Article

# Panium - Number Eight

پانیوم — عدد هشت

Third Line Overview

تیسری سطر کا اجمالی جائزہ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.

سلوقس الثالث كيراونوس، حكم مدةً وجيزةً ملكًا من سنة 226 إلى 223 ق.م. قبل أن يُغتال أو يموت في ظروف غامضة. وكان سلوقس الثالث السلف المباشر لأنطيوخس الثالث. ويمثّل الأخوان «الابنين» المذكورين في الآية العاشرة، وهما يمثّلان ريغان وبوش في عام 1989.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> اما پسران او برانگیخته خواهند شد، و انبوهی از نیروهای عظیم را گرد خواهند آورد؛ و یکی از آنان یقیناً خواهد آمد، و سرازیر شده، عبور خواهد کرد؛ سپس بازخواهد گشت، و تا قلعهٔ او برانگیخته خواهد شد. دانیال ۱۱:۱۰.

Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.

آیت دهم سطر سوم است و «زمانِ آخر» را در سال ۱۹۸۹ نمایندگی می‌کند. این آیت با آیت چهلِ باب یازدهم و اشعیا ۸:۸ به هم پیوند می‌خورد. ارتباط این سه آیت نشان می‌دهد که آیت یازدهم بیانگر جنگ کنونی اوکراین است، که در آن پوتین و زلنسکی خصمانِ بازنمایی‌شده در نبردِ رافیا هستند که در آیت یازدهم مطرح شده است. آیت دوازدهم پیامدهای جنگ اوکراین و سرنوشت پوتین را مشخص می‌کند. آیات سیزدهم تا پانزدهم نبردِ پانیوم است.

The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

موضوعِ آیتِ دهم «زمانِ آخر» است، و مطابق با اصولِ مربوط به گشوده شدنِ حقیقت در «زمانِ آخر»، این آیت، هرچند تنها یک آیت است، دربردارندۀ کثرتی از خطوطِ نبویِ مطرح‌شده می‌باشد. آیتِ دهم آغازِ تاریخِ پنهانِ آیتِ چهلم را مشخص می‌سازد، که سرآغازِ حرکتِ فرشتۀ سوم و مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را نشان می‌دهد.

The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.

آیه، هفت زمانِ لاویان بیست‌وشش را—چنان‌که در رؤیایی که از اشعیا فصل هفت آغاز می‌شود شناخته شده‌اند—به یکدیگر مرتبط می‌سازد. این ارتباط، نشانگرِ پیوندِ الوهیت با انسانیت است، که همان به کمال رسیدنِ سرّ دینداری در هنگام به صدا درآمدنِ شیپورِ هفتم است؛ شیپوری که سومین وایِ اسلام است.

The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.

یہ آیت 1989 کو وقتِ آخر کے طور پر نشان زد کرتی ہے، اور احبار چھبیس کے ’’سات زمانوں‘‘ کے تعلق کے ساتھ، یہ ولیم ملر کی بنیادی سچائی اور 1863 کی بغاوت کو بھی شامل کرتی ہے۔ یہ آیت چالیسویں آیت کی پوشیدہ تاریخ کا آغاز کرتی ہے۔ لہٰذا یہ اُس بڑھتے ہوئے علم کا ایک لازمی جزو ہے جو 1989 میں وقتِ آخر پر پہنچتا ہے، اور چالیسویں آیت کی پوشیدہ تاریخ کو تشکیل دینے والے بیرونی واقعات کی نبوی تمثیل کا آغاز کرتا ہے، اور ’’سات زمانوں‘‘ کے ساتھ اپنے تعلق کے ذریعے 1989 اور اتوار کے قانون کے درمیان کی تاریخ میں داخلی واقعات کی بھی نشان دہی کرتا ہے۔

The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.

عدد ده نمادِ آزمون است، و پیوندِ این آیات با رؤیای اشعیا هفت بر فهمِ حقیقت تأکید می‌نهد.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> زیرا سرِ اَرام، دمشق است، و سرِ دمشق، رَصین؛ و در مدت شصت و پنج سال، افرایم چنان شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم، سامره است، و سرِ سامره، پسرِ رَمَلیا. اگر ایمان نیاورید، هرآینه استوار نخواهید شد. اشعیا ۷:۸، ۹

You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.

اگر ایمان نداشته باشید که «سر» نمایانگر یک شهرِ پایتخت (سامره و دمشق) و یک پادشاه (رَصین و فَقَح، پسرِ رَمَلیا) است، استوار نخواهید شد. اگر آن سه نمادِ قابلِ‌جایگزینی را در بافتِ اشعیا، باب هشت، آیهٔ هشت، (که همان رؤیای باب هفت است) درک نکنید، آنگاه نخواهید توانست پوتین و روسیه را در آیات یازده تا پانزده به‌عنوان پادشاهِ جنوب شناسایی کنید.

> Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.

> پس اکنون، اینک خداوند آب‌های نهر را، نیرومند و فراوان، یعنی پادشاه آشور و تمامی جلال او را، بر ایشان می‌آورد؛ و او بر تمامی مجاری خود برخواهد آمد و از همه کرانه‌های خویش خواهد گذشت. و از یهودا عبور خواهد کرد؛ طغیان کرده، سرریز خواهد شد؛ تا گردن خواهد رسید؛ و گستردگی بال‌های او پهنای سرزمین تو را پر خواهد کرد، ای عمانوئیل. اشعیا 8:7، 8

The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.

موضوعِ آیتِ دہم ایک سہ مرحلہ آزمائشی عمل ہے جو زمانۂ آخر میں شروع ہوتا ہے اور اتوار کے قانون پر مہلتِ آزمائش کے اختتام تک پہنچتا ہے۔

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> اور اُس نے کہا، اے دانی ایل، تُو اپنی راہ لے، کیونکہ یہ باتیں آخر زمانہ تک بند اور مُہر کی ہوئی رہیں گی۔ بہتیرے پاک کیے جائیں گے، اور صاف اور آزمائے جائیں گے؛ لیکن شریر شریرانہ کام کریں گے، اور شریروں میں سے کوئی نہ سمجھے گا؛ مگر دانا سمجھیں گے۔ دانی ایل 12:9، 10۔

At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.

در «زمانِ پایان»، کتاب دانیال «گشوده» می‌شود و فرایندِ آزمونیِ سه‌مرحله‌ای، چنان‌که با عبارتِ «تطهیر شوند، سفید گردند، و آزموده شوند» بازنمایی شده است، آغاز می‌گردد. «حکیمان» درمی‌یابند، اما «شریران» درنمی‌یابند. نداشتنِ فهم از سوی آنان، همان‌گونه که نداشتنِ روغن در مَثَلِ ده باکره، سببِ هلاکتِ ایشان می‌شود.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Մարդիկս կորչում են գիտության պակասից. որովհետև դու մերժեցիր գիտությունը, ես ևս կմերժեմ քեզ, որպեսզի ինձ համար քահանա չլինես. քանի որ մոռացար քո Աստծու օրենքը, ես ևս կմոռանամ քո որդիներին։ Ովսեե 4:6։

The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.

الفاظ «میری قوم» سے مراد ایک عہدی قوم ہے، اور یہ عہدی قوم «علم کی کمی» کے سبب رد کی جائے گی اور ہلاک کی جائے گی۔ ریاستہائے متحدہ میں اتوار کے قانون وہ نشانیِ راہ ہے جہاں باتیں یا تو فراموش کی جاتی ہیں یا یاد رکھی جاتی ہیں۔ «یاد رکھ سبت کے دن کو» اُس مقام پر موجودہ حق ہے۔ وہیں صور کی فاحشہ یاد کی جاتی ہے۔ وہیں مکاشفہ میں خدا بابل کے گناہوں کو یاد کرتا ہے۔

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Y escuché otra voz del cielo, que decía: Salid de ella, pueblo mío, para que no seáis partícipes de sus pecados ni recibáis de sus plagas. Porque sus pecados han llegado hasta el cielo, y Dios se ha acordado de sus iniquidades. Dadle tal como ella os ha dado, y devolvedle el doble según sus obras; en el cáliz en que ella preparó bebida, preparadle el doble. Apocalipsis 18:4–6.

It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.

در همان‌جاست که فرزندان، یا آخرین نسلِ نبویِ ادونتیسمِ لائودیکیه، منقطع می‌گردند. در همان‌جاست که کسانی که دانیال ایشان را «شریران» می‌خواند، آشکار می‌سازند که شریعت خدا را «فراموش کرده بودند»؛ و بخشی از شریعت خدا که آن را فراموش کرده بودند، قواعد یا قوانین نبویِ خداست. سیاقِ کلام به‌روشنی این است که ایشان از آن «معرفت» بی‌بهره‌اند که با گشوده شدنِ مُهر از کتاب دانیال افزون می‌شود. دانیال «حکیمان» را با «شریران» در تقابل می‌نهد، و عیسی «باکره‌های دانا» را با «باکره‌های نادان». عاموس همان طبقه را به‌عنوان «باکره‌های زیبا» معرفی می‌کند؛ کسانی که از یافتنِ پیامِ نبویِ ممثَّل به مشرق، شمال و دریاها ناتوان‌اند.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> „Iată, vin zile”, zice Domnul Dumnezeu, „când voi trimite foamete în țară, nu foamete de pâine, nici sete de apă, ci de auzire a cuvintelor Domnului. Vor pribegi de la o mare la alta și de la miazănoapte până la răsărit; vor alerga încoace și încolo ca să caute cuvântul Domnului, și nu-l vor găsi. În ziua aceea, fecioarele frumoase și tinerii vor leșina de sete. Cei ce jură pe păcatul Samariei și zic: «Viu este dumnezeul tău, Dane!» și: «Vie este calea Beer-Șebei!», aceia vor cădea și nu se vor mai ridica niciodată.” Amos 8:11–14.

The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.

پیامی که آنان نمی‌توانند بیابند، در همان جایی که در پی آن می‌گردند، نمود یافته است، زیرا «از دریایی تا دریای دیگر، و از شمال حتی تا مشرق» سرگردان می‌شوند. عاموس می‌گوید این «دوشیزگانِ زیبا» در «قحطیِ» شنیدنِ «کلام خداوند» به سر می‌برند، و اینکه «در آن روز برای جست‌وجوی کلام خداوند این سو و آن سو خواهند دوید، اما آن را نخواهند یافت.» پیامی که در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، در تحقق آیهٔ چهل و نیز آیهٔ دهم از باب یازدهم، از کتاب دانیال مُهرگشایی شد، در دو آیهٔ پایانیِ باب یازدهم خلاصه شده است.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> اما خبرهایی از مشرق و از شمال او را پریشان خواهد ساخت؛ از این‌رو با خشم عظیم بیرون خواهد رفت تا بسیاری را هلاک کند و به‌کلی از میان بردارد. و خیمه‌های قصر خویش را میان دریاها بر کوه مقدسِ جلال برپا خواهد کرد؛ بااین‌همه، به فرجام خود خواهد رسید و هیچ‌کس یاری‌اش نخواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۴، ۴۵

The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.

باكره‌های جاهل، زیبا و شریری که فاقد روغن‌اند، یعنی پیام مشرق و شمال و دریاها، که معرفت و عهد و شریعت خدا را رد کردند، در هنگام قانون یکشنبه از سوی خدا به یاد آورده می‌شوند. در آیات ده تا پانزده، سه نبرد به تصویر کشیده شده است. من این سه نبرد را به سه تاریخچه جدا می‌کنم، اما هنگامی که با هم در نظر گرفته شوند، یک خط نیز هستند، زیرا آیهٔ ده «زمان آخر» را می‌گشاید و ازاین‌رو فرایندی سه‌مرحله‌ای از آزمون را آغاز می‌کند.

Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.

آیهٔ دهم با «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش مرتبط است و بنابراین با بنیادهای ادونتیسم و کار ویلیام میلر پیوند دارد. گام دوم از سه گام، آزمونی بصری است که هنگامی آغاز شد که نورِ آیهٔ یازدهم و جنگ اوکراین آشکار گردید. آزمون دوم بصری است و نمایانگر آزمونی دربارهٔ توانایی ما برای تشخیص رویدادهای جاری در پرتو کلام نبوی خداست. آزمون سوم، نبرد پانیوم در آیهٔ پانزدهم است، جایی که نامِ شمعون بریونا به پطرس تغییر یافت، و بدین‌سان مهر شدنِ یکصد و چهل‌وچهار هزار تن را درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ توبه در قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم مشخص ساخت.

When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.

هنگامی که ظهور انطیوخوس مگنوس را در هر یک از سه نبردی که در آیات ده، یازده و پانزده به تصویر کشیده شده‌اند در نظر می‌گیریم، همچنین در تاریخ آیات نه تا شانزده، صعود و سقوطِ نبیِ کاذبِ نبوتِ کتاب‌مقدسی را نیز مشاهده می‌کنیم.

Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.

آیات یک تا چهار، ظهور و سقوط قدرت اژدها را مشخص می‌کنند. آیات نه و ده، به‌ترتیب سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۹۸۹ را مشخص می‌سازند و بدین‌سان، آیات نه تا شانزده، ظهور و سقوط نبیِ کاذب را مشخص می‌کنند. آیات چهل تا چهل‌وپنج، نمایانگر ظهور و سقوط وحش هستند. آیات نه و ده همچنین با دو «زمانِ آخر» در آیه چهل، یعنی در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۹۸۹، هم‌راستا هستند.

Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.

خواهر وایت به‌روشنی ما را آگاه می‌سازد که بدفهمیدنِ «زمانِ آخر» موجب سردرگمی در این می‌شود که نبوت‌ها را در کجا باید به‌کار برد.

> “Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.

> «بسیاری امروز نیز، در سال ۱۸۹۷، همان کار را انجام می‌دهند، زیرا در پیامِ آزمون‌کننده‌ای که در پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم دربرگرفته شده است، تجربه‌ای نداشته‌اند. کسانی هستند که برای اثبات این‌که این پیام‌ها هنوز در آینده‌اند، در کتب مقدس به جست‌وجو می‌پردازند. آنان شواهدِ حقانیتِ این پیام‌ها را گرد می‌آورند، اما از دادن جایگاه درستِ آن‌ها در تاریخ نبوی بازمی‌مانند. ازاین‌رو، چنین کسانی در خطر آن‌اند که مردم را در باب تعیین جایگاه این پیام‌ها به گمراهی بکشانند. آنان زمانِ آخر را نمی‌بینند و درنمی‌یابند، و نیز نمی‌دانند که این پیام‌ها را در چه زمانی باید جای داد. روز خدا با گام‌هایی پنهان‌کارانه در راه است، اما مردانِ به‌اصطلاح حکیم و بزرگ دربارهٔ «آموزش عالی» یاوه‌سرایی می‌کنند؛ آموزشی که گمان می‌برند از انسان‌های فانی سرچشمه می‌گیرد. آنان نه نشانه‌های آمدن مسیح را می‌شناسند، و نه نشانه‌های پایان جهان را.» مواعظ و گفتارها، جلد ۱، ص. ۲۹۰.

Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.

موضوعِ آیتِ دهم «وقتِ آخر» است، و در باب یازدهم چندین «اوقاتِ آخر» مشخص شده‌اند. اگر شما در باب یازدهم «اوقاتِ آخر» را «نبینید و درک نکنید»، نخواهید دانست که چه هنگام «پیام‌ها را جای دهید». او می‌گوید: «کسانی هستند که در کتبِ مقدس جست‌وجو می‌کنند»، و همانند همۀ انبیا، سخنان او متوجه ایامِ آخر است؛ پس در ایامِ آخر، کسانی که او بدانان اشاره می‌کند، گروهی هستند که وقتِ آخر را درک نمی‌کنند؛ بنابراین آنان همچنین همان «دوشیزگانِ زیبا»ی عاموس‌اند که سقوط می‌کنند و هرگز دوباره برنمی‌خیزند.

In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.

در باب یازدهم، آیهٔ یک، داریوش و کورش با یکدیگر می‌ایستند تا زمانِ آخر را در سال ۱۹۸۹ مشخص سازند. هنگامی که بطلمیوس به بابل رفت و پادشاه شمال را در مصر در اسارت گرفت، در سال ۲۴۶ پیش از میلاد، و بدین‌سان به نوبهٔ خود سال ۱۷۹۸ را، چنان‌که در آیات هفت تا نه بازنموده شده است، به‌صورت نمادین مجسّم ساخت، آن یک «زمانِ آخر» بود. آیهٔ ده «زمانِ آخر» در سال ۱۹۸۹ است.

1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.

۱۷۹۸ پایانِ دو هزار و پانصد و بیست سالِ پراکندگیِ وارد آمده بر ضدِّ پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل است که در ۷۲۳ ق.م. آغاز شد. هزار و دویست و شصت سال بعد، در ۵۳۸، پاپیّت به مدتِ هزار و دویست و شصت سال حکومت کرد تا سال ۱۷۹۸. سال ۱۷۹۸ «زمانِ آخر» است، زیرا پایانِ هفت زمان، و نیز پایانِ هزار و دویست و شصت سال، همچنین هزار و دویست و نود سالِ مذکور در باب دوازدهمِ دانیال است. ۱۷۹۸ «زمانِ آخر» است، و بنابراین ۵۳۸ نیز «زمانِ آخر» است. ۵۳۸ پایانِ هزار و دویست و شصت سالی است که در طیِّ آن بت‌پرستی قدغنِ خدا و لشکرِ او را پایمال کرد؛ و این پیش از آن بود که پاپیّت همان عمل را برای همان مدتِ زمان انجام دهد.

538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.

۵۳۸ نمایانگرِ اقتدار یافتنِ پاپیّت است، و بدین‌سان، بار دیگر نیز اقتدار یافتنِ پاپیّت را در هنگامِ قانونِ یکشنبه نمایان می‌سازد. قانونِ یکشنبه یک «زمانِ آخر» را مشخص می‌کند. ازاین‌رو، آیهٔ شانزده، همچنین آیهٔ یک، آیاتِ هفت تا نه، و آیهٔ ده، همگی «زمانِ آخر» را نشان می‌دهند. این حقیقت را کسانی باید دریابند که می‌دانند پیام‌ها را در چه زمانی باید جای‌دهی کنند. پومپه هنگامی که اورشلیم را تصرف کرد، آیهٔ شانزده را تحقق بخشید. پس از او ژولیوس سزار، آگوستوس سزار، و تیبریاس سزار آمدند. تولدِ عیسی یک «زمانِ آخر» بود و در ایامِ آگوستوس سزار رخ داد.

> Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.

> پس در جایگاه او برپا خواهد خاست کسی که خراج‌گیرنده‌ای را از جلالِ پادشاهی بگذراند؛ اما در اندک روزها هلاک خواهد شد، نه در خشم و نه در جنگ. دانیال 11:20.

Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.

آیت بیستم فہرستِ «زمانۂ انجام» میں اضافہ کرتی ہے جو باب گیارہ میں مذکور ہے، اور اسی طرح طیبیریس قیصر بھی، جس نے مسیح کے مصلوب کیے جانے کے وقت حکومت کی۔

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.

> و در جای او شخصی خوار و فرومایه برخواهد خاست که شأن و جلالِ پادشاهی را به او نخواهند داد؛ اما او به آرامی و بی‌هیاهو داخل خواهد شد و پادشاهی را به وسیلهٔ تملّق‌ها به دست خواهد آورد. و بازوانِ سیلاب‌آسا از حضور او جاروب خواهند شد و درهم شکسته خواهند گشت؛ آری، حتی رئیسِ عهد نیز. دانیال ۱۱:‏۲۱، ۲۲

The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.

صلیب در مرکزِ هفتهٔ نبوی‌ای قرار دارد که مسیح آمد تا آن را با بسیاری استوار سازد.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> او با بسیاری برای یک هفته عهد را استوار خواهد ساخت؛ و در نیمهٔ هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد کرد، و بر بالِ رجاسات، ویران‌کننده‌ای خواهد آمد، تا زمان اتمام؛ و آنچه مقرر شده است بر آن ویران فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۷

In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.

در میانهٔ هفته، برای نخستین هزار و دویست و شصت روز، هم آغاز داریم و هم پایان؛ آن نخستین هزار و دویست و شصت روز دقیقاً در همان‌جایی پایان یافت که هزار و دویست و شصت روز بعدی آغاز شد. این هفته با هفت زمانِ پراکندگی بر ضدّ پادشاهی شمالی منطبق است، پادشاهی‌ای که هم بت‌پرستی و هم پاپ‌گرایی را نمایندگی می‌کرد که مقدِس و لشکر را پایمال ساختند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> سپس شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیس معینی که سخن می‌گفت، گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانی دائمی و تقصیرِ ویران‌کننده، که هم مقدس و هم لشکر را به پایمال شدن می‌سپارد، تا به کِی خواهد بود؟» دانیال ۸:۱۳

538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”

538 «زمانِ پایان» است و با صلیب هم‌راستا می‌شود، که آن نیز پایان یک دورهٔ نبوی است. 538 و صلیب دو شاهد فراهم می‌آورند بر این که هم آغاز و هم پایانِ یک نبوت، به‌طور نبوی به‌عنوان «زمانِ پایان» مشخص شده است.

Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.

آیات بیست‌ویک و بیست‌ودو، آیه بیست، آیه شانزده، آیه ده، آیات هفت تا نه، و آیه یک، همگی «زمان آخر» را مشخص می‌کنند. آیه بیست‌وسه اتحادی را شناسایی می‌کند که یهودیان مکابی در سال‌های 161 تا 158 پیش از میلاد با روم بت‌پرست برقرار کردند. تاریخ دودمان حَسمونی از نخستین نبرد ایشان تا پایانشان در ویرانی اورشلیم در سال 70 میلادی، نمایانگر پروتستانتیسم مرتد در ایالات متحده از آغاز سال 1844، یعنی پایان یک نبوت زمانی و بنابراین «زمان آخر»، و پایان‌یافته در قانون یکشنبه، چنان‌که با سال 70 میلادی نمود یافته است، می‌باشد.

Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

آیهٔ بیست‌وسه «زمانِ آخر» را در سال ۱۶۷ پیش از میلاد، در نبردِ مُودِعین، و نیز در سال ۷۰ میلادی مشخص می‌کند؛ هر دو نیز به‌ترتیب نمونهٔ ۱۸۴۴ و قانونِ یکشنبه هستند. آیهٔ بیست‌وسه، آیاتِ بیست‌ویک و بیست‌ودو، آیهٔ بیست، آیهٔ شانزده، آیهٔ ده، آیاتِ هفت تا نه، و آیهٔ یک، همگی «زمانِ آخر» را مشخص می‌کنند.

Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

آیهٔ بیست‌وچهارم، برتری سیصدوشصت‌سالهٔ رومِ بت‌پرست را مشخص می‌سازد و بدین‌سان هم آغاز آن را در 31 BC و هم پایانش را در 330 به‌عنوان «زمانِ پایان‌ها» معیّن می‌کند. آیهٔ بیست‌وهفتم و آیهٔ بیست‌ونهم نیز هر دو آغاز و انجام آن دوره را مشخص می‌کنند؛ ازاین‌رو آیهٔ بیست‌وچهارم، آیهٔ بیست‌وهفتم، آیهٔ بیست‌ونهم، آیهٔ بیست‌وسوم، آیات بیست‌ویکم و بیست‌ودوم، آیهٔ بیستم، آیهٔ شانزدهم، آیهٔ دهم، آیات هفت تا نه، و آیهٔ نخست، همگی «زمانِ پایان» را نشان می‌دهند.

Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

آیهٔ سی‌ویک، سال ۵۳۸ را مشخص می‌سازد، هنگامی که مکروهِ ویرانگر برقرار گردید؛ و آیات سی‌وشش و چهل، سال ۱۷۹۸ را به‌عنوان «زمانِ آخر» مشخص می‌کنند. سال ۵۳۸ در آیهٔ سی‌ویک و سال ۱۷۹۸ در آیات سی‌وشش و چهل، همچنین آیات بیست‌وهفت و بیست‌ونه، آیهٔ بیست‌وچهار، آیهٔ بیست‌وسه، آیات بیست‌ویک و بیست‌ودو، آیهٔ بیست، آیهٔ شانزده، آیهٔ ده، آیات هفت تا نه، و آیهٔ یک، همگی «زمانِ آخر» را نشان می‌دهند.

The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

«زمانِ آخر» پیش از آیهٔ چهل‌ویک—که همان قانون یکشنبه و نیز «زمانِ آخر» دیگری است—سیزده بار مشخص شده است؛ چنان‌که آیهٔ چهل‌وپنج نیز هنگامی است که پاپ به پایان خود می‌رسد و کسی نیست که او را یاری دهد. «زمانِ آخر» پانزده بار در باب یازدهم جای داده شده است. مضمون آیهٔ ده «زمانِ آخر» است. این، نمایانگر حقایقی است که در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، گشوده می‌شوند.

We will continue in the next article.

در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles