Article

# The Book of Daniel - Number Thirty

کتابِ دانی ایل — نمبر تیس

The Hour of Fear

خوف کی گھڑی

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Belshazzar’s fear of the mysterious handwriting addresses not only his death and the end of the sixth kingdom of Bible prophecy, but also the point in prophetic history when fear takes hold of the kings of the earth. Their fear is produced by the “east wind” of Islam. Their fear is as a woman in travail, thus identifying a progressively increasing pain, which comes with more and more rapidity. The fear begins at the “hour” of Belshazzar’s feast, though it initially arrived on September 11, 2001. From then onward the winds begin to slip through the hands of the four angels who are holding them during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The lamentation for Tyrus that Ezekiel identifies, defines Tyrus by asking the prophetic question, “What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea?”

ترسِ بلشصر از آن دست‌خطِ مرموز، نه تنها به مرگِ او و پایانِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس اشاره دارد، بلکه همچنین به آن مقطع در تاریخِ نبوی دلالت می‌کند که در آن ترس بر پادشاهانِ زمین مستولی می‌شود. ترسِ ایشان به‌وسیلهٔ «بادِ شرقیِ» اسلام پدید می‌آید. ترسِ ایشان همچون ترسِ زنی در حالِ زایمان است، و بدین‌سان دردی را مشخص می‌سازد که به‌تدریج فزونی می‌گیرد و با شتابی هرچه بیشتر فرا می‌رسد. این ترس در «ساعتِ» ضیافتِ بلشصر آغاز می‌شود، هرچند در ابتدا در 11 سپتامبر 2001 پدیدار شد. از آن زمان به بعد، بادها در دورانِ مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار نفر، از میانِ دستانِ آن چهار فرشته‌ای که آنها را نگاه داشته‌اند، کم‌کم رها شدن آغاز می‌کنند. مرثیه‌ای که حزقیال برای صور بیان می‌کند، صور را با طرحِ این پرسشِ نبوی تعریف می‌کند: «کدام شهر مانند صور است، مانند آن که در میانِ دریا هلاک شده باشد؟»

> The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. The suburbs shall shake at the sound of the cry of thy pilots. And all that handle the oar, the mariners, and all the pilots of the sea, shall come down from their ships, they shall stand upon the land; And shall cause their voice to be heard against thee, and shall cry bitterly, and shall cast up dust upon their heads, they shall wallow themselves in the ashes: And they shall make themselves utterly bald for thee, and gird them with sackcloth, and they shall weep for thee with bitterness of heart and bitter wailing. And in their wailing they shall take up a lamentation for thee, and lament over thee, saying, What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea? When thy wares went forth out of the seas, thou filledst many people; thou didst enrich the kings of the earth with the multitude of thy riches and of thy merchandise. In the time when thou shalt be broken by the seas in the depths of the waters thy merchandise and all thy company in the midst of thee shall fall. All the inhabitants of the isles shall be astonished at thee, and their kings shall be sore afraid, they shall be troubled in their countenance. The merchants among the people shall hiss at thee; thou shalt be a terror, and never shalt be any more. Ezekiel 27:25–36.

> کشتی‌های ترشیش در بازار تو از تو سرود می‌خواندند؛ و تو انباشته شدی و در میان دریاها بسیار پرجلال گشتی. پاروزنانت تو را به آب‌های عظیم آوردند؛ بادِ شرقی تو را در میان دریاها درهم شکست. ثروت تو، و بازارهایت، و تجارتت، و دریانوردانت، و سکان‌دارانت، و مرمت‌کاران کشتی‌هایت، و بازرگانان کالاهایت، و همه مردان جنگی‌ات که در تو هستند، و تمامی جماعتی که در میان توست، در روز هلاکتت به میان دریاها فرو خواهند افتاد. حومه‌ها از صدای فریاد سکان‌دارانت خواهند لرزید. و همه آنان که پارو به دست می‌گیرند، دریانوردان، و همه سکان‌داران دریا، از کشتی‌های خود فرود خواهند آمد و بر خشکی خواهند ایستاد؛ و آواز خود را بر ضد تو بلند خواهند کرد، و به تلخی خواهند گریست، و خاک بر سرهای خویش خواهند افشاند، و در خاکستر خواهند غلتید؛ و برای تو سرهای خویش را یکسره خواهند تراشید، و پلاس بر کمر خواهند بست، و برای تو با تلخی جان و نوحه‌ای تلخ خواهند گریست. و در نوحه‌سرایی خویش برای تو مرثیه‌ای برخواهند گرفت، و بر تو ماتم خواهند کرد و خواهند گفت: کدام شهر مانند صور است، مانند آن که در میان دریا نابود شده است؟ هنگامی که امتعه تو از دریاها بیرون می‌رفت، قوم‌های بسیار را سیر می‌کردی؛ و پادشاهان زمین را با فراوانی ثروت و تجارت خویش توانگر می‌ساختی. در زمانی که به‌وسیله دریاها در ژرفای آب‌ها شکسته شوی، تجارت تو و تمامی جماعتی که در میان توست فرو خواهد افتاد. همه ساکنان جزایر از تو مبهوت خواهند شد، و پادشاهان ایشان سخت هراسان خواهند گشت، و چهره‌هایشان پریشان خواهد شد. بازرگانان در میان قوم‌ها بر تو سوت خواهند کشید؛ تو مایه وحشت خواهی شد، و دیگر هرگز نخواهی بود. حزقیال ۲۷:‏۲۵–۳۶

Tyrus is the city, or kingdom that the merchants of the earth cry bitterly over, and then ask, “what city is like Tyrus?” They do so in the “time,” when the city is broken in the sea. In Revelation chapter eighteen, the whore of Tyre, who is the whore of Rome, who has committed fornication with the kings of the earth and is identified as that great city whose judgment comes in one hour, and in one day. She is the city that raises the prophetic question from the wailing kings and merchants.

صور وہ شہر، یا بادشاہی ہے جس پر زمین کے سوداگر سخت تلخی کے ساتھ ماتم کرتے ہیں، اور پھر پوچھتے ہیں: "کون سا شہر صور کی مانند ہے؟" وہ ایسا اُس "وقت" میں کرتے ہیں، جب وہ شہر سمندر میں ٹوٹ جاتا ہے۔ مکاشفہ باب اٹھارہ میں، صور کی فاحشہ، جو روم کی فاحشہ ہے، جس نے زمین کے بادشاہوں کے ساتھ زنا کیا ہے اور جس کی شناخت اُس بڑے شہر کے طور پر کی گئی ہے جس کی عدالت ایک گھڑی میں اور ایک ہی دن میں آ پہنچتی ہے۔ وہی وہ شہر ہے جو نوحہ کرنے والے بادشاہوں اور سوداگروں کی طرف سے اُس نبوتی سوال کو برانگیختہ کرتا ہے۔

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more: The merchandise of gold, and silver, and precious stones, and of pearls, and fine linen, and purple, and silk, and scarlet, and all thyine wood, and all manner vessels of ivory, and all manner vessels of most precious wood, and of brass, and iron, and marble, And cinnamon, and odours, and ointments, and frankincense, and wine, and oil, and fine flour, and wheat, and beasts, and sheep, and horses, and chariots, and slaves, and souls of men. And the fruits that thy soul lusted after are departed from thee, and all things which were dainty and goodly are departed from thee, and thou shalt find them no more at all. The merchants of these things, which were made rich by her, shall stand afar off for the fear of her torment, weeping and wailing, And saying, Alas, alas, that great city, that was clothed in fine linen, and purple, and scarlet, and decked with gold, and precious stones, and pearls! For in one hour so great riches is come to nought. And every shipmaster, and all the company in ships, and sailors, and as many as trade by sea, stood afar off, And cried when they saw the smoke of her burning, saying, What city is like unto this great city! And they cast dust on their heads, and cried, weeping and wailing, saying, Alas, alas, that great city, wherein were made rich all that had ships in the sea by reason of her costliness! for in one hour is she made desolate. Revelation 18:8–19.

> پس بلاهای او در یک روز خواهد آمد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و او به تمامی در آتش سوزانیده خواهد شد، زیرا خداوند خدا که او را داوری می‌کند، تواناست. و پادشاهان زمین که با او زنا کرده و در ناز و نعمت با وی زیسته‌اند، چون دود سوختن او را ببینند، بر او خواهند گریست و برایش نوحه خواهند کرد، و از بیم عذاب او از دور ایستاده، خواهند گفت: وای، وای بر آن شهر عظیم، بابل، آن شهر نیرومند! زیرا در یک ساعت داوری تو فرارسید. و بازرگانان زمین بر او خواهند گریست و ماتم خواهند گرفت، زیرا دیگر هیچ‌کس کالای ایشان را نمی‌خرد: کالای طلا و نقره و سنگ‌های گرانبها و مروارید و کتان نازک و ارغوان و حریر و قرمز لاکی، و هر گونه چوب خوشبو، و هر گونه ظروف عاج، و هر گونه ظروف از گرانبهاترین چوب و از برنج و آهن و مرمر، و دارچین و عطرها و مرهم‌ها و کندر و شراب و روغن و آرد نرم و گندم و چارپایان و گوسفندان و اسبان و ارابه‌ها و غلامان و جان‌های آدمیان. و میوه‌هایی که جان تو به آنها اشتیاق داشت، از تو رخت بربسته است، و همه چیزهای لطیف و فاخر از تو دور شده است، و دیگر هرگز آنها را نخواهی یافت. بازرگانان این چیزها که از او دولتمند شده بودند، از بیم عذاب او از دور خواهند ایستاد، گریان و نوحه‌کنان، و خواهند گفت: وای، وای بر آن شهر عظیم، که به کتان نازک و ارغوان و قرمز لاکی ملبس بود و به طلا و سنگ‌های گرانبها و مروارید آراسته شده بود! زیرا در یک ساعت، چنین ثروت عظیمی نابود شد. و هر ناخدای کشتی و همه مسافران کشتی‌ها و ملوانان و هر که از راه دریا تجارت می‌کنند، از دور ایستادند، و چون دود سوختن او را دیدند، فریاد زده، گفتند: کدام شهر مانند این شهر عظیم است؟ و خاک بر سر خود ریختند و گریان و نوحه‌کنان فریاد زدند و گفتند: وای، وای بر آن شهر عظیم، که به سبب تجملش همه کسانی که در دریا کشتی داشتند، توانگر شدند! زیرا در یک ساعت ویران شد. مکاشفه 18:8–19.

The unsealing of the Revelation of Jesus Christ includes the message of the Midnight Cry. That message is the second prophecy of Ezekiel thirty-seven that brings the dead dry bones that have laid in the streets for three and a half days to life as a mighty army. That message is the message that includes the truth that it is Islam that the Lord employs to bring executive judgment upon the United States for Sunday enforcement. That judgment arrives in the “hour” of the great earthquake, which is also the “hour” that the handwriting came upon Belshazzar’s wall. The handwriting produced the fear, that is represented as taking hold of all the kings and merchants when the economic structure of planet earth is taken down by the “east wind” of Islam, who have secretly slipped into Belshazzar’s kingdom, through the neglected lower “wall” to the south.

بازگشاییِ مکاشفۀ عیسی مسیح، پیامِ فریادِ نیمه‌شب را نیز در بر می‌گیرد. آن پیام، نبوّتِ دومِ حزقیالِ سی‌وهفت است که استخوان‌های خشکِ مرده را، که سه روز و نیم در کوچه‌ها افتاده بوده‌اند، به حیات بازمی‌آورد تا به لشکری عظیم بدل شوند. آن پیام، همان پیامی است که شامل این حقیقت است که این اسلام است که خداوند آن را به کار می‌گیرد تا به سببِ اجرای قانونِ یکشنبه، داوریِ اجرایی را بر ایالات متحدۀ آمریکا وارد آورد. آن داوری در «ساعتِ» زلزلۀ عظیم فرامی‌رسد؛ همان «ساعتی» که در آن، آن دست‌خط بر دیوارِ بلشصر پدیدار شد. آن دست‌خط، ترسی را پدید آورد که به‌صورتِ چنگ انداختن بر همۀ پادشاهان و تاجران تصویر شده است، آنگاه که ساختارِ اقتصادیِ سیارۀ زمین به‌وسیلهٔ «بادِ شرقیِ» اسلام فرو افکنده می‌شود؛ همانانی که پنهانی، از طریقِ «دیوارِ» پایینیِ مهجور در جنوب، به درونِ پادشاهیِ بلشصر لغزیده‌اند.

The “city” or kingdom that the kings and merchants lament of and ask, “what city is like unto this great city” is the kingdom of the whore of Tyre, who is then singing her songs and committing fornication with those very kings. All the prophets speak of the end of the world and they agree with one another, so Ezekiel’s merchants are the same merchants in Revelation chapter eighteen. Three times in Revelation chapter eighteen they lament “alas, alas,” as the great city and the financial structure of planet earth is taken down. The Greek word translated as “alas,” in the passage, is the very same word that is translated three times in Revelation chapter eight, and verse thirteen, which is there translated with a different English word.

«شهر» یا پادشاهی‌ای که پادشاهان و تاجران بر آن نوحه می‌کنند و می‌پرسند: «کدام شهر مانند این شهر عظیم است؟» همان پادشاهیِ فاحشهٔ صور است که آنگاه سرودهای خود را می‌خوانَد و با همان پادشاهان زنا می‌کند. همهٔ انبیا از پایان جهان سخن می‌گویند و با یکدیگر هم‌داستان‌اند؛ پس تاجرانِ حزقیال همان تاجرانی هستند که در مکاشفه، باب هجدهم، آمده‌اند. در مکاشفه، باب هجدهم، سه بار نوحه می‌کنند: «وای، وای»، هنگامی که آن شهر عظیم و ساختار مالیِ سیارهٔ زمین فرو افکنده می‌شود. واژهٔ یونانی‌ای که در آن بخش «وای» ترجمه شده، دقیقاً همان واژه‌ای است که سه بار در مکاشفه، باب هشتم، آیهٔ سیزدهم، آمده و در آنجا با واژه‌ای دیگر در انگلیسی ترجمه شده است.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> و نگریستم، و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میان آسمان پرواز می‌کرد و به آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، از سببِ صداهای دیگرِ کرناى آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

The kings and merchants are lamenting the destruction of the world’s economy with the words, “alas, alas,” meaning “woe, woe,” and the “Woe” is a symbol of Islam. The fear that takes hold of Belshazzar and his lords when the handwriting appears on the wall, is the fear produced when the economic structure of planet earth is destroyed by ongoing attacks from Islam, which God employs as His providential tool to bring about His executive judgment upon those who drink the wine of Babylon, that is Sunday enforcement. This truth is the theme of the Isaiah twenty-three “burden” of the whore of “Tyre.”

پادشاهان و بازرگانان نابودی اقتصاد جهان را با این سخنان نوحه می‌کنند: «وای، وای»، که به معنای «افسوس، افسوس» است، و «وای» نمادی از اسلام است. آن ترسی که چون نوشته بر دیوار پدیدار می‌شود بر بَیلشَصَّر و سرورانش مستولی می‌گردد، همان ترسی است که هنگامی پدید می‌آید که ساختار اقتصادی سیارهٔ زمین بر اثر حملات پیوستهٔ اسلام منهدم می‌شود؛ اسلامی که خدا آن را به‌عنوان ابزار عنایتی خویش به کار می‌گیرد تا داوری اجرایی خود را بر کسانی که شراب بابل، یعنی اجرای اجباری یکشنبه، را می‌نوشند، به انجام رساند. این حقیقت، درون‌مایهٔ «بار»ِ اشعیا بیست‌وسه دربارهٔ فاحشهٔ «صور» است.

> The burden of Tyre. Howl, ye ships of Tarshish; for it is laid waste, so that there is no house, no entering in: from the land of Chittim it is revealed to them. Be still, ye inhabitants of the isle; thou whom the merchants of Zidon, that pass over the sea, have replenished. And by great waters the seed of Sihor, the harvest of the river, is her revenue; and she is a mart of nations. Be thou ashamed, O Zidon: for the sea hath spoken, even the strength of the sea, saying, I travail not, nor bring forth children, neither do I nourish up young men, nor bring up virgins. As at the report concerning Egypt, so shall they be sorely pained at the report of Tyre. Pass ye over to Tarshish; howl, ye inhabitants of the isle. Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Pass through thy land as a river, O daughter of Tarshish: there is no more strength. He stretched out his hand over the sea, he shook the kingdoms: the Lord hath given a commandment against the merchant city, to destroy the strong holds thereof. And he said, Thou shalt no more rejoice, O thou oppressed virgin, daughter of Zidon: arise, pass over to Chittim; there also shalt thou have no rest. Behold the land of the Chaldeans; this people was not, till the Assyrian founded it for them that dwell in the wilderness: they set up the towers thereof, they raised up the palaces thereof; and he brought it to ruin. Howl, ye ships of Tarshish: for your strength is laid waste. And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. And her merchandise and her hire shall be holiness to the Lord: it shall not be treasured nor laid up; for her merchandise shall be for them that dwell before the Lord, to eat sufficiently, and for durable clothing. Isaiah 23:1–18.

> بارِ صور۔ اے ترشیش کے جہازو، واویلا کرو؛ کیونکہ وہ ویران کر دی گئی ہے، یہاں تک کہ نہ کوئی گھر رہا، نہ داخل ہونے کی کوئی جگہ: کتیم کے ملک سے یہ خبر ان پر منکشف ہوئی ہے۔ اے جزیرے کے رہنے والو، خاموش رہو؛ تُو، جسے صیدا کے سوداگر، جو سمندر پار جاتے تھے، مالامال کرتے تھے۔ اور بڑے پانیوں پر سیحور کا بیج، دریا کی فصل، اس کی آمدنی تھی؛ اور وہ قوموں کی منڈی تھی۔ اے صیدا، شرمندہ ہو؛ کیونکہ سمندر نے، یعنی سمندر کی قوت نے، یہ کہہ کر کلام کیا ہے: نہ مجھے دردِ زہ ہوا، نہ میں نے بچوں کو جنا، نہ میں نے جوان مردوں کو پالا، نہ کنواریوں کی پرورش کی۔ جیسے مصر کی خبر سن کر لوگ سخت مضطرب ہوئے تھے، ویسے ہی صور کی خبر پر بھی وہ سخت درد میں مبتلا ہوں گے۔ ترشیش کو پار چلے جاؤ؛ اے جزیرے کے رہنے والو، واویلا کرو۔ کیا یہ تمہارا وہی شادمان شہر ہے، جس کی قدامت ایامِ قدیم سے ہے؟ اس کے اپنے ہی پاؤں اسے دور جا کر پردیس میں رہنے کو لے جائیں گے۔ صور کے خلاف یہ تدبیر کس نے کی ہے، جو تاج بخشنے والا شہر تھا، جس کے سوداگر شہزادے تھے، جس کے تاجر اہلِ زمین کے معزز تھے؟ رب الافواج نے یہ ارادہ کیا ہے، تاکہ تمام جلال کے تکبر کو آلودہ کرے، اور اہلِ زمین کے سب معززوں کو حقیر ٹھہرائے۔ اے ترشیش کی بیٹی، اپنے ملک میں دریا کی مانند پھیل جا؛ اب کوئی بندش باقی نہیں رہی۔ اس نے اپنا ہاتھ سمندر پر بڑھایا، اس نے سلطنتوں کو ہلا دیا: رب نے اس سوداگری کے شہر کے خلاف فرمان دیا ہے کہ اس کے قلعوں کو تباہ کر دیا جائے۔ اور اُس نے فرمایا: اے مظلوم کنواری، صیدا کی بیٹی، تو پھر کبھی شادمانی نہ کرے گی؛ اٹھ، کتیم کو پار جا؛ وہاں بھی تجھے آرام نہ ملے گا۔ دیکھو، کلدانیوں کا ملک! یہ قوم تو تھی ہی نہیں، جب تک اسوری نے بیابان میں بسنے والوں کے لیے اسے قائم نہ کیا؛ انہوں نے اس کے برج کھڑے کیے، انہوں نے اس کے محلات بلند کیے؛ اور اُس نے اسے کھنڈر بنا دیا۔ اے ترشیش کے جہازو، واویلا کرو؛ کیونکہ تمہاری پناہ گاہ ویران کر دی گئی ہے۔ اور اُس دن ایسا ہوگا کہ صور ستر برس تک فراموش کر دی جائے گی، ایک بادشاہ کے ایام کے مطابق: ستر برس کے اختتام پر صور ایک کسبی کی مانند گائے گی۔ اے فراموش کی گئی کسبی، بربط لے، شہر میں گھوم پھر؛ خوش نغمگی پیدا کر، بہت سے گیت گا، تاکہ تو یاد کی جائے۔ اور ستر برس کے اختتام کے بعد ایسا ہوگا کہ رب صور پر توجہ فرمائے گا، اور وہ اپنی اجرت کی طرف پھرے گی، اور روئے زمین پر دنیا کی تمام سلطنتوں کے ساتھ زنا کرے گی۔ اور اس کی تجارت اور اس کی اجرت رب کے لیے مقدس ہوگی: نہ وہ ذخیرہ کی جائے گی نہ جمع کی جائے گی؛ کیونکہ اس کی تجارت اُن کے لیے ہوگی جو رب کے حضور رہتے ہیں، تاکہ وہ سیر ہو کر کھائیں، اور پائیدار لباس پہنیں۔ یسعیاہ 23:1–18۔

The seventy years, which is as “the days of one king”, is represented by the kingdom of Babylon, for a king is a kingdom, and literal Babylon reigned for seventy years. The seventy years of literal Babylon ended in the “hour” the handwriting appeared upon the walls of Belshazzar’s banquet hall. That very night he was slain, by the power that came through the “wall” unnoticed, for he was having a party drinking the wine of Babylon, while Nebuchadnezzar’s orchestra was playing the music, and the whore of Tyre sang the sweet melody, and apostate Israel danced and bowed.

هفتاد سال، که «چون ایّام یک پادشاه» است، به‌وسیلهٔ پادشاهیِ بابل نمودار می‌گردد، زیرا پادشاه همان پادشاهی است، و بابلِ تحت‌اللفظی هفتاد سال سلطنت کرد. هفتاد سالِ بابلِ تحت‌اللفظی در آن «ساعت» به پایان رسید که نوشته بر دیوارهای تالارِ ضیافتِ بلشصّر پدیدار شد. در همان شب، او به‌دست آن قدرتی که از طریق «دیوار» بی‌آنکه دیده شود درآمد، کشته شد؛ زیرا او در حال بزم و میگساری از شرابِ بابل بود، در حالی که ارکسترِ نبوکدنصّر موسیقی می‌نواخت، و فاحشهٔ صور نغمهٔ شیرین سر می‌داد، و اسرائیلِ مرتد می‌رقصید و سجده می‌کرد.

Then fear took hold of all involved, for God had “taken counsel against Tyre” and had “purposed” “to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth.” God therefore “shook the kingdoms” with the “great earthquake” of that “hour,” for God had “given a commandment against the merchant” kingdom, “to destroy the strong holds thereof.” In the “hour” of fear for Belshazzar, the kings and the merchants began a search to understand the meaning of the fiery words on the wall. The death of Belshazzar is about to happen, but at that point, he is still alive. He therefore sought to understand the mysterious words and offered rewards to the wise men, if they could interpret the writing, but it could not be done, for the wise men of Babylon employ the methodology of biblical study that was a counterfeit of truth. The mysterious words are as the vision of a book that is sealed.

پھر خوف تمام متعلقہ لوگوں پر طاری ہو گیا، کیونکہ خدا نے “صور کے خلاف مشورہ کیا تھا” اور یہ “ارادہ کیا تھا” کہ “تمام جلال کے غرور کو آلودہ کرے، اور زمین کے سب معزز لوگوں کو حقیر ٹھہرائے۔” پس خدا نے اُس “گھڑی” کے “بڑے زلزلے” کے ذریعے “مملکتوں کو ہلا دیا،” کیونکہ خدا نے اُس تاجر مملکت کے “خلاف حکم دیا تھا، تاکہ اُس کے مضبوط قلعوں کو تباہ کرے۔” بَیلشَضر کے لیے خوف کی اُس “گھڑی” میں، بادشاہوں اور سوداگروں نے دیوار پر لکھی ہوئی آتشیں عبارت کے معنی سمجھنے کے لیے تلاش شروع کی۔ بَیلشَضر کی موت واقع ہونے ہی والی ہے، لیکن اُس مرحلے پر وہ ابھی زندہ ہے۔ لہٰذا اُس نے ان پُراسرار الفاظ کو سمجھنے کی کوشش کی اور داناؤں کو انعامات کی پیشکش کی، اگر وہ اس تحریر کی تعبیر کر سکتے؛ لیکن یہ نہ ہو سکا، کیونکہ بابل کے دانا بائبلی مطالعہ کا وہ طریقۂ کار اختیار کرتے ہیں جو سچائی کی ایک جعل سازی تھا۔ یہ پُراسرار الفاظ اُس کتاب کے رویا کی مانند ہیں جو مُہر بند ہے۔

> Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Now the queen by reason of the words of the king and his lords came into the banquet house: and the queen spake and said, O king, live forever: let not thy thoughts trouble thee, nor let thy countenance be changed: There is a man in thy kingdom, in whom is the spirit of the holy gods; and in the days of thy father light and understanding and wisdom, like the wisdom of the gods, was found in him; whom the king Nebuchadnezzar thy father, the king, I say, thy father, made master of the magicians, astrologers, Chaldeans, and soothsayers; Forasmuch as an excellent spirit, and knowledge, and understanding, interpreting of dreams, and showing of hard sentences, and dissolving of doubts, were found in the same Daniel, whom the king named Belteshazzar: now let Daniel be called, and he will show the interpretation. Then was Daniel brought in before the king. And the king spake and said unto Daniel, Art thou that Daniel, which art of the children of the captivity of Judah, whom the king my father brought out of Jewry? I have even heard of thee, that the spirit of the gods is in thee, and that light and understanding and excellent wisdom is found in thee. And now the wise men, the astrologers, have been brought in before me, that they should read this writing, and make known unto me the interpretation thereof: but they could not show the interpretation of the thing: And I have heard of thee, that thou canst make interpretations, and dissolve doubts: now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom. Daniel 5:8–16.

> آنگاه همهٔ حکیمان پادشاه درآمدند، اما نتوانستند نوشته را بخوانند و نه تفسیر آن را به پادشاه معلوم سازند. پس بلشصرِ پادشاه سخت پریشان شد، و رنگ از رخسارش دگرگون گردید، و سرورانش مبهوت شدند. آنگاه ملکه، به سبب سخنان پادشاه و سرورانش، به تالار ضیافت درآمد؛ و ملکه سخن گفت و گفت: ای پادشاه، تا ابد زنده باش؛ مبادا اندیشه‌هایت تو را مضطرب سازد، و مبادا چهره‌ات دگرگون گردد. در مملکت تو مردی هست که روح خدایانِ قدوس در اوست؛ و در ایام پدرت، روشنایی و فهم و حکمتی مانند حکمت خدایان در او یافت شد؛ و نبوکدنصرِ پادشاه، پدرت، یعنی همان پادشاه، او را که پدر توست، بر جادوگران و منجمان و کلدانیان و فالگیران سرور ساخت؛ زیرا که در همان دانیال، که پادشاه او را بلطشصر نامیده بود، روحی فاضل، و معرفت و فهم، و توانایی تعبیر خواب‌ها، و بیان مسائل دشوار، و گشودن معضلات یافت شد. اکنون دانیال را بخوانند، و او تفسیر را بیان خواهد کرد. پس دانیال را به حضور پادشاه آوردند. و پادشاه به دانیال خطاب کرده، گفت: آیا تو آن دانیالی هستی که از اسیرانِ یهودایی، که پادشاه، پدر من، از یهودیه آورده است؟ از تو شنیده‌ام که روح خدایان در توست، و اینکه روشنایی و فهم و حکمتی فاضل در تو یافت می‌شود. و اکنون حکیمان و منجمان را به حضور من آوردند تا این نوشته را بخوانند و تفسیر آن را به من معلوم سازند، اما نتوانستند تفسیر این امر را بیان کنند. و من دربارهٔ تو شنیده‌ام که می‌توانی تفسیرها را بیان کنی و معضلات را بگشایی. پس اکنون اگر بتوانی این نوشته را بخوانی و تفسیر آن را به من معلوم سازی، به ارغوان ملبس خواهی شد و طوقی از زر بر گردنت نهاده خواهد شد، و سومین فرمانروا در مملکت خواهی بود. دانیال ۵:۸–۱۶.

The queen in the palace was not Belshazzar’s wife, but the queen of his grandfather, and she knew who could read the writing on the wall. There was a church (for a woman is a church prophetically), in the kingdom that knew who could understand the secrets of God.

ملکه در قصر همسرِ بلشصر نبود، بلکه ملکهٔ پدربزرگِ او بود، و او می‌دانست چه کسی می‌تواند نوشتهٔ بر دیوار را بخواند. در آن پادشاهی کلیسایی وجود داشت (زیرا زن از نظر نبوی کلیساست) که می‌دانست چه کسی می‌تواند اسرار خدا را درک کند.

> “There was in the palace a woman who was wiser than them all,—the queen of Belshazzar’s grandfather. In this emergency she addressed the king in language that sent a ray of light into the darkness. ‘O king, live forever,’ she said, ‘let not thy thoughts trouble thee, nor let thy countenance be changed. There is a man in thy kingdom in whom is the spirit of the holy gods; and in the days of thy father light and understanding and wisdom, like the wisdom of the gods, was found in him; whom the king Nebuchadnezzar, thy father, the king, I say, thy father, made master of the magicians, astrologers, Chaldeans, and soothsayers; …now let Daniel be called, and he will show the interpretation.’

> در قصر زنی بود که از همۀ آنان داناتر بود؛ ملکه، یعنی همسرِ پدربزرگِ بلشصر. در این وضعیت اضطراری، او پادشاه را با سخنانی خطاب کرد که پرتویی از نور به تاریکی فرستاد. گفت: «ای پادشاه، تا ابد زنده باش؛ مبادا اندیشه‌هایت تو را مضطرب سازد، و چهره‌ات دگرگون شود. در مملکت تو مردی هست که روحِ خدایانِ مقدس در اوست؛ و در ایام پدرت، روشنایی و فهم و حکمتی مانند حکمتِ خدایان در او یافت شد؛ و نبوکدنصرِ پادشاه، یعنی پدرت، او را بر جادوگران و منجمان و کلدانیان و فالگیران رئیس گردانید؛ …اکنون بگذار دانیال را بخوانند، و او تعبیر را بیان خواهد کرد.»

> “‘Then was Daniel brought in before the king.’ Making an effort to brace himself and to show his authority, Belshazzar said, ‘Art thou that Daniel which art of the children of the captivity of Judah, which the king, my father, brought out of Jewry? I have even heard of thee, that the spirit of the gods is in thee, and that light and understanding and excellent wisdom is found in thee…. Now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom.’

> «آنگاه دانیال را به حضور پادشاه آوردند.» بِلشَصَّر، در حالی که می‌کوشید خود را نگاه دارد و اقتدار خویش را بنمایاند، گفت: «آیا تو آن دانیالی هستی که از فرزندان اسیریِ یهودایی، که پادشاه، پدر من، از سرزمین یهودا آورد؟ از تو نیز شنیده‌ام که روح خدایان در توست، و روشنایی و فهم و حکمتِ برتر در تو یافت می‌شود… اکنون اگر بتوانی این نوشته را بخوانی و تعبیر آن را برای من معلوم سازی، جامهٔ ارغوانی بر تو پوشانیده خواهد شد، و طوقی از زر بر گردنت نهاده خواهد شد، و سومین حاکم در مملکت خواهی بود.»

> “Daniel was not awed by the king’s appearance, nor confused or intimidated by his words. ‘Let thy gifts be to thyself,’ he answered, ‘and give thy rewards to another; yet I will read the writing unto the king, and make known to him the interpretation. O thou king, the most high God gave Nebuchadnezzar thy father a kingdom, and majesty, and glory, and honour…. But when his heart was lifted up, and his mind hardened in pride, he was deposed from his kingly throne, and they took his glory from him…. And thou his son, O Belshazzar, hast not humbled thine heart, though thou knewest all this, but hast lifted up thyself against the God of heaven; and they have brought the vessels of His house before thee, and thou, and thy lords, thy wives, and thy concubines, have drunk in them, and thou hast praised the gods of silver and gold, of brass, iron, wood, and stone, which see not, nor hear, nor know; and the God in whose hand thy breath is, and whose all thy ways, hast thou not glorified.’

> «دانیال نه از هیئتِ پادشاه مرعوب شد و نه از سخنان او آشفته یا هراسان گشت. او پاسخ داد: «عطایای تو از آنِ خودت باد، و پاداش‌هایت را به دیگری بده؛ با این همه، من نوشته را برای پادشاه خواهم خواند و تعبیر آن را به او خواهم شناسانید. ای پادشاه، خدای متعال به نبوکدنصر، پدر تو، پادشاهی و عظمت و جلال و حرمت عطا فرمود…. اما چون دلش متکبّر شد و روحش در غرور سخت گردید، از تخت سلطنتش معزول شد و جلالش را از او گرفتند…. و تو، ای بلشصر، پسر او، با آنکه همهٔ اینها را می‌دانستی، دل خود را فروتن نساختی، بلکه خویشتن را بر ضد خدای آسمان افراشتی؛ و ظروفِ خانهٔ او را به حضورت آوردند، و تو و امیرانت و زنانت و متعه‌هایت از آنها نوشیدید، و خدایانِ نقره و طلا و برنج و آهن و چوب و سنگ را که نه می‌بینند و نه می‌شنوند و نه می‌فهمند، ستایش کردی؛ و آن خدایی را که نَفَسَت در دست اوست و همهٔ راه‌هایت از آنِ اوست، تمجید ننمودی.»

> “‘This is the writing that was written, Mene, Mene, Tekel, Upharsin. This is the interpretation of the thing: Mene: God hath numbered thy kingdom and finished it. Tekel: Thou art weighed in the balances, and art found wanting. Peres: Thy kingdom is divided and given to the Medes and Persians.’

> «این است آن نوشته‌ای که نگاشته شد: مِنه، مِنه، تِقیل، و اوفَرسین. و این است تعبیر آن: مِنه: خداوند پادشاهی تو را به شمار آورده و آن را به پایان رسانیده است. تِقیل: تو در ترازوها سنجیده شده‌ای و ناقص یافته شده‌ای. فِرِس: پادشاهی تو تقسیم شده و به مادیان و پارسیان داده شده است.»

> “Daniel did not swerve from his duty. He held the king’s sin before him, showing him the lessons he might have learned but did not. Belshazzar had not heeded the events so significant to him. He had not read his grandfather’s history correctly. The responsibility of knowing truth had been laid upon him, but the practical lesson he might have learned and acted upon had not been taken to heart; and his course of action brought the sure result.

> «دانیال از وظیفۀ خویش منحرف نشد. او گناه پادشاه را در برابرش قرار داد و به او نشان داد که چه درس‌هایی را می‌توانست بیاموزد، اما نیاموخت. بلشصر به رویدادهایی که برای او چنین پرمعنا بود اعتنا نکرده بود. او تاریخ پدربزرگش را به‌درستی نخوانده بود. مسئولیت شناخت حقیقت بر او نهاده شده بود، اما درس عملی‌ای که می‌توانست از آن بیاموزد و بر وفق آن عمل کند، در دل جای نگرفته بود؛ و شیوۀ رفتارش نتیجۀ حتمی خود را به بار آورد.»

> “This was the last feast of boasting held by the Chaldean king; for He who bears long with man’s perversity had passed the irrevocable sentence. Belshazzar had greatly dishonoured the One who had exalted him as king, and his probation was taken from him. While the king and his nobles were at the height of their revelry, the Persians turned the Euphrates out of its channel, and marched into the unguarded city. As Belshazzar and his lords were drinking from the sacred vessels of Jehovah, and praising their gods of silver and gold, Cyrus and his soldiers stood under the walls of the palace. ‘In that night,’ the record says, ‘was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom.’” Bible Echo, May 2, 1898.

> «این آخرین بزمِ فخرفروشی بود که پادشاه کَلدانی برپا داشت؛ زیرا او که انحراف و سرکشی انسان را مدت‌ها با بردباری تحمل می‌کند، حکمِ برگشت‌ناپذیر را صادر کرده بود. بلشصر آن یگانه‌ای را که او را به پادشاهی برکشیده بود، به‌شدت بی‌حرمت ساخته بود، و مهلتِ امتحان از او گرفته شد. در حالی که پادشاه و بزرگانش در اوج عیش و نوش خود بودند، پارسیان فرات را از مجرای آن منحرف کردند و به شهرِ بی‌پاسبان درآمدند. هنگامی که بلشصر و سرورانش از ظروفِ مقدسِ یهوه می‌نوشیدند و خدایانِ نقره و زرِ خویش را می‌ستودند، کوروش و سپاهیانش زیر دیوارهای کاخ ایستاده بودند. «در همان شب،» گزارش می‌گوید، «بلشصر، پادشاه کَلدانیان، کشته شد. و داریوشِ مادی پادشاهی را به دست گرفت.»» Bible Echo، 2 مه 1898.

In the midst of the crisis, the queen (a church), identified that there is a source that can identify the “Future for America”. Daniel once again stands in his lot to fulfill his purpose at the end of the days. The witness of the ensign given in the fiery furnace by Shadrach, Meshach and Abednego is now given by Daniel, as he adds to the line of truth that in the “hour” of the Sunday law crisis, those who represent the ensign will be brought before the state authorities to testify of the truth.

در میانهٔ بحران، ملکه (یک کلیسا) تشخیص داد که منبعی وجود دارد که می‌تواند «آینده برای آمریکا» را شناسایی کند. دانیال بار دیگر در قُرعهٔ خویش می‌ایستد تا مقصود خود را در پایان ایام به انجام رساند. شهادتِ عَلَمی که به‌وسیلهٔ شَدرَک، میشَک و عَبِدنَغو در کورهٔ آتشین داده شد، اکنون به‌وسیلهٔ دانیال داده می‌شود، زیرا او بر خطِ حقیقت می‌افزاید که در «ساعتِ» بحرانِ قانون یکشنبه، کسانی که نمایانگر آن عَلَم هستند، برای ادای شهادت به حقیقت، در برابر مقامات دولتی حاضر خواهند شد.

> “‘They will deliver you up to councils, … yea and before governors and kings shall ye be brought for My sake, for a testimony to them and to the Gentiles.’ Matthew 10:17, 18, R. V. Persecution will spread the light. The servants of Christ will be brought before the great men of the world, who, but for this, might never hear the gospel. The truth has been misrepresented to these men. They have listened to false charges concerning the faith of Christ’s disciples. Often their only means of learning its real character is the testimony of those who are brought to trial for their faith. Under examination these are required to answer, and their judges to listen to the testimony borne. God’s grace will be dispensed to His servants to meet the emergency. ‘It shall be given you,’ says Jesus, ‘in that same hour what ye shall speak. For it is not ye that speak, but the Spirit of your Father which speaketh in you.’ As the Spirit of God illuminates the minds of His servants, the truth will be presented in its divine power and preciousness. Those who reject the truth will stand to accuse and oppress the disciples. But under loss and suffering, even unto death, the Lord’s children are to reveal the meekness of their divine Example. Thus will be seen the contrast between Satan’s agents and the representatives of Christ. The Saviour will be lifted up before the rulers and the people.” The Desire of Ages, 354.

> «“तिमीहरूलाई परिषद्हरूसमक्ष सुम्पिइनेछ, … हो, मेरो खातिर तिमीहरूलाई हाकिमहरू र राजाहरूका सामु पनि ल्याइनेछ, तिनीहरू र अन्यजातिहरूका निम्ति साक्ष्यको रूपमा।” मत्ती १०:१७, १८, R. V. सतावटले ज्योति फैलाउनेछ। ख्रीष्टका सेवकहरू संसारका महान् मानिसहरूका सामु ल्याइनेछन्, जसले यसो नभएको भए सुसमाचार कहिल्यै नसुन्न पनि सक्थे। यी मानिसहरूका सामु सत्यलाई विकृत रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। तिनीहरूले ख्रीष्टका चेलाहरूको विश्वाससम्बन्धी झूटा आरोपहरू सुनेका छन्। प्रायः यसको वास्तविक स्वरूप जान्ने तिनीहरूको एकमात्र माध्यम भनेको तिनीहरूको विश्वासका कारण न्यायका लागि उभ्याइएका व्यक्तिहरूको साक्ष्य नै हुन्छ। छानबिनका क्रममा यिनीहरूलाई उत्तर दिनुपर्ने हुन्छ, र तिनीहरूका न्यायाधीशहरूले दिइएको साक्ष्य सुन्नुपर्ने हुन्छ। आपत्कालीन आवश्यकतासँग जुझ्नका लागि परमेश्वरको अनुग्रह उहाँका सेवकहरूलाई प्रदान गरिनेछ। येशू भन्नुहुन्छ, “त्यही घडी तिमीहरूले के बोल्ने हो, त्यो तिमीहरूलाई दिइनेछ। किनकि बोल्ने तिमीहरू होइनौ, तर तिमीहरूमा बोल्नुहुने तिमीहरूका पिताको आत्मा हुनुहुन्छ।” जब परमेश्वरको आत्माले उहाँका सेवकहरूको मनलाई आलोकित गर्नुहुन्छ, तब सत्य आफ्नो दैवी सामर्थ्य र बहुमूल्यतासहित प्रस्तुत गरिनेछ। सत्यलाई अस्वीकार गर्नेहरू चेलाहरूलाई दोष लगाउन र सताउन खडा हुनेछन्। तर हानि र दुःखकष्टमा, मृत्युसम्म पनि, प्रभुका सन्तानहरूले आफ्नो दैवी आदर्शको नम्रता प्रकट गर्नुपर्नेछ। यसरी शैतानका कार्यकर्ताहरू र ख्रीष्टका प्रतिनिधिहरूबीचको भिन्नता देखिनेछ। उद्धारकर्ता शासकहरू र जनताका सामु उच्च पारिनुहुनेछ।” द डिजायर अफ एजेस, 354.

As with the three worthies, Daniel was not interested in any gifts, nor did he need to rehearse what he was going to say. He very simply presented the interpretation of the “seven times,” represented upon the wall.

همان‌گونه که در مورد آن سه مردِ شایسته بود، دانیال نیز به هیچ هدیه‌ای علاقه‌مند نبود، و نیازی هم نداشت آنچه را می‌خواست بگوید از پیش تمرین کند. او به‌سادگی تعبیرِ «هفت زمان» را که بر دیوار نمایان شده بود، بیان کرد.

We will continue the story of Belshazzar in the next article.

ما داستان بلشصر را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.

> «آنان که به کار خدا وفادار نیستند، از اصول تهی‌اند؛ انگیزه‌های ایشان چنان سرشتی ندارد که آنان را برانگیزد تا در هر شرایطی راه درست را برگزینند. خادمان خدا باید همواره احساس کنند که زیر نظرِ کارفرمای خویش‌اند. او که ضیافتِ کفرآمیزِ بَیْلشَصَّر را نظاره می‌کرد، در همهٔ مؤسسات ما، در دفترِ بازرگان، و در کارگاهِ خصوصی حضور دارد؛ و آن دستِ بی‌خون به همان یقین غفلت شما را ثبت می‌کند که داوریِ هولناکِ آن پادشاهِ کفرگو را ثبت کرد. محکومیتِ بَیْلشَصَّر با واژه‌هایی از آتش نوشته شد: “در ترازوها سنجیده شده‌ای، و ناقص یافته شده‌ای”؛ و اگر از انجامِ تعهداتی که خدا به شما سپرده است کوتاهی کنید، محکومیتِ شما نیز همان خواهد بود.» Messages to Young People, 229.

Back to Articles