Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

کتاب دانیال - شماره یکصد و نه

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

مکاشفہ کی ثلاثی تطبیق کا انکشاف: مکاشفہ باب نہم کی نبوتی اہمیت اور جدید اصلاحی تحریک

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

نیمۀ نخستِ باب نهمِ مکاشفه، شیپور پنجم را مشخص می‌سازد، که همان وایِ اول است؛ و نیمۀ دومِ باب، شیپور ششم را مشخص می‌سازد، که همان وایِ دوم است. هر دو شیپور به‌گونه‌ای روشن در نقشه‌های پیشگامانِ 1843 و 1850 به تصویر کشیده شده‌اند. هنگامی که شش آیۀ آخرِ دانیال یازده در زمانِ آخر، در سال 1989، با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی گشوده شد، جنبش اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار تن آغاز گردید.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

از جمله حقایقی که در سال ۱۹۸۹ شناخته شدند، جنبش‌های بزرگ اصلاحیِ تاریخ کتاب‌مقدس بود، و اینکه همگی با یکدیگر به‌طور متوازی پیش می‌روند. تمامی انبیا، و بنابراین هر تاریخ مقدس، از جمله جنبش‌های مقدسِ اصلاحی، جنبش عظیم نهاییِ اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را به تصویر می‌کشند، که همان جنبش مقتدرِ فرشتهٔ سوم نیز هست. هنگامی که فرایند مُهر شدن آغاز می‌گردد، پاشیده شدنِ باران اخیر نیز به همان‌سان آغاز می‌شود. گشوده شدنِ جنبش‌های اصلاحی در سال ۱۹۸۹، و در پی آن گشوده شدنِ شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده در سال ۱۹۹۲، فضایی از مقاومت پدید آورد، چنان‌که همواره هنگامی رخ می‌دهد که حقیقتی جدید و حاضر گشوده می‌شود.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

در مقاومت در برابر حقیقتِ شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده، خداوند حقیقتی را آشکار ساخت که بر اساس آن، تاریخ نبویِ رومِ بت‌پرست، در پیوند با تاریخ نبویِ رومِ پاپی، که بر دو شاهد استوار شده است، تاریخ نبویِ رومِ مدرن را شناسایی می‌کند. قاعدهٔ کاربست سه‌گانهٔ نبوت شناخته شد، و از آن پس برای دفاع در برابر خطا و برای شناسایی و تثبیت حقیقت به کار گرفته شد. قواعدی که تأیید می‌کنند هر خطِ اصلاحی با دیگر خطوطِ اصلاحی موازی است، و نیز قواعدِ مرتبط با کاربست سه‌گانهٔ نبوت، به شالودهٔ قواعدی بدل شدند که در جنبشِ فرشتهٔ سوم برقرار گردیدند، همان‌گونه که در تاریخِ میلریتی، به‌وسیلهٔ قواعدی که برقرار، به‌کار گرفته، و منتشر شده بودند، نمونه‌وار پیش‌نمایی شده بود.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

تطبيق النبوّة الثلاثي، كقاعدة، قد كُشِف عن ختمه من أجل حركة المئة والأربعة والأربعين ألفًا، لأنهم هم حركة المطر المتأخر، ولأن إسلام الويل الثالث هو رسالة المطر المتأخر. ومبدأ التطبيق الثلاثي للنبوّة قد عرّفه أسد سبط يهوذا قبل زمن طويل من وصول إسلام الويل الثالث إلى مجرى التاريخ في 11 أيلول/سبتمبر 2001، لأنه أراد أن يتعرّف شعبه في الأيام الأخيرة بسهولة إلى الرسالة التي يمثّلها مجيء الويل الثالث عندما أعاد شعبه إلى السبل القديمة التي لإرميا.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

درک پیشگامان از شیپورهای پنجم و ششم، چنان‌که در باب نهمِ مکاشفه بیان شده است، چنین بود که این بخش از کتاب مکاشفه، استوارترین و روشن‌ترین تأیید را از تاریخ دریافت می‌کند. اوریا اسمیت عرضهٔ خود از باب نهمِ مکاشفه را با به‌کارگیری سخنان مورخ، کیث، آغاز می‌کند تا دقیقاً همین نکته را بیان دارد.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> «برای تفسیر این شیپور، بار دیگر از نوشته‌های آقای کیت بهره خواهیم گرفت. این نویسنده به‌درستی می‌گوید: “به‌ندرت می‌توان در میان مفسران، درباره هیچ بخش دیگری از مکاشفه، چنین توافقی یکنواخت یافت که در خصوص انطباق شیپور پنجم و ششم، یا وای نخست و دوم، بر ساراسن‌ها و ترکان وجود دارد. این امر چنان آشکار است که به‌سختی می‌توان آن را بد فهمید. به‌جای آنکه تنها یک یا دو آیه به تعیین هر یک اختصاص یافته باشد، سراسر باب نهمِ مکاشفه، به‌طور مساوی، به توصیف هر دوی آنها اختصاص یافته است.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.»

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

تقسیمِ ابوابِ بلایِ اول و دوم، تاریخِ بلایِ اول را که به‌وسیلهٔ محمد نمایانده شده است، از هم جدا می‌سازد. از حیثِ جغرافیایی، این بلا در آنچه مورخ الکساندر کیت «ساراسن‌ها» می‌نامد قرار دارد، که ما امروز آن را عربستان می‌خوانیم. تاریخِ بلایِ دوم، که به‌وسیلهٔ عثمانِ اول نمایانده شده است، از حیثِ جغرافیایی در ترکیه قرار دارد، جایی که مورخ آن را سرزمینِ ترکان معرفی می‌کند. تاریخِ بلایِ اول در عربستان، زادگاهِ اسلام و محمد، قرار داشت و به انجام رسید. تاریخِ بلایِ دوم در ترکیه، زادگاهِ امپراتوریِ عثمانی، قرار داشت و به انجام رسید.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

تاریخِ نخستین «وَیل» جنگی را مشخص می‌سازد که بر ضد روم به‌وسیلهٔ جنگاورانی مستقل هدایت می‌شد که تنها پیوند مشترکشان با یکدیگر، دین اسلام بود. تاریخِ دومین «وَیل» جنگی را مشخص می‌سازد که بر ضد روم به‌وسیلهٔ یک دین سازمان‌یافته و قدرتِ حکومتی انجام می‌شد که «خلافت» نامیده می‌شود. در هر دو صورت، چه جنگِ مستقل علیه روم در تاریخی که به‌وسیلهٔ محمد نمایانده شده است، و چه جنگِ سازمان‌یافته‌ای که به‌وسیلهٔ عثمان، یا امپراتوری عثمانی، نمایانده شده است، شیوهٔ جنگیدن، حمله‌ای ناگهانی و غیرمنتظره بود. آن جنگ، جنگی نبود که با پوشاندنِ همهٔ سربازان در یونیفورم‌های هم‌رنگ آغاز شود، سپس سربازان را در یک صف سازمان دهند و آنان را، چنان‌که رسم نظامیِ آن زمان بود، به‌سوی آتشِ تفنگ پیش ببرند. واژهٔ «assassin» بر شیوهٔ جنگیِ اسلامی، یعنی ضربه زدن به‌طور ناگهانی و غیرمنتظره، استوار است؛ شیوه‌ای که معمولاً به مرگِ خودِ مهاجم نیز می‌انجامید.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

واژهٔ «assassin» از واژهٔ عربی «hashshashin» مشتق شده است که خود از «hashish» گرفته شده و به معنای «حشیش» یا «شاهدانه» است. این اصطلاح در اصل برای اشاره به گروهی پنهان‌کار و متعصب از مسلمانان اسماعیلی نزاری در خاورمیانه در دورهٔ قرون وسطا به کار می‌رفت. اعضای این گروه به سبب روش‌های نامتعارف و غالباً خشونت‌آمیز خود شناخته می‌شدند، از جمله استفاده از ترورهای سیاسی برای دستیابی به اهدافشان. گفته می‌شود که آنان گاه برای آماده شدن برای مأموریت‌های خود حشیش مصرف می‌کردند، و همین امر به رواج اصطلاح «hashshashin» یا «assassins» در جهان غرب انجامید. حشاشین در دورهٔ قرون وسطا، عمدتاً در ایران و سوریه، فعال بودند و در منازعات سیاسی گوناگون و ترورهای آن زمان نقشی مهم ایفا کردند. اصطلاح «assassin» سرانجام به زبان‌های اروپایی راه یافت و در آنجا به‌طور عام‌تر به افرادی اطلاق شد که دست به قتل‌های سیاسی یا هدفمند می‌زنند.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

این شیوهٔ جنگ، یکی از ویژگی‌های مهم نبویِ سه وای است، زیرا نقش نبویِ اسلام، پدید آوردن جنگ است. اسلام، به‌عنوان یک نماد، سراسر با جنگ پیوند دارد، و در فصل نهم مکاشفه، اسلامِ وای اوّل و دوم، تصویری از جنگاوریِ آنان است. جنگِ آنان در کتاب مکاشفه به‌عنوان آن عملی شناخته می‌شود که اندکی پیش از بسته شدنِ درِ فیض، امّت‌ها را به خشم می‌آورد.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> اور قومیں غضبناک ہوئیں، اور تیرا غضب آ پہنچا، اور مُردوں کا وہ وقت بھی آ گیا کہ اُن کی عدالت کی جائے، اور یہ کہ تو اپنے خادموں نبیوں کو، اور مقدسوں کو، اور اُنہیں جو تیرے نام سے ڈرتے ہیں، چھوٹے ہوں یا بڑے، اجر دے؛ اور اُنہیں ہلاک کرے جو زمین کو ہلاک کرتے ہیں۔ مکاشفہ 11:18۔

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

«قوم‌ها» درست پیش از آن‌که غضب خدا فرارسد «خشمگین» می‌شوند، و غضب خدا، آن‌گونه که در کتاب مکاشفه نمایانده شده است، همان هفت بلای آخر است که هنگام بسته شدن مهلت آزمایش انسان نازل می‌شوند. در این آیه سه نشانهٔ راه وجود دارد: خشمگین شدن قوم‌ها، غضب خدا، و زمان داوری مردگان. داوری مردگانی که در اینجا به آن اشاره شده است، داوری مردگان شریر است که در طی هزارهٔ هزارساله رخ می‌دهد، نه داوری تحقیقیِ مردگان که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد. خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که سه نشانهٔ راه در این آیه از یکدیگر متمایزند و به همان ترتیبی که در آیه آمده‌اند واقع می‌شوند.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> "میں نے دیکھا کہ قوموں کا غضب، خدا کا قہر، اور مُردوں کے انصاف کا وقت ایک دوسرے سے جدا اور ممتاز تھے، اور ایک کے بعد دوسرا آتا تھا؛ نیز یہ بھی کہ میکائیل ابھی تک کھڑا نہیں ہوا تھا، اور وہ مصیبت کا وقت، جیسا کبھی نہ ہوا، ابھی شروع نہیں ہوا تھا۔ قومیں اب غضبناک ہو رہی ہیں، لیکن جب ہمارا سردار کاہن مقدِس میں اپنا کام پورا کر لے گا، تو وہ کھڑا ہوگا، انتقام کے لباس پہن لے گا، اور پھر آخری سات آفتیں انڈیلی جائیں گی۔"

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> «دیدم که آن چهار فرشته، چهار باد را نگاه خواهند داشت تا کار عیسی در قدس به انجام رسد، و آنگاه هفت بلای آخر خواهد آمد.» Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

نقش اسلام در آخرین کتابِ کتاب‌مقدس آن است که ملت‌ها را به خشم آورد، و آنان این کار را از طریق جنگ انجام می‌دهند. نقش اسلام در نخستین کتابِ کتاب‌مقدس آن است که دست هر انسانی را در جهان علیه اسلام، که در قالب اسماعیل نمایانده شده است، متحد سازد.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> اور فرشتۂ خداوند نے اُس سے کہا، دیکھ، تو حاملہ ہے اور ایک بیٹا جنے گی، اور اُس کا نام اِسماعیل رکھے گی؛ کیونکہ خداوند نے تیری مصیبت سُن لی ہے۔ اور وہ جنگلی انسان ہوگا؛ اُس کا ہاتھ ہر ایک کے خلاف ہوگا، اور ہر ایک کا ہاتھ اُس کے خلاف؛ اور وہ اپنے سب بھائیوں کے سامنے بسے گا۔ پیدایش 16:11، 12۔

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

لفظ «دست» به‌عنوان یک نماد، همچون همهٔ نمادهای کتاب‌مقدسی، بسته به زمینه‌ای که در آن به‌کار می‌رود، می‌تواند بیش از یک معنا داشته باشد. به‌مراتب بیش از هر چیز، «دست» به‌عنوان نمادی در نبوت کتاب‌مقدس، نماد جنگ است. واژهٔ عبری که به «مرد وحشی» ترجمه شده است، همان واژه‌ای است برای خرِ وحشیِ عربی، که چندین دلالت مهم نبوی را در خود دارد؛ یکی از آن‌ها این است که خرِ عربی عضوی از خانوادهٔ اسبیان است، همان‌گونه که اسب نیز چنین است. در مکاشفه باب نهم، و نیز در هر دو نمودار مقدس حبقوق (نمودارهای پیشگامان ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰)، اسب به‌عنوان نماد جنگی به‌کار رفته است که اسلامِ سه وای بر آن دلالت می‌کند. نخستین و آخرین اشاره به اسلام، آن‌گونه که در کتاب پیدایش و کتاب مکاشفه بازنمایی شده است، اسلام را با نماد خانوادهٔ اسبیان (خر یا اسب) معرفی می‌کند، و هر دو بر این نقش اسلام تأکید دارند که جنگ را بر «هر انسان» (امت‌ها) بیاورد.

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

در کتاب مکاشفه، باب نُه، آیه یازده، خصلت اسلام شناسانده می‌شود، زیرا در نبوت، خصلت به‌وسیله نام نمایانده می‌شود. نامی که به پادشاهی داده شده است که بر اسلام حکومت می‌کند، بازتابِ آن نخستین اشاره به اسلام در کتاب پیدایش است، آنجا که نوشته شده است که خصلت یا روح اسماعیل «در حضور همه برادران خود ساکن خواهد بود». پادشاهی که بر سراسر اسلام حکم می‌راند، روح اسماعیل است (پادشاه ایشان)، که دستش «بر ضد هر انسان» است.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> و بر خود پادشاهی داشتند که فرشتۀ هاویۀ بی‌انتهاست، که نام او در زبان عبری اَبَدّون است، اما در زبان یونانی نام او آپولّیون است. مکاشفه ۹:۱۱.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

در عهد عتیق که با زبان عبری نمایانده شده است، یا در عهد جدید که با زبان یونانی نمایانده شده است، شخصیتی که بر پیروان دین اسلام سلطه دارد، یا «ابدون» شناخته می‌شود یا «آپولّیون»، که هر دو به معنای «مرگ و هلاکت» هستند. مرگ و هلاکت، خواه در عهد عتیق نمایان شود و خواه در عهد جدید، وصفِ اسلام است. ویژگی‌های مشخصِ آن روحی که در درون هر یک از پیروان اسلام حکم می‌راند، در پیوند با نماد الاغ یا اسب، هر دو از عناصرِ نخستین و آخرین اشارات به اسلام‌اند. این دو صفتِ نبوی، مُهرِ آلفا و اُمگا را در خود دارند. هنگامی که خواهر وایت پیامی را که صد و چهل و چهار هزار تن را به حیات می‌آورد، به‌عنوان لشکر عظیمِ فرشتهٔ سوم معرفی می‌کند، چنین می‌گوید:

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند؛ بادهایی که به اسبی خشمگین مانند شده‌اند که می‌کوشد خود را رها سازد و بر سراسر روی زمین بتازد، در حالی که در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «آیا بر لبۀ همین جهان جاودان به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده شود، تا ایشان بر پای‌های خود بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از دروازۀ تنگ عبور کنیم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.» Manuscript Releases، جلد 20، 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

چهار باد در هنگام مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نگاه داشته می‌شوند، و این چهار باد «اسبی خشمگین» هستند که «مرگ و ویرانی را در مسیر خود» حمل می‌کند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، وایِ سوم وارد تاریخ نبوی شد و «مرگ و ویرانی» را به همراه آورد، و بدین‌سان «امت‌ها را به خشم آورد»، هنگامی که سرزمینِ جلالیِ روحانی را «ناگهان و غیرمنتظره» مورد ضربه قرار داد. در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، وایِ سوم مسیرِ «مرگ و ویرانی» خود را ادامه داد و بدین‌سان بیش از پیش «امت‌ها را به خشم آورد»، هنگامی که سرزمینِ جلالیِ تحت‌اللفظی را «ناگهان و غیرمنتظره» مورد حمله قرار داد. نخستین حملهٔ غیرمنتظره آغازِ دورهٔ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را نشان کرد، و حملهٔ اخیر در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغازِ دورهٔ پایانی، یا «بستنِ» مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد. آیا باید بر آستانهٔ جهانِ جاودانی به خواب رویم؟

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

در هر دو نمودار مقدّسِ پیشگامان، اسلامِ بلای اوّل و دوّم به‌گونه‌ای تصویری با جنگاوران اسلامی که بر اسبان جنگی خویش سوارند، نشان داده شده است. سوارِ بر اسبِ جنگیِ بلای اوّل در هر دو تصویر، نیزه‌ای در دست دارد، و سوارِ اسبی که نمایانگر بلای دوّم است، تفنگی شلیک می‌کند. این تمایز به‌روشنی در مکاشفه باب نهم مشخص شده است، زیرا در تاریخِ بلای دوّم بود که باروت اختراع شد و نخستین بار در جنگ به کار رفت. اوریا اسمیت، در شرح آیات هفده تا نوزدهِ مکاشفه باب نهم، چنین می‌نویسد:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> "Bu tavsifning birinchi qismi, ehtimol, ushbu otliqlarning tashqi ko‘rinishiga taalluqli bo‘lishi mumkin. Olov, rangni ifodalab, qizil rangni bildiradi; “olovdek qizil” iborasi tez-tez uchraydigan ifodadir; yoqut-gul, yoki giasint, ko‘k rangni; oltingugurt esa sariq rangni bildiradi. Va bu ranglar ushbu jangchilarning kiyimida nihoyatda ustun edi; shunday ekan, bu qarashga ko‘ra, ushbu tavsif asosan qizil, yoki alvon, ko‘k va sariq ranglardan tashkil topgan turk harbiy kiyimiga aniq mos kelar edi. Otlarning boshlari sherlarning boshlariga o‘xshash ko‘rinishda edi, bu ularning kuchini, jasoratini va yirtqichligini bildirish uchun; oyatning so‘nggi qismi esa, shubhasiz, o‘sha paytda endigina joriy etilgan urush maqsadlarida porox va o‘qotar qurollardan foydalanishga ishora qiladi. Turklar o‘z o‘qotar qurollarini ot ustida turib otganlari bois, uzoqdan kuzatuvchiga go‘yo olov, tutun va oltingugurt otlarning og‘zidan chiqayotgandek ko‘rinar edi; bu esa ilova qilingan tasvirda ko‘rsatilgan."

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> «در خصوصِ به‌کارگیریِ سلاح‌های آتشین به‌وسیلهٔ ترکان در لشکرکشیِ ایشان بر ضدّ قسطنطنیه، الیوت (Horae Apocalypticae, جلد اول، صص. 482–484) چنین می‌گوید:— “این به «آتش و دود و گوگرد»، یعنی به توپخانه و سلاح‌های آتشینِ محمد، بود که کشتنِ ثلثِ مردمان، یعنی فتحِ قسطنطنیه، و در نتیجه نابودیِ امپراتوریِ یونان، مدیون بود. اکنون بیش از هزار و صد سال از بنیادگذاریِ آن به‌وسیلهٔ قسطنطین گذشته بود. در طیّ آن سال‌ها، گوت‌ها، هون‌ها، آوارها، پارسیان، بلغارها، ساراسین‌ها، روس‌ها، و نیز خودِ ترکانِ عثمانی، یورش‌های خصمانهٔ خویش را بر آن وارد آورده، یا آن را در محاصره گرفته بودند. امّا استحکاماتِ آن در برابر ایشان تسخیرناپذیر بود. قسطنطنیه پایدار ماند، و با آن امپراتوریِ یونان نیز. از این‌رو، اضطراب و اهتمامِ سلطان محمد برای یافتنِ آنچه بتواند این مانع را برطرف سازد. «آیا می‌توانی توپی بریزی،» این پرسشِ او از آن توپ‌ریزی بود که به او پناهنده شده بود، «به اندازه‌ای که برای درهم کوبیدنِ دیوارِ قسطنطنیه کافی باشد؟» آنگاه ریخته‌گری در آدریانوپل برپا شد، توپ‌ها ریخته شدند، توپخانه آماده گردید، و محاصره آغاز شد.”»

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> «شایستهٔ توجه بسیار است که گیبون، که همواره بی‌آنکه خود آگاه باشد مفسرِ نبوتِ مکاشفه‌ای است، این ابزار تازهٔ جنگ را در روایت فصیح و تکان‌دهندهٔ خویش از فاجعهٔ نهاییِ امپراتوری یونانی، در پیش‌زمینهٔ تصویر خود قرار می‌دهد. در تدارک آن، تاریخ اختراع اخیر باروت را بیان می‌کند، «آن آمیزهٔ شوره، گوگرد، و زغال»؛ از کاربرد پیشین آن به دست سلطان امورات سخن می‌گوید، و نیز، چنان‌که پیش‌تر گفته شد، از ریخته‌گریِ محمد برای ساختن توپ‌های بزرگ‌تر در آدریانوپل؛ سپس، در جریان خودِ محاصره، شرح می‌دهد که چگونه «رگبار نیزه‌ها و تیرها با دود، صدا، و آتشِ تفنگ‌ها و توپ‌ها همراه بود»؛ چگونه «صف طولانیِ توپخانهٔ ترک به سوی دیوارها نشانه رفته بود، و چهارده آتشبار هم‌زمان بر آسیب‌پذیرترین مواضع غرش می‌کرد»؛ چگونه «استحکاماتی که قرن‌ها در برابر خشونتِ دشمنانه ایستاده بودند، از هر سو به‌وسیلهٔ توپ‌های عثمانی منهدم شدند، شکاف‌های بسیار گشوده شد، و در نزدیکیِ دروازهٔ سن رومانوس، چهار برج با خاک یکسان گردید»؛ چگونه، چون «از سنگرها، کشتی‌های جنگی، و پل، توپخانهٔ عثمانی از هر سو غرش می‌کرد، اردوگاه و شهر، یونانیان و ترکان، در ابری از دود فرو رفتند که تنها با رهایی نهایی یا نابودیِ امپراتوری روم می‌توانست پراکنده شود»؛ چگونه «دیوارهای دوگانه به‌وسیلهٔ توپ‌ها به توده‌ای از ویرانه مبدل شد»؛ و چگونه سرانجام ترکان، «از میان شکاف‌ها برآمده»، «قسطنطنیه را مطیع ساختند، امپراتوری‌اش را واژگون کردند، و دینش را زیر پای فاتحان مسلمان لگدمال نمودند.» می‌گویم که به‌راستی شایستهٔ تأمل است که گیبون تا چه اندازه آشکار و چشمگیر، فتح شهر، و بدین‌سان نابودیِ امپراتوری را، به توپخانهٔ عثمانی نسبت می‌دهد. زیرا این جز چه می‌تواند بود مگر تفسیری بر کلمات نبوت ما؟ «از این سه، ثلثِ مردم کشته شدند، از آتش و دود و گوگردی که از دهان‌های آنها بیرون می‌آمد.»

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> «آیهٔ ۱۸. به‌وسیلهٔ این سه، ثُلثِ مردم کشته شدند: به‌وسیلهٔ آتش و دود و گوگردی که از دهانِ ایشان بیرون می‌آمد. ۱۹. زیرا قدرتِ ایشان در دهانِ ایشان و در دُم‌های ایشان است؛ زیرا دُم‌های ایشان مانند مارها بود و سرها داشت، و با آن‌ها آسیب می‌رسانند.»

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> «این آیات اثر مرگبارِ شیوهٔ جدیدِ جنگیِ پدیدآمده را بیان می‌کنند. قسطنطنیه سرانجام به‌وسیلهٔ این عوامل—باروت، سلاح‌های گرم، و توپ—مغلوب شد و به دست ترکان سپرده گردید.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

ما به مطالعۀ وایِ سوم در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> «میں گزشتہ رات اپنی نیند سے بیدار ہوئی تو میرے ذہن پر ایک بھاری بوجھ تھا۔ میں اپنے بھائیوں اور بہنوں کو ایک پیغام پہنچا رہی تھی، اور وہ تنبیہ اور ہدایت کا ایسا پیغام تھا جو بعض لوگوں کے کام کے بارے میں تھا، جو روح القدس کے قبول کیے جانے اور انسانی وسیلوں کے ذریعے اُس کے عمل کے متعلق غلط نظریات کی وکالت کر رہے ہیں۔»

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> «به من تعلیم داده شد که تعصبی همانند آنچه ما فراخوانده شدیم پس از سپری شدن زمان در سال ۱۸۴۴ با آن روبه‌رو شویم، در ایام پایانیِ پیام بار دیگر در میان ما پدید خواهد آمد؛ و اینکه ما باید اکنون نیز با همین شرارت، به همان قاطعیتی که در تجربیات نخستین خود با آن روبه‌رو شدیم، مقابله کنیم.»

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> «ما بر آستانۀ رویدادهای عظیم و هولناک ایستاده‌ایم. نبوت‌ها در حال تحقق‌اند. تاریخِ شگفت و پُرحادثه‌ای در کتاب‌های آسمان ثبت می‌شود—رویدادهایی که اعلام شده بود اندکی پیش از روز عظیم خدا واقع خواهند شد. همه‌چیز در جهان در وضعی ناپایدار است. امت‌ها خشمگین‌اند، و تدارکات عظیمی برای جنگ فراهم می‌شود. قومی بر ضد قومی دیگر توطئه می‌کند، و مملکتی بر ضد مملکتی دیگر. روز عظیم خدا با شتابی بسیار نزدیک می‌شود. اما با وجود آنکه امت‌ها نیروهای خود را برای جنگ و خون‌ریزی گرد می‌آورند، فرمان به فرشتگان همچنان برقرار است که چهار باد را نگاه دارند تا بندگان خدا بر پیشانی‌های خود مُهر شوند.» Selected Messages, book 1, 221.

Back to Articles