Article

# The Eighth is of the Seven - Number Two

ہشتم اُن سات میں سے ہے — نمبر دو

Kingdoms of Bible Prophecy

پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس

Author

Jeff Pippenger

Published

September 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous article we identified that the Millerites could not see Rome as more than pagan and papal Rome, though they did address the distinctions between those two powers. For the Millerites the distinctions between pagan and papal Rome did not lead them to recognize that papal Rome was the fifth kingdom that followed the fourth kingdom of pagan Rome. After the disappointment in 1844, Sister White identified the three powers of Revelation twelve and thirteen as the dragon in chapter twelve, then the papacy, as the beast that came from the sea in chapter thirteen that was followed by the United States as the beast that came out of the earth. After the foundation was laid, the Lord opened the light upon the three-fold union of the dragon, the beast and false prophet that in chapter sixteen of Revelation leads the world to Armageddon.

در مقالۀ پیشین دریافتیم که میلریّت‌ها نمی‌توانستند روم را چیزی بیش از رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی ببینند، هرچند تمایزات میان آن دو قدرت را مطرح می‌کردند. برای میلریّت‌ها، تمایزات میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی آنان را به این شناخت رهنمون نساخت که رومِ پاپی همان پادشاهی پنجم بود که پس از پادشاهی چهارم، یعنی رومِ بت‌پرست، آمد. پس از نومیدیِ سال ۱۸۴۴، خواهر وایت سه قدرتِ مکاشفه ۱۲ و ۱۳ را چنین مشخص کرد: اژدها در باب ۱۲، سپس پاپیّت به‌عنوان آن وحشی که در باب ۱۳ از دریا برآمد، و پس از آن ایالات متحدۀ آمریکا به‌عنوان آن وحشی که از زمین برآمد. پس از آنکه بنیان نهاده شد، خداوند نور را بر اتحادِ سه‌گانۀ اژدها و وحش و نبیِ کاذب گشود؛ اتحادی که در باب ۱۶ مکاشفه، جهان را به آرماگدون رهنمون می‌شود.

> “The line of prophecy in which these symbols are found begins with Revelation 12, with the dragon that sought to destroy Christ at His birth. The dragon is said to be Satan (Revelation 12:9); he it was that moved upon Herod to put the Saviour to death. But the chief agent of Satan in making war upon Christ and His people during the first centuries of the Christian Era was the Roman Empire, in which paganism was the prevailing religion. Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.

> خطِّ نبوتی که این نمادها در آن یافت می‌شوند، با مکاشفه ۱۲ آغاز می‌شود، با اژدهایی که کوشید مسیح را در هنگام تولدش هلاک کند. دربارهٔ اژدها گفته شده است که شیطان است (مکاشفه ۱۲:۹)؛ او بود که هیرودیس را برانگیخت تا نجات‌دهنده را به قتل برساند. اما عامل اصلی شیطان در جنگیدن بر ضد مسیح و قوم او در طی سده‌های نخستین عصر مسیحیت، امپراتوری روم بود که در آن بت‌پرستی دین غالب به‌شمار می‌رفت. بنابراین، هرچند اژدها در درجهٔ نخست نمایانگر شیطان است، در معنایی ثانوی، نمادی از رومِ مشرک نیز هست.

> “In chapter 13 ( verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> در باب ۱۳ (آیات ۱–۱۰) وحش دیگری توصیف شده است، «مانند پلنگ»، که اژدها «قدرت خود و تخت خود و اختیاری عظیم» را به او داد. این نماد، چنان‌که بیشتر پروتستان‌ها باور داشته‌اند، نمایانگر پاپیّت است که وارث قدرت و تخت و اختیاری شد که زمانی در دست امپراتوری روم باستان بود. دربارهٔ این وحشِ پلنگ‌مانند اعلام شده است: «او را دهانی داده شد که سخنان بزرگ و کفرها می‌گفت…. و دهان خود را به کفرگویی بر ضد خدا گشود تا بر نام او، و خیمهٔ او، و ساکنان آسمان کفر گوید. و به او داده شد که با مقدّسان جنگ کند و بر ایشان غالب آید؛ و او را بر همهٔ قبایل و زبان‌ها و امّت‌ها قدرت داده شد.» این نبوّت، که تقریباً عیناً با توصیف شاخ کوچک در دانیال ۷ یکسان است، بی‌تردید به پاپیّت اشاره دارد.

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’

> «به او داده شد که چهل و دو ماه دوام آورد.» و نبی می‌گوید: «دیدم یکی از سرهایش چنان بود که گویی تا به مرگ مجروح شده است.» و باز: «آن‌که به اسیری می‌برد، خود به اسیری خواهد رفت؛ آن‌که با شمشیر می‌کشد، باید با شمشیر کشته شود.» این چهل و دو ماه همان «زمان و اوقات و نصف زمان»، یعنی سه سال و نیم، یا ۱۲۶۰ روزِ مذکور در دانیال ۷ است—زمانی که در طی آن، قدرت پاپی می‌بایست قوم خدا را ستم کند. این دوره، چنان‌که در فصل‌های پیشین بیان شده است، با برتری پاپی در سال ۵۳۸ میلادی آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت. در آن هنگام، پاپ به دست سپاه فرانسه به اسارت برده شد، قدرت پاپی زخمِ مهلک خود را دریافت کرد، و این پیشگویی به انجام رسید: «آن‌که به اسیری می‌برد، خود به اسیری خواهد رفت.»

> “At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation 17 an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.

> «در اینجا نمادی دیگر معرفی می‌شود. نبی می‌گوید: “جانوری دیگر را دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ و او را دو شاخ مانند برّه بود.” آیهٔ ۱۱. هم سیمای این جانور و هم شیوهٔ برآمدنش نشان می‌دهد که ملتی که او نمایندگی می‌کند با ملت‌هایی که در نمادهای پیشین ارائه شده‌اند متفاوت است. پادشاهی‌های بزرگ که بر جهان فرمان رانده‌اند، به نبی دانیال همچون درندگان شکاری نشان داده شدند، که هنگامی برمی‌خاستند که “چهار باد آسمان بر دریای بزرگ می‌وزیدند و آن را به تلاطم می‌آوردند.” دانیال ۷:۲. در مکاشفه ۱۷، فرشته‌ای توضیح داد که آب‌ها نمایانگر “قوم‌ها و جماعت‌ها و امت‌ها و زبان‌ها” هستند. مکاشفه ۱۷:۱۵. بادها نماد نزاع‌اند. چهار باد آسمان که بر دریای بزرگ در کشاکش‌اند، صحنه‌های هولناک فتح و انقلاب را مجسم می‌سازند که پادشاهی‌ها از طریق آنها به قدرت رسیده‌اند.»

> “But the beast with lamblike horns was seen ‘coming up out of the earth.’ Instead of overthrowing other powers to establish itself, the nation thus represented must arise in territory previously unoccupied and grow up gradually and peacefully. It could not, then, arise among the crowded and struggling nationalities of the Old World—that turbulent sea of ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ It must be sought in the Western Continent.

> «اما آن وحشِ دارای شاخ‌هایی همچون برّه دیده شد که “از زمین برمی‌آمد.” بنابراین، ملّتی که بدین‌گونه نمادین شده است، به‌جای آنکه برای برپایی خود قدرت‌های دیگر را سرنگون سازد، باید در سرزمینی که پیش‌تر اشغال نشده بود پدید آید و به‌تدریج و به‌گونه‌ای مسالمت‌آمیز رشد کند. پس، نمی‌توانست در میان ملّیت‌های متراکم و در حال کشمکشِ جهان قدیم ظهور کند؛ آن دریای متلاطمِ «قوم‌ها، و جماعت‌ها، و امّت‌ها، و زبان‌ها.» باید آن را در قارّهٔ غربی جست‌وجو کرد.»

> “What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America. Again and again the thought, almost the exact words, of the sacred writer has been unconsciously employed by the orator and the historian in describing the rise and growth of this nation. The beast was seen ‘coming up out of the earth;’ and, according to the translators, the word here rendered ‘coming up’ literally signifies ‘to grow or spring up as a plant.’ And, as we have seen, the nation must arise in territory previously unoccupied. A prominent writer, describing the rise of the United States, speaks of ‘the mystery of her coming forth from vacancy,’ and says: ‘Like a silent seed we grew into empire.’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. A European journal in 1850 spoke of the United States as a wonderful empire, which was ‘emerging,’ and ‘amid the silence of the earth daily adding to its power and pride.’—The Dublin Nation. Edward Everett, in an oration on the Pilgrim founders of this nation, said: ‘Did they look for a retired spot, inoffensive for its obscurity, and safe in its remoteness, where the little church of Leyden might enjoy the freedom of conscience? Behold the mighty regions over which, in peaceful conquest, … they have borne the banners of the cross!’—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.

> «کدام ملتِ دنیای جدید بود که در سال 1798 در حال برخاستن به قدرت بود، نویدِ قوت و عظمت می‌داد، و توجه جهان را به خود جلب می‌کرد؟ انطباقِ این نماد هیچ جای پرسش باقی نمی‌گذارد. یک ملت، و تنها یک ملت، با ویژگی‌های این نبوت مطابقت دارد؛ این نماد به‌روشنی و بی‌تردید به ایالات متحدهٔ آمریکا اشاره می‌کند. بارها و بارها، این اندیشه، و تقریباً همان الفاظِ دقیقِ نویسندهٔ مقدس، ناآگاهانه از سوی خطیب و مورخ در توصیفِ ظهور و رشد این ملت به کار رفته است. آن وحش دیده شد که «از زمین برمی‌آمد»؛ و بنا بر گفتهٔ مترجمان، واژه‌ای که در اینجا «برمی‌آمد» ترجمه شده است، به‌طور لفظی به معنای «رشد کردن یا همچون گیاهی سر برآوردن» است. و همان‌گونه که دیده‌ایم، آن ملت باید در سرزمینی که پیش از آن اشغال نشده بود، پدید آید. نویسنده‌ای نامدار، در توصیفِ ظهور ایالات متحده، از «رازِ سر برآوردنِ او از خلأ» سخن می‌گوید، و می‌افزاید: «مانند بذری خاموش، به امپراتوری بالیدیم.»—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. یک نشریهٔ اروپایی در سال 1850 از ایالات متحده به‌عنوان امپراتوریِ شگفت‌انگیزی یاد کرد که «در حال ظهور» بود و «در میان سکوتِ زمین، هر روز بر قدرت و غرور خود می‌افزود.»—The Dublin Nation. ادوارد اورت، در خطابه‌ای دربارهٔ زائرانی که بنیان‌گذاران این ملت بودند، گفت: «آیا آنان در جست‌وجوی مکانی خلوت بودند، که به سبب گمنامی‌اش بی‌آزار باشد، و به سبب دورافتادگی‌اش امن، جایی که کلیسای کوچکِ لیدن بتواند از آزادیِ وجدان برخوردار شود؟ اینک بنگرید به آن سرزمین‌های عظیم که ایشان، در فتحی مسالمت‌آمیز، … پرچم‌های صلیب را بر فراز آن‌ها به اهتزاز درآورده‌اند!»—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.»

> “‘And he had two horns like a lamb.’ The lamblike horns indicate youth, innocence, and gentleness, fitly representing the character of the United States when presented to the prophet as ‘coming up’ in 1798. Among the Christian exiles who first fled to America and sought an asylum from royal oppression and priestly intolerance were many who determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty. Their views found place in the Declaration of Independence, which sets forth the great truth that ‘all men are created equal’ and endowed with the inalienable right to ‘life, liberty, and the pursuit of happiness.’ And the Constitution guarantees to the people the right of self-government, providing that representatives elected by the popular vote shall enact and administer the laws. Freedom of religious faith was also granted, every man being permitted to worship God according to the dictates of his conscience. Republicanism and Protestantism became the fundamental principles of the nation. These principles are the secret of its power and prosperity. The oppressed and downtrodden throughout Christendom have turned to this land with interest and hope. Millions have sought its shores, and the United States has risen to a place among the most powerful nations of the earth.

> «و او دو شاخ مانند برّه داشت.» شاخ‌های برّه‌گون نشانۀ جوانی، معصومیت و ملایمت‌اند و به‌درستی نمایانگر خصلت ایالات متحدۀ آمریکا هستند، آنگاه که در سال 1798 به نبی همچون «برآمده» عرضه شد. در میان تبعیدیان مسیحی که نخست به آمریکا گریختند و در پی پناهگاهی از ستم سلطنتی و تعصب کاهنانه بودند، بسیاری بر آن شدند که حکومتی بر بنیاد فراخ آزادی مدنی و دینی برپا سازند. آرای ایشان در اعلامیۀ استقلال جای گرفت، که آن حقیقت عظیم را بیان می‌کند که «همۀ انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند» و به حق سلب‌ناشدنیِ «حیات، آزادی و طلبِ سعادت» موهبت یافته‌اند. و قانون اساسی برای مردم حق خودحکومتی را تضمین می‌کند، بدین‌گونه که نمایندگانی که با رأی عمومی برگزیده می‌شوند، قوانین را وضع و اجرا کنند. آزادی ایمان دینی نیز اعطا شد، به‌گونه‌ای که هر کس مجاز بود خدا را بر وفق حکم وجدان خویش عبادت کند. جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم به اصول بنیادین آن ملت بدل شدند. این اصول راز قدرت و کامیابی آن است. ستمدیدگان و پایمال‌شدگان در سراسر جهان مسیحیت با علاقه و امید به این سرزمین روی آورده‌اند. میلیون‌ها تن سواحل آن را جسته‌اند، و ایالات متحدۀ آمریکا به جایگاهی در میان نیرومندترین ملت‌های زمین برآمده است.

> “But the beast with lamblike horns ‘spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed; … saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live.’ Revelation 13:11–14.” The Great Controversy, 438–441.

> «لېكن مېڭەكە ئوخشىغان مۈڭگۈزلۈك ۋەھشىي ھايۋان “ئەجدىھادەك سۆزلەيتتى. ئۇ ئالدىدىكى بىرىنچى ۋەھشىي ھايۋاننىڭ بارچە ھوقۇقىنى يۈرگۈزۈپ، يەر يۈزى ۋە ئۇنىڭدا ياشايدىغانلارنى ئۆلۈمچان يارىسى ساقايتىلغان بىرىنچى ۋەھشىي ھايۋانغا سەجدىە قىلىشقا مەجبۇر قىلىدۇ؛ … يەر يۈزىدە تۇرۇشلۇق بولغانلارغا، قىلىچتىن يارىلانغان، ئەمما ھايات قالغان ۋەھشىي ھايۋانغا بىر سۈرەت ياساش كېرەكلىكىنى ئېيتىدۇ.» ۋەھىي 13:11–14. The Great Controversy, 438–441.

The passage identifies that chapters twelve and thirteen are identifying the dragon, the beast and the false prophet, the three powers in Revelation sixteen that lead the world to Armageddon. Those three powers each have their own special chapters that covers the identical prophetic history. The last six verses of Daniel eleven begin with the words, “And at the time of the end,” which was 1798. Then the six verses identify the final movements of the papacy until in verse one of Daniel twelve Michael stands up and human probation closes and ushers in the seven last plagues. In verse forty-four of chapter eleven the message of the hour that enrages the papacy and initiates the blood bath that takes place just before probation closes is represented as “tidings out of the east and out of the north.”

این بخش نشان می‌دهد که فصل‌های دوازده و سیزده، اژدها، وحش و نبیِ کاذب را معرفی می‌کنند؛ همان سه قدرتی که در مکاشفه شانزده جهان را به سوی هارمجدون رهبری می‌کنند. هر یک از این سه قدرت فصل‌های ویژهٔ خود را دارند که همان تاریخ نبویِ یکسان را در بر می‌گیرد. شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده با این عبارت آغاز می‌شود: «و در زمان آخر»، که همان سال 1798 بود. سپس این شش آیه حرکات نهایی پاپیّت را شناسایی می‌کنند تا آن‌که در آیهٔ اولِ دانیال دوازده، میکائیل برمی‌خیزد و مهلتِ آزمونِ بشر بسته می‌شود و راه را برای هفت بلای آخر می‌گشاید. در آیهٔ چهل‌وچهارِ فصل یازده، پیامِ ساعت که پاپیّت را به خشم می‌آورد و خون‌ریزی‌ای را آغاز می‌کند که درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمون رخ می‌دهد، با عنوان «اخباری از مشرق و از شمال» به تصویر کشیده شده است.

The message east and north represents the final warning message, for it is proclaimed just before Michael stands up. It is the third angel’s message that is proclaimed during the outpouring of the Holy Spirit. Daniel represented the message as two-fold. The message of the “north” that enrages the papacy is the message identifying the “king of the north” as the papal power, and the message of the “east” is the message of the children of the east, which is Islam. Of course, it has other important meanings as well, but east is a symbol of Islam and the antichrist is the counterfeit of the true King of the North. The message of the third angel that warns against receiving the mark of the king of the north (the mark of the beast) also warns that Islam will strike at the point that the cup of iniquity is full for the United States, and the United States fills its cup of iniquity at the Sunday law.

پیامِ شرق و شمال، پیامِ هشدارِ نهایی را نمایندگی می‌کند، زیرا درست پیش از آن اعلام می‌شود که میکائیل برمی‌خیزد. این همان پیامِ فرشتهٔ سوم است که در هنگامِ ریزشِ روح‌القدس اعلام می‌گردد. دانیال این پیام را به‌صورتِ دوگانه به تصویر کشید. پیامِ «شمال» که پاپیّت را به خشم می‌آورد، پیامی است که «پادشاهِ شمال» را به‌عنوانِ قدرتِ پاپی معرّفی می‌کند، و پیامِ «شرق» پیامِ فرزندانِ شرق است که همان اسلام است. البته، این موضوع معانیِ مهمِ دیگری نیز دارد، امّا شرق نمادِ اسلام است و دجّال بدلِ جعلیِ پادشاهِ حقیقیِ شمال است. پیامِ فرشتهٔ سوم که نسبت به گرفتنِ نشانِ پادشاهِ شمال (نشانِ وحش) هشدار می‌دهد، همچنین هشدار می‌دهد که اسلام در همان نقطه‌ای ضربه خواهد زد که پیمانهٔ گناه برای ایالاتِ متحده لبریز شده باشد، و ایالاتِ متحده در قانونِ یکشنبه پیمانهٔ گناهِ خود را لبریز می‌سازد.

Revelation thirteen beginning with verse eleven and then onward identifies the very same prophetic history, and it also begins at the time of the end in 1798.

مکاشفہ تیرہ کی گیارہویں آیت سے آگے بھی بعینہٖ اسی نبوی تاریخ کی نشان دہی کرتی ہے، اور یہ بھی 1798 میں وقتِ آخر ہی سے آغاز کرتی ہے۔

> “What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America.” The Great Controversy, 440.

> «کدام ملت از دنیای جدید بود که در سال ۱۷۹۸ در حال برخاستن به قدرت بود، نویدِ قوت و عظمت می‌داد، و توجه جهان را به خود جلب می‌کرد؟ انطباقِ این نماد هیچ جای پرسشی باقی نمی‌گذارد. یک ملت، و تنها یک ملت، با ویژگی‌های این نبوت مطابقت دارد؛ این نبوت بی‌هیچ ابهامی به ایالات متحدهٔ آمریکا اشاره می‌کند.» نبرد عظیم، ۴۴۰.

The same prophetic history is covered in Revelation thirteen verses eleven through eighteen as is covered in Daniel eleven verse forty through forty-five. As with the verses in Daniel the story of the role of the United States ends with the close of probation as the United States forces the world to accept the mark of the beast. Then as in Daniel eleven the message of the hour is presented in chapter fourteen. It is the identical structure in both passages, with the exception that Daniel’s verses are describing the papal activities and Revelation thirteen is identifying the role of the United States. With those two lines we find that chapter seventeen of Revelation covers the same history, but emphasizes the role of the dragon, represented as ten kings, who are the United Nations. The three chapters considered line upon line identify the role of the dragon, the beast and false prophet which in chapter sixteen lead the world to Armageddon, so it is of significance that John informs us that when chapter seventeen begins it is one of the angels that had poured out the seven last plagues that comes to tell John of the judgment of the whore of Rome.

همان تاریخ نبوی در مکاشفه ۱۳:‏۱۱–۱۸ مورد بحث قرار گرفته است که در دانیال ۱۱:‏۴۰–۴۵ نیز آمده است. همان‌گونه که در آیات دانیال، داستان نقش ایالات متحده با پایان یافتن زمان آزمایش خاتمه می‌یابد، هنگامی که ایالات متحده جهان را وادار می‌سازد نشان وحش را بپذیرد. سپس، همان‌گونه که در دانیال ۱۱ است، پیام ساعت در باب ۱۴ عرضه می‌شود. ساختار در هر دو بخش یکسان است، با این استثنا که آیات دانیال فعالیت‌های پاپی را توصیف می‌کنند و مکاشفه ۱۳ نقش ایالات متحده را مشخص می‌سازد. با این دو خط درمی‌یابیم که باب ۱۷ مکاشفه همان تاریخ را در بر می‌گیرد، اما بر نقش اژدها تأکید می‌ورزد که به صورت ده پادشاه نمود یافته‌اند و همان سازمان ملل متحد هستند. این سه باب، که سطر بر سطر مورد بررسی قرار گرفته‌اند، نقش اژدها، وحش و نبی کذّاب را مشخص می‌کنند که در باب ۱۶ جهان را به سوی هارمجدون رهبری می‌کنند؛ از این‌رو، این نکته دارای اهمیت است که یوحنا به ما اطلاع می‌دهد هنگامی که باب ۱۷ آغاز می‌شود، یکی از آن فرشتگانی که هفت بلای آخر را فرو ریخته بود، می‌آید تا داوری فاحشه روم را به یوحنا اعلام کند.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will shew unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. Revelation 17:1, 2.

> و یکی از آن هفت فرشته که آن هفت پیاله را داشتند، آمد و با من سخن گفت و مرا گفت: «به اینجا بیا تا داوریِ آن فاحشهٔ عظیم را که بر آب‌های بسیار نشسته است، به تو بنمایانم؛ همان که پادشاهان زمین با او زنا کرده‌اند، و ساکنان زمین از شراب زنای او مست شده‌اند.» مکاشفه 17:1، 2

With the Millerites it was about pagan Rome and papal Rome, but at the end it is about the three-fold union. As with her identification of those three powers in chapters twelve and thirteen, she clearly identifies the woman of chapter seventeen as the papacy.

برای میلریتی‌ها سخن از رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی بود، اما در پایان، موضوع اتحاد سه‌گانه است. همان‌گونه که او در شناسایی آن سه قدرت در باب‌های دوازده و سیزده عمل می‌کند، زنِ باب هفده را نیز به‌روشنی پاپیت معرفی می‌کند.

> “The woman [Babylon] of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness:…and upon her forehead was a name written, ‘Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4–6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome.” The Great Controversy, 382.

> مکاشفہ 17 کی “عورت [بابل]” کا بیان یوں کیا گیا ہے کہ وہ “ارغوانی اور قرمزی لباس پہنے ہوئے تھی، اور سونے اور قیمتی پتھروں اور موتیوں سے آراستہ تھی، اور اس کے ہاتھ میں سونے کا ایک پیالہ تھا جو نفرت انگیز چیزوں اور ناپاکی سے بھرا ہوا تھا: …اور اس کی پیشانی پر ایک نام لکھا ہوا تھا، ‘راز، بابلِ عظیم، کسبیوں کی ماں۔’” نبی کہتا ہے: “میں نے اس عورت کو مقدسوں کے خون سے اور یسوع کے شہیدوں کے خون سے متوالی دیکھا۔” مزید یہ بھی کہا گیا ہے کہ بابل “وہ بڑا شہر ہے، جو زمین کے بادشاہوں پر سلطنت کرتا ہے۔” مکاشفہ 17:4–6، 18۔ “وہ قوت جس نے اتنی صدیوں تک مسیحیتِ عالم کے فرمانرواؤں پر جابرانہ اقتدار قائم رکھا، روم ہے۔” عظیم کشمکش، 382۔

So, when does the prophetic history represented in chapter seventeen begin?

پس، تاریخ نبوی‌ای که در فصل هفدهم بازنمایی شده است، از چه زمانی آغاز می‌شود؟

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:3–6.

> پس مرا در روح به بیابان برد؛ و زنی را دیدم که بر حیوانی به رنگ ارغوانیِ سرخ نشسته بود، حیوانی آکنده از نام‌های کفر، و دارای هفت سر و ده شاخ. و آن زن به ارغوان و سرخ ملبّس بود، و به طلا و سنگ‌های گران‌بها و مروارید آراسته، و در دست خود جامی زرّین داشت، پر از رجاسات و ناپاکیِ زناکاریِ خویش. و بر پیشانیِ او نامی نوشته شده بود: «راز، بابِلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها و رجاساتِ زمین.» و آن زن را دیدم که از خون مقدّسان و از خون شهدای عیسی مست بود؛ و چون او را دیدم، به شگفتیِ عظیم متحیّر شدم. مکاشفه ۱۷:‏۳–۶.

In order for John to see the woman he is prophetically carried into the wilderness which John himself has already identified with two witnesses as the twelve hundred and sixty years of papal rule in chapter twelve.

برای آن‌که یوحنا زن را ببیند، به‌گونه‌ای نبوی به بیابان برده می‌شود؛ بیابانی که خودِ یوحنا پیش‌تر در باب دوازدهم، آن را در پیوند با دو شاهد، همان هزار و دویست و شصت سالِ حاکمیت پاپی معرفی کرده است.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . . . And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:6, 14.

> اور وہ عورت بیابان میں بھاگ گئی، جہاں اُس کے لیے خدا کی طرف سے ایک جگہ تیار کی گئی تھی، تاکہ وہاں اُسے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک خوراک دی جائے۔ ... اور اُس عورت کو بڑے عقاب کے دو پر دیے گئے، تاکہ وہ سانپ کے سامنے سے اُڑ کر بیابان میں اپنی جگہ پر پہنچ جائے، جہاں ایک زمانہ، اور زمانے، اور آدھا زمانہ تک اُس کی پرورش کی جاتی ہے۔ مکاشفہ 12:6، 14۔

John was prophetically transported into the wilderness time period, but verse three and onward specifies exactly where in the twelve hundred and sixty years John was taken to, for the woman had already become drunk with the blood of persecution, and she was already the “mother of harlots.” John was taken to the end of the wilderness period for the woman had already drunk of the blood of persecution and the Protestant churches were already returning to her fold and becoming her daughters, for she was identified in that period of time as the “mother of harlots.” She already had daughters. John’s testimony in chapter seventeen begins in 1798 as did the same prophetic history which represented the beast in Daniel eleven and the false prophet in Revelation thirteen.

یوحنا به‌گونه‌ای نبوی به دورهٔ بیابان منتقل شد، اما آیهٔ سه و آیات پس از آن دقیقاً مشخص می‌سازد که در کجای آن هزار و دویست و شصت سال یوحنا بدانجا برده شد، زیرا آن زن پیشاپیش از خون آزار مست شده بود و از پیش «مادر فاحشه‌ها» شده بود. یوحنا به پایان دورهٔ بیابان برده شد، زیرا آن زن از پیش از خون آزار نوشیده بود و کلیساهای پروتستان از پیش به آغوش او بازمی‌گشتند و دختران او می‌شدند، زیرا او در آن دورهٔ زمانی به‌عنوان «مادر فاحشه‌ها» شناخته شده بود. او از پیش دخترانی داشت. شهادت یوحنا در باب هفدهم از ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، همان‌گونه که همان تاریخ نبوی که وحش را در دانیال یازده و نبی کاذب را در مکاشفهٔ سیزده نمایندگی می‌کرد، آغاز شده بود.

Just as with the other two lines, when chapter seventeen concludes, chapter eighteen then identifies the message of the hour. Three prophetic lines, one for each of the three-fold union. They are all illustrated upon the same historical structure beginning in 1798 and continuing until the close of probation, and all three emphasize the final warning message.

چنان‌که در مورد دو خط دیگر نیز هست، هنگامی که فصل هفدهم به پایان می‌رسد، فصل هجدهم سپس پیامِ آن ساعت را مشخص می‌سازد. سه خطِ نبوتی، یکی برای هر یک از اجزای اتحادِ سه‌گانه. همگی بر همان ساختار تاریخی که از سال 1798 آغاز می‌شود و تا پایانِ مهلتِ آزمایش ادامه می‌یابد، ترسیم شده‌اند، و هر سه بر پیامِ هشدارِ نهایی تأکید می‌ورزند.

Habakkuk’s Tables addresses the subject of Revelation seventeen in much greater detail, so I will now jump to the riddle that is represented in the chapter that sets forth eight kingdoms of Bible prophecy.

کتاب «جداول حبقوق» موضوع باب هفدهم مکاشفه را با تفصیل بسیار بیشتری بررسی می‌کند؛ از این‌رو اکنون به معمایی می‌پردازم که در آن بابی بازنمایی شده است که هشت پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدسی را عرضه می‌دارد.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> و این است آن ذهنی که حکمت دارد. آن هفت سر، هفت کوه‌اند که زن بر آن‌ها نشسته است. و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، و یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید اندک زمانی بماند. و آن وحش که بود و نیست، خود او هشتمین است، و از آن هفت است، و به هلاکت می‌رود. مکاشفه 17:9–11

Daniel told Nebuchadnezzar, “Thou art this head of gold.”

دانیال به نبوکدنصر گفت: «تو آن سرِ زرّین هستی.»

> And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. Daniel 2:38.

> اور جہاں کہیں بنی‌آدم بستے ہیں، وہاں کے صحرائی جانوروں اور آسمان کے پرندوں کو اُس نے تیرے ہاتھ میں دے دیا ہے، اور تجھے ان سب پر حاکم بنایا ہے۔ تو ہی وہ سونے کا سر ہے۔ دانی ایل 2:38۔

Daniel also told Nebuchadnezzar, “Thou, O king, art a king of kings.”

دانیال نیز به نبوکدنصر گفت: «تو، ای پادشاه، پادشاهِ پادشاهانی.»

> Thou, O king, art a king of kings: for the God of heaven hath given thee a kingdom, power, and strength, and glory. Daniel 2:37.

> تو ای پادشاه، پادشاهِ پادشاهانی؛ زیرا خدای آسمان‌ها سلطنت و قدرت و قوت و جلال را به تو عطا کرده است. دانیال ۲:۳۷.

Nebuchadnezzar was the “head” and he was a king, and he was a king of kings for he represented the first of the kingdoms represented in the image. Nebuchadnezzar was the king represented by gold, and other kingdoms and kings would be represented by the other metals in the image, but Nebuchadnezzar was first and therefore the king of the kings. Another level which we will not address right now is that the kingdom of Babylon represents the kingdom that seeks to counterfeit Christ, who is the true King of kings.

نبوکدنصر «سر» بود و او پادشاهی بود، و او پادشاهِ پادشاهان بود، زیرا نمایندۀ نخستینِ پادشاهی‌هایی بود که در آن تمثال به تصویر کشیده شده‌اند. نبوکدنصر همان پادشاهی بود که به‌وسیلۀ طلا نمایانده شده است، و پادشاهی‌ها و پادشاهان دیگر به‌وسیلۀ فلزات دیگرِ آن تمثال نمایانده می‌شدند؛ اما نبوکدنصر نخستین بود و ازاین‌رو پادشاهِ پادشاهان. سطح دیگری نیز هست که اکنون به آن نخواهیم پرداخت، و آن این است که پادشاهی بابل نمایندۀ آن پادشاهی است که می‌کوشد مسیح را، که پادشاهِ حقیقیِ پادشاهان است، جعل و بدل‌سازی کند.

In the beginning of Isaiah’s testimony of the twenty-five hundred and twenty year prophecies (Leviticus twenty-six’s seven times) Isaiah identifies kings as heads.

در آغازِ شهادتِ اشعیا دربارهٔ نبوت‌های دو هزار و پانصد و بیست‌ساله (هفت زمانِ لاویان بیست‌وشش)، اشعیا پادشاهان را به‌عنوان سرها معرفی می‌کند.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.

> زیرا سرِ اَرام دمشق است، و سرِ دمشق رِصین؛ و در مدت شصت و پنج سال، افرایم چنان شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است، و سرِ سامره پسرِ رِملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۷، ۸

Isaiah is just setting forth the starting point for the two twenty-five hundred and twenty year time periods against the northern kingdom of Samaria and the southern kingdom of Judah and as he does so he includes two witnesses that the capitol city of a nation is its head, and that the king is the head of the capitol city. A “head” is a king and a kingdom. In the Revelation the same line of prophecy is taken up as in Daniel.

ישעיהו רק מציג את נקודת המוצא לשתי תקופות הזמן של אלפיים וחמש מאות ועשרים שנה כנגד ממלכת שומרון הצפונית וכנגד ממלכת יהודה הדרומית, ובתוך כך הוא כולל שני עדים לכך שעיר הבירה של אומה היא ראשה, ושהמלך הוא ראש עיר הבירה. "ראש" הוא מלך וממלכה. בהתגלות נמשכת אותה שורת נבואה כפי שהיא בדניאל.

Therefore, when John is taken to 1798 and presented with the riddle that identifies that there are seven “heads,” he is identifying that there are seven kingdoms. He is then told that five of the heads or kingdoms have fallen. In 1798 the fifth kingdom of Bible prophecy had just fallen as it received a deadly wound that would eventually be healed.

لہٰذا، جب یوحنا کو 1798 میں لے جایا جاتا ہے اور اُس کے سامنے وہ معمّا پیش کیا جاتا ہے جو یہ ظاہر کرتا ہے کہ سات “سر” ہیں، تو وہ یہ شناخت کرتا ہے کہ سات مملکتیں ہیں۔ پھر اُسے بتایا جاتا ہے کہ اُن سروں یا مملکتوں میں سے پانچ گر چکی ہیں۔ 1798 میں بائبلی پیشین گوئی کی پانچویں مملکت ابھی ابھی گر چکی تھی، کیونکہ اُسے ایک مہلک زخم لگا تھا جو آخرکار بھر دیا جانا تھا۔

John who is standing in the history of the time of the end in 1798, is also told that one of the heads “is.” The sixth kingdom of Bible prophecy began in 1798, so when John was prophetically conveyed to 1798, the kingdom that then was, is the United States, and he was further informed that the seventh kingdom was still future to 1798, for it had not yet come. The seventh kingdom that was still future to 1798, is the United Nations who are represented by ten kings, and are the subject of Revelation seventeen. But there is also an eighth, who is of the seven. Rome always comes up eighth and is of the seven.

یوحنا که در تاریخِ زمانِ آخر، در سال ۱۷۹۸ ایستاده است، همچنین به او گفته می‌شود که یکی از سرها «هست». ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس در ۱۷۹۸ آغاز شد؛ بنابراین، هنگامی که یوحنا به‌طور نبوی به ۱۷۹۸ منتقل شد، پادشاهی‌ای که در آن هنگام بود، ایالات متحده است، و افزون بر این به او اعلام شد که پادشاهی هفتم هنوز نسبت به ۱۷۹۸ در آینده بود، زیرا هنوز نیامده بود. پادشاهی هفتمی که هنوز نسبت به ۱۷۹۸ در آینده بود، سازمان ملل متحد است که به‌وسیلهٔ ده پادشاه نمایانده می‌شوند و موضوعِ مکاشفهٔ هفده است. اما همچنین هشتمی نیز هست که از آن هفت است. روم همواره به‌عنوان هشتم برمی‌خیزد و از آن هفت است.

There is much to say about the contents of chapter seventeen, but we are simply identifying the eight kingdoms of Bible prophecy represented in chapter seventeen in order to see how the Millerite understanding of four kingdoms squares up with the eight kingdoms of Revelation seventeen.

دربارۀ محتوای فصل هفدهم سخن بسیار می‌توان گفت، اما ما صرفاً در پی آنیم که هشت پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس را که در فصل هفدهم نمایانده شده‌اند شناسایی کنیم، تا ببینیم فهم میلری از چهار پادشاهی چگونه با هشت پادشاهیِ مکاشفهٔ هفدهم مطابقت می‌یابد.

We will address this in the next article.

موږ به په راتلونکې مقالې کې دې ته اشاره وکړو.

Back to Articles