Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Two

کتاب دانیال — شمارۀ یک‌صد و پنجاه و دو

The Symbolism of Ezekiel’s Two Sticks: A Journey through Prophecy and Redemption

نمادگراییِ دو چوبِ حزقیال: سفری در میانِ نبوت و رستگاری

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

ما در حال بررسی خط سیرِ باب سی‌وهفتمِ حزقیال هستیم؛ خطی که نخست، نواخته‌شدنِ شیپور هفتم و پیام به لائودیکیه را مشخص می‌سازد، که به پیدایشِ لشکرِ یکصد و چهل و چهار هزار تن می‌انجامد. سپس حزقیال با مطرح ساختنِ پیوستنِ دو چوبِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل، آن خط سیر را تکرار کرده و بسط می‌دهد، به‌منزلهٔ تمثیلی از فرایندی که به‌واسطهٔ آن، الوهیت و انسانیت در زمانِ نواخته‌شدنِ شیپور هفتم به هم پیوسته می‌شوند. هنگامی که آن دو قوم به‌صورتِ یک قوم با یکدیگر متحد می‌شوند، حزقیال مشخص می‌سازد که پادشاهی بر ایشان هست؛ و سپس به عهد جاودانی می‌پردازد، که همان عهدِ تحقق‌یافته با یکصد و چهل و چهار هزار تن است، در حالی که تأکید می‌ورزد که آن قومِ عهدیِ ایام آخر، قدسِ خدا را تا ابد در میانِ خود خواهند داشت.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

ہم نے اس سلسلہ میں 1844 میں یوحنا کے ہیکل کی پیمائش کرنے کے کام کو بھی شامل کیا ہے، جو 11 ستمبر 2001 کو شروع ہونے والی آخری پیمائش کی تمثیل پیش کرتا ہے۔ اس پیمائش کا ذکر زکریاہ بھی کرتا ہے، جو یہ بھی شامل کرتا ہے کہ یہ پیمائش اُس وقت واقع ہوتی ہے جب خدا ایک بار پھر یروشلیم کو اُس شہر کے طور پر چنتا ہے جہاں وہ اپنا نام رکھے۔ ہم ہیکل کو تشکیل دینے والے اجزاء اور اسرائیل کی شمالی اور جنوبی مملکتوں کی دو لاٹھیوں کے درمیان ایک تشبیہ قائم کر رہے ہیں۔ مسیح کا اپنے الوہیت کو ایک لاکھ چوالیس ہزار کی انسانیت کے ساتھ یکجا کرنے کا کام، شمالی اور جنوبی مملکتوں پر آنے والی پراگندگی کے دو ہزار پانچ سو بیس برس کی دو پیشین گوئیوں میں، تئیس سو برس کی پیشین گوئی کے ساتھ مل کر، ظاہر کیا گیا ہے۔

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

برای شناساییِ آنچه چوب‌های حزقیال در کارِ انجیل نمایندگی می‌کنند، لازم است فهمی بنیادین از انجیل داشته باشیم. مسیح جسمِ ساقطِ ما را پس از چهار هزار سال ضعفِ موروثی پذیرفت؛ ضعفی که از طریق مریم به او منتقل شده بود. او به‌عنوان الگوی ما نشان داد که با به‌کار گرفتنِ ارادهٔ خویش، در حالی که آن را به ارادهٔ پدرش تسلیم می‌سازیم، می‌توانیم همان‌گونه که او غالب شد، غالب شویم؛ یعنی با به‌کار گرفتنِ ارادهٔ خود در انقیاد به ارادهٔ او. ارادهٔ ما در مغزِ ما، که دژِ جان است، یا برای نیکی به‌کار گرفته می‌شود یا برای بدی.

> “The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

> طالبِ علمی که می‌خواهد کارِ دو ترم را در یک ترم بگنجاند، نباید در این امر به حالِ خود واگذار شود. بر عهده گرفتنِ کارِ دوچندان، برای بسیاری به معنای فرسودگیِ بیش از حدِ ذهن و غفلت از ورزشِ بدنیِ مناسب است. معقول نیست که گمان شود ذهن بتواند افزونیِ خوراکِ فکری را دریابد و هضم کند؛ و همان‌قدر گناه است که ذهن را بیش از حد تغذیه کنند، که اندام‌های گوارشی را بار کنند و برای معده هیچ دوره‌ای از استراحت باقی نگذارند. مغز، دژِ تمامِ انسان است، و عادت‌های نادرست در خوردن، پوشیدن، یا خوابیدن، بر مغز اثر می‌گذارد و مانع از دستیابی به آن چیزی می‌شود که دانشجو در پیِ آن است، یعنی انضباطِ نیکوی ذهنی. هر عضوی از بدن که با ملاحظه با آن رفتار نشود، آسیبِ خود را به مغز مخابره خواهد کرد. در تعلیمِ جوانان درباره اینکه چگونه سلامتِ خود را حفظ کنند، باید صبر و پایداریِ بسیار به کار رود. آنان باید در این باب به‌خوبی آگاه شوند، تا هر عضله و هر اندام چنان تقویت و تربیت گردد که در عملِ ارادی یا غیرارادی، بهترین حالتِ سلامت حاصل شود و مغز نیرو یابد تا فشارِ مطالعه را تاب آورد.» Christian Education, 124.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

کارِ عهدِ جاودانی این است که شریعتِ خدا را بر دل‌های ما و بر ذهن‌های ما بنویسد، و هم دلِ ما و هم ذهنِ ما در «ارگِ جان‌های ما» قرار دارد، که همان مغزِ ماست.

> “The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

> «ذهنِ مرد یا زن در یک لحظه از پاکی و قداست به تباهی، فساد و جنایت فرو نمی‌افتد. زمان لازم است تا انسان به الهی مبدّل گردد، یا آنان که به صورت خدا آفریده شده‌اند به مرتبهٔ حیوانی یا شیطانی تنزّل یابند. ما با نگریستن دگرگون می‌شویم. انسان، هرچند به صورت آفرینندهٔ خویش ساخته شده است، می‌تواند ذهن خود را چنان تربیت کند که گناهی که زمانی از آن نفرت داشت، برایش دلپذیر گردد. چون از بیداری و دعا بازمی‌ایستد، از پاسداریِ دژ، یعنی دل، نیز بازمی‌ماند و به گناه و جنایت روی می‌آورد. ذهن به انحطاط کشیده می‌شود، و بالا بردن آن از فساد ناممکن است، تا هنگامی که در حال تعلیم یافتن است تا قوای اخلاقی و عقلانی را به بردگی کشد و آنها را در تابعیتِ امیال پست‌تر درآورد. باید جنگی دائمی بر ضد ذهن جسمانی نگاه داشته شود؛ و ما باید به‌وسیلهٔ تأثیر پالایندهٔ فیض خدا یاری شویم، فیضی که ذهن را به بالا جذب می‌کند و آن را عادت می‌دهد که بر امور پاک و مقدس تأمل کند.» Adventist Home, 330.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

«ذهن»، «دل» و «مغز» همان «ارگِ جان» است. ارگ دژی است که باید از ورود گناه پاس داشته شود.

> “In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

> در دعای خود خطاب به پدر، مسیح درسی به جهان داد که باید بر ذهن و جان نقش بندد. او فرمود: «و حیات جاودانی این است که تو را، خدای واحدِ حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستادهٔ تو است، بشناسند.» یوحنا 17:3. این است تعلیم حقیقی. این تعلیم نیرو می‌بخشد. معرفتِ آزموده و تجربیِ خدا و عیسی مسیحی که او فرستاده است، انسان را به صورت خدا دگرگون می‌سازد. به انسان توانِ تسلط بر خویشتن می‌بخشد و هر انگیزه و شهوتِ طبیعتِ فروتر را تحت فرمانِ قوای برترِ ذهن درمی‌آورد. صاحبِ آن را فرزند خدا و وارث آسمان می‌سازد. او را به مشارکت با ذهنِ نامتناهی درمی‌آورد و گنجینه‌های غنیِ عالم را بر او می‌گشاید.» درس‌های تمثیلی مسیح، 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

«قدرت‌های برتر» باید برای مهار و به اطاعت درآوردن «انگیزه‌ها و امیالِ طبیعتِ فروتر» به کار گرفته شوند. قدرت‌های برتر در ذهن قرار دارند، و این «مشارکت با ذهنِ نامتناهی» است که «انسان را به صورتِ خدا دگرگون می‌سازد». در زمانِ مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، صورتِ وحش در یک گروه و صورتِ مسیح در گروهِ دیگر پدید می‌آید. آنچه این دگرگونی را به انجام می‌رساند، پیوندِ ذهن‌هاست. کسانی که دارای ذهنی جسمانی یا نفسانی هستند، چنان‌که پولس آن را معرفی می‌کند، صورتِ جسم—وحش—را تشکیل می‌دهند. کسانی که به ذهنِ مسیح دست یافته‌اند، صورتِ مسیح را تشکیل می‌دهند. وعدهٔ عهد این است که ما می‌توانیم در هنگامِ توبه و بازگشت، به ذهنِ مسیح دست یابیم، هرچند همگیِ ما با ذهنی جسمانی زاده شده‌ایم.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

> همان طرزِ فکر در شما باشد که در مسیحْ عیسی نیز بود: او که در صورتِ خدا بود، برابری با خدا را غنیمت نشمرد؛ بلکه خود را خالی ساخت و صورتِ غلام را پذیرفت و در شباهتِ مردمان پدیدار شد؛ و چون در هیئتِ انسانی یافت شد، خویشتن را فروتن ساخت و تا به موت، بلکه تا به موتِ صلیب، مطیع گردید. فیلیپیان ۲:۵–۸.

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

ما باید ذهنِ مسیح را در خود داشته باشیم، چنان‌که در خودِ مسیح نیز بود، زیرا ما به صورتِ او آفریده شده‌ایم. اما ما آن ذهن را نداریم؛ بلکه ذهنی جسمانی داریم که به گناه فروخته شده است.

> There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

> پس اکنون هیچ محکومیتی نیست بر آنان که در مسیح عیسی هستند، که نه بر حسب جسم، بلکه بر حسب روح رفتار می‌کنند. زیرا قانون روحِ حیات در مسیح عیسی مرا از قانون گناه و مرگ آزاد ساخته است. زیرا آنچه از شریعت ساخته نبود، از آن جهت که به‌واسطۀ جسم ناتوان بود، خدا با فرستادن پسر خود در شباهتِ جسمِ گناه‌آلود و برای گناه، گناه را در جسم محکوم ساخت؛ تا عدالتِ شریعت در ما تحقق یابد، که نه بر حسب جسم، بلکه بر حسب روح رفتار می‌کنیم. زیرا آنان که بر حسب جسم‌اند، در اندیشۀ چیزهای جسمانی‌اند؛ اما آنان که بر حسب روح‌اند، در اندیشۀ چیزهای روحانی. زیرا تفکر جسمانی مرگ است؛ اما تفکر روحانی حیات و سلامتی است. زیرا ذهن جسمانی با خدا دشمنی دارد؛ چون مطیع شریعت خدا نیست، و در حقیقت نیز نمی‌تواند باشد. پس آنان که در جسم‌اند، نمی‌توانند خدا را خشنود سازند. اما شما در جسم نیستید، بلکه در روح هستید، اگر راستی روح خدا در شما ساکن باشد. و اگر کسی روح مسیح را نداشته باشد، از آنِ او نیست. و اگر مسیح در شماست، هرچند بدن به‌سبب گناه مرده است، روح به‌سبب عدالت حیات است. رومیان ۸:۱–۱۰.

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

رُوح سے ہونا زندگی ہے، اور جسم سے ہونا موت۔ جسم ہماری ادنیٰ فطرت ہے؛ یہی ہمارے احساسات کا سرچشمہ ہے۔ جسمانی ادنیٰ فطرت کو اعلیٰ فطرت کے تابع ہونا چاہیے، اور یہ اُس وقت ممکن ہوتا ہے جب ہم اپنی مرضی کو روحُ القدس کی فرمانبرداری میں استعمال کریں۔ ہمارے اعلیٰ جسمانی اذہان یہاں اور ابھی تبدیل ہو سکتے ہیں، لیکن ہماری ادنیٰ فطرت کو تبدیل ہونے کے لیے آمدِ ثانی تک انتظار کرنا ہوگا۔

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

دو عصای حزقیال، عصایی را معرفی می‌کنند که به‌منزلهٔ صحنِ معبد نمود یافته است، و آن عصا در سال ۱۷۹۸ به پایان خود رسید. آن به‌طور کامل به‌وسیلهٔ هزار و دویست و شصت سالِ پایمال شدنِ لشکر به دستِ بت‌پرستی، و هزار و دویست و شصت سالِ پایمال شدنِ لشکر به دستِ پاپ‌گرایی، تقسیم شده بود. آن عصا نمایانگرِ پایمال شدنِ مقدسِ خدا نبود، زیرا مقدسِ خدا در پادشاهی جنوبی قرار داشت. آن لشکری که به دستِ بت‌پرستی و پاپ‌گرایی پایمال شد، هیکلی انسانی بود؛ اما در نسبت با پادشاهی جنوبی، آن بدن بود، و پادشاهی جنوبی جایی بود که خدا برگزید تا سر را در آن قرار دهد. پادشاهی شمالی بدن بود، پادشاهی جنوبی سر بود.

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

دو تقسیمِ مملکتِ شمالی، که هر یک هزار و دویست و شصت سال را دربر می‌گرفت، نمایانگرِ دو گرایشِ متفاوت به گناه در هیکلِ بدن بود، چنان‌که این دو به‌صورتِ تمایلاتِ موروثی و اکتسابی نمود یافته‌اند. بت‌پرستی نمادی از تمایلاتِ موروثیِ گناه در هیکلِ بدن بود، و اقتباسِ مذهبِ بت‌پرستی از سوی پاپ‌گرایی، نمایانگرِ تمایلاتِ اکتسابی به گناه است. در هر دو حالت، هیکلِ بدن تا زمانِ آمدنِ ثانی نمی‌توانست متحوّل گردد؛ از این‌رو، عصای مملکتِ شمالی تنها تا سال 1798 امتداد یافت، و هنگامی که به یوحنا گفته شد که هیکل را اندازه بگیرد، آن عصا می‌بایست کنار گذاشته شود.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

لفظ «تبدیلی» سے مراد ایک حالت یا کیفیت سے دوسری حالت یا کیفیت میں تحول یا تغیر ہے۔ جب آدم اور حوا نے گناہ کیا تو وہ اپنی ابتدائی حالت سے «متبدل» ہو گئے، کیونکہ وہ کامل پیدا کیے گئے تھے، خدا کی صورت پر، اور ان میں اعلیٰ قوتیں ادنیٰ قوتوں پر حاکم تھیں۔ جب انہوں نے گناہ کیا تو وہ ایسی ہستی میں «متبدل» ہو گئے جس میں ادنیٰ قوتوں نے اعلیٰ قوتوں پر غلبہ پا لیا۔ انہوں نے وہ حالت اپنی تمام نسل کو منتقل کر دی۔

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

در نسبتِ نبویِ دو چوبِ حزقیال، خداوند اورشلیم را برگزید تا سر باشد، پایتختی که پادشاه در آن اقامت داشت. می‌بایست قدرتِ برتر باشد. در تشبیهِ دو چوب، پادشاهیِ جنوبی در نسبت با پادشاهیِ برتر در شمال، قدرتِ فروتر بود. بازگشتی که در پیوستنِ آن دو چوب به یکدیگر به تصویر کشیده شده است، اقتضا می‌کرد که پادشاهیِ جنوبی به جایگاهِ خود به‌عنوانِ سر بازگردانده شود. می‌بایست به سوی پادشاهیِ شمالی بازگردانده شود، زیرا در آن هنگام با پادشاهِ حقیقیِ شمال متحد می‌گشت و با تالارِ تختِ پادشاهیِ حقیقیِ شمال پیوند می‌یافت.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

Por esta razón, el reino del norte sólo se extendió hasta 1798, y a Juan se le dijo que dejara el atrio, que sólo llegaba hasta 1798. El reino del sur sería unido al palo de los dos mil trescientos años con la llegada del tercer ángel, pero el reino del norte terminaría cuando la combinación de divinidad y humanidad se consumara dentro de los dos aposentos del templo que Juan midió entonces. El reino del norte estaba conectado, por el vínculo de cuarenta y seis, con el reino del sur, a la llegada del tercer ángel, pero no se conectaba directamente con 1844, como sí lo hacía el reino del sur.

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

پادشاهی جنوبی هم با هیکلِ چهل‌وشش‌ساله مرتبط بود، و هم با امتزاجِ الوهیت و انسانیت که به‌وسیلهٔ دویست‌وبیست سال نمود یافته است. پادشاهی شمالی در ۱۷۹۸، بنیادِ هیکلِ چهل‌وشش‌ساله را مشخص ساخت، اما در همان‌جا پایان یافت؛ زیرا به‌عنوانِ بنیاد، نمایانگرِ جسدی بود که مسیح بر خود گرفت، و جسدِ او از بنای عالم ذبح شده بود. همهٔ هیکل‌ها نمادهایی قابلِ‌تبادل‌اند، و بنیادِ چهل‌وشش سال در ۱۷۹۸، جسدِ انسانیِ او را معرّفی می‌کند، و پایانِ آن چهل‌وشش سال در ۱۸۴۴، الوهیتِ او را معرّفی می‌نماید.

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

لشکری که تا سال 1798 پایمال شد، مقدس خدا نبود؛ هرچند مقدس خدا در آن دوره چنین وانمود شده بود که پایمال می‌شود. اما آن پایمال شدن در پادشاهی جنوبی انجام می‌گرفت، جایی که خدا اورشلیم را برگزیده بود تا مقدس و نام خویش را در آن قرار دهد. آن لشکری که پایمال شده بود، نمایانگر امّت‌ها بود؛ نمایانگر بدن بود.

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

هنگامی که آدم و حوا گناه کردند، «هفت زمان»ِ هفت هزار سالیِ پایمال شدن بشریت زیر گناه آغاز شد. در آن هنگام، برّه‌ای که از بنای جهان ذبح شده بود، پوست‌های برّه را فراهم ساخت تا برهنگیِ گناه‌آلودِ بشریت را بپوشاند. هنگامی که پایمال شدن بشریت در سال 1798 به پایان رسید، برّه، که بنیاد و بنّای هر نمودِ تقدیس‌شده از هیکل است، بار دیگر ذبح شد. در آنجا پادشاهی شمالی، و هیکلِ انسانی که در آن بازنموده شده بود، به پایان رسید.

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

۱۷۹۸ زمانی بود که آن ضدمسیحِ جَعلی، پس از آنکه شهادتِ شیطانیِ خود را در طول سه سال و نیمِ نبوی ارائه کرده بود، کشته شد؛ شهادتی که با به قدرت رسیدن او در سال ۵۳۸ آغاز شد، و پیش از آن، سی سال آمادگی از سال ۵۰۸ جریان داشت. این، بدلِ شیطانیِ سی سال آمادگیِ مسیح بود که از ولادت او آغاز شد و با تمکین و اقتدار او، آنگاه که تعمید یافت، پایان پذیرفت؛ و پس از آن، او به مدت سه سال و نیمِ واقعی شهادت خود را ادا کرد تا به آن نقطه رسید که برّه‌ای که از بنای عالم ذبح شده بود، مصلوب گردید. آنگاه وعده او تحقق یافت که چون هیکل ویران شود، آن را در سه روز برپا خواهد ساخت.

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

او همان کسی بود که هیکلِ بدنِ خود را برپا می‌داشت، زیرا این قدرتِ الوهیتِ او بود که رستاخیز را به انجام رسانید؛ چرا که الوهیتِ او در مصلوب شدن نمرد، بلکه این انسانیتِ او بود که بر صلیب مرد، زیرا محال است که خدا بمیرد.

> “‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

> “من قیامت و حیات هستم” (یوحنا 11:25). او که گفته بود: “جان خود را می‌نهم تا آن را باز گیرم” (یوحنا 10:17)، از قبر بیرون آمد به حیاتی که در خودش بود. انسانیت مرد؛ الوهیت نمرد. مسیح در الوهیت خویش قدرت داشت که بندهای مرگ را بگسلد. او اعلام می‌کند که در خود حیات دارد تا هر که را بخواهد زنده سازد.” Selected Messages, book 1, 301.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

در سال 1798، هیکلِ انسانی، لشکرِ «پادشاهیِ شمال» به پایان رسید، زیرا به‌عنوان نمادِ طبیعتِ فروتر، نمی‌توانست تا هنگامِ رستاخیز در آمدنِ دوم دگرگون شود. با این حال، بنیانِ آن چهل‌وشش سال را مشخص کرد که طی آن مسیح هیکل را که می‌توانست دگرگون شود، برپا نمود؛ هیکلی که به‌وسیلهٔ پادشاهیِ جنوب بازنمایی می‌شد، و نمادِ قوای برترِ ذهن بود، و در همان لحظه‌ای که گناهکار عادل شمرده می‌شود، دگرگون می‌گردد.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> بر بنیادی که خودِ مسیح نهاده بود، رسولان کلیسای خدا را بنا کردند. در کتب مقدس، تمثیل برپا داشتن هیکل بارها برای تصویر کردن بنای کلیسا به کار رفته است. زکریا به مسیح به‌عنوان «شاخه» اشاره می‌کند که باید هیکل خداوند را بنا کند. او از امت‌ها نیز سخن می‌گوید که در این کار یاری خواهند رساند: «و آنان که دور هستند آمده، در هیکل خداوند بنا خواهند کرد»؛ و اشعیا اعلام می‌دارد: «و پسرانِ بیگانگان حصارهای تو را بنا خواهند نمود.» زکریا 6:12، 15؛ اشعیا 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> «در بارهٔ بنای این هیکل، پطرس می‌گوید: “که چون نزد او می‌آیید، همچون نزد سنگی زنده، که هرچند از سوی مردمان مردود شده است، اما نزد خدا برگزیده و گران‌بهاست، شما نیز، مانند سنگ‌های زنده، بنا نهاده می‌شوید تا خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدس باشید، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطهٔ عیسی مسیح نزد خدا مقبول است، تقدیم کنید.” اول پطرس ۲:‏۴، ۵.»

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> «در معدنِ جهانِ یهود و امّت‌ها، رسولان کار می‌کردند و سنگ‌ها را بیرون می‌آوردند تا بر بنیاد نهاده شوند. پولس در نامهٔ خود به ایماندارانِ اَفِسُس گفت: “پس دیگر غریبان و بیگانگان نیستید، بلکه همشهریانِ مقدّسان و اهلِ خانهٔ خدایید؛ و بر بنیادِ رسولان و انبیا بنا شده‌اید، که خودِ عیسی مسیح سنگِ زاویهٔ اصلی است؛ که در وی تمامیِ این بنا، چون به‌درستی با هم پیوسته شود، به‌سوی هیکلِ مقدّس در خداوند نمو می‌کند؛ و در وی شما نیز با هم بنا کرده می‌شوید تا مسکنِ خدا در روح باشید.” افسسیان ۲:‏۱۹–۲۲.»

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

> اور اُس نے کرنتھیوں کو لکھا: ’’اُس خُدا کے فضل کے مطابق جو مجھے دیا گیا ہے، میں نے ایک دانا معمار کی طرح بنیاد ڈالی ہے، اور دوسرا اُس پر عمارت اٹھاتا ہے۔ لیکن ہر ایک ہوشیار رہے کہ وہ اُس پر کس طرح تعمیر کرتا ہے۔ کیونکہ اُس بنیاد کے سوا، جو رکھی جا چکی ہے اور وہ یسوع مسیح ہے، کوئی شخص دوسری بنیاد نہیں رکھ سکتا۔ اب اگر کوئی اس بنیاد پر سونا، چاندی، قیمتی پتھر، لکڑی، گھاس، پھونس سے تعمیر کرے، تو ہر ایک کا کام ظاہر ہو جائے گا؛ کیونکہ وہ دن اُسے کھول دے گا، اِس لیے کہ وہ آگ کے ساتھ ظاہر کیا جائے گا؛ اور آگ ہر ایک کے کام کو آزمائے گی کہ وہ کیسا ہے۔‘‘ 1 کرنتھیوں 3:10–13۔

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

> رسولوں نے ایک پختہ بنیاد پر تعمیر کی، یعنی ازلی چٹان پر۔ اسی بنیاد پر وہ وہ پتھر لائے جو انہوں نے دنیا سے تراش کر نکالے تھے۔ معماروں نے بغیر رکاوٹ کے محنت نہ کی۔ مسیح کے دشمنوں کی مخالفت نے ان کے کام کو نہایت دشوار بنا دیا۔ انہیں اُن لوگوں کی تنگ نظری، تعصب اور عداوت کا مقابلہ کرنا پڑا جو ایک جھوٹی بنیاد پر تعمیر کر رہے تھے۔ بہت سے وہ لوگ جو کلیسیا کے معماروں کے طور پر کام کرتے تھے، نحمیاہ کے زمانہ کے دیوار بنانے والوں سے تشبیہ دیے جا سکتے ہیں، جن کے بارے میں لکھا ہے: ’’جو دیوار پر بناتے تھے، اور جو بوجھ اٹھاتے تھے، اور جو لادتے تھے، ان میں سے ہر ایک ایک ہاتھ سے کام کرتا تھا اور دوسرے ہاتھ سے ہتھیار پکڑے رہتا تھا۔‘‘ نحمیاہ 4:17۔ اعمالِ رسولاں، 595، 596۔

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

> “سقوط انسان سراسر آسمان را از اندوه آکنده ساخت. جهانی که خدا آفریده بود، به لعنتِ گناه دچار تباهی شد و ساکنان آن موجوداتی بودند محکوم به مصیبت و مرگ. برای آنان که از شریعت تجاوز کرده بودند، هیچ راه گریزی پدیدار نبود. فرشتگان از سرودهای ستایش خود بازایستادند. در سراسر بارگاه‌های آسمانی، بر ویرانی‌ای که گناه به بار آورده بود، ماتم برپا بود.

> “The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

> “خدای زوی، د اسمان جلالمن قوماندان، د لوېدلې انساني کورنۍ پر حال د ترحم احساس وکړ. د هغه زړه د نه‌پایېدونکې شفقت له امله خوځېدلی و، ځکه چې د ورکې شوې نړۍ کړاوونه د هغه مخې ته راپورته کېدل. خو الهي مینې داسې یو تدبیر طرحه کړی و چې انسان پرې خلاصون ومومي. د خدای مات شوی شریعت د ګناهکار ژوند غوښت. په ټول کاینات کې یوازې یو تن و چې د انسان په استازیتوب یې د هغه غوښتنې پوره کولای شوې. ځکه چې الهي شریعت د خدای په شان سپېڅلی دی، نو یوازې هغه څوک چې له خدای سره برابر وي، کولای شوای د هغه د سرغړونې کفاره ادا کړي. له مسیح پرته بل هېڅوک نه شوای کولای لوېدلی انسان د شریعت له لعنت څخه خلاص کړي او بېرته یې له اسمان سره په همغږۍ کې راولي. مسیح به د ګناه جرم او شرم پر خپل ځان واخیست—هغه ګناه چې د سپېڅلي خدای په وړاندې دومره کرکجنه ده چې باید پلار او د هغه زوی سره جلا کړي. مسیح به د بدمرغۍ تر ژورو تلونو پورې ورسېږي، څو تباه شوې انساني کورنۍ وژغوري.”

> “Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

> «در حضور پدر، به نیابت از گناهکار التماس می‌کرد، در حالی که لشکر آسمان با شدّتِ علاقه‌ای که الفاظ از بیان آن ناتوان‌اند، در انتظار نتیجه بودند. آن گفت‌وگوی رازآمیز مدّت‌ها ادامه یافت—«مشورتِ سلامتی» (زکریا ۶:۱۳) برای پسرانِ سقوط‌کردهٔ انسان. نقشهٔ نجات پیش از آفرینش زمین نهاده شده بود؛ زیرا مسیح «برّه‌ای است که از بنای عالم ذبح شده است» (مکاشفه ۱۳:۸)؛ با این همه، حتّی برای پادشاه کائنات نیز تسلیم کردن پسر خویش تا برای نژادِ گناهکار بمیرد، کشاکشی عظیم بود. امّا «خدا جهان را این‌قدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد تا هر که به او ایمان آوَرَد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد.» یوحنا ۳:۱۶. آه، چه رازی است فدیه! محبت خدا نسبت به جهانی که او را محبت ننمود! کیست که ژرفاهای آن محبت را، که «فوق از معرفت است»، بشناسد؟ در خلال اعصارِ بی‌پایان، عقولِ نامیرا، در طلبِ فهمِ رازِ آن محبتِ درک‌ناپذیر، در شگفتی خواهند ماند و پرستش خواهند کرد.»

> “God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

> «خدا می‌بایست در مسیح ظاهر گردد و «جهان را با خویشتن مصالحه دهد.» دوم قرنتیان ۵:۱۹. انسان به‌سبب گناه چنان تنزّل یافته بود که برای او ناممکن بود که از خودِ خویش با او که سرشتش طهارت و نیکویی است، به هماهنگی درآید. امّا مسیح، پس از آنکه انسان را از محکومیتِ شریعت فدیه داد، می‌توانست قدرت الهی را عطا فرماید تا با کوشش انسانی متحد گردد. بدین‌سان، به‌وسیلهٔ توبه نسبت به خدا و ایمان به مسیح، فرزندان سقوط‌کردهٔ آدم می‌توانستند بار دیگر «فرزندان خدا» شوند. اول یوحنا ۳:۲.» مشایخ و انبیا، ۶۳، ۶۴.

Back to Articles