Article

# The Book of Daniel - Number One

کتاب دانیال — شمارهٔ یک

The Ulai and Hiddekel

اولای و حدّاقل

Author

Jeff Pippenger

Published

November 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “Ministers and people declared that the prophecies of Daniel and the Revelation were incomprehensible mysteries. But Christ directed his disciples to the words of the prophet Daniel concerning events to take place in their time, and said, ‘Whoso readeth, let him understand.’ Matthew 24:15. And the assertion that the Revelation is a mystery, not to be understood, is contradicted by the very title of the book: ‘The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass. . . . Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ Revelation 1:1–3.

> «خادمان و مردم اعلام می‌کردند که نبوت‌های دانیال و مکاشفه، اسراری نامفهوم‌اند. اما مسیح شاگردان خود را به سخنان دانیال نبی دربارهٔ وقایعی که می‌بایست در زمان ایشان رخ دهد ارجاع داد و فرمود: “هر که می‌خواند، بفهمد.” متی 24:15. و این ادعا که مکاشفه رازی است که نباید فهمیده شود، به‌وسیلهٔ خودِ عنوان این کتاب رد می‌شود: “مکاشفهٔ عیسی مسیح که خدا آن را به او داد تا اموری را که باید به‌زودی واقع شود، به بندگان خود نشان دهد.... خوشا به حال آن که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن مکتوب است نگاه می‌دارند، زیرا وقت نزدیک است.” مکاشفه 1:1–3.»

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation. None of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy, and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives, and prepare for the coming of the Son of man, will be unblest.

> نبی فرماتے ہیں: ’’مبارک ہے وہ جو پڑھتا ہے‘‘—کچھ ایسے ہیں جو پڑھیں گے ہی نہیں؛ برکت اُن کے لیے نہیں۔ ’’اور وہ جو سنتے ہیں‘‘—کچھ ایسے بھی ہیں جو نبوتوں کے بارے میں کچھ بھی سننے سے انکار کرتے ہیں؛ برکت اس گروہ کے لیے نہیں۔ ’’اور اُن باتوں پر عمل کرتے ہیں جو اُس میں لکھی ہیں‘‘—بہت سے لوگ مکاشفہ میں موجود تنبیہوں اور ہدایات پر دھیان دینے سے انکار کرتے ہیں۔ اِن میں سے کوئی بھی اُس موعودہ برکت کا دعویٰ نہیں کر سکتا۔ جو سب لوگ نبوت کے مضامین کا تمسخر اڑاتے ہیں، اور اُن علامتوں کا مذاق اڑاتے ہیں جو یہاں سنجیدگی کے ساتھ دی گئی ہیں، اور جو اپنی زندگیوں کی اصلاح کرنے اور ابنِ آدم کی آمد کے لیے تیار ہونے سے انکار کرتے ہیں، وہ برکت سے محروم رہیں گے۔

> “In view of the testimony of Inspiration, how dare men teach that the Revelation is a mystery, beyond the reach of human understanding? It is a mystery revealed, a book opened. The study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel, and both present most important instruction, given of God to men, concerning events to take place at the close of this world’s history.” The Great Controversy, 340.

> با توجه به گواهیِ الهام، چگونه انسان‌ها جرأت می‌کنند تعلیم دهند که مکاشفه رازی است فراتر از دسترس فهم بشری؟ این رازی مکشوف است، کتابی گشوده. مطالعهٔ مکاشفه ذهن را به سوی نبوت‌های دانیال هدایت می‌کند، و هر دو مهم‌ترین تعلیم را، که از جانب خدا به انسان‌ها داده شده است، دربارهٔ رویدادهایی که در پایان تاریخ این جهان رخ خواهد داد، ارائه می‌دهند.» جدال عظیم، 340.

The “study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel.” Some persons only see prophecy within the book of Daniel. But Daniel presents two lines of truth and the truth that represent his prophecies are the last six chapters of his book. The first six chapters present illustrated prophecy, that, by and large, are still unrecognized. Before we consider the first six chapters of Daniel, we will explain why there is actually only two prophecies represented in the last six chapters of Daniel. Sister White points out the two prophecies by referring to the two great rivers of Shinar. When we accept the symbolism she sets forth we find the key to see two, and only two prophecies in the last six chapters of Daniel.

«مطالعۀ مکاشفه ذهن را به سوی نبوت‌های دانیال رهنمون می‌سازد.» برخی اشخاص نبوت را تنها در کتاب دانیال می‌بینند. اما دانیال دو خطِ حقیقت را عرضه می‌کند، و حقایقی که نبوت‌های او را نمایندگی می‌کنند در شش بابِ آخر کتاب او قرار دارند. شش بابِ نخست، نبوتِ مصوَّر را ارائه می‌کنند که، به طور کلی، همچنان ناشناخته مانده است. پیش از آنکه شش بابِ نخست دانیال را بررسی کنیم، توضیح خواهیم داد که چرا در واقع فقط دو نبوت در شش بابِ آخر دانیال نمایان شده است. خواهر وایت با اشاره به دو رودخانۀ بزرگِ شِنعار، آن دو نبوت را نشان می‌دهد. هنگامی که نمادگرایی‌ای را که او بیان می‌کند بپذیریم، کلیدِ دیدنِ دو، و فقط دو، نبوت را در شش بابِ آخر دانیال می‌یابیم.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر عطا شده بود. رؤیاهایی که او در کنار اولای و حدّاقل، آن نهرهای عظیم شنعار، دید، اکنون در حال تحقق یافتن‌اند، و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی به وقوع خواهند پیوست.» Testimonies to Ministers, 112.

The vision of chapter eight was given by the Ulai river.

رؤیای فصل هشتم در کنار رود اولای عطا شد.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

> در سالِ سومِ سلطنتِ بلشصرِ پادشاه، پس از آن رؤیایی که نخست بر من، یعنی بر من دانیال، ظاهر شده بود، رؤیایی بر من ظاهر گردید. و در رؤیا دیدم؛ و چون می‌دیدم، واقع شد که در شوشنِ قصر، که در ولایتِ عیلام است، بودم؛ و در رؤیا دیدم که نزد نهرِ اولای بودم. دانیال ۸:۱، ۲

When we took the paragraph from Testimonies to Ministers, where Sister White referenced “the Ulai and Hiddekel” and called them “the great rivers of Shinar” we were dissecting that paragraph from one of the most important commentaries on the study of the books of Daniel and Revelation in Sister White’s writings. In the passage she states, “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work.”

وقتی آن بند را از کتاب *Testimonies to Ministers* برگرفتیم، جایی که خواهر وایت به «اولای و حدّاقل» اشاره کرد و آنها را «رودهای بزرگ شنعار» نامید، در واقع آن بند را از یکی از مهم‌ترین تفاسیر دربارهٔ مطالعهٔ کتاب‌های دانیال و مکاشفه در نوشته‌های خواهر وایت جدا می‌کردیم. او در آن بخش می‌گوید: «نیاز به مطالعه‌ای بسیار دقیق‌تر از کلام خدا وجود دارد؛ به‌ویژه دانیال و مکاشفه باید توجهی را به خود معطوف دارند که هرگز پیش از این در تاریخ کار ما نداشته‌اند.»

If we closely study the first two verses we just cited from Daniel chapter eight they provide two internal witnesses to a fact that is often overlooked. Daniel says “in the third year of” Belshazzar “a vision appeared unto me.” Then he adds, “after that which appeared to me at the first.” This verse can be understood two ways, and either way produces the identical conclusion.

اگر ہم ابھی دانیال باب آٹھ سے نقل کی گئی پہلی دو آیات کا بغور مطالعہ کریں، تو وہ ایک ایسی حقیقت پر دو داخلی گواہیاں فراہم کرتی ہیں جسے اکثر نظرانداز کر دیا جاتا ہے۔ دانیال کہتا ہے، “بلشضر کی” “تیسرے سال میں” “مجھ پر ایک رؤیا ظاہر ہوئی۔” پھر وہ اضافہ کرتا ہے، “اس کے بعد جو ابتدا میں مجھ پر ظاہر ہوئی تھی۔” اس آیت کو دو طریقوں سے سمجھا جا سکتا ہے، اور دونوں صورتوں میں نتیجہ ایک ہی نکلتا ہے۔

The angel Gabriel was the one that brought prophetic light to Daniel, as he did with all the prophets, for he had replaced Satan as the heavenly light bearer. This means that every prophetic rule that is located in the Scriptures was guided by Gabriel. Whether Daniel understood it or not, in verse one of chapter eight, not only is he identifying an important prophetic observation, but he provides two witnesses of the important prophetic observation in the verse. What Daniel recorded in verse one, is that he had received a vision previous to the vision he received by the Ulai river. The vision by the Ulai river came in Belshazzar’s third year. The vision, before the vision by the Ulai river, came in the first year of Belshazzar.

فرشتہ جبرائیل ہی وہ تھا جس نے دانی ایل پر نبوتی روشنی آشکار کی، جیسا کہ اس نے تمام انبیاء کے ساتھ کیا، کیونکہ آسمانی نور بردار کی حیثیت سے اُس نے شیطان کی جگہ لے لی تھی۔ اس کا مطلب یہ ہے کہ صحائف میں پائی جانے والی ہر نبوتی قاعدہ بندی جبرائیل کی رہنمائی میں تھی۔ دانی ایل نے اسے سمجھا ہو یا نہ سمجھا ہو، باب آٹھ کی آیت اوّل میں وہ نہ صرف ایک اہم نبوتی مشاہدہ کی نشان دہی کر رہا ہے، بلکہ وہ اسی آیت میں اُس اہم نبوتی مشاہدہ کے دو گواہ بھی فراہم کرتا ہے۔ دانی ایل نے آیت اوّل میں یہ قلم بند کیا کہ اُسے ایک رویا اُس رویا سے پہلے دی گئی تھی جو اُسے دریائے اُلای کے کنارے ملی۔ دریائے اُلای کے پاس والی رویا بلشضر کے تیسرے سال میں آئی۔ اور دریائے اُلای کی رویا سے پہلے والی رویا بلشضر کے پہلے سال میں آئی۔

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> در سال اوّل بلشصر، پادشاه بابل، دانیال خوابی و رؤیاهای سر خویش را بر بستر خود دید؛ آنگاه خواب را نوشت و خلاصهٔ امور را بیان کرد. دانیال ۷:۱.

In verse one of chapter eight, Daniel is identifying that he also had a vision in the first year of Belshazzar, because he says, “after that which appeared to me at the first.” Did the Ulai vision appear after the vision of Belshazzar’s first year, or did the vision appear after the first of the two parallel visions? Either answer is correct. The vision of the Ulai river is the same vision as the vision of chapter seven. Gabriel is employing the prophetic principle of “repeat and enlarge,” and simultaneously the rule that upon the testimony of two establishes a thing. Both visions address the kingdoms of Bible prophecy.

در آیهٔ نخستِ باب هشتم، دانیال تصریح می‌کند که او نیز در سالِ اولِ بِلشَصَّر رؤیایی داشته است، زیرا می‌گوید: «بعد از آنچه نخست بر من ظاهر شد.» آیا رؤیای اولای پس از رؤیای سالِ اولِ بِلشَصَّر ظاهر شد، یا آن رؤیا پس از نخستینِ آن دو رؤیای موازی پدیدار گشت؟ هر دو پاسخ درست است. رؤیای نهرِ اولای همان رؤیای باب هفتم است. جبرائیل اصلِ نبویِ «تکرار و بسط» را به‌کار می‌گیرد، و هم‌زمان قاعدهٔ این را نیز که بر شهادتِ دو تن، امری ثابت می‌گردد. هر دو رؤیا به پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس می‌پردازند.

The vision of chapter seven, portrays those kingdoms as beasts of prey, thus emphasizing and presenting them in the setting of their civil power. The vision of chapter eight, portrays those same kingdoms with symbols from God’s sanctuary service, though each of the symbols of the sanctuary service are purposely corrupted, in order to represent a counterfeit worship. Daniel eight, portrays the same kingdoms as the vision of chapter seven, but it places the kingdoms in their religious setting.

رؤیای فصل هفتم، آن پادشاهی‌ها را همچون درندگان به تصویر می‌کشد و بدین‌سان بر آن‌ها تأکید کرده، ایشان را در چارچوب قدرت مدنی‌شان عرضه می‌دارد. رؤیای فصل هشتم، همان پادشاهی‌ها را با نمادهایی برگرفته از خدمت قدس خدا به تصویر می‌کشد، هرچند هر یک از آن نمادهای خدمت قدس عمداً تحریف شده‌اند تا عبادتی جعلی را بازنمایانند. دانیال هشت، همان پادشاهی‌هایی را به تصویر می‌کشد که در رؤیای فصل هفتم آمده‌اند، اما آن پادشاهی‌ها را در چارچوب دینی‌شان قرار می‌دهد.

The Ulai vision of Daniel chapter eight repeats and enlarges the vision of chapter seven. Chapter seven identifies the civil aspect of the kingdoms of Bible prophecy, and chapter eight identifies the religious aspect of the kingdoms of Bible prophecy. When this is recognized, it can then be understood that chapters seven and eight are the same vision. Chapter nine is where Gabriel comes to give the explanation of the element of time in the vision of chapter eight. Therefore, the vision of the Ulai represents chapters seven, eight and nine of the book of Daniel. The river Hiddekel is then introduced in chapter ten.

دانیال کے آٹھویں باب کی اُولای کی رؤیا ساتویں باب کی رؤیا کو دہراتی اور اس کی توسیع کرتی ہے۔ ساتواں باب بائبلی نبوت کے مملکتوں کے شہری پہلو کی نشان دہی کرتا ہے، اور آٹھواں باب بائبلی نبوت کے مملکتوں کے مذہبی پہلو کی نشان دہی کرتا ہے۔ جب اس حقیقت کو پہچان لیا جائے، تو پھر یہ سمجھا جا سکتا ہے کہ ساتواں اور آٹھواں باب ایک ہی رؤیا ہیں۔ نویں باب میں جبرائیل آتا ہے تاکہ آٹھویں باب کی رؤیا میں زمانے کے عنصر کی توضیح دے۔ لہٰذا، اُولای کی رؤیا دانیال کی کتاب کے ساتویں، آٹھویں اور نویں ابواب کی نمائندگی کرتی ہے۔ اس کے بعد دسویں باب میں دریائے حدّیقِل متعارف کرایا جاتا ہے۔

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> در سال سومِ کورش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال—که او را بلطشصر می‌نامیدند—مکشوف گردید؛ و آن امر حق بود، لیکن زمانِ معیّن دراز بود؛ و او آن امر را فهمید و رؤیا را درک کرد. در آن ایام، من، دانیال، سه هفتهٔ کامل ماتم می‌گرفتم. نانِ لذیذ نخوردم، و گوشت و شراب به دهانم درنیامد، و خویشتن را به هیچ روی تدهین نکردم، تا آنکه سه هفتهٔ تمام به انجام رسید. و در روز بیست‌وچهارمِ ماهِ اوّل، هنگامی که بر کنارِ نهرِ عظیم، یعنی حدّاقل، بودم. دانیال 10:1–4.

The vision of the Hiddekel river introduces the prophetic history of the king of the north. It begins with the breakup of Alexander the Great’s kingdom, identifies the ebb and flow of the following history where ultimately the only two antagonists left from the disintegration of Alexander the Great’s former kingdom is a literal southern king versus a literal northern king. Ultimately it arrives at the history of the papacy, who then becomes the spiritual king of the north, who at the end of chapter eleven, comes to his end, Michael stands up and human probation closes. The simple overview is that the Ulai river vision is the internal vision of God’s sanctuary and host, and the Hiddekel river is the external vision of the enemy of God and His people during the same history. It is employing the same principle that is found in Revelation’s seven churches and seven seals.

رؤیای رود هِدِکِل تاریخ نبوّتیِ پادشاهِ شمال را معرفی می‌کند. این تاریخ با ازهم‌پاشیدنِ پادشاهیِ اسکندرِ کبیر آغاز می‌شود، و فراز و فرودِ تاریخِ پس از آن را مشخص می‌سازد؛ تاریخی که در نهایت، از فروپاشیِ قلمروِ پیشینِ اسکندرِ کبیر، تنها دو خصمِ باقی‌مانده از آن، یعنی یک پادشاهِ حقیقیِ جنوبی در برابر یک پادشاهِ حقیقیِ شمالی، برجای می‌مانند. سرانجام این تاریخ به تاریخِ پاپیّت می‌رسد، که سپس به پادشاهِ روحانیِ شمال بدل می‌شود و در پایانِ بابِ یازدهم به پایانِ خود می‌رسد؛ میکائیل برمی‌خیزد و مهلتِ آزمونِ بشر بسته می‌شود. خلاصهٔ ساده این است که رؤیای رود اُولای، رؤیای درونیِ قُدس و سپاهِ خداست، و رؤیای رود هِدِکِل، رؤیای بیرونیِ دشمنِ خدا و قومِ او در همان تاریخ است. این، همان اصلی را به‌کار می‌گیرد که در هفت کلیسا و هفت مُهرِ مکاشفه یافت می‌شود.

> “Many ministers make no effort to explain Revelation. They call it an unprofitable book to study. They regard it as a sealed book, because it contains the record of figures and symbols. But the very name that has been given it, ‘Revelation,’ is a denial of this supposition. Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 8, 413.

> «بسیاری از خادمان هیچ تلاشی برای توضیح مکاشفه به عمل نمی‌آورند. آنان آن را کتابی بی‌فایده برای مطالعه می‌خوانند. آن را کتابی مُهرشده می‌شمارند، زیرا مشتمل بر ثبتِ تمثیل‌ها و نمادهاست. اما همان نامی که به آن داده شده است، یعنی «مکاشفه»، خود انکاری بر این پندار است. مکاشفه کتابی مُهرشده است، اما همچنین کتابی گشوده نیز هست. این کتاب رویدادهای شگفت‌انگیزی را ثبت می‌کند که قرار است در ایام آخرِ تاریخ این زمین به وقوع پیوندند. تعالیم این کتاب معیّن و روشن‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن، همان رشتهٔ نبوتی دنبال می‌شود که در دانیال آمده است. خدا برخی نبوت‌ها را تکرار کرده است، و بدین‌سان نشان داده است که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند اموری را که از اهمیت چندانی برخوردار نیستند، تکرار نمی‌کند.» Manuscript Releases, volume 8, 413.

The same internal and external history that is represented in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation. Aside from the prophetic light that is produced from these two visions, there is also a confirmation of the methodology of biblical interpretation that was adopted by William Miller, and thereafter by Future for America. Correctly considered, the book of Daniel, as well as the book of Revelation, are absolute gold mines for confirmation of the principles of prophetic interpretation that the Bible identifies within itself.

همان تاریخِ درونی و بیرونی که در کتاب دانیال به تصویر کشیده شده است، در کتاب مکاشفه نیز از سر گرفته می‌شود. گذشته از نوری نبوی که از این دو رؤیا پدید می‌آید، همچنین تأییدی نیز بر روش‌شناسیِ تفسیر کتاب‌مقدسی وجود دارد که ویلیام میلر اتخاذ کرد، و پس از آن «Future for America». اگر به‌درستی مورد ملاحظه قرار گیرند، کتاب دانیال، و نیز کتاب مکاشفه، معدن‌های طلای مطلقی برای تأیید اصول تفسیر نبوی‌اند که کتاب‌مقدس آن‌ها را در درون خود شناسایی می‌کند.

The Ulai being the internal theme and the Hiddekel being the external, also represent the two prophecies that were to be unsealed at the “time of the end.” The Ulai was unsealed at the “time of the end” in 1798, and the Hiddekel was unsealed at the “time of the end” in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

اولای که مضمونِ درونی است و حدّاقل که مضمونِ بیرونی است، همچنین نمایانگرِ دو نبوّت‌اند که می‌بایست در «زمانِ آخر» گشوده شوند. اولای در «زمانِ آخر» در سالِ 1798 گشوده شد، و حدّاقل در «زمانِ آخر» در سالِ 1989 گشوده شد، هنگامی که، چنان‌که در دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل توصیف شده است، کشورهایی که نمایانگرِ اتحادِ شورویِ سابق بودند، به‌وسیلهٔ پاپیّت و ایالاتِ متحده جاروب شدند.

When these facts are recognized, it can then also be recognized that the two visions are actually one vision, the same as the prophetic history of the seven churches and the seven seals represent the same prophetic history. The two visions then become the avenue that the Lord used in the past movement of the first angel, and what the Lord will use in the current and future movement of the third angel, to produce a testing process as set forth in Daniel chapter twelve, verses nine and ten.

چون این حقایق شناخته شوند، آنگاه همچنین می‌توان دریافت که آن دو رؤیا در واقع یک رؤیا هستند؛ همان‌گونه که تاریخ نبویِ هفت کلیسا و هفت مُهر، همان تاریخ نبوی واحد را نمایندگی می‌کنند. آنگاه آن دو رؤیا به همان وسیله‌ای بدل می‌شوند که خداوند در جنبش گذشتهٔ فرشتهٔ اول به کار برد، و آنچه خداوند در جنبش کنونی و آیندهٔ فرشتهٔ سوم به کار خواهد برد، تا فرایند آزمایشی‌ای را پدید آورد که در دانیال باب دوازدهم، آیات نه و ده، بیان شده است.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و گفت: «ای دانیال، به راه خود برو؛ زیرا این سخنان تا زمان آخر بسته و مهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گردانیده خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت رفتار خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید، لیکن حکیمان خواهند فهمید.» دانیال ۱۲:۹، ۱۰

As an example of the unsealing of the Hiddekel in 1989, consider what inspiration has said.

به‌عنوان نمونه‌ای از گشوده‌شدن مُهرِ حِدِّقِل در سال ۱۹۸۹، آنچه الهام گفته است در نظر بگیرید.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> «در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. اینجا متممِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. آن کتابی که مُهر شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوت دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمانِ آخر مُهر کن.» دانیال 12:4.» اعمال رسولان، 585.

Both the Ulai and Hiddekel relate to the last days, but Adventism has only been willing to acknowledge that 1798 was Daniel’s “time of the end,” when his book was to be unsealed. Yet the portion of the prophecy “relating to the last days” is more accurately the last six verses of Daniel chapter eleven, for those verses conclude with Michael standing up when human probation closes.

هم عولای و هم حدّاقل به ایام آخر مربوط‌اند، اما ادونتیسم تنها حاضر بوده است اذعان کند که سال ۱۷۹۸ «زمانِ آخرِ» دانیال بود، هنگامی که می‌بایست کتاب او گشوده شود. با این همه، بخشی از نبوت که «به ایام آخر مربوط است» به‌دقیق‌تر همان شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهم دانیال است، زیرا آن آیات با برخاستنِ میکائیل در هنگامی پایان می‌یابند که مهلتِ آزمایشِ انسان بسته می‌شود.

The vision of the judgment, as identified in Daniel chapters seven, eight and nine, was sealed up until the “time of the end” in 1798. The light (which the Ulai vision that was unsealed produced) was the announcement of the opening of the investigative judgment, not the close of judgment. The light that was unsealed with the Hiddekel vision, identifies the close of the investigative judgment, and it is also the passage in Daniel that contains “the portion of the prophecy relating to the last days.”

رویای داوری، چنان‌که در فصل‌های هفتم، هشتم و نهم دانیال مشخص شده است، تا «زمان آخر» در سال ۱۷۹۸ مُهر و موم شده بود. نوری که پدید آمد (و رؤیای اولای که مُهر آن گشوده شد آن را به بار آورد) اعلام گشایش داوری تحقیقی بود، نه پایان داوری. نوری که با رؤیای حدّاقل گشوده شد، پایان داوری تحقیقی را مشخص می‌سازد، و نیز همان بخشی در دانیال است که «قسمتِ نبوتِ مربوط به ایام آخر» را در بر دارد.

The unsealing in 1798 announced the opening of the investigative judgment. The unsealing in 1989 announced the near-approaching close of the investigative judgment. The signature of Alpha and Omega is easily seen in the book of Daniel, but only if you know what it is, and are willing to look for it.

گشوده شدن مهرها در سال ۱۷۹۸، آغاز داوریِ تحقیقی را اعلام کرد. گشوده شدن مهرها در سال ۱۹۸۹، نزدیکیِ پایانِ داوریِ تحقیقی را اعلام نمود. امضای آلفا و اُمگا به‌آسانی در کتاب دانیال دیده می‌شود، اما تنها در صورتی که بدانید آن چیست و مایل باشید در پی آن بگردید.

When probation closes in Daniel chapter eleven, verse forty-five, the signature of Alpha and Omega is recorded. The beginning of Daniel illustrates exactly where it ends. It begins with a literal war between literal Babylon and literal Israel, and literal Babylon is victorious.

जब दानिय्येल अध्याय ग्यारह, पद पैंतालीस में अनुग्रह-अवधि समाप्त होती है, तब अल्फ़ा और ओमेगा की छाप अंकित की जाती है। दानिय्येल का आरम्भ ठीक-ठीक यह दर्शाता है कि उसका अंत कहाँ होता है। यह शाब्दिक बाबुल और शाब्दिक इस्राएल के बीच एक शाब्दिक युद्ध से आरम्भ होता है, और शाब्दिक बाबुल विजयी होता है।

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> در سال سوم سلطنت یَهویاقیم، پادشاه یهودا، نبوکدنصر، پادشاه بابل، به اورشلیم آمد و آن را محاصره کرد. و خداوند یَهویاقیم، پادشاه یهودا، را با بخشی از ظروف خانهٔ خدا به دست او سپرد؛ و او آنها را به سرزمین شنعار، به خانهٔ خدای خود، برد و ظروف را به خزانهٔ خدای خویش وارد کرد. دانیال ۱:‏۱، ۲

In Daniel chapter eleven, verse forty-five a spiritual war between spiritual Babylon, symbolized as “the king of the north”, and spiritual Israel, represented by “the glorious holy mountain”, concludes, and spiritual Israel is victorious over spiritual Babylon.

در باب یازدهمِ دانیال، آیهٔ چهل‌وپنجم، جنگی روحانی میانِ بابلِ روحانی، که با «پادشاه شمال» نمادین شده است، و اسرائیلِ روحانی، که با «کوه مقدّسِ جلال» نمایانده شده است، به پایان می‌رسد، و اسرائیلِ روحانی بر بابلِ روحانی پیروز می‌گردد.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45; 12:1.

> اور وہ اپنے شاہی خیموں کو دو سمندروں کے درمیان اُس جلیل القدر مقدس پہاڑ پر نصب کرے گا؛ تاہم وہ اپنے انجام کو پہنچے گا، اور کوئی اس کی مدد نہ کرے گا۔ اور اُس وقت میکائیل، وہ عظیم سردار جو تیری قوم کے فرزندوں کے لیے کھڑا رہتا ہے، اُٹھ کھڑا ہوگا؛ اور ایسی مصیبت کا وقت آئے گا جیسا قوم کے وجود میں آنے کے وقت سے لے کر اُس وقت تک کبھی نہ آیا ہوگا؛ اور اُس وقت تیری قوم میں سے ہر ایک جو کتاب میں لکھا ہوا پایا جائے گا، نجات پائے گا۔ دانی ایل 11:45؛ 12:1۔

The books of Daniel and Revelation are one book:

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند:

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی هستند. یکی نبوت است و دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مُهرشده است و دیگری کتابی گشوده. یوحنا اسراری را که رعدها بر زبان آوردند شنید، اما به او فرمان داده شد که آن‌ها را ننویسد.» تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The two books, which are one book, are the masterpiece of the angel Gabriel’s prophetic instruction. I write this knowing full well that what Gabriel delivered to Daniel and John came from Jesus, who received it from the Father. My point is not to lift up Gabriel, but to lift up the profound revelation of the evidences in both books, of how the Alpha and Omega designed prophetic rules of biblical interpretation which were to be represented within the two books, if we are willing to see.

دو کتاب، که در حقیقت یک کتاب‌اند، شاهکارِ تعلیمِ نبویِ فرشته، جبرئیل، هستند. این را می‌نویسم در حالی که به‌خوبی می‌دانم آنچه جبرئیل به دانیال و یوحنا رسانید، از عیسی بود، که آن را از پدر دریافت کرده بود. مقصود من این نیست که جبرئیل را رفعت دهم، بلکه آن است که مکاشفهٔ عمیقِ شواهدِ موجود در هر دو کتاب را برجسته سازم؛ شواهدی از این‌که چگونه آلفا و امگا، قواعدِ نبویِ تفسیرِ کتاب‌مقدسی را طراحی کرد که قرار بود در درونِ آن دو کتاب بازنمایی شوند، اگر مایل به دیدن باشیم.

Let me remind you that, at this point, my purpose and intent is not to present an interpretation of the two prophecies of the Ulai and Hiddekel rivers. My purpose and intent are to deal with the prophecies in the first six chapters of Daniel’s book. I am simply making a case for the fact that the books of Daniel and Revelation are, perhaps, the most profoundly constructed books in the Word of God. They present the prophetic message, while also identifying God’s character, while also identifying the very rules necessary to be employed if a person would know the prophecies, and also know the One who set forth the prophecies.

بگذارید به شما یادآوری کنم که در این مقطع، مقصود و نیت من ارائهٔ تفسیری از دو نبوتِ مربوط به رودهای اولای و حدّاقل نیست. مقصود و نیت من پرداختن به نبوت‌های شش فصل نخستِ کتاب دانیال است. من صرفاً در پی آنم که نشان دهم کتاب‌های دانیال و مکاشفه، شاید، از عمیق‌ترین و سنجیده‌ترین کتاب‌های کلام خدا باشند. این کتاب‌ها پیام نبوی را عرضه می‌کنند، و در همان حال شخصیت خدا را نیز آشکار می‌سازند، و نیز همان قواعدی را معین می‌کنند که اگر کسی بخواهد نبوت‌ها را بشناسد و نیز آن یگانه را که این نبوت‌ها را صادر فرموده است بشناسد، باید به کار بندد.

Another example of the profound nature of the books is Daniel’s presentation of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The prophecy of the “seven times” was and is to be the “stumbling stone” for God’s people, both in ancient Israel, in the Millerite movement of the first angel, and also in the current and future movement of the third angel. A “stumbling stone”, by simple definition, is something that you do not see, even though it is clearly there. Therefore, once you recognize the “seven times” in the book of Daniel, you see that it is clearly there, but you also see that it is hidden to those who choose not to see.

نمونه‌ای دیگر از ماهیت عمیق این کتاب‌ها، ارائهٔ «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش در کتاب دانیال است. نبوتِ «هفت زمان» قرار بود و هست که برای قوم خدا «سنگِ لغزش» باشد؛ هم در اسرائیلِ باستان، هم در جنبش میلریِ فرشتهٔ اول، و نیز در جنبش کنونی و آیندهٔ فرشتهٔ سوم. «سنگِ لغزش»، به تعریف ساده، چیزی است که آن را نمی‌بینی، هرچند آشکارا در آنجاست. بنابراین، هنگامی که «هفت زمان» را در کتاب دانیال تشخیص می‌دهی، می‌بینی که آشکارا در آنجاست، اما همچنین می‌بینی که از کسانی که بر آن‌اند نبینند، پنهان است.

Hiding something while it is in the open grammatically is a profound accomplishment, it’s something that could not be embedded into any human mystery novel. It’s a masterpiece, for it is there, plain to see for any who wish not to stumble, but impossible to see for those who do choose to stumble. It is “hiding in plain sight”, so to speak. It is accomplished by a combination of humanity and Divinity.

پنهان ساختن چیزی در حالی که از حیث دستوری آشکار و در برابر دیدگان است، دستاوردی ژرف است؛ امری که در هیچ رمان رازآلودِ بشری نمی‌توان آن را گنجانید. این شاهکاری است، زیرا آن‌جا حاضر است، آشکارا در برابر دید هر که نخواهد لغزش خورد، اما دیدنش برای آنان که لغزش را برمی‌گزینند ناممکن است. به تعبیری، این همان «پنهان بودن در برابر دیدگان» است. این امر از رهگذرِ آمیزه‌ای از انسانیت و الوهیت تحقق می‌یابد.

I make that claim, for I wish to remind us at this point, that there is a Catholic teaching within Adventism, at least since the publication of Questions on Doctrine in 1957, and that has also raised its unrighteous head within this present truth movement of Future for America. The idea is that Christ, at the incarnation, did not take the flesh He inherited from Mary. Of course, those who uphold this teaching do not express it that way, but it is none-the-less what they teach. I call it a Catholic teaching, for the premise that Christ’s flesh was as pure as the flesh of Adam before he sinned, is the very satanic logic employed by the Catholic church with their teaching of the so-called “immaculate conception.” And if you are unfamiliar with the pagan teaching of the “immaculate conception,” it teaches that Christ’s flesh was supernaturally made as was Adam’s lower nature was, before he and Eve sinned or, as it is claimed, Christ had Adam’s pre-fallen, sinless nature. It teaches that Mary herself was miraculously given the fleshly unfallen nature of Adam before he sinned, so that she could be a perfect vessel for the Holy Spirit to incarnate the baby Jesus into her perfect flesh.

من این ادعا را مطرح می‌کنم، زیرا می‌خواهم در اینجا یادآور شوم که در ادونتیسم، دست‌کم از زمان انتشار Questions on Doctrine در سال 1957، تعلیمی کاتولیکی وجود داشته است، و همین تعلیم نیز در این جنبشِ حقیقتِ حاضرِ Future for America سر ناعادلانهٔ خود را برافراشته است. این اندیشه آن است که مسیح، در تجسّد، آن جسمی را که از مریم به ارث برده بود، برنگرفت. البته کسانی که از این تعلیم حمایت می‌کنند، آن را بدین‌گونه بیان نمی‌کنند، اما با این همه، تعلیم ایشان همین است. من آن را تعلیمی کاتولیکی می‌نامم، زیرا این مقدمه که جسمِ مسیح به همان اندازه پاک بود که جسمِ آدم پیش از آنکه گناه کند، عین همان منطقِ شیطانی‌ای است که کلیسای کاتولیک در تعلیمِ به‌اصطلاح «لقاحِ مطهر» خود به کار می‌برد. و اگر با تعلیمِ بت‌پرستانهٔ «لقاحِ مطهر» آشنا نیستید، این تعلیم می‌آموزد که جسمِ مسیح، به‌طور مافوق‌طبیعی، همان‌گونه ساخته شد که طبیعتِ فروترِ آدم، پیش از آنکه او و حوا گناه کنند، ساخته شده بود؛ یا به‌عبارتی، چنان‌که ادعا می‌شود، مسیح دارای طبیعتِ بی‌گناه و پیشاسقوطِ آدم بود. این تعلیم می‌آموزد که خودِ مریم نیز به‌گونه‌ای معجزه‌آسا، طبیعتِ جسمانیِ سقوط‌نکردهٔ آدم را، پیش از آنکه او گناه کند، دریافت کرده بود، تا بتواند ظرفی کامل برای روح‌القدس باشد تا نوزادْ عیسی را در جسمِ کاملِ او متجسّد سازد.

Of course, those in Adventism that uphold the very same conclusion concerning the flesh of Jesus, do not point to any miracles with Mary, but they do wrest passages of Sister White and the Bible, to teach the very same Catholic concept. Why did I just digress and turn away from the discussion of the book of Daniel? I’ll answer that.

البته، کسانی که در ادونتیسم همان نتیجه‌گیری را دربارهٔ جسم عیسی حفظ می‌کنند، به هیچ معجزه‌ای دربارهٔ مریم استناد نمی‌کنند؛ اما آیات خواهر وایت و کتاب مقدس را تحریف می‌کنند تا همان مفهوم کاتولیکی را تعلیم دهند. چرا همین الآن از بحث کتاب دانیال منحرف شدم و روی از آن برتافتم؟ به آن پاسخ خواهم داد.

The miraculous structure and design of Daniel and the Revelation was accomplished by a combination of humanity and Divinity. Jesus is the Word of God, and the Bible is the Word of God. Jesus’ divine and human nature is fully represented in the Bible. The words therein are Divine and contain the creative power to transform hearts and minds. Those words are the very same power that brought all things into existence. But those men who God chose to be His instruments in recording the Bible, were all sinners. The human part of the equation is represented by fallen human beings. The Bible is a combination of human and Divine, and the prophets were sinners, as every child of Adam has been. Christ never sinned in thought, word or deed. But He did take the flesh of Mary after four thousand years of degeneration. If He actually did take the lower fleshly nature of Adam before Adam had sinned, it would demand that every biblical author would have been sinless too.

معجزانہ ساخت اور ترتیبِ دانی ایل اور مکاشفہ انسانیت اور الوہیت کے امتزاج سے انجام پائی۔ یسوع خدا کا کلام ہے، اور بائبل خدا کا کلام ہے۔ یسوع کی الٰہی اور انسانی فطرت کی کامل نمائندگی بائبل میں پائی جاتی ہے۔ اس کے الفاظ الٰہی ہیں اور دلوں اور ذہنوں کو بدل دینے کی تخلیقی قدرت اپنے اندر رکھتے ہیں۔ یہی الفاظ وہی قدرت ہیں جس نے سب چیزوں کو وجود میں لایا۔ لیکن وہ اشخاص جنہیں خدا نے بائبل کو قلم بند کرنے کے لیے اپنے آلات کے طور پر چُنا، سب کے سب گنہگار تھے۔ اس مساوات کا انسانی پہلو گرے ہوئے انسانوں سے ظاہر ہوتا ہے۔ بائبل انسانی اور الٰہی دونوں کا امتزاج ہے، اور انبیا گنہگار تھے، جیسا کہ آدم کی ہر اولاد رہی ہے۔ مسیح نے کبھی خیال، قول یا عمل میں گناہ نہ کیا۔ لیکن اُس نے چار ہزار برس کی تنزلی کے بعد مریم کا جسم اختیار کیا۔ اگر اُس نے حقیقتاً آدم کے گناہ کرنے سے پہلے آدم کی کم تر جسمانی فطرت اختیار کی ہوتی، تو یہ لازم آتا کہ بائبل کا ہر مصنف بھی بے گناہ ہوتا۔

The “hiding in plain sight” of the “seven times” in the book of Daniel was accomplished, not only by the words that Daniel recorded, but further by the fallen human beings that translated the King James Bible. Fallen human beings twice touched the book of Daniel, and what was accomplished would be impossible for any human being to do without God’s divine providential oversight.

کتاب دانیال میں ’’سات زمانے‘‘ کا ’’کھلے عام پوشیدہ ہونا‘‘ نہ صرف اُن الفاظ کے ذریعے عمل میں آیا جو دانیال نے قلم بند کیے، بلکہ مزید اُن گرے ہوئے انسانوں کے ذریعے بھی جنہوں نے کنگ جیمز بائبل کا ترجمہ کیا۔ گرے ہوئے انسانوں نے کتابِ دانیال کو دو مرتبہ چھوا، اور جو کچھ انجام پایا، وہ خدا کی الٰہی مشیّت بھری نگرانی کے بغیر کسی بھی انسان کے لیے ممکن نہ تھا۔

In our next article we will begin to show how Divinity and humanity hid the “seven times” of Leviticus twenty-six in plain sight in the book of Daniel, for God foreknew, and even designed, that it should be the testing “stumbling stone” for both those in the movement of the first angel, and also for those in the movement of the third angel.

در مقالۀ بعدی خود آغاز خواهیم کرد به نشان دادن اینکه چگونه الوهیت و انسانیت «هفت زمان» مذکور در لاویان بیست‌وشش را در کتاب دانیال آشکارا در برابر دیدگان پنهان ساختند، زیرا خدا از پیش می‌دانست، بلکه حتی چنین مقدر کرده بود، که این امر برای هر دو گروه، هم آنان که در جنبش فرشتۀ اول بودند و هم آنان که در جنبش فرشتۀ سوم بودند، «سنگِ لغزش» آزمون باشد.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر عطا شد. رؤیاهایی که او بر کرانه‌های اولای و حدّاقل، آن نهرهای بزرگ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق یافتن‌اند، و همهٔ وقایعی که پیشگویی شده‌اند، به‌زودی به وقوع خواهند پیوست.» Testimonies to Ministers, 112.

Back to Articles