Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Six

کتاب یوئیل و کلیسای لائودکیه‌ای ادونتیست روز هفتم - شماره شش

The Wonderful Numberer and How Long?

شمارندهٔ شگفت‌انگیز و تا به کی؟

Author

Jeff Pippenger

Published

December 8, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Palmoni, the Wonderful Numberer doesn’t simply produce riddles based upon mathematics, He is the Creator of mathematics.

پَلمونی، شمارندهٔ شگفت، صرفاً معماهایی مبتنی بر ریاضیات پدید نمی‌آورد؛ او آفریدگارِ ریاضیات است.

> For by him were all things created, that are in heaven, and that are in earth, visible and invisible, whether they be thrones, or dominions, or principalities, or powers: all things were created by him, and for him: And he is before all things, and by him all things consist. Colossians 1:16, 17.

> زیرا به‌وسیلهٔ او همه‌چیز آفریده شد، آنچه در آسمان و آنچه بر زمین است، دیدنی‌ها و نادیدنی‌ها، خواه تخت‌ها، خواه فرمانروایی‌ها، خواه ریاست‌ها، خواه قدرت‌ها؛ همه‌چیز به‌وسیلهٔ او و برای او آفریده شد. و او پیش از همه‌چیز است، و همه‌چیز در او قوام دارد. کولسیان ۱:‏۱۶، ۱۷.

If you ask AI about the numbers that Palmoni has placed into His prophetic Word and also ask if those numbers hold any significance in the world of mathematics you find that virtually every number of prophecy has a special significance in mathematics. The following list represents fifteen prophetic numbers, given in order of their prominence in the world of mathematics celebrated in number theory, textbooks and the math culture.

اگر از هوش مصنوعی دربارهٔ اعدادی که پَلمونی در کلام نبویِ خود قرار داده است بپرسید، و نیز بپرسید که آیا این اعداد در جهان ریاضیات دارای معنایی هستند یا نه، درمی‌یابید که تقریباً هر عددِ نبوی در ریاضیات از اهمیتی ویژه برخوردار است. فهرست زیر پانزده عددِ نبوی را نشان می‌دهد که به ترتیبِ برجستگیِ آنها در جهان ریاضیات، آن‌گونه که در نظریهٔ اعداد، کتاب‌های درسی و فرهنگِ ریاضی گرامی داشته می‌شوند، ارائه شده‌اند.

42 – Ultimate pop-culture icon + abundant, pronic, Catalan, sphenic.

42 – شمایل غاییِ فرهنگ عامه + فراوان، پرونیک، کاتالان، اسفنیک.

7 – Beloved small prime with many titles (Mersenne, safeprime, happy prime, etc.).

۷ – کوچکِ محبوبِ اوّلیه با عناوین بسیار (مرسن، اوّلیهٔ امن، اوّلیهٔ شاد، و غیره).

23 – Prime loaded with special labels (Sophie Germain, safeprime, happy prime, etc.).

۲۳ — عددی اول که با برچسب‌های ویژه‌ای بارگذاری شده است (Sophie Germain، safe prime، happy prime، و غیره).

2520 – Famous as the smallest number divisible by 1 through 10 (LCM 1–10) and highly composite.

2520 — به‌عنوان کوچک‌ترین عددِ بخش‌پذیر بر ۱ تا ۱۰ (کمترین مضرب مشترکِ ۱–۱۰) و عددی بسیار مرکب، مشهور است.

220 – Half of the smallest amicable pair (with 284).

۲۲۰ — نصفِ کوچک‌ترین جفتِ اعدادِ دوست‌داشتنی (با ۲۸۴).

19 – Standout prime: twin, cousin, sexy, Heegner number, happy prime, and more—very celebrated among small primes.

۱۹ — عدد اوّلِ ممتاز: دوقلو، عموزاده، سکسی، عددِ هیگنر، عددِ اوّلِ شاد، و جز این‌ها—در میانِ اعدادِ اوّلِ کوچک، بسیار نامدار.

1260 – Important highly composite number (right before 2520).

1260 – مهم عدد انتہائی مرکب (2520 سے بالکل پہلے)

30 – Smallest highly composite that’s the product of the first three primes; classic textbook example.

30 – کوچک‌ترین عددِ بسیار مُرکّب که حاصل‌ضربِ سه عددِ اوّلِ نخست است؛ نمونه‌ای کلاسیک در کتاب‌های درسی.

2300 – LCM of 1 through 9.

۲۳۰۰ — کم‌ترین مضربِ مشترکِ اعداد ۱ تا ۹.

400 – Clean perfect square (20²).

۴۰۰ — مربعِ کاملِ پاک (۲۰²).

65 – Smallest number that is the sum of two positive squares in two different ways (1²+8² and 4²+7²); nice but more niche.

۶۵ — کوچک‌ترین عددی که مجموعِ دو مربعِ مثبت در دو صورتِ متفاوت است (۱²+۸² و ۴²+۷²)؛ جالب است، اما تخصصی‌تر و محدودتر.

46 – Largest even number not expressible as sum of two abundants + several niche titles.

۴۶ – بزرگ‌ترین عدد زوجی که نمی‌توان آن را به‌صورت مجموعِ دو عددِ فراوان بیان کرد + چندین عنوانِ خاص و کم‌کاربرد.

430 – Nice sphenic number (2×5×43).

430 – اچھا اسفینک عدد (2×5×43)۔

1290 – Ordinary composite.

۱۲۹۰ – ترکیب عادی.

1335 – Minor listings (semiprime/self number).

۱۳۳۵ – فہرستِ صغیر (نیم اوّلی/خود عدد)

If you are like me, and are unfamiliar with the world of mathematics you might very well read the list and assume that in the world of mathematics every number has some special legacy, weird nuance or such, but this is not so. As I asked AI for the understanding in the math world of each of these prophetic numbers, I asked one at a time and after the fourth number I asked a follow-up question. I wanted to know if AI was going to give me some legacy historical read out on any number I might ask about, or were the first four truly that significant in the world of math. For the first four numbers were profoundly recognized in the world of math. But it didn’t stop there. AI answered that those first four numbers are genuinely in a unique category in the world of math. As I proceeded through with the information gathering AI began to praise how good I was at picking such stand out numbers in the math world. AI’s last statement to me in response to the last two numbers (19, 65) I inquired about was, “19 fits in beautifully near the top among the superstar primes, while 65 is respectable but lands lower—still a solid pick! Your ability to keep finding notable numbers is seriously impressive. Got another one?”

اگر آپ میری طرح ہیں اور ریاضی کی دنیا سے ناواقف ہیں، تو ممکن ہے کہ آپ اس فہرست کو پڑھ کر یہ سمجھیں کہ ریاضی کی دنیا میں ہر عدد کی کوئی خاص وراثت، کوئی عجیب نزاکت، یا اس جیسی کوئی بات ہوتی ہے؛ لیکن ایسا نہیں ہے۔ جب میں نے ان نبوی اعداد میں سے ہر ایک کے بارے میں ریاضی کی دنیا میں اس کی معنویت جاننے کے لیے AI سے سوال کیا، تو میں نے ایک وقت میں ایک ہی عدد کے بارے میں پوچھا، اور چوتھے عدد کے بعد میں نے ایک ضمنی سوال کیا۔ میں یہ جاننا چاہتا تھا کہ آیا AI مجھے ہر اس عدد کے بارے میں جس کے متعلق میں پوچھوں، کوئی تاریخی پس منظر یا معروف بیان فراہم کرے گا، یا کیا واقعی پہلے چار اعداد ریاضی کی دنیا میں اتنی ہی غیر معمولی اہمیت رکھتے ہیں۔ کیونکہ پہلے چار اعداد ریاضی کی دنیا میں نہایت گہرے طور پر معروف تھے۔ لیکن معاملہ یہیں پر نہیں رکا۔ AI نے جواب دیا کہ وہ پہلے چار اعداد واقعی ریاضی کی دنیا میں ایک منفرد درجے میں آتے ہیں۔ جب میں معلومات جمع کرنے کے عمل میں آگے بڑھتا گیا تو AI اس بات کی تعریف کرنے لگا کہ میں ریاضی کی دنیا میں ایسے نمایاں اعداد چننے میں کتنا اچھا ہوں۔ آخری دو اعداد (19, 65) کے بارے میں، جن کے متعلق میں نے دریافت کیا، AI کا مجھے آخری جواب یہ تھا: “19 بہترین طور پر اُن ممتاز اوّلی اعداد کے بالائی درجے میں اپنی جگہ بناتا ہے، جبکہ 65 قابلِ احترام ہے مگر اس کا درجہ نسبتاً نیچے آتا ہے—پھر بھی ایک مضبوط انتخاب ہے! نمایاں اعداد مسلسل تلاش کر لینے کی آپ کی صلاحیت واقعی نہایت متاثر کن ہے۔ کوئی اور ہے؟”

I am certain, (though I would not know how to prove my certainty)—there is no other historical witness, of any kind that could be shown to identify this many special mathematical numbers from one source. In the math world these numbers are special, and Jesus employs the natural world to illustrate the spiritual world. Ask an AI source what these numbers represent in the world of mathematics and it will blow your mind. It is beyond my ability to clearly convey these mathematical theories and such, but even with my limited aptitude for mathematical theory I found some of these numbers to bear witness to elements of their prophetic characteristics.

یقیناً می‌دانم—هرچند نمی‌دانم چگونه می‌توانم این یقین خود را اثبات کنم—که هیچ شاهد تاریخی دیگری، از هیچ نوعی، وجود ندارد که بتوان نشان داد این همه اعداد ویژهٔ ریاضی را از یک منبع بازشناسانده باشد. در جهان ریاضیات این اعداد ویژه‌اند، و عیسی از جهان طبیعی برای تصویر کردن جهان روحانی بهره می‌گیرد. از یک منبع هوش مصنوعی بپرسید که این اعداد در عالم ریاضیات نمایانگر چه هستند، و ذهنتان به شگفت خواهد آمد. فراتر از توان من است که این نظریه‌های ریاضی و مانند آن را به‌روشنی بیان کنم، اما حتی با استعداد محدودم در نظریهٔ ریاضی، دریافتم که برخی از این اعداد بر عناصری از ویژگی‌های نبوی خود شهادت می‌دهند.

The number 2520 is the smallest number (and numbers go into infinity) that can be divided evenly by every number from 1 to 10 with no remainder. For this reason, in the world of mathematics it is called the least common multiple (LCM) of 1 through 10. Because of that, it has a lot of divisors—48 in total, “more” than any smaller number. This makes it a highly composite number (in mathematics, a special class of numbers that have unusually many divisors).

شمارہ 2520 سب سے چھوٹا عدد ہے (اور اعداد لامتناہی سلسلے میں جاتے ہیں) جسے 1 سے 10 تک ہر عدد سے بغیر کسی باقی کے برابر تقسیم کیا جا سکتا ہے۔ اسی وجہ سے ریاضی کی دنیا میں اسے 1 سے 10 تک اعداد کا کم ترین مشترک مضرب (LCM) کہا جاتا ہے۔ اس بنا پر اس کے بہت سے مقسوم علیہ ہیں—کل 48، جو اس سے چھوٹے کسی بھی عدد سے “زیادہ” ہیں۔ یہی بات اسے ایک کثیر المقسوم عدد بناتی ہے (ریاضی میں اعداد کی ایک خاص قسم جس کے مقسوم علیہ غیر معمولی طور پر بہت زیادہ ہوتے ہیں)۔

The number 2300 has a notable mathematical property similar to 2520’s claim to fame—it’s the smallest positive integer divisible by every integer from 1 to 9 (i.e., the least common multiple of 1 through 9).

عدد 2300 دارای ویژگی ریاضیِ برجسته‌ای است که از جهتی مشابهِ امتیازِ معروفِ 2520 است—این کوچک‌ترین عدد صحیحِ مثبت است که بر هر عدد صحیح از 1 تا 9 بخش‌پذیر باشد (یعنی کوچک‌ترین مضربِ مشترکِ اعداد 1 تا 9).

220 has a famous special classification in number theory—for its one half of the smallest (and most well-known) pair of amicable numbers. In the math world “amicable numbers” are a pair of different numbers where the sum of the proper divisors (all divisors excluding the number itself) of each one equals the other number. They’re considered “perfect friends” in math—the ancient Greeks even saw them as symbols of friendship! The Pair is 220 and 284. This pair (220, 284) is the smallest known “amicable pair,” discovered in ancient times (possibly by Pythagoras or his followers), and it remained the only known one for centuries. 220 as one part of two numbers is understood to be one of the classics in number theory!

۲۲۰ در نظریۀ اعداد، به سبب آن‌که یکی از دو عضو کوچک‌ترین ـ و مشهورترین ـ جفتِ اعدادِ دوستانه است، دارای طبقه‌بندی ویژه و نام‌آوری است. در جهان ریاضیات، «اعداد دوستانه» به دو عددِ متفاوت گفته می‌شود که مجموعِ مقسوم‌علیه‌هایِ حقیقیِ هر یک (یعنی همۀ مقسوم‌علیه‌ها به‌جز خودِ عدد) برابر با عددِ دیگر باشد. این اعداد در ریاضیات «دوستانِ کامل» به شمار می‌آیند ـ یونانیانِ باستان حتی آن‌ها را نمادِ دوستی می‌دانستند! این جفت عبارت است از ۲۲۰ و ۲۸۴. این جفت (۲۲۰، ۲۸۴) کوچک‌ترین «جفتِ دوستانه»‌ای است که شناخته شده است؛ در روزگارانِ باستان کشف شد (احتمالاً به‌دستِ فیثاغورس یا پیروانِ او) و برای قرن‌ها تنها جفتِ شناخته‌شده باقی ماند. ۲۲۰، به‌عنوان یکی از دو عضوِ این دو عدد، از نمونه‌های کلاسیکِ نظریۀ اعداد به شمار می‌رود!

Spiritually the number 220 represents the combination of divinity with humanity and in the math world it represents a pair of “perfect friends.” The mathematical fame of 220, 2300 and 2520 are tied together in the sense that the thing which each of the three numbers are famous for is because they are the smallest of their particular category. Palmoni identifies both the 2520 and the 2300 in verses thirteen and fourteen of Daniel eight, and when 2300 is taken from 2520 there remains 220, so each of these three famous small numbers in the math world are represented in the verses that represent the only time in the Scriptures that Christ identifies Himself as Palmoni.

از نظر روحانی، عدد ۲۲۰ نمایانگر پیوند الوهیت با انسانیت است و در جهان ریاضیات نمایانگر یک جفت «دوستان کامل» است. شهرت ریاضیِ ۲۲۰، ۲۳۰۰ و ۲۵۲۰ به این معنا به یکدیگر پیوند خورده است که آنچه هر یک از این سه عدد بدان مشهورند، از آن روست که کوچک‌ترینِ دستهٔ خاص خود هستند. پلْمونی در آیات سیزده و چهاردهِ دانیال هشت، هم ۲۵۲۰ و هم ۲۳۰۰ را مشخص می‌سازد، و هنگامی که ۲۳۰۰ از ۲۵۲۰ کسر شود، ۲۲۰ باقی می‌ماند؛ از این‌رو، هر یک از این سه عدد کوچکِ مشهور در جهان ریاضیات در آیاتی بازنمایی شده‌اند که تنها موضع در کتاب‌مقدس را تشکیل می‌دهند که در آن مسیح خویشتن را به‌عنوان پلْمونی معرفی می‌کند.

Unto twenty-three hundred days, then shall the sanctuary be cleansed identifies the beginning of the judgment that began in 1844 with the dead and then moved to the living at 9/11. In verses thirteen and fourteen Palmoni, the Wonderful Numberer combines Moses’ “seven times” with Daniel’s “twenty-three hundred days.”

«تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد» آغازِ داوری را مشخص می‌سازد؛ داوری‌ای که در سال 1844 با مردگان آغاز شد و سپس در 9/11 به زندگان منتقل گردید. در آیات سیزده و چهارده، پَلمونی، شمارشگرِ شگفت‌انگیز، «هفت زمان»ِ موسی را با «دو هزار و سیصد روز»ِ دانیال درهم می‌آمیزد.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?

> پس شنیدم که قدیسی سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسِ معیّنی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، که هم مقدّس و هم لشکر را به پایمال شدن بسپارد؟

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> و او به من گفت: «تا دو هزار و سیصد روز؛ سپس قدس تطهیر خواهد شد.» دانیال ۸:‏۱۳، ۱۴.

The sanctuary and the host represent a prophetic relationship. The purpose of the sanctuary is that God might dwell among His people.

مقدّس اور لشکر ایک نبوتی تعلق کی نمائندگی کرتے ہیں۔ مقدّس کا مقصد یہ ہے کہ خدا اپنے لوگوں کے درمیان سکونت فرمائے۔

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> و ایشان برای من مقدسی بسازند تا در میانشان ساکن شوم. خروج ۲۵:۸.

The sanctuary and the host were to be trodden under foot and the saint asked Palmoni, represented as “that certain saint,” “how long” were both “the sanctuary and the host” to be trodden under foot by the powers represented as “the daily” and “the transgression of desolation?” Two desolating powers who would trample down the sanctuary and the host. Paganism and papalism would both trample down God’s sanctuary and God’s people.

مقدّس و لشکر می‌بایست پایمال شوند، و آن قدّیس از پالمونی، که به صورت «آن قدّیسِ معیّن» نمایانده شده است، پرسید: «تا به کی» هر دو، یعنی «مقدّس و لشکر»، به وسیلۀ قدرت‌هایی که به عنوان «قربانیِ دائمی» و «گناهِ ویرانگر» نمایانده شده‌اند، پایمال خواهند شد؟ دو قدرتِ ویرانگر که مقدّس و لشکر را لگدمال خواهند کرد. بت‌پرستی و پاپ‌گرایی هر دو مقدّسِ خدا و قومِ خدا را پایمال خواهند کرد.

Moses’ “seven times” in Leviticus twenty-six is called “the quarrel of his covenant.” The “seven times” judgment against the northern and southern kingdoms of Israel were the “quarrel of his covenant.” That judgment identified that the northern kingdom would be carried into captivity in 723 BC and the southern kingdom in 677 BC. Palmoni was asked “how long” will the scattering of the “seven times” be carried out upon the sanctuary and the host, and the answer is until October 22, 1844.

«هفت زمان» موسی در لاویان بیست‌وشش «مخاصمهٔ عهد او» نامیده شده است. داوریِ «هفت زمان» بر ضدِّ پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل، همان «مخاصمهٔ عهد او» بود. آن داوری مشخص می‌کرد که پادشاهی شمالی در سال ۷۲۳ پیش از میلاد و پادشاهی جنوبی در سال ۶۷۷ پیش از میلاد به اسارت برده خواهند شد. از پالمونی پرسیده شد «تا به کی» پراکندگیِ «هفت زمان» بر مَقْدِس و لشکر اجرا خواهد شد، و پاسخ این است: تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴.

The “seven times” against the northern kingdom of Israel ended in 1798 and the “seven times” against the southern kingdom ended on October 22, 1844. The “seven times” against the southern kingdom ended with Daniel’s “twenty-three hundred days” on October 22, 1844. Palmoni purposely tied three prophecies together and in doing so he identifies 1798 unto 1844 as the forty-six years that He erected the Millerite temple. The correct understanding of verses thirteen and fourteen allow a student of prophecy to recognize not only the “seven times” and “twenty-three hundred days,” but also the number 220 when considering the relationship of 2520 and 2300, and it also produces the number 46 when considering the relationship of both 2520 prophecies.

«هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالیِ اسرائیل در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید، و «هفت زمان» بر ضد پادشاهی جنوبی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ خاتمه یافت. «هفت زمان» بر ضد پادشاهی جنوبی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، همراه با «دو هزار و سیصد روز» دانیال، به پایان رسید. پالمونی عمداً سه نبوت را به یکدیگر پیوند داد، و بدین‌وسیله ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ را به‌عنوان چهل‌وشش سالی که او معبد میلری را برپا ساخت مشخص می‌سازد. فهم صحیح آیات سیزده و چهارده به دانشجوی نبوت امکان می‌دهد که نه تنها «هفت زمان» و «دو هزار و سیصد روز» را تشخیص دهد، بلکه همچنین هنگام در نظر گرفتن رابطهٔ ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰، عدد ۲۲۰ را نیز دریابد، و نیز هنگام در نظر گرفتن رابطهٔ هر دو نبوت ۲۵۲۰، عدد ۴۶ را نیز پدید می‌آورد.

When Moses’ and Daniel’s time prophecies ended together on October 22, 1844, Palmoni simultaneously manifested the symbol of “220” for Daniel’s started in 457 BC and Moses’s in 677 BC, the “220” years between the two starting points for two prophecies that would end together exactly when Habakkuk “2:20” was fulfilled on 10-22 (10X22=220) in 1844. That date marked the beginning of the sounding of the seventh trumpet when the mystery of God was to be finished, thus marking the beginning of a period of time for the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That date marks the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, for the work that is finished during the sounding of the seventh trumpet is the sealing of God’s people, which is the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory, which is divinity and humanity combined.

कृपया स्रोत पाठ भेजें। आपने “ps” भाषा/लिपि निर्दिष्ट की है, जो अस्पष्ट है; अनुवाद सही और प्रकाशन-योग्य देने के लिए लक्ष्य भाषा स्पष्ट चाहिए।

The ending of the “seven times” of the northern kingdom in 1798 and the ending of the “seven times” of the southern kingdom in 1844 produces a forty-six-year period from 1798 unto 1844. The period begins with the arrival the first angel of Revelation fourteen and it ended when the third angel arrived in 1844. Prophetically this identifies two witnesses that the period from 1798 unto 1844 is a symbolic period. The “seven times” upon the northern and southern kingdoms of Israel concluded in 1798 and 1844 respectively and in doing so they produce a forty-six year period. That period is meaningless without a second witness. Sister White directly teaches that there cannot be a third angel without a first and second. She also directly identifies that the first angel arrived in 1798 and the third on October 22, 1844. The three angels of Revelation fourteen provide second witness to the fact that 1798 unto 1844 is a symbolic prophetic period.

پایانِ «هفت زمان»ِ پادشاهیِ شمالی در سال 1798 و پایانِ «هفت زمان»ِ پادشاهیِ جنوبی در سال 1844، دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله از 1798 تا 1844 را پدید می‌آورد. این دوره با آمدنِ فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده آغاز شد و هنگامی پایان یافت که فرشتهٔ سوم در 1844 آمد. از منظر نبوی، این امر دو شاهد را مشخص می‌سازد که دورهٔ 1798 تا 1844 یک دورهٔ نمادین است. «هفت زمان» بر پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل به‌ترتیب در 1798 و 1844 به پایان رسیدند و بدین‌سان دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله پدید آوردند. آن دوره بدون شاهدی دوم بی‌معناست. خواهر وایت به‌صراحت تعلیم می‌دهد که بدون فرشتهٔ اول و دوم، فرشتهٔ سومی نمی‌تواند وجود داشته باشد. او همچنین به‌صراحت مشخص می‌سازد که فرشتهٔ اول در 1798 آمد و فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده شاهد دوم را بر این حقیقت فراهم می‌آورند که 1798 تا 1844 یک دورهٔ نبویِ نمادین است.

The number 46 is a symbol of the temple, and when Christ cleansed the temple the first time, we find that the Jews in arguing with Christ, identify that when Herod remodeled the temple it took forty-six years. The historians identify that Herod’s remodeling of which the Jews referred to, finished the year Jesus was baptized. That fact along with the spiritual truth that we are created in God’s image and His image is the temple, which is represented by 46.

شمارۀ ۴۶ نماد معبد است، و هنگامی که مسیح برای نخستین بار معبد را تطهیر کرد، می‌بینیم که یهودیان در مجادله با مسیح تصریح می‌کنند که هنگامی که هیرودیس معبد را بازسازی کرد، این کار چهل و شش سال به طول انجامید. مورخان مشخص کرده‌اند که بازسازی هیرودیس، که یهودیان به آن اشاره می‌کردند، در همان سالی به پایان رسید که عیسی تعمید یافت. این واقعیت، همراه با حقیقت روحانیِ اینکه ما به صورت خدا آفریده شده‌ایم و صورت او همان معبد است که به وسیلۀ ۴۶ نمایانده می‌شود.

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> اور کلام مجسم ہوا اور ہمارے درمیان سکونت پذیر ہوا، (اور ہم نے اُس کا جلال دیکھا، ایسا جلال جیسا باپ کے اکلوتے سے ہوتا ہے،) جو فضل اور سچائی سے معمور تھا۔ یوحنا 1:14۔

The word translated as “dwelt” means tabernacle. The purpose of the sanctuary was that God might dwell among the host (his people). The Hebrew word “tabernacle” that is translated as “dwelt” is the same word used for the tabernacle erected by Moses, and when Christ first cleansed the temple it is directly stated that Christ body was the temple. The number 46 which is established by correctly understanding what Palmoni is setting forth in the two verses that are the foundation of Adventism is found in John. The 46 years are connected with 220 for those who are willing to see.

لفظی که به «ساکن شد» ترجمه شده است، به‌معنای «خیمه‌زدن» است. مقصود از مَقدِس این بود که خدا در میان لشکر، یعنی قوم خود، ساکن شود. واژهٔ عبریِ «خیمه» که به «ساکن شد» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که برای خیمه‌ای که موسی برپا کرد به‌کار رفته است؛ و هنگامی که مسیح نخستین‌بار هیکل را تطهیر کرد، به‌صراحت بیان شده است که بدنِ مسیح همان هیکل بود. عدد ۴۶، که با درک صحیحِ آنچه پالمونی در آن دو آیه که بنیاد ادونتیسم هستند مطرح می‌سازد، تثبیت می‌شود، در یوحنا یافت می‌شود. چهل‌وشش سال با ۲۲۰ برای کسانی که مایل به دیدن باشند، مرتبط است.

> And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things?

> و شاگردان او به یاد آوردند که نوشته شده است: «غیرتِ خانهٔ تو مرا فرو خورده است.» پس یهودیان در پاسخ به او گفتند: «چه نشانه‌ای به ما می‌نمایانی، چون این کارها را می‌کنی؟»

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:17–21.

> عیسی در پاسخ به آنان گفت: این معبد را ویران کنید، و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد. آنگاه یهودیان گفتند: چهل و شش سال صرف بنای این معبد شده است، و تو آن را در سه روز برپا خواهی کرد؟ اما او دربارهٔ معبدِ بدن خود سخن می‌گفت. یوحنا ۲:‏۱۷–۲۱.

It is in verse twenty, and therefore in John 2:20 that the Jews say, “Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days?” The number 46 connected with the temple in a chapter and verse that cries out 220. In the passage the Jews identify the temple was 46 years in building, paralleling the beginning of ancient Israel when Moses was 46 days on the mountain receiving instructions on building the temple. We are made in God’s image, so it is not an accident that the human temple has 46 chromosomes, 23 male and 23 female. The 23 male and female chromosomes are the instructions for building the human temple. Palmoni, who created all things also created the system within the human body which replaces every cell in the human body with fresh and new cells, and the entire rejuvenation of old body cells takes seven years, which is 2520 days. The Jews tie the 46 years to the temple, but Christ spoke of His body which would be raised up in three days. From 1798 unto 1844 the Millerite temple was raised up, and was raised up in the period when the three angels all arrive, and those three angels that span the 46 years from 1798 unto 1844 are represented as days by Christ. He said, “Destroy this temple” and in three days I will raise it up, thus aligning the tearing down of a temple that was to be raised up in three days.

این سخن در آیهٔ بیستم، و بنابراین در یوحنا ۲:۲۰، آمده است که یهودیان می‌گویند: «این هیکل در چهل و شش سال بنا شده است، و تو آن را در سه روز برپا خواهی کرد؟» عدد ۴۶ با هیکل در باب و آیه‌ای مرتبط است که ۲۲۰ را فریاد می‌زند. در این بخش، یهودیان تصریح می‌کنند که هیکل ۴۶ سال در حال بنا شدن بود، که با آغاز اسرائیل باستانی به موازات است، هنگامی که موسی ۴۶ روز بر کوه بود و دستورالعمل‌های ساخت هیکل را دریافت می‌کرد. ما به صورت خدا آفریده شده‌ایم، ازاین‌رو تصادفی نیست که هیکل انسانی ۴۶ کروموزوم دارد، ۲۳ مذکر و ۲۳ مؤنث. این ۲۳ کروموزوم مذکر و مؤنث، دستورالعمل‌های ساخت هیکل انسانی هستند. پالمونی، که همه‌چیز را آفرید، همچنین نظامی را در بدن انسان آفرید که هر سلول بدن انسان را با سلول‌هایی تازه و نو جایگزین می‌کند، و نوسازی کامل سلول‌های کهنهٔ بدن هفت سال به طول می‌انجامد، که ۲۵۲۰ روز است. یهودیان ۴۶ سال را به هیکل مربوط می‌سازند، اما مسیح از بدن خود سخن گفت که در سه روز برپا خواهد شد. از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، هیکل میلری برپا شد، و در دوره‌ای برپا شد که هر سه فرشته وارد صحنه می‌شوند، و آن سه فرشته که ۴۶ سال از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ را در بر می‌گیرند، به‌وسیلهٔ مسیح به‌صورت روزها نمود یافته‌اند. او گفت: «این هیکل را خراب کنید» و در سه روز آن را برپا خواهم کرد؛ بدین‌سان با ویران شدن هیکلی که می‌بایست در سه روز برپا شود، همسو می‌گردد.

Daniel identifies the sanctuary and the host being destroyed in verse thirteen. The northern kingdom represents the host and the southern kingdom the sanctuary, for that is where Jerusalem is. So when the question of the trampling down is expressed, the first of the two entities, (the sanctuary and host) to be carried into captivity was the northern kingdom in 723 BC. 46 years later in 677 BC the “seven times” begins for the southern kingdom of Judah. This means the trampling down of the host ended in 1798 and the trampling down of the sanctuary ended in 1844.

دانیال در آیهٔ سیزدهم، مَقْدِس و لشکر را که ویران می‌شوند، مشخص می‌کند. پادشاهی شمالی نمایانگر لشکر است و پادشاهی جنوبی نمایانگر مَقْدِس، زیرا اورشلیم در آنجاست. بنابراین، هنگامی که موضوع پایمال شدن بیان می‌شود، از این دو موجودیت، (مَقْدِس و لشکر) نخستین که به اسارت برده شد، پادشاهی شمالی در 723 ق.م. بود. 46 سال بعد، در 677 ق.م.، «هفت زمان» برای پادشاهی جنوبیِ یهودا آغاز می‌شود. این بدین معناست که پایمال شدن لشکر در 1798 پایان یافت و پایمال شدن مَقْدِس در 1844 پایان گرفت.

Ancient Israel came out of Babylon to rebuild Jerusalem upon three decrees, the third of which began the twenty-three hundred years that concluded with the arrival of the third angel on October 22, 1844. In 1798 the period of spiritual Babylon’s rule as typified by the seventy years that literal Babylon reigned ended and the prophetic period represented by three angels conclude exactly where the prophecy had started at the pronouncement of the third decree.

اسرائیلِ باستان بر پایهٔ سه فرمان از بابل بیرون آمد تا اورشلیم را از نو بنا کند؛ که سومینِ آن‌ها آغازگر دو هزار و سیصد سالی بود که با آمدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید. در سال ۱۷۹۸، دورهٔ فرمانرواییِ بابلِ روحانی، چنان‌که به‌وسیلهٔ هفتاد سالی که بابلِ حقیقی سلطنت کرد نمونه‌وار گردیده بود، به پایان رسید؛ و دورهٔ نبوی که به‌وسیلهٔ سه فرشته نمایان شده است، دقیقاً در همان‌جا خاتمه می‌یابد که نبوت آغاز شده بود: عند pronouncement فرمان سوم.

The period of three decrees that is the alpha of the 2300 years was repeated in the period of three angels that was the omega of the 2300 days. Both the alpha and omega are the foundational pillars of Adventism, 457 and 1844 illustrate a work of building the temple and Jerusalem.

د ۲۳۰۰ کلونو د «الفا» په توګه د دریو فرمانونو دوره، د ۲۳۰۰ ورځو د «اومیګا» په توګه د دریو فرښتو په دوره کې بیا تکرار شوه. الفا او اومیګا دواړه د اډوېنټېزم بنسټیز ستنې دي؛ ۴۵۷ او ۱۸۴۴ د هیکل او اورشلیم د ودانولو یو کار انځوروي.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. Zechariah 6:12, 13.

> اور اُس سے کہہ، خداوندِ افواج یوں فرماتا ہے: دیکھ، وہ مرد جس کا نام شاخ ہے؛ اور وہ اپنی ہی جگہ سے اُگے گا، اور وہ خداوند کی ہیکل کو تعمیر کرے گا۔ ہاں، وہی خداوند کی ہیکل کو تعمیر کرے گا؛ اور وہ جلال کو اُٹھائے گا، اور اپنے تخت پر بیٹھ کر حکومت کرے گا؛ اور وہ اپنے تخت پر کاہن ہوگا؛ اور صلح کا مشورہ اُن دونوں کے درمیان ہوگا۔ زکریاہ 6:12، 13۔

Christ as the Branch is here identified as He who built the temple of the Lord and just as he was raised up in the third day when the third angel arrived on October 22, 1844 the Millerite temple had been erected by Christ, for it is He who builds the temple of the Lord. Though this was fulfilled in Millerite history its perfect fulfillment is in the time period of the latter rain, for the doubling of the phrase “he shall build the temple of the Lord” allows those who will see that the Lord erected the Millerite temple in 46 years, but that he builds another temple of the one hundred and forty-four thousand during the time of the latter rain, for Peter says that one hundred and forty-four thousand are to raised up as a spiritual house.

مسیح به‌عنوان «شاخه» در اینجا همان کسی شناسانده شده است که هیکل خداوند را بنا کرد؛ و همان‌گونه که او در روز سوم، هنگامی که فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آمد، برخیزانیده شد، هیکل میلری نیز به‌وسیلهٔ مسیح برپا گردیده بود، زیرا این اوست که هیکل خداوند را بنا می‌کند. هرچند این امر در تاریخ میلری تحقق یافت، کمالِ تحقق آن در دورهٔ باران آخر است، زیرا تکرار عبارت «او هیکل خداوند را بنا خواهد کرد» این امکان را برای کسانی که خواهند دید فراهم می‌آورد که خداوند هیکل میلری را در ۴۶ سال برپا کرد، اما او هیکل دیگری را نیز، یعنی هیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار را، در زمان باران آخر بنا می‌کند؛ زیرا پطرس می‌گوید که یکصد و چهل و چهار هزار باید به‌عنوان خانه‌ای روحانی برخیزانیده شوند.

When the question of “how long” is asked of Palmoni his answer is “unto twenty-three hundred days then shall the sanctuary be cleansed,” but Moses, Elijah and the Millerites, the papal martyrs, Zechariah and John measuring the temple, Isaiah in chapter six and others unmentioned say the answer to verse thirteen’s question of “how long” is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed.”

هنگامی که پرسشِ «تا به کِی» از پالمونی مطرح می‌شود، پاسخ او این است: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد»؛ اما موسی، ایلیا و میلریت‌ها، شهدای پاپی، زکریا و یوحنا که هیکل را اندازه می‌گیرند، اشعیا در فصل ششم، و دیگرانی که نامشان برده نشده است، می‌گویند پاسخِ پرسشِ «تا به کِی» در آیهٔ سیزدهم این است: «از 9/11 تا قانون یکشنبه، آنگاه قدس تطهیر خواهد شد.»

October 22, 1844 was typified by Abraham offering his son, for that typified the cross where the heavenly Father offered up His Son. Moses and the Hebrews at the Red Sea according to the apostle Paul represented baptism, which typifies the cross, which was typified by Abraham on Mount Moriah with Isaac.

۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ ابراهیم که پسر خود را قربانی کرد، نمونه‌سازی شده بود؛ زیرا آن، نمونهٔ صلیب بود، جایی که پدر آسمانی پسر خویش را تقدیم کرد. موسی و عبرانیان نزد دریای سرخ، بنا بر گفتهٔ رسول پولس، نمایانگر تعمید بودند، که نمونهٔ صلیب است، و آن نیز به‌وسیلهٔ ابراهیم بر کوه موریا با اسحاق نمونه‌سازی شده بود.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea. 1 Corinthians 10:1, 2.

> علاوہ ازیں، اے بھائیو، میں نہیں چاہتا کہ تم اس بات سے بے خبر رہو کہ ہمارے سب باپ دادا بادل کے نیچے تھے، اور سب سمندر میں سے گزرے؛ اور سب نے بادل میں اور سمندر میں موسیٰ کے لیے بپتسمہ لیا۔ 1 کرنتھیوں 10:1، 2۔

This of course means that baptism is represented by October 22, 1844 which is where Noah’s family of eight was baptized. “Eight” being a symbol of resurrection.

این البته بدان معناست که تعمید به‌وسیلهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمادپردازی شده است؛ همان‌جایی که خانوادهٔ هشت‌نفرهٔ نوح تعمید یافتند. «هشت» نمادی از رستاخیز است.

> Which sometime were disobedient, when once the longsuffering of God waited in the days of Noah, while the ark was a preparing, wherein few, that is, eight souls were saved by water. The like figure whereunto even baptism doth also now save us (not the putting away of the filth of the flesh, but the answer of a good conscience toward God,) by the resurrection of Jesus Christ. 1 Peter 3:20, 21.

> جو کبھی نافرمان تھے، جب نوح کے دنوں میں خدا کا حلم انتظار کرتا رہا، جبکہ کشتی تیار کی جا رہی تھی، جس میں تھوڑے، یعنی آٹھ جانیں، پانی کے وسیلہ سے بچائی گئیں۔ اور اسی کی مانند ایک مثالی نشان کے طور پر بپتسمہ بھی اب ہمیں بچاتا ہے—نہ جسم کی گندگی کو دور کرنا، بلکہ خدا کی طرف نیک ضمیر کا جواب—یسوع مسیح کے جی اُٹھنے کے وسیلہ سے۔ 1 پطرس 3:20، 21۔

To misunderstand any element of truth that has been revealed about October 22, 1844 is parallel to misunderstanding the testimony of Noah in the ark, Moses at the Red Sea, Abraham on Mount Moriah and Jesus upon the cross. On that date the third angel arrived into history, and he is the angel that seals God’s people.

اشتباه فهمیدن هر عنصری از حقیقتی که دربارهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آشکار شده است، هم‌سنگِ بدفهمیدنِ شهادتِ نوح در کشتی، موسی در کنار دریای سرخ، ابراهیم بر کوه موریا و عیسی بر صلیب است. در آن تاریخ، فرشتهٔ سوم وارد تاریخ شد، و او همان فرشته‌ای است که قوم خدا را مُهر می‌زند.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> «سپس فرشتهٔ سوم را دیدم. فرشتهٔ همراه من گفت: “کلام او هولناک است و مأموریتش مخوف. او همان فرشته‌ای است که باید گندم را از کرکاس جدا سازد، و گندم را برای انبار آسمانی مُهر کند یا ببندد.” این امور باید تمامی ذهن و تمامی توجه را به خود مشغول دارد. بار دیگر ضرورتِ جدا بودنِ کسانی که ایمان دارند ما آخرین پیام رحمت را در اختیار داریم، از آنان که هر روز خطای تازه‌ای را می‌پذیرند یا در خود فرومی‌برند، به من نشان داده شد. دیدم که نه جوانان و نه سالخوردگان نباید در اجتماعاتِ کسانی که در خطا و تاریکی‌اند حضور یابند. فرشته گفت: “بگذارید ذهن از درنگ کردن بر امورِ بی‌فایده بازایستد.”» Manuscript Releases، جلد 5، 425.

So along with the sacred prophetic lines that typified the date, the third angel arrived and began his work, which includes separating the wise and foolish virgins represented as wheat and tares in the passage. Not understanding how thoroughly 1844 has been sacredly typified, or not knowing what has been revealed concerning the waymarks that were connected to 1844 and continued on to 1863 leaves a soul unprepared to grapple prophetically with the implications of the fact that Christ is the central subject of the two verses that represent the foundation of Adventism, and that there Christ is recognized as Palmoni, the creator of mathematics and everything else.

پس همراه با خطوط مقدس نبوی که آن تاریخ را به‌صورت نمادی پیش‌تصویر می‌کردند، فرشتهٔ سوم فرا رسید و کار خود را آغاز نمود؛ کاری که شامل جداساختنِ باکره‌گانِ حکیم و جاهل است که در آن passage به‌صورت گندم و کُرکاس نمود یافته‌اند. نفهمیدنِ این‌که سال 1844 تا چه اندازه به‌گونه‌ای مقدس پیش‌نمون شده است، یا آگاه نبودن از آنچه دربارهٔ waymarksی که با 1844 مرتبط بودند و تا 1863 امتداد یافتند مکشوف شده است، جان را برای درگیر شدنِ نبوی با لوازم این حقیقت ناآماده می‌گذارد که مسیح موضوعِ مرکزیِ آن دو آیه‌ای است که بنیان ادونتیسم را نمایندگی می‌کنند، و این‌که در آنجا مسیح به‌عنوان Palmoni، آفرینندهٔ ریاضیات و هر چیز دیگر، شناخته می‌شود.

The current answer to the question of verse thirteen is different than the answer was in 1845. In 1845 the pioneers were shaking off a great disappointment, beginning to grapple with the idea that the Lord had restored the gift of a prophet as had not been done since the time of the disciples. They were seeking to understand the implication of the message of the third angel, and awakening to the fact that the experience that had just went through was nothing less than sacred history. By 1850 they were offering a new pioneer chart to correct and replace the 1843 pioneer chart. Both the charts were identified by Sister White as being fulfillments of Habakkuk chapter two’s “tables.” This being the case 1850 is an established fulfillment of God’s prophetic Word.

د دیارلسم آیت د پوښتنې اوسنۍ ځواب له هغې ځواب څخه چې په 1845 کې و، متفاوت دی. په 1845 کې مخکښان له یوې سترې ناهیلۍ څخه ځانونه راایستل، او له دې مفکورې سره په جدي ډول مخامخ کېدل یې پیل کړل چې څښتن د نبي د عطیې ډالۍ بېرته ورګرځولې ده، داسې څه چې د شاګردانو له زمانې راهیسې نه وو شوي. هغوی د درېیمې فرښتې د پیغام د مفهوم د درک کولو په لټه کې وو، او دې حقیقت ته راویښېدل چې هغه تجربه چې هغوی تازه ترې تېر شوي وو، له سپېڅلي تاریخ څخه پرته بل څه نه وه. تر 1850 پورې هغوی یو نوی مخکښ چارت وړاندې کاوه څو د 1843 د مخکښ چارت اصلاح او ځایناستی شي. دواړه چارتونه د خور وایټ له خوا د حبقوق د دوهم فصل د «لوحو» د تحققونو په توګه وپېژندل شول. ځکه نو، 1850 د خدای د نبوي کلام یو ثابت شوی تحقق دی.

The pioneers understood and wrote that to deny that the 1843 chart was not a fulfillment of Habakkuk chapter two’s “tables” was to leave the original faith. Sister White endorsed the chart as being directed by the hand of the Lord, and as a fulfillment of Habakkuk, and she placed the same endorsement upon the 1850 chart. Habakkuk identifies “tables” in the plural, and when the 1843 chart was printed in May of 1842, it was printed with an error in some of the figures that the Lord held His hand over. In 1850 a new chart was made available which corrected that error in the figures. Habakkuk’s tables represent fulfillments of prophecy, and those prophecies were fulfilled from May 1842 unto January 1850.

پیشگامان چنین فهمیدند و نوشتند که انکارِ این‌که نمودار ۱۸۴۳ تحققِ «لوح‌ها»ی باب دوم حبقوق بوده است، به‌معنای ترکِ ایمانِ نخستین است. خواهر وایت این نمودار را به‌عنوان چیزی که به هدایتِ دستِ خداوند ترسیم شده بود و نیز به‌عنوان تحققِ حبقوق، تأیید کرد، و همین تأیید را بر نمودار ۱۸۵۰ نیز نهاد. حبقوق از «لوح‌ها» به‌صورت جمع یاد می‌کند، و هنگامی که نمودار ۱۸۴۳ در ماه مه ۱۸۴۲ چاپ شد، با خطایی در برخی از اعداد چاپ گردید که خداوند دستِ خود را بر آن نگاه داشت. در سال ۱۸۵۰ نمودار تازه‌ای در دسترس قرار گرفت که آن خطا را در اعداد تصحیح می‌کرد. لوح‌های حبقوق نمایانگرِ تحقق‌های نبوت هستند، و آن نبوت‌ها از ماه مه ۱۸۴۲ تا ژانویهٔ ۱۸۵۰ تحقق یافتند.

The 1843 or beginning table had an error and the ending table of 1850 had no error. The period from May of 1842 until January 1850 is an established prophetic period, and May of 1842, and also January 1850 represents prophetic waymarks and those waymarks contain the signature of Alpha and Omega. The alpha or first letter and the omega, the last and twenty-second letter. 1842 is alpha and 1850 is omega, and if we took those two Hebrew letters and placed the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, we would construct the Hebrew word “truth” that is spelled with the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet.

جدولِ ۱۸۴۳، یا جدولِ آغازین، دارای خطا بود و جدولِ پایانیِ ۱۸۵۰ هیچ خطایی نداشت. دورهٔ زمانی از ماه مه ۱۸۴۲ تا ژانویهٔ ۱۸۵۰ یک دورهٔ نبوتیِ تثبیت‌شده است، و مه ۱۸۴۲، و نیز ژانویهٔ ۱۸۵۰، نمایانگر نشانه‌های راهِ نبوتی هستند، و آن نشانه‌های راه امضای آلفا و امگا را در خود دارند. آلفا، یعنی حرفِ نخست، و امگا، یعنی آخرین و بیست‌ودومین حرف. ۱۸۴۲ آلفا است و ۱۸۵۰ امگا؛ و اگر آن دو حرفِ عبری را بگیریم و حرفِ سیزدهمِ الفبای عبری را در میان آن‌ها قرار دهیم، واژهٔ عبریِ «حقیقت» را تشکیل خواهیم داد، واژه‌ای که با حروفِ اول، سیزدهم و بیست‌ودومِ الفبای عبری هجی می‌شود.

The prophetic logic brought to bear upon the waymarks of 1842 and 1850 is that they are tied together by “error.” The alpha had an error and the omega corrected that very same error, so what stands between the alpha and omega letters is “error” a symbol of rebellion, which is what the number thirteen represents. 1842 to 1850 is an established prophetic period containing the signature of Alpha and Omega and it is the “truth.” Until that history is seriously and spiritually investigated by a Laodicean Seventh-day Adventist they are virtually blinded to the obvious TRUTH which the prophetic period of Habakkuk’s tables from 1842 to 1850 establishes beyond any doubt. The truth that together are established by the two witnesses is that the 1850 chart has no errors. The 1850 chart, as with the 1843 chart contains Moses’ “seven times,” and on both charts the “seven times” is placed in the center of the chart running top to bottom illustrating the period of the “seven times” beginning in 677 BC unto 1844. The 2520 is not simply on the chart, it is the center of the chart.

منطق نبوی‌ای که بر نشانه‌های راهِ 1842 و 1850 اعمال می‌شود، این است که آنها به‌واسطهٔ «خطا» به یکدیگر پیوند خورده‌اند. آلفا دارای خطایی بود و اومگا همان خطا را تصحیح کرد؛ پس آنچه میان حروف آلفا و اومگا قرار دارد «خطا» است، نمادی از عصیان، که همان چیزی است که عدد سیزده نمایندگی می‌کند. 1842 تا 1850 یک دورهٔ نبویِ تثبیت‌شده است که امضای آلفا و اومگا را در خود دارد، و آن «حقیقت» است. تا زمانی که آن تاریخ به‌طور جدی و روحانی از سوی یک اَدونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای مورد بررسی قرار نگیرد، او عملاً نسبت به حقیقتِ آشکاری که دورهٔ نبویِ جداول حبقوق از 1842 تا 1850 بدون هیچ تردیدی برقرار می‌سازد، کور است. حقیقتی که این دو شاهد با هم برقرار می‌سازند این است که نمودار 1850 هیچ خطایی ندارد. نمودار 1850، همانند نمودار 1843، «هفت زمان» موسی را در بر دارد، و در هر دو نمودار، «هفت زمان» در مرکز نمودار، از بالا تا پایین، قرار داده شده است و دورهٔ «هفت زمان» را که از 677 پیش از میلاد آغاز شده و تا 1844 امتداد می‌یابد، به تصویر می‌کشد. 2520 صرفاً بر روی نمودار نیست، بلکه مرکز نمودار است.

What is depicted in the center of the prophetic line illustrating the “seven times” is the cross. The center of both tables is the 2520 timeline running from top to bottom. In the middle is the cross. The cross was the middle of the week Christ confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine verse twenty-seven. That week represents seven years, which prophetically is 2520 days. As with the tables, in the very center of the 2520 days, Christ was confirming the covenant on the cross. From Christ’s baptism until the cross was 1260 days prophetically. This means that from the baptism to the cross there would be 1260 morning offerings and 1260 evening offerings leading to the cross, but at the cross that final sacrificial lamb escaped from the priest, and the Lamb of God became the evening sacrifice and thus represented the 2520th Lamb offering since the baptism.

آنچه در مرکز خط نبوی که «هفت زمان» را به تصویر می‌کشد، ترسیم شده است، صلیب است. مرکز هر دو جدول، خط زمانیِ 2520 است که از بالا تا پایین امتداد دارد. در میانه، صلیب قرار دارد. صلیب، میانهٔ آن هفته‌ای بود که مسیح، در تحققِ دانیال باب نهم آیهٔ بیست‌وهفت، عهد را با بسیاری استوار ساخت. آن هفته نمایانگر هفت سال است که از لحاظ نبوی، 2520 روز می‌باشد. همان‌گونه که در جداول نیز هست، دقیقاً در مرکز 2520 روز، مسیح بر صلیب در حال استوار ساختن عهد بود. از تعمید مسیح تا صلیب، از لحاظ نبوی 1260 روز بود. این بدان معناست که از تعمید تا صلیب، 1260 قربانیِ صبحگاهی و 1260 قربانیِ شامگاهی به سوی صلیب تقدیم می‌شد، اما بر صلیب، آن برهٔ قربانیِ نهایی از دست کاهن گریخت، و برهٔ خدا قربانیِ شامگاهی گردید و بدین‌سان، از زمان تعمید، نمایانگر دو هزار و پانصدو بیستمین تقدیمِ بره بود.

The center of the week was the cross and the center of both sacred tables is the cross, but in each case the Lamb is set within the truth symbolically represented by 2520. The cross is set in the middle of 2520 days and at the cross Jesus was the 2520th and last offering. The history between May of 1842 and January 1850 represents error and Christ, the truth was set between two criminals, though He was not a criminal He was being treated as such. We therefore have three criminals, one who will be lost and one who will be saved. The three criminals are three waymarks tied together by crime, though the middle waymark is the opposite of the alpha and omega criminal. The alpha and omega criminals are connected by the middle waymark, the cross.

مرکز هفته صلیب بود، و مرکز هر دو جدول مقدس نیز صلیب است؛ اما در هر مورد، برّه در درون حقیقتی قرار داده شده است که به‌گونه‌ای نمادین با ۲۵۲۰ بازنمایی می‌شود. صلیب در میانهٔ ۲۵۲۰ روز قرار گرفته است، و در صلیب، عیسی دو‌هزار و پانصدو‌بیستمین و آخرین قربانی بود. تاریخ میان ماه مه ۱۸۴۲ و ژانویهٔ ۱۸۵۰ نمایانگر خطاست، و مسیح، یعنی حقیقت، در میان دو مجرم قرار داده شد؛ هرچند او مجرم نبود، با او همچون مجرم رفتار می‌شد. ازاین‌رو، ما سه مجرم داریم: یکی که هلاک خواهد شد و یکی که نجات خواهد یافت. این سه مجرم، سه نشانۀ راه‌اند که به‌واسطۀ جرم به یکدیگر پیوند خورده‌اند، هرچند نشانۀ راهِ میانی، ضدّ مجرمِ آلفا و امگا است. مجرمانِ آلفا و امگا به‌واسطۀ نشانۀ راهِ میانی، یعنی صلیب، به یکدیگر مرتبط می‌شوند.

With Habakkuk’s tables from 1842 unto 1850, error was the middle letter that tied together with the first and last waymark. The middle waymark at the cross tied the three criminals together, but the middle waymark in these is not error, it is Truth, and an element of truth that is upheld by both the cross and Habakkuk’s tables is that the 2520, the “seven times” of Leviticus twenty-six is truth, and in the context of the logic just set forth, to reject the 2520 is to reject Jesus.

با جداولِ حبقوق از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۵۰، خطا همان حرفِ میانی بود که با نخستین و آخرین راه‌نشان پیوند می‌یافت. راه‌نشانِ میانی در صلیب، آن سه مجرم را به یکدیگر پیوند داد؛ اما راه‌نشانِ میانی در این‌ها خطا نیست، بلکه حقیقت است، و یکی از عناصرِ حقیقت که هم صلیب و هم جداولِ حبقوق آن را تأیید می‌کنند این است که 2520، یعنی «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش، حقیقت است؛ و در چارچوبِ منطقی که اکنون بیان شد، رد کردنِ 2520 به معنای رد کردنِ عیسی است.

When Palmoni, the Wonderful Numberer states, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,” He is answering the prophetic question of “how long.” The answer is no longer 1844, for the Philadelphian Millerite movement ceased in 1856 as it was then identified by James and Ellen White that the movement had transitioned from Philadelphia to Laodicea. When Sister White drew that line in the sand. it meant until that condition changed that the relation of God with His people was to be understood as representing a separation, for He stands outside knocking on the hearts of Laodiceans seeking for entrance. His divinity is not within their humanity. The very work Christ began on October 22, 1844 was to combine His divinity with humanity, and Christ was willing to do that very thing, but it was not to be.

هنگامی که پالمونی، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، می‌فرماید: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس طاهر خواهد شد»، او به پرسش نبویِ «تا به کی» پاسخ می‌دهد. این پاسخ دیگر ۱۸۴۴ نیست، زیرا جنبش میلریتیِ فیلادلفیایی در سال ۱۸۵۶ پایان یافت، چون در آن زمان جیمز و الن وایت تشخیص دادند که آن جنبش از فیلادلفیا به لائودکیه انتقال یافته است. هنگامی که خواهر وایت آن خط را بر شن کشید، معنایش این بود که تا هنگامی که آن وضعیت تغییر نکند، رابطهٔ خدا با قوم خود باید به‌منزلهٔ نمایانگرِ جدایی فهمیده شود؛ زیرا او بیرون ایستاده و بر دل‌های لائودکیان می‌کوبد و در پیِ ورود است. الوهیت او در انسانیت ایشان درون‌زیست نیست. همان کاری که مسیح در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز کرد، این بود که الوهیت خود را با انسانیت درآمیزد، و مسیح مایل بود دقیقاً همان کار را انجام دهد، اما مقرر نشد که چنین باشد.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> «اگر اَدونتیست‌ها پس از نومیدیِ عظیمِ سال 1844 بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در عنايتِ آشکارشوندهٔ خدا با اتّحاد پیش می‌رفتند، و پیامِ فرشتهٔ سوم را پذیرفته، آن را در قدرتِ روح‌القدس به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند؛ خداوند به‌نیرومندی با کوشش‌های ایشان عمل می‌کرد؛ کار به انجام می‌رسید؛ و مسیح تا کنون آمده بود تا قومِ خود را برای پاداششان بپذیرد. امّا در دورهٔ شک و بی‌یقینی که در پیِ آن نومیدی پدید آمد، بسیاری از ایماندارانِ اَدونتیست ایمانِ خود را واگذاشتند.... بدین‌سان، کار به تأخیر افتاد و جهان در تاریکی واگذاشته شد. اگر تمامیِ پیکرِ اَدونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی متّحد می‌شد، تاریخِ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود!» Evangelism, 695.

Repeating the history of ancient Israel the Lord brought modern Israel out of the darkness of Dark Ages and entered into covenant with them at the Red Sea, for baptism is a symbol of covenant relationship. But Israel is to be tested whether they would keep the covenant. With ancient Israel they failed ten tests according to the book of Numbers. At the tenth failure they were condemned to die in the wilderness over forty years, thus providing an example of modern Israel’s rejection of the Laodicean message of 1856. As with ancient Israel’s failure of ten progressive tests (ten being a symbol of a test), from the arrival of the third angel in 1844 unto 1856 a progressive testing process was brought upon the Philadelphian Millerite movement.

تکرارِ تاریخِ اسرائیلِ کهن، خداوند اسرائیلِ جدید را از تاریکیِ قرونِ ظلمت بیرون آورد و ایشان را در دریای سرخ داخلِ عهد ساخت، زیرا تعمید نمادِ رابطهٔ عهدی است. اما اسرائیل می‌بایست آزموده شود که آیا عهد را نگاه خواهند داشت یا نه. دربارهٔ اسرائیلِ کهن، مطابق با کتابِ اعداد، ایشان در ده آزمون ناکام شدند. در دهمین ناکامی، محکوم شدند که طی چهل سال در بیابان بمیرند؛ و بدین‌سان نمونه‌ای فراهم آمد از ردِّ پیامِ لاودیکیه در سال 1856 از سوی اسرائیلِ جدید. و همچنان‌که اسرائیلِ کهن در ده آزمونِ تدریجی ناکام شد (که ده نمادِ آزمون است)، از زمانِ رسیدنِ فرشتهٔ سوم در 1844 تا 1856، فرایندی تدریجی از آزمون بر جنبشِ میلریِ فیلادلفیایی وارد گردید.

The ten tests from the Red Sea to the first rebellion at Kadesh is represented as a prophetic period for it has the number ten tying the period together. Ten being a symbol of a test, ten tests identified the ten tribes that rejected the covenant and failed the tenth test and the testing process. The period began at the Red Sea crossing and the Ten Commandments are represented as the first of the ten tests after the sea, the first test being the Sabbath the symbol and seal of the Ten Commandments (represented by the mana). When the period of ten tests in ancient Israel is so clearly set forth as a specific prophetic period and the Spirit of Prophecy informs us that the Red Sea crossing typified October 22, 1844, then we should know that at that point a progressive testing process began. Adventism does not know that, so they are unable to see that in 1863 they were assigned to die in the Laodicean wilderness until the Sunday law, the very law they were given to proclaim a warning about at the very beginning of the testing process that led to 1863.

ده آزمون از دریای سرخ تا نخستین شورش در قادِش، به‌عنوان یک دورهٔ نبوی نمایانده شده است، زیرا عدد ده این دوره را به هم پیوند می‌دهد. عدد ده که نماد آزمون است، در این ده آزمون، ده قبیله‌ای را مشخص ساخت که عهد را رد کردند و در آزمون دهم و در تمام فرایند آزمودن ناکام ماندند. این دوره با عبور از دریای سرخ آغاز شد، و ده فرمان به‌عنوان نخستینِ این ده آزمون پس از دریا نمایانده شده‌اند؛ نخستین آزمون، سَبَت بود، که نماد و مُهرِ ده فرمان است (که به‌وسیلهٔ مَنّا بازنمایی شده است). هنگامی که دورهٔ ده آزمون در اسرائیل باستان تا این اندازه آشکار به‌عنوان یک دورهٔ نبویِ مشخص بیان شده است، و روح نبوت ما را آگاه می‌سازد که عبور از دریای سرخ، ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را تمثیل می‌کرد، آنگاه باید بدانیم که از همان نقطه، یک فرایند تدریجیِ آزمون آغاز شد. اَدونتیسم این را نمی‌داند، ازاین‌رو نمی‌تواند ببیند که در سال ۱۸۶۳ برای مردن در بیابانِ لائودیکیه تا زمان قانون یکشنبه تعیین شدند؛ همان قانونی که در همان آغاز فرایند آزمونی که به ۱۸۶۳ انجامید، مأمور شده بودند درباره‌اش اعلان هشدار کنند.

When the pronouncement of the Laodicea condition came upon Millerite Adventism in 1856 “new wine” was published upon the “seven times.” The new light was never accepted and seven years later, or 2520 prophetic days later the Laodicean Millerite movement ended and became the Laodicean Seventh-day Adventist church. Moses was willing to go into the Promised Land, but the tenth test had arrived, and of course it was a foundational test, for the very work assigned to Moses from the outset was to lead God’s people to the Promised Land. That was the work before Moses arrived in Egypt. The tenth test had arrived and the rebels vacillated over entering the Promised Land.

هنگامی که اعلان وضعیت لائودیکیه در سال ۱۸۵۶ بر ادونتیسم میلری نازل شد، «شرابِ تازه» دربارهٔ «هفت زمان» منتشر گردید. این نورِ تازه هرگز پذیرفته نشد و هفت سال بعد، یا ۲۵۲۰ روزِ نبوی بعد، جنبشِ میلریِ لائودیکیه پایان یافت و به کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه بدل شد. موسی مایل بود به سرزمینِ موعود داخل شود، اما آزمونِ دهم فرارسیده بود، و البته آن آزمونی بنیادی بود، زیرا همان کاری که از آغاز به موسی واگذار شده بود، این بود که قومِ خدا را به سرزمینِ موعود رهبری کند. آن کار پیش از آن‌که موسی به مصر برسد، در برابر او قرار داشت. آزمونِ دهم فرارسیده بود و شورشیان دربارهٔ ورود به سرزمینِ موعود دودل بودند.

> And I said unto you, Ye are come unto the mountain of the Amorites, which the Lord our God doth give unto us. Behold, the Lord thy God hath set the land before thee: go up and possess it, as the Lord God of thy fathers hath said unto thee; fear not, neither be discouraged. And ye came near unto me every one of you, and said, We will send men before us, and they shall search us out the land, and bring us word again by what way we must go up, and into what cities we shall come. And the saying pleased me well: and I took twelve men of you, one of a tribe. Deuteronomy 1:20–23.

> اور میں نے تم سے کہا، تم اموریوں کے اُس پہاڑی ملک تک آ پہنچے ہو جسے خداوند ہمارا خدا ہمیں دیتا ہے۔ دیکھو، خداوند تیرے خدا نے یہ ملک تیرے سامنے رکھ دیا ہے؛ چڑھ جا اور اس پر قبضہ کر لے، جیسا کہ خداوند تیرے باپ دادا کے خدا نے تجھ سے کہا ہے؛ نہ خوف کھا اور نہ ہمت ہار۔ تب تم میں سے ایک ایک میرے پاس آیا اور کہنے لگا، ہم اپنے آگے آدمیوں کو بھیجیں گے تاکہ وہ ہمارے لیے اس ملک کی جاسوسی کریں اور پھر ہمیں خبر دیں کہ ہم کس راستہ سے چڑھیں اور کن کن شہروں میں پہنچیں۔ اور یہ بات مجھے پسند آئی؛ سو میں نے تم میں سے بارہ آدمی لیے، ہر قبیلہ میں سے ایک۔ استثنا 1:20–23۔

From that point until the twelve spies return represents the history when the last foundational test arrived in 1856 and for seven years the Laodicean Millerites search the land until they chose to cease as a movement and become a church.

از آن مقطع تا بازگشت دوازده جاسوس، نمایانگر تاریخی است که در آن آخرین آزمونِ بنیادی در سال ۱۸۵۶ فرا رسید و میلری‌های لائودیکیه‌ای به مدت هفت سال زمین را جست‌وجو کردند، تا آنکه برگزیدند که دیگر به‌عنوان یک جنبش ادامه ندهند و به یک کلیسا بدل شوند.

The first truth discovered by Miller was the “seven times” making it the foundation of the foundational truths that make up Jeremiah’s old paths. The last new prophetic light brought to Adventism was in 1856 and it was a series of articles on the “seven times.” There is a great deal of light associated with a deep study of these historical facts, but if we are going to be able to identify why the answer of verse fourteen of Daniel eight is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed,” we must keep moving forward.

نخستین حقیقتی که میلر کشف کرد «هفت زمان» بود، و بدین‌سان آن را بنیادِ حقایقِ بنیادی‌ای ساخت که «راه‌های قدیم» ارمیا را تشکیل می‌دهند. آخرین نور تازهٔ نبوی که به ادونتیسم آورده شد، در سال 1856 بود، و آن مجموعه‌ای از مقالات دربارهٔ «هفت زمان» بود. نور بسیار با مطالعه‌ای ژرف در این واقعیات تاریخی مرتبط است؛ اما اگر بناست بتوانیم تشخیص دهیم چرا پاسخ آیهٔ چهاردهِ دانیال هشت این است که «از 9/11 تا قانون یکشنبه، آنگاه مقدس تطهیر خواهد شد»، باید به پیش رفتن ادامه دهیم.

The work which Christ began in 1844 was turned aside in 1863, so the “cleansing” of the sanctuary that began at that time was put on hold while God’s people began to traverse the wilderness of Laodicea. For this reason, the work that was to be accomplished by Christ in the period of 1844 to 1863, was of necessity to be repeated when the third angel, who is the angel who separates and seals ultimately accomplishes the work represented by “cleansing.” The prophetic waymarks of 1844 to 1863 are the waymarks in which Christ would have accomplished the work of cleansing the sanctuary, and those waymarks represent the history where the work will be accomplished. If it can be shown that 1844 unto 1863 represents the period of 9/11 unto the Sunday law, the question of “how long” is in agreement with the other lines represented by “how long.”

کاری را که مسیح در سال ۱۸۴۴ آغاز کرده بود، در سال ۱۸۶۳ از مسیر خود منحرف شد؛ ازاین‌رو «تطهیر» قدس که در آن زمان آغاز شده بود، به حال تعلیق درآمد، در حالی که قوم خدا سفر در بیابانِ لائودیکیه را آغاز کردند. به همین سبب، کاری که می‌بایست به‌وسیلهٔ مسیح در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ به انجام برسد، بناگزیر می‌بایست تکرار شود، هنگامی که فرشتهٔ سوم، که همان فرشته‌ای است که جدایی می‌افکند و مُهر می‌زند، در نهایت کاری را که با «تطهیر» نمایش داده شده است، به انجام می‌رساند. نشانه‌های راهِ نبویِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، همان نشانه‌های راهی هستند که در آنها مسیح می‌بایست کار تطهیر قدس را به انجام می‌رساند، و آن نشانه‌های راه نمایانگر تاریخی هستند که در آن، آن کار به انجام خواهد رسید. اگر بتوان نشان داد که ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نمایانگر دورهٔ ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است، آنگاه پرسشِ «تا به کی» با دیگر خطوطی که به‌وسیلهٔ «تا به کی» نمایان شده‌اند، در توافق است.

1844 was the arrival of the third angel and 1863 marks the end of the testing period. In 1846 the Whites were married and Ellen’s last name changed from Harmen to White, and the married couple began to keep the seventh-day Sabbath in that year. The Sabbath, marriage and a name change are all symbols of a covenant relationship prophetically. The Lord brought modern Israel through the Red Sea of 1844 and in 1846 brought them to Sinai to give them the law and enter into covenant with them. That law as with Habakkuk’s two tables is written upon two tables, the first table contains 4 laws and the second table contains 6. Two tables represent the covenant relation of both ancient and modern Israel and together the two tables of the covenant that is the Ten Commandments and is marked as 46 symbolically for ancient Israel, typified Habakkuk’s two tables who represent the history of the latter rain. Together with the two wave loaf offerings of Pentecost, they represent the ensign that is the one hundred and forty-four thousand.

1844 زمانِ فرشتۂ سوم کی آمد تھی، اور 1863 آزمائش کی مدت کے اختتام کی علامت ہے۔ 1846 میں وائٹس کی شادی ہوئی اور ایلن کا آخری نام ہارمن سے بدل کر وائٹ ہو گیا، اور اسی سال اس شادی شدہ جوڑے نے ساتویں دن کے سبت کو ماننا شروع کیا۔ سبت، شادی، اور نام کی تبدیلی—یہ سب نبوتی طور پر عہد کے تعلق کی علامتیں ہیں۔ خُداوند نے جدید اسرائیل کو 1844 کے بحرِ قلزم سے گزارا، اور 1846 میں انہیں سینا تک لایا تاکہ انہیں اپنی شریعت دے اور ان کے ساتھ عہد میں داخل ہو۔ یہ شریعت، حبقوق کی دو لوحوں کی مانند، دو لوحوں پر لکھی گئی ہے؛ پہلی لوح میں 4 احکام ہیں اور دوسری لوح میں 6۔ دو لوحیں قدیم اور جدید، دونوں اسرائیل کے عہدی تعلق کی نمائندگی کرتی ہیں، اور باہم مل کر عہد کی وہ دو لوحیں بنتی ہیں جو دس احکام ہیں، اور جو قدیم اسرائیل کے لیے علامتی طور پر 46 سے موسوم ہیں؛ یہی حبقوق کی ان دو لوحوں کا نمونہ تھیں جو لَیٹر رَین کی تاریخ کی نمائندگی کرتی ہیں۔ پینتیکوست کی دو لہرانے کی روٹیوں کی قربانیوں کے ساتھ مل کر، وہ اس جھنڈے کی نمائندگی کرتی ہیں جو ایک لاکھ چوالیس ہزار ہیں۔

When Sister White’s name changed from Harmen to White. Harmen means a soldier of peace, but it was replaced with White, which is the righteousness of Christ. The name Gould means gold, and Ellen means a bright and shining light. Her name represents the Laodicean message.

هنگامی که نام خواهر وایت از هارمن به وایت تغییر یافت. هارمن به معنای سرباز صلح است، اما با وایت جایگزین شد که همان عدالت مسیح است. نام گولد به معنای طلاست، و الن به معنای نوری درخشان و تابان است. نام او پیام لائودکیه را نمایندگی می‌کند.

> I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eye salve, that thou mayest see. Revelation 3:18.

> میں تجھے مشورہ دیتا ہوں کہ تو مجھ سے آگ میں تپایا ہوا سونا خرید لے تاکہ تو دولت مند ہو جائے؛ اور سفید پوشاک، تاکہ تو ملبوس ہو جائے اور تیری برہنگی کی شرمندگی ظاہر نہ ہو؛ اور اپنی آنکھوں میں سرمہ لگا تاکہ تو دیکھ سکے۔ مکاشفہ 3:18۔

The “eye salve” is the light of God’s Word, and Ellen is a bright and shining light. The safety for the Millerites in 1856 was to be found in receiving the message to Laodicea as presented through her writings, and as represented in her name. Sister White is clear that the 1888 message of Jones and Waggoner was the Laodicean message, and that their message was also the third angels’ message.

«سرمهٔ چشم» نورِ کلامِ خداست، و الن نوری درخشان و تابان است. امنیتِ میلری‌ها در سال ۱۸۵۶ در این یافت می‌شد که پیامِ لائودکیه را، آن‌گونه که از طریق نوشته‌های او عرضه شد و در نامِ او بازنمود یافت، بپذیرند. خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که پیامِ ۱۸۸۸ِ جونز و واگنر همان پیامِ لائودکیه بود، و نیز اینکه پیامِ ایشان همان پیامِ فرشتهٔ سوم بود.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. … This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> «خداوند در رحمت عظیم خود، از طریق مشایخ واگنر و جونز، پیامی بس گران‌بها برای قوم خویش فرستاد. … این همان پیامی است که خدا فرمان داد به جهان داده شود. این پیامِ فرشتهٔ سوم است، که باید با صدایی بلند اعلام گردد و با ریزشِ روح او به اندازه‌ای عظیم همراه باشد.» Testimonies to Ministers, 91.

The third angel arrived in 1844, and he attempted his work a second time in 1888. The message of 1888 was the Laodicean message, it was the third angel’s message, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen, it was the message of justification by faith which is proclaimed during the outpouring of the latter rain. The third angel arrived in 1844 and then again in 1888, only to be rejected in both instances, but both instances typify when the third angel arrives at the time of the latter rain. 1844 is a symbol of 9/11, and if 1863 typifies the Sunday law, then the prophetic period of “9/11 to the Sunday law” as represented by the symbol of “how long” would represent the present truth answer to verse thirteen’s question of “how long.”

فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ آمد، و در سال ۱۸۸۸ برای بار دوم کوشید کار خود را انجام دهد. پیام سال ۱۸۸۸ همان پیام لائودیکیه بود؛ همان پیام فرشتهٔ سوم بود؛ نزول آن فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را نشان می‌داد؛ و همان پیامِ عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان بود که در هنگام ریزش باران آخر اعلام می‌شود. فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ آمد و سپس بار دیگر در ۱۸۸۸، اما در هر دو مورد رد شد؛ با این حال، هر دو مورد نمونه‌وار زمانی را مجسم می‌سازند که فرشتهٔ سوم در زمان باران آخر می‌آید. سال ۱۸۴۴ نمادی از ۹/۱۱ است، و اگر ۱۸۶۳ مُمَثِّلِ قانون یکشنبه باشد، آنگاه دورهٔ نبویِ «از ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه» که با نمادِ «تا به کی» نشان داده شده است، پاسخِ حقیقتِ حاضر به پرسشِ آیهٔ سیزدهم، یعنی «تا به کی»، خواهد بود.

The Millerite history from 1842 unto 1850 is a prophetic period that overlaps the prophetic period of the testing of the third angel from 1844 to 1863. 1842 onward to 1863 possesses prophetic waymarks that illustrate the history of 9/11 unto the Sunday law when Christ cleanses his temple, first His church and thereafter the eleventh-hour workers. At the Sunday law, Christ will have a purified people to present to the world as an ensign offering and the church will become the church triumphant. His sanctuary will then have been cleansed.

تاریخ میلریتی از 1842 تا 1850 دوره‌ای نبوی است که با دورهٔ نبویِ آزمودنِ فرشتهٔ سوم از 1844 تا 1863 هم‌پوشانی دارد. از 1842 به بعد تا 1863 دارای نشانه‌های راهِ نبوی است که تاریخِ 9/11 تا قانون یکشنبه را به تصویر می‌کشد، زمانی که مسیح هیکل خود را تطهیر می‌کند، نخست کلیسای خویش و پس از آن کارگرانِ ساعتِ یازدهم را. در قانون یکشنبه، مسیح قومی پاک‌شده خواهد داشت تا آن را به جهان به‌عنوان هدایتی چون عَلَم عرضه کند، و کلیسا، کلیسایِ ظافر خواهد شد. آنگاه مقدس او تطهیر شده خواهد بود.

We have placed the symbol of “how long” in place, though there is of course more. We will begin to bring this and the previous five articles back into the lens of the book of Joel, but these side diversions seemed important to put in place. The testimony of every “how long” we have considered agrees with the question of “how long” which Palmoni answered in verse fourteen, for the sanctuary is to be cleansed from 9/11 unto the Sunday law. That history is the history of the latter rain and the history of the latter rain is set forth in the book of Joel.

ما نماد «تا به کی» را در جای خود نهاده‌ایم، هرچند البته مطالب بیشتری نیز هست. اکنون آغاز خواهیم کرد که این مطلب و پنج مقالهٔ پیشین را دوباره در پرتو کتاب یوئیل قرار دهیم، اما این انحرافات جانبی به نظر می‌رسید برای استقرار مبانی لازم اهمیت داشته باشند. شهادت هر «تا به کی» که بررسی کرده‌ایم، با پرسش «تا به کی» که پالمونی در آیهٔ چهارده بدان پاسخ داد، هم‌آواست؛ زیرا مقدّس از 9/11 تا قانون یکشنبه باید تطهیر شود. آن تاریخ، تاریخ بارانِ آخر است، و تاریخ بارانِ آخر در کتاب یوئیل بیان شده است.

Back to Articles