Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eleven

روم رویا را استوار می‌سازد ـ شماره یازده

Understanding the Triple Application of Prophecy: September 11, 2001, and the Final Testing Process for Laodicean Adventism

درکِ کاربردِ سه‌گانۀ نبوت: یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ و فرایند نهاییِ آزمون برای ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Just as August 11, 1840, confirmed the rules adopted by Miller, after September 11, 2001 it was seen by those willing to see, that the prophetic principles adopted by Future for America were the true biblical methodology of the latter rain, as set forth in Isaiah chapter twenty-eight. The application of reform line upon reform line as set forth in sacred history established that September 11, 2001, was a repetition of August 11, 1840.

همان‌گونه که ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قواعدی را که میلر پذیرفته بود تأیید کرد، پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نیز برای آنان که مایل به دیدن بودند آشکار شد که اصول نبوی‌ای که Future for America پذیرفته بود، همان روش‌شناسی راستین کتاب‌مقدسیِ بارانِ آخر است، چنان‌که در باب بیست‌وهشتم اشعیا بیان شده است. به‌کارگیریِ خطِ اصلاح بر خطِ اصلاح، آن‌گونه که در تاریخ مقدس ارائه شده است، ثابت کرد که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تکراری از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ بود.

It was seen that as the mighty angel of Revelation ten descended in 1840, He typified His descent in 2001. Both angels descended as a prophecy of Islam was fulfilled. The movement then grew as men and women responded to the effectiveness of the methodology. The leadership of Laodicean Seventh-day Adventism was passed by at the time of the end in 1989, and now that church entered into its final testing process, as the Lord began to select the movement of the third angel to be His last-day spokesmen.

دیده شد که همان‌گونه که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ ده در سال 1840 فرود آمد، او فرود آمدن خود را در سال 2001 نیز به‌گونه‌ای نمادین مجسم ساخت. هر دو فرشته در زمانی فرود آمدند که نبوتی دربارهٔ اسلام به انجام می‌رسید. سپس این جنبش، هنگامی که مردان و زنان به کارآمدیِ این روش‌شناسی پاسخ دادند، رشد یافت. رهبریِ ادونتیسمِ روز هفتمِ لائودیکیه در زمانِ آخر، در سال 1989، کنار گذاشته شد، و اکنون آن کلیسا وارد فرایندِ نهاییِ آزمونِ خود گردید، آنگاه که خداوند آغاز کرد تا جنبشِ فرشتهٔ سوم را برگزیند تا سخنگویانِ ایامِ آخرِ او باشند.

A premier rule of the rules given for the last days was the triple application of prophecy. Especially so at that time was the triple application of the three woes, which so clearly upheld the event of September 11, 2001. When that truth was honestly investigated, those who were then being led to Jeremiah’s “old paths,” by hearts seeking for the truth, the prophetic fulfillment, along with the validity of the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel was recognized as valid.

یک قاعدۀ اساسی از قواعدی که برای ایام آخر داده شده بود، کاربرد سه‌گانۀ نبوت بود. به‌ویژه در آن زمان، کاربرد سه‌گانۀ سه وای چنین بود که به‌روشنی رخداد ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را تأیید می‌کرد. هنگامی که آن حقیقت با صداقت مورد بررسی قرار گرفت، کسانی که در آن هنگام، با دل‌هایی جویای حقیقت، به‌سوی «راه‌های قدیم» ارمیا هدایت می‌شدند، تحقق نبوی را، همراه با اعتبار قواعد تفسیر نبوی که از سوی جنبش فرشتۀ سوم پذیرفته شده بود، معتبر شناختند.

It was seen that the correct pioneer understanding of the history of the first woe of Revelation chapter nine represented Islam. The false prophet Mohammed was seen to be the king of that history. In that history Islam would attack the Roman Empire, and their mode of warfare was specifically identified as striking suddenly and unexpectedly. In that regard it was understood that the very mode of warfare of Islam provided the etymological roots of the word “assassin.” In that history Islam would hurt the armies of Rome, and the period concluded under the line of a one-hundred-and-fifty-year time prophecy. When that time prophecy ended on July 27, 1449, the time prophecy and history of the second woe began.

دیده شد که درک درستِ پیشگامان از تاریخِ اولین «وای» در فصل نهمِ مکاشفه، نمایانگر اسلام بود. دیده شد که محمدِ نبیِ کاذب، پادشاهِ آن تاریخ بود. در آن تاریخ، اسلام به امپراتوری روم حمله می‌کرد، و شیوهٔ جنگاوریِ آنان به‌طور مشخص چنین شناخته شده بود که ناگهان و غیرمنتظره ضربه می‌زند. از این حیث، چنین فهمیده می‌شد که همان شیوهٔ جنگاوریِ اسلام، ریشه‌های ریشه‌شناختیِ واژهٔ «assassin» را فراهم آورده است. در آن تاریخ، اسلام به سپاهیانِ روم آسیب می‌رسانْد، و آن دوره تحت خطِ یک نبوتِ زمانیِ صد و پنجاه ساله به پایان می‌رسید. هنگامی که آن نبوتِ زمانی در 27 ژوئیهٔ 1449 به پایان رسید، نبوتِ زمانی و تاریخِ دومین «وای» آغاز شد.

It began another time-prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days, that ended on August 11, 1840. In that history the ruler that represented the prophetic work of Islam was Ottman, who had been typified by Mohammed in the history of the first woe. Chapter nine says that in the history of the second woe, Islam would kill the armies of Rome. They would still exercise the mode of warfare, attacking suddenly and unexpectedly, but in that history gunpowder was first invented and employed, so the second woe represented a mode of warfare represented by the assassin’s sudden attack, plus it included explosives.

اس نے تین سو اکیانوے برس اور پندرہ دن کی ایک اور زمانی نبوت کا آغاز کیا، جو 11 اگست 1840 کو اختتام پذیر ہوئی۔ اس تاریخ میں وہ حاکم جو اسلام کے نبوی کام کی نمائندگی کرتا تھا، عثمان تھا، جس کی تمثیل پہلے وای کی تاریخ میں محمد کے ذریعے کی گئی تھی۔ باب نو کہتا ہے کہ دوسری وای کی تاریخ میں اسلام روم کی افواج کو قتل کرے گا۔ وہ اب بھی جنگ کے اُس طریقے کو اختیار کیے رکھیں گے، یعنی اچانک اور غیر متوقع طور پر حملہ کرنا؛ لیکن اُس تاریخ میں بارود پہلی بار ایجاد کی گئی اور استعمال میں لائی گئی، اس لیے دوسری وای جنگ کے اُس طریقے کی نمائندگی کرتی تھی جس کی مثال قاتل کے ناگہانی حملے سے دی گئی ہے، اور اس میں دھماکا خیز مواد بھی شامل تھا۔

On September 11, 2001 the third woe of Islam suddenly struck the spiritual armies of Rome with explosives. That event marked the beginning of several lines of prophetic truth, but it had clearly been established upon the two previous witnesses of the first and second woe. The event clearly demonstrated that just as the empowerment of the Millerite history of August 11, 1840, when the prophecy of Islam of the second woe was fulfilled and the angel of Revelation ten descended, that when the prophecy of Islam of the third woe arrived, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen on that date.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، سومین وای اسلام ناگهان با مواد منفجره بر لشکرهای روحانی روم فرود آمد. آن رویداد آغاز چندین خط از حقیقت نبوی را رقم زد، اما آشکارا بر دو شاهد پیشینِ وای اول و دوم استوار شده بود. آن رویداد به‌روشنی نشان داد که همان‌گونه که توانمندسازی تاریخ میلریِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰، هنگامی که نبوت اسلام در وای دوم تحقق یافت و فرشتهٔ مکاشفه ۱۰ فرود آمد، رخ داد، آنگاه که نبوت اسلام در وای سوم فرا رسید، فرود آمدن فرشتهٔ مکاشفه ۱۸ را در آن تاریخ رقم زد.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «اکنون این سخن از کجا آمده است که من اعلام کرده‌ام نیویورک باید به‌وسیلهٔ موجی عظیم جارو شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا طبقه بر طبقه بالا می‌رفتند می‌نگریستم: “چه صحنه‌های هولناکی روی خواهد داد، هنگامی که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه کلمات مکاشفه 18:1–3 تحقق خواهد یافت.” تمامی باب هجدهم مکاشفه هشداری است از آنچه بر زمین خواهد آمد. اما من به‌طور خاص نوری دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد ندارم، جز این‌که می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آنجا به‌وسیلهٔ گردش و واژگون‌سازی قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلمه از خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این سازه‌های سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن‌ها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» Review and Herald, July 5, 1906.

The movement of Future for America was then seen, by those willing to see, as the parallel of the Millerite movement. Islam of the third woe became a primary element of the message from that point onward. Inspiration plainly taught that when the angel of Revelation descended the latter rain would arrive.

جنبش «Future for America» سپس از سوی کسانی که مایل به دیدن بودند، به‌عنوان موازِیِ جنبش میلری دیده شد. اسلامِ وایِ سوم از آن زمان به بعد به عنصری اصلی در پیام بدل گردید. الهام به‌روشنی تعلیم داد که هنگامی که فرشتهٔ مکاشفه نازل شود، باران آخِر خواهد رسید.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «بارانِ آخِر باید بر قومِ خدا فرو ریزد. فرشته‌ای نیرومند باید از آسمان فرود آید، و تمامیِ زمین از جلالِ او منوّر گردد.» Review and Herald، 21 آوریل 1891.

As the Lion of the tribe of Judah began to open the broader understanding of the latter rain, He led His people to the book of Joel, which is a primary point of reference of the latter rain. At that point some of those men who had joined the movement post September 11, 2001, determined that the insects of Joel that destroy God’s vine, leading up to the awakening of the Midnight Cry, represented Islam. They could not or would not see that the insects represented Rome.

چون شیرِ سبطِ یهودا آغاز کرد که فهمِ گسترده‌ترِ بارانِ آخر را بگشاید، قومِ خود را به کتابِ یوئیل رهنمون شد، که یکی از اصلی‌ترین مراجعِ بارانِ آخر است. در آن هنگام، برخی از آن مردانی که پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به این جنبش پیوسته بودند، چنین تشخیص دادند که حشراتِ مذکور در کتابِ یوئیل که تاکِ خدا را نابود می‌کنند و تا بیداریِ ندایِ نیمه‌شب پیش می‌روند، نمایانگرِ اسلام هستند. آنان نمی‌توانستند، یا نمی‌خواستند، ببینند که آن حشرات نمایانگرِ روم بودند.

The powerful light that had been brought about by recognizing the triple application of prophecy in regards to the three woes added an unsanctified logical support to their claim that the insects represented Islam. As is always the case, once a private interpretation is entertained a wresting of the Scriptures takes place in an attempt to uphold the false premise. In their work to uphold their view they demonstrated that they did not understand the principle of type and antitype.

نورِ نیرومندی که از تشخیصِ کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت در ارتباط با سه وای پدید آمده بود، پشتوانه‌ای منطقی اما نامقدّس بر ادعای ایشان افزود که حشرات نمایانگر اسلام‌اند. چنان‌که همواره چنین است، هنگامی که تفسیری خصوصی پذیرفته می‌شود، برای حفظ آن مقدمهٔ باطل، تحریفِ کتبِ مقدّس روی می‌دهد. آنان در کوششِ خود برای تثبیت دیدگاهشان نشان دادند که اصلِ تیپ و پادتیپ را درک نکرده‌اند.

In theological and biblical studies, the terms “type” and “antitype” are used to describe a relationship between two elements, where one prefigures or foreshadows the other. This concept often falls under the broader categories of “shadow” and “substance.”

در مطالعات الهیاتی و کتاب‌مقدسی، اصطلاحات «تیپ» و «پادتیپ» برای توصیف رابطه‌ای میان دو عنصر به‌کار می‌روند که در آن یکی از آن‌ها دیگری را از پیش تصویر می‌کند یا سایه‌وار پیش‌نمایی می‌نماید. این مفهوم غالباً ذیل مقوله‌های گسترده‌ترِ «سایه» و «حقیقت» قرار می‌گیرد.

A type is an event, person, or institution in the Old Testament that prefigures or foreshadows a corresponding event, person, or institution in the New Testament. It serves as a symbolic precursor. The antitype is the fulfillment or actualization of the type. It is the reality that was foreshadowed by the type. The concept of “shadow” and “substance” parallels the relationship between type and antitype. The “shadow” represents the (type), whereas the “substance” represents the (antitype).

نمط به رویداد، شخص، یا نهادی در عهد عتیق گفته می‌شود که رویداد، شخص، یا نهاد متناظری را در عهد جدید از پیش تصویر می‌کند یا پیش‌نمایی می‌سازد. این نقشِ پیش‌درآمدی نمادین را ایفا می‌کند. پادنمط تحقق یا فعلیت‌یافتنِ نمط است. آن همان واقعیتی است که نمط آن را از پیش سایه‌وار نمایان ساخته بود. مفهوم «سایه» و «جوهر» با رابطهٔ میان نمط و پادنمط هم‌سو است. «سایه» بیانگرِ (نمط) است، در حالی که «جوهر» بیانگرِ (پادنمط) است.

> Let no man therefore judge you in meat, or in drink, or in respect of an holyday, or of the new moon, or of the sabbath days: Which are a shadow of things to come; but the body is of Christ. Colossians 2:16, 17.

> پس هیچ‌کس شما را در خوراک یا در نوشاک، یا دربارهٔ عید، یا هلالِ ماهِ نو، یا روزهای سَبَّت، داوری نکند؛ که اینها سایهٔ امور آینده‌اند، لیکن اصل از آنِ مسیح است. کولسیان ۲:‏۱۶، ۱۷

> For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect. Hebrews 10:1.

> زیرا شریعت، که سایه‌ای از نیکویی‌های آینده دارد و نه عینِ واقعیِ آن‌ها را، هرگز نمی‌تواند با همان قربانی‌هایی که سال به سال پیوسته تقدیم می‌شدند، نزدیک‌شوندگان را کامل گرداند. عبرانیان ۱۰:۱

In the post September 11, 2001 controversy over Joel, and the correct identification of papal Rome as symbolized by four insects, thus outlining the progressive destruction of Laodicean Adventism, those arguing that the insects were Islam, not only placed an unsanctified emphasis upon the triple application of the three woes, but they also pointed to types which pointed to the antitype of Rome, and claimed those types actually identified Islam. In doing so, they gave evidence that they either did not truly understand the principle of type and antitype, or they believed misrepresenting the types was a worthy means to justify the end.

در مجادله‌ای که پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ دربارهٔ یوئیل و شناساییِ درستِ رومِ پاپی، به‌عنوان آنچه به‌وسیلهٔ چهار حشره نمادپردازی شده است و بدین‌سان نابودیِ تدریجیِ اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای را ترسیم می‌کند، پدید آمد، کسانی که استدلال می‌کردند آن حشرات اسلام‌اند نه فقط تأکیدی نامقدس بر کاربردِ سه‌گانهٔ سه وای نهادند، بلکه همچنین به نمونه‌هایی اشاره کردند که به پادنمونهٔ روم دلالت می‌کرد، و مدعی شدند که آن نمونه‌ها در واقع اسلام را شناسایی می‌کنند. آنان با این کار نشان دادند که یا حقیقتاً اصلِ نمونه و پادنمونه را درک نکرده بودند، یا بر این باور بودند که تحریفِ نمونه‌ها وسیله‌ای شایسته برای توجیهِ غایت است.

In the current controversy over Rome, there is once again evidence that those holding to the flawed idea that the “robbers” of Daniel chapter eleven, verse fourteen is the United States do not correctly understand both the triple application of prophecy, or the principle of type and antitype.

در مناقشهٔ کنونی دربارهٔ روم، بار دیگر شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد کسانی که به این اندیشهٔ نادرست پایبندند که «غارتگران» مذکور در دانیال، باب یازدهم، آیهٔ چهارده، ایالات متحده است، نه کاربرد سه‌گانهٔ نبوت را به‌درستی درک می‌کنند و نه اصل نمونه و ضدنمونه را.

When those who hold the view that the “robbers” are the United States seek to uphold their position they employ an application of a triple application of the three Rome’s, to supposedly prove that modern Rome, the third manifestation of Rome is the United States. Trusting that they are not purposely bearing false witness, and that they are only manifesting a blind ignorance of the rules of a triple application of prophecy, they employ a prophetic characteristic of the first two Rome’s and argue that a characteristic of Rome’s history identifies modern Rome.

جب وہ لوگ جو یہ نظریہ رکھتے ہیں کہ “لٹیرے” ریاست ہائے متحدہ ہیں، اپنے موقف کو برقرار رکھنے کی کوشش کرتے ہیں، تو وہ تین روموں کے سہ گانہ اطلاق کے ایک اطلاق کو استعمال میں لاتے ہیں، تاکہ بظاہر یہ ثابت کریں کہ جدید روم، یعنی روم کی تیسری ظہور پذیری، ریاست ہائے متحدہ ہے۔ اس اعتماد کے ساتھ کہ وہ جان بوجھ کر جھوٹی گواہی نہیں دے رہے، بلکہ محض نبوت کے سہ گانہ اطلاق کے قواعد سے ایک اندھی ناواقفیت کا اظہار کر رہے ہیں، وہ پہلے دو روموں کی ایک نبوی خصوصیت کو اختیار کرتے ہیں اور یہ استدلال کرتے ہیں کہ روم کی تاریخ کی ایک خصوصیت جدید روم کی شناخت کرتی ہے۔

Pagan Rome is the first of three prophetic fulfillments of Rome. In Daniel chapter eight pagan Rome is the masculine little horn. In chapter two pagan Rome is statecraft. In Daniel seven pagan Rome divides into a ten-fold kingdom.

رومِ مشرک، روم کے بارے میں نبوت کی تین تکمیلات میں پہلی ہے۔ دانی ایل باب آٹھ میں رومِ مشرک مذکر چھوٹا سینگ ہے۔ باب دو میں رومِ مشرک ریاستی سیاست ہے۔ دانی ایل باب سات میں رومِ مشرک تقسیم ہو کر دس حصوں پر مشتمل مملکت بن جاتا ہے۔

The second manifestation of Rome is papal Rome, who in chapter eight is the feminine little horn, and who is churchcraft in chapter two, and who is the horn speaking blasphemies and plucks up three horns in chapter seven. Pagan Rome is a singular power, but papal Rome is a twofold power, representing the papal church as ruling over the statecraft of the previous political structures of pagan Rome. In 1798, the papal power received its deadly wound, but it did not cease to be a church, it only ceased to be a beast of Bible prophecy for the civil power it had previously controlled was removed.

روم کا دوسرا ظہور پاپائی روم ہے، جو باب آٹھ میں مؤنث چھوٹا سینگ ہے، اور جو باب دو میں کلیسائی حکمرانی ہے، اور جو باب سات میں وہ سینگ ہے جو کفرآمیز باتیں کرتا ہے اور تین سینگوں کو اکھاڑ ڈالتا ہے۔ بت‌پرست روم ایک واحد قوت ہے، لیکن پاپائی روم دوہری قوت ہے، جو پاپائی کلیسیا کو اس حیثیت سے ظاہر کرتی ہے کہ وہ بت‌پرست روم کے سابقہ سیاسی ڈھانچوں کی ریاستی حکمرانی پر فرمانروا ہے۔ 1798 میں پاپائی قوت نے اپنا مہلک زخم پایا، لیکن وہ کلیسیا ہونا موقوف نہ ہوئی؛ وہ صرف بائبل کی نبوت کا حیوان ہونا موقوف ہوئی، کیونکہ وہ شہری اقتدار جس پر اس نے پہلے تسلط قائم کر رکھا تھا، اس سے چھین لیا گیا۔

The second Rome is papal Rome and it only functioned as a power (beast) of Bible prophecy when it had the ability to control the power of the state to carry out its blasphemous plans. The first Rome was a singular power, the second Rome was a twofold power and the third Rome is a threefold power. The three manifestations of Rome are governed by the same principles as every triple application of prophecy. Prophetically there are three woes, three Babylon’s, three Rome’s and three Elijah’s. In terms of type and antitype the first two manifestation of any of the triple applications are types which provide the shadow of the third fulfillment, which is the antitype and substance of the triple application of prophecy.

رومِ دوم، رومِ پاپی است و تنها زمانی به‌عنوان یک قدرت (وحش) در نبوتِ کتاب‌مقدس عمل می‌کرد که تواناییِ آن را داشت که قدرتِ دولت را برای اجرای نقشه‌های کفرآمیزِ خود تحت کنترل درآورد. رومِ نخست، قدرتی یگانه بود؛ رومِ دوم، قدرتی دوگانه بود؛ و رومِ سوم، قدرتی سه‌گانه است. سه ظهورِ روم، بر اساس همان اصولی اداره می‌شوند که هر کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت بر آن استوار است. از منظر نبوی، سه وای، سه بابل، سه روم و سه ایلیا وجود دارد. از لحاظِ نمونه و ضدنمونه، دو ظهورِ نخستِ هر یک از کاربردهای سه‌گانه، نمونه‌هایی هستند که سایهٔ تحققِ سوم را فراهم می‌آورند؛ تحققی که ضدنمونه و جوهرِ کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت است.

With Rome the characteristics of the first two Rome’s identify that both pagan and papal Rome gave the title of Pontifex Maximus to their ruler. Therefore, the title of the ruler of modern Rome would be Pontifex Maximus, a title never attributed to any president of the United States. The first two Rome’s would overcome three geographical obstacles in order to establish the authority upon the throne of their specific period of history. There is no evidence of the United States overcoming three geographical obstacles leading up to 1798.

روما، بخصائصها في المرحلتين الأوليين، تُعرِّفنا بأنّ كِلَا روما الوثنية وروما البابوية قد منحتا حاكمهما لقب «Pontifex Maximus». ولذلك فإن لقب حاكم روما الحديثة يكون «Pontifex Maximus»، وهو لقب لم يُنسب قطّ إلى أيّ رئيس للولايات المتحدة. أمّا روما في مرحلتيها الأوليين، فكان لا بدّ لها من التغلّب على ثلاث عقبات جغرافية لكي تُثبِّت السلطان على العرش في حقبتها التاريخية الخاصة. ولا يوجد أيّ دليل على أنّ الولايات المتحدة قد تغلّبت على ثلاث عقبات جغرافية في الفترة التي سبقت سنة 1798.

The first two Rome’s had a specific period of time identified when they would rule supremely. In verse twenty-four of Daniel eleven pagan Rome is identified ruling for a “time,” or three hundred and sixty years, which it did from the Battle of Actium in 31 BC, until the year 330 AD. Repeatedly papal Rome is identified as ruling for twelve hundred and sixty years after the three horns were removed, from 538 until 1798. In Isaiah chapter twenty-three the United States is identified as reigning for seventy symbolic years, as the days of one king, but it never removed three geographical obstacles in advance of its ruling for seventy symbolic years.

دو رومِ نخست دارای دوره‌ای زمانیِ مشخص بودند که در آن، به‌طور برتر فرمانروایی می‌کردند. در آیهٔ بیست‌وچهارِ دانیال یازده، رومِ بت‌پرست به‌عنوان حاکم برای یک «زمان»، یا سیصد و شصت سال، معرفی شده است؛ و چنین نیز بود، از نبردِ آکتیوم در 31 پیش از میلاد تا سال 330 میلادی. همچنین بارها رومِ پاپی پس از برداشته شدنِ سه شاخ، به‌عنوان حاکم برای هزار و دویست و شصت سال معرفی شده است، از 538 تا 1798. در اشعیا باب بیست‌وسه، ایالات متحده به‌عنوان فرمانروا برای هفتاد سالِ نمادین، همچون ایامِ یک پادشاه، معرفی شده است؛ اما هرگز پیش از فرمانرواییِ خود برای هفتاد سالِ نمادین، سه مانعِ جغرافیایی را از میان بر نداشت.

Modern Rome is represented as overcoming the three geographical obstacles of the king of the south, the glorious land and Egypt in Daniel chapter eleven, verses forty to forty-two, and when those three obstacles are defeated and brought into the submission of Rome they then form the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. John also informs us that the papal beast’s deadly wound is healed and that it then rules for forty-two symbolic months.

رومِ معاصر به‌مثابه غلبه‌کننده بر سه مانع جغرافیاییِ پادشاهِ جنوب، سرزمینِ جلال و مصر در دانیال، باب یازدهم، آیات چهل تا چهل‌ودو، به تصویر کشیده شده است؛ و هنگامی که این سه مانع شکست خورده و به اطاعتِ روم درآورده می‌شوند، آنگاه اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب را تشکیل می‌دهند. یوحنا نیز به ما اطلاع می‌دهد که زخمِ مُهلِکِ وحشِ پاپی شفا می‌یابد و سپس برای چهل‌ودو ماهِ نمادین فرمانروایی می‌کند.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> و یکی از سرهای او را دیدم که گویی تا سرِ حدّ مرگ زخمی شده بود؛ و زخمِ کشنده‌اش شفا یافت؛ و تمامی جهان در پیِ آن وحش به شگفتی افتاد. و اژدها را که به آن وحش قدرت داده بود پرستش کردند؛ و آن وحش را نیز پرستش نموده، گفتند: «کیست مانند این وحش؟ و کیست که بتواند با او جنگ کند؟» و دهانی به او داده شد که سخنان بزرگ و کفرها بر زبان می‌راند؛ و به او قدرت داده شد که چهل و دو ماه ادامه دهد. مکاشفه ۱۳:‏۳–۵

The beast that rules for forty-two symbolic months after its deadly wound is healed is the Roman power.

آن وحش که پس از التیام یافتن زخمِ مهلکِ خود، به‌مدّت چهل‌ودو ماهِ نمادین فرمان می‌راند، قدرتِ روم است.

> The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ . .. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.” The Great Controversy, 578.

> پیشگوییِ مکاشفهٔ ۱۳ اعلام می‌دارد که قدرتی که به‌وسیلهٔ وحشی با شاخ‌های برّه‌مانند نمایش داده شده است، «زمین و ساکنان آن را» وادار خواهد ساخت تا پاپیّت را عبادت کنند—همان که در آنجا به‌وسیلهٔ وحشی «مانند پلنگ» نمادین شده است.... در هر دو جهانِ قدیم و جدید، پاپیّت در احترامی که به نهادِ یکشنبه گذاشته می‌شود—نهادی که صرفاً بر اقتدار کلیسای روم استوار است—تکریم و homage دریافت خواهد کرد.» نبرد عظیم، ۵۷۸.

Pagan, the first Rome, ruled supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of Daniel chapter eleven, verse twenty-four, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter eight, verse nine.

بت‌پرست، رومِ نخستین، به‌مدت سیصد و شصت سال در کمال اقتدار فرمان راند، در تحققِ دانیال فصل یازدهم، آیهٔ بیست‌وچهار؛ و این پس از آن بود که سه مانع جغرافیایی را برطرف کرد، در تحققِ دانیال فصل هشتم، آیهٔ نهم.

Papal, the second Rome ruled supremely for twelve hundred and sixty years in fulfillment of several passages of Scripture, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter seven, verses eight and twenty.

پاپی، روم دوم، به‌طور مطلق به مدت هزار و دویست و شصت سال فرمان راند، در تحقق چندین بخش از کتاب‌مقدس؛ و این را پس از آن انجام داد که سه مانع جغرافیایی را، در تحقق دانیال باب هفت، آیات هشت و بیست، از میان برداشت.

Modern Rome overcomes the king of the south in verse forty of Daniel eleven, and then in verse forty-one it overcomes the glorious land and in verse forty-two it overcomes Egypt. Modern Rome is the king of the north of Daniel chapter eleven.

رومِ جدید در آیهٔ چهلِ دانیال یازده بر پادشاهِ جنوب غلبه می‌کند، سپس در آیهٔ چهل‌ویک بر سرزمینِ جلال چیره می‌شود، و در آیهٔ چهل‌ودو مصر را مغلوب می‌سازد. رومِ جدید همان پادشاهِ شمال در باب یازدهمِ دانیال است.

Pagan, the first Rome, was a persecuting power, and papal, the second Rome, was a persecuting power and therefore modern Rome will be a persecuting power.

بت‌پرست، رومِ نخست، قدرتی آزاردهنده بود، و پاپی، رومِ دوم، قدرتی آزاردهنده بود؛ بنابراین رومِ جدید نیز قدرتی آزاردهنده خواهد بود.

The United States will participate in the third persecution accomplished by modern Rome, but this doesn’t identify the United States as the papal power, it simply identifies a characteristic of the United States’ relationship to the papal power in the last days.

ایالات متحده در سومین آزار و جفایی که به‌وسیلهٔ رومِ جدید به انجام می‌رسد مشارکت خواهد داشت، اما این امر ایالات متحده را به‌عنوان قدرت پاپی معرفی نمی‌کند؛ بلکه صرفاً یکی از ویژگی‌های رابطهٔ ایالات متحده با قدرت پاپی را در ایام آخر مشخص می‌سازد.

Those who wish to argue that the United States is the “robbers of thy people” in the last days employ the triple application of the three Rome’s to incorrectly identify the United States. The flawed method they employ in the context of a triple application is based upon identifying a characteristic of the first two Rome’s, and insisting that a prophetic characteristic of Rome, and not Rome itself, is the third Rome.

کسانی که می‌خواهند استدلال کنند که ایالات متحده در ایام آخر «یاغیان قوم تو» است، از کاربرد سه‌گانهٔ سه روم برای شناسایی نادرست ایالات متحده بهره می‌برند. روش نادرستی که آنان در چارچوب یک کاربرد سه‌گانه به کار می‌گیرند، بر این مبنا استوار است که یکی از ویژگی‌های دو روم نخست را شناسایی کرده، و اصرار می‌ورزند که یکی از ویژگی‌های نبوتیِ روم، و نه خودِ روم، رومِ سوم است.

They identify Constantine’s first historical Sunday law in 321 AD, and then papal Rome’s Sunday law in 538 AD, to claim the soon-coming Sunday law in the United States defines the United States as modern Rome, and they also mix their flawed application by associating Jesus’ warning to flee when the “abominations of desolation” spoken of by Daniel, as the Sunday law. The “abomination of desolation” Jesus spoke of, points to two Sunday laws in the last days, but it is a very different symbolism in that it is a warning to flee, not the warning to shun the mark of the beast. Their flawed idea doesn’t even address that there are two specific Sunday laws in the last days.

آنان به نخستین قانون تاریخیِ یکشنبه از سوی کنستانتین در سال ۳۲۱ میلادی، و سپس به قانون یکشنبهٔ روم پاپی در سال ۵۳۸ میلادی اشاره می‌کنند تا ادعا کنند که قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، ایالات متحده را به‌عنوان رومِ مدرن تعریف می‌کند؛ و همچنین این کاربرد نادرستِ خود را با مرتبط ساختن هشدار عیسی دربارهٔ گریختن، هنگامی که «مکروهِ ویرانی» مذکور در سخنان دانیال ظاهر شود، با قانون یکشنبه درهم می‌آمیزند. «مکروهِ ویرانی» که عیسی از آن سخن گفت، به دو قانون یکشنبه در ایام آخر اشاره دارد، اما این نمادپردازی کاملاً متفاوت است، زیرا هشداری برای گریختن است، نه هشداری برای پرهیز از نشانِ وحش. تصور نادرستِ آنان حتی به این واقعیت نیز نمی‌پردازد که در ایام آخر، دو قانون یکشنبهٔ مشخص وجود دارد.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take any thing out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day. Matthew 24:15–20.

> پس چون مکروهِ ویرانی را که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است، در مکان مقدّس برپا ببینید، (هر که می‌خواند، دریابد:) آنگاه آنان که در یهودیه‌اند، به کوه‌ها بگریزند؛ و آن که بر بام است، برای برداشتن چیزی از خانهٔ خود فرود نیاید؛ و آن که در کِشتزار است، برای برداشتن جامهٔ خویش بازنگردد. و وای بر آبستنان و شیردهندگان در آن روزها! امّا دعا کنید که گریختن شما در زمستان یا در روز سبت واقع نشود. متّی 24:15–20.

“The abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” was a sign which Jesus gave to His people that identified when they should flee from the coming destruction of Jerusalem as pagan Rome besieged and thereafter destroyed the sanctuary and city from the year 66 to the year 70 AD.

«مکروهِ ویرانی، که دانیال نبی از آن سخن گفته است،» نشانه‌ای بود که عیسی به قوم خویش داد تا معیّن سازد چه هنگام باید از ویرانیِ قریب‌الوقوعِ اورشلیم بگریزند؛ آنگاه که رومِ بت‌پرست از سال 66 تا سال 70 میلادی، معبد و شهر را محاصره کرد و سپس ویران ساخت.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. . ..

> عیسی به شاگردانی که گوش فرا می‌دادند، داوری‌هایی را اعلام کرد که قرار بود بر اسرائیل مرتد فرود آید، و به‌ویژه انتقامِ جزادهنده‌ای را که به سبب رد کردن و مصلوب ساختن مسیحا بر ایشان وارد می‌شد. نشانه‌هایی آشکار و انکارناپذیر پیش از آن اوجِ هولناک ظاهر می‌گشت. آن ساعتِ دهشت‌بار ناگهان و به‌سرعت فرا می‌رسید. و نجات‌دهنده پیروان خود را هشدار داد: «پس چون مکروهِ ویرانی را که دانیال نبی از آن گفته است در مکان مقدس برپا ایستاده ببینید، (هر که می‌خواند، دریابد:) آنگاه آنان که در یهودیه‌اند، به کوه‌ها بگریزند.» متی 24:15، 16؛ لوقا 21:20، 21. هنگامی که علم‌های بت‌پرستانهٔ رومیان در آن زمین مقدس، که چند فرسنگی بیرون از دیوارهای شهر امتداد داشت، برپا می‌شد، آنگاه پیروان مسیح می‌بایست در گریز، ایمنی بجویند. چون آن نشانهٔ هشدار دیده می‌شد، آنان که می‌خواستند بگریزند، نباید هیچ درنگی می‌کردند....

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

> «در ویرانی اورشلیم، حتی یک مسیحی نیز هلاک نشد. مسیح به شاگردان خود هشدار داده بود، و همهٔ آنان که به سخنان او ایمان داشتند، در انتظار نشانهٔ موعود بیدار ماندند.... بی‌درنگ به مکانی امن گریختند—شهر پِلا، در سرزمین پیریه، آن سوی اردن.» نبرد عظیم، 25، 30.

As the year 538 approached, the Christians of that era recognized that the church had been corrupted by a compromise with the religion of paganism, and based upon the warning of Christ, and in conjunction with the light given through the apostle Paul’s testimony in 2 Thessalonians chapter two, they fled into the prophetic wilderness of the twelve hundred and sixty years.

چونکہ 538ء کا سال قریب آ رہا تھا، اُس دور کے مسیحیوں نے پہچان لیا تھا کہ کلیسیا بت‌پرستی کے مذہب کے ساتھ مصالحت کے باعث فاسد ہو چکی تھی، اور مسیح کی تنبیہ کی بنیاد پر، اور 2 تھسلنیکیوں باب دو میں رسول پولس کی گواہی کے ذریعے دی گئی روشنی کے مطابق، وہ بارہ سو ساٹھ برسوں کے نبوی بیابان میں فرار ہو گئے۔

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> «اما پیش از آمدن مسیح، تحولات مهمی در جهان دینی، که در نبوت پیشگویی شده بود، می‌بایست رخ دهد. رسول اعلام کرد: “در ذهن خود به‌زودی متزلزل نشوید و مضطرب نگردید، نه به‌وسیلهٔ روح، نه به‌وسیلهٔ کلام، و نه به‌وسیلهٔ نامه‌ای که گویی از جانب ما باشد، چنان که روز مسیح فرا رسیده است. هیچ‌کس به هیچ‌وجه شما را فریب ندهد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتدادی واقع شود و آن مرد گناه آشکار گردد، آن پسر هلاکت؛ که مخالفت می‌ورزد و خود را برتر از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش است، برمی‌افرازد؛ به‌گونه‌ای که او همچون خدا در معبد خدا می‌نشیند و خود را چنان می‌نمایاند که گویی خداست.”»

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> «سخنانِ پولُس را نباید بد تعبیر می‌کردند. نباید تعلیم داده می‌شد که او به‌واسطهٔ مکاشفه‌ای خاص، تسالونیکیان را از آمدنِ فوریِ مسیح آگاه ساخته است. چنین موضعی موجب آشفتگی در ایمان می‌گردید؛ زیرا نومیدی غالباً به بی‌ایمانی می‌انجامد. ازاین‌رو رسول برادران را هشدار داد که هیچ پیامِ از این‌گونه را به‌عنوان صادرشده از جانب او نپذیرند، و سپس بر این حقیقت تأکید کرد که قدرتِ پاپی، که نبی دانیال آن را با چنان روشنی توصیف کرده بود، هنوز می‌بایست سر برآورد و بر ضد قومِ خدا جنگ برانگیزد. تا هنگامی که این قدرت کارِ مرگبار و کفرآمیزِ خود را به انجام نرسانده باشد، برای کلیسا بیهوده بود که در انتظار آمدنِ خداوندِ خویش باشد. پولُس پرسید: «آیا به یاد نمی‌آورید که هنگامی که هنوز با شما بودم، این امور را به شما می‌گفتم؟»

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> هولناک بودند آن آزمایش‌هایی که می‌بایست کلیسای راستین را فروگیرند. حتی در همان زمانی که رسول می‌نوشت، «سرّ بی‌دینی» از پیش آغاز به کار کرده بود. تحولاتی که قرار بود در آینده رخ دهند، می‌بایست «بر وفق عملِ شیطان با هر گونه قوّت و آیات و عجایب دروغین، و با هر فریبِ ناراستی در آنان که هلاک می‌شوند» باشند.

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> «به‌ویژه بیانِ رسول دربارهٔ کسانی که از پذیرفتنِ «محبتِ حق» سر باز می‌زنند، بس هولناک است. او دربارهٔ همهٔ کسانی که آگاهانه پیام‌های حق را رد می‌کنند، اعلام داشت: «و بدین سبب، خدا برای ایشان عملِ گمراهی می‌فرستد تا دروغ را باور کنند؛ تا همهٔ آنان که به حق ایمان نیاوردند، بلکه از ناراستی خشنود شدند، محکوم گردند.» انسان‌ها نمی‌توانند بی‌کیفر هشدارهایی را که خدا از روی رحمت برای آنان می‌فرستد رد کنند. خدا روحِ خود را از کسانی که در روی‌گردانی از این هشدارها پافشاری می‌ورزند، بازمی‌گیرد و ایشان را به فریب‌هایی که دوست می‌دارند وامی‌گذارد.» اعمالِ رسولان، ۲۶۵، ۲۶۶.

The compromise between paganism and the church was the warning sign that led the Christians of that era to separate from papal Rome, but it should be noted that the light that Paul contributed to Jesus’ warning to flee, is the same passage that William Miller came to understand that “the daily” of the book of Daniel represented pagan Rome. The prophetic relationship between pagan Rome restraining, and then falling away in order for papal Rome to ascend to the throne was a truth that must be understood, for the consequences of not recognizing the prophetic relationship would bring strong delusion upon those who did not love that truth. Sister White addresses the same history:

مصالحه میان بت‌پرستی و کلیسا، نشانهٔ هشداردهنده‌ای بود که مسیحیانِ آن عصر را به جدایی از روم پاپی رهنمون ساخت؛ اما باید توجه داشت که نوری که پولُس به هشدار عیسی دربارهٔ گریختن افزود، همان بخشی است که ویلیام میلر به این درک رسید که «قربانیِ دائم» در کتاب دانیال، نمودارِ رومِ بت‌پرست است. رابطهٔ نبویِ میانِ رومِ بت‌پرست که بازمی‌داشت، و سپس کنار رفتنِ آن تا رومِ پاپی بر تخت جلوس کند، حقیقتی بود که باید درک می‌شد؛ زیرا پیامدِ عدمِ تشخیصِ این رابطهٔ نبوی، گمراهیِ شدید را بر کسانی می‌آورد که آن حقیقت را دوست نمی‌داشتند. خواهر وایت به همان تاریخ می‌پردازد:

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> «برای آنان که می‌خواستند وفادار بمانند، ایستادگی استوار در برابر فریب‌ها و رجاساتی که در جامه‌های کاهنانه مبدّل شده و به درون کلیسا راه یافته بودند، مستلزم پیکاری جانفرسا بود. کتاب‌مقدس به‌عنوان معیار ایمان پذیرفته نمی‌شد. آموزهٔ آزادی دینی بدعت خوانده می‌شد، و پشتیبانان آن مورد نفرت قرار می‌گرفتند و محکوم می‌شدند. »

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45, 46.

> «پس از نبردی طولانی و سخت، آن اندکِ وفاداران بر آن شدند که هرگونه پیوند با کلیسای مرتد را منحل سازند، اگر او همچنان از رهایی خویش از باطل و بت‌پرستی سرباز زند. آنان دریافتند که اگر بخواهند از کلام خدا اطاعت کنند، جدایی ضرورتی مطلق است. ایشان جرأت نداشتند خطاهایی را که برای جان‌های خودشان مهلک بود تحمل کنند، و الگویی بر جای نهند که ایمان فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان را به مخاطره اندازد. برای تأمین صلح و وحدت، آماده بودند هر امتیازی را که با وفاداری به خدا سازگار باشد بپذیرند؛ اما احساس می‌کردند که حتی صلح نیز، اگر به بهای قربانی کردن اصول به دست آید، بهایی بیش از حد گزاف خواهد داشت. اگر وحدت تنها با مصالحه بر سر حقیقت و پارسایی ممکن باشد، پس بگذارید اختلاف باشد، و حتی جنگ.» The Great Controversy, 45, 46.

The prophetic relationship between the United States and the papacy in the last days has been typified, and emphasized, by Paul’s identification of the relationship between pagan and papal Rome leading up to 538 AD. In the triple application of Rome, pagan Rome fulfilled Jesus words identifying the abomination of desolation as a sign to flee, and papal Rome also fulfilled Jesus’ words. Sister White identifies another fulfillment of Christ’s words.

رابطهٔ نبوی میان ایالات متحده و پاپیّت در ایام آخر، به‌واسطهٔ شناساییِ پولُس از رابطهٔ میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی تا منتهی به سال 538 میلادی، نمونه‌وار به تصویر کشیده شده و مورد تأکید قرار گرفته است. در کاربرد سه‌گانهٔ روم، رومِ بت‌پرست سخنان عیسی را که «مکروهِ ویرانی» را به‌عنوان نشانه‌ای برای گریختن معرفی می‌کرد، محقق ساخت، و رومِ پاپی نیز سخنان عیسی را به انجام رسانید. خواهر وایت تحقق دیگری از سخنان مسیح را شناسایی می‌کند.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «اکنون زمانی نیست که قوم خدا دل‌بستگی‌های خود را بر جهان استوار سازند یا گنج خویش را در دنیا بیندوزند. زمانی چندان دور نیست که ما نیز، همچون شاگردان نخستین، ناگزیر خواهیم شد در مکان‌های ویران و خلوت پناهگاهی بجوییم. همان‌گونه که محاصرهٔ اورشلیم به‌وسیلهٔ سپاهیان روم علامت فرار برای مسیحیان یهودیه بود، همچنین به‌دست گرفتن قدرت از سوی ملت ما در فرمانی که سبتِ پاپی را الزام‌آور می‌سازد، برای ما هشداری خواهد بود. آنگاه وقت آن خواهد بود که شهرهای بزرگ را ترک کنیم، تا در تدارک ترک شهرهای کوچک‌تر نیز، برای سکونت در خانه‌های دورافتاده در مکان‌های خلوت در میان کوه‌ها، آماده شویم.» شهادت‌ها، جلد ۵، ص. ۴۶۴.

For the Christians of Christ’s time period the warning identified when to flee Jerusalem. In the fifth and sixth century the warning for the Christians led them to flee into the wilderness.

برای مسیحیانِ دورانِ مسیح، این هشدار زمانِ گریختن از اورشلیم را مشخص کرد. در قرن پنجم و ششم، این هشدار برای مسیحیان سبب شد که به بیابان بگریزند.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . .. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ. Revelation 12:6, 15–17.

> اور عورت بیابان کی طرف بھاگ گئی، جہاں اُس کے لیے خدا کی طرف سے ایک جگہ تیار کی گئی تھی، تاکہ وہاں وہ اُسے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک کھلائیں۔ ... اور اُس عورت کو بڑے عقاب کے دو پر دیے گئے، تاکہ وہ سانپ کے سامنے سے اُڑ کر بیابان میں اپنی اُس جگہ پہنچ جائے، جہاں ایک زمانہ، دو زمانے، اور آدھا زمانہ تک اُس کی پرورش کی جاتی ہے۔ اور سانپ نے اپنے منہ سے عورت کے پیچھے پانی کو ندی کے مانند بہا دیا، تاکہ اُسے بہا کر لے جائے۔ مگر زمین نے عورت کی مدد کی، اور زمین نے اپنا منہ کھول کر اُس ندی کو نگل لیا جو اژدہا نے اپنے منہ سے بہائی تھی۔ اور اژدہا عورت پر غضب ناک ہوا، اور اُس کی نسل کے باقی ماندہ لوگوں سے جنگ کرنے کو گیا، جو خدا کے احکام پر عمل کرتے ہیں اور یسوع مسیح کی گواہی رکھتے ہیں۔ مکاشفہ 12:6، 15–17۔

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of the thing, for He is Alpha and Omega. The warning of the abomination of desolation in the history of papal Rome was recognized when the papal power was recognized as standing in the holy place.

عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ همان چیز به تصویر می‌کشد، زیرا او الفا و امگا است. هشدارِ مکروهِ ویرانی در تاریخِ رومِ پاپی هنگامی شناخته شد که قدرتِ پاپی به‌عنوان ایستاده در مکانِ مقدّس شناخته شد.

The warning is recorded by Matthew, Mark and Luke, and each reference has a slight variation of words. Matthew states, “When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place,” and Mark states, “when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not.” Luke states, “when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains.”

این هشدار در نوشته‌های متی، مرقس و لوقا ثبت شده است، و هر یک از این اشارات تفاوتی جزئی در الفاظ دارند. متی می‌گوید: «پس چون مکروهِ ویرانی را که دانیال نبی از آن سخن گفته است، در مکان مقدّس برپا ایستاده ببینید»، و مرقس می‌گوید: «چون مکروهِ ویرانی را که دانیال نبی از آن سخن گفته است، ایستاده در جایی که نباید باشد ببینید.» لوقا می‌گوید: «و چون اورشلیم را محاصره‌شده به لشکرها ببینید، آنگاه بدانید که ویرانی آن نزدیک است. آنگاه آنان که در یهودیه هستند، به کوه‌ها بگریزند.»

All three testimonies apply together. In a more specific application, Luke’s reference of Jerusalem being compassed with armies identifies the warning that when pagan Rome began its siege against Jerusalem in the year 66 AD, that Christians still in Jerusalem were to immediately flee. Matthew’s reference of “the holy place,” corresponds with Paul identifying the “man of sin” who “sitteth in the temple of God, showing himself that he is God,” thus representing the papal fulfillment of the “abomination of desolation.” Mark identifies the abomination of desolation standing where it ought not, and it corresponds to the warning to flee given to Adventism in the last days. Two of the warnings are associated with the command that whoever reads the warning should understand, and they all address a sign that was to inform the Christians of the era to flee.

ہر تینوں گواہیاں باہم مل کر لاگو ہوتی ہیں۔ ایک زیادہ مخصوص اطلاق میں، لوقا کا یہ حوالہ کہ یروشلیم لشکروں سے گھِر جائے گا، اس انتباہ کی نشان دہی کرتا ہے کہ جب سن 66 عیسوی میں مشرکانہ روم نے یروشلیم کا محاصرہ شروع کیا، تو یروشلیم میں موجود مسیحیوں کو فوراً فرار ہو جانا تھا۔ متی کا حوالہ “مقدس مقام” کی طرف ہے، جو پولس کی اس شناخت کے مطابق ہے کہ “گناہ کا آدمی” جو “خدا کے مقدِس میں بیٹھتا ہے اور اپنے آپ کو خدا ظاہر کرتا ہے،” یوں “مکروہِ ویرانی” کی پاپائی تکمیل کی نمائندگی کرتا ہے۔ مرقس “مکروہِ ویرانی” کو وہاں کھڑا دکھاتا ہے جہاں اسے نہ ہونا چاہیے، اور یہ آخری ایام میں ایڈونٹ ازم کو دیے گئے فرار کے انتباہ کے مطابق ہے۔ ان انتباہات میں سے دو اس حکم کے ساتھ وابستہ ہیں کہ جو کوئی اس انتباہ کو پڑھے، وہ سمجھے؛ اور یہ سب ایک ایسی علامت سے متعلق ہیں جس کا مقصد اس زمانے کے مسیحیوں کو فرار ہونے سے آگاہ کرنا تھا۔

The false application of a triple application that is misrepresented by those who claim the “robbers of thy people” are the United States, identifies that when the “abomination of desolation” is fulfilled at the Sunday law in the United States, that the Sunday law that then is enforced identifies the United States as Modern Rome, for pagan and papal Rome both previously enforced a Sunday law.

کاربرد نادرستِ یک انطباق سه‌گانه که به‌وسیلهٔ کسانی تحریف می‌شود که ادعا می‌کنند «غارتگرانِ قومِ تو» ایالات متحده هستند، مشخص می‌سازد که هنگامی که «مکروهِ ویرانگر» در قانونِ یکشنبه در ایالات متحده به تحقق می‌رسد، همان قانونِ یکشنبه که آنگاه به اجرا گذاشته می‌شود، ایالات متحده را به‌عنوان رومِ مدرن معرفی می‌کند؛ زیرا رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی هر دو پیش‌تر قانونِ یکشنبه را به اجرا گذاشته بودند.

The problem with that flawed application is that the Sunday law of pagan Rome took place in the year 321 AD, but pagan Rome’s fulfillment of the “abomination of desolation” was fulfilled in the year 66 AD, 255 years before the Sunday law of 321 AD. So too, the compromise that produced the “man of sin” was already occurring in the time of Paul, who said, “the mystery of iniquity doth already work,” yet the papal Sunday law came over four centuries later. The first two witnesses in a triple application of prophecy establish the characteristics of the third fulfillment of the last days. The “abomination of desolation” in the last days, upon two historical witnesses, and three biblical records of Christ’s words, represents a warning to flee, not the enforcement of a Sunday law.

اس کاربردِ معیوب کے ساتھ مسئلہ یہ ہے کہ مشرکانہ روم کا اتوار کے قانون سنہ 321ء میں نافذ ہوا، لیکن مشرکانہ روم کی جانب سے “ویرانی کی مکروہ چیز” کی تکمیل سنہ 66ء میں ہو چکی تھی، یعنی سنہ 321ء کے اتوار کے قانون سے 255 برس پہلے۔ اسی طرح، وہ مصالحت جس نے “مردِ گناہ” کو پیدا کیا، پہلے ہی پولس کے زمانہ میں وقوع پذیر ہو رہی تھی، جس نے کہا، “بدکرداری کا بھید تو اب ہی اثر کر رہا ہے،” تاہم پاپائی اتوار کا قانون چار صدیوں سے بھی زیادہ بعد میں آیا۔ نبوت کے سہ گانہ اطلاق میں پہلے دو گواہ آخری ایام کی تیسری تکمیل کی خصوصیات قائم کرتے ہیں۔ آخری ایام میں “ویرانی کی مکروہ چیز”، دو تاریخی گواہوں اور مسیح کے کلام کے تین بائبلی بیانات کی بنیاد پر، اتوار کے قانون کے نفاذ کی نہیں بلکہ بھاگ نکلنے کی تنبیہ کی نمائندگی کرتی ہے۔

In the next article we will break down why the application is flawed in the context of established rules associated with a triple application of prophecy, and why the identification of the Sunday law in the context of the warning given by Christ is a misrepresentation of prophetic history.

در مقالهٔ بعدی توضیح خواهیم داد که چرا این تطبیق در چارچوب قواعد تثبیت‌شدهٔ مربوط به کاربرد سه‌گانهٔ نبوت معیوب است، و چرا شناسایی قانون یک‌شنبه در چارچوب هشداری که مسیح داده است، تحریفی از تاریخ نبوی به‌شمار می‌آید.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> «این سازش میان بت‌پرستی و مسیحیت به پدید آمدنِ “مرد گناه” انجامید که در نبوت پیشگویی شده است که در برابر خدا می‌ایستد و خویشتن را برتر از او برمی‌افرازد. آن نظام عظیمِ دینِ باطل، شاهکاری از قدرت شیطان است—یادمانی از کوشش‌های او برای نشستن بر تخت سلطنت و فرمان راندن بر زمین مطابق ارادهٔ خویش.» جدال عظیم، 50.

Back to Articles