Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Five

کتاب یوئیل اور لاودِکیہ کی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا — نمبر پچیس

Number Twenty-Five

شمارهٔ بیست‌وپنجم

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book of Joel confronts the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church with the testimony of its escalating rebellion over four generations. Those four generations are also illustrated in Ezekiel chapter eight, where the twenty-five men of that fourth-generation bow to the sun. In 1901, 13 years after the rebellion of 1888, the Adventist church organized a committee to lead the church.

کتاب یوئیل، رهبری کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه را با شهادتِ تمرّدِ فزایندهٔ آن در طیّ چهار نسل مواجه می‌سازد. این چهار نسل همچنین در فصل هشتمِ حزقیال به تصویر کشیده شده‌اند، جایی که بیست‌وپنج مردِ آن نسلِ چهارم در برابر خورشید سجده می‌کنند. در سال ۱۹۰۱، سیزده سال پس از تمرّدِ ۱۸۸۸، کلیسای ادونتیست کمیته‌ای را برای رهبری کلیسا سازمان‌دهی کرد.

The initial General Conference’s Executive Committee was established during the major reorganization at the 1901 General Conference Session, and it consisted of 25 members. This was a significant expansion from the pre-1901 committee, which had only 13 members. The members have increased through the years, but Jesus always identifies the end with the beginning. The beginning was 25 members, with one as the leader, paralleling a course in the sanctuary, which consisted of 24 priests and one high priest.

کمیتهٔ اجراییِ نخستینِ کنفرانس عمومی در جریانِ تجدید سازمانِ عمده در اجلاسِ کنفرانس عمومیِ سال ۱۹۰۱ تأسیس شد، و از ۲۵ عضو تشکیل می‌یافت. این امر گسترشی چشمگیر نسبت به کمیتهٔ پیش از ۱۹۰۱ بود که تنها ۱۳ عضو داشت. شمار اعضا در طول سال‌ها افزایش یافته است، اما عیسی همواره پایان را با آغاز مشخص می‌سازد. آغاز، ۲۵ عضو بود، با یک نفر به‌عنوان رهبر، که با سیرِ خدمتی در قُدس‌گاه مطابقت داشت؛ سِیری که از ۲۴ کاهن و یک کاهنِ اعظم تشکیل می‌شد.

Judas and the Sanhedrin are two symbols of rebellion in the time of Christ. The Sanhedrin represents the Laodicean Seventh-day Adventist church. The Sanhedrin’s participation in the crucifixion of Christ, typifies the role of Adventism in the Sunday law crisis. The Sanhedrin—the supreme Jewish council in Jerusalem, composed of chief priests, elders, and scribes, presided over by High Priest Caiaphas—played a central role in the events leading to Jesus’ death.

یهودا و سنهدرین دو نمادِ عصیان در زمانِ مسیح هستند. سنهدرین نمایانگرِ کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روز هفتم است. مشارکتِ سنهدرین در مصلوب ساختنِ مسیح، نقشی را که ادونتیسم در بحرانِ قانونِ یکشنبه ایفا می‌کند، به‌صورتِ نمادین پیش‌نمونه‌سازی می‌کند. سنهدرین—شورای عالیِ یهود در اورشلیم، متشکل از رؤسای کَهَنه، مشایخ و کاتبان، به ریاستِ قیافا، کاهنِ اعظم—در رویدادهایی که به مرگِ عیسی انجامید، نقشی محوری ایفا کرد.

After Jesus’ arrest in Gethsemane (orchestrated with Judas’ betrayal), he was brought before the Sanhedrin at night in Caiaphas’ house. They sought testimony to condemn him, producing witnesses who accused him of blasphemy and insurrection.

پس از دستگیری عیسی در جتسیمانی ــ که با خیانت یهودا تدارک دیده شده بود ــ او را در شب به حضور سنهدرین در خانهٔ قیافا آوردند. آنان در پی شهادتی بودند تا او را محکوم کنند، و شاهدانی آوردند که او را به کفرگویی و شورش متهم می‌ساختند.

When Caiaphas directly asked Jesus if he was the Messiah (or Son of God), Jesus’ affirmative response, “You have said so” led the high priest to declare, “Blasphemy!” The council condemned Him as deserving death. Lacking authority under Roman rule to execute capital sentences, they handed Jesus over to Pontius Pilate, the Roman governor, accusing him of sedition to secure a Roman execution. The actual crucifixion was carried out by Roman soldiers under Pilate’s order, but only after Pilate yielded to pressure from the chief priests and a crowd (who demanded Jesus’ death and the release of Barabbas).

هنگامی که قیافا به‌طور مستقیم از عیسی پرسید آیا او مسیح است (یا پسر خدا)، پاسخ تأییدی عیسی، «تو گفتی»، موجب شد کاهن اعظم اعلام کند: «کفر!» شورا او را مستوجب مرگ محکوم کرد. چون تحت حاکمیت روم اختیار اجرای احکام اعدام را نداشتند، عیسی را به پونتیوس پیلاطس، والی رومی، سپردند و او را به فتنه‌انگیزی متهم کردند تا اعدام او به‌دست رومیان انجام شود. مصلوب شدنِ واقعی به‌دست سربازان رومی و به فرمان پیلاطس انجام گرفت، اما تنها پس از آنکه پیلاطس در برابر فشارِ سران کاهنان و جمعیت (که مرگ عیسی و آزادیِ باراباس را مطالبه می‌کردند) تسلیم شد.

> “When Christ was upon this earth, the world preferred Barabbas. And today the world and the churches are making the same choice. The scenes of the betrayal, the rejection, and the crucifixion of Christ have been re-enacted, and will again be re-enacted on an immense scale. People will be filled with the attributes of the enemy, and with them his delusions will have great power. Just to that degree that light is refused will there be misconception and misunderstanding. Those who reject Christ and choose Barabbas work under a ruinous deception. Misrepresentation and false witness will grow to open rebellion. The eye being evil, the whole body will be full of darkness. Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie. They are ensnared and taken, and by their every action they cry, Release unto us Barabbas, but crucify Christ.

> «چون مسیح بر این زمین بود، جهان برابّاس را برگزید. و امروز نیز جهان و کلیساها همان انتخاب را می‌کنند. صحنه‌های خیانت، ردّ، و مصلوب شدن مسیح از نو به اجرا درآمده‌اند، و بار دیگر نیز در مقیاسی عظیم از نو به اجرا درخواهند آمد. مردم از خصایص دشمن آکنده خواهند شد، و فریب‌های او در میان ایشان قدرتی عظیم خواهد یافت. درست به همان اندازه‌ای که نور رد شود، بدفهمی و سوءتفاهم پدید خواهد آمد. آنان که مسیح را رد می‌کنند و برابّاس را برمی‌گزینند، زیر نفوذ فریبی هلاکت‌بار عمل می‌کنند. تحریف و شهادت دروغ به شورش آشکار خواهد انجامید. چون چشم بد باشد، تمامی بدن از ظلمت پر خواهد شد. آنان که محبت خویش را به هر رهبری جز مسیح می‌سپارند، خود را در تحت تسلطِ تن و جان و روحِ نوعی شیفتگی خواهند یافت که چنان افسونگر است که تحت قدرت آن، جان‌ها از شنیدن حقیقت روی می‌گردانند تا دروغ را باور کنند. ایشان در دام افتاده و گرفتار شده‌اند، و با هر عمل خود فریاد برمی‌آورند: برابّاس را برای ما آزاد کن، اما مسیح را مصلوب ساز.»

> “Even now this decision is being made. The scenes enacted at the cross are being re-enacted. In the churches that have departed from truth and righteousness it is being revealed what human nature can do and will do when the love of God is not an abiding principle in the soul. We need not be surprised at anything that may take place now. We need not marvel at any developments of horror. Those who trample under their unholy feet the law of God have the same spirit as had the men who insulted and betrayed Jesus. Without any compunction of conscience, they will do the deeds of their father, the devil. They will ask the question that came from the traitorous lips of Judas, What will you give me if I betray unto you Jesus the Christ? Even now Christ is being betrayed in the person of his saints.” Review and Herald, January 30, 1900.

> «یہ فیصلہ ابھی بھی کیا جا رہا ہے۔ صلیب پر جو مناظر ادا کیے گئے تھے، وہ پھر سے ادا کیے جا رہے ہیں۔ اُن کلیسیاؤں میں جو سچائی اور راست‌بازی سے برگشتہ ہو چکی ہیں، یہ ظاہر کیا جا رہا ہے کہ جب خدا کی محبت جان میں قائم و دائم اصول نہ ہو تو انسانی فطرت کیا کر سکتی ہے اور کیا کرے گی۔ ہمیں کسی ایسی بات پر تعجب نہیں کرنا چاہیے جو اب واقع ہو سکتی ہے۔ ہمیں ہولناکی کے کسی بھی ظہور پر حیران نہیں ہونا چاہیے۔ جو لوگ اپنے ناپاک پاؤں تلے خدا کی شریعت کو روندتے ہیں، اُنہی کا سا رُوح رکھتے ہیں جیسا اُن آدمیوں کا تھا جنہوں نے یسوع کی توہین کی اور اُسے سپرد کیا۔ ضمیر کی کسی خلش کے بغیر، وہ اپنے باپ، ابلیس، کے کام کریں گے۔ وہ وہی سوال کریں گے جو یہوداہ کے غدار ہونٹوں سے نکلا تھا: اگر میں یسوع مسیح کو تمہارے حوالے کر دوں تو تم مجھے کیا دو گے؟ ابھی بھی مسیح اُس کے مقدسین کے شخص میں سپرد کیا جا رہا ہے۔» Review and Herald، 30 جنوری، 1900۔

If the passage truly means what it says, then those who were being identified as “choosing Barabbas,” will be unable to understand what the passage teaches. Those people are the people in 2 Thessalonians who receive strong delusion, because they loved not the truth. She says of those who choose Barabbas, “Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie.” Those who are choosing Barabbas, are under the control of Satan before the waymark of the cross and Sunday law. In that condition they cannot possibly understand what the passage teaches. They will therefore suggest that, “the conditions when Sister White penned these words were for that peculiar history, not now.” Perhaps they would say, “She is speaking about Christianity in a generic way, and this does not apply directly to Seventh-day Adventists.” Poppycock.

اگر این متن واقعاً همان را معنا می‌دهد که می‌گوید، آنگاه کسانی که به‌عنوان «برگزینندگانِ باراباس» شناخته می‌شدند، قادر نخواهند بود آنچه را که این متن تعلیم می‌دهد درک کنند. اینان همان مردمی هستند که در ۲ تسالونیکیان از ایشان سخن رفته است که چون حقیقت را دوست نداشتند، گرفتارِ ضلالتِ قوی می‌شوند. او دربارهٔ کسانی که باراباس را برمی‌گزینند، می‌گوید: «کسانی که عواطف خود را به هر رهبری جز مسیح می‌سپارند، خود را زیر سلطهٔ شیفتگی‌ای خواهند یافت که چنان افسون‌کننده است که جان‌ها تحت قدرت آن از شنیدن حقیقت روی برمی‌تابند تا دروغ را باور کنند.» کسانی که باراباس را برمی‌گزینند، پیش از نشانهٔ صلیب و قانون یکشنبه، زیر سلطهٔ شیطان هستند. در آن وضعیت، محال است بتوانند آنچه را که این متن تعلیم می‌دهد درک کنند. بنابراین، چنین پیشنهاد خواهند کرد که «اوضاعی که هنگام نگارش این سخنان به‌وسیلهٔ خواهر وایت وجود داشت، مربوط به همان تاریخ خاص بود، نه اکنون.» شاید بگویند: «او دربارهٔ مسیحیت به‌طور کلی سخن می‌گوید، و این امر مستقیماً بر ادونتیست‌های روز هفتم انطباق ندارد.» یاوه.

Of course, the circumstances of the history when Sister White wrote those words were actually a commentary on her personal history, but just as with John in the Revelation, when a prophet is told to write, he is told to write “the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter.” When a prophet records the things that are, he is simultaneously recording the things that will be.

البته، شرایط تاریخیِ زمانه‌ای که خواهر وایت آن سخنان را نوشت، در واقع تفسیری بر تاریخ شخصی او بود؛ اما همان‌گونه که دربارهٔ یوحنا در مکاشفه می‌بینیم، هنگامی که به نبی گفته می‌شود بنویسد، به او گفته می‌شود: «آنچه دیده‌ای، و آنچه هست، و آنچه بعد از این خواهد شد» را بنویس. هنگامی که نبی امورِ موجود را ثبت می‌کند، هم‌زمان امورِ آینده را نیز ثبت می‌نماید.

The leadership of Adventism is represented by Ezekiel’s 25 men, who are also prophetically aligned with the 250 men who stood with Korah, Dathan and Abiram. Just as significantly the rebels of 1888 and the Minneapolis General Conference were identified by Sister White as repeating the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. Sister White directly teaches that when the angel of Revelation eighteen descends and lightens the earth with his glory, the latter rain begins.

رهبری ادونتیسم به‌وسیلهٔ بیست‌وپنج مردِ حزقیال نمایانده شده است، که همچنین از نظر نبوی با دویست‌وپنجاه مردی که با قورح، داتان و ابیرام ایستادند، هم‌راستا هستند. به همان اندازه مهم، شورشیانِ ۱۸۸۸ و کنفرانس عمومی مینیاپولیس از سوی خواهر وایت به‌عنوان کسانی معرفی شدند که شورشِ قورح، داتان و ابیرام را تکرار می‌کردند. خواهر وایت به‌صراحت تعلیم می‌دهد که هنگامی که فرشتهٔ مکاشفه هجده فرود می‌آید و زمین را با جلال خویش روشن می‌سازد، بارانِ آخر آغاز می‌شود.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «بارانِ آخر باید بر قومِ خدا فرو ریزد. فرشته‌ای نیرومند باید از آسمان فرود آید، و تمامی زمین از جلال او روشن گردد.» Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

Sister White directly teaches that the angel of Revelation eighteen descended at the 1888 General Conference with the messages of A. T. Jones and E. J. Waggoner. When she was at the Conference she was so overwhelmed with the rebellion that she decided to pack up her things and leave, but an angel told her that she must stay and record the history, for it was a repetition of the rebellion of Korah. Why did the angel want it recorded, if it wasn’t for a testimony in the latter days? If it is a testimony for the latter days, what else could it mean; other than the Laodicean Seventh-day Adventist church will walk in the footsteps of the Sanhedrin during the Sunday law crisis, and particularly the history that leads up to it.

هر وایت به‌صراحت تعلیم می‌دهد که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده در کنفرانس عمومی ۱۸۸۸ همراه با پیام‌های ا. ت. جونز و ا. ج. واگنر نازل شد. هنگامی که او در آن کنفرانس حضور داشت، از شدّت طغیان چنان مبهوت و متأثر شد که تصمیم گرفت اسباب خود را جمع کند و آنجا را ترک گوید؛ اما فرشته‌ای به او گفت که باید بماند و این تاریخ را ثبت کند، زیرا آن تکرارِ طغیانِ قورح بود. اگر قرار نبود این امر برای شهادتی در ایام آخر ثبت شود، چرا فرشته می‌خواست که ثبت گردد؟ اگر این شهادتی برای ایام آخر است، پس جز این چه معنایی می‌تواند داشته باشد؛ مگر اینکه کلیسای ادونتیست هفتمِ لاودیکیه در بحران قانون یک‌شنبه، و به‌ویژه در تاریخی که به آن منتهی می‌شود، در جای پای سنهدرین گام خواهد نهاد.

The message of Jones and Waggoner was represented as the “message of justification by faith, in verity,” the “Laodicean message,” the “message of Christ’s righteousness” and the “third angel’s message.” The rebels resisted the message, and also rejected the guidance of the Spirit of Prophecy and the chosen messengers of the meeting. Sister White also teaches that when the great buildings of New York City are brought down, by a touch of God’s power, then Revelation 18:1–3, will be fulfilled. Since 9/11 the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church has been repeating the rebellion of Korah, the rebellion of the 25 ancient men, the rebellion of the leadership in 1888 and the rebellion of the Sanhedrin at the time leading up to the cross. Those 25 men, are a symbol representing a counterfeit Levitical priesthood.

پیام جونز و واگنر به‌عنوان «پیامِ عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان، به‌راستی»، «پیام لااودیکیه»، «پیام پارساییِ مسیح» و «پیام فرشتهٔ سوم» معرفی شد. یاغیان در برابر این پیام مقاومت کردند و نیز رهنمودِ روحِ نبوت و پیام‌آورانِ برگزیدهٔ آن اجتماع را رد نمودند. خواهر وایت همچنین تعلیم می‌دهد که هنگامی که بناهای عظیم شهر نیویورک، با لمسی از قدرت خدا، فرو افکنده شوند، آنگاه مکاشفه ۱۸:۱–۳ به انجام خواهد رسید. از زمان ۱۱ سپتامبر، رهبریِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لااودیکیه، شورشِ قورح، شورشِ آن بیست‌وپنج مردِ باستانی، شورشِ رهبری در ۱۸۸۸، و شورشِ سنهدرین در دورهٔ منتهی به صلیب را تکرار کرده است. آن بیست‌وپنج مرد، نمادی هستند که نمایانگرِ یک کهانتِ لاویِ جعلی است.

A Levite was to 25 years old when he began to serve.

एक लेवी तब पच्चीस वर्ष का होता था जब वह सेवा करना आरम्भ करता था।

> And the Lord spake unto Moses, saying, This is it that belongeth unto the Levites: from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service of the tabernacle of the congregation: And from the age of fifty years they shall cease waiting upon the service thereof, and shall serve no more: But shall minister with their brethren in the tabernacle of the congregation, to keep the charge, and shall do no service. Thus shalt thou do unto the Levites touching their charge. Numbers 8:23–26.

> اور خداوند به موسی فرمود: «این است آنچه به لاویان تعلق دارد: از بیست و پنج سالگی به بالا، داخل شوند تا در خدمت خیمهٔ اجتماع به انجام وظیفه بپردازند؛ و از پنجاه سالگی، از انجام خدمت آن بازایستند و دیگر خدمت نکنند. بلکه با برادران خویش در خیمهٔ اجتماع خدمت نمایند تا نگهبانیِ مسئولیت را به‌جا آورند، اما خود هیچ خدمتی انجام ندهند. بدین‌سان، دربارهٔ مسئولیت لاویان با ایشان رفتار کن.» اعداد ۸:‏۲۳–۲۶.

A Levite begins his service at age twenty-five and serves for twenty-five years, until he is fifty. The Messenger of the Covenant in Malachi three, is purging and also cleansing the Levites at the Sunday law, as He did on October 22, 1844.

یک لاوی خدمت خود را در سن بیست‌وپنج‌سالگی آغاز می‌کند و به مدت بیست‌وپنج سال خدمت می‌نماید، تا آنکه به پنجاه‌سالگی برسد. رسولِ عهد در ملاکی باب سه، در هنگام قانون یکشنبه لاویان را هم تطهیر می‌کند و هم پاک می‌سازد، همان‌گونه که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ چنین کرد.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> نگاه کنید، من رسول خود را خواهم فرستاد، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد ساخت؛ و آن خداوندی که شما طالب او هستید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی آن رسول عهد که شما از او خشنودید؛ اینک، او خواهد آمد، یهوهٔ صبایوت می‌گوید.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اما چه کسی می‌تواند روز آمدن او را تاب آورد؟ و چه کسی خواهد ایستاد هنگامی که او ظاهر شود؟ زیرا او مانند آتشِ پالاینده و همچون صابونِ رخت‌شویان است. و او چون پالاینده و تصفیه‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسرانِ لاوی را طاهر خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره پاک خواهد نمود، تا هدیه‌ای به عدالت برای خداوند بگذرانند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم نزد خداوند مقبول خواهد بود، چنان‌که در ایام قدیم و در سال‌های پیشین بود. ملاکی 3:1–4

The number “25” as a symbol, represents not only a faithful Levite, but a counterfeit Levite. “25” as a symbol is therefore identifying the separation of two classes of worshippers, whether they be wise and foolish virgins, sheep and goats, wheat and tares. The number twenty-five is a symbol of not only a Levite, but just as importantly it is a symbol of the separation (purging) of the Levites. That separation is at the Sunday law, and it is a primary subject of God’s prophetic Word. It is fitting that Matthew chapter twenty-five, is simply a continuation of Jesus’ prophecy of the end of the world in Matthew twenty-four.

संख्या “२५” एउटा प्रतीकका रूपमा केवल एक विश्वासी लेवीलाई मात्र होइन, तर एक जाली लेवीलाई पनि जनाउँछ। त्यसकारण “२५” प्रतीकका रूपमा उपासकहरूको दुई वर्गबीचको विभाजनलाई पहिचान गराउँछ—चाहे तिनीहरू बुद्धिमान् र मूर्ख कुमारीहरू हुन्, भेडाहरू र बाख्राहरू, गहुँ र सामा। संख्या पच्चीस केवल एक लेवीको मात्र प्रतीक होइन, तर उत्तिकै महत्त्वपूर्ण रूपमा यो लेवीहरूको विभाजन (शुद्धीकरण) को पनि प्रतीक हो। त्यो विभाजन आइतबारको व्यवस्थामा हुन्छ, र यो परमेश्वरको भविष्यवाणीपूर्ण वचनको प्रमुख विषय हो। यो उपयुक्त छ कि मत्ती अध्याय पच्चीस, मत्ती चौबीसमा येशूले संसारको अन्तको विषयमा गर्नुभएको भविष्यवाणीको केवल निरन्तरता हो।

> And Jesus went out, and departed from the temple: and his disciples came to him for to shew him the buildings of the temple. And Jesus said unto them, See ye not all these things? verily I say unto you, There shall not be left here one stone upon another, that shall not be thrown down. Matthew 24:1, 2.

> اور یسوع نکل کر ہیکل سے روانہ ہوا، اور اُس کے شاگرد اُس کے پاس آئے تاکہ اُسے ہیکل کی عمارتیں دکھائیں۔ اور یسوع نے اُن سے کہا، کیا تم یہ سب چیزیں نہیں دیکھتے؟ میں تم سے سچ کہتا ہوں کہ یہاں پتھر پر پتھر باقی نہ رہے گا جو ڈھایا نہ جائے۔ متی 24:1، 2۔

When Jesus departed the temple, He never returned again. In the final verses of chapter twenty-three, Jesus had pronounced judgment upon the Sanhedrin, and the judgment is expressed as “eight,” woes, thus counterfeiting the eight souls upon the ark, the eighth day of circumcision, the eighth day of resurrection, the eight generations of Abraham 430 years and on. The counterfeit number “eight,” aligns with the counterfeit Levite.

وقتی عیسی از معبد بیرون رفت، دیگر هرگز بازنگشت. در آیات پایانی فصل بیست‌وسه، عیسی بر سنهدرین داوری را اعلام کرده بود، و این داوری به صورت «هشت» وای بیان می‌شود؛ بدین‌سان هشت جانِ بر کشتی، روز هشتمِ ختنه، روز هشتمِ قیام، هشت نسلِ ابراهیم، چهارصد و سی سال و پس از آن، به‌گونه‌ای تقلبی بازنمایی می‌گردد. عددِ تقلبیِ «هشت» با لاویِ تقلبی هم‌راستا است.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation.

> به‌راستی به شما می‌گویم، همهٔ این چیزها بر این نسل خواهد آمد.

> O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her chickens under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.

> اے یروشلیم، اے یروشلیم، تو جو نبیوں کو قتل کرتی ہے اور اُنہیں سنگسار کرتی ہے جو تیرے پاس بھیجے گئے ہیں، میں نے کتنی بار چاہا کہ تیرے فرزندوں کو جمع کروں، جس طرح مرغی اپنے چوزوں کو اپنے پروں تلے جمع کر لیتی ہے، مگر تم نے نہ چاہا! دیکھو، تمہارا گھر تمہارے لیے ویران چھوڑ دیا گیا ہے۔

> For I say unto you, Ye shall not see me henceforth, till ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Matthew 23:36–39.

> زیرا به شما می‌گویم، از این پس مرا نخواهید دید تا آنگاه که بگویید: مبارک است آن که به نام خداوند می‌آید. متی ۲۳:‏۳۶–۳۹.

Matthew chapter twenty-two concludes with an illustration of the binding of the wicked into bundles, and concludes with the final interaction between Christ and the quibbling Jews. Then in chapter 24 He leaves the temple for the last time, ceasing His labors for ancient Israel. The chapter ends where it began, with the pronouncement that their house was left unto them empty, and what He called His Father’s house when He first cleansed the temple was now the empty Jewish house.

فصل بیست‌ودومِ متّی با تمثیلی دربارهٔ بسته‌شدنِ شریران در دسته‌ها به پایان می‌رسد، و با واپسین رویاروییِ مسیح با یهودیانِ مجادله‌جو خاتمه می‌یابد. سپس در فصل ۲۴، او برای آخرین بار معبد را ترک می‌کند و از اعمال خود برای اسرائیلِ کهن دست می‌کشد. این فصل همان‌جا پایان می‌یابد که آغاز شده بود: با اعلام این‌که خانهٔ ایشان به حالِ تهی برای آنان واگذاشته شد؛ و آنچه او هنگام نخستین تطهیرِ معبد «خانهٔ پدرم» نامیده بود، اکنون خانهٔ تهیِ یهودیان بود.

In chapter 24, Jesus is going to answer questions about the temple, and its approaching destruction. The destruction was to take place in that very generation, which was a generation of vipers. He left that temple never to return, so the predictions he sets forth are addressing spiritual not literal Israel. When Christ leaves the temple which is the Laodicean Seventh-day Adventist church as He did with ancient Israel; simultaneously, the human temple of the one hundred and forty-four thousand will be joined to the Divine temple for eternity. When Jesus left the temple of ancient Israel, He divorced His former covenant people for eternity.

در فصل 24، عیسی درصدد است به پرسش‌هایی دربارهٔ هیکل و ویرانی قریب‌الوقوع آن پاسخ دهد. این ویرانی می‌بایست در همان نسل واقع شود، نسلی که نسلِ افعیان بود. او آن هیکل را ترک کرد تا هرگز به آن بازنگردد؛ ازاین‌رو، پیشگویی‌هایی که او بیان می‌دارد، خطاب به اسرائیلِ روحانی است، نه اسرائیلِ تحت‌اللفظی. هنگامی که مسیح هیکل را ترک می‌کند، یعنی کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم را، همان‌گونه که با اسرائیلِ باستان کرد، در همان زمان هیکلِ انسانیِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر برای ابد به هیکلِ الهی ملحق خواهد شد. وقتی عیسی هیکلِ اسرائیلِ باستان را ترک کرد، قومِ عهدِ پیشینِ خویش را برای ابد طلاق داد.

Chapter eleven through to chapter twenty-two of Matthew is the omega to the line of chapter eleven to twenty-two in the book of Genesis. When the line begins in Genesis eleven, it also marks the beginning of Babel and Babel’s covenant of death, which reaches its omega fulfillment in Revelation chapter seventeen, verse eleven, the verse that is the dead center of the verses that make up chapter eleven through twenty-two. The middle of chapters eleven to twenty-two in Genesis, Matthew and Revelation each emphasize the ensign or its counterfeit ensign. In Genesis it was circumcision, in Matthew it was Peter and the Rock which Christ would build his church upon, and in Revelation it was the counterfeit beast that was and is and shall ascend, who is the eight, that is of the seven, and who is then married to the dragon.

از باب یازدهم تا باب بیست‌ودومِ متّی، اُمگای خطّی است که از باب یازدهم تا بیست‌ودوم در کتاب پیدایش امتداد دارد. هنگامی که این خط در پیدایش یازده آغاز می‌شود، هم‌زمان آغاز بابل و نیز پیمانِ مرگِ بابل را نشان می‌دهد؛ پیمانی که به تحقّقِ اُمگای خود در مکاشفه باب هفدهم، آیه یازدهم می‌رسد، همان آیه‌ای که دقیقاً در مرکزِ آیاتی قرار دارد که باب‌های یازده تا بیست‌ودوم را تشکیل می‌دهند. میانهٔ باب‌های یازده تا بیست‌ودوم در پیدایش، متّی و مکاشفه، هر یک بر عَلَم، یا بر عَلَمِ بدلیِ آن، تأکید می‌ورزند. در پیدایش، آن ختنه بود؛ در متّی، پطرس و صخره‌ای که مسیح کلیسای خود را بر آن بنا می‌کرد؛ و در مکاشفه، آن وحشِ بدلی بود که بود و نیست و صعود خواهد کرد، که هشتم است و از آن هفت است، و سپس با اژدها ازدواج می‌کند.

Eleven and twenty-two are symbols that identify the combination of Divinity with humanity, which is the very issue represented by Christ writing His law upon our hearts and minds. 11 and 22 are symbols of the covenant of the one hundred and forty-four thousand. In Matthew, chapter twenty-three the false priesthood received eight woes, at the same point in time, the true priesthood is anointed. The priests were consecrated for seven days, and on the eighth day they began to serve.

یازده و بیست‌ودو نمادهایی هستند که پیوند الوهیت با انسانیت را مشخص می‌کنند؛ و این دقیقاً همان موضوعی است که به‌واسطۀ نگاشتن شریعت خویش بر دل‌ها و ذهن‌های ما توسط مسیح نمود می‌یابد. 11 و 22 نمادهای عهدِ صد و چهل و چهار هزار هستند. در متی، باب بیست‌وسه، کهانتِ کاذب هشت وای دریافت کرد؛ و در همان مقطع زمانی، کهانتِ حقیقی مسح می‌شود. کاهنان به‌مدت هفت روز تقدیس می‌شدند، و در روز هشتم خدمت خود را آغاز می‌کردند.

It is not an accident that the seven days of consecration of the priests that led to their service beginning on the eighth day begins in Numbers chapter eight and verse one, for “81” is a symbol of the priests.

این امر تصادفی نیست که هفت روزِ تقدیسِ کاهنان، که به آغاز خدمت ایشان در روز هشتم انجامید، در کتاب اعداد، باب هشت، آیهٔ یک آغاز می‌شود؛ زیرا «81» نمادی از کاهنان است.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Take Aaron and his sons with him, and the garments, and the anointing oil, and a bullock for the sin offering, and two rams, and a basket of unleavened bread; And gather thou all the congregation together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses did as the Lord commanded him; and the assembly was gathered together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses said unto the congregation, This is the thing which the Lord commanded to be done. …

> اور خداوند به موسیٰ فرمود: «ہارون اور اُس کے بیٹوں کو اُس کے ساتھ لے، اور وہ لباس، اور مسح کرنے کا تیل، اور خطا کی قربانی کے لیے ایک بچھڑا، اور دو مینڈھے، اور بےخمیری روٹیوں کی ایک ٹوکری؛ اور ساری جماعت کو خیمۂ اجتماع کے دروازہ پر جمع کر۔» اور موسیٰ نے ویسا ہی کیا جیسا خداوند نے اُسے حکم دیا تھا؛ اور جماعت خیمۂ اجتماع کے دروازہ پر جمع کی گئی۔ اور موسیٰ نے جماعت سے کہا: «یہی وہ بات ہے جسے خداوند نے کرنے کا حکم دیا ہے۔» …

> And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. As he hath done this day, so the Lord hath commanded to do, to make an atonement for you. Therefore shall ye abide at the door of the tabernacle of the congregation day and night seven days, and keep the charge of the Lord, that ye die not: for so I am commanded. So Aaron and his sons did all things which the Lord commanded by the hand of Moses. And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel; And he said unto Aaron, Take thee a young calf for a sin offering, and a ram for a burnt offering, without blemish, and offer them before the Lord. … And Moses said, This is the thing which the Lord commanded that ye should do: and the glory of the Lord shall appear unto you. … And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. Leviticus 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

> और तुम सभा के तम्बू के द्वार से सात दिनों तक बाहर न निकलना, जब तक तुम्हारे अभिषेक के दिन पूरे न हो जाएँ; क्योंकि वह सात दिनों तक तुम्हारा अभिषेक करेगा। जैसा आज किया गया है, वैसा ही करने की यहोवा ने आज्ञा दी है, ताकि तुम्हारे लिए प्रायश्चित्त किया जाए। इसलिए तुम सभा के तम्बू के द्वार पर सात दिन और सात रात ठहरे रहना, और यहोवा की आज्ञा का पालन करना, ताकि तुम मर न जाओ; क्योंकि मुझे ऐसी ही आज्ञा दी गई है। तब हारून और उसके पुत्रों ने वे सब बातें कीं जो यहोवा ने मूसा के द्वारा आज्ञा दी थीं। और आठवें दिन ऐसा हुआ कि मूसा ने हारून और उसके पुत्रों को, और इस्राएल के पुरनियों को बुलाया; और उसने हारून से कहा, “तू अपने लिए पापबलि के लिए एक बछड़ा, और होमबलि के लिए एक मेंढ़ा, दोनों निर्दोष, ले, और उन्हें यहोवा के सम्मुख चढ़ा।” … तब मूसा ने कहा, “यही वह बात है जिसे यहोवा ने करने की आज्ञा दी है; और यहोवा की महिमा तुम पर प्रकट होगी।” … तब हारून ने लोगों की ओर अपना हाथ उठाकर उन्हें आशीर्वाद दिया, और पापबलि, होमबलि, और मेलबलियों को चढ़ाकर नीचे उतरा। तब मूसा और हारून सभा के तम्बू में गए, और बाहर आकर लोगों को आशीर्वाद दिया; और यहोवा की महिमा सब लोगों पर प्रकट हुई। तब यहोवा के सम्मुख से आग निकली और उसने वेदी पर होमबलि और चर्बी को भस्म कर दिया; यह देखकर सब लोग जयजयकार करने लगे और मुँह के बल गिर पड़े। लैव्यव्यवस्था 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

Chapter twenty-three is identifying the counterfeit Levites who are revealed at the time the genuine Levites are sealed. Chapter twenty-two of Matthew concludes with no man ever asking Jesus any more questions, then chapter twenty-three he sets forth the eight woes, identifying the Sanhedrin’s probation was closed, and that the executive judgment was then to begin. In chapter twenty-four, He identifies the temple as the Jews house. It is important to see the sequence in the chapters.

باب بیست‌وسه، لاویانِ جعلی را معرفی می‌کند که در زمانی آشکار می‌شوند که لاویانِ حقیقی مُهر می‌گردند. باب بیست‌ودومِ متّی با این نتیجه پایان می‌یابد که دیگر هیچ‌کس هرگز از عیسی سؤال دیگری نپرسید؛ سپس در باب بیست‌وسه، او هشت وای را بیان می‌کند و بدین‌سان مشخص می‌سازد که مهلتِ آزمونِ سنهدرین بسته شده بود و از آن هنگام داوریِ اجرایی می‌بایست آغاز شود. در باب بیست‌وچهار، او هیکل را خانهٔ یهود معرفی می‌کند. مهم است که توالیِ این باب‌ها دیده شود.

Chapters eleven to twenty-two of Matthew, is identifying the finishing of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in the context of God’s covenant with a chosen people. Palmoni’s symbolism of the alpha chapter eleven, and His symbolism of the omega chapter twenty-two, add to the story within the chapters.

باب‌های یازده تا بیست‌ودوی متی، تکمیلِ ختمِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را در چارچوبِ عهدِ خدا با قومی برگزیده مشخص می‌کند. نمادپردازیِ پَلمونی در باب یازدهمِ آلفا، و نمادپردازیِ او در باب بیست‌ودومِ اُمگا، بر روایتِ درونِ این باب‌ها می‌افزاید.

Chapter twenty-three is the atonement, the combining of the Divine with the human as represented by the number twenty-three. But the chapter is telling of the executive judgment of the tares, the counterfeit priesthood, the counterfeit Levites. Every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Within the descendants of Levi, only the bloodline of Aaron, qualified for priesthood. The Bible identifies that the Levites would begin to serve at age twenty-five, but the sons of Kohath would serve at age 30.

باب بیست‌وسوم کفاره است، یعنی پیوند یافتنِ الهی با انسانی، چنان‌که عدد بیست‌وسه آن را نمایندگی می‌کند. اما این باب از داوریِ اجراییِ علف‌های هرز، کهانتِ جعلی، و لاویانِ جعلی سخن می‌گوید. هر کاهنی لاوی بود، اما هر لاوی کاهن نبود. در میان نوادگانِ لاوی، تنها نسلِ خونیِ هارون برای کهانت صلاحیت داشت. کتاب مقدس تصریح می‌کند که لاویان از سن بیست‌وپنج‌سالگی خدمت را آغاز می‌کردند، اما پسرانِ قهات در سی‌سالگی به خدمت می‌پرداختند.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, Take the sum of the sons of Kohath from among the sons of Levi, after their families, by the house of their fathers, From thirty years old and upward even until fifty years old, all that enter into the host, to do the work in the tabernacle of the congregation. Numbers 4:1–3.

> وَكَلَّمَ الرَّبُّ مُوسَى وَهَارُونَ قَائِلًا: «خُذَا عَدَدَ بَنِي قَهَاتَ مِنْ بَيْنِ بَنِي لاَوِي، حَسَبَ عَشَائِرِهِمْ، وَبُيُوتِ آبَائِهِمْ، مِنِ ابْنِ ثَلَاثِينَ سَنَةً فَصَاعِدًا إِلَى ابْنِ خَمْسِينَ سَنَةً، كُلَّ دَاخِلٍ فِي الْجُنْدِ لِيَعْمَلَ عَمَلًا فِي خَيْمَةِ الِاجْتِمَاعِ». العدد 4:1–3.

The number “30” represents the priests that were in the bloodline of Kohath, who was the son of Levi, and Kohath’s son was Amram, who was the father of Aaron. Levi means “attached or joined to God.” Kohath means “assembled around His presence.” Amram means “exalted people,” and Aaron means “light bearer or exalted mediator.” Together, they trace a movement from the Red Sea to Sinai, thus typifying the covenant between God and the one hundred and forty-four thousand, who are the human temple that joins with the divine temple, when Christ stretches forth His hand a second time to gather His remnant people into His sanctuary, where He then lifts them up and exalts them as they are illuminated with the Heavenly High Priest, as He illuminated Shadrach, Meshach and Abednego.

شمارهٔ «۳۰» نمایانگر کاهنانی است که در نسلِ قهات بودند؛ قهات که پسرِ لاوی بود، و پسرِ قهات، عِمرام بود که پدرِ هارون بود. لاوی به معنای «پیوسته یا ملحق به خدا» است. قهات به معنای «گردآمده پیرامون حضور او» است. عِمرام به معنای «قومِ سرافراز» است، و هارون به معنای «حاملِ نور یا میانجیِ سرافراز» است. اینها در کنار هم حرکتی را از دریای سرخ تا سینا ترسیم می‌کنند، و بدین‌سان، عهد میان خدا و صد و چهل و چهار هزار را نمونه‌وار مجسم می‌سازند؛ همانانی که هیکلِ انسانی‌اند و با هیکلِ الهی متحد می‌شوند، هنگامی که مسیح بارِ دوم دستِ خود را دراز می‌کند تا باقیماندگانِ قومِ خویش را در قدسِ خود گرد آورد، جایی که سپس آنان را برمی‌افرازد و سرافراز می‌گرداند، آنگاه که با کاهنِ اعظمِ آسمانی منوّر می‌شوند، چنان‌که شَدرَک، میشَک و عَبِدنَغو را منوّر ساخت.

The number “30” represents a period for preparation for the priests and 25, as the age of the Levites, is to be applied to 30, line upon line, for every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Thirty represents the period of preparation which began in 1989, at the time of the end, and it ends at the Sunday law in the United States. The number twenty-five as a symbol of Levites, is also the symbol of separation between two classes, and in relation to the priests it identifies a separation. Twenty-five marks the separation of the Levites and counterfeit Levites at the Sunday law, and in the context of the genuine priests and the genuine Levites it also creates a distinction, howbeit, not a negative separation, as with the counterfeit Levites.

عدد «30» نمایانگر دوره‌ای برای آماده‌سازی کاهنان است، و 25، به‌عنوان سن لاویان، باید بر 30، سطر بر سطر، تطبیق داده شود؛ زیرا هر کاهنی لاوی بود، اما هر لاوی کاهن نبود. سی نمایانگر دورهٔ آماده‌سازی است که در سال 1989، در زمانِ آخر، آغاز شد و با قانون یکشنبه در ایالات متحده پایان می‌یابد. عدد بیست‌وپنج، به‌عنوان نمادی از لاویان، همچنین نماد جدایی میان دو طبقه است، و در ارتباط با کاهنان، جدایی‌ای را مشخص می‌سازد. بیست‌وپنج جداییِ لاویان و لاویانِ جعلی را در قانون یکشنبه نشان‌گذاری می‌کند، و در بسترِ کاهنانِ حقیقی و لاویانِ حقیقی نیز تمایزی پدید می‌آورد؛ هرچند نه جدایی‌ای منفی، چنان‌که در مورد لاویانِ جعلی است.

Kohath was one of the three main branches of the Levites (along with Gershon and Merari). The priestly line came specifically through Kohath’s descendant Aaron. Aaron is the fourth-generational descendant of Levi, and the priestly privilege was restricted to his male descendants within this Kohathite branch. The Kohathites as a whole (all descendants of Kohath) had the honor of carrying the most sacred items, but only Aaron’s line could actually perform the priestly functions at the altar and in the sanctuary. Aaron represents the same fourth generation as Joel’s “old men,” or the “ancient men” in Ezekiel chapter eight, who bow to the sun.

قهات یکی از سه شاخهٔ اصلی لاویان بود (همراه با جرشون و مراری). سلسلهٔ کاهنی به‌طور خاص از طریق هارون، از نسل قهات، پدید آمد. هارون از نسل چهارمِ لاوی است، و امتیاز کاهنی در درون این شاخهٔ قهاتی، به فرزندان ذکور او محدود بود. قهاتیان به‌طور کلی (یعنی همهٔ نسل قهات) این شرف را داشتند که مقدس‌ترین اشیا را حمل کنند، اما تنها خاندان هارون می‌توانستند عملاً وظایف کاهنی را نزد مذبح و در قدس به‌جا آورند. هارون نمایانگر همان نسل چهارم است که با «پیران» در یوئیل، یا «مشایخ» در فصل هشتم حزقیال که به خورشید سجده می‌کنند، مطابقت دارد.

The system of 24 rotating courses (divisions) for the priests (and similarly for non-priestly Levites in supporting roles like musicians and gatekeepers) was established by King David. David organized the descendants of Aaron into 24 courses (divisions) to serve in rotation (1 Chronicles 24:1–19). David, with help from priests Zadok (from Eleazar’s line) and Ahimelech (from Ithamar’s line), divided them into 24 groups (16 from Eleazar’s larger family, 8 from Ithamar’s). Lots were cast to determine the order of service.

د ۲۴ نوبتي دورو (فرقو) نظام د کاهنانو لپاره—او په همدې ډول د هغو لاويانو لپاره هم چې کاهنان نه وو، خو د مرستندويه دندو لکه د موسيقارانو او دروازه‌ساتونکو په توګه يې خدمت کاوه—د پاچا داود له خوا جوړ شو. داود د هارون اولادونه په ۲۴ دورو (فرقو) ووېشل، څو په نوبت سره خدمت وکړي (1 Chronicles 24:1–19). داود، د کاهنانو صادوق (د العازار له کرښې) او اخيمالک (د ايتمار له کرښې) په مرسته، هغوی په ۲۴ ډلو ووېشل (۱۶ د العازار له لويې کورنۍ څخه، او ۸ د ايتمار له کورنۍ څخه). د خدمت د ترتيب د ټاکلو لپاره قرعې واچول شوې.

Each course served for one week (from Sabbath to Sabbath), twice a year, plus all courses served together during the major festivals (Passover, Pentecost, Tabernacles). David similarly organized non-priestly Levites into 24 courses for music, gatekeeping, etc. (1 Chronicles 23–26). This system was implemented under Solomon (2 Chronicles 8:14) and continued through the Second Temple period. Zechariah, father of John the Baptist, was in the course of Abijah—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. The order of the 24 courses of priests was selected by lot, and Zechariah was in the course of Abijah, who out of the twenty-four courses, represented the “eighth” course. Zechariah means “God remembers,” and his father’s name Abijah means “God is my father.”

هر نوبت به‌مدت یک هفته خدمت می‌کرد (از سَبَّت تا سَبَّت)، سالی دو بار، و افزون بر آن، در ایام اعیاد بزرگ، همهٔ نوبت‌ها با هم خدمت می‌نمودند (فِصَح، پنتیکاست، عید خیمه‌ها). داود همچنین لاویانِ غیرکاهن را نیز در ۲۴ نوبت برای موسیقی، دربانی، و امور دیگر سازمان داد (۱ تواریخ ۲۳–۲۶). این نظام در دوران سلیمان به اجرا درآمد (۲ تواریخ ۸:۱۴) و در سراسر دورهٔ معبد دوم ادامه یافت. زکریا، پدر یحیای تعمیددهنده، از نوبتِ ابیّا بود—لوقا ۱:۵؛ ۱ تواریخ ۲۴:۱۰. ترتیب ۲۴ نوبتِ کاهنان به قید قرعه تعیین شده بود، و زکریا در نوبتِ ابیّا قرار داشت که از میان بیست‌وچهار نوبت، نمایندهٔ نوبت «هشتم» بود. زکریا یعنی «خدا به یاد می‌آورد»، و نام پدرش، ابیّا، یعنی «خدا پدر من است».

The heavenly Father remembered His promise to raise up a messenger who would prepare the way for the Messiah. But Zechariah also aligns with the Sunday law, for it is there that the Sabbath, the day men were to always remember—becomes the final test. Zechariah represents a priest, of the course of Abijah, which is the “eighth” course. Zechariah disbelieves the message of the angel and is made dumb, until the birth of his son John. When John is born Zechariah enters into the discussion about the name of John, and he then speaks. The prophetic speaking of the latter days is when the United States speaks as a dragon.

پدر آسمانی وعدهٔ خود را برای برانگیختن پیام‌آوری که راه را برای مسیحا مهیا سازد، به یاد آورد. اما زکریا همچنین با قانون یکشنبه هم‌راستا می‌شود، زیرا در آنجاست که سبت، آن روزی که انسان‌ها می‌بایست همواره به یاد داشته باشند، به آزمون نهایی بدل می‌گردد. زکریا نمایندهٔ کاهنی است از فرقهٔ ابیا، که «هشتمین» فرقه است. زکریا پیام فرشته را باور نمی‌کند و تا هنگام تولد پسرش، یحیی، لال می‌گردد. هنگامی که یحیی به دنیا می‌آید، زکریا در گفت‌وگو دربارهٔ نام یحیی وارد می‌شود، و سپس سخن می‌گوید. این سخن گفتنِ نبویِ ایام آخر همان زمانی است که ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید.

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> اور ایسا ہوا کہ آٹھویں دن وہ بچے کا ختنہ کرنے آئے، اور وہ اُس کے باپ کے نام پر اُس کا نام زکریاہ رکھنا چاہتے تھے۔ مگر اُس کی ماں نے جواب میں کہا، نہیں، بلکہ اُس کا نام یوحنا رکھا جائے گا۔ اور اُنہوں نے اُس سے کہا، تیرے رشتہ داروں میں کوئی بھی ایسا نہیں جس کا یہ نام ہو۔ پھر اُنہوں نے اُس کے باپ سے اشاروں میں پوچھا کہ وہ اُس کا کیا نام رکھنا چاہتا ہے۔ اور اُس نے ایک تختی مانگی اور یہ لکھا: اُس کا نام یوحنا ہے۔ اور سب تعجب کرنے لگے۔ اور اسی وقت اُس کا منہ کھل گیا اور اُس کی زبان آزاد ہو گئی، اور وہ بولنے لگا اور خدا کی حمد کرنے لگا۔ لوقا 1:59–64۔

John the Baptist is of the eighth course of Abijah, as was his father. At John’s circumcision, on the eighth day his name is changed. John the Baptist represents those who are priests, of the fourth generation, who are in a covenant relation with God, who changes their name (from Laodicea unto Philadelphia), seals them with the sign of the covenant, when the United States speaks as a dragon.

یوحناى تعمیددهنده از فرقهٔ هشتمِ ابیّا بود، چنان‌که پدرش نیز بود. در ختنهٔ یوحنا، در روز هشتم نام او تغییر داده می‌شود. یوحناى تعمیددهنده نمایانگر کسانی است که کاهن‌اند، از نسل چهارم‌اند، در رابطه‌ای عهدی با خدا قرار دارند، و خدا نام ایشان را تغییر می‌دهد (از لائودکیه به فیلادلفیا)، و ایشان را با نشانِ عهد مُهر می‌زند، هنگامی که ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید.

We are the temple of God. The prophetic lines which address the temple are speaking to men and women as individuals, and also corporately, for God’s church is also a temple. And of course there is a heavenly temple, and it is Christ who builds the temple of the Lord. It is He who lays the foundation and places the capstone upon the temple. In terms of the number “25” being a symbol, 25 represents the Levites, who are purged (separated) from counterfeit Levites in Malachi chapter three, and who are also purified in the same passage. In Ezekiel chapter 40 to 48 a symbolic temple is described with great detail. The water of life comes out of that temple and fills the earth.

ما هیکلِ خدا هستیم. خطوطِ نبوی‌ای که هیکل را مخاطب قرار می‌دهند، هم با مردان و زنان به‌عنوان افراد سخن می‌گویند، و هم به‌صورت جمعی؛ زیرا کلیسای خدا نیز هیکل است. و البته هیکلی آسمانی نیز هست، و این مسیح است که هیکلِ خداوند را بنا می‌کند. اوست که بنیاد را می‌نهد و سنگِ سرپوش را بر هیکل قرار می‌دهد. از حیثِ این‌که عدد «25» یک نماد است، 25 نمایانگرِ لاویان است که در باب سومِ ملاکی از لاویانِ جعلی پاک می‌شوند (جدا می‌گردند)، و نیز در همان بخش تطهیر می‌شوند. در حزقیال، باب‌های 40 تا 48، هیکلی نمادین با جزئیاتی فراوان توصیف شده است. آبِ حیات از آن هیکل جاری می‌شود و زمین را پر می‌سازد.

> “Wonderful is the work which God designs to accomplish through His servants, that His name may be glorified. God made Joseph a fountain of life to the Egyptian nation. Through Joseph the life of that whole people was preserved. Through Daniel God saved the life of all the wise men of Babylon. And these deliverances were as object lessons; they illustrated to the people the spiritual blessings offered them through connection with the God whom Joseph and Daniel worshiped. So through His people today God desires to bring blessings to the world. Every worker in whose heart Christ abides, everyone who will show forth His love to the world, is a worker together with God for the blessing of humanity. As he receives from the Saviour grace to impart to others, from his whole being flows forth the tide of spiritual life. Christ came as the Great Physician to heal the wounds that sin has made in the human family; and His Spirit, working through His servants, imparts to sin-sick, suffering human beings a mighty healing power that is efficacious for the body and the soul. ‘In that day,’ says the Scriptures, ‘there shall be a fountain opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness.’ Zechariah 13:1. The waters of this fountain contain medicinal properties that will heal both physical and spiritual infirmities.

> «شگفت‌انگیز است کاری که خدا قصد دارد به‌واسطهٔ خادمان خویش به انجام رساند، تا نام او جلال یابد. خدا یوسف را برای قوم مصر چشمهٔ حیات ساخت. به‌واسطهٔ یوسف، زندگی تمام آن قوم حفظ شد. و به‌واسطهٔ دانیال، خدا جان همهٔ حکیمان بابل را نجات داد. و این رهایی‌ها همچون درس‌های عینی بود؛ به مردم برکات روحانی‌ای را که از طریق پیوند با خدایی که یوسف و دانیال او را پرستش می‌کردند، به ایشان عرضه می‌شد، به تصویر می‌کشید. همچنین امروز خدا می‌خواهد به‌واسطهٔ قوم خود برکات را به جهان برساند. هر خادمی که مسیح در دل او ساکن است، هر کسی که محبت او را به جهان آشکار خواهد ساخت، همکار خدا برای برکت رساندن به بشریت است. همان‌گونه که او از نجات‌دهنده فیضی دریافت می‌کند تا به دیگران عطا نماید، از تمامی وجودش سیلاب حیات روحانی جاری می‌گردد. مسیح به‌عنوان طبیب اعظم آمد تا زخم‌هایی را که گناه بر خانوادهٔ بشری وارد ساخته است شفا بخشد؛ و روح او که از طریق خادمانش عمل می‌کند، به انسان‌های رنج‌کشیده و گناه‌زده نیرویی عظیم و شفابخش عطا می‌نماید که برای جسم و جان مؤثر است. «در آن روز،» کتاب‌مقدس می‌گوید، «چشمه‌ای برای خاندان داود و برای ساکنان اورشلیم به جهت گناه و ناپاکی گشوده خواهد شد.» زکریا ۱۳:۱. آب‌های این چشمه دارای خواص درمان‌بخشی است که هم ناتوانی‌های جسمانی و هم ضعف‌های روحانی را شفا خواهد داد.»

> “From this fountain flows the mighty river seen in Ezekiel’s vision. ‘These waters issue out toward the east country, and go down into the desert, and go into the sea: which being brought forth into the sea, the waters shall be healed. And it shall come to pass, that everything that liveth, which moveth, whithersoever the rivers shall come, shall live…. And by the river upon the bank thereof, on this side and on that side, shall grow all trees for meat, whose leaf shall not fade, neither shall the fruit thereof be consumed: it shall bring forth new fruit according to his months, because their waters they issued out of the sanctuary: and the fruit thereof shall be for meat, and the leaf thereof for medicine.’ Ezekiel 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

> «از این سرچشمه، آن نهر عظیم که در رؤیای حزقیال دیده شد جاری می‌گردد. “این آب‌ها به سوی ناحیهٔ مشرق جاری می‌شوند، و به صحرا فرود می‌روند، و به دریا داخل می‌گردند؛ و چون به دریا برسند، آب‌ها شفا خواهند یافت. و واقع خواهد شد که هر موجود زنده‌ای که حرکت می‌کند، هر جا که این نهرها برسند، زنده خواهد ماند.... و در کنار نهر، بر این کرانه و آن کرانهٔ آن، هرگونه درخت برای خوراک خواهد رویید، که برگش پژمرده نخواهد شد، و میوه‌اش تمام نخواهد گردید؛ هر ماه میوهٔ تازه خواهد آورد، زیرا آب‌های آن از مقدس جاری می‌شوند؛ و میوهٔ آن برای خوراک، و برگ آن برای شفا خواهد بود.” حزقیال 47:8–12.» شهادت‌ها، جلد 6، 227.

Ezekiel’s temple is prophetic symbolism of the highest nature, and John was commanded in Revelation chapter eleven, to measure the temple, but to leave off the courtyard. When we do that very thing to Ezekiel’s temple, we find that the two most prominent numbers within the temple dimensions represent the priesthood. 50 cubits is the most prominent number, and it is repeated 11 times as the overall length of each gate complex (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, etc.). 50 is also used for certain wall and chamber lengths (42:7–8). It defines the full gate passageway from outer to inner threshold.

معبدِ حزقی‌ایل بلندترین درجے کی نبوی علامت نگاری ہے، اور یوحنا کو مکاشفہ کے گیارہویں باب میں حکم دیا گیا تھا کہ معبد کی پیمائش کرے، لیکن صحن کو چھوڑ دے۔ جب ہم یہی کام حزقی‌ایل کے معبد کے ساتھ کرتے ہیں تو ہمیں معلوم ہوتا ہے کہ معبد کے ابعاد میں دو سب سے نمایاں اعداد کہانت کی نمائندگی کرتے ہیں۔ 50 ہاتھ سب سے نمایاں عدد ہے، اور یہ ہر دروازہ جاتی مجموعے کی مجموعی لمبائی کے طور پر 11 مرتبہ دہرایا گیا ہے (حزقی‌ایل 40:15، 21، 25، 29، 33، 36، وغیرہ)۔ 50 بعض دیواروں اور حجروں کی لمبائیوں کے لیے بھی استعمال ہوا ہے (42:7–8)۔ یہ بیرونی دہلیز سے اندرونی دہلیز تک دروازے کی مکمل گزرگاہ کی تعیین کرتا ہے۔

25 cubits is the clear second-most prominent. It is repeated 10 times as the breadth and width of the gate complexes (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Combined, 50 and 25 form the consistent 50 by 25 rectangular patterns for the six main gates. This 50 by 25 pairing dominates the architectural description of the gates leading into the inner areas. There is no other pair that repeats with such systematic frequency in the temple building itself.

۲۵ ذراع به‌روشنی دومین اندازهٔ برجسته است. این اندازه ۱۰ بار به‌عنوان عرض و پهنای مجموعه‌های دروازه تکرار می‌شود (حزقیال 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). در کنار هم، ۵۰ و ۲۵ الگوهای مستطیلیِ ثابتِ ۵۰ در ۲۵ را برای شش دروازهٔ اصلی تشکیل می‌دهند. این جفتِ ۵۰ در ۲۵ بر توصیف معماریِ دروازه‌هایی که به بخش‌های درونی راه می‌یابند، غلبه دارد. در خود بنای معبد، هیچ جفت دیگری نیست که با چنین بسامدِ نظام‌مند تکرار شود.

Levites entered active service at 25 (Numbers 8:24: “from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service”). They served until 50 (Numbers 4:3, 39, 43; 8:25: “until fifty years old”). This gives exactly 25 years of active service (50 – 25 = 25).

لاویان در سن ۲۵ سالگی به خدمتِ فعال وارد می‌شدند (اعداد ۸:۲۴: «از بیست و پنج ساله و بالاتر داخل شوند تا در خدمتِ خیمهٔ اجتماع انجام وظیفه کنند»). آنان تا سن ۵۰ سالگی خدمت می‌کردند (اعداد ۴:۳، ۳۹، ۴۳؛ ۸:۲۵: «تا پنجاه سالگی»). این دقیقاً ۲۵ سال خدمتِ فعال را تشکیل می‌دهد (۵۰ − ۲۵ = ۲۵).

Thus, the 25-year span of Levitical service is directly reflected in the 25 by 50-cubit measurements that dominate the temple gates and structure—the very place where the Levites served. The primary dimensions of Ezekiel’s temple, that is the temple of the church triumphant and the one hundred and forty-four thousand are architecturally designed into the very temple where they were to serve; JUST as the forty-six chromosomes are built into the very temple where God’s people are to serve. Palmoni has placed His signature upon the individual human temple and the corporate body temple that is to be His bride.

لہٰذا لاوی خدمت کی پچیس سالہ مدت براہِ راست اُن پچیس ضرب پچاس ہاتھ کی پیمائشوں میں منعکس ہوتی ہے جو ہیکل کے دروازوں اور اُس کی ساخت پر غالب ہیں—یعنی عین وہی مقام جہاں لاوی خدمت کرتے تھے۔ حزقی ایل کی ہیکل کی بنیادی ابعاد، یعنی غالب آنے والی کلیسیا کی ہیکل اور ایک لاکھ چوالیس ہزار کی ہیکل، عین اسی ہیکل کی تعمیراتی ساخت میں نقش کر دی گئی ہیں جہاں اُنہیں خدمت کرنی تھی؛ بالکل اُسی طرح جیسے چھیالیس کروموسوم عین اُس ہیکل میں شامل کیے گئے ہیں جہاں خدا کے لوگوں نے خدمت کرنی ہے۔ پلمونی نے انفرادی انسانی ہیکل اور اجتماعی جسمانی ہیکل، جو اُس کی دلہن ہونے والی ہے، دونوں پر اپنی مہر ثبت کر دی ہے۔

We will continue these lines in the next article.

ما این مباحث را در مقالهٔ بعدی پی خواهیم گرفت.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> «کسانی که در مناصب مسئولیت قرار دارند، نباید به اصول خودکامانه و اسراف‌کارانهٔ جهان گرایش یابند، زیرا توانِ آن را ندارند؛ و اگر هم می‌داشتند، اصول مسیح‌گون هرگز آن را اجازه نمی‌داد. تعلیماتِ گوناگون باید داده شود. «او معرفت را به که خواهد آموخت؟ و فهمِ تعلیم را به که خواهد فهمانید؟ به آنان که از شیر بازگرفته شده‌اند و از پستان جدا شده‌اند. زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ قاعده بر قاعده، قاعده بر قاعده؛ اینجا اندکی و آنجا اندکی.» بدین‌سان کلام خداوند باید با شکیبایی در برابر کودکان نهاده شود و به‌وسیلهٔ والدینی که به کلام خدا ایمان دارند، پیوسته در برابر ایشان نگاه داشته شود. «زیرا او با لب‌های لکنت‌آمیز و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به ایشان گفت: این است آرامشی که با آن می‌توانید خسته را آرامش دهید؛ و این است تازگی‌بخشی؛ اما ایشان نخواستند بشنوند. ازاین‌رو کلام خداوند برای آنان چنین شد: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ قاعده بر قاعده، قاعده بر قاعده؛ اینجا اندکی و آنجا اندکی؛ تا بروند و به عقب افتند و شکسته شوند و به دام افتند و گرفتار گردند.» چرا؟—زیرا به کلام خداوند که نزد ایشان آمد، توجه نکردند.»

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> «این بدان معناست که کسانی هستند که تعلیم نیافته‌اند، اما حکمت خویش را گرامی داشته‌اند و برگزیده‌اند که بر وفق اندیشه‌های خود عمل کنند. خداوند چنین اشخاصی را به آزمون می‌گذارد تا یا جایگاه خود را اختیار کنند و از مشورت او پیروی نمایند، یا امتناع ورزند و بر طبق اندیشه‌های خود رفتار کنند؛ و آنگاه خداوند آنان را به نتیجهٔ حتمی آن واخواهد گذاشت. در همهٔ راه‌های ما، در سراسر خدمت ما به خدا، او به ما می‌گوید: “پسرم، دل خود را به من بده.” آنچه خدا می‌خواهد، روحی مطیع و تعلیم‌پذیر است. آنچه به دعا برتری و کمال می‌بخشد، این حقیقت است که از دلی محبت‌آمیز و فرمانبردار برمی‌خیزد.»

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> «خدا از قوم خود امور معینی را مطالبه می‌کند؛ اگر ایشان بگویند، من دل خود را وا نخواهم داشت تا این امر را به‌جا آورم، خداوند آنان را وا می‌گذارد تا در داوری‌ای که آن را حکیمانه می‌پندارند، اما از حکمت آسمانی بی‌بهره است، پیش روند، تا این آیه [اشعیا ۲۸:۱۳] تحقق یابد. شما نباید بگویید، من هدایت خداوند را تا نقطه‌ای پیروی خواهم کرد که با داوری من موافق باشد، و سپس به اندیشه‌های خود سخت متمسک شوید و نپذیرید که مطابق شباهت خداوند شکل داده شوید. بگذارید این پرسش مطرح شود، آیا این اراده خداوند است؟ نه اینکه، آیا این نظر یا داوریِ ـــــ است؟» Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles