Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Two

کتاب دانیال — یک‌صد و بیست و دو

The Unveiling of Truth: A Journey Through Daniel 11 and the Shaking of God’s People

انکشافِ حق: دانیال 11 اور خدا کے لوگوں کی ہلا دینے والی بیداری کے ذریعے ایک سفر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the light of Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five was unsealed at the time of the end in 1989, the enemies of truth provided a resistance that allowed God to reveal truths to defend the basic premises of the passage in the book of Daniel that then became the subject and focus of Satan’s attacks. That controversy over truth and error in that history was used by the Holy Spirit to identify certain prophetic rules that would further increase the knowledge that had been unsealed and was thereafter to test the final generation of earth’s history. We have been considering “triple applications of prophecy,” and identifying those applications as a primary rule that was revealed from the process of resistance that was presented by Satan during those past days. That controversial process is identified as the “shaking,” by Sister White.

جب 1989 میں اختتام کے وقت دانی ایل باب گیارہ کی آیات چالیس سے پینتالیس کی روشنی کھولی گئی، تو حق کے دشمنوں نے ایسی مزاحمت پیش کی جس نے خدا کو یہ سچائیاں ظاہر کرنے کا موقع دیا کہ وہ دانی ایل کی کتاب کے اُس حوالے کے بنیادی مقدمات کا دفاع کریں، جو پھر شیطان کے حملوں کا موضوع اور مرکز بن گیا۔ اُس تاریخ میں حق اور گمراہی کے درمیان اس نزاع کو روحُ القدس نے بعض نبوتی اصولوں کی نشان دہی کے لیے استعمال کیا، جو اُس علم میں مزید اضافہ کرنے والے تھے جو کھولا جا چکا تھا، اور جو اُس کے بعد زمین کی تاریخ کی آخری نسل کو آزمانا تھا۔ ہم “نبوت کے ثلاثی اطلاقات” پر غور کرتے رہے ہیں، اور اُن اطلاقات کو ایک ایسے بنیادی اصول کے طور پر شناخت کرتے ہیں جو اُن گزشتہ ایام میں شیطان کی جانب سے پیش کی گئی مزاحمت کے عمل کے ذریعے ظاہر کیا گیا تھا۔ اس متنازعہ عمل کو سسٹر وائٹ نے “جھنجھوڑ” کے نام سے موسوم کیا ہے۔

> “I was pointed to the providence of God among His people and was shown that every trial made by the refining, purifying process upon professed Christians proves some to be dross. The fine gold does not always appear. In every religious crisis some fall under temptation. The shaking of God blows away multitudes like dry leaves. Prosperity multiplies a mass of professors. Adversity purges them out of the church. As a class, their spirits are not steadfast with God. They go out from us because they are not of us; for when tribulation or persecution arises because of the word, many are offended.” Testimonies, volume 4, 89.

> «به تدبیر الهی در میان قوم او متوجّه شدم و به من نشان داده شد که هر آزمایشی که در فرایند تصفیه و تطهیر بر مسیحیانِ معترف وارد می‌آید، ثابت می‌کند که برخی از ایشان تفاله‌اند. طلای ناب همیشه آشکار نمی‌شود. در هر بحران دینی، بعضی در زیر وسوسه سقوط می‌کنند. تکان دادنِ خدا انبوهی را همچون برگ‌های خشک به کناری می‌روبد. کامیابی، جماعتی عظیم از معترفان را فزونی می‌بخشد. سختی، آنان را از کلیسا پالایش کرده، بیرون می‌ریزد. روح ایشان، به عنوان یک طبقه، با خدا استوار نیست. از میان ما بیرون می‌روند، زیرا از ما نیستند؛ زیرا چون تنگی یا آزار به سبب کلام برخیزد، بسیاری لغزش می‌خورند.» Testimonies, volume 4, 89.

The “shaking” is produced when truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah and thereafter introduced.

«لرزانده شدن» زمانی پدید می‌آید که حقیقت به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا از مُهر گشوده شود و سپس عرضه گردد.

> “I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.” Early Writings, 271.

> «از معنای آن غربالگری که دیده بودم سؤال کردم، و به من نشان داده شد که آن به‌وسیلهٔ شهادتِ صریحی پدید خواهد آمد که از مشورتِ شاهدِ امین و راستین به لائودیکیان برخاسته است. این شهادت بر دلِ پذیرندهٔ آن اثر خواهد گذاشت و او را بر آن خواهد داشت که معیار را برافرازد و حقیقتِ صریح را اعلام کند. بعضی این شهادتِ صریح را تاب نخواهند آورد. آنان در برابر آن برخواهند خاست، و همین است آنچه در میان قومِ خدا غربالگری پدید خواهد آورد.» Early Writings, 271.

The introduction of “truth” always causes a shaking, and the truth which was unsealed in 1989, did that very thing. One of the benefits of the resistance brought against the truth was the development of a set of rules to establish the increase of knowledge through the years that followed 1989. The development of the rules, parallel the development of a set of rules in the period of the Millerites. All the triple applications of Bible prophecy contribute to the clarity of the events of the last days.

“सत्य” का परिचय सदा ही एक कम्पन उत्पन्न करता है, और जो सत्य 1989 में खोल दिया गया था, उसने भी ठीक वही कार्य किया। सत्य के विरुद्ध जो प्रतिरोध खड़ा किया गया, उसके लाभों में से एक यह था कि 1989 के पश्चात् आने वाले वर्षों में ज्ञान की वृद्धि को स्थापित करने के लिए नियमों का एक समूह विकसित हुआ। इन नियमों का विकास, मिलेराइटों के काल में नियमों के एक समूह के विकास के समानान्तर है। बाइबल की भविष्यवाणी के सभी त्रिगुणित अनुप्रयोग अंतिम दिनों की घटनाओं की स्पष्टता में योगदान देते हैं।

The triple applications of Rome and Babylon establish the relationship of the woman and the beast she rides upon and reigns over during the history of the Sunday law crisis, which is also the history of God’s executive judgment upon the whore of Babylon.

کاربردهای سه‌گانۀ روم و بابل، رابطۀ میان زن و آن وحشی را که در طول تاریخ بحران قانون یک‌شنبه بر آن سوار است و بر آن سلطنت می‌کند، برقرار می‌سازد؛ تاریخی که همچنین تاریخ داوری اجرایی خدا بر فاحشۀ بابل است.

The triple applications of “the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant,” and also of “Elijah,” identify the work, and the message in the two periods that illustrate the close of probation in the last days. The first period begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, which represents the beginning of the investigative judgment of the living for Laodicean Adventism, and the last period begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, which represents the executive judgment of the whore of Babylon.

کاربردهای سه‌گانۀ «پیام‌آوری که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد»، و نیز «ایلیا»، کار و پیام را در دو دوره‌ای که پایانِ زمانِ آزمایش را در ایام آخر به تصویر می‌کشند، مشخص می‌سازد. دورۀ نخست با نخستین صدا در باب هجدهم مکاشفه آغاز می‌شود، که نمایانگر آغازِ داوریِ تحقیقیِ زندگان برای ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای است؛ و دورۀ آخر با دومین صدا در باب هجدهم مکاشفه آغاز می‌شود، که نمایانگر داوریِ اجراییِ فاحشۀ بابل است.

The triple applications of Rome and Babylon represent the external history of God’s last-day people, while the triple applications of Elijah and the messenger who prepares the way represent the internal history of God’s last day people. The triple application of the three Woes, identifies the message that runs through both periods that together represent the closing period of judgment, which begins with the house of God, and thereafter upon those outside God’s house. The three Woes identify that Islam is the message of the latter rain, and also the tool of judgment God employs for those who enforce the worship of the sun upon all mankind. The close of judgment represents “the days of God’s vengeance,” both upon His apostate church and the wicked outside of His church.

تطبیقات سه‌گانهٔ روم و بابل، تاریخ بیرونی قوم خدا در ایام آخر را نمایندگی می‌کنند، در حالی که تطبیقات سه‌گانهٔ ایلیا و آن رسولی که راه را مهیا می‌سازد، تاریخ درونی قوم خدا در ایام آخر را نمایندگی می‌کنند. تطبیق سه‌گانهٔ سه وای، پیامی را مشخص می‌سازد که در هر دو دوره جریان دارد؛ دوره‌هایی که با هم، دورهٔ اختتامی داوری را نمایندگی می‌کنند، داوری‌ای که از خانهٔ خدا آغاز می‌شود و پس از آن بر آنان که بیرون از خانهٔ خدا هستند فرود می‌آید. سه وای مشخص می‌سازند که اسلام پیام باران آخر است، و نیز ابزار داوری‌ای است که خدا برای کسانی به کار می‌برد که پرستش خورشید را بر تمامی نوع بشر تحمیل می‌کنند. پایان داوری، «ایام انتقام خدای ما» را نمایندگی می‌کند، هم بر کلیسای مرتد او و هم بر شریران بیرون از کلیسای او.

When Jesus first began His ministry at the church in Nazareth He employed Isaiah chapter sixty-one to define His ministry, message and work, which included the identification of the time of God’s vengeance. His ministry, message and work prefigured the ministry, message and work of the one hundred and forty-four thousand, for they prophetically follow the Lamb whithersoever He goeth.

جب یسوع نے ناصرت کی کلیسیا میں پہلی بار اپنی خدمت کا آغاز کیا تو اُس نے اپنے خطبے، پیغام اور کام کی تعریف کے لیے یسعیاہ کے اکسٹھویں باب کو استعمال کیا، جس میں خدا کے انتقام کے وقت کی نشان دہی بھی شامل تھی۔ اُس کی خدمت، پیغام اور کام ایک لاکھ چوالیس ہزار کی خدمت، پیغام اور کام کا پیش خیمہ تھے، کیونکہ وہ نبوتی طور پر برّہ کے پیچھے پیچھے چلتے ہیں جہاں کہیں وہ جاتا ہے۔

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:1–6.

> رُوحِ خداوندِ یَهُوَه بر من است، زیرا یَهُوَه مرا مسح کرده است تا به حلیمان بشارت دهم؛ او مرا فرستاده است تا شکسته‌دلان را التیام بخشم، و آزادی را به اسیران ندا دهم، و گشایشِ زندان را به بندیان؛ تا سالِ مقبولِ یَهُوَه و روزِ انتقامِ خدای ما را اعلام کنم؛ تا همۀ ماتمیان را تسلّی بخشم؛ تا برای ماتمیانِ صهیون مقرر دارم که به ایشان به‌جای خاکستر، زیبایی، و به‌جای ماتم، روغنِ شادی، و به‌جای روحِ افسردگی، ردای حمد عطا شود؛ تا ایشان درختانِ پارسایی، غرسِ یَهُوَه نامیده شوند، تا او جلال یابد. و ایشان ویرانه‌های کهن را بنا خواهند کرد، خرابی‌های پیشین را برپا خواهند ساخت، و شهرهای ویران، یعنی خرابی‌های نسل‌های بسیار را مرمّت خواهند نمود. و بیگانگان ایستاده، گله‌های شما را خواهند چرانید، و پسرانِ اجنبی، شخم‌زنان و تاکبانِ شما خواهند بود. امّا شما کاهنانِ یَهُوَه خوانده خواهید شد؛ مردمان شما را خادمانِ خدای ما خواهند نامید؛ و شما ثروتِ امّت‌ها را خواهید خورد، و در جلالِ ایشان فخر خواهید کرد. اشعیا 61:1–6.

Jesus was anointed at His baptism, and that waymark typifies September 11, 2001 when the anointing of the Holy Spirit began to descend upon those who recognized that the outpouring of the latter rain in the last days had been typified by the history of the Millerites, which were the old waste places that the one hundred and forty-four thousand would build again, once they returned to Jeremiah’s old paths.

عیسی در هنگام تعمید خویش مسح شد، و آن نشانهٔ راه، یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌مثابه نمونه مجسم می‌سازد؛ زمانی که مسحِ روح‌القدس آغاز کرد بر کسانی نازل شود که دریافتند ریزشِ بارانِ آخِر در ایامِ آخر، به‌وسیلهٔ تاریخِ میلری‌ها تمثیل شده بود؛ همان ویرانه‌های کهن که یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر، پس از آن‌که به راه‌های قدیمِ ارمیا بازگردند، بار دیگر بنا خواهند کرد.

The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 again became present truth, and the message from the rebellion of 1888 was the good tidings that has the power to bind up broken hearts, but which is powerless to open the hard hearts of those who have eyes to see, but perceive not, and who have ears to hear, but understand not. The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 was also the message to Laodicea which then arrived again to open the prison door of those who were captives of sin by the One who has the power to open the doors that no man can open, and shut the doors that no man can close.

پیامِ پارساییِ مسیح، برخاسته از شورشِ ۱۸۸۸، بار دیگر حقیقتِ حاضر گردید؛ و آن پیامِ برخاسته از شورشِ ۱۸۸۸، همان بشارتِ خوشی بود که قدرتِ آن را دارد که دل‌های شکسته را التیام بخشد، اما در گشودنِ دل‌های سختِ کسانی ناتوان است که چشم دارند تا ببینند، اما ادراک نمی‌کنند، و گوش دارند تا بشنوند، اما درنمی‌یابند. پیامِ پارساییِ مسیح، برخاسته از شورشِ ۱۸۸۸، همچنین همان پیام به لائودیکیه بود که آنگاه بار دیگر فرارسید تا درِ زندانِ کسانی را بگشاید که به‌واسطهٔ آن یگانه‌ای که قدرت دارد درهایی را بگشاید که هیچ‌کس نمی‌تواند بگشاید، و درهایی را ببندد که هیچ‌کس نمی‌تواند ببندد، اسیرِ گناه بودند.

On September 11, 2001 those who were to present those good tidings, were also to proclaim the acceptable year of the Lord and the day of God’s vengeance. The year of the Lord’s acceptance also began at that time, and He is fully willing to accept a Laodicean’s repentance, until the day of God’s vengeance arrives at the soon coming Sunday law in the United States. Then His vengeance will be manifested upon a church that refused to know the time of her visitation, and simultaneously the progressive judgment upon the whore of Babylon begins.

در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، آنان که مأمور بودند آن بشارت‌های نیکو را عرضه کنند، همچنین می‌بایست سالِ مقبولِ خداوند و روزِ انتقامِ خدا را اعلام نمایند. سالِ مقبولِ خداوند نیز در همان زمان آغاز شد، و او تا فرارسیدن روزِ انتقامِ خدا در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد، کاملاً مایل است توبهٔ یک لائودیکیه‌ای را بپذیرد. آنگاه انتقام او بر کلیسایی که نخواست زمانِ تفقدِ خود را بشناسد آشکار خواهد شد، و هم‌زمان داوریِ تدریجی بر فاحشهٔ بابل آغاز می‌گردد.

In the day of His acceptance, He promises to comfort all that mourn, and those who mourn in Jerusalem are illustrated in Ezekiel chapter nine. Their comfort is brought about by the Comforter, through the reception of the latter rain message which is then being poured upon them. But only if they recognize the rain. Once they possess the Comforter, and accomplish the work of building the old waste places, through the methodology of “line upon line,” that is illustrated in the passage of Isaiah as the work of placing the line of prophecy that represents the desolation of sacred history, upon another line of prophecy which illustrates a desolation. In that work they raise up the desolations of many generations. Then the “strangers” will respond to those that mourn, who are lifted up as an ensign, for the strangers to see.

در روزِ مقبولیتِ او، وعده می‌دهد که جمیعِ ماتمیان را تسلّی بخشد، و آنان که در اورشلیم ماتم می‌کنند در باب نهمِ حزقیال به تصویر کشیده شده‌اند. تسلّیِ ایشان به‌واسطهٔ تسلّی‌دهنده تحقق می‌یابد، از طریقِ دریافتِ پیامِ بارانِ آخر که در آن هنگام بر ایشان فرو ریخته می‌شود. اما تنها در صورتی که باران را تشخیص دهند. هنگامی که تسلّی‌دهنده را در اختیار داشته باشند، و کارِ بنای خرابه‌های قدیم را به انجام رسانند، از طریقِ روشِ «سطر بر سطر»، که در فقرهٔ اشعیا به‌صورتِ کارِ نهادنِ خطِ نبوّت که نمایانگرِ ویرانیِ تاریخِ مقدّس است، بر خطِ دیگری از نبوّت که ویرانی‌ای را به تصویر می‌کشد، ترسیم شده است، آنگاه ویرانی‌های نسل‌های بسیار را برپا می‌سازند. سپس «بیگانگان» به آنان که ماتم می‌کنند، و همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند تا بیگانگان آن را ببینند، پاسخ خواهند داد.

Christ’s proclamation of His work and ministry, as set forth in Isaiah chapter sixty-one, is the work and ministry of the one hundred and forty-four thousand. That work has been illustrated in the sacred reform movements, and in 1989, the time of the end arrived that all the previous “times of the end” had prefigured. Just as one verse, Daniel chapter eight, verse fourteen was identified as the foundation and central pillar of the Millerite movement, the verse that is the foundation and central pillar of the movement of Future for America is Daniel chapter eleven, verse forty. For the Millerites, the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Ulai River, and for the movement of Future for America the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Hiddekel River.

اعلانِ مسیح از کار و خدمت خویش، چنان‌که در فصل شصت‌ویکمِ اشعیا بیان شده است، همان کار و خدمتِ یکصد و چهل‌وچهار هزار است. این کار در جنبش‌های مقدسِ اصلاحی به تصویر کشیده شده است، و در سال ۱۹۸۹، زمانِ آخر فرا رسید؛ همان زمانی که همهٔ «زمان‌های آخر» پیشین، پیش‌نمونِ آن بوده‌اند. همان‌گونه که یک آیه، یعنی دانیال فصل هشت، آیهٔ چهارده، به‌عنوان بنیاد و ستونِ مرکزیِ جنبش میلری شناخته شد، آیه‌ای که بنیاد و ستونِ مرکزیِ جنبش Future for America است، دانیال فصل یازده، آیهٔ چهل است. برای میلری‌ها، نورِ ستونِ مرکزی به‌عنوان نورِ رؤیای نهرِ اولای معرفی شده بود، و برای جنبش Future for America، نورِ ستونِ مرکزی به‌عنوان نورِ رؤیای نهرِ حدّاقل معرفی شده بود.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر عطا شد. رؤیاهایی که او بر کرانه‌های اولای و حدّاقل، آن نهرهای بزرگ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی واقع خواهند شد.» Testimonies to Ministers, 112.

The light of both the visions represented by the two rivers is linked together, and comes to pass in the last days. Their mutual “link” represents the combination of human and divine, which is the message that Sister White repeatedly identifies as Christ’s message in the context that humanity combined with divinity does not sin. The two rivers represent that very linkage.

نورِ هر دو رؤیایی که به‌وسیلهٔ دو نهر نمادپردازی شده‌اند، به یکدیگر پیوسته است و در ایام آخر تحقق می‌یابد. «پیوند» متقابل آن‌ها نمایانگر اتحادِ انسانی و الهی است؛ همان پیامی که خواهر وایت مکرراً آن را به‌عنوان پیام مسیح معرفی می‌کند، در آن زمینه که انسانیتِ متحد با الوهیت گناه نمی‌کند. آن دو نهر دقیقاً نمایانگر همین پیوند هستند.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> «کمتر از اطاعتِ کامل نمی‌تواند معیارِ خواستِ خدا را برآورده سازد. او خواسته‌های خود را نامعین وانگذاشته است. او هیچ امری را واجب نکرده است مگر آنچه برای آوردنِ انسان به هماهنگی با او ضروری است. ما باید گناهکاران را به سوی آرمانِ منشِ او راهنمایی کنیم و ایشان را به مسیح رهنمون شویم، که تنها به‌وسیلهٔ فیضِ اوست که می‌توان به این آرمان دست یافت.»

> “The Saviour took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.

> نجات‌دهنده ضعف‌های بشریت را بر خود گرفت و زندگیِ بی‌گناهی زیست، تا انسان‌ها هیچ بیمی نداشته باشند که مبادا به سبب ضعفِ طبیعتِ انسانی نتوانند غالب آیند. مسیح آمد تا ما را «شریکانِ طبیعتِ الهی» گرداند، و زندگیِ او اعلام می‌دارد که انسانیت، چون با الوهیت متحد شود، گناه نمی‌کند.

> “The Saviour overcame to show man how he may overcome. All the temptations of Satan, Christ met with the word of God. By trusting in God’s promises, He received power to obey God’s commandments, and the tempter could gain no advantage. To every temptation His answer was, ‘It is written.’ So God has given us His word wherewith to resist evil. Exceeding great and precious promises are ours, that by these we ‘might be partakers of the divine nature, having escaped the corruption that is in the world through lust.’ 2 Peter 1:4.

> “نجات‌دهنده غلبه یافت تا به انسان نشان دهد چگونه می‌تواند غلبه یابد. مسیح با همهٔ وسوسه‌های شیطان به‌وسیلهٔ کلام خدا روبه‌رو شد. با اعتماد به وعده‌های خدا، او قوت یافت تا از احکام خدا اطاعت کند، و وسوسه‌گر هیچ برتری‌ای نتوانست به دست آورد. در برابر هر وسوسه، پاسخ او این بود: «مکتوب است.» پس خدا کلام خود را به ما عطا کرده است تا به‌وسیلهٔ آن در برابر شر مقاومت کنیم. وعده‌های بسیار عظیم و گران‌بها از آنِ ماست، تا به‌وسیلهٔ اینها «شریک طبیعت الهی گردیم، چون از فسادی که در جهان از شهوت است رهایی یافته‌ایم.» 2 Peter 1:4.”

> “Bid the tempted one look not to circumstances, to the weakness of self, or to the power of temptation, but to the power of God’s word. All its strength is ours. ‘Thy word,’ says the psalmist, ‘have I hid in mine heart, that I might not sin against Thee.’ ‘By the word of Thy lips I have kept me from the paths of the destroyer.’ Psalm 119:11; 17:4.” The Ministry of Healing, 181.

> «بگذارید آن‌که در معرض وسوسه است، نه به اوضاع و احوال، نه به ضعفِ خویشتن، و نه به قدرتِ وسوسه بنگرد، بلکه به قدرتِ کلامِ خدا نظر بدوزد. تمامی قوتِ آن از آنِ ماست. مزمورنویس می‌گوید: “کلام تو را در دل خود پنهان داشته‌ام، تا به تو گناه نورزم.” “به کلامِ لب‌های تو خویشتن را از راه‌های هلاک‌کننده نگاه داشته‌ام.” مزمور 119:11؛ 17:4.» خدمت شفا، 181.

The increase of knowledge in 1798 and in 1989, represented an unsealing of God’s prophetic Word. His Word supplies the power to overcome as He overcame, and “His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” The vision of the Ulai River is the marah vision of His appearance, that is represented by the prophecy of the twenty-three hundred days. The vision of the Hiddekel River is the chazon vision of prophetic history, that is represented by the twenty-five hundred and twenty year prophecy. The marah vision represents divinity and the chazon vision represents humanity.

افزایش معرفت در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۹۸۹، نمایانگر گشوده شدن کلام نبوی خدا بود. کلام او قدرت غلبه کردن را، همان‌گونه که او غلبه کرد، فراهم می‌سازد، و «زندگی او اعلام می‌دارد که انسانیت، در اتحاد با الوهیت، گناه مرتکب نمی‌شود.» رؤیای نهر اولای، رؤیای marah از ظهور اوست، که به‌وسیلهٔ نبوتِ دو هزار و سیصد روز نمایانده شده است. رؤیای نهر حدّاقل، رؤیای chazon از تاریخ نبوی است، که به‌وسیلهٔ نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست سال نمایانده شده است. رؤیای marah نمایانگر الوهیت است و رؤیای chazon نمایانگر انسانیت.

Both the rivers of ancient Shinar, which are the Ulai and the Hiddekel, or what is known today as the Tigris and the Euphrates ultimately merge into the Shatt al-Arab waterway in southern Iraq, and the Shatt al-Arab then empties into the Persian Gulf. Jesus employs the physical and natural to represent the spiritual, and the visions associated with the two rivers that are now in the process of fulfillment, represent a linkage of the human and the divine that occurs as they are reaching the conclusion of their travel to the sea. This truth is established in the beginning of the two prophecies that are represented by the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. One vision is the question, the other is the answer, and logically they cannot be separated.

هر دو رودِ شِنعارِ باستان، یعنی اُولای و حِدِّکِل، یا آنچه امروز به نام دجله و فرات شناخته می‌شود، سرانجام در آبراه شطّ العرب در جنوب عراق به هم می‌پیوندند، و شطّ العرب سپس به خلیج فارس می‌ریزد. عیسی از امور جسمانی و طبیعی برای نمایاندن امور روحانی بهره می‌گیرد، و رؤیاهای مربوط به آن دو رود که اکنون در فرایند تحقق یافتن‌اند، بیانگر پیوندی میان انسانی و الهی هستند که در هنگام رسیدن ایشان به پایان مسیرشان به سوی دریا رخ می‌دهد. این حقیقت در آغازِ آن دو نبوت که به‌وسیله دو رؤیای دانیال، باب هشت، آیات سیزده و چهارده، نمود یافته‌اند، تثبیت می‌شود. یک رؤیا پرسش است، و دیگری پاسخ؛ و از نظر منطقی نمی‌توان آن دو را از یکدیگر جدا ساخت.

The vision of humanity, identifying the trampling down of the sanctuary and host, began in the year 677 BC, and the vision of divinity, that identifies the appearance of Christ, began in the year 457 BC. The linkage of divinity and humanity is represented by the two hundred and twenty years, that connects the two starting points of the two visions. Two hundred and twenty is a symbol of “the linkage of humanity with divinity,” and is also represented by the linkage of the increase of knowledge at the time of the end in 1798, with the increase of knowledge at the time of the end in 1989.

انسانیت کا رُویا، جو مقدِس اور لشکر کے پامال کیے جانے کی نشان دہی کرتا ہے، سنہ 677 ق م میں شروع ہوا، اور الوہیت کا رُویا، جو مسیح کے ظہور کی نشان دہی کرتا ہے، سنہ 457 ق م میں شروع ہوا۔ الوہیت اور انسانیت کا باہمی ربط اُن دو سو بیس برسوں سے ظاہر کیا گیا ہے، جو ان دونوں رویاؤں کے دو نقطہ ہائے آغاز کو باہم ملاتے ہیں۔ دو سو بیس “انسانیت کے الوہیت کے ساتھ ربط” کی ایک علامت ہے، اور یہی امر اُس ربط کے ذریعے بھی ظاہر کیا گیا ہے جو سنہ 1798 میں زمانۂ آخر میں علم کے بڑھنے اور سنہ 1989 میں زمانۂ آخر میں علم کے بڑھنے کے درمیان پایا جاتا ہے۔

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1798, was first presented by Miller in 1831 (and then in the Vermont Telegraph newspaper in 1833). 1831 is two hundred and twenty years after the publishing of the King James Bible in the year 1611. The King James Bible represented a twofold document of the Old and New Testaments. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years “linked” a divine publication with a human publication. The human publication’s information was derived from the divine light that was unsealed at the time the end in 1798, and then was formalized through the work of a human instrument, who had begun to publish it in 1831. It was a divine publication, with a divinely sealed message, that was afterward unsealed by humanity, and thereafter presented by a human instrument. The Hebrew word translated as “publish” in God’s word means to call out to cry (unto), (be) famous, guest, invite, mention, (give) name, preach, proclaim, pronounce, publish. Miller began to publish his message in 1831, then in 1833 it was literally published in the Vermont Telegraph.

پیامِ صورت‌بندی‌شده‌ای که از افزایشِ معرفت در ۱۷۹۸ حاصل شد، نخستین‌بار به‌وسیلهٔ میلر در ۱۸۳۱ عرضه گردید (و سپس در روزنامهٔ Vermont Telegraph در ۱۸۳۳). سال ۱۸۳۱ دویست‌وبیست سال پس از انتشارِ کتاب‌مقدسِ کینگ جیمز در سال ۱۶۱۱ است. کتاب‌مقدسِ کینگ جیمز نمایانگرِ سندی دوسویه از عهدِ عتیق و عهدِ جدید بود. آغاز و انجامِ آن دویست‌وبیست سال، انتشاری الهی را با انتشاری انسانی «پیوند» داد. اطلاعاتِ این انتشارِ انسانی از نورِ الهی‌ای برگرفته شده بود که در زمانِ آخر، در ۱۷۹۸، از مُهر گشوده شد، و سپس از طریقِ کارِ ابزاری انسانی که در ۱۸۳۱ آغاز به انتشارِ آن کرده بود، صورت‌بندی گردید. این یک انتشارِ الهی بود، با پیامی که به‌طور الهی مُهر شده بود، که بعدتر به‌وسیلهٔ بشریت از مُهر گشوده شد، و پس از آن به‌وسیلهٔ ابزاری انسانی ارائه گردید. واژهٔ عبری‌ای که در کلامِ خدا به «publish» ترجمه شده است، به این معناست: ندا دادن، فریاد برآوردن (به‌سوی)، (مشهور) بودن، مهمان، دعوت کردن، ذکر کردن، نام نهادن، موعظه کردن، اعلام کردن، بر زبان راندن، منتشر کردن. میلر در ۱۸۳۱ انتشارِ پیامِ خود را آغاز کرد، و سپس در ۱۸۳۳ آن پیام به‌طور تحت‌اللفظی در Vermont Telegraph منتشر شد.

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1989 was first published in 1996 (in The Time of the End magazine), two hundred and twenty years after the publishing of the two sacred documents known as the Declaration of Independence in 1776 (and thereafter the Constitution of the United States) in 1789. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years links divinity with humanity, and it does so through the publishing of the two divine documents, beginning in 1776. When the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1989, the formalized message which had been brought about through the work of a human instrument was published in 1996. The sequence was a divine publication, then an unsealing, and then a human publication.

پیام صورت‌بندی‌شده‌ای که از افزایش معرفت در سال 1989 حاصل شد، نخستین بار در سال 1996 (در مجله The Time of the End) منتشر گردید، دویست‌وبیست سال پس از انتشار آن دو سند مقدس که به نام Declaration of Independence در 1776 (و پس از آن Constitution of the United States در 1789) شناخته می‌شوند. آغاز و پایان این دویست‌وبیست سال، الوهیت را با انسانیت پیوند می‌دهد، و این پیوند از طریق انتشار آن دو سند الهی، از 1776 آغاز می‌شود. هنگامی که کتاب دانیال در وقت آخر در سال 1989 مُهرگشایی شد، آن پیام صورت‌بندی‌شده که از طریق کار یک ابزار انسانی پدید آمده بود، در سال 1996 منتشر گردید. توالی چنین بود: نخست یک انتشار الهی، سپس مُهرگشایی، و آنگاه یک انتشار انسانی.

In both times of the end, the three steps of truth are identified. They both begin with a divine publication as the first step, and a human publication explaining a divine message is the last step. The middle step is when the Lion of the tribe of Judah unseals the divine message for that particular history, and thereafter selects a human instrument to gather up the light that was unsealed from the divine document. When the unsealing occurs there is rebellion manifested by the wicked who do not understand the increase of knowledge. Thus, a divine publication is represented by the first letter of the Hebrew alphabet, the increase of knowledge is represented by the thirteenth letter where rebellion is manifested, and the human publication of the special divine message for that history is the last letter of the Hebrew alphabet, and taken together the three letters mean “truth”.

در هر دو زمانِ آخر، سه گامِ حقیقت مشخص شده است. هر دو با یک نشریهٔ الهی به‌عنوان گام نخست آغاز می‌شوند، و نشریه‌ای انسانی که پیامی الهی را توضیح می‌دهد، گام آخر است. گام میانی هنگامی است که شیرِ قبیلهٔ یهودا پیام الهی را برای آن تاریخِ خاص مُهرگشایی می‌کند، و سپس ابزاری انسانی را برمی‌گزیند تا نوری را که از آن سندِ الهی مُهرگشایی شده است، گرد آورد. هنگامی که مُهرگشایی روی می‌دهد، عصیان از سوی شریران که افزایشِ دانش را درک نمی‌کنند، آشکار می‌گردد. از این‌رو، یک نشریهٔ الهی با نخستین حرفِ الفبای عبری نمایش داده می‌شود، افزایشِ دانش با سیزدهمین حرف که در آن عصیان آشکار می‌گردد نمایش داده می‌شود، و نشریهٔ انسانیِ پیام ویژهٔ الهی برای آن تاریخ، آخرین حرفِ الفبای عبری است؛ و این سه حرف در کنار هم «حقیقت» معنا می‌دهند.

The visions of the Ulai and Hiddekel Rivers that are now in the process of fulfillment identify that in the last days the increase of knowledge from both rivers merge together to prove that divinity combined with humanity does not sin. Daniel received the vision that represents the appearance of Christ at the conclusion of the twenty-three hundred year prophecy in 1844 while by the Ulai River.

رؤیاهای نهرهای اولای و حدّاقل که اکنون در حال تحقق‌اند، آشکار می‌سازند که در ایام آخر، فزونیِ معرفت از هر دو نهر به هم می‌پیوندد تا ثابت کند که الوهیتِ متحد با انسانیت گناه نمی‌کند. دانیال در کنار نهر اولای آن رؤیا را دریافت کرد که ظهور مسیح را در پایان نبوتِ دو هزار و سیصد ساله در سال 1844 مجسم می‌سازد.

> And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:2.

> و من در رؤیا دیدم؛ و چنین واقع شد که چون دیدم، در شوشنِ قصر بودم که در ولایت عیلام است؛ و در رؤیا دیدم که نزد نهر اولای بودم. دانیال ۸:۲.

Daniel received the vision that represents the vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history while by the Hiddekel River.

دانیال رؤیایی را دریافت کرد که نمایانگر رؤیای دو هزار و پانصد و بیست سالِ تاریخ نبوی است، در حالی که کنار رود حِدِّقِل بود.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

> و در روز بیست‌وچهارمِ ماهِ اوّل، چون در کنارِ آن نهرِ عظیم، یعنی حِدِّقِل، بودم. دانیال ۱۰:۴.

Gabriel thereafter identified the purpose of the chazon vision of the Hiddekel River in verse fourteen.

جبرائیل نے اس کے بعد آیت چودہ میں دریائے حدّقل کے چازون رویا کے مقصد کی نشان دہی کی۔

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> اکنون آمده‌ام تا تو را از آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد آگاه سازم؛ زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۱۴.

The vision given by the Ulai River identifies Christ’s “appearance”, (divinity) when He suddenly came unto His temple on October 22, 1844. It represented “divinity” entering into the temple of the Millerites (humanity) on that date, for the Day of Atonement, meaning the day of “at one-ment”, represents the combination of divinity with humanity. The vision given by the Hiddekel River identifies what shall befall God’s people (humanity) in the latter days.

رؤیایی که نزد نهر اولای عطا شد، «ظهور» مسیح را شناسایی می‌کند، (الوهیتِ او را) آنگاه که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان به هیکل خود آمد. این رؤیا نمایانگر ورود «الوهیت» به هیکلِ میلری‌ها (انسانیت) در آن تاریخ برای روزِ کفاره بود؛ و معنای روزِ کفاره، یعنی روزِ «یگانگی»، نمایانگر امتزاج الوهیت با انسانیت است. رؤیایی که نزد نهر حدّاقل عطا شد، آنچه را که در ایام آخر بر قوم خدا (انسانیت) واقع خواهد شد، شناسایی می‌کند.

The beginning of the vision of the “appearance” was the year 457 BC. Two hundred and twenty years after the prophetic period identifying the trampling down of the sanctuary and the host which began in 677 BC. The ending of the two hundred and twenty years that were linked together at the starting point of the two visions, was marked by the Wonderful Numberer, who is also the Wonderful Linguist in Habakkuk 2:20.

آغاز رؤیای «منظر» در سال ۴۵۷ پیش از میلاد بود. این زمان، دویست و بیست سال پس از دورهٔ نبویِ مشخص‌کنندهٔ پایمال شدن مقدّس و لشکر بود که در سال ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد. پایانِ آن دویست و بیست سالی که در نقطهٔ آغازِ آن دو رؤیا به یکدیگر پیوسته بودند، به‌وسیلهٔ شگفت‌انگیز شمارنده مشخص گردید؛ او که در حبقوق ۲:۲۰ همچنین شگفت‌انگیز زبان‌شناس است.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> اما خداوند در هیکلِ مقدّسِ خویش است؛ تمامیِ زمین پیشِ رویِ او خاموش باشد. حبقوق ۲:۲۰.

The link of humanity and divinity represented in the beginning by the starting points of the two prophecies was identified at their mutual endings by the chapter and verse that described the appearance of divinity suddenly coming into the temple He had constructed during the forty-six years beginning at the time of the end in 1798, and ending forty-six years later on October 22, 1844.

پیوستگیِ انسانیت و الوهیت که در آغاز، به‌وسیلهٔ نقطه‌های شروعِ آن دو نبوت نمایان شده بود، در پایان‌های متقابلِ آن‌ها، به‌واسطهٔ باب و آیه‌ای که ظهورِ الوهیت را توصیف می‌کرد—الوهیتی که ناگهان به هیکلی که او در طیِ چهل‌وشش سال، از زمانِ پایان در ۱۷۹۸ آغاز شده و چهل‌وشش سال بعد، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، به انجام رسیده بود، بنا کرده بود—تشخیص داده شد.

> Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you? If any man defile the temple of God, him shall God destroy; for the temple of God is holy, which temple ye are. 1 Corinthians 3:16, 17.

> آیا نمی‌دانید که شما هیکل خدا هستید و روح خدا در شما ساکن است؟ اگر کسی هیکل خدا را فاسد سازد، خدا او را هلاک خواهد کرد؛ زیرا هیکل خدا مقدس است، و آن هیکل شما هستید. اول قرنتیان ۳:‏۱۶، ۱۷.

On October 22, 1844, in agreement with the vision of the “appearance”, Habakkuk identified that the Lord was in His holy temple. He had erected the temple that had been destroyed and trampled down for twenty-five hundred and twenty years, in forty-six years.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، مطابق با رؤیای «ظهور»، حبقوق تشخیص داد که خداوند در هیکلِ مقدّسِ خویش است. او هیکلی را که به مدّت دو هزار و پانصد و بیست سال ویران و پایمال شده بود، در چهل و شش سال برپا کرده بود.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> و به او خطاب کرده، بگو: «یهوه صبایوت چنین می‌فرماید: اینک آن مردی که نامش شاخه است؛ و او از جای خویش خواهد رویید، و هیکل یهوه را بنا خواهد کرد. آری، او هیکل یهوه را بنا خواهد کرد؛ و او جلال را بر خود حمل خواهد نمود، و بر تخت خویش خواهد نشست و سلطنت خواهد کرد؛ و بر تخت خویش کاهن خواهد بود؛ و مشورتِ سلامتی در میان آن هر دو خواهد بود. و آن تاج‌ها برای حیلیم و طوبیا و یدعیا و حین پسر صفنیا، به‌عنوان یادبودی در هیکل یهوه خواهد بود. و آنان که دور هستند خواهند آمد و در هیکل یهوه بنا خواهند کرد، و شما خواهید دانست که یهوه صبایوت مرا نزد شما فرستاده است. و این واقع خواهد شد، اگر آواز یهوه خدای خود را به‌دقت اطاعت نمایید.» زکریا ۶:‏۱۲–۱۵.

In John 2:20, after Christ had cleansed the temple, which according to Sister White was a fulfillment of Malachi chapter three, as was October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple.

در یوحنا ۲:۲۰، پس از آن‌که مسیح هیکل را تطهیر کرد، که بنا بر گفتهٔ خواهر وایت، تحقق باب سوم ملاکی بود، همان‌گونه که ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نیز چنین بود، رسولِ عهد ناگهان به هیکلِ خود آمد.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–20.

> عیسی در پاسخ به ایشان گفت: «این هیکل را ویران کنید، و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد.» آنگاه یهودیان گفتند: «ساختن این هیکل چهل و شش سال به طول انجامیده است، و تو آن را در سه روز برپا خواهی کرد؟» اما او دربارهٔ هیکل بدن خود سخن می‌گفت. یوحنا ۲:۱۹–۲۰.

In fulfillment of Malachi chapter three, Christ suddenly came to His temple when He cleansed the temple at the beginning of His ministry in John chapter two, which typified October 22, 1844. The temple cleansing by Christ in John chapter two, and October 22, 1844, were a fulfillment of Malachi chapter three. In John chapter TWO and verse TWENTY, we are informed that the human temple had been erected in forty-six years, and the divine temple was raised up in three days. The human temple only becomes Habakkuk’s “holy temple” when divinity suddenly comes into it, as it did on October 22, 1844, for divinity combined with humanity does not sin. The visions of the two great rivers of Shinar represent the truth that humanity combined with divinity does not sin.

ملاکی باب ۳ کی تکمیل میں، مسیح اچانک اپنے ہیکل میں آیا جب اُس نے اپنی خدمت کے آغاز میں یوحنا باب ۲ میں ہیکل کو پاک کیا، جو ۲۲ اکتوبر ۱۸۴۴ کی تمثیل تھا۔ یوحنا باب ۲ میں مسیح کے ذریعے ہیکل کی تطہیر، اور ۲۲ اکتوبر ۱۸۴۴، ملاکی باب ۳ کی تکمیل تھے۔ یوحنا باب دو اور آیت بیس میں ہمیں بتایا جاتا ہے کہ انسانی ہیکل چھیالیس برس میں تعمیر کیا گیا، اور الٰہی ہیکل تین دن میں کھڑا کیا گیا۔ انسانی ہیکل فقط اُسی وقت حبقوق کے “مقدس ہیکل” بنتا ہے جب الوہیت اچانک اُس میں آتی ہے، جیسا کہ ۲۲ اکتوبر ۱۸۴۴ کو ہوا، کیونکہ الوہیت جب انسانیت کے ساتھ متحد ہوتی ہے تو گناہ نہیں کرتی۔ شنعار کے دو عظیم دریاؤں کے رُویا انسانیت اور الوہیت کے اتحاد کی اِس حقیقت کی نمائندگی کرتے ہیں کہ انسانیت جب الوہیت کے ساتھ متحد ہو تو گناہ نہیں کرتی۔

We will continue our consideration of verse forty of Daniel chapter eleven in the next article.

در مقالهٔ بعدی به بررسی خود از آیهٔ چهلِ فصل یازدهم دانیال ادامه خواهیم داد.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> شما نیز، چون سنگ‌های زنده، بنا نهاده می‌شوید تا خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدس باشید، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطۀ عیسی مسیح نزد خدا پذیرفته است، تقدیم کنید. اول پطرس ۲:۵

Back to Articles