنتونی، «با اموال بسیار به زمین خود بازخواهد گشت؛ و دل او بر ضد عهد مقدّس خواهد بود؛ و اقداماتی خواهد کرد، و به زمین خود بازخواهد گشت.» اوریا اسمیت این دو پیروزی را نبرد آکتیوم در ۳۱ پیش از میلاد و ویرانی اورشلیم در ۷۰ میلادی می‌داند. بنابراین، آیهٔ بیست‌وهشت تاریخی را معرّفی می‌کند که از نبرد آکتیوم، که آغاز ۳۶۰ سال است، و ویرانی اورشلیم در ۷۰ میلادی آغاز می‌شود.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> پس او با ثروتی عظیم به سرزمین خود بازخواهد گشت؛ و دلش بر ضدّ عهدِ مقدّس خواهد بود؛ و کارهای عظیم انجام خواهد داد، و به سرزمین خویش بازخواهد گشت. دانیال 11:28.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

La última frase del versículo veinticuatro (“aun por un tiempo”) en adelante representa una línea histórica que comenzó en el año 31 a. C. y concluye en la última frase del versículo treinta y uno (“pondrá la abominación desoladora”), la cual se cumplió en 538. La línea comienza con la batalla de Accio, que marca el inicio del gobierno supremo de la Roma pagana durante trescientos sesenta años. La línea termina en 538, cuando la Roma papal comenzó a gobernar supremamente durante mil doscientos sesenta años. Dentro de los versículos y de la historia que cumplió los versículos, el tiempo señalado en 330 representa una división en la historia de la Roma pagana como el cuarto reino de la profecía bíblica. Después del período inicial de gobierno supremo durante trescientos sesenta años, siguen doscientos ocho años de desintegración del imperio antes de que el papado ocupe el trono en el versículo treinta y uno, en el año 538. En la secuencia de esos ocho versículos, únicamente el versículo veintisiete identifica un cumplimiento histórico que ocurrió antes de la batalla de Accio en el año 31 a. C.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

آیهٔ بیست‌وهفت از دیداری میان دو پادشاه پیش از «وقتِ معیّن» سخن می‌گوید، و آیهٔ بیست‌ونه «وقتِ معیّن» را مشخص می‌سازد. «وقتِ معیّن» در آیهٔ بیست‌وهفت، آغازِ دورهٔ سیصدوشصت‌ساله است، و «وقتِ معیّن» در آیهٔ بیست‌ونه، پایانِ دورهٔ سیصدوشصت‌ساله را نشان می‌دهد. آغاز و پایان، هر دو نمایانگرِ یک «وقتِ معیّن» هستند.

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

توانمندسازی رومِ بت‌پرست از آن هنگام آغاز شد که سومین مانع جغرافیایی را، چنان‌که در دانیال ۸:۹ به تصویر کشیده شده است، مغلوب ساخت.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> اور ان میں سے ایک میں سے ایک چھوٹا سا سینگ نکلا، جو نہایت بڑا ہو گیا، جنوب کی طرف، اور مشرق کی طرف، اور خوشنما ملک کی طرف۔ دانی ایل 8:9۔

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

توانمندسازی از نبرد آکتیوم آغاز شد، و با مطیع شدن پادشاه جنوب (مصر) در آیهٔ نهم از فصل هشتم ادامه یافت.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

پایان فرمانروایی رومِ بت‌پرست به‌عنوان پادشاهی چهارمِ نبوتِ کتاب‌مقدس در سال 538 روی داد، هنگامی که روم پاپی بر سومین مانع جغرافیایی خود غلبه کرد. سراسر دورهٔ پانصد و شصت و هشت‌ساله، از نبرد آکتیوم تا سال 538، با این آغاز می‌شود که رومِ بت‌پرست سومین مانع خود را مغلوب می‌سازد و به پادشاهی چهارمِ نبوتِ کتاب‌مقدس تبدیل می‌گردد، و با این پایان می‌یابد که روم پاپی سومین مانع جغرافیایی خود را فتح می‌کند.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، تاریخِ بازنمایی‌شده دو دوره را مشخص می‌سازد: نخست، دوره‌ای که در آن روم خویشتن را برمی‌افرازد، و پس از آن، دوره‌ای که سقوط روم را توصیف می‌کند. آغازِ نخستین دورهٔ اعتلای روم، همچنین آغازِ تمامِ دوره‌ای است که در آن رومِ بت‌پرست به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس فرمان راند. نخستین دورهٔ اعتلای روم با زمانی معین آغاز می‌شود و با زمانی معین پایان می‌یابد، و نیز با پیوستنِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبی آغاز می‌شود. این دوره با تقسیم شدن به پادشاهیِ شرقی و پادشاهیِ غربی پایان می‌پذیرد. آغاز و پایان با زمانی معین، و نیز آغاز و پایان، نمایانگرِ چهار بخشِ پادشاهیِ اسکندر است.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

دو زمانِ معیّنِ مذکور در آیات بیست‌وهفت و بیست‌ونه، نشانه‌ای آغازین و پایانی را نمایان می‌سازند که دورهٔ حاکمیت برتر روم را توصیف می‌کند. با وضع قانون یکشنبه در ایالات متحده، در تحقق آیهٔ چهل‌ویک و آیهٔ شانزدهمِ دانیال یازده، دوره‌ای آغاز می‌شود که در آن رومِ معاصر به مدت چهل‌ودو ماهِ نمادین به‌طور برتر حکم می‌راند. نخستین زمانِ معیّنِ آیهٔ بیست‌وهفت، همان قانون یکشنبه در ایالات متحده است، و دومین زمانِ معیّن بیانگر زمانی است که آخرین ملت بر روی زمین از الگوی ایالات متحده پیروی می‌کند و آخرین قانون یکشنبه را به اجرا درمی‌آورد، و بدین‌وسیله اجرای جهانیِ سبتِ بت‌پرستانه را مشخص می‌سازد.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

آن دو نشانۀ راهِ نبوی عبارت‌اند از قانون یکشنبه در ایالات متحده تا اجرای قانون یکشنبۀ جهانی، و آن دو قانون یکشنبه همان دو وقتِ معیّن در آیات بیست‌وهفت و بیست‌ونه هستند. نخستین وقتِ معیّنِ آیهٔ بیست‌وهفت نیز به‌واسطۀ قانون یکشنبۀ کنستانتین در سال ۳۲۱ به‌طور نمادین پیش‌نگاشته شد، و قانون یکشنبۀ پاپی در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ نمایندۀ قانون یکشنبۀ جهانی است.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

در چارچوب آیات سیزده تا پانزده، نبرد پانیوم تاریخی است که پیش از قانون یکشنبهِ آیه شانزدهم قرار دارد. در درون آن تاریخ، ملاقاتِ دو پادشاه که به یکدیگر دروغ می‌گویند، تحقق می‌یابد. آیات سیزده تا پانزده بخشی از تاریخی هستند که در آیات ده تا شانزده به تصویر کشیده شده است. این آیات، جنگ چهارم سوریه را در آیه ده، نبرد رافیا را در آیه یازده، و پیامدهای آن نبرد را در آیه دوازده مشخص می‌کنند. آیات سیزده تا پانزده نمایانگر تاریخ سال ۲۰۰ پیش از میلاد هستند؛ زمانی که نبرد پانیوم به وقوع پیوست و رومِ بت‌پرست، که به‌عنوان غارتگرانِ قوم تو بازنمایی شده است، وارد روایت نبوی می‌گردد.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

دانیال، باب یازدهم، آیهٔ چهل، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ را شناسایی می‌کند، و آیهٔ شانزدهم، قانون یکشنبه در ایالات متحده را. ملاقات میان دو پادشاه که پیش از «وقت معین» به یکدیگر دروغ می‌گویند، که همان نبرد آکتیوم بود، در درون تاریخِ آیهٔ چهل رخ می‌دهد؛ تاریخی که پس از زمان آخر در ۱۹۸۹ آغاز می‌شود و به قانون یکشنبه در ایالات متحده ختم می‌گردد. آیهٔ بیست‌وهفت یک نشانهٔ راه در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل است که پس از ۱۹۸۹، اما پیش از قانون یکشنبه، واقع می‌شود. «ملاقات» در آیهٔ بیست‌وهفت نشانهٔ راهی است پیش از اقتدار یافتن روم در قانون یکشنبه. چندین نشانهٔ راه وجود دارد که به اقتدار یافتن پاپیّت در سال ۵۳۸ منتهی می‌شوند، و این نشانه‌های راه نیز پیش از وقت معین واقع می‌گردند. یکی از آن نشانه‌های راه نبوی، فرمان یوستی‌نیان در سال ۵۳۳ است که به اشارهٔ آیهٔ سی‌ام دربارهٔ «تفاهم داشتن با آنان که عهد را ترک می‌کنند» تحقق بخشید.

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

سایرِ نشانه‌های راه که در تاریخِ رومِ بت‌پرست به زمانِ معیّن رهنمون می‌شوند، سالِ ۳۳۰ است، هنگامی که رومِ بت‌پرست سقوط کرد و هم‌زمان «تخت» را به قدرتِ پاپی واگذار نمود. در سالِ ۴۹۶، کلوویس «قدرت» خود را به پاپیّت سپرد. در تحققِ دانیال ۷، رومِ بت‌پرست برای پاپیّت «سه شاخ» را برانداخت که آخرینِ آن، برانداختنِ استروگوت‌ها از شهرِ روم در سالِ ۵۳۸ بود. در سالِ ۵۰۸، دینِ بت‌پرستی به‌عنوان دینِ قانونیِ قلمرو کنار گذاشته شد و کاتولیسیسم جایگزین آن گردید. سالِ ۵۳۸ نمایانگرِ قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک است، و سالِ ۴۹۶ نمایانگرِ ۱۹۸۹ است، هنگامی که ریگان، همان‌گونه که کلوویس کرده بود، قدرتِ خود را به پاپِ روم تقدیم کرد. سالِ ۳۳۰ قانونِ یکشنبه را مشخص می‌سازد، زیرا در آنجاست که پاپیّت به کرسیِ اقتدار بازمی‌گردد.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

دا مشخص می‌کند که هم 538 و هم 330 بر زمانِ معیّن دلالت دارند، یعنی آیات شانزدهم و چهل‌ویکم. 496 نمایانگر 1989 است که آیهٔ ده و آیهٔ چهلِ دانیال یازده و اشعیا 8:8 را به انجام رسانید. 508 زمانى را مشخص می‌کند که دینِ قلمرو به نفع کاتولیسیزم کنار گذاشته می‌شود. از آغازِ کارِ کلوویس در 496 تا 508، برداشته‌شدنِ تدریجی و جایگزینیِ دینِ قانونیِ قلمرو به تصویر کشیده شد. در تاریخی که از 330 آغاز می‌شود، زوالِ تدریجیِ رومِ غربی به‌وسیلهٔ چهار شیپورِ نخست به نمایش گذاشته شده است، و بدین‌سان ویرانیِ تدریجی‌ای را مشخص می‌کند که از قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

سقوط تدریجیِ رومِ بت‌پرست پس از قانونِ یکشنبهٔ کنستانتین در سال ۳۲۱، سقوطِ ایالات متحده را، به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس که به قانونِ یکشنبه می‌رسد، به تصویر می‌کشد. سپس چهار داوریِ کرناها بر ایالات متحده وارد می‌شود، همان‌گونه که خواهر وایت آن را مشخص ساخته است، آنگاه که می‌گوید: «ارتدادِ ملی در پیِ خود ویرانیِ ملی را خواهد آورد.» حزقیال نیز بر مجازاتی چهارگانه شهادت می‌افزاید.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> دوباره کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: «ای پسر انسان، هنگامی که سرزمینی با خیانتی عظیم بر ضدّ من گناه ورزد، آنگاه دست خود را بر آن دراز خواهم کرد، و عصای نانش را خواهم شکست، و قحطی بر آن خواهم فرستاد، و انسان و حیوان را از آن منقطع خواهم ساخت. هرچند این سه مرد، نوح، دانیال و ایوب، در آن باشند، به عدالت خویش جز جان‌های خود را رهایی نخواهند داد، خداوندگار یهوه می‌فرماید. و اگر حیوانات درنده را از آن سرزمین بگذرانم و آن را ویران کنند، به‌گونه‌ای که چنان متروک شود که هیچ‌کس به‌سبب آن حیوانات از آن عبور نتواند کرد، هرچند این سه مرد در آن باشند، به حیات خودم قسم، خداوندگار یهوه می‌فرماید، نه پسران را خواهند رهانید و نه دختران را؛ تنها خود ایشان رهایی خواهند یافت، اما آن سرزمین ویران خواهد شد. یا اگر شمشیری بر آن سرزمین آورم و بگویم: ای شمشیر، از میان آن سرزمین بگذر؛ و انسان و حیوان را از آن منقطع سازم، هرچند این سه مرد در آن باشند، به حیات خودم قسم، خداوندگار یهوه می‌فرماید، نه پسران را خواهند رهانید و نه دختران را، بلکه تنها خود ایشان رهایی خواهند یافت. یا اگر وبایی به آن سرزمین بفرستم و خشم خود را با خونریزی بر آن فرو ریزم تا انسان و حیوان را از آن منقطع سازم، هرچند نوح، دانیال و ایوب در آن باشند، به حیات خودم قسم، خداوندگار یهوه می‌فرماید، نه پسر را خواهند رهانید و نه دختر را؛ بلکه تنها جان‌های خود را به عدالت خویش رهایی خواهند داد. زیرا خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: پس چقدر بیشتر آنگاه که چهار داوری سخت خویش را بر اورشلیم بفرستم: شمشیر و قحطی و حیوانات درنده و وبا را، تا انسان و حیوان را از آن منقطع سازم! بااین‌حال، اینک، در آن بازماندگانی باقی خواهند ماند که بیرون آورده خواهند شد، هم پسران و هم دختران؛ اینک، آنان نزد شما بیرون خواهند آمد، و شما راه و روش ایشان و اعمال ایشان را خواهید دید؛ و درباره بلایی که بر اورشلیم آورده‌ام، یعنی درباره همه آنچه بر آن آورده‌ام، تسلی خواهید یافت. و چون راه‌ها و اعمال ایشان را ببینید، آنان شما را تسلی خواهند داد؛ و خواهید دانست که هرآنچه در آن کرده‌ام، بی‌سبب نکرده‌ام، خداوندگار یهوه می‌فرماید.» حزقیال 14:12–23.

We will continue these considerations in the next article.

ما این ملاحظات را در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles