Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fourteen

کتابِ دانیال — ایک سو چودہ نمبر

The Last Generation: Unveiling Ezekiel’s Prophetic Fulfillment and the Sealing of the 144,000

The Last Generation: Unveiling Ezekiel’s Prophetic Fulfillment and the Sealing of the 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The generation that witnessed the arrival of the third woe, on September 11, 2001 is the last generation of earth’s history. The passage from Ezekiel which confirms this truth was understood by the Millerites as directly connected with the parable of the ten virgins, and therefore Habakkuk chapter two. In that history, the vision of Habakkuk chapter two, that would “no longer tarry,” and which was fulfilled on October 22, 1844, prefigured the soon-coming Sunday law in the United States. But Ezekiel’s prediction of the vision that would no longer be prolonged is perfectly fulfilled in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began with the arrival of the third woe, on September 11, 2001.

هغه نسل چې د ۲۰۰۱ کال د سپټمبر په ۱۱مه یې د درېیمې «افسوس» راتګ ولید، د ځمکې د تاریخ وروستی نسل دی. د حزقیال هغه برخه چې دا حقیقت تصدیقوي، د مېلریانو له خوا داسې درک شوې وه چې په مستقیم ډول د لسو پېغلو له تمثیل سره، او له همدې امله د حبقوق دوهم باب سره، تړاو لري. په هغه تاریخ کې، د حبقوق دوهم باب هغه رؤیا چې «نور به ځنډ ونه کړي» او چې د ۱۸۴۴ کال د اکتوبر په ۲۲مه پوره شوه، په متحده ایالاتو کې د نږدې را روان یکشنبې د قانون مخکینی انځور و. خو د حزقیال هغه وړاندوینه چې د هغې رؤیا په اړه ده چې نور به ونه غځول شي، په بشپړه توګه د یو لک او څلوېښتو زرو د مُهر لګولو په تاریخ کې پوره کېږي، کوم چې د ۲۰۰۱ کال د سپټمبر په ۱۱مه د درېیمې «افسوس» په راتګ سره پیل شو.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> اور کلامِ خداوند مجھ پر نازل ہوا کہ، اے آدم زاد، یہ کیسی مثل ہے جو تم اسرائیل کی سرزمین میں کہتے ہو کہ دن طول پکڑتے جاتے ہیں اور ہر رویا باطل ہو جاتی ہے؟ اس لیے ان سے کہہ دے، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: میں اس مثل کو موقوف کر دوں گا، اور وہ اسے اسرائیل میں پھر مثل کے طور پر استعمال نہ کریں گے؛ بلکہ ان سے کہہ، دن نزدیک آ پہنچے ہیں اور ہر رویا کی تکمیل بھی۔ کیونکہ اسرائیل کے گھرانے میں نہ کوئی باطل رویا باقی رہے گی اور نہ خوشامدانہ غیب دانی۔ کیونکہ میں خداوند ہوں؛ میں کلام کروں گا، اور جو بات میں کہوں گا وہ پوری ہو کر رہے گی؛ اس میں پھر تاخیر نہ ہوگی؛ کیونکہ اے سرکش گھرانے، تمہارے ہی دنوں میں میں یہ کلام کہوں گا اور اسے پورا بھی کروں گا، خداوند خدا فرماتا ہے۔ پھر خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ، اے آدم زاد، دیکھ، اسرائیل کے گھرانے کے لوگ کہتے ہیں، جو رویا وہ دیکھتا ہے وہ ابھی بہت دنوں بعد کے لیے ہے، اور وہ اُن زمانوں کی نبوت کرتا ہے جو بہت دور ہیں۔ پس ان سے کہہ دے، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: میری کسی بات میں اب مزید تاخیر نہ ہوگی، بلکہ جو کلام میں نے فرمایا ہے وہ پورا کیا جائے گا، خداوند خدا فرماتا ہے۔ حزقی ایل 12:21–28۔

All the prophets speak of the last days, and the “vain vision” and “flattering divination” “within the house of Israel,” is the counterfeit latter rain, a “peace and safety” message, which argues that “the vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” This is the “debate” of Habakkuk, for those who present the “vain vision,” argue against “the vision he seeth”. They claim that “The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” The messengers of the peace and safety message claim, “the days are prolonged, and every vision faileth,” after all did not he predict July 18, 2020? The messengers of the “vain vision” are also identified by Ezekiel in the first two verses of the chapter.

همهٔ انبیا از ایام آخر سخن می‌گویند، و «رؤیای باطل» و «غیب‌گوییِ چاپلوسانه» «در میان خاندان اسرائیل»، همان بارانِ آخرِ جعلی است؛ پیامی از «سلامتی و ایمنی» که استدلال می‌کند «رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیاری در آینده است، و او دربارهٔ زمان‌هایی بسیار دور نبوت می‌کند.» این همان «مباحثه»‌ای است که در حبقوق آمده است، زیرا آنان که «رؤیای باطل» را عرضه می‌کنند، بر ضد «رؤیایی که او می‌بیند» استدلال می‌نمایند. ایشان ادعا می‌کنند که «رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیاری در آینده است، و او دربارهٔ زمان‌هایی بسیار دور نبوت می‌کند.» پیام‌آورانِ پیامِ سلامتی و ایمنی ادعا می‌کنند: «ایام به درازا کشیده است، و هر رؤیا باطل شده است»، مگر نه اینکه او 18 ژوئیهٔ 2020 را پیشگویی کرده بود؟ پیام‌آورانِ «رؤیای باطل» همچنین در دو آیهٔ نخستِ این باب، به‌وسیلهٔ حزقیال معرفی شده‌اند.

> The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.

> اور خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ: اے ابنِ آدم، تو ایک باغی گھرانے کے درمیان بسا ہوا ہے، جن کے پاس دیکھنے کے لیے آنکھیں ہیں مگر وہ دیکھتے نہیں؛ سننے کے لیے کان ہیں مگر وہ سنتے نہیں، کیونکہ وہ ایک باغی گھرانہ ہیں۔ حزقی ایل 12:1، 2۔

The prophets all agree with each other, and all speak of the last days, and when Christ addressed the quibbling Jews in the history of His ministry He quoted Isaiah to identify the quibbling Jews who were then being divorced from God, as having eyes to see, yet seeing not, and ears to hear, yet hearing not. Now as then, Ezekiel is addressing Laodicean Adventism’s scornful men, the quibbling Jews of our day, who propose a peace and safety message in opposition to the message of the latter rain. Jesus was governed by the rules He placed into His Word, so His predictions are also addressing the last days more specifically than the days in which he addressed the quibbling Jews.

انبیاء همگی با یکدیگر متّفق‌اند و همگی از ایّام آخر سخن می‌گویند، و هنگامی که مسیح در جریان خدمت خود با یهودیان مجادله‌گر سخن گفت، از اشعیا نقل کرد تا آن یهودیان مجادله‌گر را که در آن زمان از خدا طلاق داده می‌شدند، چنین معرّفی کند که چشمانی برای دیدن دارند، امّا نمی‌بینند، و گوش‌هایی برای شنیدن دارند، امّا نمی‌شنوند. اکنون نیز، همان‌گونه که آنگاه بود، حزقیال مردان استهزاکنندهٔ اَدوِنتیسمِ لائودکیه را خطاب می‌کند، یعنی یهودیان مجادله‌گرِ روزگار ما را، که در مخالفت با پیام باران آخر، پیام صلح و سلامتی را مطرح می‌سازند. عیسی تابع همان قواعدی بود که خود در کلامش قرار داده بود؛ ازاین‌رو، پیشگویی‌های او نیز ایّام آخر را به‌گونه‌ای خاص‌تر از ایّامی که در آن با یهودیان مجادله‌گر سخن گفت، مورد خطاب قرار می‌دهند.

> Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:13–17.

> از این‌رو با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویم، زیرا با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند و نمی‌فهمند. و در ایشان نبوّت اِشَعْیا تحقق می‌یابد که می‌گوید: «به شنیدن خواهید شنید و نخواهید فهمید؛ و به دیدن خواهید دید و ادراک نخواهید کرد. زیرا دل این قوم سخت و سنگین شده است، و گوش‌هایشان در شنیدن کُند گشته، و چشمان خود را بسته‌اند؛ مبادا زمانی با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگشت کنند، و من ایشان را شفا دهم.» امّا خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا به‌راستی به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و عادلان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند. متی 13:13–17.

The phenomenon of a people who hear, yet don’t hear, and see, but don’t see, is the characteristic of a former people of God who are in the process of being passed by. That prophetic phenomenon is a fulfillment of Isaiah’s prophecy of such a situation. As with all prophets, Isaiah, along with Christ, is speaking of the last days.

یہ مظہر کہ ایک قوم سنتی ہے، پھر بھی نہیں سنتی، اور دیکھتی ہے، لیکن نہیں دیکھتی، خدا کے اُس سابقہ لوگوں کی خصوصیت ہے جو کنارے کر دیے جانے کے عمل میں ہیں۔ یہ نبوی مظہر ایسی حالت کے بارے میں یسعیاہؑ کی نبوت کی تکمیل ہے۔ اور تمام انبیا کی طرح، یسعیاہؑ بھی، مسیح کے ساتھ، آخری ایام ہی کی بابت کلام کر رہے ہیں۔

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:1–10.

> در سالی که عُزّیا پادشاه وفات یافت، خداوند را دیدم که بر تختی بلند و برافراشته نشسته بود، و دامان ردایش هیکل را پر ساخته بود. سرافین بالای آن ایستاده بودند؛ هر یک را شش بال بود: با دو بال روی خویش را می‌پوشانید، و با دو بال پاهای خویش را می‌پوشانید، و با دو بال پرواز می‌کرد. و یکی دیگری را صدا زده، می‌گفت: «قدوس، قدوس، قدوس، یهوه صبایوت؛ تمامی زمین از جلال او مملو است.» و آستانه‌های درها از آواز او که ندا می‌داد می‌لرزید، و خانه از دود پر شد. آنگاه گفتم: «وای بر من، زیرا هلاک شده‌ام؛ چون مردی ناپاک‌لب هستم، و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوه صبایوت، را دیده است.» سپس یکی از سرافین به سوی من پرواز کرد، و اخگری افروخته در دست داشت که آن را با انبر از روی مذبح برگرفته بود. و آن را بر دهانم نهاد و گفت: «اینک، این لب‌هایت را لمس کرده است؛ و گناهت برداشته شد و خطایت کفاره گردید.» و آواز خداوند را شنیدم که می‌گفت: «که را بفرستم، و که برای ما خواهد رفت؟» آنگاه گفتم: «لبیک، مرا بفرست.» و گفت: «برو و به این قوم بگو: هرآینه خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و هرآینه خواهید دید، اما ادراک نخواهید کرد. دل این قوم را فربه ساز، و گوش‌های ایشان را سنگین کن، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.» اشعیا ۶:۱–۱۰.

Isaiah, Ezekiel and Christ are all representing those who are being sealed in the last days, during the latter rain, when the true and false message of the latter rain is being debated, in fulfillment of Habakkuk chapter two. According to Jesus, in the time period when this is fulfilled, the righteous are “seeing” the parables, which is a symbol of prophecy. The “wise” are understanding the prophetic message of the latter rain, but those represented by the quibbling Jews do not see or hear, and according to Ezekiel they present a peace and safety message arguing that the fulfillment of the predictions are far off in the future. They do not deny the predictions; the quibbling Jews gave lip-service to the prediction of the coming Messiah; but they simply placed the event into the far-off future. Yet Jesus pronounced a blessing upon those who would “see” the prophetic message of their time.

اشعیا، حزقیال و مسیح، همگی نمایانگر کسانی هستند که در ایام آخر، در هنگام باران آخر، مُهر می‌شوند؛ آنگاه که پیام راستین و پیام کاذبِ باران آخر، در تحقق حبقوق باب دو، مورد مناظره قرار می‌گیرد. بنا بر گفتهٔ عیسی، در دوره‌ای که این امر به انجام می‌رسد، پارسایان مَثَل‌ها را «می‌بینند» که خود نمادی از نبوت است. «حکیمان» پیام نبویِ باران آخر را درمی‌یابند، اما آنان که به‌وسیلهٔ یهودیانِ جدل‌گر نمایانده شده‌اند، نه می‌بینند و نه می‌شنوند؛ و بنا بر حزقیال، ایشان پیام صلح و ایمنی را عرضه می‌کنند و استدلال می‌ورزند که تحقق این پیشگویی‌ها در آینده‌ای دور واقع خواهد شد. آنان پیشگویی‌ها را انکار نمی‌کنند؛ یهودیانِ جدل‌گر نسبت به پیشگوییِ آمدنِ مسیح تنها اظهار زبانی می‌کردند؛ اما صرفاً آن رویداد را به آینده‌ای بسیار دور منتقل می‌ساختند. با این همه، عیسی بر کسانی که پیام نبویِ زمان خود را «می‌دیدند» برکت اعلام فرمود.

In Christ’s day it was the message that arrived at His baptism, when the Holy Spirit descended. The descent of the Holy Spirit at His baptism prefigured the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840. The divine descent in either history marked the arrival of the present truth message of that age, for Jesus it was the message of His death and resurrection, as represented by His baptism. For the Millerites it was the message of Islam of the first and second woes that confirmed the testing message of time-prophecy. Both of those histories align with the arrival of the testing message of the latter rain on September 11, 2001. This is why Sister White records the following:

در روزگار مسیح، این همان پیامی بود که در هنگام تعمید او، زمانی که روح‌القدس نازل شد، فرارسید. نزول روح‌القدس در تعمید او، نزول فرشتهٔ مکاشفهٔ ده را در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پیش‌نمون ساخت. نزول الهی در هر یک از این دو تاریخ، نشانگر فرارسیدن پیامِ حقیقتِ حاضرِ آن عصر بود؛ برای عیسی، این پیامِ مرگ و قیام او بود، چنان‌که در تعمیدش به تصویر کشیده شد. برای میلری‌ها، این پیامِ اسلام، یعنی وایِ اول و دوم، بود که پیامِ آزمون‌کنندهٔ نبوتِ زمان را تأیید کرد. هر دوِ این تاریخ‌ها با فرارسیدن پیامِ آزمون‌کنندهٔ بارانِ آخر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ هم‌راستا هستند. از این‌رو است که خواهر وایت مطالب زیر را ثبت می‌کند:

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «تمام پیام‌هایی که از 1840 تا 1844 داده شد، اکنون باید با قوت عرضه شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به تمامی کلیساها برسند.»

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: «خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان عادل آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید، ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید، بشنوند و نشنیدند» [متی ۱۳:‏۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه را در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.

> «پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق یافتن‌اند؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی، به تعیین خدا، پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند اوج خواهد گرفت. آنگاه دانیال در قرعهٔ خویش خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد.

> “The attention of our churches must be aroused. We are standing upon the borders of the greatest event in the world’s history, and Satan must not have power over the people of God, causing them to sleep on. The papacy will appear in its power. All must now arouse and search the Scriptures, for God will make known to His faithful ones what shall be in the last time. The word of the Lord is to come to His people in power. . . .

> «باید توجه کلیساهای ما برانگیخته شود. ما بر آستانهٔ عظیم‌ترین رویداد در تاریخ جهان ایستاده‌ایم، و شیطان نباید بر قوم خدا قدرت یابد و آنان را به خواب فروبَرد. پاپیّت در اقتدار خود ظاهر خواهد شد. اکنون همه باید بیدار شوند و کتب مقدّس را تفتیش کنند، زیرا خدا بر وفاداران خود آنچه را که در زمان آخر خواهد بود، آشکار خواهد ساخت. کلام خداوند باید با قدرت به قوم او برسد....»

> “This is what has been presented to me—that we are asleep, and do not know the time of our visitation. But if we humble ourselves before God, and seek Him with the whole heart, He will be found of us.” Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

> «آنچه به من عرضه شده، این است که ما در خوابیم و زمانِ بازدیدِ خود را نمی‌دانیم. اما اگر در حضور خدا فروتن شویم و او را با تمامی دل بطلبیم، از سوی ما یافت خواهد شد.» Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

The message that has been typified by the present truth message of the Messiah in Christ’s history, and the present truth message of 1840 to 1844, point forward to the last days when the Millerite message is repeated. Those in the histories represented as being unable to “see and hear” “do not know the time of their visitation.” When Isaiah presents the first reference of the messengers of the counterfeit message of the latter rain, who see, but don’t see, he marks the time when this period begins, the period which Sister White said, “a message of God’s appointment that will swell into a loud cry.” “God’s appointment” represents a specific time when the message would arrive, and in verse three of Isaiah chapter six, Isaiah pinpoints that time.

هغه پیغام چې د مسیح په تاریخ کې د مسیحا د حاضر حقیقت د پیغام، او د 1840 څخه تر 1844 پورې د حاضر حقیقت د پیغام له خوا تمثیل شوی دی، د وروستیو ورځو پر لور اشاره کوي، کله چې د میلریتي پیغام تکرارېږي. هغه کسان چې په دغو تاریخونو کې د هغو کسانو په توګه انځور شوي چې «ویني او اوري» نه شي، «د خپلې لیدنې وخت نه پېژني.» کله چې اشعیا د وروستي باران د جعلي پیغام د قاصدانو لومړنۍ یادونه وړاندې کوي، هغه چې ویني، خو نه ویني، نو هغه هغه وخت نښه کوي چې دا دوره پکې پیلېږي، هماغه دوره چې خور وایټ یې په اړه ویلي: «یو پیغام د خدای له ټاکنې څخه چې په لوړ فریاد به پراخ شي.» «د خدای ټاکنه» هغه ځانګړی وخت څرګندوي چې پیغام به پکې راورسېږي، او د اشعیا د شپږم باب په درېیم آیت کې، اشعیا هماغه وخت په ګوته کوي.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> و یکی به دیگری ندا درداد و گفت: «قدّوس، قدّوس، قدّوس، یهوهٔ صبایوت است؛ تمامی زمین از جلال او مملو است.» اشعیا ۶:۳

Sister White identifies that when the angels cry one to another, “Holy, Holy, Holy” in the passage where Isaiah represents those who have eyes, that see, but do not see, it is fulfilled on September 11, 2001.

خواهر وایت تصریح می‌کند که هنگامی که فرشتگان در آن بخشی که اشعیا نمایانگرِ کسانی است که چشم دارند و می‌بینند، اما نمی‌بینند، یکدیگر را ندا می‌دهند: «قدوس، قدوس، قدوس»، این امر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به تحقق می‌رسد.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in His presence, beneath His smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing His image, in doing His service and worshiping Him, their highest ambition is fully reached.” Review and Herald, December 22, 1896.

> “چون آنان [فرشتگان] آینده را می‌بینند، هنگامی که تمامی زمین از جلال او مملو خواهد شد، سرودِ ظفرمندِ ستایش در نوایی دلنشین از یکی به دیگری انعکاس می‌یابد: «قدوس، قدوس، قدوس، یهوه صبایوت است.» آنان به‌طور کامل از جلال دادن به خدا خشنودند؛ و در حضور او، زیر لبخندِ تأیید او، دیگر هیچ نمی‌خواهند. در متجلّی ساختن صورتِ او، در انجام دادن خدمت او و پرستش او، والاترین آرزوی ایشان به‌تمامی برآورده می‌شود.” ریویو اند هرالد، ۲۲ دسامبر ۱۸۹۶.

On September 11, 2001 the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle, and Habakkuk’s debate began as the parable of the ten virgins was being repeated. At that point Ezekiel’s prophecy met its perfect fulfillment. The prophetic Word will no longer be delayed, and the generation that witnessed September 11, 2001 is the last generation of planet earth, for the vision at the end of Adventism announces the close of probation at the second coming of Christ. A second witness to this fact is found in the book of Luke, chapter twenty-one.

در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن آغاز شد، و بارانِ آخِر به باریدنِ خفیف آغاز کرد، و در حالی که مَثَلِ ده باکره در حال تکرار شدن بود، مجادلهٔ حَبَقّوق آغاز شد. در آن هنگام، نبوتِ حزقیال به تحققِ کاملِ خود رسید. کلامِ نبوی دیگر به تأخیر نخواهد افتاد، و نسلی که یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ را مشاهده کرد، آخرین نسلِ سیارهٔ زمین است، زیرا رؤیا در پایانِ اَدوِنتیسم، بسته شدنِ مهلتِ فیض را در آمدنِ دومِ مسیح اعلام می‌کند. شاهدِ دومی بر این حقیقت در انجیلِ لوقا، بابِ بیست‌ویکم، یافت می‌شود.

> Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:32, 33.

> به‌راستی به شما می‌گویم، این نسل نخواهد گذشت تا آنکه همه این امور به انجام رسد. آسمان و زمین زایل خواهد شد، اما سخنان من هرگز زایل نخواهد شد. لوقا ۲۱:۳۲، ۳۳

In Luke chapter twenty-one Jesus identifies the last generation of earth’s history. He has just given an overview of a progressive history from the destruction of Jerusalem in the year 70, all the way through Millerite history. He then drops out of the narrative of directly identifying prophetic history and presents a parable that simply repeats and enlarges upon the prophetic history He presented. He thus provided two internal witnesses to the same narrative, and He concluded by identifying that the “generation” that witnessed these events would live until His return, thus by context identifying the generation that is represented by the one hundred and forty-four thousand.

در فصل بیست‌ویکمِ لوقا، عیسی آخرین نسلِ تاریخِ زمین را شناسایی می‌کند. او به‌تازگی مروری بر تاریخی تدریجی ارائه کرده است که از ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ آغاز می‌شود و تا سراسر تاریخ میلری ادامه می‌یابد. سپس از روایتِ شناساییِ مستقیمِ تاریخِ نبوی بیرون می‌آید و مَثَلی را مطرح می‌کند که به‌سادگی همان تاریخِ نبوی‌ای را که ارائه کرده بود تکرار می‌کند و بسط می‌دهد. بدین‌سان، او دو شاهدِ درونی برای یک روایتِ واحد فراهم ساخت، و در پایان با شناسایی این نکته که «نسلی» که شاهدِ این وقایع بود تا زمانِ بازگشتِ او زنده خواهد ماند، در متن و سیاقِ سخن، همان نسلی را شناسایی کرد که به‌وسیلهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نمایانده شده است.

The history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the final generation, and they do not taste death, even though they live in the time when heaven and earth pass away.

تاریخِ مُہر کیے جانے والے ایک لاکھ چوالیس ہزار کی سرگزشت آخری نسل کی سرگزشت ہے، اور وہ موت کا مزہ نہیں چکھتے، اگرچہ وہ اُس زمانے میں زندہ ہوتے ہیں جب آسمان اور زمین ٹل جاتے ہیں۔

> But the day of the Lord will come as a thief in the night; in the which the heavens shall pass away with a great noise, and the elements shall melt with fervent heat, the earth also and the works that are therein shall be burned up. Seeing then that all these things shall be dissolved, what manner of persons ought ye to be in all holy conversation and godliness, Looking for and hasting unto the coming of the day of God, wherein the heavens being on fire shall be dissolved, and the elements shall melt with fervent heat? 2 Peter 3:10–12.

> لیکن خداوند کا دن رات کے چور کی مانند آ پہنچے گا؛ جس میں آسمان بڑے گرجدار شور کے ساتھ جاتے رہیں گے، اور عناصر سخت حرارت سے پگھل جائیں گے، اور زمین بھی اور اس کے اندر کے کام سب جل جائیں گے۔ پس جب یہ سب چیزیں اس طرح مضمحل ہونے والی ہیں تو تمہیں پاک چال چلن اور دینداری میں کیسے کیسے لوگ ہونا چاہیے، اور خدا کے دن کے آنے کے منتظر رہنا اور اس کی آمد کو جلد چاہنا چاہیے، جس میں آسمان آگ لگنے سے مضمحل ہو جائیں گے، اور عناصر سخت حرارت سے پگھل جائیں گے؟ 2 پطرس 3:10–12۔

The second coming of Christ was represented at the transfiguration of Christ.

آمدِ ثانیِ مسیح در تجلّیِ مسیح به تصویر کشیده شد.

> “Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51–53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 421.

> «موسیٰ تجلّی کے پہاڑ پر مسیح کی گناہ اور موت پر فتح کا ایک گواہ تھا۔ وہ اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو راستبازوں کے قیامت کے وقت قبر سے نکلیں گے۔ ایلیاہ، جو موت دیکھے بغیر آسمان پر اُٹھا لیا گیا تھا، اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو مسیح کی دوسری آمد کے وقت زمین پر زندہ ہوں گے، اور جو “ایک دم میں، آن کی آن میں، آخری نرسنگے پر” “بدل جائیں گے؛” جب “اس فانی کو بقا پہننا ضروری ہے،” اور “اس زوال پذیر کو عدمِ فساد پہننا ضروری ہے۔” 1 Corinthians 15:51–53. یسوع آسمان کے نور سے ملبّس تھا، جیسے وہ اُس وقت ظاہر ہوگا جب وہ “گناہ کے بغیر دوسری بار نجات کے لیے” آئے گا۔ کیونکہ وہ “اپنے باپ کے جلال میں مقدّس فرشتوں کے ساتھ” آئے گا۔ Hebrews 9:28؛ Mark 8:38. نجات دہندہ کا شاگردوں سے کیا ہوا وعدہ اب پورا ہو گیا تھا۔ پہاڑ پر مستقبل کی پُرجلال بادشاہی کو مختصر صورت میں ظاہر کیا گیا تھا،—مسیح بادشاہ، موسیٰ جی اُٹھنے والے مقدّسین کا نمائندہ، اور ایلیاہ تبدیل کر لیے جانے والوں کا۔» The Desire of Ages, 421.

Elijah, who did not die, represents the one hundred and forty-four thousand who do not die, and Moses represents those that do die. In the last days those two classes are represented in Revelation chapter seven, as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. When the fifth seal is opened in Revelation chapter six, those that were murdered by the papacy during the Dark Ages are given white robes.

ایلیا، که نمرد، نمایندهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که نمی‌میرند، و موسی نمایندهٔ کسانی است که می‌میرند. در ایام آخر، این دو طبقه در فصل هفتمِ مکاشفه، به‌صورتِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر و جماعت عظیم، نمایش داده شده‌اند. هنگامی که مُهر پنجم در فصل ششمِ مکاشفه گشوده می‌شود، به کسانی که در دوران قرون تاریک به‌وسیلهٔ پاپی‌گری به قتل رسیدند، جامه‌های سفید داده می‌شود.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «و چون مُهر پنجم را گشود، دیدم در زیر مذبح، جان‌های کسانی را که به‌سبب کلام خدا و به‌سبب شهادتی که بدان متمسک بودند کشته شده بودند؛ و ایشان به آواز بلند فریاد برآوردند و گفتند: تا به کی، ای خداوندِ قدوس و حق، داوری نمی‌کنی و انتقام خون ما را از ساکنان زمین نمی‌ستانی؟ و به هر یک از ایشان جامه‌ای سفید داده شد [آنان پاک و مقدس اعلام شدند]؛ و بدیشان گفته شد که اندک زمانی دیگر بیارامند، تا هم‌خادمان ایشان نیز و برادرانشان که می‌بایست همچون ایشان کشته شوند، کامل گردند» [مکاشفه ۶:‏۹–۱۱]. در اینجا صحنه‌هایی به یوحنا نشان داده شد که در واقعیتِ آن زمان وجود نداشت، بلکه اموری بود که در دوره‌ای از زمان در آینده واقع می‌شد.» Manuscript Releases, جلد ۲۰، ۱۹۷.

The martyrs are asking when God would avenge their murder. A martyr had the faith of Jesus before he was murdered, for it was the manifestation of that very faith that prompted the papacy to murder him. White robes represent the righteousness of Christ, but the white robes given to these souls who had been murdered, was given to them after their martyrdom. The robes are a symbol of martyrdom, not simply the righteousness of Christ. A martyr has the robe of Christ righteousness before he is murdered. The great multitude in Revelation seven are given white robes, thus representing those who die during the coming Sunday law bloodbath. Thus the one hundred and forty-four thousand are represented by Elijah and the faithful who die in the Lord by Moses at the mount of transfiguration.

شهیدان می‌پرسند که خدا چه زمانی خونِ ایشان را انتقام خواهد گرفت. یک شهید پیش از آن‌که کشته شود، ایمانِ عیسی را داشت؛ زیرا ظهورِ همان ایمان بود که پاپیّت را برانگیخت تا او را به قتل رسانَد. جامه‌های سفید نمایانگرِ عدالتِ مسیح‌اند، اما جامه‌های سفیدی که به این جان‌های مقتول داده شد، پس از شهادتشان به آنان عطا گردید. این جامه‌ها نمادِ شهادت‌اند، نه صرفاً عدالتِ مسیح. شهید پیش از آن‌که کشته شود، جامهٔ عدالتِ مسیح را بر تن دارد. آن جماعتِ عظیم در مکاشفهٔ هفت جامه‌های سفید می‌یابند، و بدین‌سان نمایانگرِ کسانی هستند که در خون‌ریزیِ قانونِ یکشنبهٔ آینده جان می‌سپارند. پس، یک‌صد و چهل و چهار هزار به‌وسیلهٔ ایلیا نمایانده می‌شوند، و امینانی که در خداوند می‌میرند، به‌وسیلهٔ موسی بر فرازِ کوه تجلّی.

The one hundred and forty-four thousand are the generation that does not die, and they are the generation which Christ is referring to that are alive when the heavens and earth pass away in Luke chapter twenty-one.

آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن، نسلی هستند که نمی‌میرند، و ایشان همان نسلی هستند که مسیح در لوقا، فصل بیست‌ویک، به آنان اشاره می‌کند؛ آنان که هنگامی که آسمان‌ها و زمین زایل می‌شوند، زنده‌اند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The murder of Abel was the first example of the enmity that God had declared would exist between the serpent and the seed of the woman—between Satan and his subjects and Christ and His followers. Through man’s sin, Satan had gained control of the human race, but Christ would enable them to cast off his yoke. Whenever, through faith in the Lamb of God, a soul renounces the service of sin, Satan’s wrath is kindled. The holy life of Abel testified against Satan’s claim that it is impossible for man to keep God’s law. When Cain, moved by the spirit of the wicked one, saw that he could not control Abel, he was so enraged that he destroyed his life. And wherever there are any who will stand in vindication of the righteousness of the law of God, the same spirit will be manifested against them. It is the spirit that through all the ages has set up the stake and kindled the burning pile for the disciples of Christ. But the cruelties heaped upon the follower of Jesus are instigated by Satan and his hosts because they cannot force him to submit to their control. It is the rage of a vanquished foe. Every martyr of Jesus has died a conqueror. Says the prophet, “They overcame him [‘that old serpent, called the devil, and Satan’] by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death.’ Revelation 12:11, 9.” Patriarchs and Prophets, 77.

> «قتلِ هابیل نخستین نمونۀ آن عداوتی بود که خدا اعلام کرده بود میان مار و نسلِ زن—میان شیطان و پیروانش، و مسیح و پیروان او—وجود خواهد داشت. از رهگذرِ گناهِ انسان، شیطان بر نسلِ بشر تسلط یافته بود؛ اما مسیح آنان را قادر می‌ساخت که یوغ او را از گردن برنهند. هرگاه نفسی، به‌واسطۀ ایمان به برۀ خدا، خدمتِ گناه را ترک گوید، خشمِ شیطان افروخته می‌شود. زندگیِ مقدسِ هابیل بر ضدِ ادعای شیطان شهادت می‌داد که نگاه داشتنِ شریعتِ خدا برای انسان ناممکن است. هنگامی که قائن، برانگیخته از روحِ آن شریر، دید که نمی‌تواند هابیل را تحتِ سلطۀ خود درآورد، چنان به خشم آمد که جانِ او را گرفت. و هر جا کسانی یافت شوند که در دفاع از عدالتِ شریعتِ خدا استوار بایستند، همان روح بر ضدِ ایشان ظاهر خواهد شد. این همان روحی است که در سراسر اعصار، برای شاگردانِ مسیح، تیرۀ اعدام برپا داشته و هیزم‌دانِ سوزان افروخته است. اما قساوت‌هایی که بر پیروِ عیسی انباشته می‌شود، به تحریکِ شیطان و سپاهیانِ اوست، زیرا نمی‌توانند او را وادار به تسلیم در برابرِ سلطۀ خویش کنند. این خشمِ دشمنی مغلوب است. هر شهیدِ عیسی، در مقامِ فاتح، جان سپرده است. نبی می‌گوید: «و ایشان بر او [«آن مارِ قدیمی که ابلیس و شیطان خوانده می‌شود»] به‌سببِ خونِ بره و به‌سببِ کلامِ شهادتِ خود غالب آمدند؛ و جانِ خود را تا به مرگ عزیز نداشتند.» مکاشفه 12:11، 9.» مشایخ و انبیا، 77.

Back to Articles