Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Eight

کتاب دانیال — شمارۀ یک‌صد و نود و هشت

Divine Gatherings and Prophetic Alignments: The Role of the 144,000 in the Eschatological Framework of Daniel 11:40

گردهم‌آیی‌های الهی و هم‌ترازی‌های نبوی: نقش ۱۴۴٬۰۰۰ در چارچوب فرجام‌شناختیِ دانیال ۱۱:۴۰

Author

Jeff Pippenger

Published

May 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are placing the line of the papacy, the line of apostate Republicanism, the line of apostate Protestantism, and the line of the one hundred and forty-four thousand into the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven. We are currently addressing that Christ gathers His people twice, and all the illustrations of gathering His people a second time represent the final sealing process of the one hundred and forty-four thousand.

ما خطّ البابوية، وخطّ الجمهوريّة المرتدّة، وخطّ البروتستانتيّة المرتدّة، وخطّ المئة والأربعة والأربعين ألفًا ضمن التاريخ الخفيّ للآية الأربعين من الأصحاح الحادي عشر من سفر دانيال. ونحن نعالج حاليًّا حقيقة أنّ المسيح يجمع شعبه مرّتين، وأنّ جميع الصور التوضيحيّة لجمعه شعبه مرّةً ثانية تمثّل عمليّة الختم النهائيّة للمئة والأربعة والأربعين ألفًا.

When the divine symbol descends in a reform line the Lord then gathers a chosen people, who are thereafter tested. At the conclusion of the testing process there is a scattering, that is followed by His gathering those chosen people a second time, though many are left behind for failing the testing process. Christ began gathering His disciples at His baptism, and at the cross the disciples were scattered. After His resurrection He gathered His disciples a second time in advance of Pentecost. This line identified that a second gathering is accomplished upon the one hundred and forty-four thousand just before the Sunday law, which is typified by Pentecost. The cross identifies a disappointment, followed by a second gathering.

هنگامی که نماد الهی در یک خطِ اصلاحی فرود می‌آید، خداوند آنگاه قومی برگزیده را گرد می‌آورد که پس از آن آزموده می‌شوند. در پایان فرایندِ آزمون، پراکندگی‌ای رخ می‌دهد، و پس از آن او آن قومِ برگزیده را برای بار دوم گرد می‌آورد، هرچند بسیاری به سبب ناکام ماندن در فرایندِ آزمون، بازپس گذاشته می‌شوند. مسیح گرد آوردنِ شاگردان خود را در تعمید خویش آغاز کرد، و بر صلیب، شاگردان پراکنده شدند. پس از رستاخیز خود، او پیش از پنطیکاست شاگردان خویش را برای بار دوم گرد آورد. این خط نشان داد که گردآوریِ دومی بر صد و چهل و چهار هزار، درست پیش از قانونِ یکشنبه، که به‌وسیلهٔ پنطیکاست نمونه‌وار شده است، به انجام می‌رسد. صلیب بیانگرِ یک نومیدی است، که در پیِ آن گردآوریِ دومی می‌آید.

The second gathering after the cross began when Christ descended from meeting with His Father after His resurrection. When the divine symbol descends God’s people are to eat the message, and after Christ descended, He ate with the disciples.

دومین گردآوری پس از صلیب، هنگامی آغاز شد که مسیح پس از رستاخیز خویش، از ملاقات با پدر خود فرود آمد. هنگامی که نماد الهی فرود می‌آید، قوم خدا باید پیام را بخورند؛ و پس از آنکه مسیح فرود آمد، با شاگردان غذا خورد.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:30, 31.

> اور یوں ہوا کہ جب وہ اُن کے ساتھ کھانے کے لیے بیٹھا تو اُس نے روٹی لی، اور برکت دی، اور توڑی، اور اُن کو دی۔ تب اُن کی آنکھیں کھل گئیں، اور اُنہوں نے اُسے پہچان لیا؛ اور وہ اُن کی نگاہوں سے اوجھل ہو گیا۔ لوقا 24:30، 31۔

At the second gathering after the cross Christ “breathed” the Holy Spirit upon His disciples.

در دومین گردهمایی پس از صلیب، مسیح روح‌القدس را بر شاگردان خود «دمید».

> “The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

> «عملِ مسیح در دمیدنِ روح‌القدس بر شاگردان خود و بخشیدنِ سلامِ خویش به ایشان، همچون چند قطره‌ای بود در برابر بارانِ فراوانی که قرار بود در روزِ پنطیکاست عطا شود.» روحِ نبوت، جلد ۳، ۲۴۳.

In the second gathering after the disappointment of April 19, 1844, Christ removed His hand from the mistake of 1843.

در دومین گردهمایی پس از نومیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، مسیح دست خود را از خطای ۱۸۴۳ برداشت.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> «آنان وفادارانِ نومیدشده، که نمی‌توانستند دریابند چرا خداوندگارشان نیامد، در تاریکی واگذاشته نشدند. بار دیگر به سوی کتاب‌مقدس‌های خویش هدایت شدند تا ادوار نبوتی را بررسی کنند. دست خداوند از روی ارقام برداشته شد، و خطا توضیح داده شد. آنان دریافتند که ادوار نبوتی تا سال ۱۸۴۴ امتداد می‌یابد، و همان شواهدی که برای نشان دادن اینکه ادوار نبوتی در ۱۸۴۳ پایان می‌پذیرد ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن ادوار در ۱۸۴۴ خاتمه خواهد یافت.» Early Writings, 237.

At the disappointment the second angel descended with a “writing in his hand.”

در هنگام آن نومیدی، فرشتهٔ دوم با «نوشته‌ای در دست خود» فرود آمد.

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’” Early Writings, 247.

> «فرشته‌ای نیرومندِ دیگر مأمور شد تا به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای در دست او نهاد، و چون به زمین آمد، ندا درداد: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است.»» Early Writings, 247.

The testing process that began with the arrival of the second angel, concluded at the Exeter camp meeting when the Holy Spirit was poured out and the message went like a tidal wave. That testing process was distinctly identified after the cross when the time period unto the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was preceded by a period of fifty days, that was in turn made up of a period of forty days, followed by a period of ten days which concluded at Pentecost.

آزمونی که با آمدن فرشتهٔ دوم آغاز شد، در گردهمایی اردوییِ اکستر به پایان رسید، هنگامی که روح‌القدس افاضه شد و پیام همچون موجی خروشان به پیش رفت. این فرایند آزمون، پس از صلیب به‌روشنی مشخص شد، آنگاه که دورهٔ زمانیِ منتهی به افاضهٔ روح‌القدس در پنتیکاست، مسبوق به دوره‌ای پنجاه‌روزه بود که خود از دوره‌ای چهل‌روزه، و در پی آن دوره‌ای ده‌روزه تشکیل می‌شد که در پنتیکاست به پایان می‌رسید.

> “God’s people are to be constantly reaching up to him in prayer. It was after the early disciples had spent ten days in supplication, after all differences had been put away, and they had united in deep heart-searching, and in confession and putting away of sins, and in drawing together in holy fellowship, that the Holy Ghost came upon them, and the promise of Christ was fulfilled. There was a wonderful outpouring of the Holy Spirit. Suddenly there came from heaven the sound as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. ‘And the same day there were added unto them about three thousand souls.’” Review and Herald, March 11, 1909.

> „Lud Boży ma ustawicznie wznosić się do Niego w modlitwie. Dopiero gdy pierwsi uczniowie spędzili dziesięć dni w błaganiu, gdy wszelkie różnice zostały usunięte, i zjednoczyli się w głębokim badaniu serca, w wyznawaniu i porzucaniu grzechów oraz w zbliżeniu się do siebie w świętej społeczności, Duch Święty zstąpił na nich i obietnica Chrystusa została spełniona. Nastąpiło cudowne wylanie Ducha Świętego. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby gwałtownego, potężnego wiatru, i napełnił cały dom, gdzie siedzieli. «I tego dnia przyłączyło się do nich około trzech tysięcy dusz».” Review and Herald, 11 marca 1909 r.

During the forty days, Christ was in attendance teaching the disciples, and then He ascended. The ten days that followed was a period of preparation in advance of the Pentecostal outpouring of the Holy Spirit. The forty days of instruction that followed the cross aligns with April 19, 1844 unto the beginning of the Exeter camp meeting on August 12, 1844. The ten days which preceded Pentecost represented August 12 through 17, 1844, when the Millerites unified upon the message of the Midnight Cry brought by Samuel Snow. In that camp meeting two classes were manifested, and only one class received the Pentecostal outpouring at the conclusion of the meeting. In that period represented by the forty days one class received the instruction, and the other class refused the instruction. When the Midnight Cry arrived one class had the oil, the other did not.

در طول آن چهل روز، مسیح حاضر بود و به شاگردان تعلیم می‌داد، و سپس صعود کرد. ده روزی که پس از آن آمد، دوره‌ای از آمادگی پیش از ریزش روح‌القدس در پنطیکاست بود. آن چهل روز تعلیم که پس از صلیب آمد، با فاصلهٔ زمانی از ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ تا آغاز گردهمایی اردویی اکستر در ۱۲ اوت ۱۸۴۴ منطبق است. آن ده روزی که پیش از پنطیکاست بود، نمایانگر ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴ است، هنگامی که میلری‌ها بر پیام فریاد نیمه‌شب که به‌وسیلهٔ ساموئل اسنو آورده شد، متحد شدند. در آن گردهمایی اردویی، دو طبقه آشکار شدند، و تنها یک طبقه در پایان گردهمایی، ریزش پنطیکاستی را دریافت کرد. در آن دوره‌ای که به‌وسیلهٔ چهل روز نمایانده شده است، یک طبقه تعلیم را دریافت کرد، و طبقهٔ دیگر تعلیم را رد نمود. هنگامی که فریاد نیمه‌شب فرا رسید، یک طبقه روغن داشت و طبقهٔ دیگر نداشت.

> “‘While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept.’ By the tarrying of the bridegroom is represented the passing of the time when the Lord was expected, the disappointment, and the seeming delay. In this time of uncertainty, the interest of the superficial and halfhearted soon began to waver, and their efforts to relax; but those whose faith was based on a personal knowledge of the Bible had a rock beneath their feet, which the waves of disappointment could not wash away. ‘They all slumbered and slept;’ one class in unconcern and abandonment of their faith, the other class patiently waiting till clearer light should be given. Yet in the night of trial the latter seemed to lose, to some extent, their zeal and devotion. The halfhearted and superficial could no longer lean upon the faith of their brethren. Each must stand or fall for himself.” The Great Controversy, 395.

> «“در حالی که داماد تأخیر نمود، همه چرت زدند و به خواب رفتند.” از تأخیر داماد، گذشتِ زمانی که انتظار می‌رفت خداوند در آن بیاید، نومیدی، و آنچه به‌ظاهر تأخیر می‌نمود، مقصود است. در این دورهٔ عدمِ قطعیت، علاقهٔ کسانی که سطحی و نیم‌دل بودند، به‌زودی رو به سستی نهاد و کوشش‌هایشان فروکش کرد؛ اما آنان که ایمانشان بر شناختی شخصی از کتاب‌مقدس استوار بود، صخره‌ای زیر پای خود داشتند که امواجِ نومیدی نمی‌توانست آن را بشوید و از میان ببرد. “همه چرت زدند و به خواب رفتند؛” یک گروه در بی‌اعتنایی و وانهادنِ ایمان خویش، و گروه دیگر با شکیبایی در انتظار تا نورِ روشن‌تری عطا شود. با این حال، در شبِ آزمایش، گروه دوم نیز تا اندازه‌ای شور و اخلاص خود را از دست‌رفته می‌نمودند. نیم‌دل‌ها و سطحی‌نگران دیگر نمی‌توانستند بر ایمانِ برادران خود تکیه کنند. هر کس باید برای خود بایستد یا سقوط کند.» نبرد عظیم، 395.

During the ten days leading to Pentecost, and the period of the Exeter camp meeting, Christ gathered His people a second time in advance of those people carrying His message to the world. When the third angel descended on October 22, 1844, the little flock was again disappointed and scattered, but a period of instruction began on October 22, 1844 as Christ led His people into the Most Holy Place. In 1849, the Lord stretched forth His hand a second time to gather again those whom He had gathered out of the disappointments of April 19 and October 22, 1844.

در خلال ده روزِ منتهی به پنطیکاست، و در دورهٔ اجتماع اردوییِ اکستر، مسیح برای بار دوم قوم خود را، پیش از آنکه آن قوم پیام او را به جهان حمل کنند، گرد آورد. هنگامی که فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرود آمد، آن گلهٔ کوچک بار دیگر مأیوس و پراکنده شد، اما از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، هم‌زمان با آنکه مسیح قوم خود را به قدس‌الاقداس هدایت می‌کرد، دوره‌ای از تعلیم آغاز گردید. در سال ۱۸۴۹، خداوند بار دیگر دست خود را دراز کرد تا آنان را که از یأس‌های ۱۹ آوریل و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ گرد آورده بود، دوباره جمع کند.

In 1844, the instruction was in regards to the message which the third angel had in his hand when he descended, but in the “period of doubt and uncertainty” that followed the great disappointment, many lost their way. By 1849, the work of gathering the little scattered flock was initiated, but what was illustrated by that history was the defeat of 1863, and the first Kadesh for modern Israel. The future victory of the one hundred and forty-four thousand and their work at the second Kadesh was delayed.

در سال ۱۸۴۴، رهنمود دربارهٔ پیامی بود که فرشتهٔ سوم هنگام فرود آمدن در دست داشت؛ اما در «دوران شک و عدم اطمینان» که پس از ناکامی بزرگ پدید آمد، بسیاری راه خود را گم کردند. تا سال ۱۸۴۹، کارِ گرد آوردن آن گلهٔ کوچکِ پراکنده آغاز شد، اما آنچه در آن تاریخ به تصویر کشیده شده بود، شکستِ سال ۱۸۶۳ و نخستین قادِش برای اسرائیلِ جدید بود. پیروزیِ آیندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نفر و کار آنان در قادِشِ دوم، به تأخیر افتاد.

When the Lord descended on September 11, 2001 He gathered His last-day people, gave them His spiritual food to eat, breathed His Spirit upon those people as He began to sprinkle the latter rain, and He also initiated a testing process that led to July 18, 2020, when His last day people were disappointed and scattered. For three and a half days they were dead in the street. Both the three and a half days, and the forty-day period in the time of Christ represent a wilderness. It is also represented by the period from April 19, 1844 unto August 12, 1844, and also the period from October 22, 1844 unto 1849.

جب خُداوند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد، قومِ ایّامِ آخرِ خود را گرد آورد، خوراکِ روحانیِ خود را به ایشان داد تا بخورند، روحِ خود را بر آن قوم دمید، آنگاه که بارانِ آخر را آغاز به پاشیدن کرد، و نیز فرایندِ آزمونی را آغاز نمود که به ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ انجامید؛ زمانی که قومِ ایّامِ آخرِ او نومید و پراکنده شدند. آنان به مدتِ سه روز و نیم در کوچه مرده بودند. هم سه روز و نیم، و هم دورهٔ چهل‌روزه در زمانِ مسیح، نمایانگرِ بیابان است. این امر همچنین به‌وسیلهٔ دورهٔ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ تا ۱۲ اوت ۱۸۴۴، و نیز دورهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا ۱۸۴۹ بازنموده می‌شود.

From July, 2023 unto the Sunday law, which is the ten days that preceded Pentecost, the camp meeting at Exeter from August 12 unto August 17, and the period from 1849 unto 1863, all align with one another. They represent the period of the second gathering of God’s last-day people. The period from the disappointment to the outpouring of the Holy Spirit is divided into two distinct periods.

از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تا قانون یکشنبه، که همان ده روزی است که پیش از پنتیکاست قرار داشت، و نیز گردهمایی اردوییِ اکستر از ۱۲ اوت تا ۱۷ اوت، و دورهٔ ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۳، همگی با یکدیگر هم‌راستا هستند. این‌ها نمایانگر دورهٔ دومین گردآوری قوم خدا در ایام آخرند. دورهٔ میان ناکامی بزرگ تا افاضهٔ روح‌القدس به دو دورهٔ متمایز تقسیم می‌شود.

Within the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven the line of apostate Protestantism (the nominal church), the line of Laodicean Seventh-day Adventism (nominal Adventism), the line of Catholicism, and the line of true Protestantism are all represented. Those four lines illustrate true Protestantism in controversy with a threefold union of the dragon (Judas), the beast (Catholicism) and the false prophet (apostate Protestantism).

در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهلِ فصل یازدهمِ دانیال، خطِ پروتستانیسمِ مرتد (کلیسای اسمی)، خطِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ایِ روز هفتم (ادونتیسمِ اسمی)، خطِ کاتولیسیزم، و خطِ پروتستانیسمِ حقیقی، همگی بازنمایی شده‌اند. این چهار خط، پروتستانیسمِ حقیقی را در مجادله با اتحادی سه‌گانهٔ اژدها (یهودا)، وحش (کاتولیسیزم) و نبیِ کاذب (پروتستانیسمِ مرتد) به تصویر می‌کشند.

Within the very same hidden history the line of apostate Republicanism is also illustrated. Within that line a controversy between the Democrat (the dragon) and Republican parties (the image of the beast) is represented. The Republican party is to lead out in forming the image to the beast, and in so doing it manifests the prophetic characteristics of the beast (the papacy). In God’s Word the papacy, who is the king of the north and also the beast, is given Egypt, (the dragon) as payment for services rendered for being used by God’s as a tool of judgment.

در همان تاریخ پنهان، خطِ جمهوری‌خواهیِ مرتد نیز به تصویر کشیده شده است. در درون آن خط، مجادله‌ای میان حزب دموکرات (اژدها) و حزب جمهوری‌خواه (تمثالِ وحش) نشان داده می‌شود. حزب جمهوری‌خواه باید در تشکیل تمثال برای وحش پیشگام شود، و با انجام این کار، ویژگی‌های نبویِ وحش (پاپیّت) را آشکار می‌سازد. در کلام خدا، به پاپیّت که پادشاه شمال و نیز همان وحش است، مصر (اژدها) به‌عنوان مزدِ خدماتِ انجام‌شده، به سبب آنکه خدا او را همچون ابزاری برای داوری به کار برده است، داده می‌شود.

> Son of man, Nebuchadrezzar king of Babylon caused his army to serve a great service against Tyrus: every head was made bald, and every shoulder was peeled: yet had he no wages, nor his army, for Tyrus, for the service that he had served against it: Therefore thus saith the Lord God; Behold, I will give the land of Egypt unto Nebuchadrezzar king of Babylon; and he shall take her multitude, and take her spoil, and take her prey; and it shall be the wages for his army. I have given him the land of Egypt for his labour wherewith he served against it, because they wrought for me, saith the Lord God. In that day will I cause the horn of the house of Israel to bud forth, and I will give thee the opening of the mouth in the midst of them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 29:18–21.

> اے ابنِ آدم، نبوکدرضر، بابل کے بادشاہ نے اپنی فوج سے صور کے خلاف بڑی سخت خدمت لی؛ ہر سر گنجا ہو گیا، اور ہر کندھا چھل گیا؛ لیکن نہ اسے اور نہ اس کی فوج کو صور کے خلاف اس خدمت کی کوئی مزدوری ملی جو اُس نے اُس کے خلاف انجام دی تھی۔ اس لیے خداوند خدا یوں فرماتا ہے: دیکھ، میں مصر کی سرزمین نبوکدرضر، بابل کے بادشاہ کو دے دوں گا؛ اور وہ اُس کی کثرت کو لے جائے گا، اور اُس کا مالِ غنیمت لے گا، اور اُس کی لوٹ لے جائے گا؛ اور یہ اُس کی فوج کی مزدوری ہوگی۔ میں نے مصر کی سرزمین اُسے اُس محنت کے عوض دی ہے جو اُس نے اُس کے خلاف کی، کیونکہ انہوں نے میرے لیے کام کیا، خداوند خدا فرماتا ہے۔ اُس دن میں اسرائیل کے گھرانے کے سینگ کو پھوٹنے دوں گا، اور میں اُن کے درمیان تجھے منہ کھولنے کی قدرت دوں گا؛ اور وہ جان لیں گے کہ میں ہی خداوند ہوں۔ حزقی ایل 29:18–21۔

Nebuchadnezzar, who is the king of the north in the passage, is given the land of Egypt as his wages, thus typifying that in the last days, the papacy is given Egypt, which is the dragon, which is the ten kings, the United Nations, who agree to give their seventh kingdom unto the beast for a short space.

نبوکدنصر، که در این متن پادشاه شمال است، سرزمین مصر را به‌عنوان مزد خود دریافت می‌کند؛ و بدین‌سان نمونه‌وار نشان می‌دهد که در ایام آخر، پاپیّت مصر را، که همان اژدهاست، که همان ده پادشاه، یعنی سازمان ملل متحد است، دریافت می‌کند؛ همانانی که موافقت می‌کنند پادشاهی هفتم خویش را برای مدتی کوتاه به وحش بسپارند.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> Y las diez astas que viste sobre la bestia, éstas aborrecerán a la ramera, y la dejarán desolada y desnuda, y devorarán sus carnes, y la quemarán con fuego. Porque Dios ha puesto en sus corazones el ejecutar su voluntad, y ponerse de acuerdo, y dar su reino a la bestia, hasta que se cumplan las palabras de Dios. Apocalipsis 17:16, 17.

This prophetic payment is represented also in Daniel chapter eleven verse forty-two.

این پرداختِ نبوی همچنین در دانیال، فصل یازدهم، آیهٔ چهل‌ودو، به تصویر کشیده شده است.

> He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:42.

> او دست خود را نیز بر کشورهای دیگر دراز خواهد کرد، و سرزمین مصر نیز رهایی نخواهد یافت. دانیال ۱۱:۴۲.

The papacy prevails over the dragon power in the time of the latter rain, for this payment is accomplished “in” the “day” when God “causes the horn of the house of Israel to bud forth.” It is the rain that causes the Israel of God to bud forth, and that day began on September 11, 2001, which was the day of the east wind.

پاپیت در زمان بارانِ آخر بر قدرتِ اژدها غلبه می‌یابد، زیرا این پرداخت «در» آن «روزی» به انجام می‌رسد که خدا «سبب می‌شود شاخِ خاندانِ اسرائیل بشکفد». این باران است که اسرائیلِ خدا را به شکفتن وامی‌دارد، و آن روز در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، که روزِ بادِ شرقی بود.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:6–9.

> او سبب خواهد شد که آنان که از یعقوب‌اند ریشه بدوانند؛ اسرائیل شکوفه خواهد آورد و جوانه خواهد زد، و روی جهان را از میوه پر خواهد ساخت. آیا او را زده است، چنان‌که زنندگان او را زده بود؟ یا آیا او کشته شده است، موافق کشتارِ کسانی که به دست او کشته شدند؟ به اندازه، آنگاه که سر برآورد، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او در روزِ بادِ شرقی، بادِ تندِ خود را بازمی‌دارد. پس بدین‌وسیله عصیانِ یعقوب پاک خواهد شد؛ و تمامیِ ثمر این است که گناه او برداشته شود؛ آنگاه که او همهٔ سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های گچ که خرد و متلاشی شده‌اند قرار دهد، بیشه‌ها و تمثال‌ها برپا نخواهند ماند. اشعیا 27:6–9.

Egypt is given to the papal beast when the latter rain is being poured out. The latter rain began to sprinkle when the east wind, representing Islam of the third woe was “stayed,” or restrained on September 11, 2001. Then the rain began to be measured, (sprinkled) upon Israel as they began to bud. At the Sunday law, when the third woe comes again, the latter rain is poured out without measure. Between September 11, 2001 and the soon coming Sunday law “the iniquity of Jacob” is purged, and the Hebrew word “purged” means “atoned for”. At the Sunday law the papal beast is given Egypt (the dragon), as those ten kings commit fornication with the papacy by forming a worldwide image of the beast.

مصر در زمانی به وحشِ پاپی سپرده می‌شود که بارانِ آخِر در حالِ فرو ریختن است. بارانِ آخِر هنگامی آغاز به باریدنِ خفیف کرد که بادِ شرقی، که نمایانگرِ اسلامِ وایِ سوم است، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ «بازداشته شد» یا مهار گردید. سپس باران بر اسرائیل، آنگاه که ایشان آغاز به شکوفا شدن کردند، به اندازه سنجیده شد (به‌صورت پاششی بارید). در زمانِ قانونِ یکشنبه، هنگامی که وایِ سوم بار دیگر فرا می‌رسد، بارانِ آخِر بی‌اندازه فرو ریخته می‌شود. در فاصله میان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، «گناهِ یعقوب» زدوده می‌شود، و واژه عبریِ «زدوده» به معنای «کفاره‌شده» است. در زمانِ قانونِ یکشنبه، مصر (اژدها) به وحشِ پاپی سپرده می‌شود، زیرا آن ده پادشاه با تشکیلِ تصویری جهانی از وحش، با پاپیّت زنا می‌کنند.

Before the Sunday law, during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, the apostate Republican horn forms an image to the beast with the apostate Protestant horn, and in that prophetic line the Republican party prevails over the Democratic party, for the Democratic party is a dragon power and the Republican party is the power who forms the image of the papacy.

پیش از قانون یکشنبه، در زمان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، شاخِ مرتدِ جمهوری‌خواه همراه با شاخِ مرتدِ پروتستان، تصویری برای وحش می‌سازد؛ و در آن خطّ نبوی، حزب جمهوری‌خواه بر حزب دموکرات غلبه می‌یابد، زیرا حزب دموکرات قدرتی اژدهایى است و حزب جمهوری‌خواه آن قدرتی است که تصویر پاپیّت را پدید می‌آورد.

Within the prophetic history of the earth beast the end of the Democratic party and the end of the Republican party is identified. Those two parties form the horn of Republicanism, but they identify an internal struggle that runs through the entire history of the earth beast. That horn (Republican) contains an internal microcosm of the two horns of the earth beast.

در درون تاریخ نبویِ وحشِ زمین، پایانِ حزب دموکرات و پایانِ حزب جمهوری‌خواه مشخص شده است. این دو حزب، شاخِ جمهوری‌خواهی را تشکیل می‌دهند، اما در عین حال کشمکشی درونی را نشان می‌دهند که در سراسر تاریخِ وحشِ زمین جریان دارد. آن شاخ (جمهوری‌خواه) در درون خود ریزجهانی از دو شاخِ وحشِ زمین را در بر دارد.

In the testimony of the kingdom of the Medes and Persians it was the last horn that came up higher, and the Democratic party began first in American history, but at the end the Republican party comes up higher and prevails over the Democrats. In the history of the latter rain, which began on September 11, 2001, the globalist, dragon-inspired Democrats rose up out of the bottomless pit of Revelation chapter eleven and slew the Republicans by stealing the 2020 election. Their war against Trump (and the Republicans) began when he announced his candidacy in 2015, and it only intensified from that point onward.

در شهادتِ پادشاهی مادها و پارس‌ها، این آخرین شاخ بود که بلندتر برآمد؛ و حزب دموکرات در تاریخ آمریکا نخست آغاز کرد، اما در پایان، حزب جمهوری‌خواه بلندتر برمی‌آید و بر دموکرات‌ها غلبه می‌کند. در تاریخ بارانِ آخر، که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، دموکرات‌های جهانی‌گرا و الهام‌گرفته از اژدها از هاویهِ بی‌انتها در مکاشفه فصل یازدهم برآمدند و با دزدیدن انتخابات ۲۰۲۰، جمهوری‌خواهان را کشتند. جنگ آنان علیه ترامپ (و جمهوری‌خواهان) هنگامی آغاز شد که او در سال ۲۰۱۵ نامزدی خود را اعلام کرد، و از آن نقطه به بعد فقط شدت یافت.

When the Democrats stole the election in 2020, they then instituted the Pelosi Trials, but when Trump announced his third campaign in 2022, fear came upon the Democrats, and their rage only increased, and they then came against Trump and his supporters with great wrath, for they knew their time was short. They celebrated his death, but when he stood up, great fear fell upon them.

जब डेमोक्रेटों ने 2020 में चुनाव चुरा लिया, तब उन्होंने पेलोसी ट्रायल्स आरम्भ किए; परन्तु जब ट्रम्प ने 2022 में अपने तीसरे अभियान की घोषणा की, तब डेमोक्रेटों पर भय छा गया, और उनका क्रोध केवल और बढ़ गया; तब वे बड़े प्रकोप के साथ ट्रम्प और उसके समर्थकों के विरुद्ध आए, क्योंकि वे जानते थे कि उनका समय थोड़ा रह गया है। उन्होंने उसकी मृत्यु का उत्सव मनाया, परन्तु जब वह खड़ा हो गया, तब उन पर बड़ा भय आ पड़ा।

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:7–11.

> و چون شهادتِ خود را به پایان رسانند، آن وحش که از هاویه برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد و بر ایشان غلبه خواهد یافت و ایشان را خواهد کشت. و اجساد ایشان در کوچهٔ آن شهرِ عظیم خواهد افتاد؛ شهری که از حیث معنوی، سدوم و مصر نامیده می‌شود، جایی که خداوند ما نیز در آن مصلوب شد. و مردمانی از قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و امت‌ها، اجساد ایشان را سه روز و نیم خواهند دید و نخواهند گذاشت که اجساد ایشان در قبرها نهاده شود. و ساکنان زمین بر ایشان شادی خواهند کرد و به عیش و سرور خواهند پرداخت و برای یکدیگر هدایا خواهند فرستاد؛ زیرا این دو نبی، ساکنان زمین را عذاب می‌دادند. و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا به ایشان درآمد، و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسِ عظیمی بر آنان که ایشان را دیدند مستولی شد. مکاشفه ۱۱:۷–۱۱.

The period that identifies the end of the Democratic party is from the inauguration of Biden in 2021 unto the inauguration of Trump in 2025. The period began with the Pelosi Trials, which were purely unconstitutional and totally political in nature. That history, representing the death of the sixth president since the time of the end in 1989 unto the eighth president that is of the seven began with political trials (the Pelosi Trials), and it ends with the death of the Democratic party, and a second set of Pelosi Trials, as the political targets are reversed.

هغه دوره چې د دیموکرات ګوند پای مشخصوي، د ۲۰۲۱ کال د بایډن له لوړې څخه د ۲۰۲۵ کال د ټرمپ تر لوړې پورې ده. دغه دوره د پلوسي په محاکمو پیل شوه، چې په بشپړه توګه د اساسي قانون خلاف او په بشپړ ډول سیاسي ماهیت لرونکې وې. دغه تاریخ، چې د ۱۹۸۹ کال د پای د وخت راهیسې د شپږم ولسمشر له مړینې څخه تر اتم ولسمشر پورې چې «له هغو اوو څخه دی» استازیتوب کوي، له سیاسي محاکمو (د پلوسي محاکمو) سره پیل شو، او د دیموکرات ګوند په مړینه او د پلوسي د محاکمو په دویمه ټولګه پای ته رسېږي، ځکه چې سیاسي هدفونه په معکوس ډول اوښتي دي.

The illustration of the history is located in chapter eleven of Revelation, which found its first fulfillment in the French Revolution. The French Revolution is the classic historical example of the guillotine type of political warfare that identifies one ruling party killing another, and then having that very same ruling power overthrown and persecuted themselves.

تمثیلِ تاریخ مکاشفہ کے باب گیارہ میں واقع ہے، جس کی پہلی تکمیل فرانس کے انقلاب میں ہوئی۔ انقلابِ فرانس گلوٹین طرز کی سیاسی جنگ کا کلاسیکی تاریخی نمونہ ہے، جو اس حقیقت کی نشان دہی کرتا ہے کہ ایک حکمران جماعت دوسری کو قتل کرتی ہے، اور پھر وہی حکمران قوت خود بھی معزول کی جاتی اور ستائی جاتی ہے۔

The period from the inauguration of Biden and the Pelosi Trials, unto the second inauguration of Trump and the reversal of the Pelosi Trials identifies the end of the Democratic party, and it identifies when Trump repeats the implementation of a set of executive orders that were typified by the Alien and Sedition Acts. The implementation of those executive orders will begin the second Pelosi Trials and identify the beginning of the period when the image of the beast is begun in earnest. That period ends at the enforcement of the Sunday law, so the period begins with executive orders paralleling the Alien and Sedition Acts, and ends with the Sunday law. It is there that the Republican party ends.

د بایډن له لوړې او د پلوسي د محاکمو څخه نیولې، د ټرمپ تر دویمې لوړې او د پلوسي د محاکمو تر بېرته راګرځولو پورې موده د ډیموکرات ګوند پای څرګندوي، او همدارنګه هغه وخت هم ښيي چې ټرمپ پکې د اجرائیوي فرمانونو د یوې ټولګې پلي کول بیا تکراروي، کومه چې د پردیو او فتنې د قوانینو له خوا تمثیل شوې وه. د دغو اجرائیوي فرمانونو پلي کېدل به د پلوسي دویمې محاکمې پیل کړي او د هغې دورې د پیل نښه به وي چې پکې د ځناور انځور په رښتینې او جدي توګه پیلېږي. دغه دوره د یکشنبې د قانون په نافذېدو پای ته رسېږي؛ نو دغه دوره له هغو اجرائیوي فرمانونو سره پیلېږي چې د پردیو او فتنې د قوانینو سره موازي دي، او د یکشنبې په قانون پای ته رسېږي. هماغلته د جمهوري غوښتونکي ګوند پای راځي.

Both periods representing the conclusion of the Democratic party and then the Republican party are prophetically connected, and are represented by the period of twenty-two years from 1776 unto 1798. That period has three waymarks; the Declaration of Independence in 1776, thirteen years later the Constitution, followed by the Alien and Sedition Acts of 1798. Those three waymarks find fulfillment in the line of the Democratic and Republican parties, though the application of the second and third waymark is at a different point in each line.

هر دو دوره که نمایانگر پایان حزب دموکرات و سپس حزب جمهوری‌خواه هستند، از نظر نبوی به یکدیگر مرتبط‌اند و به‌وسیلهٔ دورهٔ بیست‌ودو ساله از ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ نشان داده می‌شوند. آن دوره سه نشانِ راه دارد: اعلامیهٔ استقلال در ۱۷۷۶، سیزده سال بعد قانون اساسی، و پس از آن قوانین بیگانگان و فتنهٔ ۱۷۹۸. این سه نشانِ راه در خط حزب دموکرات و حزب جمهوری‌خواه تحقق می‌یابند، هرچند کاربرد نشانِ راه دوم و سوم در هر خط در نقطه‌ای متفاوت قرار دارد.

We will explain these waymarks and their fulfillments in the next article.

ما این راه‌نشان‌ها و تحقق‌های آن‌ها را در مقالهٔ بعدی توضیح خواهیم داد.

> “There are but two parties, Satan works with his crooked, deceiving power, and through strong delusions he catches all who do not abide in the truth, who have turned away their ears from the truth, and have turned unto fables. Satan himself abode not in the truth, he is the mystery of iniquity. Through his subtlety he gives to his soul-destroying errors the appearance of truth. Herein is their power to deceive. It is because they are a counterfeit of the truth that Spiritualism, Theosophy, and the like deceptions gain such power over the minds of men. Herein is the masterly working of Satan. He pretends to be the Savior of man, the benefactor of the human race, and thus he more readily lures his victims to destruction.

> “تنها دو گروه وجود دارند؛ شیطان با قدرت کج‌رو و فریبندهٔ خود عمل می‌کند، و به‌وسیلهٔ گمراهی‌های شدید، همهٔ کسانی را که در حقیقت پایدار نمی‌مانند، که گوش‌های خود را از حقیقت برگردانده‌اند و به افسانه‌ها گراییده‌اند، به دام می‌اندازد. خودِ شیطان نیز در حقیقت نایستاد؛ او سِرِّ بی‌دینی است. او به‌واسطهٔ مکر خویش، به خطاهای جان‌هلاک‌کنندهٔ خود، ظاهرِ حقیقت می‌بخشد. قدرت فریبندگی آنها در همین است. از آن‌رو که آنها بدلِ حقیقت‌اند، روح‌گرایی، تئوسوفی، و فریب‌های مشابه، چنین قدرتی بر اذهان آدمیان می‌یابند. مهارت شیطان در عمل، در همین‌جا آشکار می‌شود. او خود را نجات‌دهندهٔ انسان، نیکوکارِ نوع بشر، وانمود می‌کند، و بدین‌سان، قربانیان خود را آسان‌تر به سوی هلاکت می‌کشاند.”

> “We are warned in the word of God that sleepless vigilance is the price of safety. Only in the straight path of truth and righteousness can we escape the tempter’s power. But the world is ensnared. Satan’s skill is exercised in devising plans and methods without number to accomplish his purposes. Dissimulation has become a fine art with him, and he works in the guise of an angel of light. God’s eye alone discerns his schemes to contaminate the world with false and ruinous principles bearing on their face the appearance of genuine goodness. He works to restrict religious liberty, and to bring into the religious world a species of slavery. Organizations, institutions, unless kept by the power of God, will work under Satan’s dictation to bring men under the control of men: and fraud and guile will bear the semblance of zeal for truth, and for the advancement of the kingdom of God. Whatever in our practice is not as open as the day, belongs to the methods of the prince of evil. His methods are practiced even among Seventh Day Adventists, who claim to have advanced truth.

> «در کلام خدا به ما هشدار داده شده است که بیدارباشِ بی‌خواب، بهای امنیت است. تنها در راه راستِ حقیقت و عدالت است که می‌توانیم از قدرتِ وسوسه‌گر بگریزیم. اما جهان در دام افتاده است. مهارتِ شیطان در طرح‌ریزی نقشه‌ها و شیوه‌های بی‌شمار برای تحقق مقاصدش به کار گرفته می‌شود. دورویی نزد او به هنری کامل بدل شده است، و او در هیئتِ فرشته‌ای از نور عمل می‌کند. تنها چشمِ خداست که نیرنگ‌های او را برای آلوده ساختن جهان به اصولی دروغین و هلاک‌آور که بر چهرهٔ خود نمودِ نیکیِ راستین را دارند، تشخیص می‌دهد. او می‌کوشد آزادی دینی را محدود سازد، و گونه‌ای بندگی را به جهانِ دینی وارد کند. سازمان‌ها و مؤسسات، اگر به قدرتِ خدا محفوظ نگاه داشته نشوند، تحتِ فرمانِ شیطان عمل خواهند کرد تا انسان‌ها را زیر سلطهٔ انسان‌ها درآورند؛ و فریب و مکر، صورتِ ظاهریِ غیرت برای حقیقت و برای پیشرفتِ ملکوتِ خدا را به خود خواهد گرفت. هر آنچه در عملِ ما چون روز آشکار نباشد، به شیوه‌های رئیسِ شرارت تعلق دارد. روش‌های او حتی در میان ادونتیست‌های روز هفتم نیز به کار بسته می‌شود، آنان که مدعی‌اند حقیقتِ مترقی را پذیرفته‌اند.»

> “If men resist the warnings the Lord sends them, they become even leaders in evil practices; such men assume to exercise the prerogatives of God—they presume to do that which God himself will not do in seeking to control the minds of men. They introduce their own methods and plans, and through their misconceptions of God, they weaken the faith of others in the truth, and bring in false principles that will work like leaven to taint and corrupt our institutions and churches. Anything that lowers man’s conception of righteousness, and equity, and impartial judgment, any devise or precept that brings God’s human agents under the control of human minds, impairs their faith in God; it separates the soul from God, for it leads away from the path of strict integrity and righteousness.

> «هرگاه مردان در برابر هشدارهایی که خداوند برای ایشان می‌فرستد مقاومت کنند، حتی خود به پیشوایان اعمال شریرانه بدل می‌شوند؛ چنین مردانی بر آن می‌شوند که امتیازات مختص به خدا را به کار گیرند—آنها جسارت می‌ورزند کاری را انجام دهند که خودِ خدا در پیِ تسلط بر اذهان انسان‌ها هرگز انجام نمی‌دهد. آنان روش‌ها و نقشه‌های خود را وارد می‌کنند، و به‌واسطه برداشت‌های نادرستشان از خدا، ایمان دیگران را به حقیقت سست می‌سازند، و اصولی کاذب را وارد می‌کنند که همچون خمیرمایه عمل خواهد کرد تا مؤسسات و کلیساهای ما را آلوده و فاسد سازد. هر چیزی که تصور انسان را از عدالت، و انصاف، و داوری بی‌طرفانه فرو بکاهد، هر تدبیر یا اصلی که عاملان انسانیِ خدا را زیر سلطه اذهان بشری قرار دهد، ایمان آنان را به خدا تضعیف می‌کند؛ جان را از خدا جدا می‌سازد، زیرا از راه راستیِ کامل و عدالت منحرف می‌گرداند.»

> “God will not vindicate any device whereby man shall in the slightest degree rule or oppress his fellow-man. The only hope for fallen man is to look to Jesus, and receive him as the only Savior. As soon as man begins to make an iron rule for other men, as soon as he begins to harness up and drive men according to his own mind, he dishonors God, and imperils his own soul, and the souls of his brethren. Sinful man can find hope and righteousness only in God; and no human being is righteous any longer than he has faith in God, and maintains the vital connection with him. A flower of the field must have its root in the soil; it must have air, dew, showers, and sunshine. It will flourish only as it receives these advantages, and all are from God. So with men. We receive from God that which ministers to the life of the soul. We are warned not to trust in man, nor to make flesh our arm. A curse is pronounced upon all who do this.” The 1888 Materials, 1432–1434.

> “خدا هیچ وسیله‌ای را که به‌موجب آن انسان، هرچند به کمترین درجه، بر همنوع خود حکم براند یا او را تحت ستم قرار دهد، تأیید نخواهد کرد. تنها امیدِ انسانِ ساقط‌شده آن است که به عیسی نظر افکند و او را به‌عنوان یگانه نجات‌دهنده بپذیرد. به‌محض آنکه انسان آغاز کند برای دیگر انسان‌ها قانونی آهنین وضع کردن، و به‌محض آنکه شروع کند انسان‌ها را بر وفق اندیشهٔ خویش مهار زده براند، خدا را بی‌حرمت می‌سازد و جانِ خود و جان‌های برادرانش را به خطر می‌افکند. انسانِ گناهکار تنها در خدا می‌تواند امید و پارسایی بیابد؛ و هیچ انسانی بیش از آن هنگام پارسا نیست که به خدا ایمان داشته باشد و پیوندِ حیاتی با او را محفوظ نگاه دارد. گلِ صحرا باید ریشه‌اش در خاک باشد؛ باید هوا، شبنم، باران، و آفتاب داشته باشد. تنها هنگامی شکوفا خواهد شد که این مزایا را دریافت کند، و همه از خدا هستند. در مورد انسان نیز چنین است. ما از خدا آنچه را دریافت می‌کنیم که خدمتگزارِ حیاتِ جان است. به ما هشدار داده شده است که بر انسان توکل نکنیم و بشر را بازوی خویش نسازیم. لعنت بر همهٔ کسانی اعلام شده است که چنین می‌کنند.” The 1888 Materials, 1432–1434.

Back to Articles