Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Seven

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ هفت

The Third Woe and the Rise of the Seventh Kingdom: The Prophetic Significance of the Sunday Law

سومین وای و برآمدنِ پادشاهیِ هفتم: اهمیتِ نبویِ قانونِ یکشنبه

Author

Jeff Pippenger

Published

October 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapter eleven of Revelation, the two witnesses are lifted up to heaven as an ensign in “the same hour” that a “tenth part of the city” falls. In that hour the “second woe is past; and behold, the third woe cometh quickly.” Islam is the seventh trumpet and the third woe that comes at the “hour” of the Sunday law “earthquake.”

در فصل یازدهمِ مکاشفه، آن دو شاهد در «همان ساعت» به آسمان برداشته می‌شوند تا همچون عَلَمی باشند، همان زمانی که «یک‌دهمِ شهر» فرو می‌افتد. در آن ساعت، «وایِ دوم گذشت؛ و اینک وایِ سوم به‌زودی می‌آید.» اسلام همان شیپور هفتم و وایِ سوم است که در «ساعت»ِ «زلزله»ی قانون یک‌شنبه فرا می‌رسد.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned. And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament: and there were lightnings, and voices, and thunderings, and an earthquake, and great hail. Revelation 11:12–19.

> و آنان آوازی عظیم از آسمان شنیدند که به ایشان می‌گفت: «به اینجا برآیید.» پس در ابری به آسمان صعود کردند، و دشمنانشان ایشان را دیدند. و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم روی داد، و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار تن از مردم کشته شدند؛ و باقی‌ماندگان هراسان شدند و خدای آسمان را تمجید کردند. وایِ دوم گذشت؛ و اینک وایِ سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم نواخت؛ و در آسمان صداهای عظیمی برخاست که می‌گفتند: «پادشاهی‌های این جهان از آنِ خداوند ما و مسیح او گردیده است، و او تا ابدالآباد سلطنت خواهد کرد.» و آن بیست‌وچهار پیر که بر کرسی‌های خود در حضور خدا نشسته بودند، بر روی درافتاده، خدا را پرستش کردند، و گفتند: «تو را سپاس می‌گوییم، ای خداوندْ خدای قادر مطلق، که هستی و بودی و می‌آیی؛ زیرا قدرت عظیم خود را برگرفته‌ای و سلطنت کرده‌ای. و امت‌ها خشمگین شدند، و غضب تو فرا رسیده است، و زمانِ مردگان که داوری شوند، و تا پاداش دهی بندگان خود، انبیا و مقدسان و آنان را که از نام تو می‌ترسند، خرد و بزرگ، و تا هلاک سازی آنان را که زمین را هلاک می‌سازند.» و هیکل خدا در آسمان گشوده شد، و در هیکل او صندوق عهد او دیده شد؛ و برق‌ها و صداها و رعدها و زلزله و تگرگی عظیم پدید آمد. مکاشفه ۱۱:۱۲–۱۹.

The two witnesses ascend to heaven in a cloud, which prophetically represents a group of angels. As previously cited in these articles and as found in Habakkuk’s Tables, Sister White identifies that when the individual messages represented as the first, the second and the third angel arrive into prophetic history, they are portrayed as singular angels, but the message of the Midnight Cry, is represented by many angels. The two witnesses are lifted up into heaven as they proclaim the message of the Midnight Cry by an army of angels, thus they are taken into heaven “in a cloud.”

دو شاهد در ابری به آسمان صعود می‌کنند؛ ابری که از نظر نبوی نمایانگر گروهی از فرشتگان است. همان‌گونه که پیش‌تر در این مقالات نقل شد و در جداول حبقوق نیز آمده است، خواهر وایت تصریح می‌کند که هنگامی که پیام‌های منفردی که به‌صورت فرشتهٔ اول، دوم و سوم نمایش داده شده‌اند، وارد تاریخ نبوی می‌شوند، به‌صورت فرشتگانی منفرد به تصویر کشیده می‌شوند؛ اما پیام فریاد نیمه‌شب با فرشتگان بسیار نمایش داده می‌شود. دو شاهد، در حالی که پیام فریاد نیمه‌شب را به‌وسیلهٔ لشکری از فرشتگان اعلام می‌کنند، به آسمان برداشته می‌شوند؛ ازاین‌رو ایشان «در ابری» به آسمان برده می‌شوند.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> «نزدیک به پایان پیام فرشتهٔ دوم، دیدم که نوری عظیم از آسمان بر قوم خدا می‌تابید. پرتوهای این نور همچون خورشید درخشان می‌نمود. و صدای فرشتگانی را شنیدم که ندا می‌دادند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید!»»

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> «این همان فریادِ نیمه‌شب بود که می‌بایست به پیامِ فرشتهٔ دوم قدرت ببخشد. فرشتگانی از آسمان فرستاده شدند تا مقدسانِ دلسرد را بیدار سازند و ایشان را برای کارِ عظیمی که در پیش داشتند آماده کنند. بااستعدادترین مردان نخستین کسانی نبودند که این پیام را دریافت کردند. فرشتگان نزد فروتنان و فداکاران فرستاده شدند و آنان را برانگیختند تا این ندا را بلند کنند: “اینک، داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!” آنان که این فریاد به ایشان سپرده شده بود، شتاب کردند و در قدرتِ روح‌القدس پیام را اعلام نمودند و برادرانِ دلسردِ خود را بیدار ساختند. این کار بر حکمت و دانشِ انسان‌ها استوار نبود، بلکه بر قدرتِ خدا؛ و مقدسانِ او که این فریاد را شنیدند، نتوانستند در برابر آن مقاومت کنند. روحانی‌ترین افراد نخست این پیام را دریافت کردند، و آنان که پیش‌تر در این کار پیشوا بودند، از آخرین کسانی بودند که آن را پذیرفتند و به بلندتر شدنِ این ندا یاری رساندند: “اینک، داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!”» Early Writings, 238.

In the hour of the earthquake, which destroys a tenth part of the city, seven thousand men are slain. The earthquake is the Sunday law in the United States. A city is a kingdom in prophecy, and the United States is one tenth of the kingdom of the ten kings of Revelation 17. The United States is overthrown at the earthquake of the Sunday law and ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, and then transcends into the premier king of the ten kings, the seventh kingdom of Bible prophecy, who will agree to give their kingdom unto the papacy who is the eighth which is of the seven.

در ساعتِ زلزله، که یک‌دهمِ شهر را ویران می‌سازد، هفت‌هزار مرد کشته می‌شوند. این زلزله همان قانون یکشنبه در ایالات متحده است. در نبوت، شهر به معنای یک پادشاهی است، و ایالات متحده یک‌دهمِ پادشاهیِ ده پادشاهِ مذکور در مکاشفه ۱۷ است. ایالات متحده در زلزلهٔ قانون یکشنبه سرنگون می‌شود و دیگر ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس نیست؛ و سپس به برترین پادشاه از ده پادشاه، یعنی هفتمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، ارتقا می‌یابد، که موافقت خواهند کرد پادشاهیِ خود را به پاپیّت، که هشتمین است و از آن هفت می‌باشد، واگذار کنند.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.

> और वे दस सींग जो तू ने देखे, दस राजा हैं, जिन्होंने अब तक राज्य नहीं पाया; परन्तु वे उस पशु के साथ एक घड़ी के लिये राजाओं के समान अधिकार प्राप्त करते हैं। ये एक ही मन के हैं, और अपनी सामर्थ्य और शक्ति उस पशु को दे देंगे। ये मेम्ने के विरुद्ध युद्ध करेंगे, और मेम्ना उन पर जय पाएगा; क्योंकि वह प्रभुओं का प्रभु और राजाओं का राजा है; और जो उसके साथ हैं, वे बुलाए हुए, चुने हुए, और विश्वासयोग्य हैं। फिर उसने मुझ से कहा, वे जल जो तू ने देखे, जहाँ वह वेश्या बैठी है, वे लोग, और भीड़ें, और जातियाँ, और भाषाएँ हैं। और वे दस सींग जो तू ने उस पशु पर देखे, वे उस वेश्या से बैर रखेंगे, और उसे उजाड़ और नंगी कर देंगे, और उसका मांस खाएँगे, और उसे आग से जला देंगे। क्योंकि परमेश्वर ने उनके मन में यह डाल दिया है कि वे उसकी इच्छा को पूरा करें, और एक मत होकर अपना राज्य उस पशु को दे दें, जब तक कि परमेश्वर के वचन पूरे न हो जाएँ। और वह स्त्री, जिसे तू ने देखा, वही महान नगर है, जो पृथ्वी के राजाओं पर राज्य करता है। प्रकाशितवाक्य 17:12–18.

The ten kings of the United Nations “agree” to “give their worldwide “kingdom unto the beast.” They have “one mind,” just as they “consulted together with one consent,” in Psalms eighty- three. Ahab was the king of the ten tribes, who committed the unlawful relationship of fornication with the whore of Tyre in Isaiah twenty-three. Ahab and Jezebel’s unlawful relationship typified the unlawful relationship of Herod and Herodias in the time of Elijah, represented as John the Baptist. Herod was a representative of the Roman Empire, which in Daniel seven, the Roman Empire consists of ten horns. The ten horns were typified by Ahab’s kingdom of ten tribes, and they both provide witnesses to the ten kings of the United Nations. With Ahab and Herod representing the state in the unlawful relationships, their role was to accomplish the persecution of heretics for the whore of Tyre, who sings her songs at the end of the symbolic seventy years.

ده پادشاهِ سازمان ملل «متفق می‌شوند» که «پادشاهی» جهانیِ خود را «به وحش بسپارند». ایشان «یک رأی» دارند، همان‌گونه که در مزمور هشتاد و سه «با یکدل مشورت کردند». اَخاب پادشاهِ ده سبط بود که در اشعیا بیست و سه مرتکبِ رابطهٔ نامشروعِ زنا با فاحشهٔ صور شد. رابطهٔ نامشروعِ اَخاب و ایزابل، نمودِ تمثیلیِ رابطهٔ نامشروعِ هیرودیس و هیرودیا در زمانِ ایلیا بود، آن‌گونه که در هیئتِ یحییِ تعمیددهنده نمایان شد. هیرودیس نماینده‌ای از امپراتوری روم بود، و در دانیال هفت، امپراتوری روم از ده شاخ تشکیل شده است. آن ده شاخ به‌واسطهٔ پادشاهیِ ده‌سبطیِ اَخاب به‌صورت نمونه پیش‌نمایانده شدند، و هر دو بر ده پادشاهِ سازمان ملل شهادت می‌دهند. از آن‌جا که اَخاب و هیرودیس در آن روابط نامشروع نمایندگانِ حکومت بودند، نقش ایشان آن بود که برای فاحشهٔ صور، که در پایانِ هفتاد سالِ نمادین سرودهای خود را می‌خوانَد، آزارِ بدعت‌گذاران را به انجام رسانند.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> «پادشاهان و حاکمان و فرمانروایان، نشانِ ضدّمسیح را بر خود نهاده‌اند، و به‌صورت اژدهایی تصویر شده‌اند که می‌رود تا با مقدسین—با آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را دارند—جنگ کند.» Testimonies to Ministers, 38.

At the Sunday law the earth beast ceases to reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, for it has just committed fornication with Jezebel, and then takes the leadership of the United Nations. It then forces the entire world to set up a worldwide image of the beast, as they had previously accomplished at the Sunday law in their nation.

به هنگام قانون یکشنبه، وحشِ زمینی از سلطنت به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس بازمی‌ایستد، زیرا به‌تازگی با ایزابل زنا کرده است، و سپس رهبریِ سازمان ملل متحد را به دست می‌گیرد. آنگاه تمام جهان را وادار می‌سازد تا تصویری جهانی از وحش برپا کنند، همان‌گونه که پیش‌تر در قانون یکشنبه در ملتِ خود آن را به انجام رسانده بودند.

> And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Revelation 13:14–17.

> और वह उन चिन्हों के द्वारा, जिन्हें उसे पशु के साम्हने दिखाने की सामर्थ्य दी गई थी, पृथ्वी पर रहने वालों को भरमाता है, और पृथ्वी पर रहने वालों से कहता है कि वे उस पशु की एक मूरत बनाएं, जो तलवार के घाव से घायल हुआ था, तौभी जीवित रहा। और उसे उस पशु की मूरत में प्राण डालने की सामर्थ्य दी गई, ताकि पशु की मूरत बोले भी, और जितने लोग उस पशु की मूरत की उपासना न करें, वे सब मार डाले जाएं। और वह छोटे-बड़े, धनी-दरिद्र, स्वतंत्र-दास, सब के दहिने हाथ या उनके माथे पर एक छाप लगवा देता है, ताकि उस व्यक्ति को छोड़, जिस पर वह छाप, अर्थात् उस पशु का नाम या उसके नाम का अंक हो, और कोई लेन-देन न कर सके। प्रकाशितवाक्य 13:14–17।

Ahab, Herod, the ten kings of the Roman Empire and the ten kings of the United Nations represent the dragon that goes to make war with the saints, for it is always Jezebel’s paramour that accomplishes the persecuting of those who Jezebel classifies as heretics.

اخاب، هیرودیس، ده پادشاه امپراتوری روم و ده پادشاه سازمان ملل متحد، اژدهایی را نمایندگی می‌کنند که می‌رود تا با مقدسان جنگ کند؛ زیرا همواره این معشوقهٔ ایزابل است که آزار و جفای کسانی را به انجام می‌رساند که ایزابل آنان را بدعت‌گذار طبقه‌بندی می‌کند.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «پس در حالی که اژدها، در معنای نخستین، نمایندهٔ شیطان است، در معنایی ثانوی، نمادی از رومِ بت‌پرست نیز هست.» نبرد عظیم، ۴۳۹.

At the earthquake of the Sunday law there are “seven thousand” men that are “slain.” In Daniel eleven and verse forty-one, “many are overthrown.” Those overthrown when the Sunday law arrives, are Laodicean Seventh-day Adventists who have not prepared for the crisis. The number “seven thousand” represents the remnant of God’s people. God told Elijah, at the crisis of mount Carmel, which represents the Sunday law crisis, that there were “seven thousand in Israel” who had not bowed a knee to Baal. The apostle Paul comments on this.

در زلزلۀ قانونِ یکشنبه، «هفت هزار» مرد «کشته می‌شوند». در دانیال یازده و آیۀ چهل و یک آمده است که «بسیاری سرنگون می‌شوند». آنان که با فرا رسیدن قانونِ یکشنبه سرنگون می‌شوند، ادونتیست‌های لاادقیِ روزِ هفتم‌اند که خود را برای بحران آماده نکرده‌اند. شمارۀ «هفت هزار» بازماندگانِ قومِ خدا را نمایندگی می‌کند. خدا در هنگام بحرانِ کوه کرمل، که نمودارِ بحرانِ قانونِ یکشنبه است، به ایلیا گفت که «هفت هزار در اسرائیل» هستند که در برابرِ بَعْل زانو نزده‌اند. رسول پولس بر این امر توضیح می‌دهد.

> I say then, Hath God cast away his people? God forbid. For I also am an Israelite, of the seed of Abraham, of the tribe of Benjamin. God hath not cast away his people which he foreknew. Wot ye not what the scripture saith of Elias? how he maketh intercession to God against Israel, saying, Lord, they have killed thy prophets, and digged down thine altars; and I am left alone, and they seek my life. But what saith the answer of God unto him? I have reserved to myself seven thousand men, who have not bowed the knee to the image of Baal. Even so then at this present time also there is a remnant according to the election of grace. Romans 11:1–5.

> پس می‌گویم: آیا خدا قوم خود را رد کرده است؟ حاشا. زیرا من نیز اسرائیلی هستم، از نسل ابراهیم، از سبط بنیامین. خدا قوم خود را که از پیش شناخته بود، رد نکرده است. آیا نمی‌دانید که کتاب دربارهٔ ایلیا چه می‌گوید؟ که چگونه در پیشگاه خدا بر ضد اسرائیل شفاعت کرده، می‌گوید: «خداوندا، انبیای تو را کشته‌اند و مذبح‌های تو را ویران کرده‌اند؛ و من به تنهایی باقی مانده‌ام و در پی جان من هستند.» اما پاسخ خدا به او چه بود؟ «برای خود، هفت هزار مرد باقی نگاه داشته‌ام که زانوی خود را در برابر تمثال بعل خم نکرده‌اند.» همچنین در زمان حاضر نیز، باقیمانده‌ای بر حسب برگزیدگیِ فیض وجود دارد. رومیان ۱۱:‏۱–۵

The words “seven thousand” represent a remnant of God’s people, but the context where they are symbolically identified, must be factored in. The men overthrown at the earthquake of the Sunday law are the remnant of unfaithful Seventh-day Adventists who are there and then, taken captive by modern spiritual Babylon. In the prophetic history of ancient literal Israel, when Babylon desolated Jerusalem the second of three times, there was a remnant of “seven thousand” “mighty” men “of the land” taken captive.

الفاظ «هفت هزار» نمایانگرِ باقیمانده‌ای از قوم خداست، اما باید زمینه‌ای را که در آن به‌صورت نمادین شناسایی می‌شوند، در نظر گرفت. مردانی که در زلزلهٔ قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند، باقیماندهٔ اَدوِنتیست‌های روز هفتمِ بی‌ایمان‌اند که در همان‌جا و در همان زمان، به اسارتِ بابلِ روحانیِ معاصر درمی‌آیند. در تاریخ نبویِ اسرائیلِ باستانِ تحت‌اللفظی، هنگامی که بابل برای دومین بار از سه بار، اورشلیم را ویران ساخت، باقیمانده‌ای از «هفت هزار» مردِ «زورآور» «از اهل آن سرزمین» به اسارت برده شدند.

> And he carried away Jehoiachin to Babylon, and the king’s mother, and the king’s wives, and his officers, and the mighty of the land, those carried he into captivity from Jerusalem to Babylon. And all the men of might, even seven thousand, and craftsmen and smiths a thousand, all that were strong and apt for war, even them the king of Babylon brought captive to Babylon. And the king of Babylon made Mattaniah his father’s brother king in his stead, and changed his name to Zedekiah. 2 Kings 24:15–17.

> او یهویاقین را به بابل به اسیری برد، و مادرِ پادشاه و زنانِ پادشاه و مأمورانش و زورمندانِ زمین را؛ آنان را از اورشلیم به بابل به اسیری برد. و تمامی مردانِ دلیر، یعنی هفت هزار نفر، و صنعتگران و آهنگران، هزار نفر، همهٔ آنان که نیرومند و شایستهٔ جنگ بودند، ایشان را پادشاهِ بابل به بابل به اسیری برد. و پادشاهِ بابل، متنیا عموی پدرش را به جای او پادشاه ساخت، و نام او را به صدقیا تغییر داد. دوم پادشاهان 24:15–17.

Once the mighty men of Jerusalem are overthrown at the earthquake of the Sunday law, “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe is the seventh trumpet that the seventh angel sounds. In the “hour” of the “earthquake” of the Sunday law—Islam strikes!

هنگامی که مردان نیرومند اورشلیم در زلزلهٔ قانون یکشنبه سرنگون شوند، «وایِ سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم نواخت.» وایِ سوم همان شیپور هفتم است که فرشتهٔ هفتم آن را می‌نوازد. در «ساعتِ» «زلزلهٔ» قانون یکشنبه—اسلام ضربه می‌زند!

One of the primary characteristics of Islam in the first and second woes, was the historical fact that their mode of warfare was unlike the common tactics of war carried out in the history where they fulfilled their prophetic role. Their mode of warfare was to strike suddenly and unexpectedly. The word “assassin” is derived from the practices of the Islamic warriors in that period of history. Their attacks were as the Japanese Kamikazes of World War Two. The Islamic warriors expected to die when they assassinated their target. For this reason, a common practice for the warriors was to prepare for death by getting intoxicated on hashish, before their attack to help subdue the fear of death. When they struck their victims, it was sudden and unexpected, and their dependence upon hashish for the desired mental state, combined with the secret attack, formed the etymological basis of the word “assassin,” due to its connection with the word hashish.

یکی از ویژگی‌های اصلی اسلام در بلای نخست و دوم، این واقعیت تاریخی بود که شیوهٔ جنگ آنان با تاکتیک‌های متعارف جنگی که در تاریخ، در زمانی که نقش نبوی خود را ایفا کردند، معمول بود، تفاوت داشت. شیوهٔ جنگ آنان این بود که ناگهان و به‌گونه‌ای غیرمنتظره ضربه وارد کنند. واژهٔ «assassin» از شیوه‌های عمل جنگاوران اسلامی در آن دوره از تاریخ گرفته شده است. حملات آنان مانند کامیکازه‌های ژاپنی در جنگ جهانی دوم بود. جنگاوران اسلامی هنگامی که هدف خود را ترور می‌کردند، انتظار داشتند که خود نیز کشته شوند. از این‌رو، یکی از رسوم رایج در میان این جنگاوران آن بود که پیش از حمله، برای آماده شدن برای مرگ، با حشیش خود را مست می‌کردند تا ترس از مرگ را فروبنشانند. هنگامی که به قربانیان خود ضربه می‌زدند، این کار ناگهانی و غیرمنتظره بود، و اتکای آنان به حشیش برای رسیدن به حالت ذهنی مطلوب، همراه با حملهٔ پنهانی، به سبب پیوند آن با واژهٔ hashish، مبنای ریشه‌شناختی واژهٔ «assassin» را پدید آورد.

The third woe and the seventh trumpet “cometh quickly.”

سومین وای و شیپور هفتم «به‌زودی می‌آید.»

Similarly, on October 22, 1844, the messenger of the covenant came “suddenly” to His temple. Sister White defined the “suddenness” of the arrival of the messenger of the covenant, representing that His coming was “unexpected.” Therefore all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844 were unexpected and sudden.

به همین‌سان، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، رسولِ عهد «ناگهان» به هیکلِ خود آمد. خواهر وایت «ناگهانی بودن» آمدنِ رسولِ عهد را چنین تعریف کرد که آمدنِ او «غیرمنتظره» بود. بنابراین، هر چهار «آمدن»ی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند، غیرمنتظره و ناگهانی بودند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «بازآمدنِ مسیح به‌عنوانِ کاهنِ اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیرِ مقدِس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزدِ قدیم‌الایّام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خویش، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویداد واحدند؛ و این امر همچنین با آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ بیان کرده است، به تصویر کشیده شده است.» The Great Controversy, 426.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, thus all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844, are to be fulfilled to the very letter again at the earthquake that is the Sunday law. Commenting on the parable of the virgins, Sister White adds to the witness that identifies the suddenness and unexpectedness that is symbolized at the earthquake of the Sunday law, which is the perfect fulfillment of the Midnight Cry.

تمثیلِ ده باکرہ لفظ بہ لفظ دوبارہ دہرایا جاتا ہے؛ لہٰذا وہ تمام چار “آمدیں” جو 22 اکتوبر 1844 کو پوری ہوئیں، اتوار کے قانون والے زلزلہ میں پھر سے لفظ بہ لفظ پوری کی جائیں گی۔ باکروں کے تمثیل پر تبصرہ کرتے ہوئے، سسٹر وائٹ اُس گواہی میں اضافہ کرتی ہیں جو اُس ناگہانیت اور غیر متوقع پن کی شناخت کرتی ہے جس کی علامت اتوار کے قانون کے زلزلہ میں پائی جاتی ہے، اور جو عین تکمیلِ صیاحِ نصف اللیل ہے۔

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> „Charakter objawia się w czasie kryzysu. Gdy gorliwy głos ogłosił o północy: „Oto oblubieniec idzie; wyjdźcie mu na spotkanie”, śpiące panny zbudziły się ze swego snu i ujawniło się, kto poczynił przygotowanie na to wydarzenie. Obie strony zostały zaskoczone, lecz jedna była przygotowana na tę nagłą potrzebę, a druga okazała się nieprzygotowana. Charakter objawia się przez okoliczności. Sytuacje kryzysowe wydobywają na jaw prawdziwy kruszec charakteru. Jakieś nagłe i nieoczekiwane nieszczęście, żałoba lub kryzys, jakaś niespodziewana choroba lub udręka, coś, co stawia duszę twarzą w twarz ze śmiercią, wydobędzie na jaw prawdziwą wewnętrzną istotę charakteru. Ujawni się, czy istnieje rzeczywista wiara w obietnice słowa Bożego. Ujawni się, czy dusza jest podtrzymywana przez łaskę, czy w naczyniu wraz z lampą jest oliwa.”

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> «زمان‌های آزمایش برای همگان فرا می‌رسد. ما در زیرِ آزمون و محکی که از سوی خداست، چگونه رفتار می‌کنیم؟ آیا چراغ‌های ما خاموش می‌شوند؟ یا هنوز آن‌ها را افروخته نگاه می‌داریم؟ آیا به‌واسطهٔ پیوند خود با او که سرشار از فیض و راستی است، برای هر وضعیت اضطراری آماده‌ایم؟ پنج باکرهٔ دانا نتوانستند سیرتِ خود را به پنج باکرهٔ نادان منتقل کنند. سیرت باید به‌وسیلهٔ ما، هر یک به‌طور فردی، شکل گیرد.» Review and Herald، 17 اکتبر 1895.

At the earthquake of the Sunday law, the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy. The remnant of seven thousand Laodicean Adventists that have not prepared for the crisis, will manifest a character prepared for the mark of the beast. Then Islam suddenly and unexpectedly arrives, for “the third woe cometh quickly” as “the seventh angel” sounds!

با وقوعِ زلزلۀ قانونِ یکشنبه، ایالات متحدۀ آمریکا دیگر پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس نخواهد بود. باقیماندۀ هفت‌هزار نفریِ ادونتیست‌های لائودیکیایی که خود را برای این بحران آماده نساخته‌اند، خصیصه‌ای را آشکار خواهند کرد که برای نشانِ وحش مهیا شده است. آنگاه اسلام ناگهان و به‌گونه‌ای غیرمنتظره فرا می‌رسد، زیرا «وایِ سوم به‌زودی می‌آید» هنگامی که «فرشتۀ هفتم» می‌نوازد!

The four ‘comings’ that were all fulfilled on October 22, 1844 are then repeated. The first coming identified the opening of the judgment, in fulfillment of Daniel eight verse fourteen. It confirmed the message of the first angel that announced that the “hour” of His judgment is come. That fulfillment typifies the “hour” of the earthquake, which begins at the Sunday law, and is the “hour” when Islam brings “His judgment” upon the United States for the passage of a Sunday law.

چهار «آمدن» که همگی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به انجام رسیدند، سپس تکرار می‌شوند. آمدن نخست، گشایش داوری را مشخص کرد، در تحقق دانیال باب هشت آیهٔ چهارده. این امر، پیام فرشتهٔ اول را که اعلام می‌کرد «ساعت» داوری او فرا رسیده است، تأیید نمود. آن تحقق، «ساعت» زلزله را تمثیل می‌کند؛ ساعتی که با قانون یکشنبه آغاز می‌شود و همان «ساعت»ی است که در آن اسلام، به سبب تصویب قانون یکشنبه، «داوری او» را بر ایالات متحده فرود می‌آورد.

The messenger of the covenant in Malachi chapter three, came suddenly to the temple He had raised up in forty-six years from 1798 to 1844, to enter into a covenant with the “Levites” of the Millerite history. At the earthquake of the Sunday law, the messenger of the covenant suddenly comes to enter into the temple of resurrected dead dry bones, to enter into covenant with the “Levites” of the history of the one hundred and forty-four thousand.

فرستادۀ عهد در باب سوم ملاکی، ناگهان به هیکلی آمد که آن را در طی چهل‌وشش سال، از 1798 تا 1844، برپا داشته بود، تا با «لاویان» تاریخ میلریتی داخل عهد شود. در زلزلۀ قانون یکشنبه، فرستادۀ عهد ناگهان می‌آید تا به هیکلِ استخوان‌های خشکِ مردگانِ برخاسته داخل شود، تا با «لاویان» تاریخِ یکصد و چهل‌وچهار هزار داخل عهد گردد.

At the earthquake of the Sunday law the Son of man comes to the Father to receive a kingdom in fulfillment of Daniel seven verse thirteen, as He did on October 22, 1844, for at the “hour” of the earthquake there are “voices in heaven,” who proclaim, that the “kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned.”

در زلزلهٔ قانون یکشنبه، پسر انسان نزد پدر می‌آید تا در تحقق دانیال باب هفت آیهٔ سیزده، پادشاهی را دریافت کند، همان‌گونه که در 22 اکتبر 1844 چنین کرد؛ زیرا در «ساعت» زلزله، «صداهایی در آسمان» شنیده می‌شود که اعلام می‌کنند: «پادشاهی‌های این جهان، از آنِ خداوند ما و مسیح او شده است، و او تا ابدالآباد سلطنت خواهد کرد. و آن بیست و چهار مشایخ که بر کرسی‌های خود در حضور خدا نشسته بودند، به روی درافتاده، خدا را پرستش کردند، و گفتند: تو را شکر می‌گوییم، ای خداوند، خدای قادر مطلق، که هستی و بودی و می‌آیی؛ زیرا قدرت عظیم خود را به دست گرفته‌ای و سلطنت کرده‌ای.»

In the hour of the earthquake, when His judgment is come, and the two witnesses who have been previously resurrected from the street where they had been murdered stand up. Then, as a mighty army, they are lifted up to heaven while the remnant of seven thousand Laodicean Adventist are overthrown. The wise wheat has there and then been separated from the foolish tares. Christ then receives His kingdom and the seventh trumpet sounds, which is also the third woe, which arrives suddenly and unexpectedly, and then “the nations” are “angry, and thy wrath is come.”

در ساعتِ زلزله، هنگامی که داوریِ او فرارسیده است، و آن دو شاهد که پیش‌تر از همان کوچه‌ای که در آن به قتل رسیده بودند، قیام کرده‌اند، برمی‌خیزند. سپس، همچون لشکری عظیم، به آسمان برده می‌شوند، در حالی که باقیماندهٔ هفت‌هزار اَدوِنتیستِ لااودیکیه سرنگون می‌گردند. گندمِ دانا در همان‌جا و در همان هنگام از کَرانِ نادان جدا شده است. آنگاه مسیح پادشاهیِ خویش را دریافت می‌کند و شیپور هفتم نواخته می‌شود، که همان وایِ سوم نیز هست؛ وای‌ای که ناگهان و به‌گونه‌ای غیرمنتظره فرامی‌رسد، و سپس «امّت‌ها» «خشمگین شدند، و غضب تو فرارسیده است.»

The angering of the nations is the prophetic role of Islam, and it begins at the hour of the earthquake and continues until the close of human probation and the seven last plagues, which are presented by the words, “thy wrath has come.” Between the Sunday law in the United States and the close of probation, where God’s wrath is manifested in the seven last plagues—the third woe, a symbol of Islam; the seventh trumpet, a symbol of Islam; and the angering of the nations, a symbol of Islam; provides three symbolic witnesses that the message of the Midnight Cry is a fulfillment of Islam’s arrival at the Sunday law.

قوموں کو غضبناک کرنا اسلام کا نبوتی کردار ہے، اور یہ زلزلہ کے وقت سے شروع ہوتا ہے اور انسانی مہلتِ آزمائش کے اختتام اور آخری سات آفتوں تک جاری رہتا ہے، جنہیں ان الفاظ کے ذریعے پیش کیا گیا ہے: “تیرا غضب آ پہنچا ہے۔” ریاستہائے متحدہ میں سنڈے لا اور مہلتِ آزمائش کے اختتام کے درمیان، جہاں خدا کا غضب آخری سات آفتوں میں ظاہر ہوتا ہے—تیسری ہائے، جو اسلام کی ایک علامت ہے؛ ساتواں نرسنگا، جو اسلام کی ایک علامت ہے؛ اور قوموں کا غضبناک ہونا، جو اسلام کی ایک علامت ہے—یہ تین علامتی گواہیاں فراہم کرتے ہیں کہ نصف شب کی پکار کا پیغام سنڈے لا کے وقت اسلام کی آمد کی تکمیل ہے۔

As with the Millerite movement at the beginning, the Midnight Cry message was a correction of a failed prediction. In the Millerite history it was a failure of the event that was predicted to take place. In Millerite history at the beginning, the Philadelphians presented their failed prediction, because God held His hand over a mistake in the 1843 chart.

چنان‌که در آغازِ جنبش میلریتی نیز بود، پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» اصلاحِ یک پیشگوییِ نافرجام بود. در تاریخِ میلریتی، آنچه ناکام ماند، همان رویدادی بود که پیش‌بینی شده بود واقع شود. در آغازِ تاریخِ میلریتی، فیلادلفیاییان پیشگوییِ نافرجامِ خود را عرضه کردند، زیرا خدا دستِ خود را بر خطایی در نمودارِ ۱۸۴۳ نگاه داشته بود.

In the Laodicean movement at the end of Future for America, God never held His hand over the mistake. It was human hands that covered the truth that time was to be no longer used in prophetic application. Human hands represent human works.

در جنبش لائودیکیه در پایانِ Future for America، خدا هرگز دست خود را بر آن خطا نگذاشت. این دست‌های انسانی بود که حقیقتِ این‌که زمان دیگر نباید در کاربرد نبوی به‌کار رود، پوشاند. دست‌های انسانی نمایانگر اعمال انسانی است.

In the ending movement of the one hundred and forty-four thousand, the error of applying time was sin, for the application of prophetic time was to be no longer used. The sinful application of time was typified by Moses disregarding God’s command to circumcise his son, and it was typified by Uzzah disregarding God’s command that only the priests could handle the ark. It was not the Lord’s will for either of those sinful actions or inactions to be accomplished by God’s people. Sin has only one definition and it is the transgression of the law. Moses transgressed God’s law of circumcision, Uzzah transgressed God’s law of the sanctuary and this movement transgressed God’s prophetic law. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law and the Advent movement in its beginning and end were also made the depositaries of God’s prophetic truths.

در جنبش پایانیِ صد و چهل و چهار هزار نفر، خطای به‌کارگیریِ زمان، گناه بود؛ زیرا کاربردِ زمانِ نبوی دیگر نباید مورد استفاده قرار می‌گرفت. کاربردِ گناه‌آلودِ زمان، به‌وسیلهٔ موسی که فرمان خدا را برای ختنه کردن پسرش نادیده گرفت، نمونه‌وار نشان داده شد؛ و نیز به‌وسیلهٔ عُزّا که فرمان خدا را مبنی بر این‌که فقط کاهنان می‌توانند صندوق عهد را لمس کنند نادیده گرفت، نمونه‌وار نمایان گردید. ارادهٔ خداوند نبود که هیچ‌یک از آن اعمال یا ترکِ اعمالِ گناه‌آلود به‌وسیلهٔ قوم خدا انجام شود. گناه تنها یک تعریف دارد، و آن تعدّی از شریعت است. موسی از شریعتِ خدا دربارهٔ ختنه تعدّی کرد، عُزّا از شریعتِ خدا دربارهٔ مَقْدِس تعدّی کرد، و این جنبش از شریعتِ نبویِ خدا تعدّی نمود. اسرائیلِ باستان امینانِ شریعتِ خدا قرار داده شدند، و جنبش ادونتیست نیز در آغاز و پایانِ خود امینانِ حقایقِ نبویِ خدا قرار داده شد.

In her distress, Zipporah immediately accomplished the act of circumcising their son herself, thus representing the repentance those who were involved in this movement were to immediately manifest for the sinful inaction of allowing the application of time to be associated with the message. David likewise manifests severe repentance for Uzzah’s action. For the movement to argue that the application of time in the prediction of July 18, 2020 was in some way correct, that somehow that it was God’s will, is to argue that Moses and Zipporah didn’t truly need to uphold God’s explicit commands, and that God did not really care whether Uzzah touched the ark. July 18, 2020 was a false prediction, and the element that was false was the element of time.

در پریشانیِ خود، صفوره بی‌درنگ خود عملِ ختنهٔ پسرشان را به‌جا آورد؛ و بدین‌سان نمایانگرِ توبه‌ای شد که کسانی که در این جنبش دخیل بودند می‌بایست فوراً به سببِ بی‌عملیِ گناه‌آلودِ خویش در اجازه دادن به مرتبط شدنِ کاربردِ زمان با آن پیام، ظاهر می‌ساختند. داود نیز به همان‌گونه برای عملِ عُزّه توبه‌ای شدید آشکار می‌سازد. اینکه این جنبش استدلال کند که کاربردِ زمان در پیشگوییِ 18 ژوئیهٔ 2020 به‌نوعی درست بوده است، و اینکه somehow ارادهٔ خدا بوده است، در واقع به معنای آن است که موسی و صفوره حقیقتاً نیازی نداشتند فرامینِ صریحِ خدا را نگاه دارند، و اینکه خدا واقعاً اهمیتی نمی‌داد که آیا عُزّه به تابوت دست زده است یا نه. 18 ژوئیهٔ 2020 پیشگویی‌ای کاذب بود، و عنصری که کاذب بود، عنصرِ زمان بود.

These truths will be explored further in the next article.

این حقایق در مقالهٔ بعدی با تفصیل بیشتری بررسی خواهد شد.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

> "Domnul mi-a arătat că solia îngerului al treilea trebuie să meargă și să fie proclamată copiilor risipiți ai Domnului și că nu trebuie legată de timp; căci timpul nu va mai fi niciodată o probă. Am văzut că unii căpătau o emoție falsă izvorâtă din predicarea timpului; că solia îngerului al treilea era mai puternică decât poate fi timpul. Am văzut că această solie poate sta pe propria ei temelie și că nu are nevoie de timp ca s-o întărească și că va merge cu putere mare, își va face lucrarea și va fi scurtată în neprihănire." Experience and Views, 48.

Back to Articles