Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Seventeen

مکاشفۀ عیسی مسیح - شمارهٔ هفده

Awakening the Dry Bones: A Call to Purity and Faith in the Tarrying Time

بیدار کردن استخوان‌های خشک: فراخوانی به طهارت و ایمان در زمانِ انتظار

Author

Jeff Pippenger

Published

November 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The dry bones that are laying dead in the street, who hear the “voice” of the one who is crying in the wilderness, do so because the Comforter has come, in fulfillment of Jesus’ promise to send him. In the first disappointment of the Millerites, the Millerites came to understand that they were in the tarrying time of the virgin’s parable.

استخوان‌های خشکیده‌ای که مرده در کوچه افتاده‌اند و «صدای» آن کسی را می‌شنوند که در بیابان ندا می‌دهد، این را از آن رو می‌کنند که تسلی‌دهنده آمده است، در تحقق وعدهٔ عیسی که او را بفرستد. در نخستین یأسِ میلریت‌ها، ایشان دریافتند که در زمانِ درنگِ مَثَلِ باکره‌ها به سر می‌برند.

> “The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 153.

> «ناامیدشدگان از کتاب‌مقدس دریافتند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند، و اینکه باید با شکیبایی در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که ایشان را بر آن داشت تا در سال 1843 در انتظار خداوند خویش باشند، ایشان را بر آن داشت که او را در سال 1844 نیز منتظر باشند.» Spiritual Gifts, volume 1, 153.

Those who have been typified by the Millerites repeat the experience of the first disappointment, and when they do, they must understand that they too, are in the tarrying time of the virgin’s parable. It is only the influence of the Comforter that allows them to see this truth. That recognition, brought about by the Comforter, is represented by the first prophecy that Ezekiel was instructed to proclaim to the valley of dry, dead bones.

کسانی که به‌وسیلهٔ میلری‌ها نمونه‌وار معرفی شده‌اند، تجربهٔ نخستین یأس و سرخوردگی را تکرار می‌کنند، و هنگامی که چنین می‌کنند، باید درک کنند که ایشان نیز در زمانِ تأخیرِ مَثَلِ باکره‌ها به سر می‌برند. تنها تأثیرِ تسلّی‌دهنده است که به آنان امکان می‌دهد این حقیقت را ببینند. آن شناخت، که به‌واسطهٔ تسلّی‌دهنده پدید می‌آید، با نخستین نبوّتی نمود یافته است که به حزقیال دستور داده شد آن را برای وادیِ استخوان‌های خشک و مرده اعلام کند.

> Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:4–8.

> باز او به من گفت: بر این استخوان‌ها نبوّت کن و بدیشان بگو: ای استخوان‌های خشک، کلام خداوند را بشنوید. خداوند یهوه به این استخوان‌ها چنین می‌فرماید: اینک من نفَس را در شما داخل خواهم ساخت تا زنده شوید؛ و بر شما پی‌ها خواهم نهاد، و گوشت بر شما خواهم رویانید، و شما را به پوست خواهم پوشانید، و در شما نفَس خواهم نهاد، و زنده خواهید شد؛ و خواهید دانست که من یهوه هستم. پس من، چنان‌که مأمور شده بودم، نبوّت کردم؛ و چون نبوّت می‌کردم، آوازی پدید آمد، و اینک لرزشی رخ داد، و استخوان‌ها به هم پیوستند، هر استخوان به استخوانِ خود. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها پدید آمد، و پوست از بالا آنها را پوشانید؛ امّا در ایشان نفَس نبود. حزقیال 37:4–8.

The “noise” represents the Holy Spirit. At that point the virgins need to recognize that they are in the tarrying time. The biblical instructions of what the disappointed must do when they recognize they are in the tarrying time is abundant. Jeremiah teaches they must never return to the “assembly of mockers,” which in the message to Philadelphia, is the synagogue of Satan. They must also separate the precious from the vile. The precious contrasted with the vile has a dual meaning.

«شور» نمایندهٔ روح‌القدس است. در آن هنگام، باکرگان باید تشخیص دهند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند. دستورالعمل‌های کتاب‌مقدسی دربارهٔ اینکه نومیدشدگان، هنگامی که درمی‌یابند در زمانِ تأخیر هستند، چه باید بکنند، فراوان است. ارمیا تعلیم می‌دهد که ایشان هرگز نباید به «مجمعِ استهزاکنندگان» بازگردند، که در پیام به فیلادلفیا، همان کنیسهٔ شیطان است. همچنین باید گران‌بها را از پَست جدا سازند. گران‌بها در تقابل با پَست، دارای معنایی دوگانه است.

I learned for myself this prophetic distinction years ago, when I made an application of William Miller’s dream. I correctly defined the jewels as truths of God’s word, and the spurious jewels as corrupted doctrines. Thereafter, it was pointed out to me that James White had also made an application of William Miller’s dream, and in his application, he identified the jewels as God’s faithful people, and the spurious jewels as the false professors of truth. When I investigated what James White had taught about the dream, I realized we were both correct. The jewels can represent God’s faithful, and the counterfeit jewels, the unfaithful, but the jewels can also represent the truths of God’s word and the counterfeit jewels can be false doctrines. James White applied Miller’s dream to the history that James White was then living in, but I had approached the dream as the history of the last days. Together the two applications identify that men become what they believe, and should they choose to hold to erroneous doctrines, they will be swept out the window by the dirt brush man, along with the doctrines they have become associated with. We are what we eat.

من خود سال‌ها پیش این تمایز نبوی را آموختم، هنگامی که کاربردی از رؤیای ویلیام میلر ارائه کردم. من جواهرات را به‌درستی به‌عنوان حقایق کلام خدا تعریف کردم، و جواهرات تقلبی را به‌عنوان تعالیم تحریف‌شده. پس از آن، به من خاطرنشان شد که جیمز وایت نیز کاربردی از رؤیای ویلیام میلر ارائه کرده بود، و او در کاربرد خود، جواهرات را قوم امین خدا، و جواهرات تقلبی را مدعیان کاذبِ حقیقت معرفی کرده بود. هنگامی که بررسی کردم جیمز وایت درباره آن رؤیا چه تعلیم داده بود، دریافتم که هر دوی ما درست گفته بودیم. جواهرات می‌توانند نمایانگر امینان خدا باشند، و جواهرات بدلی، بی‌وفایان را؛ اما جواهرات همچنین می‌توانند نمایانگر حقایق کلام خدا باشند و جواهرات تقلبی نیز می‌توانند تعالیم باطل باشند. جیمز وایت رؤیای میلر را بر تاریخی که خود در آن زمان در آن زیست می‌کرد منطبق ساخت، اما من به آن رؤیا به‌مثابه تاریخ ایام آخر نگریسته بودم. این دو کاربرد، در کنار یکدیگر، آشکار می‌سازند که انسان‌ها همان می‌شوند که بدان ایمان می‌آورند، و اگر برگزینند که به تعالیم گمراه‌کننده متمسک شوند، همراه با تعالیمی که با آن‌ها پیوند یافته‌اند، به‌وسیله مردِ جارویِ خاک‌روب از پنجره به بیرون رانده خواهند شد. ما همان چیزی هستیم که می‌خوریم.

When the disappointed find they are in the tarrying time, according to Jeremiah they are to separate the precious from the vile.

هنگامی که نومیدان درمی‌یابند که در زمانِ تأخیر به‌سر می‌برند، بنا بر ارمیا باید گران‌بها را از پست جدا سازند.

> “How is it that men who are at war with the government of God come into possession of the wisdom which they sometimes display? Satan himself was educated in the heavenly courts, and he has a knowledge of good as well as of evil. He mingles the precious with the vile, and this is what gives him power to deceive. But because Satan has robed himself in garments of heavenly brightness, shall we receive him as an angel of light? The tempter has his agents, educated according to his methods, inspired by his spirit, and adapted to his work. Shall we co-operate with them? Shall we receive the works of his agents as essential to the acquirement of an education?” Ministry of Healing, 440.

> «چگونه است که انسان‌هایی که با حکومت خدا در جنگ‌اند، صاحب آن حکمتی می‌شوند که گاه از خود نشان می‌دهند؟ خودِ شیطان در دربارهای آسمانی تعلیم یافته بود، و همان‌گونه که از بدی آگاهی دارد، از نیکی نیز معرفت دارد. او گران‌بها را با پست درهم می‌آمیزد، و همین است که به او قدرت فریب می‌بخشد. اما آیا چون شیطان خویشتن را به جامه‌های درخشندگی آسمانی آراسته است، او را همچون فرشتهٔ نور بپذیریم؟ آزمونگر، عوامل خود را دارد که بر وفق روش‌های او تعلیم یافته، از روح او الهام گرفته، و برای کار او مناسب ساخته شده‌اند. آیا با آنان همکاری کنیم؟ آیا آثار عوامل او را برای تحصیل آموزش، امری ضروری بپذیریم؟» Ministry of Healing, 440.

The precious and vile represents truth and error. It also represents two classes of men.

ارجمند و خوار نمایانگر حقیقت و خطاست. همچنین نمایانگر دو طبقه از انسان‌هاست.

> “‘Nevertheless the foundation of God standeth sure, having this seal, The Lord knoweth them that are His. And, Let everyone that nameth the name of Christ depart from iniquity. But in a great house there are not only vessels of gold and of silver, but also of wood and of earth; and some to honor, and some to dishonor.’ The ‘great house’ represents the Church. In the Church will be found the vile as well as the precious. The net cast into the sea gathers both good and bad.” Review and Herald, February 5, 1901.

> «با این همه، بنیاد خدا استوار می‌ماند و این مُهر را دارد که: خداوند کسانی را که از آنِ اویند می‌شناسد. و نیز: هر که نام مسیح را بر زبان می‌آورد، از ناراستی کناره گیرد. اما در خانه‌ای بزرگ، تنها ظرف‌های زرین و سیمین نیست، بلکه ظرف‌های چوبین و گِلی نیز هست؛ و بعضی برای حرمت و بعضی برای بی‌حرمتی.» «خانهٔ بزرگ» نمایندهٔ کلیساست. در کلیسا، هم پست‌مایگان یافت خواهند شد و هم گران‌بهایان. دام افکنده‌شده در دریا، هم نیکان را گرد می‌آورد و هم بدان را.» Review and Herald, February 5, 1901.

Jeremiah was instructed that if he would return, he needed to separate from the foolish virgins, and he must also separate from the erroneous teachings of the foolish virgins. The one hundred and forty-four thousand are those who come into perfect unity. Jeremiah is representing the work that those called to be sealed by Ezekiel’s second message of the four winds must accomplish, if they are to be God’s “mouth,” when the vision speaks. The vision spoke in Millerite history when the judgment arrived, and it speaks in the history of the one hundred and forty-four thousand when the earth beast speaks, and the judgment of the third woe arrives. Then those who have accomplished the work identified by Jeremiah are lifted up as God’s watchmen.

ارمیا را دستور داده شد که اگر بازگردد، لازم است خود را از باکره‌های جاهل جدا سازد، و نیز باید از تعالیم خطاکارانهٔ باکره‌های جاهل کناره گیرد. آن یکصد و چهل و چهار هزار، کسانی‌اند که به وحدت کامل درمی‌آیند. ارمیا نمایانگرِ کاری است که آنان که به‌واسطهٔ پیام دومِ حزقیال دربارهٔ چهار باد برای مُهر شدن فراخوانده شده‌اند، اگر قرار است هنگام سخن گفتن رؤیا «دهان» خدا باشند، باید به انجام رسانند. رؤیا در تاریخ میلریتی، هنگامی که داوری فرارسید، سخن گفت؛ و در تاریخ آن یکصد و چهل و چهار هزار نیز سخن می‌گوید، آنگاه که حیوانِ زمین سخن می‌گوید و داوریِ وایِ سوم فرامی‌رسد. سپس آنان که کارِ مشخص‌شده به‌وسیلهٔ ارمیا را به انجام رسانده‌اند، به‌عنوان دیده‌بانانِ خدا برافراشته می‌شوند.

When the Lord sends the Comforter to awaken the disappointed from their death, He identifies a work of purification they must accomplish if they are to be His spokesmen in the Sunday law crisis. Isaiah agrees with Jeremiah’s counsel.

جب خداوند تسلی‌بخش را می‌فرستد تا نومیدان را از مرگشان بیدار کند، کاری از تطهیر را معین می‌سازد که اگر بخواهند در بحران قانون یک‌شنبه سخنگویان او باشند، باید آن را به انجام رسانند. اشعیا با اندرز ارمیا موافقت دارد.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. Isaiah 52:7–9.

> چقدر زیباست بر کوه‌ها پای‌های آن‌که بشارت می‌آورد، آن‌که سلامتی را اعلام می‌کند؛ آن‌که بشارتِ نیکویی می‌آورد، آن‌که نجات را اعلام می‌نماید؛ آن‌که به صَهیون می‌گوید: خدای تو سلطنت می‌کند! دیدبانان تو آواز خویش را بلند خواهند کرد؛ با هم، به یک صدا خواهند سرایید؛ زیرا هنگامی که خداوند صَهیون را بازآورد، ایشان رو در رو خواهند دید. ای ویرانه‌های اورشلیم، به شادی بانگ برآورید و با هم بسرایید؛ زیرا خداوند قوم خود را تسلّی داده، و اورشلیم را فدیه کرده است. اشعیا ۵۲:‏۷–۹

Those that “bringeth good tidings” and who “publish peace and salvation” lift up “their voices together,” for they “shall see eye to eye.”

آنان که «بشارت می‌آورند» و «سلامتی و نجات را اعلام می‌کنند»، «با هم آواز خویش را برمی‌افرازند»، زیرا «رو در رو خواهند دید».

> “A few others were shown me as joining their influence with those I have mentioned, and together they do what they can to draw off from the body and cause confusion; and their influence brings the truth of God into disrepute. Jesus and holy angels are bringing up and uniting God’s people into one faith, that they may all have one mind and one judgment. And while they are being brought into the unity of the faith, to see eye to eye upon the solemn, important truths for this time, Satan is at work to oppose their advancement. Jesus is at work through His instruments to gather and unite. Satan works through his instruments to scatter and divide. ‘For, lo, I will command, and I will sift the house of Israel among all nations, like as corn is sifted in a sieve, yet shall not the least grain fall upon the earth.’

> «چند تن دیگر نیز به من نشان داده شدند که نفوذ خود را با کسانی که از آنان یاد کرده‌ام همراه می‌سازند، و با هم هر آنچه در توان دارند انجام می‌دهند تا از بدنه جدا سازند و سبب آشفتگی شوند؛ و نفوذ ایشان حقیقت خدا را بی‌اعتبار می‌گرداند. عیسی و فرشتگان مقدس در کار برآوردن و متحد ساختن قوم خدا در یک ایمان هستند، تا همه یک فکر و یک داوری داشته باشند. و در حالی که ایشان برای رسیدن به یگانگی ایمان، تا در باب حقایق پرهیبت و مهم برای این زمان هم‌نظر شوند، به هم پیوسته می‌شوند، شیطان در کار است تا در برابر پیشرفت آنان مقاومت کند. عیسی به‌وسیلهٔ ابزارهای خود در کار گرد آوردن و متحد ساختن است. شیطان به‌وسیلهٔ ابزارهای خود در کار پراکندن و تفرقه افکندن است. «زیرا اینک من فرمان خواهم داد، و خاندان اسرائیل را در میان جمیع امت‌ها خواهم الک کرد، چنان‌که غله در غربال الک می‌شود، با این حال حتی کوچک‌ترین دانه نیز بر زمین نخواهد افتاد.»

> “God is now testing and proving His people. Character is being developed. Angels are weighing moral worth, and keeping a faithful record of all the acts of the children of men. Among God’s professed people are corrupt hearts; but they will be tested and proved. That God who reads the hearts of everyone, will bring to light hidden things of darkness where they are often least suspected, that stumbling blocks which have hindered the progress of truth may be removed, and God have a clean and holy people to declare His statutes and judgments.

> «خدا اکنون قوم خود را می‌آزماید و محک می‌زند. شخصیت در حال پرورش یافتن است. فرشتگان ارزش اخلاقی را می‌سنجند و از همهٔ اعمال فرزندان آدم، به‌امانت، سجلّی دقیق نگاه می‌دارند. در میان مردمانِ معترفِ خدا، دل‌های فاسد نیز هستند؛ اما آنان آزموده و محک زده خواهند شد. آن خدایی که دلِ هر کس را می‌خواند، چیزهای پنهانِ ظلمت را آشکار خواهد ساخت، در آنجا که غالباً کمترین گمان به آن می‌رود، تا سنگ‌های لغزشی که مانع پیشرفت حقیقت شده‌اند، برطرف گردند، و خدا قومی پاک و مقدّس داشته باشد تا فرایض و احکام او را اعلام کنند.»

> “The Captain of our salvation leads His people on step by step, purifying and fitting them for translation, and leaving in the rear those who are disposed to draw off from the body, who are not willing to be led, and are satisfied with their own righteousness. ‘If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness!’ No greater delusion can deceive the human mind than that which leads men to indulge a self-confident spirit, to believe that they are right and in the light, when they are drawing away from God’s people, and their cherished light is darkness.” Testimonies, volume 1, 332, 333.

> „Našega zveličanja Vojskovođa vodi svoj narod korak po korak, pročišćavajući ga i osposobljavajući za preobraženje, a u pozadini ostavlja one koji su skloni da se odvajaju od tela, koji nisu voljni da budu vođeni i koji su zadovoljni sopstvenom pravednošću. ‘Ako je dakle svetlost koja je u tebi tama, kolika je tek ta tama!’ Nikakva veća obmana ne može prevariti ljudski um od one koja navodi ljude da gaje duh samopouzdanja, da veruju da su u pravu i u svetlosti, dok se udaljavaju od Božjeg naroda, a njihova negovana svetlost jeste tama.” Testimonies, tom 1, 332, 333.

The phrase “bringeth good tidings” is repeated twice in the passage of Isaiah to identify the history of the Midnight Cry, as does the verses that lead to Isaiah’s description of the unity that is accomplished when the precious is separated from the vile.

عبارتِ «بشارت می‌آورد» در فرازِ اشعیا دو بار تکرار شده است تا تاریخِ ندای نیمه‌شب را مشخص سازد؛ چنان‌که آیاتی که به توصیفِ اشعیا از آن وحدتی می‌انجامند که هنگامِ جدا شدنِ گران‌بها از پست حاصل می‌شود نیز همین امر را نشان می‌دهند.

> Awake, awake; put on thy strength, O Zion; put on thy beautiful garments, O Jerusalem, the holy city: for henceforth there shall no more come into thee the uncircumcised and the unclean. Shake thyself from the dust; arise, and sit down, O Jerusalem: loose thyself from the bands of thy neck, O captive daughter of Zion. Isaiah 52:1, 2.

> بیدار شو، بیدار شو؛ ای صهیون، قوت خود را بپوش؛ ای اورشلیم، شهرِ مقدّس، جامه‌های زیبای خویش را بر تن کن؛ زیرا از این پس دیگر نامختون و ناپاک به درون تو نخواهد آمد. خود را از غبار بتکان؛ برخیز و بنشین، ای اورشلیم؛ ای دخترِ اسیرِ صهیون، بندهای گردن خویش را بگشا. اشعیا ۵۲:۱، ۲

Jeremiah represents those in the first disappointment, that recognize they are in the tarrying time. Isaiah commands those same persons to “awake, awake.” They awake and ultimately arrive to a point where there will no longer be any uncircumcised and unclean in God’s church, for they will have accomplished the work of separating the precious and the vile. “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”

ارمیا نمایندهٔ کسانی است که در نخستین ناکامی‌اند و درمی‌یابند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند. اشعیا همان اشخاص را فرمان می‌دهد که «بیدار شو، بیدار شو». آنان بیدار می‌شوند و سرانجام به نقطه‌ای می‌رسند که دیگر هیچ نامختون و ناپاکی در کلیسای خدا نخواهد بود، زیرا کارِ جدا ساختنِ گرانبها از خبیث را به انجام رسانده‌اند. «خداوند می‌خواهد کلیسای او پیش از آنکه داوری‌هایش به‌گونه‌ای آشکارتر بر جهان فرود آید، تطهیر شود.»

> “We are rapidly nearing the close of this earth’s history. The end is very near, much nearer than many suppose, and I feel burdened to urge upon our people the necessity of seeking the Lord earnestly. Many are asleep, and what can be said to arouse them from their carnal slumber? The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.

> «ما با شتاب به پایان تاریخ این زمین نزدیک می‌شویم. پایان بسیار نزدیک است، بسیار نزدیک‌تر از آنچه بسیاری گمان می‌برند، و من خود را موظف می‌بینم که بر قوم خود ضرورتِ جستنِ جدّیِ خداوند را تأکید کنم. بسیاری در خواب‌اند، و چه می‌توان گفت تا ایشان از خوابِ جسمانیِ خود بیدار شوند؟ خداوند می‌خواهد کلیسای او پیش از آنکه داوری‌های او به‌گونه‌ای آشکارتر بر جهان فرود آید، تطهیر گردد.»

> “‘Who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’

> «چه کسی می‌تواند روز آمدن او را تاب آورد؟ و چه کسی هنگامی که او ظاهر شود خواهد ایستاد؟ زیرا او همچون آتشِ گدازنده و مانند صابونِ رخت‌شویان است؛ و او چون پالاینده و تصفیه‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را طاهر خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره پاک خواهد نمود، تا هدیه‌ای به عدالت برای خداوند تقدیم کنند.»

> “Christ will remove every pretentious cloak. No mingling of the true with the spurious can deceive him. ‘He is like a refiner’s fire,’ separating the precious from the vile, the dross from the gold.

> «مسیح هر پوشش ریاکارانه‌ای را برخواهد داشت. هیچ آمیختگیِ امرِ حقیقی با امرِ مجعول نمی‌تواند او را بفریبد. «او همچون آتشِ پالایشگر است»، و گران‌بها را از خوار، و ناخالصی را از طلا جدا می‌سازد.»

> “Like the Levites, God’s chosen people are set apart by him for his special work. Every true Christian bears priestly credentials. He is honored with the sacred responsibility of representing to the world the character of his Heavenly Father. He is to heed well the words, ‘Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.’

> «مانند لاویان، قوم برگزیدهٔ خدا به‌وسیلهٔ او برای خدمتِ ویژهٔ او جدا شده‌اند. هر مسیحیِ حقیقی از منزلتِ کهانتی برخوردار است. به او مسئولیتِ مقدسِ نمایان ساختنِ سیرتِ پدرِ آسمانی‌اش به جهان سپرده شده است. او باید این سخنان را به‌خوبی به گوش گیرد: “پس شما کامل باشید، چنان‌که پدر شما که در آسمان است کامل است.”»

> “‘But unto you that fear my name shall the Sun of Righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts.

> «اما برای شما که از نام من می‌ترسید، آفتابِ عدالت با شفا در بال‌های خویش طلوع خواهد کرد؛ و شما بیرون خواهید رفت و مانند گوساله‌های پرواری جست‌وخیز خواهید نمود. و شریران را پایمال خواهید کرد، زیرا در روزی که من این کار را به‌عمل آورم، ایشان زیر کفِ پاهای شما خاکستر خواهند شد، خداوندِ لشکرها می‌گوید.»

> “‘Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and the judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: and he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse.’” Review and Herald, November 8, 1906.

> «شریعتِ موسیٰ میرے بندے کو یاد رکھو، جسے میں نے حوریب میں تمام اسرائیل کے لیے احکام اور عدالتوں سمیت اسے دیا تھا۔ دیکھو، خداوند کے عظیم اور ہولناک دن کے آنے سے پہلے میں تمہارے پاس ایلیاہ نبی کو بھیجوں گا؛ اور وہ باپوں کے دل اولاد کی طرف، اور اولاد کے دل ان کے باپوں کی طرف پھیر دے گا، ایسا نہ ہو کہ میں آؤں اور زمین کو لعنت سے ماروں۔» ریویو اینڈ ہیرالڈ، 8 نومبر 1906۔

Those that hold to false doctrines will be separated in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. Those who refuse to allow the creative power of God to produce a personal sanctified experience, will be separated from the “gold” in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. They will remain as Laodiceans, right at the point where Laodicea transcends into Philadelphia.

آنان که به تعالیم کاذب تمسک می‌جویند، در تاریخی که با «صدا»ی نداکننده در بیابان آغاز می‌شود، جدا خواهند شد. آنان که از این امتناع می‌ورزند که به قدرت خلاقۀ خدا اجازه دهند در زندگی شخصی ایشان تجربه‌ای تقدیس‌شده پدید آورد، در تاریخی که با «صدا»ی نداکننده در بیابان آغاز می‌شود، از «طلا» جدا خواهند شد. ایشان همچنان لائودیکیه‌ای باقی خواهند ماند، درست در همان نقطه‌ای که لائودیکیه به فیلادلفیا فرامی‌گذرد.

The work of separating the precious from the vile is almost totally the work of the messenger of the covenant who comes suddenly to purify the sons of Levi, but we must participate.

کارِ جدا ساختنِ گران‌بها از پست، تقریباً به‌طور کامل کارِ فرستادهٔ عهد است که ناگهان می‌آید تا پسران لاوی را تطهیر کند، اما ما نیز باید در آن مشارکت داشته باشیم.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Do all things without murmurings and disputings: That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world. Philippians 2:12–15.

> इसलिए, हे मेरे प्रिय जनो, जैसे तुम सदा आज्ञाकारी रहे हो, वैसे ही केवल मेरी उपस्थिति में ही नहीं, परन्तु अब मेरी अनुपस्थिति में और भी अधिक, भय और काँपते हुए अपने उद्धार का कार्य पूरा करते रहो। क्योंकि परमेश्वर ही है जो अपनी प्रसन्नता के अनुसार तुम में इच्छा भी उत्पन्न करता है और कार्य भी कराता है। सब काम बिना कुड़कुड़ाहट और विवाद के किया करो, ताकि तुम निष्कलंक और निष्कपट ठहरो, परमेश्वर की सन्तान, निर्दोष, एक टेढ़ी और भ्रष्ट पीढ़ी के बीच, जिनके मध्य तुम जगत में ज्योतियों के समान चमकते हो। फिलिप्पियों 2:12–15।

Jeremiah was told to separate the precious from the vile if he desired to be God’s spokesman in the coming judgment. The fact that Jeremiah was hearing God’s counsel to him, demonstrated the presence of the Comforter was already available if he chose to take up the work.

ارمیا را امر شد که اگر می‌خواست در داوریِ آینده سخنگوی خدا باشد، گران‌بها را از پست جدا سازد. این واقعیت که ارمیا مشورت خدا را خطاب به خود می‌شنید، نشان می‌داد که حضور تسلی‌دهنده از پیش در دسترس بود، اگر او برمی‌گزید که این کار را بر عهده گیرد.

> “The work of gaining salvation is one of copartnership, a joint operation. There is to be co-operation between God and the repentant sinner. This is necessary for the formation of right principles in the character. Man is to make earnest efforts to overcome that which hinders him from attaining to perfection. But he is wholly dependent upon God for success. Human effort of itself is not sufficient. Without the aid of divine power it avails nothing. God works and man works. Resistance of temptation must come from man, who must draw his power from God. On the one side there is infinite wisdom, compassion, and power; on the other, weakness, sinfulness, absolute helplessness.

> “عملِ حصولِ نجات، عملِ مشارکت است، عملی مشترک. باید میان خدا و گناهکارِ توبه‌کار همکاری برقرار باشد. این امر برای شکل‌گیری اصولِ درست در منش ضروری است. انسان باید کوشش‌های جدّی به‌عمل آورد تا بر آنچه او را از رسیدن به کمال بازمی‌دارد غلبه کند. امّا کامیابیِ او یکسره وابسته به خداست. کوششِ انسانی به‌خودیِ خود کافی نیست. بدون یاریِ قدرتِ الهی هیچ سودی نمی‌بخشد. خدا عمل می‌کند و انسان نیز عمل می‌کند. مقاومت در برابر وسوسه باید از جانب انسان صورت گیرد، انسانی که باید قدرتِ خود را از خدا برگیرَد. از یک سو حکمت، شفقت و قدرتِ نامتناهی قرار دارد؛ و از سوی دیگر، ضعف، گناه‌آلودگی، و درماندگیِ مطلق.

> “God wishes us to have the mastery over ourselves. But He cannot help us without our consent and co-operation. The divine Spirit works through the powers and faculties given to man. Of ourselves, we are not able to bring the purposes and desires and inclinations into harmony with the will of God; but if we are ‘willing to be made willing,’ the Saviour will accomplish this for us, ‘Casting down imaginations, and every high thing that exalteth itself against the knowledge of God, and bringing into captivity every thought to the obedience of Christ.’ 2 Corinthians 10:5.” Acts of the Apostles, 482.

> «خداوند می‌خواهد که ما بر خویشتن تسلّط داشته باشیم. اما او بدون رضایت و همکاری ما نمی‌تواند ما را یاری دهد. روح الهی از طریق نیروها و استعدادهایی که به انسان عطا شده است عمل می‌کند. ما از خود قادر نیستیم مقاصد و امیال و گرایش‌های خویش را با ارادۀ خدا در هماهنگی آوریم؛ اما اگر «راضی باشیم که راغب ساخته شویم»، نجات‌دهنده این را برای ما به‌انجام خواهد رسانید: «تخیّلات و هر بلندی‌ای را که خود را بر ضد معرفت خدا می‌افرازد فرو می‌افکنیم، و هر اندیشه‌ای را به اطاعت مسیح اسیر می‌سازیم.» 2 Corinthians 10:5.» اعمال رسولان، 482.

The three and a half days of Revelation eleven, when the dry bones are dead in the street, is a symbol of a “wilderness,” and a “wilderness” represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. At the end of the scattering of the three and a half days, those called to be among the one hundred and forty-four thousand are to “awake” and “shake off the dust.” Sister White says “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”

مکاشفہ باب گیارہ کے ساڑھے تین دن، جب خشک ہڈیاں گلی میں مردہ پڑی ہیں، ایک “بیابان” کی علامت ہیں، اور “بیابان” احبار چھبیس کے “سات زمانوں” کی نمائندگی کرتا ہے۔ ساڑھے تین دنوں کی پراگندگی کے اختتام پر، وہ جو ایک لاکھ چوالیس ہزار میں شامل ہونے کے لیے بلائے گئے ہیں، “بیدار” ہوں اور “گرد جھاڑ” دیں۔ سسٹر وائٹ فرماتی ہیں، “خداوند چاہتا ہے کہ اُس کی کلیسیا پاک کی جائے، پیش ازاں کہ اُس کے احکام دنیا پر زیادہ نمایاں طور پر نازل ہوں۔”

In connection with a “purified church” she references Jeremiah’s separation process that removes the “precious from the vile.” She also connects it with Malachi chapter three, where a messenger prepares the way for the messenger of the covenant. The messenger that prepares the way is Isaiah’s “voice crying in the wilderness.” The messenger of the covenant is Christ, who is preparing to enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand, who “like” “the Levites,” “are set apart by him for his special work.” She then identifies them as priests, and quotes Jesus who says, “Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.”

در ارتباط با یک «کلیسای تطهیرشده»، او به فرایند جداسازیِ ارمیا اشاره می‌کند که «گران‌بها را از پست» جدا می‌سازد. همچنین آن را با باب سومِ ملاکی مرتبط می‌داند، جایی که رسولی راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد. آن رسولی که راه را مهیا می‌کند، همان «صدای نداکننده در بیابان» در اشعیاست. رسولِ عهد، مسیح است که در تدارک آن است تا با آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر داخلِ عهد شود؛ کسانی که «همچون» «لاویان»، «به‌وسیلهٔ او برای کار ویژه‌اش جدا شده‌اند». سپس آنان را کاهنان معرفی می‌کند و از عیسی نقل می‌کند که می‌فرماید: «پس شما کامل باشید، چنان‌که پدر شما که در آسمان است کامل است.»

There is a purification process that is marked at the end of the period of the tarrying time, for the Lord has a special work for the one hundred and forty-four thousand to accomplish, and He will have a purified church before “his judgments shall fall more signally upon the world.” His judgments are already in the world, but at the Sunday law, “God’s destructive judgments” begin to fall.

یک فرایندِ تطهیر وجود دارد که در پایانِ دورهٔ زمانِ تأخیر مشخص می‌شود، زیرا خداوند برای صد و چهل و چهار هزار نفر کاری ویژه دارد تا آن را به انجام رسانند، و او پیش از آن‌که «احکام او به‌گونه‌ای بارزتر بر جهان فرود آید» کلیسایی مطهَّر خواهد داشت. احکام او هم‌اکنون نیز در جهان جاری است، اما در هنگام قانونِ یکشنبه، «احکام ویرانگرِ خدا» آغاز به فرود آمدن می‌کند.

Those judgments are a “time of mercy for those who have never known the truth.” But there is no mercy in those judgments for those who would not enter into the necessary purification process. The “judgments,” which “fall more signally” identify judgments that are signs. They represent a signal, and the Holy Spirit uses the chaos and confusion accomplished by those judgments, to mark a distinction between those who keep “the spurious rest day” and those who “conscientiously keep the Sabbath of the Lord,” for this is the only way the “world can be warned.” The judgments that are signals are the backdrop that the Holy Spirit uses to direct God’s children that are still in Babylon, to recognize the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

آن داوری‌ها «زمانی از رحمت برای کسانی است که هرگز حقیقت را نشناخته‌اند.» اما در آن داوری‌ها برای کسانی که نخواستند وارد فرایند ضروریِ تطهیر شوند، هیچ رحمتی نیست. «داوری‌ها» که «به‌گونه‌ای برجسته‌تر فرود می‌آیند»، داوری‌هایی را مشخص می‌سازند که نشانه‌اند. آن‌ها علامتی را نمایان می‌سازند، و روح‌القدس از آشوب و سردرگمی‌ای که به‌وسیلهٔ آن داوری‌ها پدید می‌آید استفاده می‌کند تا تمایزی را میان کسانی که «روزِ استراحتِ جعلی» را نگاه می‌دارند و کسانی که «با وجدانی بیدار، سَبَتِ خداوند را نگاه می‌دارند» مشخص سازد؛ زیرا این تنها راهی است که «جهان می‌تواند هشدار یابد.» داوری‌هایی که نشانه‌اند، پس‌زمینه‌ای هستند که روح‌القدس از آن استفاده می‌کند تا فرزندان خدا را که هنوز در بابل‌اند هدایت کند تا عَلَمِ یکصد و چهل و چهار هزار را تشخیص دهند.

But Sister White doesn’t simply reference Malachi chapter three, she also includes the closing verses of the book of Malachi chapter four, and once again references the “voice” that was to prepare the way for the messenger of the covenant. Those closing verses are not about the preparation for the messenger of the covenant, they are about remembering the law of Moses, and the turning of the hearts of the fathers to the children and vice versa. The “voice” first prepares for Christ, as the messenger of the covenant, to suddenly come to His temple and purify His disappointed people who have been awakened, that they might accomplish the work of the ensign. Then Malachi addresses another aspect of the work of the “voice.”

لیکن سسٹر وائٹ صرف ملاکی کے تیسرے باب کا حوالہ نہیں دیتیں، بلکہ وہ ملاکی کی کتاب کے چوتھے باب کی اختتامی آیات کو بھی شامل کرتی ہیں، اور ایک بار پھر اُس “آواز” کا حوالہ دیتی ہیں جسے عہد کے فرستادہ کے لیے راہ تیار کرنا تھا۔ وہ اختتامی آیات عہد کے فرستادہ کے لیے تیاری کے بارے میں نہیں ہیں؛ وہ موسیٰ کی شریعت کو یاد رکھنے، اور باپوں کے دلوں کے بیٹوں کی طرف اور بیٹوں کے دلوں کے باپوں کی طرف پھیرے جانے کے بارے میں ہیں۔ “آواز” پہلے مسیح کے لیے، بطور عہد کے فرستادہ، راہ تیار کرتی ہے تاکہ وہ اچانک اپنے ہیکل میں آئے اور اپنے اُن مایوس لوگوں کو، جو جگائے گئے ہیں، پاک کرے، تاکہ وہ عَلَم کے کام کو انجام دیں۔ پھر ملاکی “آواز” کے کام کے ایک دوسرے پہلو سے خطاب کرتا ہے۔

He “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and He will do this work in relation to the law given at Horeb. Elijah, who is also Isaiah’s “voice,” will identify the sins of God’s people. It is part of the purification process. There is only one definition of sin, that being the transgression of the law given at Horeb. John the Baptist was Elijah, and his work included that very element.

او «دلِ پدران را به سوی فرزندان، و دلِ فرزندان را به سوی پدران ایشان بازخواهد گردانید»، و این کار را در ارتباط با شریعتی که در حوریب داده شد انجام خواهد داد. ایلیا، که همان «صدای» اشعیا نیز هست، گناهان قوم خدا را آشکار خواهد ساخت. این بخشی از فرایند تطهیر است. برای گناه تنها یک تعریف وجود دارد، و آن تعدی از شریعتی است که در حوریب داده شد. یحییِ تعمیددهنده ایلیا بود، و کار او همین عنصر را نیز دربر می‌گرفت.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand. For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying, The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight. And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey. Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> در آن ایام، یحییِ تعمیددهنده در بیابانِ یهودیه ظاهر شد و موعظه می‌کرد، و می‌گفت: «توبه کنید، زیرا ملکوت آسمان نزدیک است.» زیرا این همان کسی است که اشعیای نبی درباره‌اش گفته است: «صدای نداکننده‌ای در بیابان: راه خداوند را مهیا سازید و طریق‌های او را راست گردانید.» و همان یحیی جامه‌ای از موی شتر بر تن داشت و کمربندی چرمی بر کمر؛ و خوراک او از ملخ و عسلِ وحشی بود. آنگاه اورشلیم و تمامی یهودیه و سراسر نواحی پیرامونِ اردن نزد او بیرون می‌رفتند، و در اردن از او تعمید می‌یافتند و به گناهان خود اعتراف می‌کردند. اما چون بسیاری از فریسیان و صدوقیان را دید که برای تعمید یافتن نزد او می‌آیند، بدیشان گفت: «ای افعی‌زادگان، چه کسی شما را هشدار داده است که از غضبِ آینده بگریزید؟»

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:1–12.

> پس میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورید؛ و در دل خود مگویید که «ابراهیم پدر ماست»؛ زیرا به شما می‌گویم که خدا قادر است از این سنگ‌ها برای ابراهیم فرزندانی برانگیزاند. و اکنون نیز تبر بر ریشهٔ درختان نهاده شده است؛ پس هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. من شما را به آب برای توبه تعمید می‌دهم؛ اما آن که پس از من می‌آید، از من نیرومندتر است، و من شایسته نیستم که کفش‌های او را برگیرم؛ او شما را به روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد. او غربال خود را در دست دارد، و خرمنگاه خویش را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندم خود را به انبار گرد خواهد آورد؛ اما کاه را در آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزانید. متی ۳:‏۱–۱۲.

John the Baptist came to the “wilderness” of the three and a half days of Revelation eleven, for all the prophets are speaking more of the last days, than the days in which they lived. He brought a message to repent from sin, for the kingdom of heaven was at hand, just as the Revelation of Jesus Christ is opened up when “the time is at hand.” John the Baptist illustrates the work of the “voice,” for according to Jesus, he was also Elijah that was to come.

یوحنای تعمیددهنده به «بیابانِ» سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازده آمد، زیرا همهٔ انبیا بیش از روزگاری که خود در آن می‌زیستند، از ایام آخر سخن می‌گویند. او پیامی آورد تا از گناه توبه شود، زیرا ملکوت آسمان نزدیک بود؛ چنان‌که مکاشفهٔ عیسی مسیح نیز هنگامی گشوده می‌شود که «وقت نزدیک است». یوحنای تعمیددهنده کارِ «صدا» را مجسّم می‌سازد، زیرا بنا بر گفتهٔ عیسی، او همان ایلیایی نیز بود که می‌بایست بیاید.

> For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.

> زیرا همهٔ انبیا و شریعت تا زمان یحیی نبوّت کردند. و اگر بخواهید بپذیرید، او همان الیاس است که می‌بایست بیاید. هر که گوش شنوا دارد، بشنود. متّی 11:13–15.

Jesus identifies that the prophetic identity of John the Baptist was a test. He states directly, “if ye will receive it”. Then Jesus encourages His disciples to receive it by saying, “He that hath ears to hear, let him hear.” Let him hear what? Let him hear who the voice is that comes to the final wilderness of the Bible, and prepares the way for the messenger of the covenant to prepare the one hundred and forty-four thousand to do a special work during a time of the signal judgments of God.

عیسی تصریح می‌کند که هویت نبوتیِ یحییِ تعمیددهنده آزمونی بود. او به‌صراحت می‌فرماید: «اگر بخواهید آن را بپذیرید». سپس عیسی شاگردان خود را به پذیرفتن آن ترغیب می‌کند، آن‌گاه که می‌گوید: «هر که گوش شنوا دارد، بشنود.» چه چیز را بشنود؟ بشنود که آن صدا که به آخرین بیابانِ کتاب‌مقدس می‌آید کیست، و راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد تا یکصد و چهل و چهار هزار تن را آماده کند که در زمان داوری‌های علامت‌دارِ خدا، کاری ویژه انجام دهند.

John wore “a raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.” His “meat” was the message of Islam, for the word “locusts” represents Islam, and honey is the word of God, that was sweet in his mouth. The sweet message he ate was about the “wild” Arabian ass, the very first symbol of Islam in the Scriptures. The sweet message of the wild Arabian ass of Islam, which is also represented by “locusts” was also woven into his raiment, for camel’s are another symbol of Islam. It is not a wresting of the word “locusts” to use it as a symbol of Islam, even if the food John ate was referencing the locust tree, and not the insects. The word “locusts” is a symbol of Islam, and John was not representing the eating of any physical food, his diet was a symbol of the prophetic message he had eaten.

یوحنا «جامه‌ای از موی شتر بر تن داشت، و کمربندی چرمی بر کمر؛ و خوراکش از ملخ‌ها و عسل وحشی بود.» «خوراک» او پیام اسلام بود، زیرا واژهٔ «ملخ‌ها» نمایانگر اسلام است، و عسل کلام خداست که در دهان او شیرین بود. پیام شیرینی که او خورد دربارهٔ «گورخر» عربیِ «وحشی» بود، همان نخستین نماد اسلام در کتاب‌های مقدس. پیام شیرینِ گورخرِ وحشیِ عربیِ اسلام، که با «ملخ‌ها» نیز نمایانده شده است، در جامهٔ او نیز بافته شده بود، زیرا شتران نیز نمادی دیگر از اسلام‌اند. به‌کار بردن واژهٔ «ملخ‌ها» به‌عنوان نماد اسلام، تحریفِ این کلمه نیست، حتی اگر خوراکی که یوحنا خورد اشاره به درختِ خرنوب داشته باشد، نه به حشرات. واژهٔ «ملخ‌ها» نماد اسلام است، و یوحنا نمایانگر خوردن هیچ خوراک جسمانی‌ای نبود؛ رژیم غذایی او نمادی از پیام نبوی‌ای بود که خورده بود.

His girdle was the “prophecy” represented in Habakkuk. That prophecy brings together the first disappointment, the tarrying time of the virgins, and the foundations of Adventism as represented upon the sacred charts. Habakkuk was the prophetic girdle that bound all those truths together.

کمربند او همان «نبوتی» بود که در حبقوق به تصویر کشیده شده است. آن نبوت، نخستین مأیوس‌شدگی، زمان درنگِ باکره‌ها، و بنیان‌های ادونتیسم را، چنان‌که بر نمودارهای مقدس بازنمایی شده‌اند، به هم پیوند می‌دهد. حبقوق کمربندِ نبوی‌ای بود که همهٔ آن حقایق را به یکدیگر بسته بود.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:3, 4.

> زیرا رؤیا هنوز برای زمانِ معیّن است، امّا در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، منتظرش بمان؛ زیرا که یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک جانِ او که متکبّر شده است در وی راست نیست؛ امّا عادل به ایمانِ خود زیست خواهد نمود. حبقوق ۲:‏۳، ۴

The prophetic message that bound together as a girdle the messages that make up the warning of the “voice,” is the parable of the virgins in relation to the vision that tarried, but would speak. The vision of the Midnight Cry produces a distinction between the vile, whose “soul is lifted up” and the precious, who are justified by faith. Justification by faith is the girdle the “voice” wears.

پیام نبوی‌ای که همچون کمربندی، پیام‌هایی را که هشدارِ «صدا» را تشکیل می‌دهند به هم پیوند می‌داد، مَثَلِ باکره‌هاست در ارتباط با رؤیایی که درنگ کرد، اما سخن خواهد گفت. رؤیای فریادِ نیمه‌شب تمایزی پدید می‌آورد میان پست، که «جانش در او متکبر است»، و گران‌بها، که به‌واسطهٔ ایمان عادل شمرده می‌شوند. عادل‌شمردگی به‌واسطهٔ ایمان، کمربندی است که «صدا» بر کمر دارد.

> And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. Isaiah 11:5.

> و عدالت کمربندِ کمرِ او خواهد بود، و امانت کمربندِ پهلوهای او. اشعیا ۱۱:۵.

When the “voice crying in the wilderness” of the disappointment arrived, after the disappointment of July 18, 2020, his message was the same message that it had been since September 11, 2001. That message from Elijah to come, to the waiting disappointed dead dry bones is, that Islam is the “signal judgments,” that provide the backdrop for God’s other children in Babylon to learn righteousness.

جب 18 جولائی 2020 کی مایوسی کے بعد مایوسی کی وہ «بیابان میں پکارنے والے کی آواز» پہنچی، تو اُس کا پیغام وہی پیغام تھا جو 11 ستمبر 2001 سے رہا تھا۔ آنے والے ایلیاہ کا وہ پیغام، منتظر، مایوس، مردہ، خشک ہڈیوں کے لیے، یہ ہے کہ اسلام ہی «علامتی عدالتیں» ہے، جو بابل میں خدا کے دوسرے فرزندوں کے لیے راستبازی سیکھنے کا پس منظر فراہم کرتی ہیں۔

> The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.

> La senda del justo es rectitud; tú, rectísimo, ponderas el camino del justo. También en la senda de tus juicios, oh Señor, en ti hemos esperado; el deseo de nuestra alma es hacia tu nombre, y hacia la memoria de ti. Con mi alma te he deseado en la noche; sí, con mi espíritu dentro de mí te buscaré de madrugada; porque cuando tus juicios están en la tierra, los habitantes del mundo aprenden justicia. Isaías 26:7–9.

John the Baptist, who was Elijah to come, is the “voice” in the “wilderness” of the three and a half days of Revelation chapter eleven. His work includes identifying the fourth and final generation of Adventism, whose souls are lifted up and who are trusting in the spiritual heritage of their fathers, but sense that the wrath of God is about to come. They are the fourth generation, for they have fully manifested into a generation that is just the opposite of Christ. They are the generation of vipers, but they still point to their father Abraham, to argue that they are actually the generation of the Lamb. The generation of the Lamb are Peter’s chosen generation, they are those who follow the Lamb whithersoever he goeth.

یحیی تعمیددهنده، که همان ایلیایِ آمدنی بود، «صدا» در «بیابانِ» سه روز و نیمِ فصل یازدهمِ مکاشفه است. کار او دربرگیرندهٔ شناساییِ نسل چهارم و نهاییِ ادونتیسم است؛ نسلی که جان‌هایشان برافراشته شده و بر میراث روحانیِ پدران خود توکل دارند، اما احساس می‌کنند که غضب خدا در شُرُفِ آمدن است. ایشان نسل چهارم‌اند، زیرا به‌طور کامل به نسلی تظاهر یافته‌اند که درست ضدِ مسیح است. آنان نسلِ افعیان‌اند، اما همچنان به پدر خود، ابراهیم، اشاره می‌کنند تا استدلال کنند که در واقع نسلِ برّه هستند. نسلِ برّه همان نسلِ برگزیدهٔ پطرس است؛ آنان کسانی‌اند که هر جا برّه برود، او را پیروی می‌کنند.

John obviously presented the sins of those who came to hear his message, for they repented and were baptized. He also informed them that there is One who would follow him, that would thoroughly purge His floor. That Person is the messenger of the covenant, He is “the dirt brush man” who sweeps the counterfeit coins and jewels out the window and restores the original jewels, that then shine ten times brighter than they did when William Miller was directed by angels in the work of assembling the original jewels in the movement of the first angel.

یُوحَنّا آشکارا گناهانِ کسانی را که برای شنیدنِ پیامِ او می‌آمدند، پیشِ رویشان نهاد، زیرا آنان توبه کردند و تعمید یافتند. او همچنین به ایشان اعلام کرد که کسی پس از او خواهد آمد که خرمنگاهِ خویش را به‌کمال پاک خواهد ساخت. آن شخص، رسولِ عهد است؛ او «مردِ جاروبِ غبار» است که سکّه‌ها و جواهراتِ تقلبی را از پنجره به بیرون می‌روبد و جواهراتِ اصلی را بازمی‌گرداند، و آنگاه آنها ده بار درخشان‌تر از زمانی می‌درخشند که ویلیام میلر به‌وسیلهٔ فرشتگان در کارِ گردآوردنِ جواهراتِ اصلی در جنبشِ فرشتهٔ اول هدایت شد.

John the Baptist was direct in his denunciation of the Laodicean Adventist’s confidence in their father Abraham, for Elijah to come was to turn the hearts of the fathers to the children and vice versa. The principle of biblical application of the first and the last is represented in that work, but so too, is the remedy for those who find themselves in a scattered condition, in the enemies’ land, dead in the wilderness. They must recognize their sins, and the sins of their fathers and repent. In conjunction with recognizing their sins and the father’s sins, they must also admit that they had not been walking with the Lord during the period of the wilderness of three and a half days. Furthermore, they must admit that God was not walking with them during that history.

یوحنا تعمیددهنده در نکوهش صریحِ اعتمادِ ادونتیستِ لائودیکیه‌ای به پدر خود، ابراهیم، مستقیم بود؛ زیرا ایلیای موعود می‌بایست دل‌های پدران را به سوی فرزندان و نیز دل‌های فرزندان را به سوی پدران بازگرداند. اصلِ کاربردِ کتاب‌مقدسیِ نخست و آخر در آن عمل نمایان است، اما همچنین علاجِ کسانی نیز در آن نهفته است که خود را در وضعیتی پراکنده، در سرزمین دشمنان، و مرده در بیابان می‌یابند. آنان باید گناهان خود و گناهان پدران خویش را بازشناسند و توبه کنند. همراه با بازشناختِ گناهان خود و گناهان پدران، باید همچنین اقرار کنند که در طول دورهٔ بیابانِ سه روز و نیم با خداوند سلوک نکرده‌اند. افزون بر این، باید اقرار کنند که خدا نیز در طی آن تاریخ با ایشان سلوک نکرده است.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> و آنان که از شما باقی بمانند، در سرزمین‌های دشمنانِ خویش در گناهِ خود تحلیل خواهند رفت؛ و نیز در گناهانِ پدرانِ خود، با ایشان تحلیل خواهند رفت. اگر به گناهِ خود و گناهِ پدرانِ خویش اعتراف کنند، همراه با خیانتی که بدان نسبت به من خیانت ورزیدند، و نیز اینکه بر خلافِ من رفتار کردند؛ و اینکه من نیز بر خلافِ ایشان رفتار کردم و آنان را به سرزمینِ دشمنانشان آوردم؛ اگر آنگاه دل‌های نامختونِ ایشان فروتن گردد، و آنگاه کیفرِ گناهِ خویش را بپذیرند؛ آن‌گاه عهدِ خود را با یعقوب به یاد خواهم آورد، و نیز عهدِ خود را با اسحاق، و عهدِ خود را با ابراهیم نیز به یاد خواهم آورد؛ و آن سرزمین را نیز به یاد خواهم آورد. لاویان 26:39–42.

The curse was because they didn’t remember the sabbaths of the land.

لعنت از آن رو بود که ایشان سَبَت‌های زمین را به یاد نیاوردند.

John the Baptist, who was Elijah to come, typified the “voice” in the wilderness of Revelation eleven’s three and a half days. He would direct the dead dry bones to “remember” Moses’ law at Horeb, and if they did, then the messenger of the covenant would “remember” the covenant of their fathers. But only if they confessed their sins, the sins of their fathers, and more humbling, they were to specify the trespasses “they trespassed against” God.

یوحناى تعمیددهنده، که همان ایلیایِ موعود بود، مظهر آن «صدا» در بیابانِ سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازدهم بود. او استخوان‌های خشکِ مرده را رهنمون می‌شد تا شریعتِ موسی را در حوریب «به یاد آورند»، و اگر چنین می‌کردند، آنگاه رسولِ عهد، عهدِ پدران ایشان را «به یاد می‌آورد». اما تنها در صورتی که به گناهان خود، گناهان پدران خود، و از آن فروتن‌کننده‌تر، به تعدیاتِ مشخصی که «بر ضد» خدا مرتکب شده بودند، اقرار می‌کردند.

They would also need to admit that they had been walking “contrary” to God, and that God had been walking “contrary” to them.

آنها همچنین می‌بایست اقرار کنند که «برخلاف» خدا رفتار کرده بودند، و اینکه خدا نیز «برخلاف» ایشان رفتار کرده بود.

They would also need to recognize that they were the dead dry bones in the street of Revelation eleven, for they had to admit that God had brought them into the enemy’s land, and the enemy’s land is death.

آنان همچنین می‌بایست دریابند که همان استخوان‌های خشکِ مرده در کوچهٔ مکاشفهٔ یازده هستند، زیرا ناگزیر بودند اعتراف کنند که خدا ایشان را به سرزمینِ دشمن آورده است، و سرزمینِ دشمن مرگ است.

According to John the Baptist, they would also need to answer the question of who the “voice” crying in the “wilderness” is, for John asked, “Who hath warned you to flee from the wrath to come?”

به‌گفتهٔ یحییِ تعمیددهنده، آنان همچنین می‌بایست به این پرسش پاسخ دهند که آن «صدا»ی نداکننده در «بیابان» کیست، زیرا یحیی پرسید: «چه کسی شما را آگاه ساخته است تا از غضبِ آینده بگریزید؟»

We will continue these subjects in the next article.

ما این موضوعات را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The minister of God is commanded: ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show My people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The Lord says of these people: ‘They seek Me daily, and delight to know My ways, as a nation that did righteousness.’ Here is a people who are self-deceived, self-righteous, self-complacent, and the minister is commanded to cry aloud and show them their transgressions. In all ages this work has been done for God’s people, and it is needed now more than ever before.” Testimonies, volume 5, 299.

> “Խոստովանված է Աստծու պաշտոնյային. «Աղաղակիր բարձրաձայն, մի՛ խնայիր, փողի պես բարձրացրու քո ձայնը և ցույց տուր Իմ ժողովրդին նրանց հանցանքները, և Հակոբի տանը՝ նրանց մեղքերը»։ Տերն այս ժողովրդի մասին ասում է. «Նրանք ամեն օր փնտրում են Ինձ և հաճույք են գտնում Իմ ճանապարհները ճանաչելու մեջ, ինչպես մի ազգ, որ արդարություն էր գործում»։ Ահա մի ժողովուրդ, որ ինքնախաբեությամբ լցված է, ինքնարդար, ինքնագոհ, և պաշտոնյային պատվիրված է բարձրաձայն աղաղակել ու ցույց տալ նրանց հանցանքները։ Բոլոր դարերում այս գործը կատարվել է Աստծու ժողովրդի համար, և այժմ այն առավել քան երբևէ անհրաժեշտ է»։ Վկայություններ, հատոր 5, 299։

Back to Articles