Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventeen

کتابِ دانی ایل — ایک سو سترہ نمبر

Unveiling the Soon-Coming Sunday Law: A Typological Analysis of the Sign to Flee

آشکار ساختن قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد: تحلیلی گونه‌شناختی از نشانۀ فرار

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.

خواهر وایت قانون یک‌شنبه‌ایِ قریب‌الوقوع را به‌عنوان «نشانه» معرفی می‌کند؛ همان نشانه‌ای که به‌واسطهٔ سپاهیان روم که در سال ۶۶ اورشلیم را در میان گرفتند، به‌طور نمادین پیش‌نمایانده شده بود؛ و بدین‌سان، او گروهی را مشخص می‌سازد که چشمانی دارند و نمی‌بینند، و گوش‌هایی دارند و نمی‌شنوند.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> «ابديت در برابر ما امتداد دارد. پرده در شُرُفِ بالا رفتن است. ما که این مقامِ خطیر و مسئولانه را اشغال کرده‌ایم، چه می‌کنیم و به چه می‌اندیشیم، که چنین به محبتِ خودخواهانهٔ خویش نسبت به آسایش چنگ زده‌ایم، حال آنکه جان‌ها در پیرامون ما هلاک می‌شوند؟ آیا دل‌های ما به‌کلی سنگ شده است؟ آیا نمی‌توانیم احساس کنیم یا دریابیم که کاری برای نجاتِ دیگران بر عهده داریم؟ ای برادران، آیا شما از آن گروه هستید که با داشتن چشم نمی‌بینند و با داشتن گوش نمی‌شنوند؟ آیا بیهوده است که خدا معرفتِ ارادهٔ خود را به شما داده است؟ آیا بیهوده است که او هشدار پس از هشدار برای شما فرستاده است؟ آیا اظهاراتِ حقیقتِ جاودانی را دربارهٔ آنچه در شُرُفِ آمدن بر زمین است باور دارید، آیا ایمان دارید که داوری‌های خدا بر فرازِ مردم آویخته است، و با این همه هنوز می‌توانید آسوده بنشینید، سست، بی‌اعتنا، و لذت‌دوست؟»

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «اکنون زمانی نیست که قوم خدا دل‌بستگی‌های خود را به جهان معطوف سازند یا گنج خویش را در دنیا بیندوزند. زمانی چندان دور نیست که ما نیز، همچون شاگردان نخستین، ناگزیر خواهیم شد در مکان‌های ویران و خلوت پناهی بجوییم. همان‌گونه که محاصرهٔ اورشلیم به‌وسیلهٔ لشکرهای روم علامت فرار برای مسیحیان یهودیه بود، همچنین به‌دست گرفتن قدرت از سوی ملت ما در فرمانی که سبت پاپی را الزام‌آور می‌سازد، برای ما هشداری خواهد بود. آنگاه وقت آن خواهد بود که شهرهای بزرگ را ترک کنیم، تا خود را برای ترک شهرهای کوچک‌تر و رفتن به خانه‌های خلوت در مکان‌های دورافتاده در میان کوه‌ها آماده سازیم.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۶۴.

The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.

قانون یکشنبه که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد، علامت هشدار (نشانه‌ای) است «برای ترک شهرهای بزرگ، به‌عنوان آمادگی برای ترک شهرهای کوچک‌تر و رفتن به خانه‌های دورافتاده در مکان‌های خلوت در میان کوه‌ها.» اَدوِنتیسمِ لائودیکیه‌ای تا حد زیادی آگاه نیست که بحران قانون یکشنبه در ایالات متحده، همان «نشانه»ای را که در نبرد عظیم از آن سخن رفته است، محقق می‌سازد. این امر به‌واسطهٔ «نشانه»ای که در آغاز سه سال و نیم قرار دارد، به‌صورت نمونه پیشگویی شده است. «نشانه»ای که در نخستین محاصرهٔ اورشلیم، که در سال 66 رخ داد، تحقق یافت، نمونهٔ «رایت»ی است که با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع برافراشته می‌شود.

The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.

ویرانیِ واقعیِ اورشلیم به‌دستِ تیتوس در سال ۷۰ میلادی به انجام رسید، و محاصرهٔ تیتوس پیش‌تر در محاصرهٔ سال ۶۶ میلادی به‌دستِ سِستیوس به‌گونه‌ای نمادین پیش‌تصویر شده بود؛ زیرا عیسی همواره پایانِ یک امر را با آغازِ امری دیگر تصویر می‌کند. این محاصرهٔ آغازینِ سِستیوس بود که «علامتِ» گریز را که عیسی داده بود، فراهم ساخت، نه محاصرهٔ تیتوس. یکی محاصره در آغاز بود، و دیگری محاصره در پایان.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> «در ویرانی اورشلیم، حتی یک مسیحی نیز هلاک نشد. مسیح به شاگردان خود هشدار داده بود، و همهٔ کسانی که به سخنان او ایمان داشتند، در انتظار نشانۀ موعود بودند. عیسی گفت: “و چون اورشلیم را در محاصرۀ لشکرها ببینید، آنگاه بدانید که ویرانی آن نزدیک شده است. پس آنان که در یهودیه‌اند، به کوه‌ها بگریزند؛ و آنان که در میان شهر هستند، از آن بیرون روند.” لوقا 21:20، 21. پس از آنکه رومیان به فرماندهی کستیوس شهر را محاصره کردند، به‌گونه‌ای غیرمنتظره محاصره را رها کردند، در حالی که همه‌چیز برای حمله‌ای فوری مساعد می‌نمود. محاصره‌شدگان، که از مقاومت کامیابانه نومید شده بودند، در آستانۀ تسلیم بودند که ناگاه سردار رومی، بدون کمترین دلیل آشکار، نیروهای خود را عقب کشید. اما عنایت رحیمانۀ خداوند، رویدادها را برای خیر قوم خاص خود هدایت می‌کرد. نشانۀ موعود به مسیحیان منتظر داده شده بود، و اکنون فرصتی برای همۀ کسانی که می‌خواستند پدید آمده بود تا به هشدار نجات‌دهنده اطاعت کنند. رویدادها چنان تحت تدبیر قرار گرفت که نه یهودیان و نه رومیان نتوانند مانع گریختن مسیحیان شوند. با عقب‌نشینی کستیوس، یهودیان که از اورشلیم بیرون تاخته بودند، سپاه در حال عقب‌نشینی او را تعقیب کردند؛ و در حالی که هر دو نیرو بدین‌سان به‌طور کامل درگیر بودند، مسیحیان فرصت یافتند که شهر را ترک کنند. در آن زمان، نواحی پیرامون نیز از دشمنانی که ممکن بود در صدد رهگیری آنان برآیند، خالی شده بود. در هنگام محاصره، یهودیان برای نگاه داشتن عید خیمه‌ها در اورشلیم گرد آمده بودند؛ و بدین‌گونه، مسیحیان در سراسر آن سرزمین توانستند بی‌مزاحمت بگریزند. آنان بی‌درنگ به مکانی امن—شهر پیلا، در سرزمین پیریه، آن سوی اردن—گریختند.» نبرد عظیم، 30.

The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.

محاصرهٔ اورشلیم به‌وسیلهٔ سِستیوس در سال ۶۶، آن «نشانهٔ» هشداری را که مسیح برای مسیحیانِ آن تاریخ بیان کرده بود، تحقق بخشید؛ اما محاصرهٔ تیتوس در سال ۷۰ میلادی هیچ «نشانه‌ای» برای گریختن فراهم نیاورد. در آن محاصره، دیگر هیچ مسیحی‌ای در شهر باقی نمانده بود، و آن محاصرهٔ واپسین به ویرانی اورشلیم انجامید؛ و در ویرانی اورشلیم «حتی یک مسیحی نیز هلاک نشد»، زیرا مسیحیان در آغاز آن تاریخ گریخته بودند.

> “The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

> «نیروهای یهودی که در تعقیبِ سِستیوس و سپاه او بودند، با چنان شدّتی بر عقبِ لشکر آنان تاختند که آنان را در معرضِ نابودیِ کامل قرار دادند. رومیان با دشواریِ بسیار توانستند عقب‌نشینی کنند. یهودیان تقریباً بی‌هیچ تلفاتی گریختند و با غنایمِ خود، پیروزمندانه به اورشلیم بازگشتند. با این همه، این کامیابیِ ظاهری برای آنان جز شرّ به بار نیاورد. این امر آنان را به همان روحِ مقاومتِ سرسختانه در برابر رومیان برانگیخت که به‌زودی اندوهی وصف‌ناپذیر بر شهرِ محکوم فرود آورد.»

> “Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.

> «ہولناک تھیں وہ آفتیں جو یروشلم پر اس وقت نازل ہوئیں جب ٹائٹس نے محاصرہ دوبارہ شروع کیا۔ شہر کا محاصرہ عیدِ فصح کے وقت کیا گیا، جب اس کی فصیلوں کے اندر لاکھوں یہودی جمع تھے۔» The Great Controversy, 31.

From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.

از عید خیمه‌ها در سال 66 تا عید فصح در سال 70، سه سال و نیم است که از لحاظ نبوی، هزار و دویست و شصت روز محسوب می‌شود. از سال 66 تا سال 70، رومِ بت‌پرست، مقدسگاه و لشکر را پایمال کرد؛ همان‌گونه که رومِ پاپی، از سال 538 تا 1798، به مدت چهل و دو ماه، شهر مقدس را زیر پا لگدمال نمود.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> اما صحنِ بیرونیِ معبد را واگذار و آن را اندازه مگیر، زیرا به امت‌ها سپرده شده است؛ و ایشان شهرِ مقدس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۲

Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.

رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی هر دو، اورشلیم را به مدت هزار و دویست و شصت روز (سال) پایمال کردند؛ و بدین‌سان این حقیقت را مشخص ساختند که رومِ معاصر، اورشلیمِ روحانیِ ایام آخر را نیز برای یک دورهٔ نمادینِ هزار و دویست و شصت روز پایمال خواهد کرد. آن دورهٔ نمادین با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده به اجرا درخواهد آمد آغاز خواهد شد، هنگامی که زخمِ مهلک شفا می‌یابد.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> اور میں نے اس کے سروں میں سے ایک کو دیکھا گویا وہ موت تک زخمی کیا گیا تھا؛ اور اس کا مہلک زخم اچھا ہو گیا۔ اور ساری دنیا حیران ہو کر اس حیوان کے پیچھے چل نکلی۔ اور انہوں نے اُس اژدہا کو سجدہ کیا جس نے حیوان کو اختیار بخشا تھا؛ اور انہوں نے حیوان کو بھی سجدہ کیا، کہتے ہوئے، کون ہے جو حیوان کی مانند ہو؟ کون ہے جو اُس سے جنگ کر سکتا ہو؟ اور اسے ایک ایسا منہ دیا گیا جو بڑی بڑی باتیں اور کفر بکنے والا تھا؛ اور اسے اختیار دیا گیا کہ بیالیس ماہ تک عمل کرتا رہے۔ مکاشفہ 13:3–5۔

The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.

چهل‌ودو ماهِ نمادینِ آزارِ پاپی، همان «ساعتِ» بحرانِ قانونِ یکشنبه است. آن «ساعت» با یک «علامت» (درفش) آغاز می‌شود و با «علامت‌ها» پایان می‌یابد. «علامتِ» درفش در هنگامِ قانونِ یکشنبه، سبب خواهد شد که هر مسیحی‌ای که هنوز در بابل باشد، به سوی کوهِ جلالِ مقدس بگریزد؛ همان کوهی که بر فرازِ سایرِ تپه‌ها برافراشته (بلند) شده است.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> اور آخری دنوں میں ایسا ہوگا کہ خداوند کے گھر کا پہاڑ پہاڑوں کی چوٹی پر قائم کیا جائے گا، اور ٹیلوں سے بلند کیا جائے گا؛ اور سب قومیں اس کی طرف بہتی چلی آئیں گی۔ اور بہت سی اُمتیں جائیں گی اور کہیں گی، آؤ، ہم خداوند کے پہاڑ پر، یعنی یعقوب کے خدا کے گھر کی طرف چڑھیں؛ اور وہ ہمیں اپنی راہوں کی تعلیم دے گا، اور ہم اُس کے راستوں پر چلیں گے: کیونکہ شریعت صِیُّون سے صادر ہوگی، اور خداوند کا کلام یروشلیم سے۔ یسعیاہ 2:2، 3۔

The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.

فرار از شهرها به هنگام صدور فرمانِ الزام‌آورِ عبادتِ روزِ یکشنبه، هم به‌وسیلهٔ فرارِ مسیحیان در سال ۶۶ پیش‌نمون شد، و هم به‌وسیلهٔ فرارِ کلیسا در سال ۵۳۸ که به بیابان گریخت.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> و آن زن به بیابان گریخت، جایی که از جانب خدا برای او مکانی آماده شده بود تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند. مکاشفه ۱۲:۶.

The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.

از نخستین محاصره تا آخرین محاصره، ویرانی اورشلیم سه سال و نیم به طول انجامید؛ اما پیامِ هشداریِ ویرانیِ قریب‌الوقوع به مدت هفت سال داده شد: سه سال و نیم پیش از نخستین محاصره و سه سال و نیم پس از آن.

> “All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.

> «تمامی پیشگویی‌هایی که مسیح دربارهٔ ویرانی اورشلیم داده بود، مو به مو تحقق یافت. یهودیان حقیقتِ کلمات هشداردهندهٔ او را تجربه کردند: “زیرا به هر پیمانه‌ای که بپیمایید، برای شما نیز به همان پیمانه پیموده خواهد شد.” متی ۷:۲.»

> “Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

> «نشانه‌ها و شگفتی‌ها پدیدار شد که از مصیبت و هلاکت خبر می‌داد. در میانهٔ شب، نوری غیرطبیعی بر فراز معبد و مذبح می‌تابید. بر ابرها هنگام غروب، ارابه‌ها و مردان جنگی که برای نبرد گرد می‌آمدند، نقش بسته بود. کاهنانی که شب‌هنگام در قدس خدمت می‌کردند، از صداهای اسرارآمیز به هراس افتادند؛ زمین لرزید، و صدای جماعتی بسیار شنیده شد که فریاد می‌زدند: “بیایید از اینجا بیرون رویم.” آن دروازهٔ بزرگ شرقی، که چنان سنگین بود که به دشواری بیست مرد می‌توانستند آن را ببندند، و با پشت‌بندهای عظیم آهنین که در ژرفای سنگفرشِ سنگِ یکپارچه استوار شده بود، محکم شده بود، در نیمه‌شب، بی‌آنکه عاملی مرئی در کار باشد، گشوده شد.—Milman, The History of the Jews, book 13.»

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> «مدّت هفت سال، مردی پیوسته در کوچه‌ها و خیابان‌های اورشلیم بالا و پایین می‌رفت و از بلاهایی که قرار بود بر شهر نازل شود، خبر می‌داد. روز و شب این مرثیۀ جان‌سوز را سر می‌داد: “آوازی از مشرق! آوازی از مغرب! آوازی از چهار باد! آوازی بر ضد اورشلیم و بر ضد هیکل! آوازی بر ضد دامادان و عروسان! آوازی بر ضد تمامی قوم!”—همان‌جا. این موجود شگفت را زندانی کردند و تازیانه زدند، امّا هیچ شکایتی از لبانش بیرون نیامد. در برابر اهانت و بدرفتاری، تنها این پاسخ را می‌داد: “وای، وای بر اورشلیم!” “وای، وای بر ساکنان آن!” بانگ هشدار او بازنایستاد تا آن‌گاه که در محاصره‌ای که پیشگویی کرده بود، کشته شد.» نبرد عظیم، 29، 30.

The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.

نابودی نهاییِ اورشلیمِ تحت‌اللفظی در سال ۷۰، با «آیات و عجایب»ی پیشاپیش اعلام شد که «فاجعه و هلاکت» را مشخص می‌ساختند. «نشانه»های هشداردهنده، سه سال و نیم پیش از نخستین محاصره و نیز در طی سه سال و نیمِ منتهی به نابودی آشکار شدند. «نشانه»ها (به‌صورت جمع) که نابودیِ در شُرُفِ وقوع را معین می‌کردند، آن «نشانه»ی هشدار برای گریختن نبودند، بلکه اعلامی بودند از قریب‌الوقوع بودنِ پایانِ مهلتِ آزمایش.

In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”

در پایمال شدن اورشلیم روحانی از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، «نشانه»‌ی هشدار برای فرار، آن‌گاه بود که مکروهِ ویرانگر پدیدار شد؛ یعنی هنگامی که «آن مردِ گناه» به‌عنوان «پسرِ هلاکت» «آشکار» گردید؛ «آن‌که با هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش است، مخالفت می‌ورزد و خود را برتر می‌سازد؛ به‌گونه‌ای که او چون خدا در معبد خدا می‌نشیند و خود را چنین می‌نمایاند که خداست.»

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> پس چون «مکروه ویرانی» را که دانیال نبی از آن سخن گفته است، در مکان مقدّس برپا ایستاده ببینید، (هر که می‌خواند، دریابد.) متی 24:15.

When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

چون مسیحیانِ آن تاریخ آن «علامت» را شناختند، به مدت هزار و دویست و شصت سال به بیابان گریختند.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> «برای آنان که می‌خواستند وفادار بمانند، ایستادگی استوار در برابر فریب‌ها و رجاساتى که در جامه‌هاى کهانت آراسته شده و به درون کلیسا راه یافته بود، مستلزم پیکارى جان‌فرسا بود. کتاب‌مقدس به‌عنوان معیار ایمان پذیرفته نمی‌شد. آموزهٔ آزادی دینی بدعت شمرده می‌شد، و حامیان آن مورد نفرت قرار گرفته، مطرود و ممنوع اعلام می‌شدند.»

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> «پس از کشمکشی طولانی و سخت، آن اندکِ وفادار تصمیم گرفتند اگر آن کلیسای مرتد همچنان از رهایی خویش از دروغ و بت‌پرستی سر باز زند، هرگونه پیوند با آن را منحل کنند. آنان دریافتند که اگر بخواهند از کلام خدا اطاعت کنند، جدایی ضرورتی مطلق است. آنان جرأت نداشتند خطاهایی را که برای جان‌های خودشان مهلک بود تحمل کنند و الگویی بر جای گذارند که ایمانِ فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان را به مخاطره اندازد. برای تأمین صلح و وحدت، آماده بودند هر امتیازی را که با وفاداری به خدا سازگار باشد بپذیرند؛ اما احساس می‌کردند که حتی صلح نیز اگر به بهای قربانی کردنِ اصول به دست آید، بهایی بس گزاف دارد. اگر وحدت تنها از راه سازش با حقیقت و پارسایی حاصل می‌شد، پس بگذار اختلاف باشد، و حتی جنگ.» نبرد عظیم، 45.

Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.

در آستانۀ پایان هزار و دویست و شصت سالِ آزارِ پاپی، «علامت‌ها»یی (به‌صورت جمع) پدیدار شد؛ و همان‌گونه که در پایانِ هزار و دویست و شصت روزی که رومِ بت‌پرست اورشلیمِ حقیقی را پایمال کرد نیز «علامت‌ها»یی بود، آن «علامت‌ها» نشانه‌هایی برای گریختن نبودند.

> “The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> نجات‌دهنده نشانه‌های آمدن خویش را بیان می‌دارد، و افزون بر این، زمانی را نیز معیّن می‌سازد که نخستینِ این نشانه‌ها ظاهر خواهد شد: «بی‌درنگ پس از مصیبتِ آن ایّام، خورشید تاریک خواهد شد، و ماه نور خود را نخواهد داد، و ستارگان از آسمان فرو خواهند ریخت، و قوای افلاک متزلزل خواهند گردید؛ و آنگاه علامتِ پسر انسان در آسمان پدیدار خواهد شد؛ و آنگاه جمیع قبایلِ زمین ماتم خواهند گرفت، و پسر انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید. و او فرشتگان خود را با آواز بلندِ کرنا خواهد فرستاد، و آنان برگزیدگان او را از چهار باد، از کران تا کرانِ آسمان، گرد خواهند آورد.»

> “At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.

> «در پایانِ آن آزار عظیمِ پاپی، مسیح اعلام کرد که خورشید تاریک خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد. سپس، ستارگان از آسمان فرو خواهند افتاد. و او می‌گوید: «از درخت انجیر مثلی بیاموزید؛ چون شاخه‌اش هنوز نرم است و برگ می‌آورد، درمی‌یابید که تابستان نزدیک است؛ همچنین شما نیز، هنگامی که همهٔ این چیزها را ببینید، بدانید که او نزدیک است، بر درها.» متی 24:32، 33، حاشیه.»

> “Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.

> «مسیح نشانه‌هایی از آمدن خود عطا کرده است. او اعلام می‌دارد که ما می‌توانیم بدانیم چه زمانی او نزدیک است، حتی بر درها. او دربارهٔ کسانی که این نشانه‌ها را می‌بینند، می‌گوید: «این نسل نخواهد گذشت تا هنگامی که همهٔ این امور واقع شود.» این نشانه‌ها ظاهر شده‌اند. اکنون ما به‌طور یقین می‌دانیم که آمدن خداوند نزدیک است. او می‌گوید: «آسمان و زمین زایل خواهد شد، اما سخنان من هرگز زایل نخواهد شد.»» آرزوی اعصار، 631، 632.

When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.

Cuando estaba llegando a su fin “los tres años y medio en que Jerusalén fue hollada” por la Roma papal, hubo una serie de “señales” que identificaron la venida de Cristo e introdujeron la historia millerita. La historia millerita ha de repetirse al pie de la letra en los últimos días. Aquellas “señales” que aparecieron “al concluir la gran persecución papal” habían sido tipificadas por las “señales” que aparecieron al final de los tres años y medio del hollamiento de Jerusalén desde el año 66 hasta el 70 por la Roma pagana. Por lo tanto, sobre la base de dos testigos, habrá una “señal” del estandarte que se alza en la hora del gran terremoto, la cual es la señal de advertencia para huir en la historia de la Roma moderna; y también habrá “señales”, en plural, que ocurrirán al concluir el período de persecución de la Roma moderna en los últimos días.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).

> «لوقا کے اکیسویں باب کو پڑھو۔ اُس میں مسیح یہ تنبیہ فرماتا ہے: “اپنے آپ سے خبردار رہو، ایسا نہ ہو کہ کسی وقت تمہارے دل عیش پرستی، مے نوشی، اور اِس زندگی کی فکروں سے بوجھل ہو جائیں، اور وہ دن تم پر ناگہاں آ پڑے۔ کیونکہ وہ تمام روئے زمین کے باشندوں پر پھندے کی مانند آ پڑے گا۔ پس جاگتے رہو اور ہر وقت دُعا کرتے رہو، تاکہ تم اِن سب باتوں سے بچ نکلنے کے لائق گنے جاؤ اور ابنِ آدم کے حضور کھڑے ہونے کے قابل ٹھہرو” (لوقا 21:34–36)۔»

> “The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

> «نشانه‌های زمان در جهان ما در حال تحقق است، با این حال، کلیساها عموماً در حال خفتن به تصویر کشیده شده‌اند. آیا نباید از تجربهٔ باکره‌های نادان هشدار بگیریم؛ آنان که چون ندا برخاست: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید”، دریافتند که در چراغ‌های خود روغنی ندارند؟ و در حالی که رفتند تا روغن بخرند، داماد با باکره‌های دانا به ضیافت عروسی درآمد، و در بسته شد. هنگامی که باکره‌های نادان به تالار ضیافت رسیدند، با امتناعی غیرمنتظره روبه‌رو شدند. صاحب جشن اعلام کرد: “شما را نمی‌شناسم.” آنان در بیرون، در کوچهٔ خالی، در سیاهی شب، بر جای ماندند.» Manuscript Releases, جلد 15، 229.

Back to Articles