Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Seven

کتاب دانیال — شماره یک‌صد و سی‌وهفت

Unveiling the Prophetic Significance of Waymarks: From 1776 to 2023

آشکار ساختن اهمیت نبویِ نشانه‌های راه: از ۱۷۷۶ تا ۲۰۲۳

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and concludes at the Sunday law in the United States, is the period where the effect of every vision is fulfilled. Some of those visions extend all the way through to the second coming of Christ, but even those that occur after the Sunday law are anchored to the period of the sealing. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the everlasting covenant is perfectly fulfilled. In that period Christ writes His law upon the hearts and minds of His people for eternity. That sealing is represented by the combination of divinity with humanity, which does not sin.

مُدَّةُ خَتْمِ المئةِ والأربعةِ والأربعينَ ألفًا، التي بدأت في 11 سبتمبر 2001 وتختتم عند قانون الأحد في الولايات المتحدة، هي الفترةُ التي يتمُّ فيها إتمامُ أثرِ كلِّ رؤيا. وبعضُ تلك الرؤى يمتدُّ إلى المجيء الثاني للمسيح، ولكن حتى تلك التي تقع بعد قانون الأحد فإنها تظلُّ مرتبطةً بفترة الختم. وختمُ المئةِ والأربعةِ والأربعينَ ألفًا هو الموضعُ الذي يتحقق فيه العهدُ الأبديُّ تحقيقًا كاملًا. ففي تلك الفترة يكتب المسيح شريعته على قلوب شعبه وأذهانهم إلى الأبد. وذلك الختمُ يُمثَّل باتحاد اللاهوت بالناسوت، الذي لا يخطئ.

The symbolic link of “two hundred and twenty,” represents both restoration, and the combination of divinity with humanity. The two hundred and twenty years from the King James Bible to William Miller’s first public presentation in 1831 and the eventual publishing in the Vermont Telegraph in 1833, represents the combination of divinity with humanity. It contains the signature of “truth,” which is the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist that combines the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to form the word “truth”. The two hundred and twenty years from 1611, and the King James Bible, unto 1831 and Miller’s publication of his message, reflects the Wonderful Linguist’s signature.

پیوند نمادینِ «دویست و بیست» هم نمایانگر احیا است، و هم بیانگر پیوند الوهیت با انسانیت. دویست و بیست سال از کتاب‌مقدسِ ترجمهٔ شاه جیمز تا نخستین ارائهٔ عمومی ویلیام میلر در سال 1831 و سرانجام انتشار آن در Vermont Telegraph در سال 1833، نمایانگر پیوند الوهیت با انسانیت است. این عدد دربردارندهٔ امضای «حقیقت» است؛ همان واژهٔ عبری که زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز آن را پدید آورد، به‌گونه‌ای که نخستین، سیزدهمین، و آخرین حروفِ الفبای عبری را با هم ترکیب کرد تا واژهٔ «حقیقت» را تشکیل دهد. دویست و بیست سال از 1611، و از کتاب‌مقدسِ شاه جیمز، تا 1831 و انتشار پیام میلر، امضای آن زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز را بازمی‌تاباند.

In the middle of those two dates (1611 and 1831), the time of the end in 1798, represents the unsealing of a message from the book of Daniel (the King James Bible), that produces the increase of knowledge that led to Miller’s publication in 1831. The time of the end in 1798 also marked the beginning of a testing process that produced the rebellion of the foolish virgins, who Daniel in chapter twelve identifies as the wicked. Thus 1798 represents the number thirteen, in the middle of the first and last letter, for thirteen is a symbol of rebellion. 1798 also connects with the period of preparation from 1776 unto 1798, the time of the end.

در میان آن دو تاریخ (1611 و 1831)، «زمانِ آخر» در 1798، نمایانگرِ گشوده شدنِ مُهری از پیامی از کتاب دانیال (کتاب‌مقدسِ نسخهٔ پادشاه جیمز) است که فزونیِ معرفتی را پدید می‌آورد که به انتشارِ اثرِ میلر در 1831 انجامید. «زمانِ آخر» در 1798 همچنین آغازِ فرایندِ آزمونی را رقم زد که به شورشِ باکره‌گانِ نادان انجامید؛ همانانی که دانیال در باب دوازدهم ایشان را شریران معرفی می‌کند. از این‌رو، 1798 نمایانگرِ عددِ سیزده است، در میانِ نخستین و آخرین حرف، زیرا سیزده نمادِ شورش است. 1798 همچنین با دورهٔ آمادگی از 1776 تا 1798، یعنی زمانِ آخر، مرتبط است.

As with Miller’s link of two hundred and twenty years, 1776 is also marked by a divine publication, the Declaration of Independence, and begins a period that ends at 1798 with the publication of the Alien and Sedition Acts. The two hundred and twenty years of Miller’s symbolic link of divinity and humanity, is connected by the year 1798 with the twenty-two years of preparation from the publication of the Declaration of Independence unto the publication of the Alien and Sedition Acts of 1798. Twenty-two being a tenth of two hundred and twenty, or a tithe of two hundred and twenty; the number twenty-two, as with the number two hundred and twenty, represents the link of divinity with humanity.

چنان‌که در پیوند دویست‌وبیست‌سالهٔ میلر، سال ۱۷۷۶ نیز با یک انتشار الهی، یعنی «اعلامیهٔ استقلال»، مشخص می‌گردد و دوره‌ای را آغاز می‌کند که در ۱۷۹۸ با انتشار «قوانین بیگانگان و فتنه» به پایان می‌رسد. دویست‌وبیست سالِ پیوند نمادینِ الوهیت و انسانیت در نظر میلر، به‌واسطهٔ سال ۱۷۹۸ با بیست‌ودو سالِ آمادگی، از زمان انتشار «اعلامیهٔ استقلال» تا انتشار «قوانین بیگانگان و فتنه» در ۱۷۹۸، مرتبط می‌گردد. بیست‌ودو، که یک‌دهمِ دویست‌وبیست، یا عُشرِ دویست‌وبیست است، همان‌گونه که عدد دویست‌وبیست، نمایانگر پیوند الوهیت با انسانیت است.

Miller’s two hundred and twenty years possesses the signature of truth, as does the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the period of preparation from 1776 unto 1798 also possesses the same signature, for the middle date of 1789, marks the publication of the Constitution which was ratified by thirteen colonies.

دویست و بیست سالِ میلر حاملِ مُهرِ حقیقت است؛ همان‌گونه که زمانِ مُهر زدنِ صد و چهل و چهار هزار نیز چنین است، و دورهٔ آمادگی از 1776 تا 1798 نیز همان مُهر را داراست، زیرا تاریخِ میانیِ 1789 نشانه‌گرِ انتشارِ قانون اساسی‌ای است که به تصویبِ سیزده مستعمره رسید.

Miller’s link that began in 1611 and ended in 1831, which found its midpoint in 1798, is linked to the twenty-two year period of 1776 to 1798, with the midpoint of 1789. All five dates; 1611, 1776, 1789, 1798 and 1831, are represented by a work of publishing. The dates of the period of preparation contain the tithe of twenty-two years from 1776 to 1798, and that period illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which is the time when divinity is combined with humanity. Miller’s period of two hundred and twenty years, and the twenty-two year preparation period of 1776 unto 1798, both represent the link of divinity with humanity.

پیوند میلر که در سال 1611 آغاز شد و در 1831 پایان یافت و نقطهٔ میانی آن در 1798 قرار داشت، با دورهٔ بیست‌ودو سالهٔ 1776 تا 1798، که نقطهٔ میانی آن 1789 است، مرتبط می‌باشد. هر پنج تاریخِ 1611، 1776، 1789، 1798 و 1831 با اثری از نشر نمایان شده‌اند. تاریخ‌های دورهٔ آماده‌سازی، عُشرِ بیست‌ودو سال، از 1776 تا 1798، را در بر دارد، و آن دوره زمان مُهر شدنِ یکصد و چهل‌وچهار هزار را به تصویر می‌کشد، که همان زمانی است که الوهیت با انسانیت متحد می‌شود. دورهٔ دویست‌وبیست سالهٔ میلر، و نیز دورهٔ آماده‌سازیِ بیست‌ودو ساله از 1776 تا 1798، هر دو پیوندِ الوهیت با انسانیت را نمایندگی می‌کنند.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 and was marked by Islam of the third woe striking the spiritual glorious land. Twenty-two years later, on October 7, 2023, Islam of the third woe, struck again at the typical, literal glorious land. At the soon coming Sunday law the sealing of the one hundred and forty-four thousand will be completed, and Islam of the third woe, will again strike the United States.

زمانِ مُہرِ ایک لاکھ چوالیس ہزار کا آغاز 11 ستمبر 2001 کو ہوا، اور یہ تیسرے افسوس کے اسلام کے روحانی جلالی ملک پر ضرب لگانے سے نمایاں ہوا۔ بائیس سال بعد، 7 اکتوبر 2023 کو، تیسرے افسوس کے اسلام نے دوبارہ نمونہ جاتی، لفظی جلالی ملک پر ضرب لگائی۔ عنقریب آنے والے اتوار کے قانون پر ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر بندی مکمل ہو جائے گی، اور تیسرے افسوس کا اسلام ایک بار پھر ریاستہائے متحدہ پر ضرب لگائے گا۔

The sealing time begins with an attack by Islam upon the earth beast, and it ends with an attack of Islam upon the earth beast. In the middle Islam of the third woe, struck the nation of Israel, which biblically is represented as Judah. Judah was the ancient literal glorious land of the Bible, and the United States is the modern spiritual glorious land.

زمانِ مُہر کا آغاز اسلام کی طرف سے زمینی درندے پر ایک حملے سے ہوتا ہے، اور اس کا اختتام بھی اسلام کی طرف سے زمینی درندے پر ایک حملے ہی سے ہوتا ہے۔ درمیان میں، تیسرے افسوس کا اسلام، اسرائیل کی قوم پر ضرب لگاتا ہے، جس کی بائبلی نمائندگی یہوداہ کے طور پر کی گئی ہے۔ یہوداہ بائبل کی قدیم، لفظی، جلالی سرزمین تھا، اور ریاستہائے متحدہ جدید، روحانی، جلالی سرزمین ہے۔

The three strikes of Islam were all carried out against the glorious land. The first and last was against the modern spiritual glorious land, and the middle strike was carried out against the ancient literal glorious land. The middle waymark was an attack against the modern nation of Israel, and in the crucifixion of their Messiah literal Israel became a symbol of rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

سه ضربۀ اسلام، همگی بر ضدِ سرزمینِ جلال انجام شد. نخستین و آخرینِ آن‌ها بر ضدِ سرزمینِ جلالِ روحانیِ معاصر بود، و ضربۀ میانی بر ضدِ سرزمینِ جلالِ تحت‌اللفظیِ باستانی وارد آمد. نشانۀ راهِ میانی حمله‌ای علیه ملتِ معاصرِ اسرائیل بود، و اسرائیلِ تحت‌اللفظی در مصلوب ساختنِ مسیحِ خویش، به نمادی از عصیان بدل شد، چنان‌که حرف سیزدهمِ الفبای عبری آن را نمایندگی می‌کند.

The preparation period from 1776 to 1798 is also connected with the two hundred and twenty years of the movement of the third angel, for, beginning in 1776 with the Declaration of Independence, until 1996, and the publication of The Time of the End magazine, is two hundred and twenty years. In the middle of that history is the time of the end in 1989, marking the rebellion of the foolish wicked virgins. Therefore, 1611, 1776, 1789, 1798, 1831, 1989, 1996, 2001, 2023 and the soon-coming Sunday law are all waymarks associated with the truth that divinity combined with humanity does not sin. Ten waymarks, two of which are twice repeated.

دورۂ تیاری 1776 سے 1798 تک تیسرے فرشتے کی تحریک کے دو سو بیس برسوں کے ساتھ بھی مربوط ہے، کیونکہ 1776 میں اعلانِ آزادی سے آغاز کرتے ہوئے 1996 تک، اور مجلہ The Time of the End کی اشاعت تک، کل دو سو بیس برس بنتے ہیں۔ اس تاریخ کے وسط میں 1989 میں اختتامی زمانہ ہے، جو نادان شریر کنواریوں کی بغاوت کو نشان زد کرتا ہے۔ لہٰذا 1611، 1776، 1789، 1798، 1831، 1989، 1996، 2001، 2023، اور جلد آنے والا اتوار کا قانون—یہ سب ایسے سنگِ میل ہیں جو اس سچائی سے وابستہ ہیں کہ الوہیت جب انسانیت کے ساتھ متحد ہو تو گناہ نہیں کرتی۔ دس سنگِ میل، جن میں سے دو دو مرتبہ دہرائے گئے ہیں۔

Ten is the number representing a test, and when you add the two repeated dates of 1776 and 1798, you have a total of twelve waymarks, representing the one hundred and forty-four thousand. The waymarks all address the testing process of the one hundred and forty-four thousand that takes place from September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law, where Christ accomplishes the work of the third angel by combining His divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand who, for the rest of eternity—do not sin. Of course, this fact can only be seen by those who as Isaiah says it, choose to “see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

ده عددی است که نمایانگرِ آزمون است، و هنگامی که دو تاریخِ تکرارشدهٔ 1776 و 1798 را با هم جمع کنید، در مجموع دوازده نشانهٔ راه به‌دست می‌آید که نمایانگرِ یکصد و چهل و چهار هزار است. همهٔ نشانه‌های راه به فرایندِ آزمونِ یکصد و چهل و چهار هزار می‌پردازند که از 11 سپتامبر 2001 تا قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد جریان دارد؛ جایی که مسیح کارِ فرشتهٔ سوم را با متحد ساختنِ الوهیتِ خویش با انسانیتِ یکصد و چهل و چهار هزار به انجام می‌رساند؛ همان کسانی که تا باقیِ ابدیت گناه نمی‌کنند. البته، این حقیقت را تنها کسانی می‌توانند ببینند که، به‌گفتهٔ اشعیا، برمی‌گزینند که «به چشمان خود ببینند، و به گوش‌های خود بشنوند، و به قلبِ خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.»

On October 22, 1844 the third angel arrived as Christ suddenly came to His temple to accomplish the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A group of Millerites then followed Christ into the Most Holy Place, even though they thereafter ceased to follow the advancing light of the third angel and repeated the rebellion of the first Kadesh, and were assigned to wander in the wilderness of Laodicea until they all died.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتهٔ سوم فرا رسید، آنگاه که مسیح ناگهان به هیکل خود آمد تا مُهر زدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر را به انجام رسانَد. سپس گروهی از میلری‌ها، هرچند پس از آن از پیرویِ نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم بازایستادند و عصیانِ قادِشِ نخستین را تکرار کردند، مسیح را به درونِ قدس‌الاقداس پیروی کردند، و مقرر شد که در بیابانِ لائودیکیه سرگردان شوند تا همگی بمیرند.

When Christ suddenly entered the Most Holy Place, the combination of divinity and humanity represented the work He was prepared to accomplish, and that work was symbolically represented by the Wonderful Linguist with two witnesses. Those witnesses were Habakkuk and John. In chapter TWO verse TWENTY, of both books, October 22, 1844 is identified. One emphasized the work of atonement (at-one-ment), that began on that date, and the other identified a temple that was to be cleansed.

هنگامی که مسیح ناگهان وارد قدس‌الاقداس شد، اتحاد الوهیت و انسانیت نمایانگر کاری بود که او آماده بود به انجام رساند، و آن کار به‌گونه‌ای نمادین به‌وسیلهٔ زبان‌شناس شگفت‌انگیز با دو شاهد بازنمایی شد. آن دو شاهد، حبقوق و یوحنا بودند. در فصل دو، آیهٔ بیست، در هر دو کتاب، ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مشخص شده است. یکی بر کار کفاره (یگانگی‌بخشی) که در آن تاریخ آغاز شد تأکید می‌کرد، و دیگری هیکلی را مشخص می‌ساخت که می‌بایست تطهیر شود.

The temple He suddenly came to is represented by the temple which had been trampled down by the daily (paganism) and the abomination of desolation (papalism) powers. The temple also represented Christ, who is the temple that was destroyed and then raised up in three days. It also represented the temple of the Millerites that was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. It also represented the human temple, which is organized by the forty-six chromosomes and defines and governs a human body’s genetic makeup. It is not an accident that every cell in the human body is fully replaced every twenty-five hundred and twenty days.

معبدی که او ناگهان به آن آمد، همان معبدی را بازمی‌نماید که به‌وسیلهٔ قوّتِ «قربانیِ دائمی» (بت‌پرستی) و «مکروهِ ویرانگر» (پاپ‌گرایی) پایمال شده بود. این معبد همچنین نمایانگرِ مسیح بود، که همان معبدی است که ویران شد و سپس در سه روز برپا گردید. همچنین نمایانگرِ معبدِ میلری‌ها بود که در طی چهل‌وشش سال، از 1798 تا 1844، بنا شد. نیز نمایانگرِ معبدِ انسانی بود که به‌وسیلهٔ چهل‌وشش کروموزوم سامان می‌یابد و ساختار ژنتیکیِ بدنِ انسان را تعریف و تدبیر می‌کند. تصادفی نیست که هر سلول در بدنِ انسان، هر دو هزار و پانصد و بیست روز یک‌بار، به‌طور کامل جایگزین می‌شود.

In all these divine illustrations of the temple, that represent Christ’s work of combining divinity with humanity, divinity always precedes humanity. 1611 precedes 1831. 1776 precedes 1798. 1776 precedes 1996. 2001 precedes 2023. The Millerites followed Christ into the Most Holy Place. In the beginning God created man.

در تمامی این تمثیل‌های الهیِ معبد که کارِ مسیح را در پیوند دادنِ الوهیت با انسانیت به تصویر می‌کشند، الوهیت همواره بر انسانیت مقدم است. 1611 بر 1831 مقدم است. 1776 بر 1798 مقدم است. 1776 بر 1996 مقدم است. 2001 بر 2023 مقدم است. میلری‌ها مسیح را تا به قدس‌الاقداس پیروی کردند. در ابتدا خدا انسان را آفرید.

We will now return to our consideration of the three waymarks of 1776, 1789 and 1798, which represent the period of preparation that typifies the sealing time. The first period represented by 1776, the Declaration of Independence, and the period of the two Continental Congresses; and the second period represented by 1789, the Constitution, and the period of the Articles of Confederation unto 1798.

اکنون بار دیگر به بررسی سه نقطهٔ شاخصِ 1776، 1789 و 1798 بازمی‌گردیم؛ نقاطی که نمایانگر دورهٔ آمادگی‌اند، دوره‌ای که به‌طور نمادین زمانِ مُهر نهادن را مجسم می‌سازد. دورهٔ نخست، که با 1776، اعلامیهٔ استقلال، و دورهٔ دو کنگرهٔ قاره‌ای نمایانده می‌شود؛ و دورهٔ دوم، که با 1789، قانون اساسی، و دورهٔ مواد کنفدراسیون تا 1798 نمایانده می‌شود.

The secret of the image of the beasts, which is the truth that the eighth head is of the seven heads, is identified in both periods. It is also identified in the third waymark of that history, but that waymark is addressing the eighth, being of the seven, as fulfilled by the papacy. The first two periods represent the fulfillment of the eighth being of the seven within the United States.

رازِ تمثالِ وحوش، که همان حقیقتِ این است که سرِ هشتم از میانِ هفت سر است، در هر دو دوره شناسایی می‌شود. این حقیقت همچنین در سومین Waymark آن تاریخ نیز شناسایی می‌گردد، اما آن Waymark به هشتمی می‌پردازد که از آن هفت است، چنان‌که به‌وسیلهٔ پاپیّت تحقق یافته است. دو دورهٔ نخست، تحققِ هشتم بودن از آنِ هفت را در درونِ ایالات متحده بازنمایی می‌کنند.

The United States consists of two horns, one is associated with a man and the other with a woman. The man is the political power, it is the Republican horn. The woman is the religious power, it is the Protestant horn. Therefore, the period represented by 1776, and the Declaration of Independence, is representing the Protestant horn, for divinity always precedes humanity. The period represented by 1789, and the Constitution, is representing the Republican horn.

ایالات متحده از دو شاخ تشکیل شده است؛ یکی با مرد مرتبط است و دیگری با زن. مرد، قدرت سیاسی است؛ این شاخِ جمهوری‌خواه است. زن، قدرت دینی است؛ این شاخِ پروتستان است. بنابراین، دوره‌ای که با 1776 و «اعلامیهٔ استقلال» نمایانده می‌شود، نمایندهٔ شاخِ پروتستان است، زیرا الوهیت همواره بر انسانیت تقدم دارد. دوره‌ای که با 1789 و «قانون اساسی» نمایانده می‌شود، نمایندهٔ شاخِ جمهوری‌خواه است.

In 2020, both horns were slain by modern satanic atheistic dragon powers. The true Protestant horn was slain on July 18, 2020, and the Republican horn was slain afterwards on November 3, 2020. In 2023, the two witnesses stood up, and the world which had been rejoicing over their dead bodies, began to fear.

در سال ۲۰۲۰، هر دو شاخ به دست قدرت‌های اژدهای مدرنِ شیطانیِ خداناباور کشته شدند. شاخ پروتستانِ حقیقی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ کشته شد، و شاخ جمهوری‌خواه پس از آن در ۳ نوامبر ۲۰۲۰ کشته شد. در سال ۲۰۲۳، آن دو شاهد برخاستند، و جهان که بر اجساد ایشان شادی می‌کرد، به ترس افتاد.

In 2023, the final work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began in the final generation of earth’s history. Divinity is now being combined with humanity for eternity, as the faithful of the last days reproduce for eternity—the image of Christ.

در سال ۲۰۲۳، کار نهاییِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر در نسلِ پایانیِ تاریخِ زمین آغاز شد. الوهیت اکنون برای ابدیت با انسانیت در هم آمیخته می‌شود، زیرا امینانِ ایامِ آخر برای ابدیت—صورتِ مسیح—را بازمی‌آفرینند.

In 2023, the final work of combining the apostate Church with the apostate State in the nation of the earth beast began. The structure of power represented by the papacy, consisting of an apostate Church ruling over an apostate State was then being set up, and reproducing the image of the beast.

در سال ۲۰۲۳، آخرین مرحلهٔ پیوند دادنِ کلیسای مرتد با دولتِ مرتد در ملتِ حیوانِ زمین آغاز شد. در آن زمان، ساختارِ قدرتی که به‌وسیلهٔ پاپیّت نمایان می‌شود، و از کلیسای مرتدی تشکیل شده است که بر دولتی مرتد فرمان می‌راند، در حال برپا شدن بود و تصویرِ حیوان را بازتولید می‌کرد.

The great test for those who have been called is the test of seeing the formation of the image of the beast, as represented by the “voices, lightnings, thunders” and the coming “earthquake.” The sealing time is the period where every vision finds its perfect effect (fulfillment). In the period of preparation from 1776 unto 1798, that typifies the sealing time, there were wheels within wheels, which is part of the vision which Ezekiel saw when he looked into the Most Holy Place, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Those wheels, Sister White identifies as the “complex interplay of human events.” The period of preparation from 1776 to 1798 contained some of those “complex interplays of human events,” that should be noted.

آزمون بزرگ برای آنان که فراخوانده شده‌اند، آزمونِ دیدنِ شکل‌گیریِ صورتِ وحش است، چنان‌که با «آوازها، برق‌ها، رعدها» و آمدنِ «زلزله» نمایش داده شده است. زمانِ مُهرگذاری دوره‌ای است که در آن هر رؤیا اثرِ کاملِ خود را می‌یابد (تحقق). در دورهٔ آمادگی از 1776 تا 1798، که نمونه‌ای از زمانِ مُهرگذاری است، چرخ‌هایی در میانِ چرخ‌ها وجود داشت؛ و این بخشی از همان رؤیایی است که حزقیال، هنگامی که در زمانِ مُهرگذاریِ یکصد و چهل و چهار هزار به مکانِ اقدس نگریست، مشاهده کرد. خواهر وایت آن چرخ‌ها را «تعاملِ پیچیدهٔ رویدادهای انسانی» معرفی می‌کند. دورهٔ آمادگی از 1776 تا 1798 شامل برخی از آن «تعامل‌های پیچیدهٔ رویدادهای انسانی» بود که باید مورد توجه قرار گیرند.

One is associated with the truth that Revolutionary France typified the United States. Both nations place the papacy on the throne of the earth, and both take her down. Both nations dedicate their military and economic power to accomplish that work. Both nations suddenly remove their established religions to become Catholic. Both nations suffer an “earthquake” that overthrows their established governments. Both nations histories are tied together with 1789, for in 1789, the French Revolution began and the US Constitution took effect.

یکی با این حقیقت مرتبط است که فرانسۀ انقلابی نمونۀ ایالات متحدۀ آمریکا بود. هر دو ملت، پاپیّت را بر تختِ زمین می‌نشانند و هر دو او را از آن فرومی‌کشند. هر دو ملت قدرت نظامی و اقتصادی خود را وقفِ انجام آن عمل می‌کنند. هر دو ملت به‌ناگاه ادیانِ رسمیِ خود را کنار می‌گذارند تا کاتولیک شوند. هر دو ملت دچار «زلزله‌ای» می‌شوند که حکومت‌های مستقرِ ایشان را سرنگون می‌سازد. تاریخِ هر دو ملت با سال ۱۷۸۹ به یکدیگر پیوند خورده است، زیرا در سال ۱۷۸۹، انقلاب فرانسه آغاز شد و قانون اساسی ایالات متحده به اجرا درآمد.

The French Revolution lasted ten years. Napoleon Bonaparte rose to power during the latter stages of the French Revolution. He became a prominent military leader and played a key role in the French government following his successful coup on November 9, 1799, which led to him becoming the First Consul of the French Republic.

انقلاب فرانسه ده سال به طول انجامید. ناپلئون بناپارت در مراحل پایانی انقلاب فرانسه به قدرت رسید. او به یک رهبر برجستهٔ نظامی بدل شد و پس از کودتای موفق خود در ۹ نوامبر ۱۷۹۹، که به نخستین کنسول جمهوری فرانسه شدن او انجامید، نقشی کلیدی در حکومت فرانسه ایفا کرد.

In the second period of the preparation period of 1776 to 1798, the man who was the eighth (not in sequence), that was of the seven, was John Hancock. He was one of the eight presidents in the second period represented by 1789 (the year of the French Revolution). He was the only one of those eight presidents, who had also presided as president in the first period, represented by 1776. In this prophetic sense he was the eighth, that was of the seven.

در دومین دوره از دورهٔ آمادگیِ 1776 تا 1798، آن مردی که هشتم بود (نه از حیث توالی)، و از آن هفت به‌شمار می‌آمد، جان هنکاک بود. او یکی از هشت رئیس در دورهٔ دوم بود که با سال 1789 (سال انقلاب فرانسه) نمود یافته است. او تنها کسی از آن هشت رئیس بود که در دورهٔ نخست نیز، که با سال 1776 نمود یافته است، به‌عنوان رئیس ریاست کرده بود. از این رو، در این معنای نبوی، او هشتمی بود که از آن هفت بود.

He is the signature of the human period, for the first period represents the divine, and he is therefore the signature that ties both periods together (the divine and the human). His signature is the most well-known signature in human history, and it represented more than his wonderful penmanship.

او امضای دورهٔ انسانی است، زیرا دورهٔ نخست نمایانگر الوهی است؛ ازاین‌رو او همان امضایی است که هر دو دوره را به یکدیگر پیوند می‌دهد (الوهی و انسانی). امضای او شناخته‌شده‌ترین امضا در تاریخ بشر است، و بیش از صرفِ خوش‌خطی شگفت‌انگیزش را نمایندگی می‌کرد.

John Hancock’s signature on the Declaration of Independence is the most famous signature in history. His large and flamboyant signature has become iconic, symbolizing American independence and the defiance of the American colonies against British rule. Hancock, who was President of the Continental Congress at the time the Declaration was signed in 1776, reportedly signed his name prominently to ensure that King George III could read it without his spectacles, symbolizing his boldness and commitment to the cause of independence.

امضای جان هنکاک بر اعلامیۀ استقلال، مشهورترین امضا در تاریخ است. امضای بزرگ و پرزرق‌وبرق او به نمادی ماندگار بدل شده است که استقلال آمریکا و سرپیچی مستعمرات آمریکایی از حاکمیت بریتانیا را مجسم می‌سازد. هنکاک، که در زمان امضای اعلامیه در سال 1776 رئیس کنگرۀ قاره‌ای بود، بنا بر گزارش‌ها نام خود را به‌گونه‌ای برجسته امضا کرد تا شاه جرج سوم بتواند آن را بی‌نیاز از عینک خود بخواند؛ امری که نماد جسارت او و تعهدش به آرمان استقلال بود.

Hancock was one of the eight presidents from the period represented by 1789, but he was of the seven men who were presidents in the period represented by 1776. He was the president when the Declaration of Independence was signed. Hancock ties the two periods together with his human signature, and he is located in both the first history and the second history. The first history represents the divine and the second represent the human, and the signature that ties the two histories together is the signature of the Wonderful Linguist that employed a human instrument to combine the divine period represented by 1776, with the human period represented by 1789.

هانكوك یکی از آن هشت رئیس‌جمهوری بود که به دورهٔ ممثَّل به 1789 تعلق داشت، اما او از جملهٔ آن هفت مردی نیز بود که در دورهٔ ممثَّل به 1776 رئیس بودند. او در هنگامی رئیس بود که اعلامیهٔ استقلال امضا شد. هانكوك این دو دوره را با امضای انسانیِ خود به یکدیگر پیوند می‌دهد، و او هم در تاریخ نخست و هم در تاریخ دوم جای دارد. تاریخ نخست نمایندهٔ امر الهی است و تاریخ دوم نمایندهٔ امر انسانی، و آن امضایی که این دو تاریخ را به یکدیگر پیوند می‌دهد، امضای آن لسان‌دانِ شگفت‌انگیز است که ابزاری انسانی را به کار گرفت تا دورهٔ الهیِ ممثَّل به 1776 را با دورهٔ انسانیِ ممثَّل به 1789 متحد سازد.

There is only one other signature in the history of the world that competes with the Hancock’s signature in terms of recognition, and it is also a signature associated with 1789, and the French Revolution. The signature contains the same type of boldness that Hancock intended to convey, and it is found in the history of France.

در تاریخ جهان تنها یک امضای دیگر هست که از حیث شناخته‌شدگی با امضای هنکاک برابری می‌کند، و آن نیز امضایی است مرتبط با سال ۱۷۸۹ و انقلاب فرانسه. این امضا همان‌گونه جسارت را در خود دارد که هنکاک قصد داشت منتقل سازد، و در تاریخ فرانسه یافت می‌شود.

In terms of global recognition and symbolic significance, the signature of Napoleon Bonaparte has a status that compares to John Hancock’s, albeit in a different historical and cultural context. Napoleon, a prominent military and political leader of France, left a significant mark on European and global history, especially during the Napoleonic Wars. His signature, often characterized by its bold and distinctive style, came to symbolize his powerful influence and the sweeping changes he brought to Europe, including legal reforms known as the Napoleonic Code.

از حیثِ شناختِ جهانی و اهمیتِ نمادین، امضای ناپلئون بناپارت جایگاهی دارد که با امضای جان هنکاک سنجیدنی است، هرچند در بستری تاریخی و فرهنگی متفاوت. ناپلئون، که از رهبران برجستهٔ نظامی و سیاسی فرانسه بود، اثری عمیق بر تاریخ اروپا و جهان بر جای نهاد، به‌ویژه در جریان جنگ‌های ناپلئونی. امضای او، که غالباً با سبکِ جسورانه و متمایزش شناخته می‌شود، به نمادی از نفوذ نیرومند او و دگرگونی‌های گسترده‌ای بدل شد که او به اروپا آورد، از جمله اصلاحات حقوقیِ معروف به قانون ناپلئونی.

Like Hancock’s signature, which symbolizes defiance against British rule and the quest for American independence, Napoleon’s signature represents a different kind of boldness and ambition—the reshaping of European political boundaries and the promotion of French revolutionary ideals. Both signatures are emblematic of their respective historical figures’ roles in shaping the destinies of their nations and the broader implications of their actions on world history.

همان‌گونه که امضای هنکاک نماد سرکشی در برابر سلطهٔ بریتانیا و جست‌وجوی استقلال آمریکا است، امضای ناپلئون نمایانگر گونه‌ای دیگر از جسارت و بلندپروازی است—بازآرایی مرزهای سیاسی اروپا و ترویج آرمان‌های انقلاب فرانسه. هر دو امضا نمادینِ نقش شخصیت‌های تاریخیِ مربوطه در شکل‌دادن به سرنوشت ملت‌هایشان و نیز دلالت‌های گسترده‌ترِ اعمال آنان بر تاریخ جهان هستند.

When Ezekiel saw the wheels within the wheels, representing the complex interplay of human events during the history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, one of those wheels had been typified by a wheel in 1789, when the Constitution of the United States, the beast with a Republican horn and a Protestant horn, intersected with France the beast with the horn of Egypt and the horn of Sodom.

وقتی حزقیال چرخ‌ها را در میان چرخ‌ها دید، که نمایانگر درهم‌تنیدگی پیچیدهٔ رویدادهای بشری در خلال تاریخِ زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر بود، یکی از آن چرخ‌ها در سال ۱۷۸۹ به‌وسیلهٔ چرخی به‌صورت نمادین پیش‌نموده شده بود؛ هنگامی که قانون اساسی ایالات متحده، یعنی آن وحش با شاخِ جمهوری‌خواه و شاخِ پروتستان، با فرانسه، آن وحش با شاخِ مصر و شاخِ سدوم، تلاقی یافت.

From 1789, onward to 1799, France was convulsed with an “earthquake” that originated with the beast of atheism that came from the bottomless pit. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, 1789 represents the period beginning on July 18, 2020, when the beast of atheism overthrew and slew the horn of true Protestantism, and then on November 3, 2020 the beast of atheism also overthrew and slew the horn of Republicanism. The wheel of 1789 represents the wheel of 2020, as represented by July 18 (divinity), and November 3, 2020 (humanity).

از سال ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۹، فرانسه دستخوش «زلزله‌ای» شد که منشأ آن وحشِ الحاد بود که از هاویه برآمد. در زمانِ مُهرگذاریِ یکصد و چهل و چهار هزار، ۱۷۸۹ نمایانگر دوره‌ای است که از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز می‌شود، هنگامی که وحشِ الحاد شاخِ پروتستانتیسمِ حقیقی را سرنگون کرد و کشت، و سپس در ۳ نوامبر ۲۰۲۰ وحشِ الحاد همچنین شاخِ جمهوری‌خواهی را نیز سرنگون کرد و کشت. چرخِ ۱۷۸۹ نمایانگر چرخِ ۲۰۲۰ است، چنان‌که به‌وسیلهٔ ۱۸ ژوئیه (الوهیت) و ۳ نوامبر ۲۰۲۰ (انسانیت) نشان داده شده است.

God’s signature, as represented by humanity, is found in the world’s two most famous signatures, that are both tied to 1789, and both represent the powers who place and remove the papacy from the throne of the earth. 1789, as the middle of the three waymarks that represent God’s signature of truth, possesses the signature of “thirteen” colonies and the “rebellion” of the French Revolution.

خدا کا دستخط، جیسا کہ نوعِ انسانی کے ذریعے ظاہر کیا گیا ہے، دنیا کے دو نہایت مشہور دستخطوں میں پایا جاتا ہے، جو دونوں 1789 سے وابستہ ہیں، اور دونوں اُن طاقتوں کی نمائندگی کرتے ہیں جو پاپائیت کو زمین کے تخت پر بٹھاتی اور اُتارتی ہیں۔ 1789، جو اُن تین نشاناتِ راہ میں درمیانی مقام رکھتا ہے جو خدا کے دستخطِ حق کی نمائندگی کرتے ہیں، “تیرہ” نوآبادیات کے دستخط اور فرانسیسی انقلاب کی “بغاوت” کو اپنے اندر رکھتا ہے۔

1789, unto 1799, represents the history of the French Revolution, and the number ten represents a test. 1789 is the first letter of “truth”, and 1799 represents the last letter of the period in France. The middle period was marked by the execution of the king of France in 1793, as the citizens rebelled against his arrogant kingly rule.

۱۷۸۹ تا ۱۷۹۹، نمایانگر تاریخ انقلاب فرانسه است، و عدد ده بیانگر آزمون است. ۱۷۸۹ نخستین حرفِ «حقیقت» است، و ۱۷۹۹ آخرین حرفِ آن دوره در فرانسه را نمایان می‌سازد. دورهٔ میانی با اعدام پادشاه فرانسه در سال ۱۷۹۳ مشخص شد، زیرا شهروندان بر ضد سلطنتِ متکبرانهٔ او شوریدند.

> “The gospel of peace which France had rejected was to be only too surely rooted out, and terrible would be the results. On the 21st of January, 1793, two hundred and fifty-eight years from the very day that fully committed France to the persecution of the Reformers, another procession, with a far different purpose, passed through the streets of Paris.” The Great Controversy, 230.

> «Ֆրանսիան մերժած խաղաղության ավետարանը շուտով, և առավել քան չափազանց անխուսափելիորեն, պիտի արմատախիլ արվեր, և արդյունքները սոսկալի պիտի լինեին։ 1793 թվականի հունվարի 21-ին՝ այն իսկ օրվանից ուղիղ երկու հարյուր հիսունութ տարի անց, երբ Ֆրանսիան լիովին հանձն առավ Ռեֆորմատորների հալածանքը, մի այլ թափոր, բոլորովին այլ նպատակի համար, անցավ Փարիզի փողոցներով»։ The Great Controversy, 230.

1789 marked the rebellion of the thirteenth letter for the two horned beast of the United States, and the first letter for the two-horned beast of France. France’s middle letter was 1793, when the king of France had his head removed, and Napoleon represented the last letter when he took control of the government in 1799. The signature of “truth” in the history of the overthrow of France, represented by 1789, 1793, and 1799 is a prophetic wheel that is tied together with the prophetic wheel of 1776, 1789, and 1798.

1789 آغاز شورشِ حرفِ سیزدهم برای وحشِ دوشاخِ ایالات متحده بود، و نیز حرفِ نخست برای وحشِ دوشاخِ فرانسه. حرفِ میانیِ فرانسه 1793 بود، هنگامی که سرِ پادشاهِ فرانسه از تن جدا شد، و ناپلئون نمایانگرِ حرفِ آخر بود آنگاه که در 1799 زمامِ حکومت را به دست گرفت. امضای «حقیقت» در تاریخِ سرنگونیِ فرانسه، که به‌وسیلهٔ 1789، 1793، و 1799 نمایانده شده است، چرخی نبوی است که با چرخِ نبویِ 1776، 1789، و 1798 به یکدیگر پیوند خورده است.

Both histories contain the two most famous signatures in human history, thus tying the divine signature of “truth” together with two human signatures. Both wheels are connected with the thirteenth letter in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period from the slaying of the two witnesses in 2020, until they stood up in 2023, which is marked by October 7, 2023.

هر دو تاریخچه، دو مشهورترین امضا در تاریخ بشر را در بر دارند، و بدین‌سان امضای الهیِ «حقیقت» را با دو امضای انسانی به هم پیوند می‌دهند. هر دو چرخ با حرف سیزدهم در دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار مرتبط‌اند؛ دوره‌ای که از کشته شدنِ دو شاهد در سال 2020 آغاز می‌شود و تا زمانی که آنان در سال 2023 برخاستند ادامه می‌یابد، و با 7 اکتبر 2023 مشخص می‌گردد.

We will continue our study in the next article.

ہم اپنا مطالعہ اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔

Back to Articles