Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Six

آیندهٔ آمریکا و ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ - شمارهٔ شش

The Ensign

نشان اہتزاز

Author

Jeff Pippenger

Published

September 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> اور ساڑھے تین دن کے بعد خدا کی طرف سے زندگی کی روح اُن میں داخل ہوئی، اور وہ اپنے پاؤں پر کھڑے ہو گئے؛ اور جنہوں نے اُنہیں دیکھا اُن پر بڑا خوف طاری ہو گیا۔ اور اُنہوں نے آسمان سے ایک بلند آواز سنی جو اُن سے کہہ رہی تھی، یہاں اوپر آ جاؤ۔ پس وہ بادل میں آسمان پر چڑھ گئے؛ اور اُن کے دشمن اُنہیں دیکھتے رہے۔ مکاشفہ 11:11، 12۔

After being trampled down in the street, Elijah and Moses receive the Comforter and they then stand upon their feet. Ezekiel’s valley of bones first hear a noise and then experience a shaking, but they were still without breath.

پس از آن‌که در کوچه پایمال شدند، ایلیا و موسی تسلّی‌دهنده را دریافت می‌کنند و سپس بر پاهای خود می‌ایستند. استخوان‌های درهٔ حزقیال نخست آوازی می‌شنوند و سپس لرزشی را تجربه می‌کنند، امّا هنوز بی‌نَفَس بودند.

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> پس من چنان‌که مأمور شده بودم، نبوّت کردم؛ و هنگامی که نبوّت می‌کردم، آوازی برخاست، و اینک لرزشی پدید آمد، و استخوان‌ها به هم پیوستند، هر استخوان به استخوان خویش. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها برآمد، و پوست از بالا آنها را پوشانید؛ امّا در ایشان نفَسی نبود. حزقیال ۳۷:۷، ۸

When the bodies have been reconstituted, they hear the message of the four winds.

هنگامی که بدن‌ها بازساخته شده باشند، پیامِ چهار باد را می‌شنوند.

> Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Ezekiel 37:9, 10.

> سپس به من گفت: «بر باد نبوّت کن، نبوّت کن، ای پسر انسان، و به باد بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: ای نَفَس، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم تا زنده شوند.» پس چنان‌که مرا امر فرموده بود نبوّت کردم، و نَفَس در ایشان داخل شد، و زنده شدند، و بر پای‌های خود ایستادند، لشکری بسیار عظیم. حزقیال ۳۷:‏۹، ۱۰

All the prophets identify the end of the world, so the passage from Ezekiel produces a dilemma for those who wish to avoid the message of Revelation eleven’s two prophets. Of course, for those who wish to reject the message the easiest lie they can tell themselves is that Revelation eleven is just a history that represents the French Revolution, and it has no end of the world application. But if you accept the premise that even Revelation eleven identifies the end of the world, then you must reconcile the fact that the mighty army at the end of the world that presents the third angel’s message in a loud cry is identified as being dead and resurrected in advance of their standing up as God’s army.

تمام انبیا پایان جهان را مشخص می‌سازند؛ ازاین‌رو، این بخش از حزقیال برای کسانی که می‌خواهند از پیام دو نبیِ مکاشفهٔ یازده اجتناب کنند، معضلی پدید می‌آورد. البته، برای کسانی که می‌خواهند آن پیام را رد کنند، آسان‌ترین دروغی که می‌توانند به خود بگویند این است که مکاشفهٔ یازده صرفاً تاریخی است که نمایانگر انقلاب فرانسه می‌باشد و هیچ کاربردی در پایان جهان ندارد. اما اگر این مقدمه را بپذیرید که حتی مکاشفهٔ یازده نیز پایان جهان را مشخص می‌سازد، آنگاه باید این واقعیت را با هم سازگار کنید که لشکر عظیم در پایان جهان، که پیام فرشتهٔ سوم را با فریادی بلند اعلام می‌کند، پیش از آنکه به‌عنوان لشکر خدا برخیزد، مرده و سپس برخاسته از مردگان معرفی شده است.

> Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:11–14.

> پس او به من گفت: «ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندان اسرائیل‌اند؛ اینک ایشان می‌گویند: استخوان‌های ما خشکیده است و امید ما از میان رفته؛ ما از هم بریده شده‌ایم. پس نبوت کن و به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک ای قوم من، من قبرهای شما را خواهم گشود، و شما را از قبرهایتان برخواهم آورد، و شما را به سرزمین اسرائیل خواهم آورد. و چون من قبرهای شما را گشوده باشم، ای قوم من، و شما را از قبرهایتان برآورده باشم، خواهید دانست که من یهوه هستم. و روح خود را در شما خواهم نهاد، و زنده خواهید شد، و شما را در زمین خودتان جای خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، یهوه، سخن گفته‌ام و آن را به انجام رسانیده‌ام، یهوه می‌گوید.» حزقیال ۳۷:‏۱۱–۱۴.

Christ ascended into heaven with a cloud and He returns with clouds, and the clouds represent angels. Moses and Elijah ascend up into heaven in a cloud that represents the message of the third angel that flies in the midst of heaven at the Sunday law in the United States. Moses and Elijah ascend up into heaven at the Sunday law in connection with a message of Islam.

مسیح با ابری به آسمان صعود کرد و با ابرها بازمی‌گردد، و ابرها نمایانگر فرشتگان‌اند. موسی و ایلیا در ابری که نمایانگر پیام فرشتهٔ سوم است، که در میان آسمان در هنگام قانون یک‌شنبه در ایالات متحده پرواز می‌کند، به آسمان صعود می‌کنند. موسی و ایلیا در هنگام قانون یک‌شنبه، در ارتباط با پیامی از اسلام، به آسمان صعود می‌کنند.

Isaiah identifies many of the truths connected with this history and in the very same passage that Jesus referenced to identify His work. He employed the prophets Elijah and Elisha as examples of a prophetic message not being received by their own countrymen, and it immediately brought those of the church in Nazareth to anger and they sought to kill him.

اشعیا بسیاری از حقایقِ مرتبط با این تاریخ را مشخص می‌سازد، آن هم در همان فرازی که عیسی برای شناسایی کار خویش به آن استناد کرد. او از انبیا، ایلیا و الیشع، به‌عنوان نمونه‌هایی استفاده کرد از این‌که پیام نبوی از سوی هم‌وطنان خودشان پذیرفته نشد؛ و این سخن بی‌درنگ خشمِ اهلِ کنیسه در ناصره را برانگیخت و آنان در پیِ کشتن او برآمدند.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.

> روحِ خداوند یهوه بر من است، زیرا خداوند مرا مسح کرده است تا به حلیمان بشارت دهم؛ او مرا فرستاده است تا شکسته‌دلان را التیام بخشم، و آزادی را به اسیران اعلام کنم، و گشایشِ زندان را به بندیان؛ تا سالِ مقبولِ خداوند و روزِ انتقامِ خدای ما را اعلام نمایم؛ تا همهٔ ماتمیان را تسلّی دهم؛ تا برای ماتمیانِ صهیون مقرر دارم که به ایشان به‌جای خاکستر، جمال بخشم، و به‌جای ماتم، روغنِ شادی، و به‌جای روحِ اندوه، ردای حمد؛ تا ایشان درختانِ عدالت نامیده شوند، غرسِ خداوند، تا او جلال یابد. و ایشان ویرانه‌های کهن را بنا خواهند کرد، خرابه‌های پیشین را برپا خواهند ساخت، و شهرهای ویران، یعنی ویرانی‌های نسل‌های بسیار را مرمت خواهند نمود. و بیگانگان خواهند ایستاد و گله‌های شما را خواهند چرانید، و پسرانِ اجنبیان شخم‌زنان و باغبانانِ تاکستان‌های شما خواهند بود. اما شما کاهنانِ خداوند نامیده خواهید شد؛ مردم شما را خادمانِ خدای ما خواهند خواند؛ ثروتِ امت‌ها را خواهید خورد، و در جلالِ ایشان فخر خواهید کرد. به‌جای ننگِ شما، نصیبی مضاعف خواهد بود؛ و به‌جای رسوایی، در بهرهٔ خویش شادی خواهند کرد؛ ازاین‌رو در سرزمینِ خود، دو چندان را به میراث خواهند برد؛ و شادیِ جاودانه از آنِ ایشان خواهد بود. زیرا من، خداوند، عدالت را دوست می‌دارم؛ غارت را برای قربانیِ سوختنی مکروه می‌شمارم؛ و کار ایشان را به راستی استوار خواهم ساخت، و با ایشان عهدی جاودانه خواهم بست. و ذریّتِ ایشان در میان امت‌ها معروف خواهد شد، و نسلِ ایشان در میان قوم‌ها؛ هر که ایشان را ببیند، ایشان را خواهد شناخت که همان نسلی هستند که خداوند برکتشان داده است. من در خداوند بسیار شادمان خواهم شد، جانم در خدایم به وجد خواهد آمد؛ زیرا او جامه‌های نجات را بر من پوشانیده، و ردای عدالت را بر من افکنده است، چنان‌که داماد خویشتن را به زیورها می‌آراید، و عروس خویش را به جواهراتش می‌آراید. زیرا همچنان‌که زمین جوانهٔ خود را بیرون می‌آورد، و باغ آنچه را در آن کاشته شده است می‌رویاند، همچنین خداوند یهوه عدالت و حمد را در برابر همهٔ امت‌ها خواهد رویانید.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Thou shalt no more be termed Forsaken; neither shall thy land any more be termed Desolate: but thou shalt be called Hephzibah, and thy land Beulah: for the Lord delighteth in thee, and thy land shall be married. For as a young man marrieth a virgin, so shall thy sons marry thee: and as the bridegroom rejoiceth over the bride, so shall thy God rejoice over thee. I have set watchmen upon thy walls, O Jerusalem, which shall never hold their peace day nor night: ye that make mention of the Lord, keep not silence. And give him no rest, till he establish, and till he make Jerusalem a praise in the earth. The Lord hath sworn by his right hand, and by the arm of his strength, Surely I will no more give thy corn to be meat for thine enemies; and the sons of the stranger shall not drink thy wine, for the which thou hast laboured: But they that have gathered it shall eat it and praise the Lord; and they that have brought it together shall drink it in the courts of my holiness. Go through, go through the gates; prepare ye the way of the people; cast up, cast up the highway; gather out the stones; lift up a standard for the people. Behold, the Lord hath proclaimed unto the end of the world, Say ye to the daughter of Zion, Behold, thy salvation cometh; behold, his reward is with him, and his work before him. And they shall call them, The holy people, The redeemed of the Lord: and thou shalt be called, Sought out, A city not forsaken. Isaiah 61:1–62:12.

> Por amor de Sión no callaré, y por amor de Jerusalén no descansaré, hasta que su justicia resplandezca como claridad, y su salvación como antorcha encendida. Entonces las naciones verán tu justicia, y todos los reyes tu gloria; y serás llamada por un nombre nuevo, que la boca de Jehová nombrará. Y serás corona de gloria en la mano de Jehová, y diadema real en la mano del Dios tuyo. Nunca más te llamarán Desamparada, ni tu tierra será jamás llamada Desolada; sino que serás llamada Hefzi-bá, y tu tierra, Beula; porque Jehová se deleita en ti, y tu tierra será desposada. Pues como el joven se desposa con la virgen, se desposarán contigo tus hijos; y como el esposo se regocija por la esposa, así tu Dios se regocijará por ti. Sobre tus muros, oh Jerusalén, he puesto guardas; todo el día y toda la noche no callarán jamás. Los que hacéis memoria de Jehová, no reposéis, ni le deis tregua, hasta que restablezca a Jerusalén y la ponga por alabanza en la tierra. Juró Jehová por su diestra y por el brazo de su poder: No daré más tu trigo por comida a tus enemigos, ni beberán los hijos del extranjero tu vino, por el cual has trabajado; sino que los que lo cosecharon lo comerán y alabarán a Jehová, y los que lo vendimiaron lo beberán en los atrios de mi santuario. Pasad, pasad por las puertas; preparad el camino al pueblo; allanad, allanad la calzada; quitad las piedras; alzad pendón a los pueblos. He aquí, Jehová hizo oír hasta lo último de la tierra: Decid a la hija de Sión: He aquí viene tu salvación; he aquí su galardón con él, y delante de él su recompensa. Y les llamarán Pueblo Santo, Redimidos de Jehová; y a ti te llamarán Ciudad Deseada, no desamparada. Isaías 61:1–62:12.

The Lord enters into “an everlasting covenant” with the one hundred and forty-four thousand who have previously been “forsaken,” but then become “a city” that is “not forsaken.” They were “desolate,” and dead in the street. Isaiah identifies them as the “Priests of the Lord,” the Lord’s “ministers,” a “holy people” and the “watchmen” on the walls of Zion.

خداوند با آن صد و چهل و چهار هزار که پیش‌تر «مترک‌شده» بودند، اما سپس «شهری» می‌گردند که «ترک‌شده» نیست، «عهدی جاودانه» می‌بندد. آنان «ویران» بودند و در کوچه بر خاک افتاده، مرده بودند. اشعیا ایشان را «کاهنان خداوند»، «خادمان» خداوند، «قوم مقدس» و «نگهبانان» بر دیوارهای صهیون معرفی می‌کند.

In contrast with those who rejoiced over their dead bodies, God then rejoices over them “as the bridegroom rejoiceth over the bride.” The bride has then been made ready. Just as in the promise to Philadelphia the Lord gives them a “new name,” and He identifies their name as “Hephzibah” and “Beulah.” Hephzibah means my delight is in her, and Beulah means to marry. The Lord marries those represented by Elijah and Moses.

برخلاف کسانی که بر اجساد مردهٔ ایشان شادمانی می‌کردند، خدا آنگاه بر ایشان شادمان می‌شود «چنان‌که داماد بر عروس شادمان می‌گردد.» عروس در آن هنگام آماده شده است. همان‌گونه که در وعدهٔ فیلادلفیا، خداوند به ایشان «نامی تازه» می‌بخشد، نام ایشان را نیز «حِفصیباه» و «بعوله» معرّفی می‌کند. حِفصیباه یعنی «خشنودی من در اوست»، و بعوله یعنی «به زنی گرفتن». خداوند با کسانی که به‌وسیلهٔ ایلیا و موسی نمایانده شده‌اند، ازدواج می‌کند.

The work they are given is to prepare the way for Christ Second Coming by preaching the “good tidings” of Christ and His righteousness “unto the end of the world.” They have been anointed by the Comforter in the outpouring of the Spirit and will then be lifted “up as a standard,” as “a great voice from heaven” says “unto them, Come up hither.” They will then be as “a crown of glory” and “a royal diadem” in the hand of the Lord. Zechariah identifies the same crown as an ensign, while also placing the event during the time of the latter rain.

کاری که به آنان سپرده شده است این است که راه را برای بازگشت دوم مسیح آماده سازند، از راه موعظهٔ «بشارت» مسیح و عدالت او «تا اقصای جهان». آنان در ریزش روح، به‌وسیلهٔ تسلی‌دهنده مسح شده‌اند و آنگاه «چون عَلَمی» برافراشته خواهند شد، چنان‌که «آوازی عظیم از آسمان» «بدیشان» می‌گوید: «به اینجا صعود کنید». سپس ایشان در دست خداوند همچون «تاج جلال» و «افسر پادشاهی» خواهند بود. زکریا همین تاج را به‌عنوان عَلَم نیز معرفی می‌کند، و در عین حال این رویداد را در زمان باران آخِر نیز قرار می‌دهد.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. For how great is his goodness, and how great is his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 9:16–10:1.

> اور خداوند خدای ایشان در آن روز ایشان را، چون گلۀ قوم خویش، نجات خواهد داد؛ زیرا ایشان همچون سنگ‌های تاج خواهند بود که بر زمین او چون عَلَمی برافراشته می‌شوند. زیرا نیکویی او چه عظیم است، و جمال او چه بزرگ! غلّه جوانان را شادمان خواهد ساخت، و شرابِ تازه دوشیزگان را. از خداوند در وقت باران آخر، باران بطلبید؛ آنگاه خداوند ابرهای درخشان پدید خواهد آورد و بارش‌های باران به ایشان خواهد داد، و به هر کس علفی در صحرا. زکریا 9:16–10:1.

They will be the “flock of His people,” but the Lord has a second flock who are then still in Babylon who he will also call. Their work will be to rebuild the “old” waste places and the “desolations” of many generations. They will be those who return and reestablish the old paths that have been rejected and covered up within Adventism and without Adventism. They will return to the Millerite foundational truths and present them in their purity to Laodicean Adventism and they will also present a message to those outside of Adventism concerning the “old” truths connected with God’s law, especially the Sabbath. In doing so they will use the histories of many generations to illustrate the new history. Their work will take place during the latter rain, when the judgments of God are in the land. When the Lord with His right hand, lifts them up as an ensign the entire world that had previously rejoiced over their dead bodies lying in the street will see the ensign, and hear the watchmen’s warning trumpet.

ایشان «گلهٔ قوم او» خواهند بود؛ اما خداوند گلهٔ دومی نیز دارد که در آن هنگام هنوز در بابل‌اند و او آنان را نیز فرا خواهد خواند. کار ایشان این خواهد بود که ویرانه‌های «کهن» و «خرابی‌های» نسل‌های بسیار را بازسازی کنند. آنان کسانی خواهند بود که بازمی‌گردند و راه‌های کهن را که در درون ادونتیسم و بیرون از ادونتیسم رد شده و پوشیده گشته‌اند، از نو برقرار می‌سازند. آنان به حقایق بنیادی میلری بازخواهند گشت و آنها را در خلوصشان به ادونتیسم لاودیکیه عرضه خواهند کرد، و همچنین پیامی به کسانی که بیرون از ادونتیسم‌اند دربارهٔ حقایق «کهن» مرتبط با شریعت خدا، به‌ویژه سبت، ارائه خواهند نمود. در انجام این کار، از تاریخ‌های نسل‌های بسیار برای به تصویر کشیدن تاریخ جدید بهره خواهند گرفت. کار ایشان در زمان باران آخر انجام خواهد شد، هنگامی که داوری‌های خدا در زمین جاری است. هنگامی که خداوند با دست راست خود ایشان را همچون عَلَمی برمی‌افرازد، تمام جهانی که پیش‌تر بر پیکرهای مردهٔ ایشان که در کوچه افتاده بود شادی کرده بود، آن عَلَم را خواهد دید و شیپور هشدارِ دیدبانان را خواهد شنید.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> اے دنیا کے سب باشندو اور زمین کے رہنے والو، دیکھو، جب وہ پہاڑوں پر جھنڈا بلند کرے؛ اور جب وہ نرسنگا پھونکے، تو سنو۔ یسعیاہ 18:3۔

In chapter eleven of Revelation when those who had been rejoicing over their dead bodies see them stand up “great fear fell upon them which saw them.”

در باب یازدهمِ مکاشفه، هنگامی که آنان که بر اجساد مردۀ ایشان شادی می‌کردند، ایشان را دیدند که برخاستند، «ترس عظیمی بر آنان که ایشان را می‌دیدند، فرو افتاد.»

> Then shall the Assyrian fall with the sword, not of a mighty man; and the sword, not of a mean man, shall devour him: but he shall flee from the sword, and his young men shall be discomfited. And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:8, 9.

> پس آشوری به شمشیری فروخواهد افتاد که از آنِ مردی زورآور نیست؛ و شمشیری که از آنِ مردی پست نیست او را خواهد بلعید؛ لیکن او از شمشیر خواهد گریخت، و جوانانش مغلوب خواهند شد. و از ترس به دژ خویش خواهد گذشت، و امیرانش از عَلَم هراسان خواهند شد، می‌گوید خداوند که آتش او در صهیون است و کورهٔ او در اورشلیم. اشعیا ۳۱:‏۸، ۹

All the prophet’s testimonies come together in the book of Revelation. The Assyrian represents the king of the north in Daniel eleven verse forty to forty-five who comes to his end with none to help. When the one hundred and forty-four thousand, who are God’s watchmen, blow the trumpet the entire world will hear and be afraid. Those represented by the two prophets will be “anointed” by the Comforter “to preach good tidings” that are the “tidings out of the east and out of the north” that “trouble” the king of the north in Daniel chapter eleven verse forty-four and that marks the beginning of the persecution of the Sunday law crisis. At that time the Gentiles will respond to the message to come out of Babylon and come and join the priests of the Lord, who are also represented as “a root of Jesse,” thus identifying the biblical methodology that they will use to present the warning message unto the Gentiles.

تمام گواہیاں جو نبیوں نے دی ہیں، کتابِ مکاشفہ میں یکجا ہو جاتی ہیں۔ اشوری دانی ایل باب گیارہ آیات چالیس تا پینتالیس کے شمالی بادشاہ کی نمائندگی کرتا ہے، جو اپنے انجام کو پہنچتا ہے اور اس کی مدد کرنے والا کوئی نہیں ہوتا۔ جب ایک لاکھ چوالیس ہزار، جو خدا کے نگہبان ہیں، نرسنگا پھونکیں گے تو ساری دنیا سنے گی اور خوف زدہ ہو جائے گی۔ وہ لوگ جن کی نمائندگی دو نبی کرتے ہیں، تسلی دینے والے کی طرف سے “مسح” کیے جائیں گے “تاکہ خوشخبری سنائیں”، اور یہی وہ “مشرق اور شمال کی خبریں” ہیں جو دانی ایل باب گیارہ آیت چوالیس میں شمالی بادشاہ کو “پریشان” کرتی ہیں، اور یہی اتوار کے قانون کے بحران کی ایذا رسانی کے آغاز کی علامت ہے۔ اُس وقت غیر قومیں بابل سے نکل آنے کے پیغام کا جواب دیں گی، اور آ کر خداوند کے کاہنوں سے مل جائیں گی، جو “یسی کی جڑ” کے طور پر بھی پیش کیے گئے ہیں؛ یوں اس بائبلی طرزِ کار کی نشان دہی ہوتی ہے جسے وہ غیر قوموں تک انتباہی پیغام پہنچانے کے لیے استعمال کریں گے۔

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> اور اُس دن یَسّی کی ایک جڑ ہوگی، جو قوموں کے لیے ایک جھنڈا بن کر قائم ہوگی؛ اُمّتیں اُسی کی طالب ہوں گی، اور اُس کی آرام گاہ جلالی ہوگی۔ اور اُس دن ایسا ہوگا کہ خداوند دوسری بار پھر اپنا ہاتھ بڑھائے گا تاکہ اپنے لوگوں کے بقیہ کو، جو باقی رہ گئے ہوں، اسور سے، مصر سے، فتروس سے، کوش سے، عیلام سے، شنعار سے، حمات سے، اور سمندر کے جزیروں سے بازیاب کرے۔ اور وہ قوموں کے لیے ایک جھنڈا بلند کرے گا، اور اسرائیل کے جلاوطنوں کو جمع کرے گا، اور یہوداہ کے پراگندہ لوگوں کو زمین کی چاروں سمتوں سے اکٹھا کرے گا۔ یسعیاہ 11:10–12۔

The Lord gathered His people on September 11, 2001 with the message that identified Islam’s attack as the arrival of the third woe. The Lord gathers His people again a second time after they have been dead in the street. When He does so those gathered are identified as “the outcasts of Israel,” the “dispersed of Judah.” They were cast out into the streets on July 18, 2020, but they are gathered a second time to be the ensign that gathers God’s other flock that are still in Babylon. The gathering of those still in Babylon begins at the Sunday law in the United States, which is the second of two voices in Revelation eighteen.

خداوند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ قوم خود را با پیامی گرد آورد که حملهٔ اسلام را به‌عنوان فرارسیدنِ وایِ سوم شناسایی می‌کرد. خداوند بار دیگر، برای بار دوم، قوم خود را پس از آن‌که در کوچه بر زمین افتاده و مرده بودند، جمع می‌کند. هنگامی که چنین می‌کند، آنان که گرد آورده می‌شوند «رانده‌شدگانِ اسرائیل» و «پراکنده‌شدگانِ یهودا» شناخته می‌شوند. آنان در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به کوچه‌ها افکنده شدند، اما برای بار دوم گرد آورده می‌شوند تا آن عَلَمی باشند که گلهٔ دیگرِ خدا را، که هنوز در بابل هستند، گرد می‌آورد. گردآوریِ آنان که هنوز در بابل‌اند، از هنگامِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود، که همان دومینِ دو صدا در مکاشفه هجده است.

The first gathering took place on September 11, 2001 when Islam struck the United States. As the ensign that is to be gathered a second time they are represented as the root of Jesse, which is a symbol which represents the work of Alpha and Omega illustrating the end of a thing with the beginning of a thing. The first gathering was marked by an Islamic strike upon the United States and illustrates and identifies an Islamic strike upon the United States as the second gathering. When the root of Jesse stands for an ensign to the Gentiles his “rest” shall be glorious, for the ensign will lead those still in Babylon back to the biblical old path of the seventh-day Sabbath, thus marking the raising of the ensign for the Gentiles at the Sunday law crisis.

اولین گردهم‌آوری در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رخ داد، هنگامی که اسلام به ایالات متحده ضربه زد. آنان، به‌عنوان آن عَلَمی که باید بار دوم گرد آورده شود، به صورت «ریشۀ یَسّی» بازنمایی شده‌اند؛ نمادی که کار آلفا و اُمگا را بازمی‌نمایاند و پایانِ یک چیز را با آغازِ یک چیز به تصویر می‌کشد. نخستین گردهم‌آوری با ضربۀ اسلامی بر ایالات متحده نشان‌گذاری شد و حملۀ اسلامی بر ایالات متحده را به‌عنوان گردهم‌آوری دوم به تصویر می‌کشد و معرّفی می‌نماید. هنگامی که ریشۀ یَسّی به‌عنوان عَلَمی برای امّت‌ها برپا شود، «آرامگاه» او پرجلال خواهد بود، زیرا آن عَلَم کسانی را که هنوز در بابل‌اند به راهِ کهنِ کتاب‌مقدسیِ سَبَّتِ روزِ هفتم باز خواهد گردانید؛ و بدین‌سان برافراشته شدنِ آن عَلَم برای امّت‌ها را در بحرانِ قانونِ یکشنبه نشان‌گذاری می‌کند.

The “ensign” first experiences a purification process that has been illustrated in Malachi chapter three, the two temple cleansings of Christ and of course the parable of the ten virgins at the end of the Millerite movement. The purification process at the beginning is repeated to the very letter at the end, and is represented by Isaiah in connection with a singular table that has been noted in a book. The rebellion of Adventism is the counterfeit table produced in 1863 to reject and replace the two tables noted in the book of Habakkuk chapter two.

El «estandarte» experimenta primero un proceso de purificación que ha sido ilustrado en Malaquías capítulo tres, en las dos purificaciones del templo realizadas por Cristo y, por supuesto, en la parábola de las diez vírgenes al final del movimiento millerita. El proceso de purificación al principio se repite hasta la última letra al final, y es representado por Isaías en relación con una tabla singular que ha sido señalada en un libro. La rebelión del adventismo es la tabla falsificada producida en 1863 para rechazar y reemplazar las dos tablas señaladas en el libro de Habacuc capítulo dos.

> Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come for ever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. But ye said, No; for we will flee upon horses; therefore shall ye flee: and, We will ride upon the swift; therefore shall they that pursue you be swift. One thousand shall flee at the rebuke of one; at the rebuke of five shall ye flee: till ye be left as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill. And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. Isaiah 30:8–19.

> اکنون برو و این را پیش روی ایشان بر لوحی بنویس، و آن را در کتابی ثبت کن، تا برای زمان آینده، تا ابدالآباد، باقی بماند: زیرا این قوم، قومی سرکش‌اند، فرزندانی دروغگو، فرزندانی که نمی‌خواهند شریعت خداوند را بشنوند؛ که به بینایان می‌گویند: «نبینید»؛ و به انبیا: «برای ما امور راست را نبوّت مکنید؛ سخنان نرم برای ما بگویید، فریب‌ها نبوّت کنید. از راه کنار روید، از طریق منحرف شوید، و قدوس اسرائیل را از پیش روی ما بردارید.» بنابراین، قدوس اسرائیل چنین می‌گوید: «از آنجا که این کلام را خوار می‌شمارید، و بر ظلم و کجی توکل می‌کنید و بر آن تکیه دارید، پس این گناه برای شما همچون شکافی خواهد بود که آمادهٔ فرو ریختن است، چون برآمدگی‌ای در دیواری بلند، که شکستنش ناگهان و در لحظه‌ای روی می‌دهد. و او آن را چنان خواهد شکست که ظرف کوزه‌گر در هم شکسته می‌شود؛ رحم نخواهد کرد؛ به‌گونه‌ای که در میان پاره‌های آن، سفالینه‌ای یافت نشود تا با آن آتشی از اجاق برگیرند یا آبی از حوضچه بردارند.» زیرا خداوند یهوه، قدوس اسرائیل، چنین می‌گوید: «در بازگشت و آرامی، نجات خواهید یافت؛ قوت شما در سکون و اعتماد خواهد بود؛ اما نخواستید. بلکه گفتید: «نه، بلکه بر اسبان خواهیم گریخت»؛ پس خواهید گریخت. و گفتید: «بر تیزروان سوار خواهیم شد»؛ پس تعقیب‌کنندگان شما تیزرو خواهند بود. هزار تن از شما از تهدید یک نفر خواهند گریخت؛ و از تهدید پنج نفر خواهید گریخت، تا آنکه همچون چوبِ نشانه بر فراز کوهی، و همچون عَلَمی بر تپّه‌ای، باقی بمانید. و از این‌رو خداوند انتظار می‌کشد تا بر شما فیض فرماید، و از این‌رو برکشیده خواهد شد تا بر شما رحمت آورد؛ زیرا خداوند، خدای داوری است؛ خوشا به حال همهٔ آنان که منتظر او می‌مانند. زیرا این قوم در صهیون، در اورشلیم، ساکن خواهند شد؛ دیگر هرگز نخواهی گریست. او به آواز فریادت یقیناً بر تو فیض خواهد نمود؛ چون آن را بشنود، تو را اجابت خواهد کرد.» اشعیا 30:8–19.

In 1863 Adventism began the process of rejecting the prophetic message of William Miller as represented upon the two sacred tables of Habakkuk. Jesus illustrates the end with the beginning. In this passage the rebels at the beginning of Adventism, also represent the rebels at the end of Adventism. In both cases the rebellion represents a rejection of the prophetic message and methodology of each history, when they proclaim to the “seers,” “See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.”

در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم فرایند ردّ پیام نبوی ویلیام میلر را، چنان‌که بر دو لوح مقدّس حبقوق نمود یافته بود، آغاز کرد. عیسی پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. در این فراز، شورشیانِ آغاز ادونتیسم همچنین نمایانگر شورشیانِ پایان ادونتیسم هستند. در هر دو مورد، این شورش بیانگر ردّ پیام و روش‌شناسی نبویِ هر یک از این ادوار تاریخی است، آنگاه که به «بینایان» می‌گویند: «نبینید؛ و به انبیا، برای ما سخنان راست نبوّت مکنید؛ چیزهای نرم به ما بگویید، فریب‌ها را نبوّت نمایید.»

They also determine to leave the path when they proclaim “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path of the righteous is the “old paths” of Jeremiah chapter six verses sixteen and seventeen. The rebels determine not to walk in the foundational truths or to hearken to the sound of the trumpet that is blown by the watchmen that have been lifted up, representing the Millerite movement and the movement of Future for America.

آنان نیز آنگاه که اعلام می‌کنند: «از راه کنار روید، از طریق منحرف شوید، قدوسِ اسرائیل را از پیش روی ما بردارید»، بر آن می‌شوند که راه را ترک کنند. طریقِ عادلان همان «راه‌های قدیم» در ارمیا باب شش، آیات شانزده و هفده است. عاصیان مصمم‌اند که نه در حقایقِ بنیادی سلوک کنند و نه به صدای کرنا که دیدبانانِ برافراشته می‌نوازند گوش فرا دهند؛ دیدبانانی که نمایانگر جنبش میلری و جنبش Future for America هستند.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> ایسا خداوند می‌فرماید: بر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های قدیم بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید؛ و برای جان‌های خویش آرامی خواهید یافت. اما ایشان گفتند: در آن سلوک نخواهیم کرد. و نیز دیدبانانی بر شما گماشتم که گفتند: به آواز کرنا گوش فرا دهید. اما ایشان گفتند: گوش نخواهیم داد. پس ای امت‌ها، بشنوید، و ای جماعت، بدانید که در میان ایشان چیست. ای زمین، بشنو: اینک من بر این قوم بلا خواهم آورد، یعنی ثمرهٔ اندیشه‌های ایشان را، زیرا به سخنان من گوش فرا ندادند، و شریعت مرا رد کردند. ارمیا ۶:‏۱۶–۱۹

The rebels’ refusal to walk in the old paths is also represented as their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before them”, and represents the rejection of the message of the Midnight Cry which is premised upon the Alpha and Omega illustrating the end of Adventism with the beginning.

امتناعُ المتمرّدين عن السلوك في السبل القديمة يُصوَّر أيضًا على أنه رغبتُهم في أن «يُزيلوا قدّوسَ إسرائيلَ من أمامهم»، وهو يمثّل رفضَ رسالةِ صراخِ منتصف الليل، القائمةِ على أن الألف والياء يُظهران نهايةَ الأدفنتية ببدايتها.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «در آغازِ مسیر، در پشتِ سرِ آنان نوری درخشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان «فریادِ نیمه‌شب» است. این نور در سراسرِ مسیر می‌تابید و پای‌های ایشان را روشن می‌ساخت تا مبادا بلغزند.»

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> «اگر چشمان خود را بر عیسی، که درست در پیش روی ایشان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما به‌زودی بعضی خسته شدند و گفتند که شهر بسیار دور است، و انتظار داشتند که پیش از آن داخل آن شده باشند. آنگاه عیسی با بالا بردن بازوی راستِ پرجلال خود ایشان را تشویق می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌آمد که بر فراز گروهِ ادونت به اهتزاز درمی‌آمد، و ایشان فریاد می‌زدند: “هللویاه!” دیگران بی‌پروا نوری را که پشت سر ایشان بود انکار کردند و گفتند که این خدا نبود که آنان را تا این حد بیرون آورده بود. نورِ پشت سر ایشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ مطلق فروگذاشت، و ایشان لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به زیر، در جهانِ تاریک و شریرِ پایین، سقوط کردند.» Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

The purification process represented by the Midnight Cry produces two classes of worshippers, and Isaiah chapter thirty represents the foolish virgins lack of oil as an inability to gather water or fire, which are both symbols of the Comforter when Isaiah writes, “whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.” Their judgment comes “suddenly” as represented by the cry at midnight, when they then find that it is too late to obtain the oil. The fire and water in Isaiah’s testimony are simply another representation of the oil in the parable of the ten virgins. Oil, water and fire represent character, they represent the message and also the presence of the Comforter. None of these symbols can be obtained when the judgment of the ten virgins “cometh suddenly at an instant.” It is then too late.

فرایندِ تطهیری که با فریادِ نیمه‌شب به تصویر کشیده شده است، دو طبقه از عبادت‌کنندگان را پدید می‌آورد؛ و اشعیا در باب سی، کمبودِ روغنِ باکره‌گانِ نادان را به‌صورت ناتوانی در برگرفتنِ آب یا آتش نشان می‌دهد، که هر دو نمادِ تسلی‌دهنده‌اند، آنجا که اشعیا می‌نویسد: «شکستنِ آن ناگهان در لحظه‌ای واقع می‌شود. و آن را چنان خواهد شکست که کوزهٔ کوزه‌گر را که خردخرد شده باشد می‌شکنند؛ رحم نخواهد کرد، به‌گونه‌ای که در میانِ قطعاتِ آن، پاره‌سفالی یافت نشود تا با آن از آتشدان آتش برگیرند یا از حوض آب بردارند.» داوریِ ایشان «ناگهان» فرامی‌رسد، چنان‌که در فریادِ نیمه‌شب بازنموده شده است، آنگاه درمی‌یابند که برای به‌دست آوردنِ روغن دیگر بسیار دیر شده است. آتش و آب در شهادتِ اشعیا، صرفاً بازنماییِ دیگری از همان روغن در مَثَلِ ده باکره است. روغن و آب و آتش نمایانگرِ شخصیت‌اند؛ نمایانگرِ پیام نیز هستند و همچنین حضورِ تسلی‌دهنده را نشان می‌دهند. هیچ‌یک از این نمادها را نمی‌توان هنگامی به‌دست آورد که داوریِ ده باکره «ناگهان در لحظه‌ای» فرامی‌رسد. در آن هنگام، دیگر بسیار دیر شده است.

The only safety is in “returning,” which is the promise made to Jeremiah when he represented those that were disappointed at the first disappointment. If God’s people would return unto Him, He would return unto them, but the rebels refuse and the light that illuminated the path went out. The light at the beginning was the Midnight Cry and the path forward was illuminated by Christ’s glorious right arm all the way into eternity. Christ was in front of those on the path and the light behind must be the same light, for Christ illustrates the end of the path with the beginning of the path. The Midnight Cry was and is present truth.

تنها ایمنی در «بازگشت» است؛ همان وعده‌ای که به ارمیا داده شد، آنگاه که او نمایندۀ کسانی بود که در نخستین نومیدی، نومید شدند. اگر قوم خدا به سوی او بازمی‌گشتند، او نیز به سوی ایشان بازمی‌گشت؛ اما عاصیان سر باز زدند و آن نوری که راه را روشن می‌ساخت، خاموش شد. نورِ آغاز، فریادِ نیمه‌شب بود، و راهِ پیش رو به‌وسیلۀ بازوی راستِ پرجلالِ مسیح، تا ابدیت، روشن می‌شد. مسیح در برابرِ کسانی که در آن راه بودند قرار داشت، و نورِ پشت سر نیز باید همان نور باشد، زیرا مسیح پایانِ راه را با آغازِ راه ترسیم می‌کند. فریادِ نیمه‌شب حقیقتِ حاضر بود و هست.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «مرا غالباً به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل به دقیق‌ترین وجه، حرف به حرف، تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

A desire to cause the Holy One to cease from before them is a rejection of not only Christ, but Christ as the Alpha and Omega. It is the rejection of the Midnight Cry message. The Midnight Cry message in the beginning of Adventism was a correction of the failed prediction.

تمناى آنكه «قدوس» را از پيشِ روى خود بردارند، ردّ نه تنها مسيح، بلكه مسيح به‌عنوان الفا و امگا است. اين، ردّ پيام نيمه‌شب است. پيام نيمه‌شب در آغاز اَدونتيسم، اصلاحِ پيش‌گويىِ نافرجام بود.

The rebels who rejected the “old paths” and created a counterfeit “table” separate from the righteous as represented in the Millerite movement’s fulfillment of the Midnight Cry. Then “One thousand” fled “at the rebuke of one” and the movement suddenly went from fifty thousand down to fifty. They fled because of the “rebuke” which came from the “five” wise virgins who told them they had no oil to share, and that they must go and buy their own oil. The separation of the foolish from the wise left the wise virgins “as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill.” The rebellion of the foolish virgins on October 22, 1844 illustrated the rebellion of 1863, for October 22, 1844 was the beginning of the nineteen years that represents the end of the “seven times” of Leviticus twenty-six. We have more to say on this subject, but the rebellion in 1844 typified the rebellion of 1863 and marks the point when the counterfeit table was created.

باغیانی که «راه‌های قدیم» را رد کردند، «مائده‌ای» جعلی پدید آوردند که از عادلان جدا بود؛ همان‌گونه که در تحققِ فریادِ نیمه‌شب در جنبش میلری نمایان شد. آنگاه «هزار نفر» «از نهیبِ یک تن» گریختند، و آن جنبش ناگهان از پنجاه هزار به پنجاه تن کاهش یافت. آنان به سببِ آن «نهیب» گریختند؛ نهیبی که از «پنج» باکرهٔ دانا آمد، که به ایشان گفتند روغنی برای بخشیدن ندارند، و ایشان باید بروند و روغنِ خود را بخرند. جداییِ جاهلان از دانایان، باکرگانِ دانا را بر جا گذاشت «مثلِ نشانه‌ای بر فرازِ کوه، و مثلِ عَلَمی بر تپه‌ای». شورشِ باکرگانِ جاهل در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، شورشِ ۱۸۶۳ را به تصویر کشید، زیرا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغازِ آن نوزده سالی بود که نمایانگرِ پایانِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش است. دربارهٔ این موضوع سخنِ بیشتری داریم، اما شورشِ ۱۸۴۴ نمونهٔ شورشِ ۱۸۶۳ بود و نقطه‌ای را مشخص می‌کند که در آن مائدهٔ جعلی پدید آمد.

The fear that is experienced by the foolish virgins, is the fear represented when the wise virgins are brought back to life and stand upon their feet. It is then too late to return from the disappointment of July 18, 2020, and the next thing to happen is the ascension up into heaven that takes place at the Sunday law. It is then that a great earthquake takes place.

ترسی که باکره‌گانِ نادان تجربه می‌کنند، همان ترسی است که در آن هنگام به تصویر کشیده شده است که باکره‌گانِ دانا دوباره زنده می‌شوند و بر پای‌های خویش می‌ایستند. در آن زمان، برای بازگشت از نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ دیگر بسیار دیر شده است، و رویداد بعدی که واقع می‌شود، عروج به آسمان است که در هنگام قانونِ یک‌شنبه رخ می‌دهد. آنگاه است که زلزله‌ای عظیم به وقوع می‌پیوندد.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:13, 14.

> و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم رخ داد، و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار تن از مردم کشته شدند؛ و باقی‌ماندگان هراسان شدند و خدای آسمان را جلال دادند. وایِ دوم گذشت؛ و اینک، وایِ سوم به‌زودی می‌آید. مکاشفه ۱۱:۱۳، ۱۴

Revelation eleven identifies that during the French Revolution a tenth part of the city fell, and in that history the nation of France, a nation that consisted of two prophetic horns represented as Sodom and Egypt was overthrown. The two horns of France typify the two horns of the United States.

مکاشفہ باب گیارہ اس امر کی نشان دہی کرتا ہے کہ فرانسیسی انقلاب کے دوران شہر کا دسواں حصہ گر پڑا، اور اس تاریخ میں فرانس کی قوم—ایک ایسی قوم جو دو نبوی سینگوں پر مشتمل تھی اور جس کی نمائندگی سدوم اور مصر کے طور پر کی گئی ہے—الٹ دی گئی۔ فرانس کے دو سینگ ریاستہائے متحدہ کے دو سینگوں کی تمثیل ہیں۔

France was prophetically one of ten kingdoms that represent pagan Rome in Daniel seven, and therefore a tenth part of the kingdom (city) fell. In fact, of those ten horns of Daniel seven that ultimately placed the papacy on the throne of the earth in 538, France was the primary kingdom that established the papacy. As one of the ten powers of Daniel seven France typifies the role of the two horned earth beast of Revelation thirteen. The United States accomplishes the same work for the papacy at the end as France did at the beginning. The United States is the premier power of ten kings that represent the United Nations, and it falls at the earthquake of the Sunday law. We will address these verses more fully in the next article.

فرانسہ نبوتی طور پر اُن دس سلطنتوں میں سے ایک تھا جو دانی ایل سات میں مشرکانہ روم کی نمائندگی کرتی ہیں، اور اِس لیے سلطنت (شہر) کا دسواں حصہ گر پڑا۔ درحقیقت، دانی ایل سات کے اُن دس سینگوں میں سے، جنہوں نے بالآخر 538 میں پاپائیت کو زمین کے تخت پر بٹھایا، فرانسہ وہ بنیادی سلطنت تھا جس نے پاپائیت کو قائم کیا۔ دانی ایل سات کی دس قوتوں میں سے ایک ہونے کے باعث، فرانسہ مکاشفہ تیرہ کے دو سینگوں والے زمینی درندے کے کردار کی تمثیل پیش کرتا ہے۔ ریاست ہائے متحدہ آغاز میں فرانسہ نے پاپائیت کے لیے جو کام کیا تھا، انجام میں وہی کام سرانجام دیتا ہے۔ ریاست ہائے متحدہ اُن دس بادشاہوں میں نمایاں ترین قوت ہے جو اقوامِ متحدہ کی نمائندگی کرتے ہیں، اور اتوار کے قانون کے زلزلہ پر وہ گر پڑتا ہے۔ ہم اِن آیات پر اگلے مضمون میں زیادہ تفصیل سے گفتگو کریں گے۔

One of the primary issues of this article is that it is a message that brings God’s people to their feet, for the Comforter that brings them to their feet represents the oil, which not only represents the Holy Spirit but also the communications that God sends to His people. The message of Revelation eleven that brings Moses and Elijah to their feet is also represented with the promise given to Jeremiah.

یکی از مسائل اصلی این مقاله آن است که این پیامی است که قوم خدا را بر پاهای ایشان برمی‌خیزاند؛ زیرا تسلّی‌دهنده‌ای که آنان را بر پاهای خود برمی‌خیزاند، نمایانگر روغن است، و روغن نه تنها نمایانگر روح‌القدس است، بلکه نیز نمایانگر ارتباطاتی است که خدا برای قوم خود می‌فرستد. پیامِ مکاشفه یازده که موسی و ایلیا را بر پاهای ایشان برمی‌خیزاند، همچنین با وعده‌ای که به ارمیا داده شد، بازنموده شده است.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> پس خداوند چنین می‌فرماید: «اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد، و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گران‌بها را از پَست بیرون آوری، همچون دهان من خواهی بود؛ بگذار ایشان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. و تو را برای این قوم دیواری برنجینِ استوار خواهم ساخت؛ و ایشان با تو خواهند جنگید، اما بر تو چیره نخواهند شد؛ زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، خداوند می‌فرماید. و تو را از دست شریران خواهم رهانید، و از دست هولناکان فدیه خواهم داد.» ارمیا 15:19–21

Isaiah had made the same appeal when he said “For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved.” Isaiah added that the “returning” was in connection with the tarrying time of the parable, for he wrote, “And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.”

اشعیاہ نے بھی یہی اپیل کی تھی جب اُس نے کہا: ’’کیونکہ خداوند خدا، اسرائیل کے قدوس، یوں فرماتا ہے: رجوع کرنے اور آرام پانے میں تمہاری نجات ہوگی۔‘‘ اشعیاہ نے مزید کہا کہ یہ ’’رجوع کرنا‘‘ تمثیل کے ٹھہرنے کے وقت کے ساتھ مربوط تھا، کیونکہ اُس نے لکھا: ’’اور اِس سبب سے خداوند انتظار کرے گا تاکہ تم پر فضل کرے، اور اِس سبب سے وہ سرفراز ہوگا تاکہ تم پر رحم کرے؛ کیونکہ خداوند انصاف کا خدا ہے؛ مبارک ہیں وہ سب جو اُس کا انتظار کرتے ہیں۔‘‘

The privilege of being God’s “mouth” as Jeremiah identified is the privilege of speaking for God at the time when the United States “speaks as a dragon.” The words that will then be spoken by God’s people is the warning against the mark of the papal beast. To partake in that glorious movement requires that we return.

امتیازِ «دهانِ» خدا بودن، چنان‌که ارمیا آن را بیان می‌کند، امتیازِ سخن گفتن از جانب خدا در زمانی است که ایالات متحده «همچون اژدها سخن می‌گوید». سخنانی که آنگاه به‌وسیلهٔ قومِ خدا گفته خواهد شد، هشدار بر ضدِّ نشانِ وحشِ پاپی است. مشارکت در آن جنبشِ جلال‌آمیز مستلزم آن است که بازگردیم.

> If thou wilt return, O Israel, saith the Lord, return unto me: and if thou wilt put away thine abominations out of my sight, then shalt thou not remove. And thou shalt swear, The Lord liveth, in truth, in judgment, and in righteousness; and the nations shall bless themselves in him, and in him shall they glory. For thus saith the Lord to the men of Judah and Jerusalem, Break up your fallow ground, and sow not among thorns. Circumcise yourselves to the Lord, and take away the foreskins of your heart, ye men of Judah and inhabitants of Jerusalem: lest my fury come forth like fire, and burn that none can quench it, because of the evil of your doings. Declare ye in Judah, and publish in Jerusalem; and say, Blow ye the trumpet in the land: cry, gather together, and say, Assemble yourselves, and let us go into the defenced cities. Set up the standard toward Zion: retire, stay not: for I will bring evil from the north, and a great destruction. The lion is come up from his thicket, and the destroyer of the Gentiles is on his way; he is gone forth from his place to make thy land desolate; and thy cities shall be laid waste, without an inhabitant. Jeremiah 4:1–7.

> اگر تو بازگردی، ای اسرائیل، خداوند می‌فرماید، نزد من بازگرد؛ و اگر مکروهات خویش را از برابر چشمان من دور سازی، آنگاه آواره نخواهی شد. و قسم خواهی خورد که «خداوند زنده است»، به راستی و به انصاف و به عدالت؛ و امت‌ها در او برای خویشتن برکت خواهند طلبید، و در او فخر خواهند کرد. زیرا خداوند به مردان یهودا و اورشلیم چنین می‌فرماید: زمین شخم‌نخوردهٔ خود را بشکافید، و در میان خارها مکارید. خویشتن را برای خداوند مختون سازید، و غلفه‌های دل خود را دور کنید، ای مردان یهودا و ساکنان اورشلیم؛ مبادا غضب من چون آتش سر برآورد و بسوزد، به‌گونه‌ای که کسی نتواند آن را خاموش کند، به سبب شرارت اعمال شما. در یهودا اعلام کنید، و در اورشلیم ندا دهید؛ و بگویید: کرنا را در زمین بنوازید؛ فریاد برآورید، گرد آیید، و بگویید: جمع شوید، و به شهرهای حصاردار برویم. عَلَم را به سوی صهیون برافرازید؛ عقب‌نشینی کنید، درنگ منمایید؛ زیرا من بلایی را از شمال، و ویرانی عظیمی را می‌آورم. شیر از بیشهٔ خود برآمده است، و هلاک‌کنندهٔ امت‌ها در راه است؛ او از جای خویش بیرون آمده است تا سرزمین تو را ویران سازد؛ و شهرهایت خراب خواهد شد، بی‌آنکه ساکنی در آن باشد. ارمیا ۴:‏۱–۷.

> But the spirit of the Lord came upon Gideon, and he blew a trumpet; and Abiezer was gathered after him. And he sent messengers throughout all Manasseh; who also was gathered after him: and he sent messengers unto Asher, and unto Zebulun, and unto Naphtali; and they came up to meet them. Judges 6:34, 35.

> لیکن خداوند کا روح جدعون پر نازل ہوا، اور اُس نے نرسنگا پھونکا؛ اور ابیعزر اُس کے پیچھے جمع ہوئے۔ پھر اُس نے تمام منسّی میں قاصد بھیجے؛ اور وہ بھی اُس کے پیچھے جمع ہوئے۔ اور اُس نے آشر، زبولون، اور نفتالی کے پاس بھی قاصد بھیجے؛ اور وہ اُن سے ملنے کو اوپر آئے۔ قضاۃ 6:34، 35۔

Back to Articles