Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Four

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودکیه‌ای — شمارهٔ سی‌وچهار

Number Thirty-Four

نمبر چونتیس

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In order for there to be a voice in the wilderness, there must be a wilderness. In July of 2023, a voice began to sound identifying that the Lion of the tribe of Judah was then unsealing the revelation of Himself as set forth in chapter one of the book of Revelation. The disappointment of Sabbath, July 18, 2020, began the three and a half days of Revelation eleven that ended on Sabbath, December 30, 2023. That Sabbath, for the first time since July 2020, Future for America spoke publicly on a zoom meeting.

برای آنکه در بیابان صدایی باشد، باید بیابانی وجود داشته باشد. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ندایی آغاز به طنین‌افکندن کرد که اعلام می‌داشت شیرِ سبطِ یهودا در آن زمان مکاشفهٔ خویش را، آن‌گونه که در فصل اول کتاب مکاشفه بیان شده است، می‌گشاید. نومیدیِ سبت، ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازدهم را آغاز کرد که در سبت، ۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، به پایان رسید. در آن سبت، برای نخستین بار از ژوئیهٔ ۲۰۲۰، Future for America در یک نشست زوم به‌طور علنی سخن گفت.

From that point on, the Revelation of Jesus Christ has been opening progressively. It started with a revelation of the word “truth,” that was then seen to represent a framework of three steps outlined by the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet, when brought together form the word “truth.” The three steps represented in the framework of the word “truth” was an old truth, placed in a new setting.

از آن نقطه به بعد، مکاشفهٔ عیسی مسیح به‌صورت تدریجی گشوده شده است. این امر با مکاشفه‌ای از واژهٔ «حق» آغاز شد، که سپس آشکار گردید نمایانگر چارچوبی از سه گام است که به‌وسیلهٔ حروف اول، سیزدهم و بیست‌ودوم الفبای عبری ترسیم شده‌اند و هنگامی که در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، واژهٔ «حق» را تشکیل می‌دهند. آن سه گامی که در چارچوب واژهٔ «حق» بازنمایی شده بودند، حقیقتی کهن بودند که در قالبی نو قرار داده شده بود.

For years we have shown the three steps of the courtyard, holy place and Most Holy Place, were parallel to the three works of the Holy Spirit as He convicts of sin in the courtyard, manifests righteousness in the holy place and judges in the Most Holy Place. We have identified these three steps are manifested throughout God’s Word, but all those understandings were magnified with the framework of “truth,” as of 2023. Taking an old truth and placing it in a new framework of truth is what Christ does as He progressively unseals His Word. The “wilderness” that ended in 2023, represents a prophetic “time of the end,” when a prophecy is unsealed. That prophecy is the revelation of Jesus Christ, who is the “Truth.”

سال‌هاست که نشان داده‌ایم سه گامِ صحن، مکانِ مقدّس و قدس‌الاقداس، با سه عملِ روح‌القدس متناظر بوده‌اند؛ چنان‌که او در صحن بر گناه ملزم می‌سازد، در مکانِ مقدّس عدالت را آشکار می‌کند، و در قدس‌الاقداس داوری می‌نماید. ما مشخص ساخته‌ایم که این سه گام در سراسر کلامِ خدا متجلّی هستند، امّا تا سال ۲۰۲۳، همهٔ آن دریافت‌ها با چارچوبِ «حقیقت» بزرگ‌نمایی شدند. برگرفتنِ حقیقتی کهن و نهادنِ آن در چارچوبی نو از حقیقت، همان کاری است که مسیح انجام می‌دهد، آن‌گاه که به‌طور تدریجی کلامِ خود را از مُهر می‌گشاید. «بیابان»ی که در سال ۲۰۲۳ به پایان رسید، نمایانگرِ یک «زمانِ آخر» نبوی است، هنگامی که نبوّتی از مُهر گشوده می‌شود. آن نبوّت، مکاشفهٔ عیسی مسیح است، که «حقیقت» است.

> “In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.

> „در زمانِ نجات‌دهنده، یهودیان چنان جواهرات گران‌بهای حقیقت را با زباله‌های سنّت و افسانه پوشانیده بودند که تمیز دادنِ درست از نادرست ناممکن شده بود. نجات‌دهنده آمد تا زباله‌های خرافات و خطاهای دیرپایِ عزیزشمرده را برطرف سازد، و جواهرات کلام خدا را در قابِ حقیقت جای دهد. اگر نجات‌دهنده اکنون، همان‌گونه که نزد یهودیان آمد، نزد ما نیز بیاید، چه خواهد کرد؟ او ناگزیر خواهد بود کاری مشابه انجام دهد و زباله‌های سنّت و تشریفات را بزداید. یهودیان هنگامی که او این کار را انجام داد، سخت پریشان شدند. آنان حقیقتِ اصیلِ خدا را از نظر دور کرده بودند، امّا مسیح آن را دوباره در معرض دید قرار داد. کار ما این است که حقایق گران‌بهای خدا را از خرافات و خطا رهایی بخشیم. چه کاری در انجیل به ما سپرده شده است!» Review and Herald، 4 ژوئن 1889.

It “is our work to free the precious truths of God from superstition and error,” and “set the jewels of God’s Word in the framework of truth.” In 2023 the Lord introduced the framework of truth, in the structure represented by the word “truth.” That framework brings to view the “original” truths “of God.”

این «وظیفۀ ماست که حقایق گران‌بهای خدا را از خرافات و خطا رهایی بخشیم»، و «جواهرات کلام خدا را در چارچوب حقیقت قرار دهیم». در سال 2023، خداوند چارچوب حقیقت را در ساختاری که با واژۀ «حقیقت» نمایان شده است، معرفی کرد. آن چارچوب، حقایق «اصیلِ» «خدا» را در معرض دید قرار می‌دهد.

> “The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.

> «خاک و خاکروبهٔ گمراهی، جواهرات گران‌بهای حقیقت را مدفون ساخته است، اما کارگرانِ خداوند می‌توانند این گنج‌ها را آشکار کنند، تا هزاران تن با شادمانی و هیبت بر آن‌ها بنگرند. فرشتگانِ خدا در کنار کارگرِ فروتن خواهند بود و فیض و روشناییِ الهی عطا خواهند کرد، و هزاران تن به دعا کردن با داود رهنمون خواهند شد: “چشمان مرا بگشا تا چیزهای شگفت‌انگیز را از شریعت تو ببینم.” حقایقی که قرن‌ها نادیده و مهجور مانده‌اند، از صفحاتِ منوّرِ کلامِ مقدّسِ خدا با درخششی فروزان پرتوافکن خواهند شد. کلیساها عموماً که حقیقت را شنیده، رد کرده، و پایمال ساخته‌اند، شریرانه‌تر عمل خواهند کرد؛ امّا «دانایان»، آنان که صادق‌اند، خواهند فهمید. کتاب گشوده است، و کلماتِ خدا به دل‌های کسانی می‌رسد که مشتاقِ دانستنِ ارادهٔ او هستند. در هنگامِ فریادِ بلندِ آن فرشته از آسمان که به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، هزاران تن از رخوتی که قرن‌ها جهان را در بند نگاه داشته است بیدار خواهند شد و زیبایی و ارزشِ حقیقت را خواهند دید.» Review and Herald, December 15, 1885.

The “Lord’s workers” who are “the wise” and “who are honest” “will understand,” and will “uncover” “treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.” Unfortunately for Laodicean Adventism it is not they who wake up from their stupor at the loud cry of the third angel, for that is the Sunday law, and that is much too late for Adventism to awaken. The eleventh-hour workers awaken from their “stupor” “at the loud cry of the angel who joins the third angel” at the soon-coming Sunday law. Since 2024, “Truths that have been for ages unseen and unheeded,” have been blazing “forth from the illuminated pages of God’s holy word.”

«کارگران خداوند» که «خردمندان» و «راستان» هستند، «خواهند فهمید» و «گنجینه‌ها را آشکار خواهند ساخت، تا هزاران تن با شادمانی و هیبت بر آن‌ها بنگرند.» متأسفانه برای ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای، اینان نیستند که به‌هنگام فریاد بلندِ فرشتهٔ سوم از رخوت خود بیدار می‌شوند، زیرا آن، قانونِ یکشنبه است، و برای بیدار شدنِ ادونتیسم، آن هنگام بسی دیر است. کارگرانِ ساعتِ یازدهم از «رخوت» خود «به‌هنگام فریاد بلندِ آن فرشته‌ای که به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد» در آستانهٔ قانونِ یکشنبهٔ به‌زودی‌آمدنی بیدار می‌شوند. از سال ۲۰۲۴، «حقایقی که قرن‌ها نادیده و مورد غفلت بوده‌اند»، از «صفحاتِ منوَّرِ کلامِ مقدسِ خدا» درخشیدن گرفته‌اند.

In Isaiah 22:22 Eliakim is given a key, and in Matthew 16 Peter is given the keys to the kingdom.

در اشعیا 22:22 به اِلیاقیم کلیدی داده می‌شود، و در متّی 16 به پطرس کلیدهای ملکوت سپرده می‌شود.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> و کِلیَدِ خانۀ داوود را بر شانه‌اش خواهم نهاد؛ پس او خواهد گشود و هیچ‌کس نخواهد بست؛ و او خواهد بست و هیچ‌کس نخواهد گشود. اشعیا ۲۲:۲۲.

The “key” is given to Philadelphia, for that is the only other place in the Scriptures the key of opening and shutting is referenced.

«کلید» به فیلادلفیا داده شده است، زیرا آن تنها جای دیگری در کتاب‌مقدس است که در آن از کلیدِ گشودن و بستن سخن به میان آمده است.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس: این را آن قدوس، آن حق، آن که کلید داود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید، می‌گوید: اعمال تو را می‌دانم؛ اینک دری گشوده پیش روی تو نهاده‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا قوّت اندکی داری، و کلام مرا نگاه داشته‌ای، و نام مرا انکار نکرده‌ای. مکاشفه ۳:۷، ۸.

At the last interaction with the quibbling Jews, Christ raised a question that the Jews could not answer.

در واپسین برخورد با یهودیانِ خرده‌گیر، مسیح پرسشی مطرح کرد که یهودیان نتوانستند به آن پاسخ دهند.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> چون فریسیان گرد آمده بودند، عیسی از ایشان پرسید و گفت: دربارهٔ مسیح چه می‌اندیشید؟ او پسرِ کیست؟ به او گفتند: پسرِ داوود. به ایشان فرمود: پس چگونه داوود در روح، او را خداوند می‌خوانَد و می‌گوید: خداوند به خداوندِ من گفت: به دست راست من بنشین تا دشمنانت را زیر پای تو افکنم؟ پس اگر داوود او را خداوند می‌خوانَد، چگونه پسرِ اوست؟

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> و هیچ‌کس نتوانست در پاسخ او حتی یک کلمه بگوید، و از آن روز به بعد نیز هیچ‌کس جرأت نکرد دیگر از او پرسشی بپرسد. متی ۲۲:‏۴۱–۴۶.

The Jews were unable to understand the prophetic relationship of David and Christ, for they lacked the prophetic keys to understand the biblical language of line upon line. Christ ended His interaction with the Jews by identifying their blindness was based upon their inability to correctly divide the Word of truth. He had identified that if you understood Moses, you would understand Christ, but they did not understand the Scriptures they claimed to uphold and defend.

یهودیان قادر نبودند رابطهٔ نبویِ داود و مسیح را درک کنند، زیرا کلیدهای نبویِ لازم برای فهم زبان کتاب‌مقدسیِ «حکم بر حکم» را در اختیار نداشتند. مسیح گفت‌وگوی خود با یهودیان را با این بیان به پایان رساند که کوریِ ایشان بر ناتوانی‌شان در تقسیمِ صحیحِ کلامِ حق مبتنی است. او تصریح کرده بود که اگر موسی را می‌فهمیدید، مسیح را نیز می‌فهمیدید؛ اما آنان کتاب‌مقدس را که مدعیِ تأیید و دفاع از آن بودند، درک نمی‌کردند.

The “key” of the “house of David” was given to the Millerites, who were the church of Philadelphia. The “key” was a reformatory movement that was represented by open and shut doors. From 1798 unto 1863 the Millerite movement went from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea, while going from a movement unto a church. A door opened and a door closed on April 19, 1844, as a door opened and a door closed on October 22, 1844, as a door opened and a door closed in 1863.

“کلیدِ” “خانهٔ داود” به میلری‌ها داده شد، که کلیسای فیلادلفیا بودند. این “کلید” جنبشی اصلاحی بود که با درهای گشوده و بسته به تصویر کشیده می‌شد. از 1798 تا 1863، جنبش میلری از تجربهٔ فیلادلفیا به تجربهٔ لائودیکیه گذر کرد، و در همان حال از یک جنبش به یک کلیسا تبدیل شد. در 19 آوریل 1844 دری گشوده شد و دری بسته شد؛ چنان‌که در 22 اکتبر 1844 نیز دری گشوده شد و دری بسته شد، و نیز در 1863 دری گشوده شد و دری بسته شد.

Eliakim had a key, but Peter was given “keys.” The key in the singular was the shut door of 1844.

الیاقیم کلیدی داشت، اما به پطرس «کلیدها» داده شد. آن کلیدِ مفرد، درِ بستهٔ سال ۱۸۴۴ بود.

> “The subject of the sanctuary was the key which unlocked the mystery of the disappointment of 1844. It opened to view a complete system of truth, connected and harmonious, showing that God’s hand had directed the great advent movement and revealing present duty as it brought to light the position and work of His people.” The Great Controversy, 423.

> «موضوعِ مقدِس کلیدی بود که رازِ ناکامیِ سالِ ۱۸۴۴ را گشود. این موضوع، منظومه‌ای کامل از حقیقت را، پیوسته و هماهنگ، در برابر دیدگان گشود و نشان داد که دستِ خدا جنبشِ عظیمِ آمدن را هدایت کرده بود، و نیز وظیفهٔ حاضر را آشکار ساخت، زیرا جایگاه و کارِ قومِ او را به روشنایی آورد.» نبرد عظیم، ۴۲۳.

The subject of the sanctuary was the key that unlocked the shut door of 1844, but Peter was also given the keys of the kingdom.

موضوعِ مقدِس وہ کنجی تھا جس نے 1844 کے بند دروازے کو کھول دیا، لیکن پطرس کو بھی بادشاہی کی کنجیاں دی گئی تھیں۔

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> وَعیسیٰ نے جواب میں اُس سے کہا، مبارک ہے تُو، اے شمعون بار یونا؛ کیونکہ یہ بات تجھ پر جسم اور خون نے ظاہر نہیں کی، بلکہ میرے باپ نے جو آسمان پر ہے۔ اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تُو پطرس ہے، اور اِس چٹان پر میں اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا، اور عالمِ ارواح کے پھاٹک اُس پر غالب نہ آئیں گے۔ اور میں تجھے آسمان کی بادشاہی کی کنجیاں دوں گا؛ اور جو کچھ تُو زمین پر باندھے گا وہ آسمان پر بندھا جائے گا؛ اور جو کچھ تُو زمین پر کھولے گا وہ آسمان پر کھولا جائے گا۔ متی 16:17–19۔

Line upon line, Philadelphia, the last covenant bride as represented by Peter, is given the key of the house of David as well as the keys to the kingdom of heaven. The key of the house of David is the last subject Jesus interacted with the Pharisees over.

سبطرًا على سطر، تُعطى فيلادلفيا، العروس العهدية الأخيرة كما يمثّلها بطرس، مفتاحَ بيت داود وكذلك مفاتيحَ ملكوت السماوات. ومفتاحُ بيت داود هو آخرُ موضوعٍ تفاعل بشأنه يسوع مع الفريسيين.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> جب فریسی اکٹھے ہوئے تھے، یسوع نے اُن سے پوچھا، کہتے ہوئے، تم مسیح کے بارے میں کیا خیال رکھتے ہو؟ وہ کس کا بیٹا ہے؟ اُنہوں نے اُس سے کہا، داؤد کا بیٹا۔ اُس نے اُن سے کہا، پھر داؤد روح میں اُسے خداوند کیوں کر کہتا ہے، جب وہ کہتا ہے، خداوند نے میرے خداوند سے کہا، تُو میرے دہنے ہاتھ بیٹھ، جب تک کہ میں تیرے دشمنوں کو تیرے پاؤں تلے کی چوکی نہ بنا دوں؟ پس اگر داؤد اُسے خداوند کہتا ہے تو وہ اُس کا بیٹا کیوں کر ہے؟

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> اور کوئی شخص اس کے جواب میں ایک لفظ بھی نہ کہہ سکا، اور نہ ہی اُس دن کے بعد کسی کو یہ جرأت ہوئی کہ اُس سے پھر کوئی سوال کرے۔ متی 22:41–46۔

The subject of David and his Lord is exactly where Peter begins at Pentecost in the upper room at the third hour. The subject that closed the door of interaction between the Pharisees and Christ is the key Peter used to open the door of the upper room at Pentecost.

موضوعِ داؤد اور اُس کے خداوند ہی سے پطرس پینتیکوست کے دن بالاخانہ میں تیسرے پہر اپنی گفتگو کا آغاز کرتا ہے۔ وہی موضوع جس نے فریسیوں اور مسیح کے درمیان باہمی مکالمے کا دروازہ بند کر دیا تھا، پطرس نے پینتیکوست کے دن بالاخانہ کا دروازہ کھولنے کے لیے اسی کو کنجی کے طور پر استعمال کیا۔

> For David is not ascended into the heavens: but he saith himself, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Until I make thy foes thy footstool. Therefore let all the house of Israel know assuredly, that God hath made that same Jesus, whom ye have crucified, both Lord and Christ.

> زیرا داود به آسمان‌ها صعود نکرده است؛ بلکه خود می‌گوید: «خداوند به خداوندِ من گفت: به دست راست من بنشین، تا آنگاه که دشمنانت را کرسیِ زیر پای تو سازم.» پس تمامی خاندان اسرائیل یقیناً بدانند که خدا همین عیسی را که شما مصلوب کردید، هم خداوند و هم مسیح گردانیده است.

> Now when they heard this, they were pricked in their heart, and said unto Peter and to the rest of the apostles, Men and brethren, what shall we do?

> چون این را شنیدند، در دل خود سخت متأثر شدند و به پطرس و سایر رسولان گفتند: «ای مردان و برادران، چه کنیم؟»

> Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost. For the promise is unto you, and to your children, and to all that are afar off, even as many as the Lord our God shall call. And with many other words did he testify and exhort, saying, Save yourselves from this untoward generation. Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Acts 2:34–41.

> پس پطرس بدیشان گفت: توبه کنید، و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان تعمید یابد، و عطای روح‌القدس را خواهید یافت. زیرا این وعده برای شما و فرزندان شما و همهٔ آنان که دور هستند می‌باشد، یعنی هر چند نفری را که یهوه خدای ما بخواند. و او با سخنان بسیار دیگر نیز شهادت داده، پند می‌داد و می‌گفت: خویشتن را از این نسل کج‌رو برهانید. پس آنان که کلام او را به شادی پذیرفتند، تعمید یافتند؛ و در همان روز قریب به سه هزار نفر به ایشان افزوده شدند. اعمال ۲:‏۳۴–۴۱.

Peter had the keys to bind or loose, and when he did so, heaven was in agreement with Peter’s action. Peter represents Divinity and humanity working together to unseal the truths of God’s Word. When those truths are unsealed, they are represented as knowledge.

پطرس کلیدهایی برای بستن یا گشودن داشت، و هرگاه چنین می‌کرد، آسمان با اقدام او هم‌داستان بود. پطرس نمایانگر همکاری الوهیت و انسانیت است برای گشودن مُهرِ حقایقِ کلام خدا. هنگامی که آن حقایق گشوده می‌شوند، به‌صورت معرفت نمود می‌یابند.

> “The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.

> «کلید معرفت در روزگار مسیح از سوی کسانی که می‌بایست آن را برای گشودن خزانهٔ حکمت در کتبِ مقدّسِ عهد عتیق در دست می‌داشتند، گرفته شده بود. ربیان و معلّمان عملاً ملکوت آسمان را بر فقیران و رنج‌دیدگان بسته بودند و آنان را واگذاشته بودند تا هلاک شوند. مسیح در بیانات خود، مبادا ذهن ایشان را مشوّش سازد، بسیاری از امور را یک‌باره پیش روی آنان نمی‌نهاد. او هر نکته را روشن و متمایز می‌ساخت. اگر حقایق کهن و آشنایِ موجود در نبوت‌ها می‌توانست مقصود او را در القای اندیشه‌ها برآورده سازد، از تکرار آنها روی‌گردان نبود.»

> “Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.

> «مسیح پدیدآورندۀ همۀ گوهرهای کهنِ حقیقت بود. بر اثر کار دشمن، این حقایق از جای خود رانده شده بودند. آنان از موضع راستین خویش جدا گشته، در چارچوبِ خطا نهاده شده بودند. کارِ مسیح این بود که گوهرهای گران‌بها را دوباره سامان دهد و در چارچوبِ حقیقت استوار سازد. اصولِ حقیقتی که خودِ او برای برکت دادن به جهان عطا کرده بود، به‌واسطۀ کارگزاریِ شیطان مدفون شده و ظاهراً منقرض گشته بودند. مسیح آنها را از زیرِ آوارِ خطا بیرون کشید، نیرویی تازه و حیاتی به آنها بخشید، و فرمان داد که همچون جواهراتِ گران‌بها بدرخشند و تا ابد استوار بمانند.»

> “Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

> «مسیح خود می‌توانست هر یک از این حقایق کهن را به‌کار گیرد، بی‌آنکه کوچک‌ترین ذره‌ای را وام گرفته باشد، زیرا او پدیدآورندهٔ همهٔ آن‌ها بود. او آن‌ها را در ذهن‌ها و اندیشه‌های هر نسل افکنده بود، و هنگامی که به جهان ما آمد، حقایقی را که مرده شده بودند، از نو ترتیب داد و حیات بخشید، و آن‌ها را برای منفعت نسل‌های آینده نیرومندتر ساخت. این عیسی مسیح بود که قدرت داشت حقایق را از میان آوارها رهایی بخشد، و بار دیگر آن‌ها را با طراوت و قدرتی بیش از تازگی و نیروی نخستینشان به جهان بازگرداند.» Manuscript Releases، جلد 13، 240، 241.

Peter’s keys were to bind and to loose, and Peter represents the last Christian bride, who are the one hundred and forty-four thousand. The binding message of Peter represented in the witness of the one hundred and forty-four thousand is the sealing. The loosing message of Peter in the witness of the one hundred and forty-four thousand is Islam of the third woe.

کلیدهای پطرس برای بستن و گشودن بود، و پطرس نمایانگر آخرین عروس مسیحی است، که همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند. پیامِ بستنِ پطرس، که در شهادتِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر نمایان شده است، مُهر کردن است. پیامِ گشودنِ پطرس در شهادتِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، اسلامِ وایِ سوم است.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> «Luego vi al tercer ángel. Dijo el ángel que me acompañaba: “Temible es su obra. Tremenda es su misión. Él es el ángel que ha de separar el trigo de la cizaña, y sellar, o atar, el trigo para el granero celestial. Estas cosas deberían absorber toda la mente, toda la atención.”» Primeros Escritos, 119.

The wheat that are bound are represented by the first fruit wheat offering of Pentecost, that as a wave offering would represent the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. The sealing of God’s people is Peter’s internal message, that occurs during the history of Islam of the third woe that is progressively loosed from 9/11 onward.

گندمی که بسته می‌شوند، به‌وسیلهٔ هدیهٔ گندمِ نوبرانهٔ پنتیکاست نمایانده شده‌اند؛ که به‌عنوان قربانیِ تکان‌دادنی، برافراشته‌شدنِ عَلَمِ آن یکصد و چهل و چهار هزار را بازنمایی می‌کند. مُهر شدنِ قومِ خدا، پیامِ درونیِ پطرس است که در خلال تاریخِ اسلامِ وایِ سوم رخ می‌دهد؛ همان وایِ سومی که به‌طور تدریجی از 11 سپتامبر به بعد رها می‌شود.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> اور ان باتوں کے بعد میں نے چار فرشتوں کو زمین کے چاروں کونوں پر کھڑے دیکھا، جو زمین کی چاروں ہواؤں کو روکے ہوئے تھے، تاکہ نہ ہوا زمین پر چلے، نہ سمندر پر، نہ کسی درخت پر۔ پھر میں نے ایک اور فرشتہ کو مشرق کی طرف سے چڑھتے ہوئے دیکھا، جس کے پاس زندہ خدا کی مہر تھی؛ اور اُس نے اُن چار فرشتوں کو، جنہیں زمین اور سمندر کو نقصان پہنچانے کا اختیار دیا گیا تھا، بلند آواز سے پکار کر کہا، زمین کو، نہ سمندر کو، نہ درختوں کو نقصان پہنچاؤ، جب تک کہ ہم اپنے خدا کے بندوں کے ماتھوں پر مہر نہ کر لیں۔ مکاشفہ 7:1–3۔

Those four winds that are restrained during the binding of God’s people were released at 9/11, and then restrained by George Bush the lesser. The external message of Peter is Islam, and the loosening and the restraining if Islam is the external message that runs through the sealing time. Peter’s humanity is connected with Divinity, for the keys given to him represent agreement between heaven and earth.

آن چهار باد که در هنگام مُهر شدن قوم خدا نگاه داشته شده بودند، در ۱۱ سپتامبر رها شدند، و سپس به‌وسیلهٔ جرج بوشِ کوچک‌تر مهار گردیدند. پیام بیرونیِ پطرس، اسلام است، و اگر اسلام پیام بیرونی‌ای باشد که در سراسر زمانِ مُهر شدن امتداد می‌یابد، آنگاه گشوده شدن و بازداشته شدن نیز به آن مربوط است. انسانیتِ پطرس با الوهیت پیوند دارد، زیرا کلیدهایی که به او داده شد، نمایانگرِ توافق میان آسمان و زمین است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.

> «تاریکیِ آن شریر آنان را که از دعا غفلت می‌ورزند، در بر می‌گیرد. وسوسه‌های زمزمه‌وارِ دشمن ایشان را به گناه می‌فریبد؛ و همهٔ اینها از آن روست که از امتیازاتی که خدا در تعیینِ الهیِ دعا به آنان بخشیده است، بهره نمی‌گیرند. چرا پسران و دختران خدا باید در دعا کردن اکراه داشته باشند، حال آنکه دعا کلیدی است در دست ایمان برای گشودنِ خزانهٔ آسمان، جایی که منابعِ بی‌کرانِ قادر مطلق در آن محفوظ است؟ بدون دعای بی‌وقفه و بیداریِ کوشا، در خطر آن هستیم که بی‌مبالات شویم و از راه راست منحرف گردیم. خصم پیوسته می‌کوشد راهِ تختِ رحمت را مسدود سازد، تا مبادا به‌وسیلهٔ تضرعِ جدی و ایمان، فیض و قدرتی برای مقاومت در برابر وسوسه به دست آوریم.»

> “There are certain conditions upon which we may expect that God will hear and answer our prayers. One of the first of these is that we feel our need of help from Him. He has promised, ‘I will pour water upon him that is thirsty, and floods upon the dry ground.’ Isaiah 44:3. Those who hunger and thirst after righteousness, who long after God, may be sure that they will be filled. The heart must be open to the Spirit’s influence, or God’s blessing cannot be received.

> «شرایطی معین وجود دارد که بر اساس آنها می‌توانیم انتظار داشته باشیم خدا دعاهای ما را بشنود و به آنها پاسخ دهد. یکی از نخستینِ این شرایط آن است که نیاز خود را به یاری او احساس کنیم. او وعده داده است: “زیرا آب بر تشنه خواهم ریخت، و نهرها بر زمین خشک.” اشعیا 44:3. آنان که گرسنه و تشنهٔ عدالت‌اند، که مشتاق خدا هستند، می‌توانند یقین داشته باشند که سیر خواهند شد. دل باید به روی تأثیر روح گشوده باشد، وگرنه برکت خدا را نمی‌توان دریافت کرد.»

> “Our great need is itself an argument and pleads most eloquently in our behalf. But the Lord is to be sought unto to do these things for us. He says, ‘Ask, and it shall be given you.’ And ‘He that spared not His own Son, but delivered Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all things?’ Matthew 7:7; Romans 8:32.

> «Nuestra gran necesidad es, en sí misma, un argumento y aboga con la mayor elocuencia en nuestro favor. Pero es preciso buscar al Señor para que haga estas cosas por nosotros. Él dice: “Pedid, y se os dará”. Y: “El que no escatimó ni a su propio Hijo, sino que lo entregó por todos nosotros, ¿cómo no nos dará también con Él gratuitamente todas las cosas?” Mateo 7:7; Romanos 8:32.»

> “If we regard iniquity in our hearts, if we cling to any known sin, the Lord will not hear us; but the prayer of the penitent, contrite soul is always accepted. When all known wrongs are righted, we may believe that God will answer our petitions. Our own merit will never commend us to the favor of God; it is the worthiness of Jesus that will save us, His blood that will cleanse us; yet we have a work to do in complying with the conditions of acceptance.

> «اگر در دل‌های خود به گناه التفات کنیم، اگر به هر گناهِ شناخته‌شده‌ای چنگ زنیم، خداوند ما را نخواهد شنید؛ اما دعای جانِ توبه‌کار و منکسر همواره پذیرفته است. هنگامی که همهٔ خطاهای شناخته‌شده اصلاح شده باشند، می‌توانیم ایمان داشته باشیم که خدا عریضه‌های ما را اجابت خواهد کرد. استحقاقِ شخصیِ ما هرگز ما را به لطفِ خدا مقبول نخواهد ساخت؛ این شایستگیِ عیسی است که ما را نجات خواهد داد، و خونِ اوست که ما را پاک خواهد ساخت؛ با این همه، ما نیز در عمل به شرایطِ پذیرش وظیفه‌ای بر عهده داریم.»

> “Another element of prevailing prayer is faith. ‘He that cometh to God must believe that He is, and that He is a rewarder of them that diligently seek Him.’ Hebrews 11:6. Jesus said to His disciples, ‘What things soever ye desire, when ye pray, believe that ye receive them, and ye shall have them.’ Mark 11:24. Do we take Him at His word?” Steps to Christ, 94–96.

> «عنصر دیگری از دعای ظفرمند، ایمان است. «زیرا هر که نزد خدا آید، باید ایمان داشته باشد که او هست، و جویندگانِ بااجتهادِ خود را پاداش می‌دهد.» عبرانیان ۱۱:۶. عیسی به شاگردان خود فرمود: «هر آنچه آرزو دارید، هنگامی که دعا می‌کنید، ایمان داشته باشید که آن‌ها را می‌یابید، و برای شما خواهد شد.» مرقس ۱۱:۲۴. آیا او را در کلامش باور می‌کنیم؟» Steps to Christ, 94–96.

> “Here is a lesson for young men who profess to be servants of God, bearing His message, who are exalted in their own estimation. They can trace nothing remarkable in their experience, as could Elijah, yet they feel above performing duties which to them appear menial. They will not come down from their ministerial dignity to do needful service, fearing that they will be doing the work of a servant. All such should learn from the example of Elijah. His word locked the treasures of heaven, the dew and rain, from the earth three years. His word alone was the key to unlock heaven and bring showers of rain. He was honored of God as he offered his simple prayer in the presence of the king and the thousands of Israel, in answer to which fire flashed from heaven and kindled the fire upon the altar of sacrifice. His hand executed the judgment of God in slaying eight hundred and fifty priests of Baal; and yet, after the exhausting toil and most signal triumph of the day, he who could bring clouds and rain and fire from heaven was willing to perform the service of a menial and run before the chariot of Ahab in the darkness and in the wind and rain to serve the sovereign whom he had not feared to rebuke to his face because of his sins and crimes. The king passed within the gates. Elijah wrapped himself in his mantle and lay upon the bare earth.” Testimonies, volume 3, 287.

> “در اینجا درسی برای مردان جوانی است که ادعا می‌کنند خادمان خدا هستند، حامل پیام اویند، و در برآورد خویش سرافراز و برکشیده‌اند. آنان در تجربهٔ خود چیزی شگفت‌انگیز، چنان‌که ایلیا داشت، نمی‌توانند بازشناسند؛ با این حال، خود را برتر از انجام وظایفی می‌دانند که در نظرشان خوار و پست می‌نماید. آنان حاضر نیستند از شأن و وقار خدمت روحانیِ خود فرود آیند تا خدمتی ضروری انجام دهند، از بیم آنکه مبادا کار یک خدمتکار را کرده باشند. همهٔ این‌گونه اشخاص باید از نمونهٔ ایلیا بیاموزند. کلام او گنجینه‌های آسمان، یعنی شبنم و باران، را به مدت سه سال از زمین بسته نگه داشت. تنها کلام او کلید گشودن آسمان و فروفرستادن بارش باران بود. هنگامی که دعای سادهٔ خود را در حضور پادشاه و هزاران تن از اسرائیل تقدیم کرد، خدا او را گرامی داشت، و در پاسخ آن، آتش از آسمان جهید و آتش را بر مذبح قربانی افروخت. دست او داوری خدا را در کشتن هشتصد و پنجاه کاهنِ بَعَل به اجرا درآورد؛ و با این همه، پس از رنجِ فرساینده و آشکارترین پیروزیِ آن روز، او که می‌توانست ابرها و باران و آتش را از آسمان فرود آورد، مایل بود خدمت یک دون‌پایه را انجام دهد و در تاریکی و در باد و باران، پیشاپیش ارابهٔ اَخاب بدود تا به آن فرمانروایی خدمت کند که از سرزنش کردنش در برابر رویش، به سبب گناهان و جنایاتش، بیمی نداشت. پادشاه از دروازه‌ها گذشت. ایلیا خویشتن را در ردای خود پیچید و بر زمین برهنه دراز کشید.” شهادت‌ها، جلد ۳، ۲۸۷.

Back to Articles