Article

# The Book of Daniel - Number Thirteen

کتاب دانیال — شماره سیزدهم

The Secret of the Latter Days

رازِ ایّامِ آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

December 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter two represents the second angel of Revelation fourteen. As such it represents the second of three tests, that are represented as a dietary test, followed by a visual test, and concludes with a litmus test. All three of those tests, which are also prophetic waymarks, exist in the first angel’s message of Revelation fourteen. As with the first angel of Revelation fourteen, Daniel chapter one also possesses each of those three tests.

باب دوم دانیال نمایانگر فرشتهٔ دومِ مکاشفهٔ چهارده است. ازاین‌رو، این باب نمایانگر دومینِ سه آزمون است؛ آزمون‌هایی که به‌صورت آزمونِ خوراکی، سپس آزمونِ دیداری، و در پایان آزمونِ کاغذِ تورنسل به تصویر کشیده شده‌اند. هر سهٔ آن آزمون‌ها، که همچنین نشانه‌های راهِ نبوتی هستند، در پیامِ فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده وجود دارند. همان‌گونه که در مورد فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده چنین است، باب اولِ دانیال نیز هر یک از آن سه آزمون را در خود دارد.

The second test, or the second angel’s message, begins at the end of the first test. Chapter two follows chapter one. The conclusion of the second test begins the third test back-to-back. The period of time represented by the second test was symbolized by the seventy years of Daniel’s captivity, which began with the conquering of Jehoiakim and concluded at the decree of Cyrus. As the end of those seventy years approached, Daniel recognized through God’s prophetic Word that the end was about to arrive.

دومین آزمون، یا پیام فرشتهٔ دوم، در پایان نخستین آزمون آغاز می‌شود. باب دوم در پیِ باب اول می‌آید. نتیجهٔ دومین آزمون، بی‌درنگ سومین آزمون را آغاز می‌کند. دورهٔ زمانی‌ای که به‌وسیلهٔ دومین آزمون نمایانده شده بود، با هفتاد سالِ اسارتِ دانیال نمادپردازی شده بود؛ اسارتی که با غلبه بر یَهویاقیم آغاز شد و با فرمان کوروش به پایان رسید. چون پایان آن هفتاد سال نزدیک می‌شد، دانیال از طریق کلامِ نبویِ خدا دریافت که پایان در شُرُفِ فرارسیدن است.

> In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.

> در سالِ اوّلِ داریوش، پسرِ اخشورش، از نسلِ مادها، که بر مملکتِ کلدانیان به پادشاهی گماشته شده بود؛ در سالِ اوّلِ سلطنتِ او، من، دانیال، از روی کتاب‌ها، شمارِ سال‌هایی را که کلامِ خداوند دربارهٔ آن‌ها به ارمیا نبی رسیده بود، دریافتم؛ یعنی اینکه او ویرانی‌های اورشلیم را در ظرفِ هفتاد سال به انجام خواهد رسانید. دانیال ۹:۱، ۲

Daniel is representing God’s people in the last days that recognize the symbolic meaning of the seventy years of captivity, and that recognition takes place shortly before the seventy symbolic years end. God’s people have correctly understood the seventy-year captivity, but what Daniel is representing is the understanding that those seventy years represent the prophetic period from September 11, 2001, unto the Sunday law. For Daniel, those years ended at the decree of Cyrus, which in the last days represents the Sunday law in the United States.

دانیال نمایانگر قوم خدا در ایام آخر است که معنای نمادین هفتاد سالِ اسارت را تشخیص می‌دهند، و این تشخیص اندکی پیش از پایانِ آن هفتاد سالِ نمادین رخ می‌دهد. قوم خدا هفتاد سالِ اسارت را به‌درستی فهمیده‌اند، اما آنچه دانیال نمایندگی می‌کند این است که آن هفتاد سال، دورهٔ نبوی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه را نمایان می‌سازد. برای دانیال، آن سال‌ها با فرمانِ کوروش به پایان رسید، که در ایام آخر نمایانگرِ قانون یکشنبه در ایالات متحده است.

Shortly before the Sunday law, God’s people are awakened to the prophetic understanding represented by the symbolic seventy years. Those symbolic years began with Jehoiakim, who represents September 11, 2001, when, with the arrival of Islam of the third Woe, the mighty angel of Revelation eighteen, descended and announced the fall of Babylon. The fall of Babylon represents the second angel’s message, and on September 11, 2001, the second testing period began for those who ate the hidden book that was in the angel’s hand. That period, represented by the symbolic seventy years, continues through to the Sunday law.

اندکی پیش از قانون یکشنبه، قوم خدا به فهم نبوی‌ای که به‌وسیلهٔ هفتاد سالِ نمادین به تصویر کشیده شده است، بیدار می‌شوند. این سال‌های نمادین با یهویاقیم آغاز شد، که نمایانگر یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ است؛ زمانی که با ظهور اسلامِ وایِ سوم، فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفهٔ هجده نازل شد و سقوط بابل را اعلام کرد. سقوط بابل نمایانگر پیام فرشتهٔ دوم است، و در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، دومین دورهٔ آزمون برای کسانی آغاز شد که کتابِ پنهان را که در دست فرشته بود، خوردند. آن دوره، که به‌وسیلهٔ هفتاد سالِ نمادین نشان داده شده است، تا قانون یکشنبه ادامه می‌یابد.

As the end draws near, as typified by Daniel in the first year of Darius, God’s people are awakened to the test of the image of the beast. They have previously understood some of the truths associated with the test of the image of the beast, but the portion they come to understand just before the end of the prophetic period of the second angel, has been hidden in darkness. As Daniel studied God’s prophetic Word, and then became aware of the significance of the seventy years, he was led to prayer, just as he had been led to prayer when he became aware of the life-or-death threat of Nebuchadnezzar concerning his image-dream. In Daniel chapter nine, as in Daniel chapter two, as Daniel prayed, he received prophetic light.

چنان‌که پایان نزدیک می‌شود، همان‌گونه که در شخص دانیال در سال نخست داریوش به‌صورت نمادین نشان داده شده است، قوم خدا نسبت به آزمونِ تصویرِ وحش بیدار می‌شوند. آنان پیش‌تر برخی از حقایقِ مربوط به آزمونِ تصویرِ وحش را درک کرده بودند، اما آن بخشی را که درست پیش از پایانِ دورهٔ نبویِ فرشتهٔ دوم به درک آن می‌رسند، در تاریکی پنهان بوده است. همان‌گونه که دانیال کلامِ نبویِ خدا را مطالعه کرد و سپس از اهمیتِ هفتاد سال آگاه شد، به دعا هدایت گردید؛ درست همان‌گونه که هنگامی که از تهدیدِ مرگ‌وزندگیِ نبوکدنصر دربارهٔ خوابِ تصویر او آگاه شد، به دعا هدایت شده بود. در باب نهمِ دانیال، همانند باب دومِ دانیال، هنگامی که دانیال دعا کرد، روشناییِ نبوی دریافت نمود.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:21, 22.

> آری، هنگامی که هنوز در دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، جبرائیل، که او را در رؤیا در آغاز دیده بودم، به شتاب پروازکنان آمد و در هنگام تقدیم قربانی شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: «ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا تو را حکمت و فهم ببخشم.» دانیال ۹:‏۲۱، ۲۲

The “skill and understanding” given to Daniel as he prayed aligns with his prayer in chapter two.

«مهارت و فهمی» که هنگام دعا به دانیال عطا شد، با دعای او در باب دوم هم‌سو است.

> Then Daniel went to his house, and made the thing known to Hananiah, Mishael, and Azariah, his companions: That they would desire mercies of the God of heaven concerning this secret; that Daniel and his fellows should not perish with the rest of the wise men of Babylon. Then was the secret revealed unto Daniel in a night vision. Then Daniel blessed the God of heaven. Daniel 2:17–19.

> پس دانیال به خانهٔ خود رفت و این امر را به حننیا، میشائیل و عزریا، یاران خویش، اعلام کرد؛ تا دربارهٔ این راز از خدای آسمان رحمت بطلبند، مبادا دانیال و یارانش با سایر حکیمان بابل هلاک شوند. آنگاه این راز در رؤیای شب بر دانیال مکشوف گردید. پس دانیال خدای آسمان را متبارک خواند. دانیال ۲:‏۱۷–۱۹

Line upon line, Daniel’s two prayers are the same prayer. Both are given during history that symbolically represents the visual test of the second angel, that transpires between September 11, 2001, and the soon-coming Sunday law. With the impending death threat of Nebuchadnezzar and the prophetic knowledge of both Jeremiah’s seventy years and the oath of Moses’ seven times, Daniel prays the Leviticus twenty-six prayer, while asking that God would reveal to him the final prophetic secret of Bible prophecy. The secret that John identifies as the Revelation of Jesus Christ.

سطرًا فوق سطر، إن صلاتَي دانيال هما الصلاة نفسها. وكلتاهما تُقدَّمان أثناء تاريخٍ يمثّل رمزيًا الاختبارَ المرئيَّ للملاك الثاني، الذي يجري بين 11 سبتمبر 2001 وقانون الأحد الآتي قريبًا. وفي ظلّ تهديد نبوخذنصر الوشيك بالموت، ومع المعرفة النبوية بكلٍّ من سبعين سنة إرميا وقَسَم سبعة الأوقات لموسى، يصلّي دانيال صلاةَ اللاويين السادس والعشرين، وهو يطلب أن يكشف الله له السرَّ النبويَّ الأخير من نبوة الكتاب المقدس؛ السرَّ الذي يحدّده يوحنا بأنه إعلان يسوع المسيح.

In chapter nine, Daniel is located at the transition of two kingdoms. Babylon has just fallen to the Medes and Persians, for it is the first year of Darius, thus placing God’s people in the last days at the point of transition that was marked in the movement of the first angel and also the movement of the third angel.

در فصل نهم، دانیال در نقطۀ گذار میان دو پادشاهی قرار دارد. بابل به‌تازگی به دست مادها و پارسیان سقوط کرده است، زیرا این سال نخست داریوش است؛ و بدین‌سان قوم خدا را در ایام آخر در همان نقطۀ انتقال قرار می‌دهد که در حرکت فرشتۀ اول و نیز در حرکت فرشتۀ سوم مشخص شده بود.

The Philadelphian Millerite movement transitioned unto Laodicea in 1856, and the Laodicean movement of Future for America, transitions to the Philadelphian movement at the end of the three and a half days of being dead in the street of Revelation chapter eleven. The test that was failed with the Philadelphian movement of the Millerites from 1856 until 1863, was in relation to the doctrine of the “seven times.”

جنبش میلریِ فیلادلفیایی در سال ۱۸۵۶ به لائودیکیه گذر کرد، و جنبش لائودیکیه‌ایِ Future for America در پایان سه روز و نیمِ مرده بودن در کوچهِ مکاشفه باب یازدهم، به جنبش فیلادلفیایی گذر می‌کند. آزمونی که جنبش فیلادلفیاییِ میلری‌ها از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ در آن ناکام ماند، مربوط به تعلیمِ «هفت زمان» بود.

The test for the Laodicean movement of Future for America is in relation to the necessity of recognizing their scattered condition, and then entering into the Leviticus twenty-six prayer and experience. Daniel was at the transition time between Babylon and the Medo-Persian empires, and just before the end of the period of seventy years that is marked by the decree of Cyrus. The seventy years is the context for Daniel’s prayer, and the seventy years represents Moses’ “seven times.” Both of Daniel’s prayers align with the transition time that is marked by the “seven times” in the movement of the first angel, and also in the movement of the third angel.

امتحانِ تحریکِ لاؤدیکیهٔ «فیوچر فار امریکا» در ارتباط با ضرورتِ به‌رسمیت‌شناختنِ حالتِ پراکندۀ ایشان است، و سپس داخل‌شدن در دعای لاویان بیست‌وشش و تجربۀ آن. دانیال در زمانِ انتقال میان امپراتوری‌های بابل و مادها و پارس قرار داشت، و اندکی پیش از پایانِ دورۀ هفتاد ساله‌ای که با فرمانِ کوروش مشخص می‌گردد. آن هفتاد سال، سیاقِ دعای دانیال است، و هفتاد سال، نمایندۀ «هفت زمان»ِ موسی است. هر دو دعای دانیال با زمانِ انتقالی‌ای هماهنگ‌اند که با «هفت زمان» در حرکتِ فرشتۀ اول، و نیز در حرکتِ فرشتۀ سوم، مشخص می‌شود.

The “secret” which is revealed to Daniel is the revelation of Nebuchadnezzar’s image. The “secret” of Nebuchadnezzar’s image in the last days is that it represents eight kingdoms, not four. In the previous articles that are in the category, “The Eighth is of the Seven“, this truth has already been presented. Within that secret is the revelation of the point of transition when the eighth arrives, that is of the seven. The “secret” of the image of Nebuchadnezzar is the confirmation of the resurrection of the horn of true Protestantism and the horn of Republicanism. Both those resurrections identify that each horn is the eighth, but is of the seven; and the transition from the sixth unto the eighth of both horns takes place in the prophetic context of a test associated with Moses’ “seven times.” The transition takes place as represented by Daniel, just before the decree of Cyrus, which represents the Sunday law decree in the United States. Then at the Sunday law, in rapid movements, the deadly wound of the papacy is healed as the papacy becomes the eighth head that is of the seven, as it too, goes through a prophetic transition, as represented by Nebuchadnezzar’s image of Daniel chapter two.

«راز»ی که بر دانیال آشکار می‌شود، مکاشفهٔ تمثال نبوکدنصر است. «راز» تمثال نبوکدنصر در ایام آخر این است که آن تمثال نمایانگر هشت پادشاهی است، نه چهار پادشاهی. در مقالات پیشین که در بخش «هشتمی از آنِ هفت است» قرار دارند، این حقیقت پیش‌تر ارائه شده است. در درون آن راز، مکاشفهٔ نقطهٔ انتقالی نهفته است که در آن هشتمی، که از آنِ هفت است، فرا می‌رسد. «راز» تمثال نبوکدنصر، تأیید رستاخیز شاخِ پروتستانتیسمِ حقیقی و شاخِ جمهوری‌خواهی است. هر دوِ آن رستاخیزها مشخص می‌سازند که هر شاخ، هشتمی است، اما از آنِ هفت است؛ و انتقال از ششم به هشتمِ هر دو شاخ در بستر نبویِ آزمونی رخ می‌دهد که با «هفت زمان» موسی مرتبط است. این انتقال، چنان‌که دانیال آن را بازنمایی می‌کند، درست پیش از فرمان کورش روی می‌دهد، فرمانی که نمایندهٔ حکم قانون یکشنبه در ایالات متحده است. سپس در هنگام قانون یکشنبه، در حرکات سریع، زخمِ مهلکِ پاپی شفا می‌یابد، زیرا پاپی به سرِ هشتمی بدل می‌شود که از آنِ هفت است، و آن نیز از خلال یک انتقال نبوی عبور می‌کند، چنان‌که تمثال نبوکدنصر در دانیال باب دو آن را بازنمایی می‌کند.

> Therefore Daniel went in unto Arioch, whom the king had ordained to destroy the wise men of Babylon: he went and said thus unto him; Destroy not the wise men of Babylon: bring me in before the king, and I will shew unto the king the interpretation. Then Arioch brought in Daniel before the king in haste, and said thus unto him, I have found a man of the captives of Judah, that will make known unto the king the interpretation. The king answered and said to Daniel, whose name was Belteshazzar, Art thou able to make known unto me the dream which I have seen, and the interpretation thereof? Daniel 2:24–26.

> پس دانیال نزد اَریوک، که پادشاه او را گماشته بود تا حکیمان بابل را هلاک کند، رفت؛ و بدو چنین گفت: «حکیمان بابل را هلاک مکن؛ مرا به حضور پادشاه ببر، و من تعبیر را به پادشاه خواهم نمود.» آنگاه اَریوک با شتاب دانیال را به حضور پادشاه آورد و بدو چنین گفت: «مردی از اسیران یهودا یافته‌ام که تعبیر را بر پادشاه معلوم خواهد ساخت.» پادشاه در پاسخ به دانیال، که نامش بِلْطَشَصَّر بود، گفت: «آیا تو می‌توانی خوابی را که دیده‌ام و نیز تعبیر آن را بر من معلوم سازی؟» دانیال ۲:‏۲۴–۲۶

Once Daniel has been given the secret, both his names are referenced, identifying that he represents the covenant people, who in the last days have just transitioned into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. He manifests the character of God’s servant by asking that no one would be murdered due to their inability to understand the “secret.” His character is contrasted with Arioch, a servant of Nebuchadnezzar who seeks credit with the king for finding Daniel. Daniel then identifies the distinction between the true prophetic manifestation and that of the Babylonian wise men, when he answers Nebuchadnezzar’s question with a question, and then unlike Arioch, does not take advantage of his understanding of the “secret” to promote himself, but instead exalts the God of heaven.

پس از آن‌که راز بر دانیال آشکار می‌شود، هر دو نام او ذکر می‌گردد؛ و بدین‌سان مشخص می‌شود که او نمایندۀ قوم عهد است، قومی که در ایام آخر به‌تازگی به جنبش فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار منتقل شده‌اند. او با درخواست این‌که هیچ‌کس به سبب ناتوانی‌اش در فهم «راز» کشته نشود، خصلت خادم خدا را ظاهر می‌سازد. منش او در تقابل با آریوک قرار می‌گیرد؛ خادم نبوکدنصر که در پی آن است که برای یافتن دانیال نزد پادشاه اعتباری برای خود کسب کند. سپس دانیال تمایز میان تجلّی حقیقیِ نبوی و تجلّی حکیمان بابلی را آشکار می‌سازد، آن‌گاه که به پرسش نبوکدنصر با پرسشی پاسخ می‌دهد؛ و آنگاه، برخلاف آریوک، از فهم خود از «راز» برای پیشبرد خویشتن بهره نمی‌گیرد، بلکه خدای آسمان را متعال می‌سازد.

> Daniel answered in the presence of the king, and said, The secret which the king hath demanded cannot the wise men, the astrologers, the magicians, the soothsayers, shew unto the king; But there is a God in heaven that revealeth secrets, and maketh known to the king Nebuchadnezzar what shall be in the latter days. Thy dream, and the visions of thy head upon thy bed, are these. Daniel 2:27, 28.

> دانیال در حضور پادشاه پاسخ داده، گفت: «این سرّی را که پادشاه طلب کرده است، حکیمان، منجمان، جادوگران و فالگیران نمی‌توانند به پادشاه بنمایانند؛ لیکن خدایی در آسمان هست که اسرار را مکشوف می‌سازد، و اوست که بر نبوکدنصرِ پادشاه معلوم می‌گرداند که در ایام آخر چه واقع خواهد شد. خواب تو، و رؤیاهای سرِ تو بر بسترَت، این است.» دانیال ۲:۲۷، ۲۸

Daniel starts his presentation of the “secret,” by identifying it as a “secret” that explains what shall be in the latter days. The secret of the hidden history of the seven thunders identifies what shall be in the latter days. Nebuchadnezzar’s image is an element of the latter-day secret that is unsealed just before probation closes. It is revealed just before probation closes in the transition time when both horns of the earth beast become the eighth that is of the seven, as represented by Daniel in the first year of Darius.

دانیال عرضۀ خود را از «راز» با شناسایی آن به‌عنوان «رازی» آغاز می‌کند که آنچه را در ایام آخر واقع خواهد شد، توضیح می‌دهد. رازِ تاریخِ نهفتۀ هفت رعد، آنچه را در ایام آخر خواهد بود، معین می‌سازد. تمثالِ نبوکدنصر جزئی از رازِ ایامِ آخر است که اندکی پیش از بسته شدنِ دورۀ آزمایش گشوده می‌شود. این راز درست پیش از بسته شدنِ دورۀ آزمایش، در زمانِ گذار آشکار می‌گردد؛ آنگاه که هر دو شاخِ وحشِ زمین به هشتمینی تبدیل می‌شوند که از آن هفت است، چنان‌که دانیال در سالِ نخستِ داریوش آن را به تصویر کشیده است.

> As for thee, O king, thy thoughts came into thy mind upon thy bed, what should come to pass hereafter: and he that revealeth secrets maketh known to thee what shall come to pass. But as for me, this secret is not revealed to me for any wisdom that I have more than any living, but for their sakes that shall make known the interpretation to the king, and that thou mightest know the thoughts of thy heart. Daniel 2:29, 30.

> و اما تو، ای پادشاه، اندیشه‌هایت بر بسترت به ذهنت راه یافت دربارهٔ آنچه در آینده واقع خواهد شد؛ و آن که رازها را آشکار می‌سازد، تو را از آنچه واقع خواهد شد آگاه می‌گرداند. اما در خصوص من، این راز نه به سبب حکمتی که در من بیش از هر زنده‌ای باشد بر من مکشوف شده است، بلکه برای خاطر آنان که تعبیر را به پادشاه خواهند شناسانید، و تا تو اندیشه‌های دل خود را بدانی. دانیال ۲:‏۲۹، ۳۰.

Daniel establishes the truth with a second witness to the fact that Nebuchadnezzar’s dream is about the latter days, when he says, “he that revealeth secrets maketh known to thee what shall come to pass,” “hereafter.” Then Daniel identifies that the secret was not given for him, or because he had any superior wisdom than any other human being, but that the “secret” was given to Nebuchadnezzar “for their sakes that shall make known the interpretation.” The “secret” was given for those who would present the “interpretation” of the dream to the spiritual king of Babylon in the last days. The secret was specifically given for the one hundred and forty-four thousand, for the “secret” is for those in the last days that proclaim the final fall of Babylon. Then Daniel reveals the image-dream that had been hidden in darkness, and that produced the life-or-death test.

دانیال با شاهدی دوم این حقیقت را استوار می‌سازد که رؤیای نبوکدنصر دربارهٔ ایام آخر است، آنگاه که می‌گوید: «او که اسرار را مکشوف می‌سازد، آنچه را که واقع خواهد شد» در «ایام آینده» بر تو معلوم می‌گرداند. سپس دانیال تصریح می‌کند که این سرّ نه برای او داده شد، و نه از آن رو که او از هر انسان دیگری حکمتی برتر داشت، بلکه این «سرّ» به نبوکدنصر داده شد «برای خاطر ایشان که تعبیر آن را معلوم خواهند ساخت». این «سرّ» برای کسانی داده شد که «تعبیر» رؤیا را به پادشاه روحانی بابل در ایام آخر عرضه خواهند کرد. این سرّ به‌طور خاص برای صد و چهل و چهار هزار داده شد، زیرا «سرّ» از آنِ کسانی است که در ایام آخر سقوط نهایی بابل را اعلام می‌کنند. آنگاه دانیال رؤیای تمثال را که در تاریکی نهان شده بود و آزمون مرگ یا حیات را پدید آورد، آشکار می‌سازد.

> Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. This is the dream; and we will tell the interpretation thereof before the king. Daniel 2:31–36.

> تو اے بادشاہ، تو نے دیکھا، اور دیکھ، ایک بڑی مورت تھی۔ یہ بڑی مورت، جس کی چمک نہایت شاندار تھی، تیرے سامنے کھڑی تھی؛ اور اس کی ہیئت دہشت ناک تھی۔ اس مورت کا سر خالص سونے کا تھا، اس کا سینہ اور اس کے بازو چاندی کے تھے، اس کا پیٹ اور اس کی رانیں پیتل کی تھیں، اس کی ٹانگیں لوہے کی تھیں، اور اس کے پاؤں کچھ لوہے کے اور کچھ مٹی کے تھے۔ تو دیکھتا ہی رہا یہاں تک کہ ایک پتھر بغیر ہاتھوں کے کاٹا گیا، جس نے اس مورت کو اس کے ان پاؤں پر، جو لوہے اور مٹی کے تھے، آ لگا، اور اُنہیں ٹکڑے ٹکڑے کر دیا۔ تب لوہا، مٹی، پیتل، چاندی اور سونا، سب کے سب اکٹھے ٹکڑے ٹکڑے ہو گئے، اور گرمیوں کے کھلیانوں کے بھوسے کی مانند ہو گئے؛ اور ہوا انہیں اڑا لے گئی، یہاں تک کہ اُن کا کوئی نشان نہ ملا؛ اور وہ پتھر جس نے اس مورت کو آ مارا تھا ایک بڑا پہاڑ بن گیا، اور ساری زمین پر چھا گیا۔ یہ خواب ہے؛ اور ہم اس کی تعبیر بادشاہ کے حضور بیان کریں گے۔ دانی ایل 2:31–36۔

Nebuchadnezzar’s dream identified the kingdoms of Bible prophecy from his time until the last days, when the one hundred and forty-four thousand, represented by Daniel in his presentation to Nebuchadnezzar, and by the stone that was cut out without hands, that destroy the earthly kingdoms represented in the image, which then becomes a mountain that fills the whole earth. The dream was about the latter days, at the prophetic transition point when the one hundred and forty-four thousand have the last prophetic secret revealed unto them.

خوابِ نبوکدنصر پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را از زمان او تا ایام آخر مشخص ساخت؛ آنگاه که یکصد و چهل و چهار هزار، که در حضور دانیال نزد نبوکدنصر و نیز به‌وسیلهٔ آن سنگی که بدون دست‌ها بریده شد نمایانیده شده‌اند، پادشاهی‌های زمینیِ ممثَّل در آن تمثال را نابود می‌کنند، و آن تمثال سپس به کوهی بدل می‌شود که تمامی زمین را پر می‌سازد. این خواب دربارهٔ ایام آخر بود، در آن نقطهٔ انتقالِ نبوی که در آن آخرین سرّ نبوی بر یکصد و چهل و چهار هزار مکشوف می‌گردد.

As the ensign of the true Protestant horn, they then carry the message of the third angel to a dying world. That message swells to a loud cry at the Sunday law in the United States, when the mark of the beast is enforced. Before that decree, those represented by Daniel in the latter days, are to be confronted by the image of the beast test. That test is a visual test, and requires that the movements that produce the Sunday law decree be seen by those represented by Daniel. They are tested to find out if they have chosen the divine methodology which allows them to see the image test that is hidden in darkness. Their test involves personal humiliation and confession. It involves an acknowledgment that Daniel was given understanding in dreams and visions, for if they refuse to hear Daniel’s voice crying in the wilderness, it is as those who in Christ’s days rejected the message of John the Baptist.

چون بیرقِ شاخِ حقیقیِ پروتستان‌اند، آنگاه پیامِ فرشتهٔ سوم را به جهانی در حال مرگ حمل می‌کنند. آن پیام در هنگامِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده، آنگاه که نشانِ وحش تحمیل می‌شود، به فریادی بلند اوج می‌گیرد. پیش از آن فرمان، کسانی که در ایامِ آخر به‌وسیلهٔ دانیال نمایانده شده‌اند، باید با آزمونِ تصویرِ وحش روبه‌رو شوند. آن آزمون، آزمونی دیداری است و اقتضا می‌کند که حرکت‌هایی که فرمانِ قانونِ یکشنبه را پدید می‌آورند، به‌وسیلهٔ کسانی که به‌وسیلهٔ دانیال نمایانده شده‌اند دیده شوند. ایشان آزموده می‌شوند تا معلوم گردد آیا روش‌شناسیِ الهی را که به آنان امکان می‌دهد آزمونِ تصویر را که در تاریکی پنهان است ببینند، برگزیده‌اند یا نه. آزمونِ ایشان متضمنِ فروتنیِ شخصی و اعتراف است. همچنین دربرگیرندهٔ اقرار به این حقیقت است که به دانیال در خواب‌ها و رؤیاها فهم عطا شد؛ زیرا اگر از شنیدنِ صدایِ دانیال که در بیابان ندا می‌دهد سر باز زنند، مانندِ کسانی خواهند بود که در ایامِ مسیح، پیامِ یحییِ تعمیددهنده را رد کردند.

Sister White informs us that the books of Daniel and Revelation complement each other, and the word “complement” which she uses means to bring to perfection. At the end of July, 2023, the Lion of the tribe of Judah began unsealing the Revelation of Jesus Christ as He had promised to do just before probation closed. In doing so, He identified biblical truths that had previously been correctly understood, but that now were to be understood in the setting of the last days.

هرمانا وایت به ما آگاهی می‌دهد که کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکدیگر را کامل می‌کنند، و واژۀ «کامل می‌کنند» که او به‌کار می‌برد، به معنای به کمال رساندن است. در پایان ژوئیۀ ۲۰۲۳، شیرِ سبطِ یهودا گشودن مُهرهای مکاشفۀ عیسی مسیح را آغاز کرد، چنان‌که وعده داده بود اندکی پیش از بسته شدن درِ آزمایش چنین کند. او در این کار، حقایق کتاب‌مقدسی را مشخص ساخت که پیش‌تر به‌درستی فهمیده شده بودند، اما اکنون باید در چارچوب ایام آخر فهمیده می‌شدند.

One of those truths is the two witnesses of Revelation eleven. Another is the history that is the perfect fulfillment of the “seven thunders” of Revelation ten. He has brought forth truths from the sacred reform lines that speak to the disappointment of July 18, 2020. He has used the four waymarks that are in each of the sacred reform lines, that illustrate the history of the empowerment of the first message until the judgment, in a fashion that heretofore was never recognized. Daniel chapter two brings many of these concepts to perfection, though these profound truths are hidden in darkness to those who refuse to eat the methodology identified as Alpha and Omega.

یکی از آن حقایق، دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده است. حقیقتی دیگر، تاریخی است که تحققِ کاملِ «هفت رعد»ِ مکاشفهٔ ده می‌باشد. او از خطوطِ مقدّسِ اصلاح، حقایقی را بیرون آورده است که از ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ سخن می‌گویند. او از چهار عَلَمِ راهی که در هر یک از خطوطِ مقدّسِ اصلاح وجود دارد و تاریخِ توانمندسازیِ پیامِ اول تا داوری را به‌گونه‌ای ترسیم می‌کنند که تا کنون هرگز شناخته نشده بود، استفاده کرده است. بابِ دومِ دانیال بسیاری از این مفاهیم را به کمال می‌رساند، هرچند این حقایقِ عمیق برای کسانی که از خوردنِ روش‌شناسیِ معرفی‌شده به‌عنوان آلفا و امگا امتناع می‌ورزند، در تاریکی پنهان است.

In closing out this study of Daniel chapter two, we will summarize and connect some of the truths and waymarks that are brought to perfection by Daniel chapter two. In doing so, we are identifying that the secret that was revealed to Daniel in the night vision represents these very truths.

در پایان این مطالعه از باب دوم دانیال، برخی از حقایق و نشانه‌های راه را که به‌واسطهٔ باب دوم دانیال به کمال رسانیده می‌شوند، خلاصه کرده و به یکدیگر پیوند خواهیم داد. بدین‌سان، مشخص می‌سازیم که رازی که در رؤیای شب بر دانیال مکشوف شد، نمایانگر همین حقایق است.

We will set forth the summary and conclusion in the next article.

خلاصه و نتیجه‌گیری را در مقالهٔ بعدی بیان خواهیم کرد.

> “The Lord has His appointed agencies to meet men in their errors and backslidings. His messengers are sent to bear a plain testimony to arouse them from their sleepy condition and to open the precious words of life, the Holy Scriptures, to their understanding. These men are not to be preachers merely, but ministers, light bearers, faithful watchmen, who will see the threatened danger and warn the people. They must resemble Christ in their earnest zeal, in their thoughtful tact, in their personal efforts—in short, in all their ministry. They are to have a vital connection with God, and are to become so familiar with the prophecies and the practical lessons of the Old and the New Testament that they may bring from the treasure house of God’s word things new and old.” Testimonies, volume 5, 251.

> „प्रभु के पास मनुष्यों से उनकी भूलों और पतन की अवस्थाओं में मिलने के लिए अपनी नियुक्त व्यवस्थाएँ हैं। उसके सन्देशवाहक इस हेतु भेजे जाते हैं कि वे सीधी और स्पष्ट गवाही दें, उन्हें उनकी निद्रामय दशा से जगा दें, और जीवन के बहुमूल्य वचनों, अर्थात् पवित्र शास्त्रों, को उनकी समझ के लिए खोल दें। ये पुरुष केवल उपदेशक ही न हों, वरन् सेवक, ज्योति-वहन करने वाले, विश्वासयोग्य पहरेदार हों, जो आसन्न संकट को देखें और लोगों को चेतावनी दें। उन्हें अपनी गंभीर उत्सुकता, अपने विचारपूर्ण कौशल, अपने व्यक्तिगत प्रयत्नों में—संक्षेप में, अपनी समस्त सेवकाई में—मसीह के सदृश होना चाहिए। उनका परमेश्वर के साथ जीवित सम्बन्ध होना चाहिए, और उन्हें पुरानी तथा नई वाचा की भविष्यद्वाणियों और व्यावहारिक शिक्षाओं से इतना परिचित हो जाना चाहिए कि वे परमेश्वर के वचन के भण्डारघर से नई और पुरानी बातें निकालकर प्रस्तुत कर सकें।” टेस्टिमोनिज़, खंड 5, 251।

Back to Articles