Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Five

کتاب یوئیل و کلیسای لاودکیه‌ای ادونتیست‌های روز هفتم - شماره چهل و پنج

Number Forty-Five

پینتالیس نمبر

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## Review

مرور

Leviticus twenty-three identifies three tests within the Pentecostal season of the one hundred and forty-four thousand. Aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, and then aligning the forty days that Christ taught the disciples face to face before His ascension with the day of first fruits creates an overall structure that represents the three angel’s messages.

احبار باب بیست‌وسه سه آزمون را در فصل پنتیکاستِ صد و چهل و چهار هزار نفر مشخص می‌کند. هم‌تراز ساختن روز نخستِ عید خیمه‌ها با روز پنتیکاست، و سپس هم‌تراز ساختن آن چهل روزی که مسیح پیش از عروج خود، رو در رو به شاگردان تعلیم داد، با روز نوبرها، ساختاری کلی پدید می‌آورد که نمایانگر پیام‌های سه فرشته است.

When the “death, burial and resurrection” is applied as a single prophetic waymark that has three steps; as it is represented by Christ’s baptism, we find that five days after the resurrection on the day of first fruits, the end of the seven day feast of unleavened bread arrives as a holy convocation. Thus, at Christ’s resurrection, which aligns with the first fruit offering, there follows a five-day period.

جب «موت، دفن و رستاخیز» به‌عنوان یک نشانهٔ نبویِ واحد با سه مرحله به کار گرفته شود، چنان‌که در تعمید مسیح به تصویر کشیده شده است، درمی‌یابیم که پنج روز پس از رستاخیز، در روز نوبرها، پایانِ عید هفت‌روزهٔ فطیر به‌عنوان محفلی مقدس فرا می‌رسد. ازاین‌رو، در رستاخیز مسیح، که با تقدیمِ نوبرها هم‌راستا است، دوره‌ای پنج‌روزه در پی می‌آید.

At the end of the structure which is created by aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, there is another waymark with three steps, also followed by five days that reaches unto Pentecost.

در پایان ساختاری که با هم‌تراز ساختن نخستین روزِ عیدِ خیمه‌ها با روزِ پنتیکاست ایجاد می‌شود، نشانۀ راهِ دیگری با سه گام نیز وجود دارد که پس از آن پنج روز دیگر می‌آید و تا پنتیکاست امتداد می‌یابد.

Between those two ‘three-step waymarks followed by five days,’ is a period of thirty days. When we align the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, we understand that five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Ten days before the day of Atonement was the feast of Trumpets. The forty days of Christ teaching face to face after His resurrection on the day of first fruits, aligns five days after the feast of Trumpets, and five days before the day of atonement.

در میان آن دو «نشانهٔ راهِ سه‌مرحله‌ای که پنج روز در پیِ آن می‌آید»، دوره‌ای سی‌روزه قرار دارد. هنگامی که نخستین روزِ عیدِ خیمه‌ها را با روزِ پنتیکاست هم‌تراز می‌سازیم، درمی‌یابیم که پنج روز پیش از عیدِ خیمه‌ها، روزِ کفاره بوده است. ده روز پیش از روزِ کفاره، عیدِ شیپورها قرار داشت. چهل روزِ تعلیمِ رو در رویِ مسیح پس از قیامِ او در روزِ نوبرها، پنج روز پس از عیدِ شیپورها، و پنج روز پیش از روزِ کفاره، قرار می‌گیرد.

The three-step waymark of His ‘death, burial and resurrection,’ followed by five days unto the end of the feast of unleavened bread is then repeated thirty days later when the three-step waymark of ‘trumpets, ascension, and judgment,’ that are then followed by five days unto Pentecost. The beginning three-step waymark is easily defined as one waymark with three steps, for it is directly identified as such with Christ’s baptism, that symbolizes His ‘death, burial and resurrection.’ The baptism was the alpha to the sacred 1,260-day period that culminated at His ‘death, burial and resurrection’ which was the omega to the 1,260 days.

نشانِ راهِ سه‌مرحله‌ایِ «مرگ، دفن و رستاخیز» او، که پس از آن پنج روز تا پایان عیدِ فطیر می‌آید، سپس سی روز بعد تکرار می‌شود؛ آنگاه که نشانِ راهِ سه‌مرحله‌ایِ «شیپورها، عروج، و داوری» پدید می‌آید، که آن نیز به‌دنبال خود پنج روز تا پنتیکاست دارد. نشانِ راهِ آغازینِ سه‌مرحله‌ای به‌آسانی به‌عنوان یک نشانِ راه با سه گام تعریف می‌شود، زیرا مستقیماً بدین‌گونه با تعمیدِ مسیح شناسانده شده است، تعمیدی که «مرگ، دفن و رستاخیز» او را نمادین می‌سازد. تعمید، آلفای دورهٔ مقدسِ ۱٬۲۶۰ روزه بود که در «مرگ، دفن و رستاخیز» او به اوج خود رسید؛ همان که اومگای ۱٬۲۶۰ روز بود.

The three-step waymark at the end of the Pentecostal season must be recognized through prophetic application. In the fifty days of the Pentecostal season the same structure is found at the beginning and the ending. Based upon the principle that Christ always illustrates the end with the beginning we can identify the feast of trumpets, followed by the ascension, followed by the day of Atonement, followed by five days as one ‘three-step waymark followed by five days.’

نشانِ راهِ سه‌مرحله‌ای در پایان فصلِ پنطیکاست باید از طریقِ تطبیقِ نبوی شناخته شود. در پنجاه روزِ فصلِ پنطیکاست، همان ساختار در آغاز و در پایان یافت می‌شود. بر اساسِ این اصل که مسیح همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، می‌توانیم عیدِ شیپورها را، سپس صعود را، سپس روزِ کفّاره را، و پس از آن پنج روز را، به‌عنوان یک «نشانِ راهِ سه‌مرحله‌ای که به دنبالِ آن پنج روز می‌آید» تشخیص دهیم.

We also test the proposed three steps with the biblical guidelines of the characteristics of each of the three steps. Those three steps are represented repeatedly in God’s Word. They are the three angels; they are the courtyard, holy place and Most Holy Place; they are the work of the Holy Spirit in convicting of sin, righteousness and judgment. Identifying the feast of trumpets, the ascension and the day of Atonement as those three steps requires that each of the steps aligns with the established biblical testimony.

ما همچنین این سه گامِ پیشنهادی را با رهنمودهای کتاب‌مقدسیِ ویژگی‌های هر یک از این سه گام می‌آزماییم. این سه گام بارها و بارها در کلام خدا نمایان شده‌اند. آنها همان سه فرشته‌اند؛ آنها همان صحن، مکان مقدّس و قدس‌الاقداس‌اند؛ آنها همان کار روح‌القدس در ملزم ساختن به گناه، پارسایی و داوری‌اند. شناساییِ عید شیپورها، عروج، و روزِ کفّاره به‌عنوان این سه گام، مستلزم آن است که هر یک از این گام‌ها با شهادتِ تثبیت‌شدهٔ کتاب‌مقدسی هم‌راستا باشد.

Trumpets are a warning message and it is associated with the first angel who cries out “fear God.” The ascension of Christ is a symbol of the glory of His Second Coming, for the second expression of the first angel is “give Him glory.” The day of Atonement is the symbol of judgment, and the third expression of the first angel is “the hour of His judgment is come.” There are several ways to identify that the prophetic characteristics of the three steps in the waymark at the end of the Pentecostal season represent the three steps of the everlasting gospel, where many are “purified, made white and tried.”

نفيرها پیامی هشداردهنده‌اند و با فرشتۀ اول مرتبط‌اند که ندا برمی‌آورد: «از خدا بترسید.» عروج مسیح نمادی از جلالِ آمدنِ ثانویۀ اوست، زیرا دومین بیانِ فرشتۀ اول این است: «او را جلال دهید.» روزِ کفاره نمادِ داوری است، و سومین بیانِ فرشتۀ اول این است: «ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.» چندین راه برای تشخیص این امر وجود دارد که ویژگیهای نبویِ سه گام در نشانه‌های راه در پایانِ فصلِ پنتیکاست، نمایانگرِ سه گامِ انجیلِ جاودانی است، جایی که بسیاری «طاهر، سفید و آزموده» می‌شوند.

This being so, you then may see that in the first waymark of three steps the barley first fruit offering is given, and in the last waymark of the three steps the wheat first fruit offering is given. You then might see that the alpha three steps of the Pentecostal season identify unleavened bread, but the omega waymark of three steps identify leavened bread. You then could even see that in the three-step waymark in the beginning is where Christ was lifted up to draw all men, and in the ending three-step waymark the ensign of the one hundred and forty-four thousand is lifted up to draw the Gentiles.

پس، با این وصف، شما می‌توانید ببینید که در نخستین نشانهٔ راهِ سه‌مرحله‌ای، قربانیِ نوبرِ جو تقدیم می‌شود، و در واپسین نشانهٔ راهِ آن سه مرحله، قربانیِ نوبرِ گندم تقدیم می‌گردد. آنگاه ممکن است ببینید که سه مرحلهٔ آلفا در فصل پنتیکاست نانِ فطیر را مشخص می‌سازد، اما نشانهٔ راهِ اُمگا در سه مرحله نانِ خمیردار را مشخص می‌سازد. سپس حتی می‌توانید ببینید که در نشانهٔ راهِ سه‌مرحله‌ایِ آغاز، همان‌جاست که مسیح برافراشته شد تا همهٔ مردمان را به‌سوی خود جذب کند، و در نشانهٔ راهِ سه‌مرحله‌ایِ پایان، عَلَمِ صد و چهل و چهار هزار برافراشته می‌شود تا امّت‌ها را جذب کند.

The first and third angels are the same angel at the prophetic level, for the first is the beginning—and the third is the ending. The alpha first angel announces the opening of judgment and the omega last angel announces the close of judgment. The first angel’s message was empowered by the fulfillment of Islam on August 11, 1840, and the third angel was empowered by a fulfillment of Islam on 9/11. Sister White informs us that the mission of both the first and the third angel was to lighten the earth with its glory. Other witnesses are abundant, and they provide ample support for identifying the structure of the Pentecostal season as set forth in the fifty days from Christ’s resurrection unto Pentecost, with the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three and the last twenty-two verses of Leviticus twenty-three. Between the two waymarks that are a waymark of three steps followed by five days is a thirty-day period that represents the second angel.

فرشتهٔ اوّل و سوم، در سطح نبوّتی، همان یک فرشته‌اند؛ زیرا اوّل، آغاز است و سوم، انجام. فرشتهٔ اوّلِ آلفا، گشایش داوری را اعلام می‌کند و فرشتهٔ آخرِ اُمگا، اختتام داوری را اعلام می‌نماید. پیام فرشتهٔ اوّل به‌واسطهٔ تحقق اسلام در 11 اوت 1840 اقتدار یافت، و فرشتهٔ سوم نیز به‌واسطهٔ تحققی از اسلام در 9/11 اقتدار یافت. خواهر وایت به ما آگاهی می‌دهد که مأموریت هر دو فرشتهٔ اوّل و سوم آن بود که زمین را با جلال خود روشن سازند. شاهدان دیگر نیز فراوان‌اند، و ایشان پشتیبانی کافی برای شناسایی ساختار فصل پنتیکاست، چنان‌که در پنجاه روز از رستاخیز مسیح تا پنتیکاست، همراه با بیست‌ودو آیهٔ نخستِ لاویان بیست‌وسه و بیست‌ودو آیهٔ آخرِ لاویان بیست‌وسه، مقرر شده است، فراهم می‌آورند. میان آن دو علامت راه که نشانه‌ای راهی مشتمل بر سه گام و سپس پنج روز است، دوره‌ای سی‌روزه قرار دارد که نمایانگر فرشتهٔ دوم است.

The first waymark of ‘three steps followed by five’ days is the first angel, the thirty days is the second angel and the second waymark of ‘three steps followed by five’ days is the third angel. These three steps cover the entire Pentecostal season up to Pentecost, which then marks the beginning of the seven days of the feast of Tabernacles that represents the outpouring of the latter rain during the Sunday law crisis beginning at the Sunday law in the United States and continuing until Michael stands up and human probation closes. The structure is divine, but it produces some serious considerations.

د «له درې ګامونو وروسته پنځه» ورځو لومړنی نښان د لومړۍ فرښتې پیغام دی، دېرش ورځې د دویمې فرښتې پیغام دی، او د «له درې ګامونو وروسته پنځه» ورځو دویم نښان د درېیمې فرښتې پیغام دی. دغه درې ګامونه د پنطیکاست ټول موسم تر پنطیکاست پورې رانغاړي، او هماغه بیا د خېمو د اختر د اوو ورځو پیل نښه کوي، کوم چې د یکشنبې د قانون د بحران پر مهال د وروستي باران د تویېدو استازیتوب کوي، هغه بحران چې په متحده ایالاتو کې د یکشنبې له قانون څخه پیلېږي او تر هغه دوام کوي څو میکائیل راپاڅېږي او د انسان د ازمایښت موده پای ته ورسېږي. دغه جوړښت الهي دی، خو ځینې ډېر جدي ملاحظات راولاړوي.

## Serious Considerations

ملاحظات جادّة

It is evident that the waymark represented by the ‘trumpets, ascension and judgment’ is the litmus and third test. The third test is always the litmus test, where character is manifested, but never developed.

آشکار است که نشانهٔ راهی که با «شیپورها، صعود و داوری» نمایانده شده است، محک و آزمون سوم است. آزمون سوم همواره آزمون تعیین‌کننده است؛ جایی که شخصیت آشکار می‌شود، اما هرگز در آن پرورش نمی‌یابد.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> «شخصیت در هنگام بحران آشکار می‌شود. هنگامی که آن ندای جدّی در نیمه‌شب اعلام کرد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید”، باکره‌های خفته از خواب خود برخاستند، و آشکار شد که چه کسانی برای آن واقعه آماده شده بودند. هر دو گروه غافلگیر شدند، اما یکی برای وضعیت اضطراری آماده بود و دیگری بی‌آماده‌گی یافت شد. شخصیت به‌وسیلهٔ اوضاع و احوال آشکار می‌گردد. وضعیت‌های اضطراری حقیقتِ عیارِ شخصیت را ظاهر می‌سازند. مصیبتی ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده، داغِ فقدان، یا بحرانی سهمگین، بیماری یا اندوهی غیرمنتظره، چیزی که جان را رو‌در‌روی مرگ قرار دهد، حقیقتِ درونیِ شخصیت را آشکار خواهد ساخت. آشکار خواهد شد که آیا ایمانی واقعی به وعده‌های کلام خدا وجود دارد یا نه. آشکار خواهد شد که آیا جان به‌وسیلهٔ فیض نگه داشته می‌شود یا نه، و آیا در ظرفِ همراهِ چراغ، روغنی هست یا نه.»

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> «ہم سب پر آزمائش کے وقت آتے ہیں۔ ہم خدا کی آزمائش اور جانچ کے تحت اپنے آپ کو کس طرح پیش کرتے ہیں؟ کیا ہمارے چراغ بجھ جاتے ہیں؟ یا ہم انہیں اب بھی روشن رکھتے ہیں؟ کیا ہم اُس کے ساتھ اپنے تعلق کے ذریعے، جو فضل اور سچائی سے معمور ہے، ہر ہنگامی حالت کے لیے تیار ہیں؟ پانچ عقلمند کنواریوں نے اپنی سیرت پانچ نادان کنواریوں کو منتقل نہیں کی۔ سیرت ہمیں بطورِ فرد خود تشکیل دینی چاہیے۔» ریویو اینڈ ہیرلڈ، 17 اکتوبر 1895۔

When the feast of trumpets waymark arrives, your character is forever sealed, you are lifted up as an ensign and your sins are forever blotted out. The three steps represent three aspects of the sealing. The arrival of the message of the Midnight Cry manifests those who have oil and who are lifted up as an ensign as their sins are removed. The message, the work and the seal are all one waymark. It is a waymark “that brings the soul face to face with death” because of an “unlooked for calamity.” The trumpet of Islam represents that “unlooked for calamity.” At that point the message, “Behold the Bridegroom cometh,” is proclaimed five days in advance of the Sunday law, where the message changes unto the loud cry of the third angel.

هنگامی که نشانۀ راهِ عیدِ شیپورها فرا می‌رسد، شخصیت شما برای همیشه مُهر می‌شود، شما همچون عَلَمی برافراشته می‌گردید، و گناهانتان برای همیشه محو می‌شود. آن سه پله، سه جنبه از مُهر شدن را نمایندگی می‌کنند. فرارسیدنِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب، آنان را که روغن دارند و در حالی که گناهانشان برداشته می‌شود همچون عَلَمی برافراشته می‌گردند، آشکار می‌سازد. پیام، عمل، و مُهر، همگی یک نشانۀ راه هستند. این یک نشانۀ راه است «که جان را رو در رو با مرگ قرار می‌دهد» به سببِ «بلایی غیرمنتظره». شیپورِ اسلام نمایندۀ آن «بلای غیرمنتظره» است. در آن هنگام، پیامِ «اینک داماد می‌آید» پنج روز پیش از قانونِ یکشنبه اعلام می‌شود، جایی که پیام به فریادِ بلندِ فرشتۀ سوم تغییر می‌یابد.

The three steps of the waymark are identifying elements of the sealing of and the lifting up of the one hundred and forty-four thousand, just before the Sunday law. It is clear that the litmus test of ‘trumpets, ascension and judgment’ has been represented by the Exeter camp meeting. The five days between the day of Atonement and Pentecost, represents the sixty-six days between the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22, 1844, when the door closed. Those sixty-six days of Millerite history are illustrating the latter days, and in this regard, they are illustrating the proclamation of the message of the Midnight Cry by the one hundred and forty-four thousand.

سه گامِ نشانهٔ راه، عناصری شناسایی‌کننده از مُهرشدن و برافراشته‌شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن هستند، درست پیش از قانونِ یکشنبه. آشکار است که محکِ «شیپورها، صعود و داوری» به‌وسیلهٔ گردهماییِ اردوییِ اِکستر بازنمایی شده است. پنج روزِ میانِ روزِ کفاره و پنتیکاست، نمایانگرِ شصت‌وشش روزِ میانِ پایانِ گردهماییِ اردوییِ اِکستر در 17 اوت تا 22 اکتبر 1844 است، هنگامی که در بسته شد. آن شصت‌وشش روزِ تاریخِ میلریتی، ایامِ آخر را به تصویر می‌کشند، و از این حیث، اعلانِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را به‌وسیلهٔ یکصد و چهل و چهار هزار تن به تصویر می‌کشند.

The five days to Pentecost, aligns with the sixty-six days of the Millerites proclaiming the message of the Midnight Cry, which was also typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. The first of the three steps is the feast of trumpets, which is the seventh trumpet, or third woe, or Islam in the latter days, and Christ’s triumphal entry was preceded by the loosing of an ass.

پنج روزِ مانده تا پنتیکاست، با شصت‌وشش روزی منطبق است که میلری‌ها در آن پیامِ ندای نیمه‌شب را اعلام کردند؛ پیامی که همچنین به‌واسطۀ ورودِ ظفرمندِ مسیح به اورشلیم نمادین شده بود. نخستینِ این سه گام، عیدِ کرناهاست، که همان کرنای هفتم، یا وایِ سوم، یا اسلام در ایامِ آخر است، و ورودِ ظفرمندِ مسیح را گشودنِ الاغی پیشی گرفته بود.

Prophetically this identifies that the loosing of the ass marks the beginning of the triumphal entry, which is the Midnight Cry. Bible prophecy is to be applied in the latter days to the sixth kingdom of Bible prophecy—the earth beast, the United States. Islam will strike the United States, as it did at 9/11, thus marking the beginning of the proclamation of the Midnight Cry with a significant strike upon the United States by Islam, and the ending of the proclamation of the Midnight Cry with another significant strike upon the United States by Islam, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

از منظر نبوتی، این امر نشان می‌دهد که گشودنِ الاغ آغازِ ورودِ ظفرمندانه را علامت می‌زند، که همان فریادِ نیمه‌شب است. نبوتِ کتاب‌مقدسی باید در ایامِ آخر بر ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدسی—یعنی وحشِ زمین، ایالات متحده—اعمال شود. اسلام به ایالات متحده ضربه خواهد زد، همان‌گونه که در ۹/۱۱ زد؛ و بدین‌سان، آغازِ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب با ضربه‌ای مهم از سوی اسلام بر ایالات متحده مشخص می‌شود، و پایانِ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب نیز با ضربه‌ای مهم دیگر از سوی اسلام بر ایالات متحده، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ یک چیز به تصویر می‌کشد.

The message of Pentecost is the message of the loud cry, and the loud cry is simply an escalation of the message of the Midnight Cry. In Millerite history the Midnight Cry ended when the door was closed on October 22, 1844, and it ends when the door closes at the Sunday law in the latter days. At Pentecost Peter proclaimed the message of Joel, and Pentecost is the omega ending of the Midnight Cry, so the alpha beginning of the Midnight Cry Peter must of prophetic necessity also be presenting the message of Joel. At the Midnight Cry Peter is in Acts chapter two, in the upper room at the third hour, and then on the same day at the ninth hour he is in the temple proclaiming Joel’s message.

پیام پنتیکاست، همان پیام فریاد بلند است، و فریاد بلند صرفاً تشدیدِ پیام فریاد نیمه‌شب می‌باشد. در تاریخ میلریتی، فریاد نیمه‌شب هنگامی پایان یافت که در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بسته شد، و در ایام آخر نیز وقتی در به هنگام قانون یکشنبه بسته شود، پایان می‌یابد. در پنتیکاست، پطرس پیام یوئیل را اعلام کرد، و پنتیکاست پایانِ اُمگای فریاد نیمه‌شب است؛ بنابراین، به ضرورت نبوی، پطرسِ آغازِ آلفای فریاد نیمه‌شب نیز باید پیام یوئیل را عرضه کرده باشد. در فریاد نیمه‌شب، پطرس در اعمال رسولان باب ۲، در بالاخانه، در ساعت سوم است، و سپس در همان روز، در ساعت نهم، در هیکل ایستاده، پیام یوئیل را اعلام می‌کند.

Peter is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at Pentecost, which is the end of the Midnight Cry, and he is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the Midnight Cry. The sealing and raising up of the one hundred and forty-four thousand begins with the loosing of the ass as Islam strikes. When the Millerites left the Exeter camp meeting they carried the message like a tidal wave, and symbolically typified the one hundred and forty-four thousand who repeat that experience.

پطرس، نمادِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در پنتیکاست است، که پایانِ فریادِ نیمه‌شب می‌باشد؛ و نیز او نمادِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در آغازِ فریادِ نیمه‌شب است. مُهر شدن و برخاستنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر با گشوده شدنِ کرّه‌الاغ، هنگامی که اسلام حمله می‌کند، آغاز می‌شود. هنگامی که میلری‌ها اردوگاه‌گردهماییِ اکستر را ترک کردند، آن پیام را همچون موجی خروشان با خود بردند، و به‌طور نمادین پیش‌نمونِ یکصد و چهل و چهار هزار نفری شدند که آن تجربه را تکرار می‌کنند.

This application becomes more serious when you recognize that Peter is representing those who proclaim the Midnight Cry message at the litmus and third test of the Pentecostal season. The third hour for Peter at Pentecost places him in the upper room, and the upper room is also the ten days before Pentecost. The second test of the Pentecostal season is the thirty-day temple test that follows the foundational test. The second test of the temple requires the faithful to enter by faith into the Most Holy Place where their sins are blotted out and where they are seated by faith with Christ in heavenly places. The book of Acts informs us that Peter began his sermon on the book of Joel at the third hour in the upper room, then at the ninth hour he was in the temple.

این تطبیق زمانی جدی‌تر می‌شود که دریابید پطرس نمایندهٔ کسانی است که در آزمون کاغذ تورنسل و آزمون سومِ فصل پنطیکاست، پیامِ فریادِ نیمه‌شب را اعلام می‌کنند. ساعتِ سوم برای پطرس در پنطیکاست او را در بالاخانه قرار می‌دهد، و بالاخانه همچنین همان ده روزِ پیش از پنطیکاست است. آزمون دومِ فصل پنطیکاست، آزمونِ سی‌روزهٔ هیکل است که پس از آزمونِ بنیادی می‌آید. آزمون دومِ هیکل از وفاداران می‌طلبد که به ایمان به قدس‌الاقداس داخل شوند، جایی که گناهان ایشان محو می‌شود و جایی که به ایمان با مسیح در جای‌های آسمانی نشانیده می‌شوند. کتاب اعمال به ما اطلاع می‌دهد که پطرس موعظهٔ خود را از کتاب یوئیل در ساعتِ سوم در بالاخانه آغاز کرد، سپس در ساعتِ نهم در هیکل بود.

> But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. But this is that which was spoken by the prophet Joel. … Now Peter and John went up together into the temple at the hour of prayer, being the ninth hour. Acts 2:14–16; 3:1.

> لیکن پطرس، اُن گیارہ کے ساتھ کھڑا ہو کر، اپنی آواز بلند کرکے اُن سے کہنے لگا، اے یہودیہ کے مردو، اور اے یروشلیم کے سب باشندو، یہ بات تم پر معلوم ہو، اور میری باتوں پر کان دھرو: کیونکہ یہ لوگ، جیسا تم گمان کرتے ہو، نشہ میں نہیں ہیں، اس لیے کہ ابھی دن کا تیسرا پہر ہی ہے۔ بلکہ یہ وہی بات ہے جو یوایل نبی کی معرفت کہی گئی تھی۔ … اور پطرس اور یوحنا اکٹھے دعا کے وقت، یعنی نویں گھنٹے، ہیکل میں جا رہے تھے۔ اعمال 2:14–16؛ 3:1۔

Christ was nailed to the cross at the third hour and He died at the ninth hour. His death, burial and resurrection are one waymark with three steps. The third step, the day of first fruits, begins the fifty days which conclude at Pentecost. In the alpha of the Pentecostal season the third and ninth hour represent a distinct contrast, for Christ was alive at the third hour and dead at the ninth. Peter was in the upper room at the third hour and in the temple at the ninth.

مسیح در ساعت سوم بر صلیب میخکوب شد و در ساعت نهم جان سپرد. مرگ، دفن و رستاخیز او یک نشانهٔ راه با سه گام است. گام سوم، روز نخستین‌میوه‌ها، پنجاه روزی را آغاز می‌کند که در پنتیکاست به پایان می‌رسد. در آلفای فصل پنتیکاست، ساعت سوم و ساعت نهم نمایانگر تقابلی متمایز هستند، زیرا مسیح در ساعت سوم زنده بود و در ساعت نهم مرده بود. پطرس در ساعت سوم در بالاخانه بود و در ساعت نهم در معبد.

The Pentecostal season of fifty sacred days in the time of Christ was a sacred prophetic period directly connected to the prophecy of twenty-three hundred years. It was especially connected with the final week of the four hundred and ninety years for the Jewish nation in Daniel nine. That sacred week when Christ confirmed the covenant was divided into two equal periods of 1,260 prophetic days. The heart of that week was the cross. The cross identifies the third and ninth hour, and Peter at Pentecost does the same. In the year 34, the end of that same sacred week when Cornelius sent for Peter from Caesarea Maritima, it was the ninth hour.

موسم الخمسين المقدّس، المؤلَّف من خمسين يومًا مقدّسًا في زمن المسيح، كان فترة نبوية مقدّسة مرتبطة ارتباطًا مباشرًا بنبوءة الألفين والثلاثمئة سنة. وكان مرتبطًا على وجه الخصوص بالأسبوع الأخير من الأربعمئة والتسعين سنة الخاصة بالأمة اليهودية في دانيال 9. ذلك الأسبوع المقدّس الذي فيه ثبّت المسيح العهد كان منقسمًا إلى فترتين متساويتين، كلٌّ منهما 1,260 يومًا نبويًا. وكان قلب ذلك الأسبوع هو الصليب. والصليب يحدّد الساعة الثالثة والساعة التاسعة، وبطرس في يوم الخمسين يفعل الأمر نفسه. وفي سنة 34، عند نهاية ذلك الأسبوع المقدّس نفسه، حين أرسل كرنيليوس في طلب بطرس من قيصرية ماريتيما، كانت الساعة التاسعة.

> There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.

> در قیصریه مردی بود به نام کُرنِلیوس، که یاورِ صدی از فوجی موسوم به فوجِ ایتالیایی بود؛ مردی دیندار و خداترس با تمامی اهلِ خانهٔ خود، که به قوم صدقاتِ بسیار می‌داد و پیوسته به خدا دعا می‌کرد. او در رؤیا، آشکارا، نزدیک ساعت نهم روز، فرشته‌ای از جانب خدا دید که نزد او درآمده، به او گفت: «ای کُرنِلیوس!» و چون به او نگریست، ترسان شد و گفت: «چیست، ای خداوندگار؟» فرشته به او گفت: «دعاهای تو و صدقاتت به یادگاری در حضور خدا بالا رفته است. پس اکنون کسانی به یافا بفرست و شمعونِ ملقب به پطرس را فراخوان.» اعمال 10:1–5

The next day, Peter goes up on the roof to pray about the sixth hour.

روز بعد، پطرس در حدود ساعت ششم بر بام خانه رفت تا دعا کند.

> On the morrow, as they went on their journey, and drew nigh unto the city, Peter went up upon the housetop to pray about the sixth hour: And he became very hungry, and would have eaten: but while they made ready, he fell into a trance, And saw heaven opened, and a certain vessel descending unto him, as it had been a great sheet knit at the four corners, and let down to the earth: Wherein were all manner of four footed beasts of the earth, and wild beasts, and creeping things, and fowls of the air. And there came a voice to him, Rise, Peter; kill, and eat. But Peter said, Not so, Lord; for I have never eaten anything that is common or unclean. And the voice spake unto him again the second time, What God hath cleansed, that call not thou common. This was done thrice: and the vessel was received up again into heaven. Acts 10:9–16.

> اگلے روز، جب وہ سفر میں تھے اور شہر کے نزدیک پہنچ رہے تھے، پطرس قریب چھٹے گھنٹے کے وقت دعا کرنے کے لیے چھت پر چڑھ گیا۔ اور اسے بہت بھوک لگی، اور وہ کچھ کھانا چاہتا تھا؛ مگر جب وہ تیاری کر رہے تھے تو وہ حالِ جذب میں آ گیا، اور اس نے آسمان کو کھلا ہوا دیکھا، اور ایک برتن اپنی طرف اترتا ہوا دیکھا، گویا ایک بڑی چادر تھی جو چاروں کونوں سے بندھی ہوئی زمین پر اتاری جا رہی تھی؛ جس میں زمین کے ہر قسم کے چوپائے، اور درندے، اور رینگنے والے جاندار، اور ہوا کے پرندے تھے۔ اور اس سے ایک آواز آئی، اے پطرس، اٹھ؛ ذبح کر اور کھا۔ مگر پطرس نے کہا، ہرگز نہیں، اے خداوند؛ کیونکہ میں نے کبھی کوئی ایسی چیز نہیں کھائی جو عام یا ناپاک ہو۔ اور دوسری بار پھر اس سے آواز آئی، جن چیزوں کو خدا نے پاک ٹھہرایا ہے، انہیں تو ناپاک نہ کہہ۔ یہ تین بار ہوا؛ پھر وہ برتن دوبارہ آسمان پر اٹھا لیا گیا۔ اعمال 10:9–16۔

The call for Peter to come to Caesarea is at the ninth hour, when an angel arrives to address Cornelius. Cornelius represents God’s other children who are called out of Babylon at the Sunday law. The angel who arrives at the Sunday law is the second voice of Revelation eighteen, who calls to those still in Babylon to flee. Peter is the one hundred and forty-four thousand and Cornelius is the eleventh-hour workers, who are represented to Peter as unclean animals. The relation of Peter and Cornelius is the relation of Revelation seven, where the one hundred and forty-four thousand are identified in association with the great multitude. Peter was commanded three times to rise, kill and eat. As the one hundred and forty-four thousand the call from Cornelius is where the ensign is commanded to rise.

فراخوانِ پطرس برای آمدن به قیصریه در ساعت نهم است، هنگامی که فرشته‌ای می‌رسد تا با کرنیلیوس سخن بگوید. کرنیلیوس نمایانگر دیگر فرزندان خداست که در هنگام قانون یکشنبه از بابل فراخوانده می‌شوند. آن فرشته‌ای که در زمان قانون یکشنبه می‌آید، همان صدای دومِ مکاشفه هجده است که آنان را که هنوز در بابل‌اند فرا می‌خواند تا بگریزند. پطرس همان یکصد و چهل و چهار هزار است و کرنیلیوس کارگرانِ ساعت یازدهم است که برای پطرس به صورت حیوانات ناپاک نمودار می‌شوند. نسبتِ میان پطرس و کرنیلیوس همان نسبتِ مکاشفه هفت است، جایی که یکصد و چهل و چهار هزار در پیوند با آن جماعت عظیم شناسانده می‌شوند. به پطرس سه بار امر شد که برخیزد، ذبح کند و بخورد. به عنوان یکصد و چهل و چهار هزار، فراخوان از جانب کرنیلیوس همان جایی است که به آن عَلَم فرمان داده می‌شود که برخیزد.

Cornelius is in Caesarea Maritima, sometimes called Caesarea by the sea. Revelation seventeen informs us that “the waters” “are peoples, and multitudes, and nations, and tongues.” The waters are those outside of God’s church and in Revelation as well as with Peter’s vision of the unclean beasts, the number four represents the entire world. Four various beasts are in Peter’s vision, and they descend in a sheet which is held at its four corners. The relation of Peter to Cornelius is also represented by Noah and the beasts that got on the ark.

کرنیلیوس در قیصریهٔ ماریطیما است، که گاه «قیصریه کنار دریا» نیز خوانده می‌شود. مکاشفهٔ هفده به ما اطلاع می‌دهد که «آب‌ها» «اقوام و جماعت‌ها و امت‌ها و زبان‌ها» هستند. آب‌ها همان کسانی‌اند که خارج از کلیسای خدا هستند، و در مکاشفه، همان‌گونه که در رؤیای پطرس دربارهٔ وحوش ناپاک نیز هست، عدد چهار نمایانگر تمامی جهان است. در رؤیای پطرس، چهار گونه وحش دیده می‌شود، و آنها در ملحفه‌ای فرود می‌آیند که از چهار گوشه‌اش گرفته شده است. رابطهٔ پطرس با کرنیلیوس همچنین به‌وسیلهٔ نوح و وحوشی که به کشتی داخل شدند نیز به تصویر کشیده شده است.

Peter was in Joppa, which means “bright and beautiful,” for as a symbol of the one hundred and forty-four thousand Peter is the bright and beautiful ensign to the Gentiles. The ninth hour, the Gentiles awaken to the ensign which Sister White identifies as the Sabbath, the law of God, the third angel’s message and the missionaries around the world that carry the message of the latter days. Cornelius was awakened to the ensign when the angel arrived at the ninth hour in Caesarea by the sea. The message at the Pentecostal Sunday law then goes to the world—the sea.

پطرس در یافا بود، که به معنای «درخشان و زیبا» است؛ زیرا او، به‌عنوان نمادی از یکصد و چهل و چهار هزار نفر، عَلَمِ درخشان و زیبای امت‌هاست. ساعت نهم، امت‌ها به آن عَلَمی بیدار می‌شوند که خواهر وایت آن را سبت، شریعت خدا، پیام فرشتهٔ سوم، و مبشرانی در سراسر جهان که پیام ایام آخر را حمل می‌کنند، معرفی می‌نماید. کرنیلیوس هنگامی به آن عَلَم بیدار شد که فرشته در ساعت نهم در قیصریه کنار دریا نزد او آمد. سپس پیام در قانون یکشنبهٔ پنطیکاستی به جهان—دریا—می‌رود.

The lifting up of the ensign is also represented as the Lord’s house being lifted up above the mountains, and Peter was praying on the rooftop of the beautiful bright city of Joppa, in the sixth hour, just before the Sunday law of the ninth hour. When the one hundred and forty-four thousand are sealed, the circumstances of the crisis within the world will draw God’s other children who are still in Babylon to seek for light. They are led to find Peter on the top of the house in Joppa.

برافراشته شدنِ عَلَم نیز چنین به تصویر کشیده شده است که خانۀ خداوند بر فراز کوه‌ها برافراشته می‌شود؛ و پطرس در ساعت ششم بر بامِ شهرِ زیبا و درخشانِ یافا دعا می‌کرد، درست پیش از قانونِ یکشنبه در ساعت نهم. هنگامی که آن صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند، اوضاعِ بحران در درونِ جهان، دیگر فرزندانِ خدا را که هنوز در بابل هستند، برخواهد انگیخت تا در جست‌وجوی نور برآیند. آنان هدایت می‌شوند تا پطرس را بر بامِ خانه در یافا بیابند.

Peter was also in Caesarea Philippi in Matthew sixteen. Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon had the same name as Caesarea by the sea, but it had a distinct contrast as one city was upon the land and the other on the sea. Christ’s crucifixion at the third hour and His death at the ninth, identify a distinct contrast of life and death. Peter at Pentecost’s third and ninth hour identifies a distinct contrast from the upper room unto the temple. Caesarea on the land or Caesarea on the sea represents the necessary prophetic contrast of the third and ninth hour, but there is no direct reference to the third hour when Peter was in Caesarea Philippi. Upon the testimony of two or three a thing is established and with the third and ninth hour of the cross and also on the day of Pentecost both illustrations are represented by a single person, whether Christ alive or in the tomb, or Peter in the upper room or the temple.

پطرس در متی شانزده نیز در قیصریهٔ فیلپی بود. قیصریهٔ فیلپی در دامنهٔ کوه حرمون همان نامِ قیصریهٔ کنار دریا را داشت، اما تمایزی آشکار میان آن دو وجود داشت، زیرا یکی از این دو شهر بر خشکی بود و دیگری بر دریا. مصلوب شدنِ مسیح در ساعت سوم و مرگِ او در ساعت نهم، تمایزی مشخص میان حیات و مرگ را نشان می‌دهد. پطرس در ساعت سوم و نهمِ روز پنطیکاست، تمایزی مشخص از بالاخانه تا هیکل را آشکار می‌سازد. قیصریه بر خشکی یا قیصریه بر دریا نمایانگرِ تقابلِ نبویِ ضروریِ ساعت سوم و نهم است، اما هنگامی که پطرس در قیصریهٔ فیلپی بود، هیچ اشارهٔ مستقیمی به ساعت سوم وجود ندارد. بر گواهیِ دو یا سه شاهد، امری استوار می‌شود، و با ساعت سوم و نهمِ صلیب و نیز در روز پنطیکاست، هر دو تصویر به‌وسیلهٔ یک شخص واحد نمود می‌یابند، خواه مسیح زنده باشد یا در قبر، و خواه پطرس در بالاخانه باشد یا در هیکل.

The third testimony of a third and ninth hour at the two Caesarea’s identifies Peter as the primary character in both instances, as was Christ in the beginning of the Pentecostal season and Peter at the end of that same season. The alpha character of the third hour is the same as the omega character of the ninth hour, providing one witness that Caesarea Philippi is the alpha of the two Caesarea’s. The second witness is that the name of both cities is the same, so the name of the main character and the name of the city are the same. A third witness is the contrast of land and sea. When Peter was at Caesarea Philippi, it was the third hour. This is where the message becomes even more serious.

سومین شهادتِ ساعتِ سوم و نهم در دو قیصریه، پطرس را در هر دو مورد به‌عنوان شخصیت اصلی معرفی می‌کند؛ چنان‌که در آغاز فصل پنتیکاست، مسیح شخصیت اصلی بود و در پایان همان فصل، پطرس. شخصیتِ آلفایِ ساعتِ سوم همان شخصیتِ اُمگایِ ساعتِ نهم است، و این خود یک شاهد است بر اینکه قیصریهٔ فیلیپی آلفایِ دو قیصریه است. شاهد دوم آن است که نام هر دو شهر یکسان است؛ پس نام شخصیت اصلی و نام شهر نیز یکسان است. شاهد سوم، تقابلِ خشکی و دریاست. هنگامی که پطرس در قیصریهٔ فیلیپی بود، ساعتِ سوم بود. اینجاست که پیام حتی جدی‌تر می‌شود.

It is correct to align two cities with the same name, which is what we are doing, but we are also incorporating the third and ninth hour into the application based upon the witness of Christ at the cross and Peter at Pentecost. By bringing the three lines together; Christ’s third and ninth hour, Peter at Pentecost’s third and ninth hour—we establish the third hour at Caesarea Philippi. The very same prophetic logic is to be applied to Cornelius at the ninth hour, Peter at the sixth hour and then Peter at Caesarea Philippi at the third hour.

درست است که دو شهرِ هم‌نام را با یکدیگر منطبق سازیم، و این همان کاری است که انجام می‌دهیم؛ اما همچنین بر پایهٔ شهادتِ مسیح بر صلیب و پطرس در پنتیکاست، ساعتِ سوم و نهم را نیز در تطبیق وارد می‌کنیم. با گرد آوردنِ این سه خط—ساعتِ سوم و نهمِ مسیح، و ساعتِ سوم و نهمِ پطرس در پنتیکاست—ساعتِ سوم را در قیصریهٔ فیلیپی برقرار می‌سازیم. عینِ همین منطقِ نبوی باید دربارهٔ کرنیلیوس در ساعتِ نهم، پطرس در ساعتِ ششم، و سپس پطرس در قیصریهٔ فیلیپی در ساعتِ سوم به کار گرفته شود.

Peter is at all three waymarks, Cornelius is at the sixth and ninth hour with Peter, but not at the third in Caesarea Philippi. The line is tied together for each step is either the third, sixth and ninth hour respectively from Caesarea Philippi, to Joppa to Caesarea Maritima. Both Caesarea’s had their cultural roots attached to both Greece and Rome, but Caesarea Philippi’s distinction was the embodiment of remote, mystical paganism, and Caesarea by the sea was a commercial and administrative hub, blending Greek culture with Roman governance. Caesarea Philippi was a symbol of churchcraft and Caesarea Maritima of statecraft.

پطرس در هر سه نشانِ راه حضور دارد؛ قرنیلیوس در ساعت ششم و نهم همراهِ پطرس است، اما در ساعت سوم در قیصریهٔ فیلیپی حضور ندارد. این خط به هم پیوسته است، زیرا هر گام، به‌ترتیب، یا ساعت سوم، ششم و نهم است، از قیصریهٔ فیلیپی تا یافا و سپس تا قیصریهٔ مَریتیمه. هر دو قیصریه ریشه‌های فرهنگیِ خود را به یونان و روم پیوند داده بودند، اما تمایزِ قیصریهٔ فیلیپی در آن بود که تجسمِ بت‌پرستیِ دورافتاده و رازآمیز به‌شمار می‌رفت، و قیصریه کنارِ دریا مرکزی بازرگانی و اداری بود که فرهنگ یونانی را با حاکمیت رومی درهم می‌آمیخت. قیصریهٔ فیلیپی نمادِ کلیساسازی بود و قیصریهٔ مَریتیمه نمادِ دولت‌سازی.

In the line of Caesarea to Caesarea, Joppa is the middle step of three steps. The three steps are represented by the third, sixth and ninth hours. Caesarea by the sea at the ninth hour is the Sunday law when the gospel goes to the Gentiles. Three hours before, at the sixth hour Peter is in Joppa, the bright and shining city. Three hours before that Peter is at the feast of Trumpets in the third hour. Caesarea to Caesarea is the period of the Midnight Cry. Peter represents those who proclaim the Midnight Cry at the beginning all the way to the ending, for Jesus always aligns the beginning with the ending. The Midnight Cry begins with the ass being loosed at the feast of trumpets waymark, where Peter is proclaiming the message of Joel.

در خط قیصریه تا قیصریه، یافا گامِ میانیِ سه گام است. این سه گام به‌وسیلهٔ ساعتِ سوم، ششم و نهم نمایش داده می‌شوند. قیصریهٔ کنارِ دریا در ساعت نهم، همان قانون یکشنبه است، هنگامی که انجیل به سوی امّت‌ها می‌رود. سه ساعت پیش از آن، در ساعت ششم، پطرس در یافا، شهرِ روشن و درخشان، است. سه ساعت پیش از آن، پطرس در عیدِ شیپورها در ساعت سوم است. قیصریه تا قیصریه دورهٔ فریادِ نیمه‌شب است. پطرس نمایندهٔ کسانی است که فریادِ نیمه‌شب را از آغاز تا پایان اعلام می‌کنند، زیرا عیسی همواره آغاز را با پایان منطبق می‌سازد. فریادِ نیمه‌شب با گشوده شدنِ الاغ در نشانِ راهِ عیدِ شیپورها آغاز می‌شود، جایی که پطرس پیامِ یوئیل را اعلام می‌کند.

Peter is at the three-step waymark of the feast of trumpets, the ascension, followed by judgment. At that waymark in Matthew sixteen the issue is raised about who Christ was. Peter’s name is changed and it is stated by Christ that it would be upon this Rock that He builds His church. The Rock which the temple is built upon is the foundation, and Peter at Caesarea Philippi is the first angel’s message, which is the foundational message. When Peter gets to the next step, at Joppa, he ascends as did Christ at the end of the forty days of face-to-face teaching. The ascension is also a parallel to the cross, the primary ensign of salvational history; and the cross is divided into two parts, with the two thieves, the tearing of the veil into the Most Holy Place and the darkness and the hours.

پطرس در نشانِ راهِ سه‌مرحله‌ایِ عیدِ کرناها قرار دارد: عروج، و در پیِ آن داوری. در آن نشانِ راه، در متی شانزده، مسئلهٔ این‌که مسیح که بود مطرح می‌شود. نامِ پطرس تغییر می‌یابد و مسیح تصریح می‌کند که کلیسای خود را بر این صخره بنا خواهد کرد. آن صخره‌ای که هیکل بر آن بنا می‌شود، بنیاد است، و پطرس در قیصریهٔ فیلپی پیامِ فرشتهٔ اول است، که پیامِ بنیادی است. هنگامی که پطرس به گامِ بعدی، در یافا، می‌رسد، همان‌گونه که مسیح در پایانِ چهل روزِ تعلیمِ رو در رو صعود کرد، او نیز صعود می‌کند. عروج همچنین موازاتی است با صلیب، پرچمِ اصلیِ تاریخِ نجات؛ و صلیب به دو بخش تقسیم می‌شود، با آن دو دزد، دریده شدنِ حجاب به‌سویِ قدس‌الاقداس، و تاریکی و ساعت‌ها.

> Now from the sixth hour there was darkness over all the land unto the ninth hour. And about the ninth hour Jesus cried with a loud voice, saying, Eli, Eli, lama sabachthani? that is to say, My God, my God, why hast thou forsaken me? Matthew 27:45, 46.

> پس از ساعت ششم، تا ساعت نهم تاریکی بر تمام آن سرزمین فرو افتاد. و نزدیکِ ساعت نهم، عیسی با آواز بلند ندا درداد و گفت: «ایلی، ایلی، لما سبقتنی؟» یعنی: «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کرده‌ای؟» متی 27:45، 46

At Joppa, at the sixth hour Peter is at a prophetic point of division, between the lost and saved, between light and darkness and between the beginning of and ending of the Midnight Cry. That break is emphasizing the transition of the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is marking the full rejection of the Laodicean Seventh-day Adventist church. That closed door of judgment represented by the day of Atonement comes five days before the Pentecostal Sunday law. That judgment is preceded by the ascension, and before that, the trumpet message. Those three steps represent the waymark where the seal of God is impressed, and the message of the Midnight Cry is proclaimed by the church triumphant to those represented by Cornelius.

در یافا، در ساعت ششم، پطرس در نقطه‌ای نبویِ انفصال قرار دارد؛ میان گم‌شدگان و نجات‌یافتگان، میان نور و ظلمت، و میان آغاز و پایانِ فریاد نیمه‌شب. این گسست، گذارِ حرکتِ لاودیکیه‌ایِ صد و چهل و چهار هزار به حرکتِ فیلادلفیاییِ صد و چهل و چهار هزار را مورد تأکید قرار می‌دهد. این امر، ردِّ کاملِ کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیه‌ای را نشان‌گذاری می‌کند. آن درِ بستهٔ داوری که به‌وسیلهٔ روز کفاره نمود می‌یابد، پنج روز پیش از قانون یک‌شنبهٔ پنطیکاستی فرا می‌رسد. این داوری را عروج پیشی می‌گیرد، و پیش از آن، پیامِ شیپور قرار دارد. این سه گام، نشانگرِ آن نشانهٔ راهی هستند که در آن مُهر خدا نهاده می‌شود و پیامِ فریاد نیمه‌شب به‌وسیلهٔ کلیسای ظافر به کسانی که کرنیلیوس نمایندهٔ آنان است اعلام می‌گردد.

Peter proclaims the message at Pentecost, and Pentecost marks the end of the message of the Midnight Cry. It is of prophetic necessity therefore that Peter also proclaims the message at the beginning of the period of the Midnight Cry. The beginning always illustrates the end. Peter’s Midnight Cry message is empowered when the ass of Islam is loosed, and attacks the United States, as it does again at the Sunday law. Peter proclaiming the message at the third and ninth hour of Pentecost identifies the beginning and ending of the Midnight Cry.

پطرس در پنتیکاست پیام را اعلام می‌کند، و پنتیکاست پایانِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را نشان می‌دهد. بنابراین، از جهتِ ضرورتِ نبوی، لازم است که پطرس در آغازِ دورهٔ فریادِ نیمه‌شب نیز پیام را اعلام کند. آغاز همواره پایان را به تصویر می‌کشد. پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ پطرس زمانی با قدرت همراه می‌شود که الاغِ اسلام گشوده می‌شود و به ایالات متحده حمله می‌کند، چنان‌که در قانونِ یکشنبه نیز بار دیگر چنین می‌کند. اعلامِ پیام از سوی پطرس در ساعتِ سوم و نهمِ پنتیکاست، آغاز و پایانِ فریادِ نیمه‌شب را مشخص می‌سازد.

In the line we are considering, the forty days that ends at Christ’s ascension, also begins the ten days in the upper room. Five days into the ten days, the day of atonement identifies that the sins of Israel have been blotted out and the church has made herself ready. It was in the third hour that Peter was in the upper room at Pentecost. At the ninth hour of the Sunday law, the message changes from the midnight unto the loud cry.

در خطی که در حال بررسی آن هستیم، چهل روزی که به عروج مسیح پایان می‌یابد، همچنین ده روزِ حجرهٔ بالا را آغاز می‌کند. پنج روز از آن ده روز که بگذرد، روزِ کفاره آشکار می‌سازد که گناهانِ اسرائیل محو شده است و کلیسا خویشتن را مهیا ساخته است. در ساعتِ سوم بود که پطرس در روزِ پنطیکاست در حجرهٔ بالا بود. در ساعتِ نهمِ قانونِ یکشنبه، پیام از نیمه‌شب به فریادِ بلند تغییر می‌کند.

The proclamation of the message of the Midnight Cry by Peter occurs when he is in the third hour. That message is marked by the feast of trumpets, when the ass is loosed, and by Caesarea Philippi, and Caesarea Philippi is also Panium. Panium is represented in verses thirteen through fifteen of Daniel eleven. Peter is identifying not only an Islamic strike upon the United States when the ass is loosed at the outset of the proclamation of the Midnight Cry, but Peter is simultaneously at the battle of Panium that leads to the Sunday law. The battle of Panium is a parallel event to the Islamic strike upon the United States.

اعلانِ پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» توسط پطرس هنگامی رخ می‌دهد که او در ساعتِ سوم است. این پیام با عیدِ کرناها مشخص می‌شود، آنگاه که الاغ رها می‌گردد، و نیز با قیصریهٔ فیلپی، و قیصریهٔ فیلپی همان پانیوم نیز هست. پانیوم در آیاتِ سیزده تا پانزدهِ دانیال یازده به تصویر کشیده شده است. پطرس نه تنها در آغازِ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب، هنگامی که الاغ رها می‌شود، حمله‌ای اسلامی بر ایالاتِ متحده را شناسایی می‌کند، بلکه پطرس هم‌زمان در نبردِ پانیوم نیز حضور دارد که به قانونِ یک‌شنبه منتهی می‌شود. نبردِ پانیوم رویدادی موازی با حملهٔ اسلامی بر ایالاتِ متحده است.

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles