Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-One

کتابِ دانی‌ایل — نمبر ایک سو اکتیس

Unveiling the Prophetic Tapestry: Connecting the Dots from Revelation to Present Realities

آشکار ساختن بافتِ نبوی: پیوند دادنِ نقاط از مکاشفه تا واقعیت‌های کنونی

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In previous articles we identified that the Millerites recognized that they were fulfilling the parable of the ten virgins, Habakkuk chapter two and Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one through twenty-eight. The verses in Ezekiel identify that when these three prophetic passages are perfectly fulfilled in the last days, “the effect of every vision” will be fulfilled. Sister White also addresses this phenomenon.

در مقالات پیشین تشخیص دادیم که میلری‌ها دریافته بودند که تمثیلِ ده باکره، باب دومِ حبقوق، و حزقیال باب دوازدهم، آیات بیست‌ویک تا بیست‌وهشت را به انجام می‌رسانند. آیاتِ حزقیال مشخص می‌سازند که هنگامی که این سه بخشِ نبوی در ایام آخر به‌طور کامل تحقق یابند، «مفادِ هر رؤیا» تحقق خواهد یافت. خواهر وایت نیز به این پدیده می‌پردازد.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> «در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. این‌جا متممِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. آن کتابی که مُهر شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوت دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مهر کن.» دانیال ۱۲:۴.» اعمال رسولان، ۵۸۵.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001 and ends when the door is closed upon the foolish virgins at the soon-coming Sunday law. In that period of history the effect of every vision represented in “all the books of the Bible meet and end.”

تمثِّل مَثَلُ العذارى العشر تكرارًا حرفيًّا في زمن خَتْم المئة والأربعة والأربعين ألفًا، الذي بدأ في 11 سبتمبر/أيلول 2001 وينتهي حين يُغلَق الباب في وجه العذارى الجاهلات عند قانون الأحد الآتي قريبًا. وفي تلك الفترة من التاريخ، يظهر أثر كل رؤيا ممثَّلة في «جميع أسفار الكتاب المقدس تلتقي وتنتهي».

We have been building a platform of understanding in the previous article to set forth the external line of history that is represented in verse forty of Daniel eleven, which represents the political history of the earth beast’s Republican horn. That history runs parallel with the religious history of the earth beast’s true Protestant horn. We have identified a handful of prophetic lines which address the Republican horn of the earth beast, and are placing those lines upon the prophetic history that began at the time of the end in 1989.

हमने पिछले लेख में समझ की एक आधारशिला निर्मित की है, ताकि दानिय्येल ग्यारह के चालीसवें पद में प्रस्तुत इतिहास की बाहरी रेखा को स्पष्ट किया जा सके, जो पृथ्वी के पशु के रिपब्लिकन सींग के राजनीतिक इतिहास का प्रतिनिधित्व करती है। वह इतिहास पृथ्वी के पशु के सच्चे प्रोटेस्टेंट सींग के धार्मिक इतिहास के समानान्तर चलता है। हमने कुछ भविष्यद्वाणी-रेखाओं की पहचान की है जो पृथ्वी के पशु के रिपब्लिकन सींग से संबोधित हैं, और उन रेखाओं को उस भविष्यवाणीगत इतिहास पर स्थापित कर रहे हैं जो 1989 में अन्त के समय से आरम्भ हुआ।

The prophetic period of the earth beast that began in 1776, and concluded at the time of the end in 1798, is the line we intend to employ in an attempt to bring all of the lines which are now having their effect together. The period of 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it begins and ends with a legislative action, which is the speaking of a nation.

دورۂ نبوتیِ وحشِ زمینی، جو 1776 میں شروع ہوا اور وقتِ آخر میں 1798 پر اختتام پذیر ہوا، وہی خط ہے جسے ہم اس کوشش میں استعمال کرنا چاہتے ہیں کہ اُن تمام خطوط کو، جو اب اپنا اثر دکھا رہی ہیں، یکجا کیا جائے۔ 1776 سے 1798 تک کا یہ عرصہ الفا اور اومیگا کی مہر رکھتا ہے، کیونکہ یہ ایک قانونی اقدام سے شروع ہوتا ہے اور ایک قانونی اقدام ہی پر ختم ہوتا ہے، اور یہی ایک قوم کا بولنا ہے۔

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> «سخن‌گفتنِ یک ملت، عملِ مراجع قانون‌گذاری و قضاییِ آن است.» جدال عظیم، ۴۴۳.

A primary characteristic of the earth beast is its speaking. The Constitution of the United States was a divine document that opened the doors for religious and political freedom, and in so doing swallowed the “flood” of persecution that had been carried on for centuries by the kings of Europe and the Catholic church.

یکی از ویژگی‌های اصلیِ وحشِ زمین، سخن گفتنِ آن است. قانون اساسیِ ایالات متحده سندی الهی بود که درهای آزادیِ دینی و سیاسی را گشود، و بدین‌سان «سیلابِ» جفا و آزار را که طی قرن‌ها به‌وسیلهٔ پادشاهانِ اروپا و کلیسای کاتولیک استمرار یافته بود، در خود فرو برد.

> And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:15, 16.

> اور سانپ نے اپنے منہ سے عورت کے پیچھے سیلاب کی مانند پانی اُگل دیا، تاکہ اُسے بہا لے جائے۔ مگر زمین نے عورت کی مدد کی، اور زمین نے اپنا منہ کھول کر اُس سیلاب کو نگل لیا جو اژدہے نے اپنے منہ سے اُگلا تھا۔ مکاشفہ 12:15، 16۔

At the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy it will again speak, but then it will speak as a dragon, by enforcing the Sunday law.

در پایان سلطنتِ وحشِ زمینی به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، بار دیگر سخن خواهد گفت، اما آنگاه همچون اژدها سخن خواهد گفت، از طریق اجرای قانونِ یکشنبه.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> و من وحشی دیگر را دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ و او را دو شاخ همچون برّه بود، و مانند اژدها سخن می‌گفت. مکاشفه ۱۳:۱۱.

The earth beast began as the sixth kingdom in 1798, when the papacy was robbed of its strength.

وحشِ زمین در سال ۱۷۹۸، هنگامی که پاپیّت از قدرت خود محروم شد، به‌عنوان ششمین پادشاهی آغاز گردید.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «और जब पोपाई सत्ता, अपनी शक्ति से वंचित होकर, उत्पीड़न से विरत होने के लिए विवश कर दी गई, तब यूहन्ना ने एक नई शक्ति को उठते हुए देखा, जो अजगर की वाणी को प्रतिध्वनित करे और उसी क्रूर तथा ईशनिन्दात्मक कार्य को आगे बढ़ाए। यह शक्ति, जो कलीसिया और परमेश्वर की व्यवस्था के विरुद्ध युद्ध करने वाली अंतिम शक्ति है, मेम्ने के समान सींगों वाले एक पशु द्वारा प्रतीकित की गई थी।» Signs of the Times, November 1, 1899.

In 1798, when the papacy received its deadly wound, the United States spoke, and as is always the case with Alpha and Omega, the speaking at the beginning prefigured the speaking at the end. The Alien and Sedition Acts were spoken into law in 1798, prefiguring the laws that are implemented at the end addressing illegal immigration, and the media.

در سال ۱۷۹۸، هنگامی که پاپیّت زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد، ایالات متحده سخن گفت، و چنان‌که همواره در مورد آلفا و اُمگا چنین است، آن سخن‌گفتن در آغاز، سخن‌گفتن در پایان را از پیش نمودار ساخت. قوانینِ بیگانگان و فتنه در سال ۱۷۹۸ به صورت قانون اعلام شدند، و بدین‌سان قوانینى را که در پایان به اجرا درمی‌آیند و به مهاجرتِ غیرقانونی و رسانه‌ها می‌پردازند، از پیش تصویر کردند.

The period we are considering from 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it identifies the “speaking” of the Declaration of Independence in the beginning, which typifies the Alien and Sedition Acts of 1798. In the middle of that period, you find the Constitution of the United States. The period provides a prophetic representation of the earth beast’s reign, for it begins speaking as a lamb, but the period ends with legislation representing a dragon. But as is often the case the beginning and ending of a thing align with opposites. The first waymark of the period is represented in the last waymark, and the middle waymark was the Constitution of the United States, which was ratified by THIRTEEN states. The Hebrew word “truth” was created by the first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet.

وہ مدت جس پر ہم 1776 سے 1798 تک غور کر رہے ہیں، الفا اور اومیگا کی مہر اپنے اندر رکھتی ہے، کیونکہ یہ ابتدا میں اعلانِ آزادی کے “بولنے” کی نشان دہی کرتی ہے، جو 1798 کے Alien and Sedition Acts کی تمثیل ہے۔ اس مدت کے وسط میں ریاست ہائے متحدہ کا آئین پایا جاتا ہے۔ یہ مدت زمین کے درندے کی حکومت کی نبوتی تمثیل فراہم کرتی ہے، کیونکہ اس کا آغاز برّہ کی مانند بولنے سے ہوتا ہے، لیکن یہ مدت ایسے قانون سازی پر ختم ہوتی ہے جو اژدہا کی نمائندگی کرتی ہے۔ لیکن جیسا کہ اکثر ہوتا ہے، کسی چیز کی ابتدا اور انتہا متضاد امور کے ساتھ ہم آہنگ ہوتی ہیں۔ اس مدت کا پہلا waymark آخری waymark میں ممثل ہے، اور درمیانی waymark ریاست ہائے متحدہ کا آئین تھا، جس کی توثیق تیرہ ریاستوں نے کی تھی۔ عبرانی لفظ “truth” عبرانی حروفِ تہجی کے پہلے حرف، پھر تیرھویں حرف، پھر آخری حرف سے بنایا گیا تھا۔

The period we are now considering bears the signature of the First and the Last, who is the Truth. The period represents a period that leads to the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it therefore represents a period that leads to the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy. That period began at the time of the end in 1989. 1776 to 1798 is to be laid upon 1989 to the soon coming Sunday law when the earth beast speaks as a dragon, as represented by the Alien and Sedition Acts.

وہ دور جس پر ہم اب غور کر رہے ہیں، اوّل و آخر کی مہر رکھتا ہے، جو حق ہے۔ یہ دور ایک ایسے زمانے کی نمائندگی کرتا ہے جو زمینی درندے کی حکمرانی کے آغاز تک لے جاتا ہے، بطورِ بائبلی نبوت کی چھٹی بادشاہت؛ اور اس لیے یہ ایک ایسے زمانے کی بھی نمائندگی کرتا ہے جو زمینی درندے کی حکمرانی کے خاتمے تک لے جاتا ہے، بطورِ بائبلی نبوت کی چھٹی بادشاہت۔ یہ دور 1989 میں، وقتِ آخر پر، شروع ہوا۔ 1776 سے 1798 تک کے عرصے کو 1989 سے لے کر جلد آنے والے اتوار کے قانون تک منطبق کیا جانا ہے، جب زمینی درندہ اژدہا کی مانند کلام کرتا ہے، جیسا کہ Alien and Sedition Acts میں ظاہر کیا گیا ہے۔

It is worthwhile to place another prophetic truth into our study. That truth is an element of the “time of the end” as a symbol that is often overlooked. Laodicean Adventism may very well know that 1798 was the “time of the end,” but their understanding generally ends there, for they have no clue that every reform line parallels the other reform lines. Every reform line begins with the “time of the end.”

شایسته است که حقیقتی نبویِ دیگر را در مطالعهٔ خود وارد کنیم. آن حقیقت، به‌عنوان نمادی، یکی از عناصرِ «زمانِ آخر» است که غالباً از نظر دور می‌ماند. ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای شاید به‌خوبی بداند که ۱۷۹۸ «زمانِ آخر» بود، اما فهم آنان عموماً در همان‌جا پایان می‌یابد، زیرا هیچ درکی از این ندارند که هر خطِ اصلاحی با دیگر خطوطِ اصلاحی موازی است. هر خطِ اصلاحی با «زمانِ آخر» آغاز می‌شود.

Moses typified Christ, and Moses directly stated that fact, and Peter confirmed it in the book of Acts.

موسیٰ مسیح کی علامت تھے، اور موسیٰ نے خود براہِ راست اس حقیقت کو بیان کیا، اور پطرس نے اعمال کی کتاب میں اس کی تصدیق کی۔

> The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

> خداوند، خدای تو، از میان تو و از برادرانت، نبی‌ای مانند من برای تو برخواهد انگیخت؛ او را بشنوید. تثنیه 18:15.

Jesus was to be “like unto” Moses.

عیسی قرار بود «مانندِ» موسی باشد.

> And now, brethren, I wot that through ignorance ye did it, as did also your rulers. But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:17–24.

> ۽ ھاڻي، اي ڀائرو، مون کي معلوم آھي تہ اوھان اھو ڪم اڻڄاڻائيءَ سبب ڪيو، جيئن اوھان جي سردارن بہ ڪيو. پر جيڪي ڳالهيون خدا اڳي ئي پنھنجن سڀني نبين جي واتان ظاھر ڪيون ھيون تہ مسيح کي ڏک سھڻا پوندا، تنھن کي ھن ائين ئي پورو ڪيو آھي. تنھنڪري توبھہ ڪريو، ۽ ڦري اچو، تہ اوھان جا گناھ مِٽي وڃن، جڏھن تازگيءَ جا وقت خداوند جي حضور مان ايندا؛ ۽ اھو يسوع مسيح کي موڪليندو، جيڪو اڳي ئي اوھان کي اعلان ڪيو ويو ھو؛ جنھن کي آسمان کي انھن وقتن تائين قبول ڪري رکڻو آھي، جيسين سڀني شين جي بحاليءَ جا وقت نہ اچن، جن بابت خدا دنيا جي شروعات کان وٺي پنھنجن سڀني پاڪ نبين جي واتان فرمايو آھي. ڇوتہ موسيٰ سچ پچ ابن ڏاڏن کي چيو ھو تہ خداوند اوھان جو خدا اوھان جي لاءِ اوھان جي ڀائرن مان منھنجي جھڙو ھڪڙو نبي اٿاريندو؛ اوھين جيڪي ڪجھہ اھو اوھان کي چوندو، تنھن جي سڀني ڳالھين ۾ ان جي ٻڌڻي ڪجو. ۽ ائين ٿيندو تہ ھر اھا جان، جيڪا ان نبي جي نہ ٻڌندي، سا قوم مان ناس ڪئي ويندي. ھائو، ۽ سموئيل کان وٺي پوءِ جي سڀني نبين مان، جنھن جنھن بہ ڪلام ڪيو آھي، تن بہ انھن ڏينھن بابت اڳڪٿي ڪئي آھي. اعمال 3:17–24۔

The time of the end in the history of Moses was his birth, and it typified the birth of Christ. At the births of both Christ and of Moses there was an increase of knowledge that would test that generation. The knowledge of both their births led both the dragon power of Egypt and of Rome to attempt to kill the promised ones of prophecy. The shepherds on the hills, the wise men from the east represent those who understood the increase of knowledge at the time of the end.

د موسیٰ د تاریخ په لړ کې د پای زمانه د هغه زېږېدنه وه، او دا د مسیح د زېږېدنې نمونه وه. د مسیح او موسیٰ د دواړو د زېږېدنې پر مهال د پوهې زیاتوالی رامنځته شو چې هغه نسل یې ازمویه. د دوی د دواړو د زېږېدنې په اړه پوهې د مصر او روم دواړو د اژدهايي ځواک سبب شوه چې د نبوت ژمن شوي کسان ووژني. پر غونډیو شپانه او له ختیځه راغلي هوښیاران د هغو کسانو استازولي کوي چې د پای زمانې د پوهې زیاتوالی یې درک کړی و.

What is commonly missed is that there are two waymarks in the time of the end. It was not only Moses that was born, but three years prior his brother Aaron was born. Six months before Christ was born his cousin John was born. 1798 is the most common recognition of the “time of the end,” and in 1798 the beast (the political apparatus) (the whore) had ridden upon through the Dark Ages was killed, and a year later the “woman” who had ridden that beast also died.

آنچه معمولاً از نظر دور می‌ماند این است که در زمان آخر دو علامتِ راه وجود دارد. تنها موسی نبود که تولد یافت، بلکه سه سال پیش از او برادرش هارون نیز تولد یافته بود. شش ماه پیش از آنکه مسیح تولد یابد، پسرعموی او، یوحنا، تولد یافت. سال 1798 رایج‌ترین تشخیص برای «زمان آخر» است، و در 1798 آن وحش (دستگاه سیاسی) که (فاحشه) در طی اعصار تاریک بر آن سوار بود، کشته شد، و یک سال بعد آن «زن»ی که بر آن وحش سوار شده بود نیز درگذشت.

In 1989 there were two presidents. Reagan ruled until the inauguration in 1989, and then Bush the first began his reign. The end of the twelve hundred and sixty years had been typified by the seventy years of captivity in Babylon, and when General Cyrus, the nephew of Darius, executed Belshazzar on the night of the feast, Darius was the actual king. Darius and Cyrus represent the two waymarks of that time of the end.

در سال ۱۹۸۹ دو رئیس‌جمهور وجود داشتند. ریگان تا مراسم تحلیف در سال ۱۹۸۹ حکومت کرد، و سپس بوشِ اول سلطنت خود را آغاز نمود. پایانِ هزار و دویست و شصت سال به‌وسیلهٔ هفتاد سال اسارت در بابل به‌صورت نمادین پیش‌نموده شده بود، و هنگامی که کورشِ کبیر، برادرزادهٔ داریوش، در شبِ بزم، بلشصر را به قتل رساند، داریوش پادشاهِ بالفعل بود. داریوش و کورش نمایانگرِ دو نشانهٔ راهِ آن زمانِ آخر هستند.

The prophetic relationship between Moses and Aaron, John and Jesus, Darius and Cyrus, the papacy and the pope and Reagan and Bush are all sources of prophetic light when studied with the correct methodology. What we would point to here is that John, Jesus’ cousin, was the voice in the wilderness, which had been typified by Moses’ brother Aaron, who travelled into the wilderness to meet Moses, in order to be his voice.

رابطهٔ نبوی میان موسی و هارون، یحیی و عیسی، داریوش و کوروش، پاپیّت و پاپ، و ریگان و بوش، هنگامی که با روش‌شناسی درست مطالعه شوند، همگی سرچشمه‌های نور نبوی هستند. آنچه در اینجا بدان اشاره می‌کنیم این است که یحیی، پسرعموی عیسی، آن صدا در بیابان بود که پیش‌تر به‌واسطهٔ هارون، برادر موسی، نمونه‌وار به تصویر کشیده شده بود؛ همان که به بیابان رفت تا موسی را ملاقات کند و صدای او باشد.

In the thirty-year period preceding Christ’s anointing, and for the thirty years preceding the antichrist, there is a waymark identifying a “voice.” For Christ it was the voice of John crying in the wilderness. In 533 Justinian made a decree identifying the antichrist as the corrector of heretics and the head of the church. Justinian’s decree was the “voice” that prepared for the Sunday law “decree” at the Council of Orleans in 538.

در دورهٔ سی‌سالهٔ پیش از مسح مسیح، و نیز در سی سال پیش از دجّال، نشانه‌ای راهنما وجود دارد که یک «صدا» را مشخص می‌سازد. برای مسیح، آن صدا، صدای یحیی بود که در بیابان ندا می‌داد. در سال ۵۳۳، یوستی‌نیان فرمانی صادر کرد که دجّال را به‌عنوان اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران و رئیس کلیسا معرفی می‌کرد. فرمان یوستی‌نیان همان «صدا»یی بود که برای «فرمان» قانون یکشنبه در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ آماده‌سازی کرد.

General Cyrus’ army was the voice identifying that Darius’ conquering of Babylon was imminent.

لشکرِ کورشِ کبیر وہ صدا تھا جو اس امر کی نشان دہی کر رہا تھا کہ داریوش کی بابل پر فتح قریب الوقوع تھی۔

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity. Through Isaiah the word had been spoken:

> «ظهورِ لشکرِ کورش در برابرِ دیوارهای بابل، برای یهودیان نشانه‌ای بود که رهاییِ ایشان از اسارت نزدیک می‌شود. بیش از یک قرن پیش از ولادتِ کورش، وحی او را به نام یاد کرده بود و سبب شده بود که گزارشی از همان کاری که می‌بایست انجام دهد ثبت گردد: اینکه شهرِ بابل را غافلگیرانه تسخیر کند و راه را برای آزادیِ فرزندانِ اسارت هموار سازد. به‌وسیلهٔ اشعیا این کلام گفته شده بود:»

> “‘Thus saith the Lord to His anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; … to open before him the two-leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: and I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel.’ Isaiah 45:1–3.” Prophets and Kings, 551.

> «خداوند به مسح‌شدۀ خود، به کوروش، چنین می‌گوید؛ کسی را که دست راستش را گرفته‌ام تا امت‌ها را پیش روی او مغلوب سازم؛ … تا درهای دولَته را پیش روی او بگشایم، و دروازه‌ها بسته نخواهند شد؛ من پیش روی تو خواهم رفت و جای‌های ناهموار را هموار خواهم ساخت؛ دروازه‌های برنجین را خواهم شکست و پشت‌بندهای آهنین را خواهم برید؛ و گنج‌های تاریکی و ذخایر نهانِ مکان‌های مخفی را به تو خواهم داد، تا بدانی که من، یهوه، که تو را به نامت خوانده‌ام، خدای اسرائیل هستم.» اشعیا 45:1–3. انبیا و پادشاهان، 551.

When it is recognized that it is two witnesses or two waymarks by which a prophetic “time of the end,” is established, it can also be recognized that one of the two waymarks represents an identification, announcement or warning of the approaching history. Aaron, John, Cyrus, and Justinian represent a waymark that precedes the time of the end. The time of the end in 1798 is the end of the period represented from 1776 through to 1798. The waymark in the middle of that history is the voice crying in the wilderness for the approaching history. That history began with a publication rejecting the dictatorial rule of either a king or pope, and it ended with a publication representing the character of a dictator. The publication in the middle represented the “warning” of the coming history, and the warning was that the Constitution of the United States would be overturned at the end of the history.

جب یہ تسلیم کر لیا جاتا ہے کہ ایک نبوی «وقتِ آخر» دو گواہوں یا دو نشانِ راہ کے ذریعہ قائم کیا جاتا ہے، تو یہ بھی تسلیم کیا جا سکتا ہے کہ ان دو نشانِ راہ میں سے ایک آنے والی تاریخ کی شناخت، اعلامیہ، یا تنبیہ کی نمائندگی کرتا ہے۔ ہارون، یوحنا، خورس، اور جسٹینین ایک ایسے نشانِ راہ کی نمائندگی کرتے ہیں جو وقتِ آخر سے پہلے واقع ہوتا ہے۔ 1798 میں وقتِ آخر اُس دور کا اختتام ہے جس کی نمائندگی 1776 سے 1798 تک کی گئی ہے۔ اُس تاریخ کے وسط میں واقع نشانِ راہ بیابان میں پکارنے والی آواز ہے جو آنے والی تاریخ کے لیے منادی کرتی ہے۔ وہ تاریخ ایک ایسی اشاعت سے شروع ہوئی جس نے بادشاہ یا پوپ، دونوں میں سے کسی ایک کی آمرانہ حکمرانی کو رد کیا، اور وہ ایک ایسی اشاعت پر ختم ہوئی جو ایک آمر کے کردار کی نمائندگی کرتی تھی۔ وسط کی اشاعت آنے والی تاریخ کی «تنبیہ» کی نمائندہ تھی، اور وہ تنبیہ یہ تھی کہ ریاست ہائے متحدہ کے آئین کو اُس تاریخ کے اختتام پر الٹ دیا جائے گا۔

That line of history began to be repeated in 1989, and it ends at the Sunday law when the warning from the wilderness two hundred years earlier in 1789 is rejected. 1989 was the time of the end at the end of verse forty, and it aligns with the time of the end in 1798. 1989 aligns with 1776, and the Sunday law represents 1798. In the middle of the history where the effect of every vision is accomplished, the history that began on September 11, 2001, and continues until the warning of 1789, is fulfilled and the Constitution is overturned. There must be a waymark in the middle, for God never changes. That waymark would represent a warning for the prophetic history that begins at the soon-coming Sunday law.

آن خطّ تاریخ در سال ۱۹۸۹ بار دیگر آغاز به تکرار کرد، و در قانون یکشنبه پایان می‌یابد، هنگامی که هشدارِ برخاسته از بیابان، دویست سال پیش‌تر در ۱۷۸۹، رد می‌شود. سال ۱۹۸۹ زمانِ آخر در پایانِ آیهٔ چهل بود، و با زمانِ آخر در ۱۷۹۸ هم‌راستا است. ۱۹۸۹ با ۱۷۷۶ هم‌راستا است، و قانون یکشنبه نمایانگر ۱۷۹۸ است. در میانهٔ آن تاریخ، جایی که اثر هر رؤیا به انجام می‌رسد، آن تاریخی که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و تا هشدارِ ۱۷۸۹ ادامه می‌یابد، به انجام می‌رسد و قانون اساسی واژگون می‌شود. در میانه باید نشانه‌ای باشد، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند. آن نشانه، هشداری را برای تاریخِ نبوی‌ای که از قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود، بازنمایی می‌کند.

1989 marks the time of the end in verse forty that leads to the Sunday law in verse forty-one. The warning message that arrived after the time of the end, but before the Sunday law was September 11, 2001. It warns that at the conclusion of that period of history, the third Woe that arrived on September 11, 2001, and was immediately restrained, would strike again as an unexpected surprise, and thousands of cities would be destroyed. When that destruction arrives Satan would begin his marvelous work, and that work begins at the soon coming Sunday law.

۱۹۸۹ زمانی را در آیهٔ چهل نشان می‌دهد که «زمانِ آخر» است و به قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک می‌انجامد. پیامِ هشداردهنده‌ای که پس از زمانِ آخر، اما پیش از قانونِ یکشنبه، رسید، یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ بود. این پیام هشدار می‌دهد که در پایانِ آن دورهٔ تاریخی، وایِ سوم که در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ فرارسید و بی‌درنگ مهار شد، بار دیگر همچون غافلگیریِ غیرمنتظره‌ای ضربه خواهد زد، و هزاران شهر نابود خواهند شد. هنگامی که آن ویرانی فرا رسد، شیطان کارِ شگفت‌انگیزِ خود را آغاز خواهد کرد، و آن کار با قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد آغاز می‌شود.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

> «کاش قوم خدا احساسی از ویرانیِ قریب‌الوقوعِ هزاران شهر می‌داشتند، شهرهایی که اکنون تقریباً به بت‌پرستی سپرده شده‌اند! اما بسیاری از کسانی که باید حقیقت را اعلام کنند، برادران خود را متهم و محکوم می‌سازند. هنگامی که قدرتِ تبدیل‌کنندهٔ خدا بر ذهن‌ها وارد شود، تغییری آشکار پدید خواهد آمد. انسان‌ها دیگر میلی به عیب‌جویی و ویران کردن نخواهند داشت. آنان در جایگاهی نخواهند ایستاد که مانع تابیدنِ نور به جهان شود. عیب‌جوییِ ایشان، اتهام‌زنیِ ایشان، پایان خواهد یافت. قوای دشمن برای نبرد گرد می‌آیند. کشمکش‌های سخت در پیشِ روی ماست. ای برادران و خواهران من، به هم نزدیک شوید، به هم نزدیک شوید. با مسیح پیوند یابید. «شما مگویید: فتنه‌ای؛... و از آنچه ایشان از آن می‌ترسند مترسید و هراسان مشوید. یهوهٔ صبایوت را تقدیس نمایید، و او ترس شما و هراس شما باشد. و او مقدس خواهد بود؛ اما برای هر دو خاندان اسرائیل سنگِ مصادم و صخرهٔ لغزش، و برای ساکنان اورشلیم دام و تله خواهد شد. و بسیاری از ایشان خواهند لغزید و خواهند افتاد و شکسته خواهند شد و گرفتار و اسیر خواهند گردید.»

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> «دنیا صحنۀ تئاتر است. بازیگران آن، یعنی ساکنانش، خود را آماده می‌سازند تا نقش خویش را در آخرین نمایش بزرگ ایفا کنند. خدا از نظرها دور مانده است. در میان توده‌های عظیم بشریت هیچ وحدتی وجود ندارد، مگر آن‌گاه که انسان‌ها برای تحقق مقاصد خودخواهانۀ خویش با یکدیگر هم‌پیمان شوند. خدا نظاره‌گر است. مقاصد او دربارۀ رعایای سرکش او به انجام خواهد رسید. جهان به دست انسان سپرده نشده است، هرچند خدا برای مدتی به عناصر آشفتگی و بی‌نظمی اجازه می‌دهد که حاکم باشند. قدرتی از زیر در کار است تا آخرین صحنه‌های بزرگ این نمایش را پدید آورد—شیطان که به صورت مسیح می‌آید، و با همۀ فریبکاریِ ناراستی در میان کسانی عمل می‌کند که در انجمن‌های سری خود را به یکدیگر پیوند می‌دهند. آنان که تسلیم شور هم‌پیمانی می‌شوند، نقشه‌های دشمن را به اجرا درمی‌آورند. علت، اثر خود را در پی خواهد داشت.»

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> «نافرمانی تقریباً به حد نهایی خود رسیده است. سردرگمی جهان را فرا گرفته، و به‌زودی هراسی عظیم بر انسان‌ها فرود خواهد آمد. پایان بسیار نزدیک است. ما که حقیقت را می‌شناسیم، باید خود را برای آنچه به‌زودی همچون شگفتی‌ای سهمگین بر جهان فرود خواهد آمد، آماده سازیم.» Review and Herald, September 10, 1903.

The warning that was typified by the introduction of the Constitution in 1789, is the warning of the third angel, which returns to the second Kadesh, when the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. That warning is the warning of the first voice of Revelation chapter eighteen, and not only did the great buildings of New York City come down at that time, but the very essence of the Constitution was changed. The Constitution was written and based upon English law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is innocent, until proven guilty.” The Constitution was written for the purpose of rejecting what is known as Roman law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is guilty, until proven innocent.”

هشداری که با به‌اجرا درآمدن قانون اساسی در سال ۱۷۸۹ به‌صورت نمادین به تصویر کشیده شد، همان هشدار فرشتهٔ سوم است که به قادِشِ دوم بازمی‌گردد، آنگاه که مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن آغاز می‌شود. آن هشدار، هشدارِ نخستین صدا در فصل هجدهم مکاشفه است، و در آن زمان نه تنها ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فرو ریختند، بلکه ذاتِ خودِ قانون اساسی نیز دگرگون شد. قانون اساسی نوشته شد و بر حقوق انگلستان استوار گردید، که فلسفهٔ بنیادی آن را می‌توان به‌سادگی چنین تعریف کرد: «انسان بی‌گناه است، تا زمانی که گناهکار بودن او ثابت شود.» قانون اساسی با این مقصود نوشته شد که آنچه به نام حقوق روم شناخته می‌شود رد گردد، که فلسفهٔ بنیادی آن را می‌توان به‌سادگی چنین تعریف کرد: «انسان گناهکار است، تا زمانی که بی‌گناهی او ثابت شود.»

The warning from the wilderness in 1789, represented by the Constitution, represents the warning of September 11, 2001, and not only did the burning buildings mark that history with a literal fulfillment, but the passage (speaking) of the Patriot Act also represented the warning.

هشدارِ برخاسته از بیابان در سال ۱۷۸۹، که در قانون اساسی بازنمایی شده است، نمایانگر هشدارِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ است؛ و نه تنها ساختمان‌های در حال سوختن آن تاریخ را با تحققِ لفظی نشانه‌گذاری کردند، بلکه تصویبِ «قانون میهن‌پرستی» نیز آن هشدار را بازنمایی کرد.

The Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) was introduced in the United States Congress shortly after the terrorist attacks on September 11, 2001. The bill was introduced in the House of Representatives on October 23, 2001, and in the Senate on October 24, 2001. It was signed into law by President George W. Bush on October 26, 2001. The Patriot Act aimed to enhance the government’s ability to investigate and prevent acts of terrorism and expand surveillance and law enforcement powers, and it rejected the basic and fundamental principle of English law that identifies that a man is innocent, until proven guilty. It is still used today by the elite within the government to circumvent due process of law, privacy and fair trials.

قانون پاتریوت (Patriot Act) ــ که عنوان کامل آن «قانون اتحاد و تقویت آمریکا از طریق فراهم آوردن ابزارهای مناسبِ لازم برای رهگیری و جلوگیری از تروریسم، مصوب ۲۰۰۱» (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) است ــ اندکی پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به کنگرهٔ ایالات متحده ارائه شد. این لایحه در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۱ در مجلس نمایندگان و در ۲۴ اکتبر ۲۰۰۱ در مجلس سنا مطرح گردید. این قانون در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۱ به امضای رئیس‌جمهور جورج دبلیو. بوش رسید. قانون پاتریوت در پی آن بود که توانایی دولت را برای تحقیق درباره و جلوگیری از اعمال تروریستی افزایش دهد و اختیارات نظارتی و اجرایی نهادهای مجری قانون را گسترش بخشد، و اصل اساسی و بنیادین حقوق انگلیسی را که بر این امر دلالت دارد که انسان بی‌گناه است مگر آنکه مجرم بودن او به اثبات برسد، مردود شمرد. این قانون هنوز هم امروزه از سوی نخبگان درون حکومت به‌کار گرفته می‌شود تا دادرسی قانونی، حریم خصوصی و دادرسی عادلانه را دور بزنند.

We will continue this study in our next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی خود ادامه خواهیم داد.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scripture, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> «وضعیت ما در این زمان هولناک و پُرهیبت چیست؟ آه، چه غروری در کلیسا غالب شده است، چه ریاکاری، چه فریبی، چه دلبستگی‌ای به جامه و پیرایه، به سبک‌سری و سرگرمی، و چه اشتیاقی به برتری‌جویی! همهٔ این گناهان ذهن را تیره ساخته‌اند، به‌گونه‌ای که امور ابدی تمییز داده نشده‌اند. آیا نباید کتب مقدس را تفتیش کنیم تا بدانیم در کجای تاریخ این جهان ایستاده‌ایم؟ آیا نباید نسبت به کاری که در این زمان برای ما انجام می‌شود، و نیز نسبت به جایگاهی که ما، به‌عنوان گناهکاران، باید در هنگامی که این عملِ کفاره در جریان است، اشغال کنیم، بصیرت یابیم؟ اگر اندک اعتنایی به نجات جان‌های خود داریم، باید تغییری قاطع پدید آوریم. باید خداوند را با توبه‌ای راستین بطلبیم؛ باید با انکسار عمیق جان به گناهان خود اعتراف کنیم، تا محو گردند.»

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> «ما دیگر نباید بر زمین افسون‌شده باقی بمانیم. ما به‌سرعت به پایان زمانِ آزمایش خود نزدیک می‌شویم. بگذارید هر جان از خود بپرسد: من در حضور خدا در چه وضعی ایستاده‌ام؟ ما نمی‌دانیم که چه‌زود نام‌های ما ممکن است بر زبان مسیح جاری شود و دربارهٔ پرونده‌های ما به‌طور نهایی داوری گردد. آه، آه، این تصمیم‌ها چه خواهند بود؟ آیا با عادلان محسوب خواهیم شد، یا در شمار شریران قرار خواهیم گرفت؟»

> “Let the church arise, and repent of her back-slidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands his servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death. The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.

> «بگذارید کلیسا برخیزد و از لغزش‌ها و بازگشت‌های خود در حضور خدا توبه کند. بگذارید دیده‌بانان بیدار شوند و شیپور را با آوایی روشن و معین بنوازند. این هشداری قطعی است که باید اعلام کنیم. خدا به خادمان خود فرمان می‌دهد: “بلند فریاد کن، دریغ منما، آواز خود را مثل کرنا بلند کن، و قوم مرا از عصیان ایشان و خاندان یعقوب را از گناهان ایشان آگاه ساز.” باید توجه مردم جلب شود؛ مگر این‌که این کار انجام گیرد، هر تلاشی بی‌ثمر است؛ حتی اگر فرشته‌ای از آسمان فرود آید و با ایشان سخن گوید، سخنان او بیش از آن سودی نخواهد بخشید که گویی در گوش سردِ مرگ سخن می‌گوید. کلیسا باید به عمل برخیزد. روح خدا هرگز وارد نخواهد شد مگر آن‌که او راه را مهیا سازد. باید تفتیشی صمیمانه در دل‌ها باشد. باید دعایی متحدانه و پایدار وجود داشته باشد، و از راه ایمان، وعده‌های خدا مطالبه شود. باید نه همچون روزگاران کهن، پوشانیدن بدن به پلاس باشد، بلکه فروتنیِ عمیقِ جان. ما کوچک‌ترین دلیلی برای خودستایی و خودبزرگ‌بینی نداریم. باید خویشتن را زیر دستِ نیرومندِ خدا فروتن سازیم. او ظاهر خواهد شد تا طالبانِ حقیقی را تسلی دهد و برکت بخشد.»

> “The work is before us; will we engage in it? We must work fast, we must go steadily forward. We must be preparing for the great day of the Lord. We have no time to lose, no time to be engaged in selfish purposes. The world is to be warned. What are we doing as individuals to bring the light before others? God has left to every man his work; everyone has a part to act, and we cannot neglect this work except at the peril of our souls.

> „کار در برابر ماست؛ آیا در آن مشارکت خواهیم کرد؟ ما باید سریع کار کنیم، باید پیوسته به پیش برویم. باید خود را برای روز عظیم خداوند آماده سازیم. ما وقتی برای از دست دادن نداریم، وقتی برای مشغول شدن به مقاصد خودخواهانه نداریم. جهان باید هشدار داده شود. ما به‌عنوان افراد، برای رساندن نور به دیگران چه می‌کنیم؟ خدا کار هر انسان را به او واگذار کرده است؛ هر کس نقشی برای ایفا کردن دارد، و ما نمی‌توانیم این کار را جز به خطر جان‌های خویش neglected کنیم.“

> “O my brethren, will you grieve the Holy Spirit, and cause it to depart? Will you shut out the blessed Saviour, because you are unprepared for his presence? Will you leave souls to perish without the knowledge of the truth, because you love your ease too well to bear the burden that Jesus bore for you? Let us awake out of sleep. ‘Be sober, be vigilant; because your adversary the Devil, as a roaring lion, walketh about, seeking whom he may devour.’” Review and Herald, March 22, 1887.

> “اے میرے بھائیو، کیا تم روحُ القدس کو غمگین کرو گے اور اسے رخصت ہونے پر مجبور کرو گے؟ کیا تم مبارک نجات دہندہ کو باہر رکھو گے، کیونکہ تم اُس کی حضوری کے لیے تیار نہیں ہو؟ کیا تم جانوں کو حق کے علم کے بغیر ہلاک ہونے کے لیے چھوڑ دو گے، کیونکہ تم اپنی آسودگی سے ایسی محبت رکھتے ہو کہ اُس بوجھ کو اٹھانا نہیں چاہتے جو یسوع نے تمہاری خاطر اٹھایا؟ آؤ، ہم نیند سے جاگ اٹھیں۔ ‘ہوشیار رہو، بیدار رہو؛ کیونکہ تمہارا مخالف ابلیس غرّاتے ہوئے شیر کی مانند پھرتا ہے اور ڈھونڈتا رہتا ہے کہ کس کو نگل جائے۔’” Review and Herald, March 22, 1887.

Back to Articles