Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Six

کتاب دانیال — شمارهٔ شصت‌وشش

Unveiling the Prophetic Symphony: The Sealing Time, Latter Rain, and the Call Out of Babylon

آشکار ساختن سمفونی نبوی: زمانِ مُهرگذاری، بارانِ آخر، و فراخوانِ خروج از بابِل

Author

Jeff Pippenger

Published

January 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The passage we considered in the previous article said that, “the great outpouring of the Holy Spirit” of Revelation chapter eighteen, “will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God.” But the promise is that when “we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.” The identification of the “great outpouring” infers a lesser outpouring (a measuring).

در بخشی که در مقالهٔ پیشین بررسی کردیم گفته شد که «فیضان عظیم روح‌القدس» در باب هجدهم مکاشفه، «تا زمانی که قومی روشن‌ضمیر نداشته باشیم که از راه تجربه بدانند همکارِ خدا بودن چه معنا دارد، فرا نخواهد رسید.» اما وعده این است که هنگامی که «تقدیسی کامل و از صمیمِ دل به خدمت مسیح داشته باشیم، خدا این واقعیت را با فیضانی از روحِ خود بی‌حد و اندازه به رسمیت خواهد شناخت.» شناساییِ «فیضان عظیم» بر این دلالت دارد که فیضانی کمتر نیز وجود دارد (اندازه‌گیری‌شده).

On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation eighteen descended, but “the largest portion of the church” were then, and still “are not laborers together with God.” Between September 11, 2001, and the point when God identifies the fact there is finally a group who have attained to “entire, whole-hearted consecration to the service of Christ,” the latter rain is “measured,” the judgment of the living occurs, and judgment begins with the house of God.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آن فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، اما «بزرگ‌ترین بخشِ کلیسا» در آن زمان، و هنوز نیز، «همکارانِ خدا در عمل نیستند.» میان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و زمانی که خدا این واقعیت را آشکار می‌سازد که سرانجام گروهی پدید آمده‌اند که به «تقدیسِ کامل و از صمیمِ دل برای خدمتِ مسیح» نائل شده‌اند، بارانِ آخر «به اندازه» داده می‌شود، داوریِ زندگان واقع می‌گردد، و داوری از خاندانِ خدا آغاز می‌شود.

Revelation chapter eighteen, identifies two voices, which Sister White informs us are two calls to the churches. The second voice (call), is the call out of Babylon that occurs at the soon-coming Sunday law. The first voice arrived on September 11, 2001. The outpouring of the Holy Spirit that then began was “measured,” for Christ first needed to cleanse the people He would ultimately pour out the Holy Spirit upon “without measure”, as He lifted them up as an ensign in the hour of the great earthquake. That group needed to be purified before the second voice of Revelation eighteen sounded, for they are to be those who would proclaim that message.

باب هجدهمِ مکاشفه، دو صدا را مشخص می‌سازد که خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد دو دعوت به کلیساها هستند. صدای دوم (دعوت)، همان دعوتِ بیرون آمدن از بابل است که در هنگام قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، واقع می‌شود. صدای نخست در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید. ریزش روح‌القدس که آنگاه آغاز شد، «به اندازه» بود، زیرا مسیح نخست می‌بایست مردمی را که سرانجام روح‌القدس را بر آنان «بی‌حد» فرو خواهد ریخت، پاک سازد، آنگاه که ایشان را در ساعتِ زلزلهٔ عظیم همچون عَلَمی برافرازد. آن گروه می‌بایست پیش از آن‌که صدای دومِ مکاشفهٔ هجده به صدا درآید، تطهیر شوند، زیرا ایشان همان کسانی خواهند بود که آن پیام را اعلام خواهند کرد.

At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants became apostate Protestants and the faithful who then found themselves in the tarrying time, represented the temple of those who were formerly not the people of God. On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and the first step in the cleansing and raising up of God’s last-day temple began, and it began with the testing of Laodicean Adventism. On July 18, 2020, the second step of the testing process began. At Christ’s baptism the process of separating ancient Israel began as Christ then selected the first disciples, which were the foundation of the Christian temple that He was erecting in that history.

در نخستین یأس در بهار ۱۸۴۴، پروتستان‌ها به پروتستان‌های مرتد مبدل شدند، و وفادارانی که در آن هنگام خود را در زمانِ تأخیر یافتند، هیکلِ کسانی را نمایندگی می‌کردند که پیش‌تر قومِ خدا نبودند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، و نخستین گام در تطهیر و برپا ساختن هیکلِ آخرالزمانیِ خدا آغاز شد، و این آغاز با آزمونِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای بود. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، دومین گامِ فرایندِ آزمون آغاز شد. در تعمیدِ مسیح، فرایندِ جداسازیِ اسرائیلِ باستان آغاز گردید، زیرا مسیح در آن زمان نخستین شاگردان را برگزید؛ همانان که بنیانِ هیکلِ مسیحی بودند که او در آن تاریخ برپا می‌ساخت.

At the beginning of his three and a half year ministry, Christ cleansed the temple, which He identified as “His Father’s house,” and at the end of His ministry, when He had cleansed the temple the second and final time, His pronouncement was “your house is left unto you desolate.” The previous covenant people had been passed by and His new covenant people were established as “His Temple”. At the Sunday law the corporate structure of the Seventh-day Adventist church will be desolate.

پس، در آغاز خدمت سه‌ونیم‌سالهٔ خود، مسیح هیکل را تطهیر کرد؛ هیکلی که آن را «خانهٔ پدرِ خود» نامید. و در پایان خدمت خویش، هنگامی که برای بار دوم و آخرین بار هیکل را تطهیر کرد، اعلام او این بود: «اینک خانهٔ شما برای شما ویران گذاشته می‌شود.» قومِ عهدِ پیشین کنار گذاشته شده بودند و قومِ عهدِ جدیدِ او به‌عنوان «هیکل او» برقرار گردیدند. در هنگام قانون یکشنبه، ساختار جمعیِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتم ویران خواهد بود.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> “نبی می‌گوید: «فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان نازل می‌شد و قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن گردید. و او به آواز بلند و نیرومند ندا درداد و گفت: بابل عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، و مسکن دیوها شده است» (مکاشفه 18:1، 2). این همان پیامی است که به‌وسیلهٔ فرشتهٔ دوم داده شد. بابل سقوط کرده است، «زیرا که او همهٔ امت‌ها را از شراب خشم زنای خود نوشانیده است» (مکاشفه 14:8). آن شراب چیست؟—تعلیمات کاذب او. او به‌جای سبتِ فرمان چهارم، سبتی دروغین به جهان داده است، و آن دروغی را که شیطان نخستین‌بار در عدن به حوا گفت—یعنی جاودانگی طبیعیِ نفس—تکرار کرده است. او بسیاری از خطاهای هم‌خانواده را نیز دور و نزدیک پراکنده ساخته است، «و احکام انسان را در مقام تعالیم تعلیم می‌دهند» (متی 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Review and Herald, December 6, 1892.

> «هنگامی که عیسی خدمت علنی خود را آغاز کرد، هیکل را از هتکِ حرمتِ کفرآمیز آن تطهیر نمود. در شمار واپسین اعمال خدمت او نیز، تطهیر دوم هیکل قرار داشت. بدین‌سان، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوت متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل عظیم ساقط شد، ساقط شد، زیرا که همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریادِ بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهای او نصیبی ببرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است» (مکاشفه ۱۸:۴، ۵).» ریویو اَند هِرالد، ۶ دسامبر ۱۸۹۲.

The first temple cleansing aligns with the first voice of Revelation chapter eighteen, and the second voice is the loud cry that calls God’s other flock out of Babylon. Verses one through three were fulfilled when the great buildings of New York City were thrown down. That happened on September 11, 2001, and the first temple cleansing, or the first of two calls to the churches was made. The first call began at Christ baptism, when the Holy Spirit came down out of heaven and the test for ancient Israel began. On August 11, 1840, the first temple cleansing, or the first of two calls to the churches was made to the Millerite movement.

نخستین تطهیر هیکل با نخستین صدا در مکاشفه فصل هجده هماهنگ است، و صدای دوم همان فریاد بلند است که سایر گلهٔ خدا را از بابِل فرا می‌خواند. آیات یک تا سه هنگامی تحقق یافت که بناهای عظیم شهر نیویورک فرو افکنده شدند. این واقعه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رخ داد، و نخستین تطهیر هیکل، یا نخستینِ دو فراخوان به کلیساها، اعلام شد. نخستین فراخوان از هنگام تعمید مسیح آغاز شد، آنگاه که روح‌القدس از آسمان نازل گردید و آزمون برای اسرائیلِ باستان آغاز شد. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، نخستین تطهیر هیکل، یا نخستینِ دو فراخوان به کلیساها، به جنبش میلری اعلام شد.

At that time, the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, in conjunction with the final scenes of the Investigative Judgment. In those final scenes the work of Christ is represented as His blotting out the sins of the faithful from the book of sins, or the blotting out of the names of the professed Christians from the book of life. That period of time is the period of the sprinkling of the latter rain, for God will only pour out the Holy Spirit without measure when the church is pure. At the Sunday law, the outpouring of the Holy Spirit will be without measure.

در آن زمان، باران آخر و مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، هم‌زمان با صحنه‌های پایانیِ داوریِ تحقیقی آغاز شد. در آن صحنه‌های پایانی، کارِ مسیح چنین به تصویر کشیده می‌شود که گناهانِ امینان را از کتابِ گناهان محو می‌کند، یا نام‌های مسیحیانِ معترف را از کتابِ حیات محو می‌سازد. آن دورهٔ زمانی، دورهٔ پاشیده شدنِ بارانِ آخر است، زیرا خدا روح‌القدس را بی‌پیمانه فرو نخواهد ریخت مگر هنگامی که کلیسا پاک باشد. در زمانِ قانونِ یکشنبه، ریزشِ روح‌القدس بی‌پیمانه خواهد بود.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.

> «اے بھائیو، تم تیاری کے اس عظیم کام میں کیا کر رہے ہو؟ جو لوگ دنیا کے ساتھ متحد ہو رہے ہیں وہ دنیوی سانچے کو قبول کر رہے ہیں اور وحش کے نشان کے لیے تیاری کر رہے ہیں۔ اور جو اپنے نفس پر اعتماد نہیں کرتے، جو اپنے آپ کو خدا کے حضور فروتن بناتے ہیں اور سچائی کی فرمانبرداری کے ذریعے اپنی جانوں کو پاک کرتے ہیں، وہ آسمانی سانچہ قبول کر رہے ہیں اور اپنی پیشانیوں پر خدا کی مہر کے لیے تیاری کر رہے ہیں۔ جب فرمان جاری ہو جائے گا اور مہر ثبت کر دی جائے گی، تو اُن کا کردار ابدیت تک پاک اور بے داغ قائم رہے گا۔» Testimonies, volume 5, 216.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “कार्य पवित्र आत्मा का यह है कि वह संसार को पाप, धार्मिकता और न्याय के विषय में दोषी ठहराए। संसार को केवल तभी चेतावनी दी जा सकती है जब वह उन लोगों को, जो सत्य पर विश्वास करते हैं, सत्य के द्वारा पवित्र किए हुए देखे, जो उच्च और पवित्र सिद्धांतों के अनुसार आचरण करते हैं, और जो एक उच्च, उदात्त अर्थ में, परमेश्वर की आज्ञाओं को मानने वालों और उन्हें अपने पैरों तले रौंदने वालों के बीच विभाजन-रेखा को प्रकट करते हैं। आत्मा का पवित्रीकरण उन लोगों के बीच के भेद को चिह्नित करता है जिन पर परमेश्वर की मुहर है, और उन लोगों के बीच जो एक जाली विश्राम-दिन को मानते हैं। जब परीक्षा का समय आएगा, तब यह स्पष्ट रूप से दिखा दिया जाएगा कि पशु का चिन्ह क्या है। वह रविवार का पालन करना है। जो लोग सत्य सुन लेने के बाद भी इस दिन को पवित्र मानते रहते हैं, वे उस पाप के मनुष्य की छाप धारण करते हैं, जिसने समयों और व्यवस्थाओं को बदलने का विचार किया था।” Bible Training School, December 1, 1903.

Isaiah identifies the “day of the east wind,” which he also identifies as the “rough wind,” that is restrained (stayeth), as the point when “the measuring” begins.

اشعیا «روزِ بادِ شرقی» را—که آن را «بادِ تند» نیز می‌نامد و مهار می‌شود (بازایستاده می‌شود)—به‌عنوان زمانی معرفی می‌کند که «اندازه‌گیری» آغاز می‌شود.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> به‌اندازه، آنگاه که آن را روانه می‌سازد، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او در روزِ بادِ شرقی، بادِ سختِ خود را بازمی‌دارد. پس بدین‌سبب گناهِ یعقوب کفّاره خواهد شد؛ و تمامیِ ثمرِ برداشته‌شدنِ گناهِ او این خواهد بود: چون همهٔ سنگ‌های مذبح را همچون سنگ‌های گچ که درهم کوبیده شده باشند، خرد سازد، بیشه‌ها و بت‌ها دیگر برپا نخواهند ماند. امّا شهرِ حصاردار ویران خواهد شد، و مسکن متروک گشته، همچون بیابان رها خواهد شد؛ در آنجا گوساله خواهد چرید، و در همان‌جا خواهد آرمید، و شاخه‌های آن را خواهد بلعید. چون شاخه‌هایش خشک شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را به آتش می‌کشند؛ زیرا این قومی بی‌فهم‌اند؛ ازاین‌رو آن که ایشان را آفرید، بر آنان رحم نخواهد کرد، و آن که ایشان را صورت بخشید، بدیشان التفات نخواهد نمود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند از مجرای نهر تا وادیِ مصر خواهد کوفت، و شما، ای بنی‌اسرائیل، یک‌به‌یک جمع خواهید شد. و در آن روز واقع خواهد شد که کَرِنای عظیم نواخته خواهد شد، و آنان که در سرزمین آشور در آستانهٔ هلاکت بودند، و رانده‌شدگان در سرزمین مصر، خواهند آمد و خداوند را بر کوهِ مقدّس در اورشلیم پرستش خواهند کرد. اشعیا 27:6–13.

The “east wind” is the power that sinks the “ships of Tarshish” and brings judgment upon the whore of Tyre. The “east wind” is the power that causes the kings to be afraid. The “east wind” is what brought the “blasting” blight upon Egypt, that produced the seven years of famine, as Joseph and Pharaoh brought the entire world (Egypt), into bondage, and it was the “east wind” that brought the “locusts” that ate up everything during the deliverance from Egypt. Islam is the “east wind.”

«بادِ مشرق» همان قدرتی است که «کشتی‌های ترشیش» را غرق می‌کند و داوری را بر فاحشهٔ صور فرود می‌آورد. «بادِ مشرق» همان قدرتی است که پادشاهان را به هراس می‌افکند. «بادِ مشرق» همان چیزی بود که آفتِ «بادزدگی» را بر مصر آورد؛ همان که هفت سال قحطی را پدید آورد، آنگاه که یوسف و فرعون تمام جهان (مصر) را به بندگی کشاندند؛ و این نیز «بادِ مشرق» بود که «ملخ‌ها» را آورد، همان‌ها که در هنگام رهایی از مصر همه‌چیز را بلعیدند. اسلام همان «بادِ مشرق» است.

The reform movements of Bible prophecy establish that each reform movement has its own peculiar theme. The theme of the reform movement of the one hundred and forty four thousand is Islam. On September 11, 2001, Islam of the third Woe attacked the earth beast, and George W. Bush, “the second”, immediately placed a restraint upon the “east wind.” At that event, as Sister White records, when the great buildings of New York City are brought down, Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled. Those three verses represent the first of two voices in Revelation chapter eighteen. The second voice is located in verse four, and it identifies the call out of Babylon, which begins at the Sunday law in the United States. Islam of the third woe, is restrained by the four angels of Revelation chapter seven, while the one hundred and forty-four thousand are sealed.

تحریکاتِ اصلاحِ نبوتِ کتاب‌مقدس ثابت می‌کنند که هر حرکتِ اصلاحی، موضوعِ ویژهٔ خود را دارد. موضوعِ حرکتِ اصلاحیِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، اسلام است. در 11 سپتامبر 2001، اسلامِ وایِ سوم بر وحشِ زمین حمله کرد، و جورج دبلیو. بوش، «دومی»، بی‌درنگ مهاری بر «بادِ مشرق» نهاد. در آن رویداد، چنان‌که خواهر وایت ثبت می‌کند، هنگامی که بناهای عظیمِ شهرِ نیویورک فرو ریخته می‌شوند، مکاشفه هجده، آیات یک تا سه، به انجام رسید. آن سه آیه، نخستینِ دو صدا را در باب هجدهٔ مکاشفه نشان می‌دهند. صدای دوم در آیهٔ چهار واقع است، و آن ندای خروج از بابل را مشخص می‌سازد، که با قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود. اسلامِ وایِ سوم به‌وسیلهٔ چهار فرشتهٔ باب هفتِ مکاشفه مهار می‌شود، در حالی که یک‌صد و چهل و چهار هزار مُهر می‌شوند.

> “The Lord God is a jealous God, yet He bears long with the sins and transgressions of His people in this generation. If the people of God had walked in His counsel, the work of God would have advanced, the messages of truth would have been borne to all people that dwell on the face of the whole earth. Had the people of God believed Him and been doers of His word, had they kept His commandments, the angel would not have come flying through heaven with the message to the four angels that were to let loose the winds that they should blow upon the earth crying, Hold, hold the four winds that they blow not upon the earth until I have sealed the servants of God in their foreheads. But because the people are disobedient, unthankful, unholy, as were ancient Israel, time is prolonged that all may hear the last message of mercy proclaimed with a loud voice. The Lord’s work has been hindered, the sealing time delayed. Many have not heard the truth. But the Lord will give them a chance to hear and be converted, and the great work of God will go forward.” Manuscript Releases, volume 15, 292.

> «خداوندْ خدا، خدایی غیور است؛ بااین‌حال، در این نسل گناهان و تعدیات قوم خویش را با بردباری بسیار تحمل می‌کند. اگر قوم خدا در مشورت او سلوک کرده بودند، کار خدا پیش می‌رفت، و پیام‌های حقیقت به همه مردمانی که بر روی تمامی زمین ساکن‌اند رسانیده می‌شد. اگر قوم خدا به او ایمان آورده و عاملان کلام او می‌بودند، اگر احکام او را نگاه داشته بودند، آن فرشته با پیامی برای آن چهار فرشته‌ای که می‌بایست بادها را رها کنند تا بر زمین بوزند، در آسمان پروازکنان نمی‌آمد و ندا درنمی‌داد: نگاه دارید، نگاه دارید، چهار باد را تا بر زمین نوزند، تا آن‌گاه که بندگان خدای ما را بر پیشانی‌هایشان مُهر کرده باشم. اما چون مردم، همانند اسرائیلِ باستان، نافرمان، ناسپاس و ناپاک‌اند، زمان به درازا کشیده شده است تا همه بتوانند آخرین پیام رحمت را که با آواز بلند اعلام می‌شود بشنوند. کار خداوند به تأخیر افتاده و زمان مُهرگذاری به تعویق افتاده است. بسیاری هنوز حقیقت را نشنیده‌اند. اما خداوند به آنان فرصت خواهد داد تا بشنوند و ایمان آورند، و کار عظیم خدا به پیش خواهد رفت.» Manuscript Releases, جلد 15، 292.

Those who are sealed, are sealed before the Sunday law, for the world can only be warned, and therefore called out of Babylon, by seeing men and women in the Sunday law crisis with the seal of God. The sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, but the sealing time was delayed.

کسانی که مهر شده‌اند، پیش از قانون یک‌شنبه مهر می‌شوند، زیرا جهان تنها با دیدن مردان و زنانی در بحران قانون یک‌شنبه که مُهر خدا را دارند، می‌تواند هشدار داده شود و از این‌رو از بابل فراخوانده شود. مهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار تن در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، اما زمانِ مهرگذاری به تأخیر افتاد.

All the prophets are addressing the last generation, and this passage is directly referenced to the final generation. In this final generation God’s people did not “walk in His counsel,” and for that reason the sealing time was hindered and delayed. It was delayed and hindered by the beast from the bottomless pit in Revelation chapter eleven, that murdered the two prophets. That beast in the time of the French Revolution was atheism, and it typified the atheistic movement introduced by those who introduced the “woke-ism,” that is now confronting the world, into the movement of Future for America, and then Future for America ceased to walk in God’s counsel and allowed the influence of those who promoted their modern homosexual agenda, in conjunction with others who promoted the setting of time, to hinder the sealing time.

تمام انبیا نسلِ آخر را مخاطب قرار می‌دهند، و این بخش مستقیماً به نسلِ نهایی ارجاع دارد. در این نسلِ نهایی، قومِ خدا «در مشورت او سلوک نکردند»، و از همین‌رو زمانِ مُهرگذاری بازداشته و به تأخیر افتاد. این تأخیر و بازداشت به‌وسیلهٔ آن وحشِ برآمده از هاویه در مکاشفه باب یازدهم پدید آمد، همان که آن دو نبی را کشت. آن وحش در زمانِ انقلابِ فرانسه، الحاد بود، و نمونهٔ پیشگویانهٔ آن جنبشِ الحادی بود که به‌وسیلهٔ کسانی که «وُکئیسم» را وارد کردند، به درونِ جنبشِ Future for America آورده شد؛ و آنگاه Future for America از سلوک در مشورتِ خدا بازایستاد و اجازه داد نفوذِ کسانی که دستورکارِ نوینِ همجنس‌گرایانهٔ خود را ترویج می‌کردند، همراه با دیگرانی که ترویج‌کنندهٔ تعیینِ وقت بودند، زمانِ مُهرگذاری را بازدارند.

> “Much that has been revealed to me crowds upon my mind, which I hardly know how to express. Yet I cannot hold my peace. The Lord is indignant at men who set themselves up to rule their fellow-men, and to carry out plans which the Holy Spirit has condemned. I am more surprised than I can express at your failure to discern that God has not set up these men. The new order of things ought to alarm you, for it had not the sanction of heaven.

> «بسیاری از آنچه بر من مکشوف شده است، بر ذهنم هجوم می‌آورد، به‌گونه‌ای که به‌سختی می‌دانم چگونه آن را بیان کنم. با این همه، نمی‌توانم خاموش بمانم. خداوند بر مردانی که خود را برای حکمرانی بر هم‌نوعان خویش برمی‌افرازند و می‌کوشند نقشه‌هایی را به اجرا گذارند که روح‌القدس آن‌ها را محکوم کرده است، خشمگین است. از ناتوانی شما در تشخیص این حقیقت که خدا این مردان را برپا نداشته است، بیش از آنچه بتوانم بیان کنم، در شگفتم. این نظم نوین امور باید شما را به هراس اندازد، زیرا از تأیید آسمان برخوردار نبوده است.»

> “The natural heart is not to bring its own tainted, corrupting principles into the work of God. There must be no concealing of the principles of our faith. The third angel’s message is to be sounded by God’s people. It is to swell to the loud cry. The Lord has a time appointed when he will bind off the work; but when is that time? When the truth to be proclaimed for these last days shall go forth as a witness to all nations, then shall the end come. If the power of Satan can come into the very temple of God, and manipulate things as he pleases, the time of preparation will be prolonged.

> «دلِ طبیعی نباید اصولِ آلوده و فاسدکنندهٔ خود را به کارِ خدا وارد سازد. نباید هیچ پنهان‌ساختنی از اصولِ ایمانِ ما وجود داشته باشد. پیامِ فرشتهٔ سوم باید به‌وسیلهٔ قومِ خدا اعلان شود. این پیام باید تا فریادِ بلند اوج گیرد. خداوند زمانی معین دارد که در آن کار را به پایان خواهد رسانید؛ اما آن زمان چه هنگام است؟ هنگامی که حقیقتی که باید برای این ایامِ آخر اعلام شود، به‌عنوانِ شهادتی به همهٔ امت‌ها برسد، آنگاه انتها خواهد آمد. اگر قدرتِ شیطان بتواند به خودِ هیکلِ خدا راه یابد و امور را چنان‌که می‌خواهد دستکاری کند، زمانِ آمادگی به درازا خواهد کشید.»

> “Here is the secret of the movements made to oppose the men whom God sent with a message of blessing for his people. These men were hated. The men and God’s message were despised, as verily as Christ himself was hated and despised at his first advent. Men in responsible positions have manifested the very attributes that Satan has revealed. They have sought to rule minds, to bring their reason and their talents under human jurisdiction. There has been an effort to bring God’s servants under the control of men who have not the knowledge and wisdom of God, or an experience under the Holy Spirit’s guidance. Principles have been born that should never have seen the light of day. The illegitimate child should have been stifled as soon as it breathed the first breath of life. Finite men have been warring against God and the truth and the Lord’s chosen messengers, counterworking them by every means they dared to use. Please consider what virtue there came in the wisdom and plans of those who have slighted God’s messages, and, like the scribes and Pharisees, have despised the very men whom God has used to present light and truth which his people needed.” The 1888 Materials, 1525.

> «در اینجا راز جنبش‌هایی نهفته است که برای مخالفت با مردانی پدید آمدند که خدا ایشان را با پیامی از برکت برای قوم خود فرستاده بود. این مردان مورد نفرت واقع شدند. همان‌گونه که خودِ مسیح در نخستین ظهورش مورد نفرت و تحقیر قرار گرفت، این مردان و پیام خدا نیز به‌راستی خوار شمرده شدند. مردانی که در مناصب مسئولانه بوده‌اند، همان صفاتی را آشکار ساخته‌اند که شیطان اظهار کرده است. آنان کوشیده‌اند بر اذهان حکومت کنند و عقل و استعدادهای ایشان را تحت اقتدار انسانی درآورند. تلاشی صورت گرفته است تا خادمان خدا تحت سلطهٔ مردانی قرار گیرند که نه معرفت و حکمت خدا را دارند و نه تجربه‌ای زیر هدایت روح‌القدس. اصولی زاده شده‌اند که هرگز نباید روشنایی روز را می‌دیدند. آن فرزند نامشروع می‌بایست همان هنگام که نخستین نفسِ حیات را کشید، خفه می‌شد. انسان‌های محدود با خدا و حقیقت و رسولان برگزیدهٔ خدا جنگیده‌اند و به هر وسیله‌ای که جرأت به کار بردنش را داشته‌اند، در کار ایشان اخلال کرده‌اند. لطفاً در نظر بگیرید که در حکمت و نقشه‌های کسانی که پیام‌های خدا را خفیف شمرده‌اند و همچون کاتبان و فریسیان، همان مردانی را که خدا برای ارائهٔ نور و حقیقتی که قومش بدان نیاز داشتند به کار برده بود، تحقیر کرده‌اند، چه فضیلتی وجود داشته است.» The 1888 Materials, 1525.

The sealing time that began on September 11, 2001, was hindered for the representatives of Satan were allowed to come into the “very temple of God.” The issue that should be seen here is that from 1798 unto 1844, the Millerite temple was erected, and on October 22, 1844, the messenger of the covenant suddenly came unto his temple. The temple and the host had been trampled down by the papacy for twelve hundred and sixty years, and when the papacy received its deadly wound Christ began the work of erecting the Millerite temple, and the symbol of the temple is the number forty-six, on several witnesses.

زمانِ مُہر بندی، جو 11 ستمبر 2001 کو شروع ہوا، رکاوٹ کا شکار ہوا، کیونکہ شیطان کے نمائندوں کو اجازت دی گئی کہ وہ “خدا ہی کے ہیکل” میں داخل ہو جائیں۔ وہ نکتہ جو یہاں دیکھا جانا چاہیے یہ ہے کہ 1798 سے 1844 تک ملیرائی ہیکل تعمیر کیا گیا، اور 22 اکتوبر 1844 کو عہد کا فرشتہ اچانک اپنے ہیکل میں آ پہنچا۔ ہیکل اور لشکر بارہ سو ساٹھ برس تک پاپائیت کے ہاتھوں پامال کیے گئے تھے، اور جب پاپائیت کو اس کا مہلک زخم لگا تو مسیح نے ملیرائی ہیکل کی تعمیر کا کام شروع کیا، اور ہیکل کی علامت متعدد گواہوں پر عدد چھیالیس ہے۔

On August 11, 1840, the angel of Revelation ten descended, and the judgment of Protestantism began. That history is repeated to the very letter.

در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، فرشتهٔ مکاشفه ۱۰ فرود آمد، و داوریِ پروتستانتیسم آغاز شد. آن تاریخ به عینِ حروف تکرار می‌شود.

In the Scriptures it is the “east wind” that sinks the ships of Tarshish, and brings down that great city Tyrus, and causes the kings and merchants to three times cry out, “woe, woe” (alas, alas). But in the passage of Isaiah we are considering, the day of the “east wind” is the day when God “stayeth his rough wind.” In this passage the “east wind” is held in check, so as to not prevent the work of the third angel; a work that is accomplished during the time of the latter rain. In this passage the subject of the “east wind” that is held in check, is identifying the latter rain, the work of the third angel, and the gathering out of God’s other children in Babylon. In that time period, the four angels are holding the four winds, during the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

در کتاب‌مقدس، این «بادِ شرقی» است که کشتی‌های ترشیش را غرق می‌سازد، و آن شهر عظیم صور را فرو می‌افکند، و پادشاهان و بازرگانان را وا می‌دارد که سه بار فریاد برآورند: «وای، وای» (افسوس، افسوس). اما در بخشی از اشعیا که اکنون مورد بررسی ماست، روزِ «بادِ شرقی» روزی است که خدا «بادِ سختِ خود را بازمی‌دارد». در این بخش، «بادِ شرقی» مهار شده است تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردد؛ کاری که در زمان باران آخر انجام می‌پذیرد. در این بخش، موضوعِ «بادِ شرقی»ای که مهار شده است، معرفِ باران آخر، کارِ فرشتهٔ سوم، و بیرون آوردنِ دیگر فرزندانِ خدا از بابِل است. در آن دورهٔ زمانی، چهار فرشته چهار باد را نگاه می‌دارند، در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> اور ان باتوں کے بعد میں نے چار فرشتے زمین کے چار کونوں پر کھڑے دیکھے، جو زمین کی چار ہواؤں کو تھامے ہوئے تھے، تاکہ نہ ہوا زمین پر چلے، نہ سمندر پر، اور نہ کسی درخت پر۔ پھر میں نے ایک اور فرشتہ مشرق سے چڑھتا ہوا دیکھا، جس کے پاس زندہ خدا کی مہر تھی؛ اور اُس نے بلند آواز سے اُن چار فرشتوں کو، جنہیں زمین اور سمندر کو نقصان پہنچانے کا اختیار دیا گیا تھا، پکار کر کہا، یہ کہتے ہوئے: نہ زمین کو نقصان پہنچاؤ، نہ سمندر کو، اور نہ درختوں کو، جب تک کہ ہم اپنے خدا کے بندوں کی پیشانیوں پر مہر نہ کر دیں۔ مکاشفہ 7:1–3۔

The staying of the “east wind,” the holding of the “angry nations” and the holding of the “four winds” all occur during the latter rain, for it is the period of the latter rain that the seal of God is placed upon His people. The four winds that are being restrained by the four angels are a symbol of Islam.

ٹھہری ہوئی “مشرقی ہوا”، “غضبناک قوموں” کو روکے رکھنا، اور “چار ہواؤں” کو تھامے رکھنا—یہ سب کچھ بارِ آخر کے زمانے میں واقع ہوتا ہے، کیونکہ بارِ آخر ہی وہ مدت ہے جس میں خدا کی مہر اُس کی قوم پر لگائی جاتی ہے۔ وہ چار ہوائیں جنہیں چار فرشتے روکے ہوئے ہیں، اسلام کی علامت ہیں۔

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند، که به اسبی خشمگین تصویر شده‌اند؛ اسبی که می‌کوشد از بند رها شود و بر سراسر روی زمین بتازد، و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به بار آورد.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «آیا بر درست بر لبۀ جهان جاودان به خواب خواهیم رفت؟ آیا کرخت و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَس خدا در قوم او دمیده شود تا بر پای‌های خویش بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما هنگامی که از دروازۀ تنگ می‌گذریم، فراخی آن بی‌کران است.» Manuscript Releases، جلد 20، 217.

We will consider these realities further in the next article, for it is “in the days of these kings”, represented by the eighth kingdom of Bible prophecy, that “is of the seven” kingdoms, that God sets up an everlasting kingdom.

ما این حقایق را در مقالهٔ بعدی بیشتر بررسی خواهیم کرد، زیرا «در ایام این پادشاهان»، که به‌وسیلهٔ هشتمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس نمایانده شده است و «از آن هفت» پادشاهی است، خداوند پادشاهی‌ای جاودانه برپا می‌سازد.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> اور اُن بادشاہوں کے ایّام میں آسمان کا خدا ایک ایسی بادشاہی قائم کرے گا جو کبھی نیست نہ ہوگی، اور اُس کی سلطنت کسی دوسری قوم کے حوالہ نہ کی جائے گی؛ بلکہ وہ اِن سب سلطنتوں کو ٹکڑے ٹکڑے کر کے نیست و نابود کر دے گی، اور وہ ہمیشہ تک قائم رہے گی۔ کیونکہ تُو نے دیکھا کہ وہ پتھر پہاڑ سے بغیر ہاتھوں کے کاٹا گیا، اور اُس نے لوہے، پیتل، مٹی، چاندی اور سونے کو ٹکڑے ٹکڑے کر دیا؛ سو خدایِ عظیم نے بادشاہ پر ظاہر کر دیا ہے کہ اِس کے بعد کیا کچھ واقع ہوگا؛ اور یہ خواب یقینی ہے اور اُس کی تعبیر برحق۔ دانی ایل 2:44، 45۔

Back to Articles