Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

کتاب دانیال - نمبر انتالیس

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

آشکار شدن بافتِ نبوی: رؤیای ویلیام میلر و احیای حقایق بنیادین در ایام آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

ما در حال بررسی کاربست نبویِ رؤیای ویلیام میلر در ایام آخر هستیم؛ همان‌جایی که تمامی نبوت‌ها کمالِ تحققِ خود را می‌یابند. رؤیای میلر، کشف، استقرار، رد شدن، به خاک سپرده شدن، و اعادهٔ حقایق بنیادیِ ادونتیسم را که از طریق خدمت میلر گردآوری شده بود، مشخص می‌سازد. آن حقایق بنیادی، نمایانگرِ حقایقی بودند که در سال 1798 مُهرگشایی شدند. این حقایق به‌وسیلهٔ رؤیای نهر اولای به تصویر کشیده شده‌اند. رؤیای میلر، چنان‌که در کتاب Early Writings ثبت شده است، رؤیای دوم او بود، و این رؤیا به‌وسیلهٔ رؤیای دوم نبوکدنصر از پیش نمونه‌سازی شده بود، همان‌گونه که خودِ میلر نیز به‌وسیلهٔ نبوکدنصر نمونه‌سازی شده بود.

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

مقالاتِ سابقہ نے یہ واضح کیا ہے کہ نبوکدنضر کی زندگی کے اُن “سات زمانوں” کا اختتام، جن میں وہ حیوان کے دل کے ساتھ زندگی بسر کرتا رہا، علامتی طور پر 1798 میں ہوا۔ پھر اُس کی سلطنت بحال کر دی گئی، اور پہلی مرتبہ نبوکدنضر نے ایک کامل طور پر تبدیل‌شدہ انسان کی نمائندگی کی۔ “وقتِ آخر” کے لحاظ سے، 1798 میں وہ “داناؤں” کی نمائندگی کرتا تھا۔ ہم یہ بھی متعین کر چکے ہیں کہ بابل کے پہلے بادشاہ ہونے کے ناطے، نبوکدنضر کی “سات زمانوں” کی عدالت، بلشضر کے پچیس سو بیس (mene, mene, tekel, upharsin) کی عدالت کی تمثیل تھی، جو بابل کا آخری بادشاہ تھا۔

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> «بر آخرین فرمانروای بابل، همان‌گونه که به‌صورت نمونه بر نخستینِ آن، حکمِ دیدبانِ الهی صادر شده بود: “ای پادشاه، … به تو گفته می‌شود که پادشاهی از تو گرفته شده است.” دانیال ۴:۳۱.» انبیا و پادشاهان، ۵۳۳.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

خواهر وایت بلشصر را در ساعت داوری‌اش «پادشاهِ ابله» معرفی کرد. در پایانِ ساعتِ داوریِ نبوکدنصر، او نمایندهٔ «پادشاهِ دانا» است، زیرا از داوریِ «هفت زمان» بهره‌مند شد؛ و بلشصر، با آنکه این تاریخ را می‌دانست، از بهره‌مند شدن سر باز زد.

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> «پر بلشضّر کی عیش‌پسندی اور خودستایی نے اُن اسباق کو مٹا دیا جنہیں اُسے کبھی فراموش نہیں کرنا چاہیے تھا؛ اور اُس نے ویسے ہی گناہ کیے جیسے اُن گناہوں نے نبوکدنضر پر نمایاں عدالتیں نازل کرائیں۔ اُس نے اُن مواقع کو، جو فیضاً اُسے عطا کیے گئے تھے، ضائع کر دیا، اور اپنی دسترس میں موجود اُن فرصتوں سے غفلت برتی جن کے ذریعے وہ حق سے آشنائی حاصل کر سکتا تھا۔ “میں نجات پانے کے لیے کیا کروں؟” یہ وہ سوال تھا جسے اُس عظیم مگر نادان بادشاہ نے بےپروائی سے نظرانداز کر دیا۔» Bible Echo, April 25, 1898.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

نبوکدنصر نمادی از «حکیمان» در سال ۱۷۹۸ است، که افزایش معرفت را در زمان آخر درک می‌کنند.

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> «شیخی پر فخر و مباہات کے الفاظ ابھی اس کے ہونٹوں ہی سے پوری طرح جدا نہ ہوئے تھے کہ آسمان سے ایک آواز نے اسے خبر دی کہ خدا کے مقرر کردہ عدالت کے وقت کا آغاز ہو چکا ہے۔ ایک ہی لمحے میں اس کی عقل اس سے سلب کر لی گئی، اور وہ ایک حیوان کی مانند ہو گیا۔ سات برس تک وہ اسی طرح ذلیل و خوار حالت میں رہا۔ اس مدت کے اختتام پر اس کی عقل اسے پھر واپس کر دی گئی، اور پھر فروتنی کے ساتھ آسمان کے عظیم خدا کی طرف نگاہ اٹھا کر اس نے اس تادیب میں الٰہی ہاتھ کو پہچان لیا، اور دوبارہ اپنے تخت پر بحال کر دیا گیا۔»

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> «در یک اعلامیۀ عمومی، پادشاه نبوکدنصر به گناه خویش و به رحمت عظیم خدا در بازگردانی او اعتراف کرد. این واپسین عمل زندگی او بود که در تاریخ مقدّس به ثبت رسیده است.» Review and Herald، 1 فوریۀ 1881.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

در پایانِ «هفت زمان» نبوکدنصر، او اعلامیه‌ای عمومی صادر کرد که مشتمل بر اعترافی علنی نیز بود. میلر، در مقامِ نبوکدنصر، نمادِ «حکیمان» در سال 1798 است؛ کسانی که افزایشِ معرفت را در زمانِ آخر درک می‌کنند. هر دوی ایشان دو رؤیا داشتند، و دومین رؤیای هر یک از آنان به‌گونه‌ای نمادین «هفت زمان» را مشخص می‌سازد. در مقالاتِ پیشین نشان داده شده است که «هفت زمان» نقطه‌ای انتقالی را علامت‌گذاری می‌کند.

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

در سال ۱۷۹۸، نبوکدنصر گذار از حالت متکبرانهٔ خود به حالتِ حکیمان را نشان می‌دهد. این امر اعتراف علنی او را نیز در بر داشت. سال ۱۷۹۸ همچنین نقطهٔ انتقال میان پادشاهی پنجم و ششمِ نبوت کتاب‌مقدس بود. همچنین ظهور فرشتهٔ اول را نشان کرد، و بدین‌سان تدبیر تازه‌ای را رقم زد، زیرا هشدارِ داوریِ قریب‌الوقوع نمی‌توانست تحقق یابد مگر آنکه پادشاهی پنجمِ نبوت کتاب‌مقدس زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرده باشد.

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> «پیام خود به‌روشنی بر زمانی نور می‌افکند که این حرکت باید واقع شود. اعلام شده است که این پیام بخشی از «انجیل جاودانی» است؛ و گشایش داوری را اعلام می‌دارد. پیام نجات در همهٔ اعصار موعظه شده است؛ اما این پیام بخشی از انجیل است که فقط در ایام آخر می‌توانست اعلام شود، زیرا تنها در آن زمان بود که این سخن حقیقت می‌یافت که ساعت داوری فرا رسیده است. نبوت‌ها توالی‌ای از رویدادها را پیش چشم می‌نهند که تا گشایش داوری امتداد می‌یابد. این امر به‌ویژه دربارهٔ کتاب دانیال صادق است. اما آن بخش از نبوت او که به ایام آخر مربوط می‌شد، به دانیال فرمان داده شد که آن را تا «زمان آخر» ببندد و مُهر کند. تا زمانی که به این وقت نرسیده بودیم، پیامی دربارهٔ داوری نمی‌توانست بر پایهٔ تحقق این نبوت‌ها اعلام شود. اما در زمان آخر، نبی می‌گوید: «بسیاری به سرعت رفت‌وآمد خواهند کرد، و معرفت افزون خواهد شد.» دانیال 12:4.»

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> رسولِ پولُس نے کلیسیا کو خبردار کیا کہ اپنے زمانے میں مسیح کی آمد کی توقع نہ رکھیں۔ وہ کہتا ہے: ’’وہ دن نہ آئے گا، جب تک پہلے دین سے برگشتگی نہ ہو جائے، اور گناہ کا وہ مردِ شرارت ظاہر نہ ہو۔‘‘ 2 تھیسلنیکیوں 2:3۔ ہمارے خداوند کی آمد کی توقع ہم اُس وقت تک نہیں کر سکتے جب تک عظیم ارتداد اور ’’مردِ گناہ‘‘ کی حکمرانی کے طویل زمانہ کے بعد کا وقت نہ آ جائے۔ ’’مردِ گناہ‘‘، جسے ’’بدکاری کا بھید‘‘، ’’ہلاکت کا فرزند‘‘ اور ’’وہ شریر‘‘ بھی کہا گیا ہے، پاپائیت کی نمائندگی کرتا ہے، جو نبوت کے مطابق 1260 برس تک اپنی بالادستی برقرار رکھنے والی تھی۔ یہ مدت 1798 میں ختم ہوئی۔ مسیح کی آمد اُس وقت سے پہلے واقع نہیں ہو سکتی تھی۔ پولُس اپنی تنبیہ کے ذریعے 1798 تک کے پورے مسیحی عہد کو محیط کر لیتا ہے۔ مسیح کی دوسری آمد کا پیغام اُسی وقت کے بعد اعلان کیا جانا ہے۔

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> «در اعصار گذشته هرگز چنین پیامی داده نشده است. پولُس، چنان‌که دیده‌ایم، آن را موعظه نکرد؛ او برادران خود را برای آمدن خداوند به آینده‌ای که در آن زمان هنوز بسیار دور بود، رهنمون ساخت. اصلاح‌گران نیز آن را اعلام نکردند. مارتین لوتر داوری را از روزگار خود حدود سیصد سال در آینده قرار داد. اما از سال 1798، کتاب دانیال گشوده شده است، معرفتِ نبوت‌ها فزونی یافته است، و بسیاری پیامِ خطیرِ نزدیک بودنِ داوری را اعلام کرده‌اند.» نبرد عظیم، 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

در سال ۱۷۹۸، تدبیر تازه‌ای از کار نجات فرا رسید، و آن تدبیر تازه هشدارِ تدبیر دیگری را داد که در سال ۱۸۴۴ آغاز می‌شد. در آن تغییرِ تدبیر، دری بسته می‌شد و دری گشوده می‌گردید.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> اور فِلَدِلفیہ کی کلیسیا کے فرشتے کو لکھ؛ یہ باتیں وہ فرماتا ہے جو مقدس ہے، جو برحق ہے، جس کے پاس داؤد کی کنجی ہے، جو کھولتا ہے اور کوئی بند نہیں کرتا؛ اور بند کرتا ہے اور کوئی کھول نہیں سکتا؛ میں تیرے اعمال کو جانتا ہوں: دیکھ، میں نے تیرے سامنے ایک کھلا ہوا دروازہ رکھ دیا ہے، اور کوئی اسے بند نہیں کر سکتا؛ کیونکہ تجھ میں کچھ ہی قوت ہے، اور تُو نے میرے کلام کو محفوظ رکھا ہے، اور میرے نام کا انکار نہیں کیا۔ مکاشفہ 3:7، 8۔

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

گشوده شدنِ دری، نشانهٔ آغاز یک تدبیر تازه است. در سال 1798، در پایانِ خشمِ نخست، که از 723 پیش از میلاد تا 1798 به انجام رسیده بود، تغییری تدبیری در پادشاهی‌ها و نیز در پیام پدید آمد. همچنین در سال 1844، در پایانِ خشمِ آخر، که از 677 پیش از میلاد تا 1844 به انجام رسیده بود، تغییری تدبیری رخ داد. در 1798، تدبیرِ پیامِ فرشتهٔ اول، که از داوریِ نزدیک‌شونده هشدار می‌داد، فرا رسیده بود. هم نبوکدنصر و هم میلر به‌عنوان «خردمندان» در «زمانِ آخر» نمایانده شده‌اند، آنگاه که «در» به روی تدبیرِ درونیِ پیامِ فرشتهٔ اول و نیز به روی تغییرِ تدبیریِ بیرونی از وحشِ دریا به وحشِ زمین گشوده شد. تدبیرِ پیامِ فرشتهٔ اول هنگامی به کمال رسید که درِ ورود به قدس‌الاقداس در 22 اکتبر 1844 گشوده شد، و تدبیرِ فرشتهٔ سوم و داوریِ تحقیقی فرا رسید.

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

دومین رؤیای میلر هنگامی آغاز می‌شود که در سال 1798 دری گشوده شد، و آنگاه پایان می‌یابد که درِ دیگری در دورهٔ انتقالیِ «دو شاهد» گشوده می‌شود؛ همان دو شاهدی که به حیات بازگردانده می‌شوند تا پیام ندای نیمه‌شب را اعلام کنند. از لحاظ نبوتی، هم نبوکدنصر و هم میلر نمایانگر انتقال از پادشاهیِ وحشِ دریا به پادشاهیِ وحشِ زمین در سال 1798 بودند. هر دوی آنان اعلامِ نزدیک شدن و فرا رسیدنِ داوریِ تحقیقی را در سال 1844 نمایندگی می‌کنند. سال‌های 1798 و 1844 نمایانگر پایان نخستین و آخرین «غضب‌ها»ی خدا بر قوم او هستند که در طی دورهٔ «هفت زمان» به انجام رسید، چنان‌که در لاویان بیست‌وشش بیان شده است. چهل‌وشش سال از 1798 تا 1844 نمایانگر برپا شدنِ هیکلِ روحانی است که رسولِ عهد در 22 اکتبر 1844 ناگهان به آن آمد، هنگامی که مسیح از مکانِ مقدس به قدس‌الاقداس انتقال یافت.

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

1798 և 1844 թվականները նշում են անցումներ (մեկից ավելի), որոնք նշանակավորվում են «յոթ ժամանակներով»։ 1856 թվականին Միլլերական Ֆիլադելփիական ադվենտիզմից դեպի Միլլերական Լաոդիկեական ադվենտիզմ անցումը նույնպես նշանավորվեց «յոթ ժամանակների» վերաբերյալ գիտության աճով, որը հետագայում մերժվեց 1863 թվականին։ 1798 թվականին Դանիելի գրքից գիտության աճ էր եղել, որը ներառում էր Ղևտացոց քսանվեցերորդ գլխի նույն «յոթ ժամանակները», որոնք պետք է մերժվեին Միլլերական Ֆիլադելփիական ադվենտիզմի ավարտին։

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

انتقالِ حرکتِ فرشتهٔ اول از فیلادلفیا به لائودکیه، به‌وسیلهٔ هفت سالِ ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ به تصویر کشیده شد. پیامِ لائودکیه در سالِ ۱۸۵۶ رسید، و طی هفت سال، نورِ جدیدِ «هفت زمان» که مُهرش گشوده شده بود، فرایندِ آزمایشیِ سه‌مرحله‌ای‌ای را پدید آورد که اَدونتیسم در سالِ ۱۸۶۳ در آن ناکام ماند. هفت سال برای نورِ «هفت زمان» داده شد تا یا پذیرفته شود یا رد گردد. انتقالِ حرکتِ اَدونتیسمِ میلریِ فیلادلفیایی به اَدونتیسمِ میلریِ لائودکیه‌ای، معکوس‌شدنِ توالی را در پایان نمونه‌وار می‌سازد: انتقالِ حرکتِ لائودکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم به حرکتِ فیلادلفیاییِ فرشتهٔ سوم.

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

پیغمبرِ یسعیاہ کی پینسٹھ سالہ نبوت، اسرائیل کی شمالی اور پھر جنوبی سلطنتوں کے خلاف خدا کے پہلے اور آخری غضب کے آغاز کو نشان زد کرتی ہے۔

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> زیرا سرِ اَرام، دمشق است، و سرِ دمشق، رِصین؛ و در مدت شصت و پنج سال، افرایم چنان شکسته خواهد شد که دیگر قومی نخواهد بود. اشعیا ۷:۸

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

نبوتِ یسعیاہ کے پینسٹھ برس 742 قبل از مسیح میں دیے گئے تھے، اور پینسٹھ برس کے اندر شمالی مملکت مٹ چکی ہوتی۔ 742 قبل از مسیح کے انیس برس بعد، یعنی 723 قبل از مسیح میں، شمالی مملکت اسور کے ہاتھوں غلامی میں لے جائی گئی۔ پینسٹھ برس کے اختتام پر جنوبی مملکت کی برہمی 677 قبل از مسیح میں شروع ہوئی، جب منسّی بابلیوں کے ہاتھوں اسیر کیا گیا۔ پس یہ پینسٹھ برس اس طرح ہیں کہ پہلے شمالی مملکت کی پہلی اسیری تک انیس برس کا ایک عرصہ، پھر منسّی کی اسیری تک مزید چھیالیس برس۔

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

آن نبوت‌ها به تحقق‌های مربوط به خود در سال‌های 1798، 1844 و 1863 رسیدند. در سال 1798، با آمدن فرشتهٔ اول، یک انتقال درونی در پیام نجات رخ داد، و همچنین یک انتقال بیرونی در پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس نیز واقع شد. در سال 1844، با بسته شدن درِ مکانِ مقدّس و آغاز داوریِ تحقیقی همراه با آمدن فرشتهٔ سوم، یک انتقال درونی در پیام نجات رخ داد. در سال 1863، یک تغییر بیرونی رخ داد، زیرا هر دو شاخِ وحشِ زمین به دو طبقه تقسیم شدند.

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

شاخِ جمهوری‌خواه به دو حزب سیاسی تقسیم شد که از آن پس بر تاریخِ وحشِ زمینی تسلط می‌یافتند. شاخِ پروتستان نیز به دو تجلیِ مرتدانه منقسم گردید: یک گروه که مدعیِ پروتستان بودن بود و ادعا می‌کرد سَبَّتِ روزِ هفتم را نگاه می‌دارد، و طبقه‌ای دیگر که مدعیِ پروتستان بودن بود، اما روزِ خورشید را به‌عنوان روزِ برگزیدهٔ عبادتِ خود برقرار می‌داشت.

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

در آن تاریخ، شاخ پروتستانی که از اعصار ظلمت بیرون آمده بود، از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مورد آزمون قرار گرفت، و در فرایند آزمون مردود شد و از قوم پروتستانِ نگاه‌دارندهٔ یکشنبه به قوم پروتستانِ مرتدِ نگاه‌دارندهٔ یکشنبه انتقال یافت.

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

در تاریخِ شاخِ حقیقیِ پروتستان که در سال ۱۸۴۴ برپا و شناسانده شد، فرایندی از آزمون از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ رخ داد. سپس شاخِ حقیقیِ پروتستانِ نگاه‌دارندهٔ سبت، هم از فیلادلفیا به لائودکیه انتقال یافت، و هم از قومِ حقیقیِ پروتستانِ نگاه‌دارندهٔ سبت به شاخِ مرتدِ پروتستانِ نگاه‌دارندهٔ سبت. «هفت زمان» با ۱۷۹۸، ۱۸۴۴، ۱۸۵۶ و ۱۸۶۳ مرتبط است. «هفت زمان» نمادی است مرتبط با یک نقطهٔ انتقال، و این حقیقت بر چندین شاهد استوار است.

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

در سال ۱۷۹۸، درکِ مربوط به «هفت زمان» افزایشی یافت، زیرا نخستین نبوتِ زمانی که میلر کشف کرد، دقیقاً همان حقیقت بود. تا سال ۱۸۶۳، آن حقیقت رد شده بود، و بدین‌سان پایانِ دورهٔ اختتامیِ شصت‌وپنج سالِ نبوتِ مطرح‌شده در اشعیا فصل هفت مشخص گردید.

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

پیشگویی کاملِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله، در هر دو سویِ آغاز و پایان خود، بازه‌ای شصت و پنج‌ساله دارد که به‌صورتِ تصویریِ معکوس و آینه‌وار با یکدیگر متناظرند. در آغازِ پایان، یعنی شصت و پنج سالِ منتهی به 1798، که نمونه‌وار با آغازِ آغاز، یعنی شصت و پنج سالِ منتهی به 742 ق.م. هنگامِ اعطای پیشگویی، مطابقت دارد، افزایشی در معرفت نسبت به «هفت زمان» پدید آمد؛ حقیقتی که میلری‌های «حکیم» آن را دریافتند و اعلام کردند. در پایانِ پایان، یعنی در شصت و پنج سالِ منتهی به 1863، افزایشی دیگر در معرفت نسبت به همان حقیقت پدید آمد که سرانجام از سوی «کاهنان» تازه‌تاج‌گذاری‌شدهٔ شاخِ راستینِ پروتستان مردود شمرده شد.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> قومِ من از نبودِ معرفت هلاک می‌شوند؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ و چون شریعت خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانت را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

افزایشِ معرفت، هنگامی که کتابِ دانیال گشوده می‌شود، با «هفت زمان» مرتبط است؛ از این‌رو، این امر نه‌تنها نمادی از یک نقطهٔ انتقال است، بلکه نمادی از گشوده‌شدنِ پیامِ نبوی نیز هست.

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

انتقالی دیگر در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با نخستین نومیدی آغاز شد؛ همان رویدادی که «زمانِ درنگ» را آغاز کرد و سرآغازِ سه‌ونیم روزِ باب یازدهمِ مکاشفه را نشان نهاد؛ زمانی که دو شاهد در کوچهٔ شهرِ عظیم، یعنی سدوم و مصر، افتاده و مرده بودند.

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز سه روز و نیمِ نمادین (یک «هفت زمان») را نشان می‌دهد که پیش‌تر به‌واسطهٔ تاریخ ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ به تصویر کشیده شده بود. هر دو دوره نمادِ «هفت زمان» هستند. هر دو دوره نشانگرِ تغییری در تدبیر الهی (یک انتقال) می‌باشند. هر دو دوره نمایانگرِ افزایشی در معرفتِ مرتبط با «هفت زمان» هستند.

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

این در دورهٔ گذار از پادشاهی بابل به پادشاهی ماد و فارس بود که دانیال دعای لاویان بیست‌وشش را به‌جا آورد؛ بدین‌سان، دعای لاویان بیست‌وشش به‌عنوان نشانه‌ای راهنما از گذارِ ایام آخر شناسانده می‌شود. در رؤیای میلر، در پایان هفت بار به‌کار رفتنِ واژهٔ «پراکنده‌ساختن»، میلر هم می‌گرید و هم دعا می‌کند. این گریستن، نقطه‌ای را نشان می‌دهد که در آن شیرِ سبطِ یهودا (مردِ جاروی خاک)، پیامی را که مُهر شده بود، می‌گشاید.

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

دعای میلر، دعای لاویان باب بیست‌وششِ دانیال را نشان‌گذاری می‌کند؛ دعایی که با «هفت زمان» مرتبط است و هنگامی رخ می‌دهد که در و پنجره‌ها در رؤیای میلر گشوده شدند. اما دعای دانیال در باب نهم، همچنین با دعای دانیال در باب دوم نیز هم‌راستا است. این دعا همچنین با دعای اعتراف نبوکدنصر در پایانِ «هفت زمان» او نیز هم‌راستا است.

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

لہٰذا مِلر کی دعا کی نمائندگی احبار چھبیس کی اس دعا سے کی گئی، جو اقرارِ گناہ کی ایک علانیہ دعا اور آخری نبوتی راز کے کھولے جانے کی درخواست کی دعا تھی، کیونکہ تمام نبوت آخری ایّام کی تصویر کشی کرتی ہے۔ پس دانی ایل باب دو کا راز اُس آخری راز کی نمائندگی کرتا ہے جسے کھولا جانا ہے۔ مِلر کی دعا، اُس کے خواب میں، اُن مکروہات کے بارے میں اضطراب اور راست غیظ کی دعا تھی جو اُس کے کمرے کے جواہرات کے ساتھ واقع ہوئی تھیں۔ اُس کا اضطراب اُن لوگوں کے ذریعے ظاہر کیا گیا جو حزقی ایل باب نو میں ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر بندی کے زمانے میں آہیں بھرتے اور فریاد کرتے ہیں۔

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

میلر نظاره‌گر آن بود که حقایق، به‌تدریج زیر خروارها تعالیم جعلی دفن می‌شدند، و این روند سرانجام به جایی رسید که تابوت (یعنی خودِ کتاب‌مقدس) نابود شد. نابودیِ تابوتِ میلر در نسلِ سومِ اَدونتیسم رخ داد، هنگامی که حرکتی عامدانه برای کنار نهادنِ کتاب‌مقدسِ کینگ جیمز به نفعِ نسخه‌های مدرنِ فاسدِ کتاب‌مقدس، که مبتنی بر کاتولیسیسم بودند، پدید آمد.

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

Miller lloró, luego oró, e inmediatamente se abrió una puerta, y toda la gente salió. Entonces entró el hombre del cepillo para el polvo (el León de la tribu de Judá), abrió las ventanas y comenzó a limpiar. Luego Miller expresó su preocupación por las joyas esparcidas, y el hombre del cepillo para el polvo prometió que él cuidaría de las joyas. En medio del ajetreo del proyecto de limpieza del hombre del cepillo para el polvo, Miller cerró los ojos por un momento, y cuando los abrió, la basura había desaparecido. Las joyas estaban esparcidas por la habitación, y entonces el hombre del cepillo para el polvo colocó el cofre más grande sobre la mesa, reunió las joyas y las echó dentro del cofre, y dijo: «Ven y ve».

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

عبارتِ «بیا و ببین» نمادی است از اینکه حقیقتی به‌تازگی مُهرگشایی شده است. حقیقتی که برای میلر مُهرگشایی می‌شود، حقیقت نهایی است؛ زیرا رویداد بعدی، بیدار شدن میلر در «صدا» است که نمایانگر فریاد بلند می‌باشد. میلر آخرین کسی بود که در تاریخ میلری‌ها پیامِ فریادِ نیمه‌شب را دریافت کرد، و درست پیش از آن صدایی که او را در رؤیا بیدار می‌کند، برای لحظه‌ای چشمان خود را بست. تنها عبارتی در کتاب‌مقدس که به «لحظه‌ای» و «چشمان» اشاره می‌کند، در حال شناساییِ رستاخیزِ اول است.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> دیکھو، میں تمہیں ایک بھید بتاتا ہوں؛ ہم سب تو نہیں سوئیں گے، مگر ہم سب بدل دیے جائیں گے، ایک دم میں، پلک جھپکتے، آخری نرسنگے پر؛ کیونکہ نرسنگا پھونکا جائے گا، اور مُردے غیر فانی حالت میں زندہ اٹھائے جائیں گے، اور ہم بدل دیے جائیں گے۔ کیونکہ لازم ہے کہ یہ فانی وجود بقا کو پہن لے، اور یہ مرنے والا عدمِ موت کو پہن لے۔ 1 کرنتھیوں 15:51–53۔

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

در تاریخِ گذارِ جنبشِ لائودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم به جنبشِ فیلادلفیاییِ فرشتهٔ سوم، چنان‌که در باب یازدهمِ مکاشفه به تصویر کشیده شده است، میلر نمایانگرِ واپسینِ باکره‌گانِ حکیم است که پیامِ فریادِ نیمه‌شب را دریافت کردند. نخستین کسانی که آن را دریافت کردند، روحانی‌ترین افراد بودند.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> «این همان فریاد نیمه‌شب بود که می‌بایست به پیام فرشتهٔ دوم قدرت ببخشد. فرشتگانی از آسمان فرستاده شدند تا مقدسان دلسرد را بیدار سازند و ایشان را برای کار عظیمی که در پیش داشتند آماده کنند. بااستعدادترین مردان نخستین کسانی نبودند که این پیام را دریافت کردند. فرشتگان نزد فروتنانِ مخلص فرستاده شدند و آنان را برانگیختند تا این ندا را بلند کنند: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!” آنان که این ندا به ایشان سپرده شده بود شتاب کردند و در قدرت روح‌القدس پیام را اعلام نمودند و برادران دلسردِ خود را بیدار ساختند. این کار بر حکمت و دانش انسان‌ها استوار نبود، بلکه بر قدرت خدا؛ و مقدسان او که این ندا را شنیدند نتوانستند در برابر آن مقاومت کنند. روحانی‌ترین اشخاص نخست این پیام را پذیرفتند، و آنان که پیش‌تر در کار پیشگام بودند از آخرین کسانی بودند که آن را پذیرفتند و به بلندتر شدن این ندا یاری رساندند: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!”» Early Writings, 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

در پایانِ سه روز و نیمِ نمادینِ باب یازدهمِ مکاشفه، نخستینِ دو پیغام، که در باب سی‌وهفتمِ حزقیال به تصویر کشیده شده است، اعلام می‌گردد. پیغام نخست، استخوان‌های مرده و پراکنده را به هم می‌آورد، اما آنان همچنان مرده‌اند. این پیغام به‌وسیلهٔ آن صدایی ارائه شد که «در بیابان» ندا می‌داد؛ و بدین‌سان آشکار می‌سازد که پیغام حزقیال پیش از آن‌که سه روز و نیمِ نمادین به پایان رسد، آغاز می‌شود. آن سه روز و نیم، نمایانگرِ «بیابان» است، و این پیغام از «بیابان» اعلام می‌شود. «بیابان» همچنین نمادی از «هفت زمان» است، که گذار و مهرگشایی‌ای را مشخص می‌سازد که فرایندِ آزمایش را آغاز می‌کند.

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

در این پیام، هم در رشد آن پیشرفتی تدریجی وجود دارد و هم در پذیرش آن؛ چنان‌که در فریاد نیمه‌شبِ تاریخ میلریتی به تصویر کشیده شده است. روحانی‌ترین افراد نخستین کسانی بودند که پیامِ آن صدا را که در بیابان ندا می‌داد پذیرفتند، و مورخان ادونتیسم به نامه‌ای اشاره می‌کنند که ویلیام میلر تنها چند روز پیش از 22 اکتبر 1844 نوشت؛ جایی که میلر شهادت می‌دهد که سرانجام پیام فریاد نیمه‌شبِ ساموئل اسنو را فهمید و پذیرفت.

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> «برادر عزیز هایمز: من در ماه هفتم جلالی می‌بینم که هرگز پیش از این ندیده بودم. هرچند خداوند یک سال و نیم پیش، دلالتِ نمادینِ ماه هفتم را به من نشان داده بود، با این همه، نیروی این نمادها را درنمی‌یافتم. اکنون، متبارک باد نام خداوند، در کتب مقدس زیبایی، هماهنگی، و توافقی می‌بینم که مدت‌ها برای آن دعا کرده بودم، اما تا امروز آن را ندیده بودم. خداوند را سپاس گوی، ای جان من. برادر اسنو، برادر استورز، و دیگران، به سبب وسیله بودنشان در گشودن چشمانم، مبارک باشند. من تقریباً به خانه رسیده‌ام. جلال! جلال! جلال! جلال!» ویلیام میلر، Signs of the Times، 16 اکتبر 1844.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

در تکرارِ تاریخِ فریادِ نیمه‌شب، آن‌گونه که در رؤیای میلر به تصویر درآمده است، میلر برای لحظه‌ای چشمان خود را بست. پس «در لحظه‌ای، در طَرفَةُالعَینی، به هنگامِ نواخته شدنِ صورِ آخر؛ زیرا کرنا صدا خواهد کرد و مردگان برخاسته خواهند شد.» در رؤیای میلر، او نمایانگرِ آخرین کسانی است که پیامِ فریادِ نیمه‌شب را دریافت می‌کنند، همان‌گونه که در تاریخِ شخصیِ خود چنین بود. او نمایانگرِ کسانی است که سرانجام، درست پیش از آن‌که مردِ جاروب‌به‌دستِ خاک، جواهراتِ پراکنده را گرد آورد و آنها را در صندوقچهٔ بزرگ‌تر بیفکند، این پیام را می‌پذیرند. در باب یازدهمِ مکاشفه، آخرین کسانی که پیامِ دومِ حزقیال را می‌پذیرند—که همان پیامِ چهار بادِ اسلام است، و نیز همان پیامِ مُهر و موم است—این پذیرش را درست پیش از آن انجام می‌دهند که آخرینِ هفت کرنا به صدا درآید، که همان کرنای «وایِ سوم» است. «در لحظه‌ای، در طَرفَةُالعَینی، به هنگامِ صورِ آخر؛ زیرا کرنا صدا خواهد کرد و مردگان بی‌فساد برخاسته خواهند شد و ما تبدیل خواهیم شد.» (اول قرنتیان 15:52)

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

این متن، قیامِ نخست را که در آمدنِ دوم رخ می‌دهد، شناسایی می‌کند؛ اما همچنین قیامی از استخوان‌های خشکِ مرده (دو شاهد) نیز وجود دارد که در ساعتِ زلزلهٔ عظیمِ باب یازدهمِ مکاشفه واقع می‌شود. در «ساعتِ» آن زلزله، شیپورِ آخر از هفت شیپور به صدا درمی‌آید، و شاهدانِ مرده‌ای که در کوچه افتاده بودند، به حیات بازگردانده می‌شوند؛ نه به‌عنوان لائودکیه‌ایان، بلکه به‌عنوان فیلادلفیان، زیرا در شیپورِ وایِ سوم، آن دو شاهد مُهر شده‌اند و به فسادناپذیری دگرگون می‌شوند، زیرا هرگز دیگر گناه نخواهند کرد. میلر نمایندهٔ آخرین کسانی است که پیامی را دریافت می‌کنند که دو شاهد را به حیات می‌آورد، یعنی پیامِ چهار بادِ اسلام، و آن همان پیامِ مُهر کردن است.

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

صدای آن کرنا آخرین استخوان‌های خشکِ مردگان را که در کوچهٔ سدوم و مصر پراکنده شده بودند، برمی‌خیزاند. میلر نظاره می‌کرد که چگونه حقایق به‌تدریج به‌وسیلهٔ تعالیم جعلی مدفون می‌شدند. سرانجام میلر گریست و زمانی را مشخص ساخت که گشوده شدنِ مُهرها می‌بایست آغاز شود، زیرا گشوده شدنِ مُهرها کاری تدریجی است. آن گشوده شدن در دورهٔ پایانیِ سه روز و نیم آغاز شد.

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

پس از آن‌که میلر گریست، آن یگانه که قدرت گشودن کتابِ مُهرشده را داشت، وارد روایت شد. در رؤیای میلر، او همان «مردِ برسِ خاک‌روب» بود. سپس میلر دعا کرد، و بی‌درنگ دری گشوده شد، که نشانگر آن نقطه‌ای بود که در آن، جنبشِ لاودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم می‌بایست به جنبشِ فیلادلفیاییِ فرشتهٔ سوم انتقال یابد. دعای او همان دعای لاویان باب بیست‌وشش بود؛ دعای طلبِ فهمِ رازِ نهاییِ نبوت، و اعترافی علنی به آن عصیانی که سه روز و نیم را بر دو شاهد آورد؛ همان دعای کسانی بود که در حزقیال باب نه مُهر می‌شوند.

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

پس از دعا، مسیح (مردِ جارویِ خاک) وارد شد و آغاز به پاک‌سازیِ اتاق کرد. در پایانِ کارِ پاک‌سازیِ مردِ جارویِ خاک، میلر برای لحظه‌ای چشمان خود را بست، و بدین‌سان پایانِ دوره‌ای را مشخص ساخت که در آن استخوان‌های خشکِ مرده می‌بایست زنده گردانیده شوند. سپس مردِ جارویِ خاک جواهراتِ پراکنده در اتاقِ میلر را گرد آورد و آنها را در تابوتی نو و بزرگ‌تر، بر روی میزی در مرکزِ اتاقِ میلر، قرار داد، همان‌گونه که آن دو شاهد به‌عنوانِ عَلَم برافراشته می‌شوند. و چون به‌عنوانِ عَلَم برافراشته شدند، آنگاه سایرِ گلۀ خدا را که هنوز در بابل هستند فرا می‌خوانند تا «بیایید و ببینید» پیامی را که شیرِ سبطِ یهودا همین اکنون در آن تابوتِ نو و بزرگ‌تر افکنده است.

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

ما در مقالۀ بعدی به بررسی رؤیای نهر اولای، به‌عنوان نماد حقایقی از کتاب دانیال که در سال 1798 مُهرگشایی شد، خواهیم پرداخت. پیش از آن بررسی، چند نکتۀ مرجع را از پیش جای داده‌ایم. نخست آن‌که پیام میلری‌ها کامل بود (در مرحلۀ رشد خود)، اما ناتمام. این پیام در چارچوب دو قدرت ویرانگر قرار داده شده بود، نه سه قدرت ویرانگر. دوم آن‌که هنگامی که رؤیای میلر بازسازی نهایی حقایق بنیادین را مشخص می‌کند، آن حقایق بنیادین در آن هنگام «ده بار روشن‌تر» از جلال نخستین خود هستند. نکتۀ سوم آن است که حرکت فرشتۀ اول (جنبش میلری) در حرکت فرشتۀ سوم تکرار می‌شود، اما با چند قید مهم. میلری‌ها، به‌عنوان نماد، فیلادلفیایی بودند؛ آنان نبوکدنصرِ توبه‌کرده بودند، اما در نهایت و دریغ‌آور، در سال 1863 «اَریحا را دوباره بنا کردند».

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

حرکتِ فرشتۂ سوم کا آغاز لاؤدیکیوں کے طور پر ہوا، جو تبدیلیٔ دل کے محتاج تھے، لیکن آخرکار وہ یریحو کی آخری تباہی میں شریک ہوں گے (آخری ایّام کے یریحو میں)۔

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> «نجات‌دهنده نیامده بود تا آنچه را که پدرانِ نخستین و انبیا گفته بودند کنار بگذارد؛ زیرا خودِ او از طریق این مردانِ نماینده سخن گفته بود. همهٔ حقایقِ کلامِ خدا از او سرچشمه گرفته بود. اما این گوهرهای گران‌بها در قاب‌هایی نادرست نهاده شده بودند. نورِ گران‌قدرِ آنها به خدمتِ خطا گمارده شده بود. خدا اراده داشت که آنها از جایگاه‌های خطای خود برداشته شوند و در چارچوبِ حقیقت قرار گیرند. این کار را تنها دستی الهی می‌توانست به انجام رساند. حقیقت، به سببِ پیوندش با خطا، در خدمتِ آرمانِ دشمنِ خدا و انسان قرار گرفته بود. مسیح آمده بود تا آن را در جایی قرار دهد که خدا را جلال بخشد و برای نجاتِ بشریت عمل کند.» The Desire of Ages, 287.

Back to Articles