Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seven

کتاب یوئیل اور لاؤدِیکیائی ساتویں دن کی ایڈونٹسٹ کلیسیا — شمارہ سات

Number Seven

شمارهٔ هفت

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the first few articles we included the passage from The Desire of Ages which addresses Christ presenting the parable of the vineyard to the quibbling Jews. The parable of the song of the vineyard is also the song of Moses and the Lamb which the one hundred and forty-four thousand, and inspiration informs us that a “song” in prophecy represents an “experience.” The one hundred and forty-four thousand follow the Lamb whithersoever He goeth, so they will walk through the same experience as did Christ and Moses. Christ as the omega of ancient Israel’s prophetic history and Moses the alpha of ancient Israel’s prophetic history both lived in parallel periods when a former covenant people were being passed by and as a new covenant people were being chosen. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and of the Lamb by experiencing a history when a former covenant people are being passed by—while the Lord enters into covenant with His final covenant people.

در چند مقالۀ نخست، آن بخش از کتاب آرزوی اعصار را گنجاندیم که در آن، مسیح دربارۀ مَثَلِ تاکستان برای یهودیانِ جدل‌گر سخن می‌گوید. مَثَلِ سرودِ تاکستان، همان سرودِ موسی و برّه نیز هست، که یک‌صد و چهل‌وچهار هزار آن را می‌سرایند؛ و الهام به ما می‌آموزد که «سرود» در نبوت، نمایانگر «تجربه» است. یک‌صد و چهل‌وچهار هزار، برّه را هر جا که برود پیروی می‌کنند؛ از این‌رو، همان تجربه‌ای را از سر خواهند گذراند که مسیح و موسی از سر گذراندند. مسیح، به‌عنوان امگای تاریخ نبویِ اسرائیلِ باستان، و موسی، به‌عنوان آلفای تاریخ نبویِ اسرائیلِ باستان، هر دو در ادوارِ متوازی زیستند؛ ادواری که در آن، قومی از اهلِ عهدِ پیشین کنار گذاشته می‌شدند و در همان حال، قومی از اهلِ عهدِ جدید برگزیده می‌شدند. آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار، سرودِ موسی و برّه را با آزمودنِ تاریخی می‌سرایند که در آن، قومی از اهلِ عهدِ پیشین کنار گذاشته می‌شوند—در حالی که خداوند با قومِ نهاییِ عهدِ خویش داخلِ عهد می‌شود.

Prophetically when Christ was presenting the parable it aligns with Peter addressing the quibbling Jews at Pentecost. In the final crisis, Jesus presenting the parable to the quibbling Jews, represents those who are singing the song of the vineyard to the drunkards of Ephraim. Peter is presenting the same song at Pentecost, only he is singing in the key of Joel. The song of the vineyard is the song of a former covenant people being divorced during the same time that a new covenant people are being married to the Lord. The virgins who were disappointed and entered into the tarrying time were waiting for the marriage, and the perfect fulfillment would be that they are waiting for the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

نبوّياً، عندما كان المسيح يقدّم المثل، فإن ذلك يتوافق مع مخاطبة بطرس لليهود المماحكين يوم الخمسين. وفي الأزمة الأخيرة، فإن تقديم يسوع للمثل لليهود المماحكين يمثّل أولئك الذين ينشدون نشيد الكرم لسكارى أفرايم. وكان بطرس يقدّم النشيد نفسه يوم الخمسين، إلا أنه كان ينشده على مقام يوئيل. إن نشيد الكرم هو نشيد شعب عهدٍ سابق يُطلَّق في الوقت نفسه الذي يُزَفّ فيه إلى الرب شعبُ عهدٍ جديد. أما العذارى اللواتي خاب أملهن ودخلن في زمن الإبطاء، فكنّ ينتظرن العرس، ويكون الإتمام الكامل لذلك أنهن ينتظرن ختم المئة والأربعة والأربعين ألفاً.

The book of Joel begins with its first chapter describing how God’s vineyard has been destroyed by the drinkers of wine and strong drink, who have had the “new wine” cut off from their mouths. As soon as Jesus informed the Jews their kingdom would be taken from them and given to a group of husbandmen who will bring forth the genuine fruits of the vineyard, Jesus switched gears and cited the cornerstone in the temple that was set aside, but which was destined to become the capstone. The beginning was going to be repeated at the end, and when this truth is set forth, it is represented as “marvelous.”

کتاب یوئیل در فصل نخست خود با توصیف این امر آغاز می‌شود که چگونه تاکستان خدا به‌وسیلهٔ می‌گساران و نوشندگانِ شرابِ تند نابود شده است؛ همانان که «شیرهٔ تازه» از دهانشان بریده شده بود. به‌محض آن‌که عیسی یهودیان را آگاه ساخت که پادشاهی از ایشان گرفته خواهد شد و به جماعتی از باغبانان سپرده می‌شود که ثمرات راستینِ تاکستان را به بار خواهند آورد، عیسی مسیر سخن را دگرگون کرد و به سنگِ زاویه در هیکل اشاره نمود که کنار نهاده شده بود، اما مقدر بود که سنگِ سرِ زاویه گردد. آنچه در آغاز رخ داده بود، در پایان تکرار می‌شد، و هنگامی که این حقیقت بیان می‌شود، به‌صورت امری «شگفت‌انگیز» بازنمایی می‌گردد.

The “rule of first mention” in God’s Word informs us that because Joel first addresses the destruction of the vineyard that it is the primary point of his testimony. Joel is not alone for every major prophet begins their testimony addressing the sins and lost condition of Israel.

قاعدهٔ «نخستین ذکر» در کلام خدا به ما می‌آموزد که چون یوئیل نخست به ویرانیِ تاکستان می‌پردازد، این محور اصلیِ شهادت اوست. یوئیل در این امر تنها نیست، زیرا هر نبیِ بزرگ، شهادت خود را با پرداختن به گناهان و وضعیتِ گمشدهٔ اسرائیل آغاز می‌کند.

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

در اشعیا بیست‌وهشت، «مردان استهزاکننده‌ای که» بر «اورشلیم» «حکمرانی می‌کنند» به‌عنوان «میگسارانِ افرایم» و نیز به‌عنوان «تاجِ تکبّر» به تصویر کشیده شده‌اند. «تاج» نمایانگر رهبری است و «تکبّر» نمایانگر سرشتی شیطانی است.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law.

مے نوشوں کا مقابلہ اُس بقیہ («residue») سے کیا گیا ہے جو خدا کے «crown» یعنی جلال کا تاج بن جاتے ہیں، کیونکہ اخیر کی بارش کے دوران خداوند اپنی «kingdom of glory» قائم کرتا ہے، جیسا کہ اُس نے صلیب پر «kingdom of grace» قائم کرکے اُس کی تمثیل پیش کی۔ صلیب پر فضل کی بادشاہی، اتوار کے قانون کے وقت جلال کی بادشاہی کی تمثیل ہے۔

The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living also began. In the sealing time the outpouring of the Holy Spirit began at 9/11, as Jesus breathed a few drops. It is the foundation and the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry that is the capstone. “Marvelous” is a symbol of the period of the outpouring of the spirit from “9/11 unto the Sunday law.”

باران آخر در ۹/۱۱ آغاز شد، هنگامی که مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار و نیز داوریِ زندگان نیز شروع گردید. در زمانِ مُهر شدن، افاضهٔ روح‌القدس در ۹/۱۱ آغاز شد، چنان‌که عیسی چند قطره دمید. این، بنیاد است؛ و افاضهٔ روح‌القدس در فریادِ نیمه‌شب، سنگِ سرِ بناست. «شگفت‌انگیز» نمادی از دورهٔ افاضهٔ روح از «۹/۱۱ تا قانونِ یکشنبه» است.

The parallel, yet opposite symbolism of the “crown” representing leadership is set forth in the narrative of Isaiah twenty-eight when the drunkards who rule Jerusalem are passed by and the leadership of God’s church is given to the residue. This illustrates the parable of the vineyard. The drunkard’s crown is removed and the one hundred and forty-four thousand are then the crown which represents Christ’s kingdom. Isaiah teaches the same truth in chapter twenty-two when Shebna is cast into a far country and replaced with Eliakim. Whether it is the drunkards of Ephraim or Shebna in chapter twenty-two they both represent the leadership of God’s former covenant people being passed by.

نمادپردازیِ موازی، اما متضادِ «تاج» که نمایانگر رهبری است، در روایتِ اشعیا بیست‌وهشت بیان شده است؛ آن‌گاه که میگسارانِ حاکم بر اورشلیم کنار گذاشته می‌شوند و رهبریِ کلیسای خدا به باقی‌ماندگان سپرده می‌شود. این امر مَثَلِ تاکستان را به تصویر می‌کشد. تاجِ میگسار برداشته می‌شود و سپس آن صد و چهل و چهار هزار، تاجی می‌گردند که نمایانگر پادشاهیِ مسیح است. اشعیا همین حقیقت را در باب بیست‌ودو نیز تعلیم می‌دهد، هنگامی که شبنا به سرزمینی دور افکنده می‌شود و اِلیاقیم جای او را می‌گیرد. خواه میگسارانِ افرایم باشند و خواه شبنا در باب بیست‌ودو، هر دو نمایانگر کنار گذاشته شدنِ رهبریِ قومِ عهدِ پیشینِ خدا هستند.

Zechariah identifies the Triumphal Entry, which is also the Midnight Cry, and the verses that follow agree with Isaiah by identifying God’s people as a crown.

زکریاہ فتح مندانہ داخلہ کی شناخت کرتا ہے، جو نصفُ اللیل کی پکار بھی ہے، اور اس کے بعد آنے والی آیات یسعیاہ کے ساتھ موافقت رکھتے ہوئے خدا کے لوگوں کو ایک تاج قرار دیتی ہیں۔

> Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. And I will cut off the chariot from Ephraim, and the horse from Jerusalem, and the battle bow shall be cut off: and he shall speak peace unto the heathen: and his dominion shall be from sea even to sea, and from the river even to the ends of the earth.

> بسیار شادی کن، ای دخترِ صهیون؛ بانگ شادمانی برآور، ای دخترِ اورشلیم: اینک پادشاهِ تو نزد تو می‌آید؛ او عادل است و صاحبِ نجات؛ حلیم است و بر الاغی سوار، و بر کُرّه، یعنی بچّهٔ الاغ. و من ارابه را از افرایم، و اسب را از اورشلیم منقطع خواهم ساخت، و کمانِ جنگی بریده خواهد شد؛ و او با امت‌ها از صلح سخن خواهد گفت؛ و سلطنتِ او از دریا تا دریا، و از نهر تا اقصای زمین خواهد بود.

> As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein is no water.

> در مورد تو نیز، به سبب خونِ عهدِ تو، اسیرانت را از چاهی که در آن آب نیست، بیرون فرستاده‌ام.

> Turn you to the strong hold, ye prisoners of hope: even today do I declare that I will render double unto thee; When I have bent Judah for me, filled the bow with Ephraim, and raised up thy sons, O Zion, against thy sons, O Greece, and made thee as the sword of a mighty man.

> به دژِ استوار بازگردید، ای اسیرانِ امید؛ هم امروز اعلام می‌کنم که به تو دو چندان بازخواهم گردانید؛ آنگاه که یهودا را برای خویش چون کمان خم کرده باشم، و کمان را با افرایم پر ساخته باشم، و پسرانت را، ای صهیون، بر ضد پسرانت، ای یونان، برانگیخته باشم، و تو را همچون شمشیرِ مردی زورآور ساخته باشم.

> And the Lord shall be seen over them, and his arrow shall go forth as the lightning: and the Lord God shall blow the trumpet, and shall go with whirlwinds of the south. The Lord of hosts shall defend them; and they shall devour, and subdue with sling stones; and they shall drink, and make a noise as through wine; and they shall be filled like bowls, and as the corners of the altar. And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. For how great is his goodness, and how great is his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. Zechariah 9:9–17.

> اور خداوند بر فراز ایشان ظاهر خواهد شد، و تیر او همچون برق بیرون خواهد جَست؛ و یهوه خداوند کرنا را خواهد نواخت، و با گردبادهای جنوب پیش خواهد رفت. یهوه صبایوت از ایشان دفاع خواهد کرد؛ و ایشان فرو خواهند خورد و با سنگ‌های فلاخن مغلوب خواهند ساخت؛ و خواهند نوشید و همچون کسانی که از شراب‌اند، غوغا برپا خواهند کرد؛ و مانند کاسه‌ها، و همچون گوشه‌های مذبح، لبریز خواهند شد. و یهوه خدای ایشان، در آن روز ایشان را همچون گلۀ قوم خویش نجات خواهد داد؛ زیرا ایشان چون سنگ‌های تاج خواهند بود که بر زمین او چون عَلَمی افراشته می‌شوند. زیرا نیکویی او چه عظیم است، و جمال او چه عظیم! گندم جوانان را شاداب خواهد ساخت، و شرابِ نو دوشیزگان را. زکریا ۹:۹–۱۷.

Verse eleven (9/11) states, “As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein is no water.” Christ confirmed the covenant with many for one week, and the week began at His baptism. For three and a half years Christ walked among men and in the concluding period of those three and a half years Christ fulfilled Zechariah’s prediction identifying the triumphal entry of the Messiah into Jerusalem. The Midnight Cry began a period which led to Christ’s death, burial and resurrection. Christ’s baptism represents His death, burial and resurrection, so the beginning and ending of the period of three and a half years are the same.

آیهٔ یازده (9/11) می‌گوید: «و تو نیز، به‌سبب خون عهدت، اسیرانت را از چاهی که در آن آبی نیست، بیرون فرستاده‌ام.» مسیح عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار ساخت، و آن هفته با تعمید او آغاز شد. مسیح به مدت سه سال و نیم در میان مردمان گام برداشت، و در بخش پایانی آن سه سال و نیم، پیشگویی زکریا را در شناساییِ ورودِ پیروزمندانهٔ مسیحا به اورشلیم به انجام رسانید. فریاد نیمه‌شب دوره‌ای را آغاز کرد که به مرگ، دفن و قیام مسیح انجامید. تعمید مسیح نمایانگر مرگ، دفن و قیام اوست؛ بنابراین، آغاز و پایانِ دورهٔ سه سال و نیم یکسان است.

Christ’s baptism typifies 9/11, and 9/11 marks the beginning of a period that ends at the Sunday law. At 9/11 the latter rain began to sprinkle and at the Sunday law it is poured out without measure as typified by Christ breathing upon the disciples a few drops of rain in advance of the outpouring at Pentecost.

تعمیدِ مسیح نمونۂ 9/11 ہے، اور 9/11 ایک ایسے دور کے آغاز کی نشان دہی کرتا ہے جو اتوار کے قانون پر ختم ہوتا ہے۔ 9/11 پر بارشِ اخیر نے پھوار کی صورت میں شروع ہونا آغاز کیا، اور اتوار کے قانون پر وہ بے پیمانہ اُنڈیلی جاتی ہے، جیسا کہ اس کی تمثیل اس امر میں پائی جاتی ہے کہ مسیح نے پینتیکست کے موقع پر ہونے والے انڈیلاؤ سے پیشتر، شاگردوں پر بارش کے چند قطرے بطورِ پیشگی اُن پر پھونکے۔

Zechariah 9:11 aligns with 9/11 and also the Midnight Cry which leads to the Sunday law. At 9/11 the Laodicean message arrived as present truth as it had done in 1856 and 1888. The Laodicean message is given to people who are unaware that they are dead. They are in a “pit” with no latter rain message, for their pit has no water. If Laodicea would just respond to the knocking on their hearts the Lord would raise them out of the pit, for until probation closes at the Sunday law they are “prisoners of hope.”

زکریاہ 9:11، 9/11 کے ساتھ بھی مطابقت رکھتی ہے، اور نیز اُس نیم شب کی پکار کے ساتھ جو اتوار کے قانون تک لے جاتی ہے۔ 9/11 پر لاؤدیقیہ کا پیغام، حال کی سچائی کے طور پر، اسی طرح پہنچا جیسے 1856 اور 1888 میں پہنچا تھا۔ لاؤدیقیہ کا پیغام اُن لوگوں کو دیا جاتا ہے جو اس بات سے بے خبر ہیں کہ وہ مردہ ہیں۔ وہ ایک “گڑھے” میں ہیں جہاں پچھلی بارش کا کوئی پیغام نہیں، کیونکہ اُن کے گڑھے میں پانی نہیں۔ اگر لاؤدیقیہ فقط اپنے دلوں پر ہونے والی دستک کا جواب دے تو خداوند اُنہیں گڑھے سے اوپر نکال لے گا، کیونکہ اتوار کے قانون پر آزمائش کی مہلت ختم ہونے تک وہ “امید کے قیدی” ہیں۔

> As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein is no water. Turn you to the strong hold, ye prisoners of hope: even to day do I declare that I will render double unto thee. Zechariah 9:11, 12.

> اما دربارۀ تو نیز، به خونِ عهدِ تو، اسیرانت را از چاهی که در آن آب نیست رها ساخته‌ام. ای اسیرانِ امید، به دژِ استوار بازگردید؛ امروز نیز اعلام می‌کنم که به تو دوچندان بازخواهم گردانید. زکریا ۹:‏۱۱، ۱۲

9/11 empowered the message which arrived in 1989. That message is the third angel’s message, but in the structure and terms of the Millerite reformatory movement, 1989 marked the arrival of the first angel. The first angel’s message was empowered on August 11, 1840 by a fulfillment of a prophecy concerning Islam, and it identifies that 1989’s arrival of the third angel would be empowered by a fulfillment of a prophecy concerning Islam.

9/11 پیامی را که در سال ۱۹۸۹ رسید، توان بخشید. آن پیام، پیام فرشتهٔ سوم است؛ اما در ساختار و اصطلاحات جنبش اصلاحی میلری، سال ۱۹۸۹ زمانِ آمدن فرشتهٔ اول را مشخص کرد. پیام فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به‌واسطهٔ تحقق نبوتی دربارهٔ اسلام قوت یافت، و این امر نشان می‌دهد که آمدن فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۸۹ نیز به‌واسطهٔ تحقق نبوتی دربارهٔ اسلام توان خواهد یافت.

When the prophecy of Islam was confirmed on August 11, 1840 the angel of Revelation ten descended, thus typifying the descent of the angel of Revelation eighteen on 9/11. The empowerment of the first angel in 1840, and the empowerment of the second angel in 1844 both typify the empowerment of the third angel on 9/11. July 18, 2020 was the arrival of the second angel as typified by the first disappointment of the Millerites on April 19, 1844. The histories of both empowerments of the first and second angels of Millerite history, and also the history of the empowerment of the third angel on 9/11 provide witnesses to the empowerment of the message of the Midnight Cry that arrived in July 2023.

هنگامی که نبوت اسلام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تأیید شد، فرشتهٔ مکاشفه ۱۰ نزول کرد و بدین‌سان نزول فرشتهٔ مکاشفه ۱۸ را در ۱۱ سپتامبر به‌صورت نمادین پیش‌نمون ساخت. اقتداربخشی به فرشتهٔ اول در ۱۸۴۰، و اقتداربخشی به فرشتهٔ دوم در ۱۸۴۴، هر دو اقتداربخشی به فرشتهٔ سوم را در ۱۱ سپتامبر به‌صورت نمادین پیش‌نمون می‌سازند. ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ زمان آمدن فرشتهٔ دوم بود، چنان‌که به‌واسطهٔ نخستین ناامیدی میلری‌ها در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ به‌صورت نمادین پیش‌نمون شده بود. تاریخ‌های هر دو اقتداربخشیِ فرشتهٔ اول و دوم در تاریخ میلری، و نیز تاریخ اقتداربخشیِ فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر، همگی شواهدی برای اقتداربخشیِ پیام ندای نیمه‌شب فراهم می‌آورند که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ فرا رسید.

The period of the sealing begins at 9/11 and ends at the Sunday law. It begins with Christ breathing a few drops of the latter rain and ends with tongues of fire carrying a message to the world at Pentecost. Peter identified Pentecost as a fulfillment of Joel. That being the fact of the matter it establishes that Christ’s breathing was also a fulfillment of Joel, for the Pentecostal season has a specific beginning and ending that demonstrates that the alpha is also the omega. The day of Christ’s resurrection the barley first fruit offering was made, and fifty days later on Pentecost the wheat first fruit offering was lifted up. 9/11 typifies the Midnight Cry that arrives just before and leads to the Sunday law. The perfect fulfillment of Zechariah 9:9 representation of the Midnight Cry is post-July 2023.

د مهر لګولو دوره په ۹/۱۱ پیلېږي او د یکشنبې په قانون پای ته رسېږي. دا هغه مهال پیلېږي چې مسیح د وروستي باران څو څاڅکي پو کړي، او په پنتیکاست کې د اور ژبو په نړۍ ته د یوه پیغام د لېږدولو سره پای ته رسېږي. پطرس پنتیکاست د یوئیل د نبوت د پوره کېدو په توګه وپېژاند. ځکه چې حقیقت همدا دی، نو دا ثابته کوي چې د مسیح پو کول هم د یوئیل د نبوت پوره کېدل وو، ځکه د پنتیکاست فصل یو ټاکلی پیل او پای لري چې دا څرګندوي الفا هماغه اومیګا ده. د مسیح د قیامت په ورځ د وربشو د لومړنۍ مېوې نذرانه وړاندې شوه، او پنځوس ورځې وروسته په پنتیکاست کې د غنمو د لومړنۍ مېوې نذرانه پورته شوه. ۹/۱۱ د نیمې شپې فریاد تمثیلوي، هغه فریاد چې د یکشنبې له قانون څخه لږ مخکې را رسېږي او ورته لاره هواروي. د زکریا ۹:۹ د نیمې شپې د فریاد د تمثیل بشپړ پوره کېدل د ۲۰۲۳ کال د جولای له میاشتې وروسته دي.

> Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.

> بسیار شادمان باش، ای دختر صهیون؛ بانگ شادی برآور، ای دختر اورشلیم: اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید؛ او عادل است و نجات با اوست؛ فروتن است و بر الاغی سوار، و بر کرّهٔ الاغ، بچّهٔ الاغ. زکریا ۹:۹.

So Zechariah agrees with Isaiah’s symbolization of God’s people being a crown, but he adds that the crown is also the ensign when he recorded, “for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land“, and Zechariah further echoes the joy associated with Joel’s symbols of “corn” and “new wine,” by stating, “corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids.” As we consider the record of the drunkards of Ephraim in chapter twenty-eight, take note that this is the biblical chapter that identifies the “rest and the refreshing.” This is one of the primary passages in the Scriptures concerning the latter rain, so these drunkards of Ephraim must be the same drunks Joel speaks of.

پس زکریا با نمادپردازیِ اشعیا موافقت دارد که قوم خدا تاج هستند، اما می‌افزاید که تاج همچنین عَلَم است، آنگاه که نوشت: «زیرا ایشان همچون سنگ‌های تاج خواهند بود، برافراشته چون عَلَمی بر زمین او»؛ و زکریا همچنین شادیِ مرتبط با نمادهای «غله» و «شراب تازه» در کتاب یوئیل را بازمی‌تاباند، آنجا که می‌گوید: «غله جوانان را شادمان خواهد ساخت، و شراب تازه دوشیزگان را.» هنگامی که گزارشِ مستانِ افرایم را در فصل بیست‌وهشت بررسی می‌کنیم، توجه داشته باشید که این همان فصلِ کتاب‌مقدس است که «آرامی و طراوت» را مشخص می‌سازد. این یکی از اصلی‌ترین بخش‌ها در کتب مقدس دربارهٔ باران آخر است، پس این مستانِ افرایم باید همان مستانی باشند که یوئیل از آنان سخن می‌گوید.

> Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet: And the glorious beauty, which is on the head of the fat valley, shall be a fading flower, and as the hasty fruit before the summer; which when he that looketh upon it seeth, while it is yet in his hand he eateth it up. In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. …

> وای بر تاجِ تکبّرِ مستانِ افرایم، که زیباییِ باشکوهِ ایشان گلی پژمرده است، و بر فرازِ دره‌های پُربرکتِ کسانی قرار دارد که از شراب مغلوب شده‌اند! اینک، خداوند شخصی زورآور و نیرومند دارد، که همچون توفانِ تگرگ و گردبادی هلاک‌کننده، همچون سیلابِ آب‌های عظیمِ طغیان‌کننده، آن را با دست بر زمین خواهد افکند. تاجِ تکبّرِ مستانِ افرایم زیر پا لگدمال خواهد شد؛ و آن زیباییِ باشکوه که بر فرازِ درهٔ پُربرکت است، گلی پژمرده خواهد شد، و همچون میوهٔ نوبرانه پیش از تابستان؛ که چون بیننده آن را ببیند، در حالی که هنوز در دست اوست، آن را فرو می‌خورد. در آن روز، یهوه صبایوت برای باقی‌ماندگانِ قومِ خویش تاجِ جلال و افسرِ جمال خواهد بود، و روحِ داوری برای آن‌که بر مسندِ داوری می‌نشیند، و قوّت برای آنان که جنگ را تا دروازه بازمی‌گردانند. امّا اینان نیز به سبب شراب گمراه شده‌اند، و به سبب مسکرات از راه منحرف گشته‌اند؛ کاهن و نبی به سبب مسکرات گمراه شده‌اند، شراب ایشان را فرو بلعیده است، به سبب مسکرات از راه منحرف شده‌اند؛ در رؤیا خطا می‌کنند، و در داوری می‌لغزند. زیرا همهٔ سفره‌ها از قی و پلیدی پُر شده است، چندان‌که هیچ جای پاکی باقی نمانده است. …

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned.

> توقّفوا وتحيّروا؛ اصرخوا واصيحوا: هم سكارى ولكن ليس من خمر؛ يترنّحون ولكن ليس من مسكر. لأنّ الربّ قد سكب عليكم روح سبات عميق، وأغمض عيونكم؛ الأنبياء ورؤساءكم، والراؤون قد غطّاهم. وصارت لكم رؤيا الكلّ ككلام سفر مختوم، يدفعونه إلى من هو عالم قائلين: اقرأ هذا، أرجوك؛ فيقول: لا أستطيع، لأنه مختوم. ثم يُدفع السفر إلى من ليس بعالم، قائلين: اقرأ هذا، أرجوك؛ فيقول: لست بعالم.

> Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 28:1–8; 29:9–16.

> پس خداوند فرمود: «از آنجا که این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خویش مرا تکریم می‌کنند، اما دل خود را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من تعلیمی است که از فرمان انسان آموخته شده است؛ بنابراین، اینک من بار دیگر در میان این قوم عملی شگفت‌انگیز، آری، عملی شگفت‌انگیز و حیرت‌آور به‌جا خواهم آورد؛ زیرا حکمتِ حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهمِ فهیمان ایشان پنهان خواهد گردید. وای بر آنان که در ژرفا می‌کوشند تا مشورت خود را از خداوند پنهان سازند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: کیست که ما را ببیند؟ و کیست که ما را بشناسد؟ یقیناً واژگون ساختن امور از سوی شما همچون گلِ کوزه‌گر به شمار خواهد آمد؛ زیرا آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود خواهد گفت: او مرا نساخت؟ یا آیا آنچه پرداخته شده است دربارهٔ پردازندهٔ خود خواهد گفت: او فهمی نداشت؟» اشعیا 28:1–8؛ 29:9–16.

The Lord is going to do a “marvelous work” among the drunkards of Ephraim as he removes their wisdom and understanding, the very two elements associated with understanding the increase of knowledge when a prophetic message is unsealed. It is the wise who understand. Part of the “marvelous work” is removing the knowledge that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah from the minds of the drunkards of Ephraim. The separation of the wise and wicked is part of the Lord’s “marvelous work.” It is the everlasting gospel. After Christ led the quibbling Jews through the parable of the vineyard and thus trapped them into pronouncing their own judgment, He asked a question from Psalm 118:

خداوند در میان مستان افرایم «عملی شگفت‌انگیز» به‌جای خواهد آورد، آنگاه که حکمت و فهم را از ایشان برمی‌گیرد؛ همان دو عنصری که با درکِ فزونیِ معرفت، هنگامی که پیامی نبوی مُهرگشایی می‌شود، پیوند دارند. این حکیمان‌اند که می‌فهمند. بخشی از آن «عمل شگفت‌انگیز» آن است که معرفتی را که شیرِ سبطِ یهودا از مُهر آن می‌گشاید، از اذهانِ مستان افرایم برمی‌دارد. جداییِ میانِ حکیمان و شریران بخشی از «عمل شگفت‌انگیز» خداوند است. این همان انجیل جاودان است. پس از آنکه مسیح یهودیانِ جدل‌پیشه را از طریق مَثَلِ تاکستان هدایت کرد و بدین‌سان آنان را در دام انداخت تا خودْ حکمِ خویش را بر زبان آورند، پرسشی از مزمور ۱۱۸ مطرح کرد:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvelous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> سنگی را که معماران رد کردند، همان سنگِ سرِ زاویه شده است. این از جانب خداوند است؛ و در نظر ما شگفت‌انگیز است. این است روزی که خداوند آن را پدید آورده است؛ در آن شادی خواهیم کرد و مسرور خواهیم شد. مزامیر 118:22–24.

The Lord is to accomplish “a marvelous work and a wonder” upon the drunkards of Ephraim and it includes removing their ability to recognize truth. The “head stone of the corner” is marvelous in the eyes of those who possess Joel’s “new wine.”

خداوند بنا دارد «کاری شگفت‌انگیز و امری حیرت‌آور» را بر مستانِ افرایم به انجام رساند، و این شامل سلب توانایی آنان برای شناخت حقیقت نیز می‌گردد. «سنگِ سرِ زاویه» در نظر کسانی که «شرابِ تازه»‌ی یوئیل را در اختیار دارند، شگفت‌انگیز است.

The drunkards cannot read the book that is sealed whether it is the leadership represented as “learned” or the laity represented by the “not learned.” It is impossible for the drunkards to understand rightly the prophetic testimony of Scriptures as represented as “the book that is sealed.” The drunkards are also twice identified as being “out of the way.” Once again this is recorded in Isaiah twenty-eight a premier latter rain passage of Scripture, where Isaiah identifies the “rest and refreshing” that the drunkards would not hear. The “rest and refreshing” is a message, for it can be heard.

مستان را یارای آن نیست که کتابِ مُهرشده را بخوانند، خواه رهبری‌ای باشند که به عنوان «دانایان» نمایانده شده‌اند، یا عامهٔ مؤمنان که به وسیلهٔ «نادانان» بازنموده شده‌اند. برای مستان محال است که شهادتِ نبویِ کتب مقدس را، که به صورت «کتابِ مُهرشده» تصویر شده است، به‌درستی درک کنند. مستان همچنین دو بار به عنوان کسانی شناسانده شده‌اند که «از راه منحرف شده‌اند.» بار دیگر این امر در اشعیا بیست‌وهشت ثبت شده است، که از برجسته‌ترین مقاطع کلام مقدس دربارهٔ باران آخر است؛ جایی که اشعیا «آرامش و تازگی» را معین می‌سازد، همان چیزی که مستان حاضر نبودند به آن گوش فرا دهند. «آرامش و تازگی» یک پیام است، زیرا شنیده می‌شود.

That drunkenness has taken the drunkards out of the way of Jeremiah’s “old paths” which is the “way” to walk in and find the latter rain, represented as “rest” by Jeremiah. The rejection of the latter rain message by the drunkards of Ephraim is a specific subject of God’s Word. They are drunk because they refused to return to the foundational history which provides the blueprint for the history of the one hundred and forty-four thousand which is the history of the latter rain.

آن مستی، می‌خوارگان را از طریق «راه‌های قدیم» ارمیا بیرون کرده است؛ همان «راهی» که باید در آن سلوک کرد و باران آخر را یافت، که ارمیا آن را به «آرامی» تمثیل می‌کند. رد کردن پیام باران آخر از سوی می‌خوارگان افرایم، موضوعی مشخص در کلام خداست. ایشان مست‌اند، زیرا از بازگشت به تاریخ بنیادی‌ای که نقشهٔ الگوی تاریخِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر را فراهم می‌آورد، سر باز زدند؛ تاریخی که همان تاریخ باران آخر است.

The “marvelous work” that is accomplished upon the drunkards of Ephraim occurs during the outpouring of the latter rain. During the latter rain a testing message produces two classes of worshippers, which are illustrated by the “wine” which they partake of. The wicked have refused to base their prophetic application upon the lines of sacred history and those who employ the “line upon line” methodology of Isaiah twenty-eight partake of the “new wine.” The wicked’s drunkenness is manifested by their inability to understand prophecy, and their blind condition was caused by an unwillingness to return to the foundational old paths. Jesus rebuked the quibbling Jews by asking if they had ever read about the stone which is rejected, and becomes the head of the corner.

آن «عمل شگفت‌انگیز» که بر مستانِ افرایم واقع می‌شود، در هنگام افاضهٔ بارانِ آخر انجام می‌پذیرد. در طی بارانِ آخر، پیامی امتحان‌کننده دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد که با «شرابی» که از آن می‌نوشند به تصویر کشیده شده‌اند. شریران از آن سر باز زده‌اند که تطبیق نبوتیِ خود را بر خطوط تاریخِ مقدس بنا نهند، و آنان که روشِ «خط بر خط»ِ اشعیا بیست‌وهشت را به کار می‌گیرند، از «شرابِ تازه» بهره‌مند می‌شوند. مستیِ شریران در ناتوانیِ ایشان از فهمِ نبوت آشکار می‌شود، و حالتِ کوریِ ایشان از عدمِ تمایل به بازگشت به راه‌های کهنِ بنیادی پدید آمده بود. عیسی یهودیانِ خرده‌گیر را توبیخ کرد و از ایشان پرسید آیا هرگز دربارهٔ آن سنگی نخوانده‌اند که رد می‌شود و سرِ زاویه می‌گردد.

The stone which becomes the head of the corner represents that the prophetic truth that the foundation or cornerstone is duplicated in the capstone. The alpha stone is also the omega stone. The primary prophetic principle which establishes and upholds the methodology of line upon line, (which is the methodology of the latter rain) is that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The primary prophetic principle in the Millerite movement was the day for a year principle that was confirmed when the angel of Revelation ten descended. The primary prophetic principle in the movement of the one hundred and forty-four thousand is that the beginning illustrates the end which was confirmed when the angel of Revelation eighteen descended.

पत्थर जो कोने का सिरा बनता है, यह दर्शाता है कि वह भविष्यद्वाणीगत सत्य, जिसमें नींव अथवा कोने का पत्थर शिखर-पत्थर में पुनरावृत्त होता है। अल्फा-पत्थर ही ओमेगा-पत्थर भी है। वह प्रमुख भविष्यद्वाणीगत सिद्धान्त, जो “पंक्ति पर पंक्ति” की पद्धति को स्थापित और स्थिर रखता है (जो पिछली वर्षा की पद्धति है), यह है कि किसी वस्तु का आरम्भ उसकी समाप्ति को चित्रित करता है। मिलराइट आन्दोलन में प्रमुख भविष्यद्वाणीगत सिद्धान्त “एक दिन एक वर्ष के लिये” का सिद्धान्त था, जिसकी पुष्टि तब हुई जब प्रकाशितवाक्य 10 का स्वर्गदूत उतरा। एक लाख चवालीस हजार की चाल में प्रमुख भविष्यद्वाणीगत सिद्धान्त यह है कि आरम्भ अन्त को चित्रित करता है, जिसकी पुष्टि तब हुई जब प्रकाशितवाक्य 18 का स्वर्गदूत उतरा।

God’s prophetic Word is very detailed in its explanation of the factors involved with the latter rain. One of those facts is that the drunkards of Ephraim are not capable of recognizing the latter rain, and this was typified by the Jews who were suggesting to Peter that the disciples were drunk. The main principle of the methodology is directly set forth as Alpha and Omega repeatedly within God’s Word, but the Word has been sealed unto them. The methodology, the main prophetic rule and the message of the latter rain are some of the sanctified themes in a prophetic line of history that is represented as a “marvelous work.”

کلام نبویِ خدا در تبیینِ عواملِ مربوط به بارانِ آخِر، بسیار دقیق و مشروح است. یکی از آن حقایق این است که مستانِ افرایم قادر به تشخیصِ بارانِ آخِر نیستند، و این امر به‌وسیلهٔ یهودیانی که به پطرس القا می‌کردند که شاگردان مست هستند، تمثیل یافته بود. اصلِ اساسیِ این روش‌شناسی، بارها در سراسرِ کلامِ خدا به‌صورتِ مستقیم همچون آلفا و اُمگا بیان شده است، اما کلام بر ایشان مُهر شده است. این روش‌شناسی، قاعدهٔ اصلیِ نبوی، و پیامِ بارانِ آخِر، از جمله مضامینِ تقدیس‌شده در یک خطِّ تاریخیِ نبوی هستند که به‌عنوانِ «عملی شگفت‌انگیز» نمود یافته است.

> Again the word of the Lord of hosts came to me, saying, Thus saith the Lord of hosts; I was jealous for Zion with great jealousy, and I was jealous for her with great fury. Thus saith the Lord; I am returned unto Zion, and will dwell in the midst of Jerusalem: and Jerusalem shall be called a city of truth; and the mountain of the Lord of hosts the holy mountain. Thus saith the Lord of hosts; There shall yet old men and old women dwell in the streets of Jerusalem, and every man with his staff in his hand for very age. And the streets of the city shall be full of boys and girls playing in the streets thereof.

> باز کلامِ ربّ‌الافواج بر من نازل شد و گفت: ربّ‌الافواج چنین می‌فرماید: من برای صهیون به غیرتی عظیم غیور بوده‌ام، و با خشمی عظیم برای او غیور بوده‌ام. خداوند چنین می‌فرماید: به صهیون بازگشته‌ام و در میان اورشلیم ساکن خواهم شد؛ و اورشلیم شهرِ راستی نامیده خواهد شد، و کوهِ ربّ‌الافواج، کوهِ مقدّس. ربّ‌الافواج چنین می‌فرماید: هنوز پیرمردان و پیرزنان در کوچه‌های اورشلیم ساکن خواهند شد، و هر مرد عصای خویش را به سبب کثرتِ سالخوردگی در دست خواهد داشت. و کوچه‌های شهر از پسران و دخترانی که در کوچه‌های آن بازی می‌کنند، پر خواهد شد.

> Thus saith the Lord of hosts; If it be marvellous in the eyes of the remnant of this people in these days, should it also be marvellous in mine eyes? saith the Lord of hosts. Thus saith the Lord of hosts; Behold, I will save my people from the east country, and from the west country; And I will bring them, and they shall dwell in the midst of Jerusalem: and they shall be my people, and I will be their God, in truth and in righteousness. Thus saith the Lord of hosts; Let your hands be strong, ye that hear in these days these words by the mouth of the prophets, which were in the day that the foundation of the house of the Lord of hosts was laid, that the temple might be built. For before these days there was no hire for man, nor any hire for beast; neither was there any peace to him that went out or came in because of the affliction: for I set all men every one against his neighbour. But now I will not be unto the residue of this people as in the former days, saith the Lord of hosts. Zechariah 8:1–11.

> یهوهٔ لشکرها چنین می‌فرماید: اگر این امر در نظرِ باقی‌ماندگانِ این قوم در این ایام شگفت‌انگیز باشد، آیا در نظرِ من نیز شگفت‌انگیز خواهد بود؟ یهوهٔ لشکرها می‌فرماید. یهوهٔ لشکرها چنین می‌فرماید: اینک، قومِ خود را از سرزمینِ مشرق و از سرزمینِ مغرب نجات خواهم داد؛ و ایشان را خواهم آورد، و در میانِ اورشلیم ساکن خواهند شد؛ و ایشان قومِ من خواهند بود، و من خدایِ ایشان خواهم بود، در راستی و عدالت. یهوهٔ لشکرها چنین می‌فرماید: دست‌های شما قوی باشد، ای شما که در این ایام این سخنان را از دهانِ انبیا می‌شنوید، همانانی که در روزی بودند که بنیادِ خانهٔ یهوهٔ لشکرها نهاده شد، تا هیکل بنا شود. زیرا پیش از این ایام، برای انسان مزدی نبود و برای چارپا نیز مزدی نبود؛ و برای آن‌که بیرون می‌رفت یا اندرون می‌آمد، به سببِ تنگی و مصیبت، صلحی نبود؛ زیرا من همهٔ مردمان را، هر یک را، بر ضدِّ همسایه‌اش برانگیختم. اما اکنون با باقی‌ماندگانِ این قوم مانند ایامِ نخستین رفتار نخواهم کرد، یهوهٔ لشکرها می‌فرماید. زکریا ۸:۱–۱۱.

Zechariah states, “Let your hands be strong, ye that hear in these days these words by the mouth of the prophets, which were in the day that the foundation of the house of the Lord of hosts was laid, that the temple might be built.” What strengthens God’s people is the message of the foundation that becomes the headstone. That message is that the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

زکریاہ فرماتا ہے، “تمہارے ہاتھ مضبوط ہوں، اے وہ لوگو جو اِن دنوں میں اِن باتوں کو اُن نبیوں کے منہ سے سنتے ہو، جو اُس دن موجود تھے جب ربُّ الافواج کے گھر کی بنیاد ڈالی گئی، تاکہ ہیکل تعمیر کی جائے۔” خدا کے لوگوں کو جو چیز مضبوط کرتی ہے وہ اُس بنیاد کا پیغام ہے جو کونے کے سرے کا پتھر بن جاتی ہے۔ وہ پیغام یہ ہے کہ میلرائٹ تاریخ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی تاریخ میں دہرائی جاتی ہے۔

Christ askes, “If it be marvellous in the eyes of the remnant of this people in these days, should it also be marvellous in mine eyes?” That question identifies the prophetic period of God’s “marvelous work” that is the subject of every prophet, but it also identifies when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is the same point as when they are sealed, and the same point the movement changes from militant to triumphant, which is also where the work of combining divinity with humanity among this group of people is finalized as the sanctuary is truly cleansed. This can be recognized in the verses for the prophetic history represented by His “marvelous work” is marvelous in God’s eyes and the eyes of the remnant, and eye to eye is a symbol of unity. The unity here represented is speaking of the sealing of God’s people who follow the Lamb withersoever He goeth who have reached a point that they would die rather than sin and misrepresent the character of Christ.

مسیح می‌پرسد: «اگر این امر در این ایام در نظرِ بقیّهٔ این قوم شگفت‌انگیز باشد، آیا در نظرِ من نیز شگفت‌انگیز خواهد بود؟» این پرسش، دورهٔ نبویِ «کارِ شگفت‌انگیز» خدا را که موضوع سخنِ هر نبی است مشخص می‌سازد؛ اما همچنین زمانی را نیز مشخص می‌کند که جنبشِ لائودیکیه‌ایِ صد و چهل و چهار هزار به جنبشِ فیلادلفیاییِ صد و چهل و چهار هزار تبدیل می‌شود. این همان نقطه‌ای است که ایشان مهر می‌شوند، و همان نقطه‌ای که جنبش از حالتِ مجاهد به حالتِ ظافر تغییر می‌یابد؛ و نیز همان‌جاست که عملِ متحد ساختنِ الوهیت با انسانیت در میانِ این گروه از مردم به کمال می‌رسد، آنگاه که مقدّسگاه حقیقتاً تطهیر می‌شود. این امر را می‌توان در آیات بازشناخت، زیرا تاریخِ نبوی‌ای که به‌وسیلهٔ «کارِ شگفت‌انگیز» او بازنمایی می‌شود، در نظرِ خدا و در نظرِ بقیّه شگفت‌انگیز است، و «چشم در چشم» نمادِ یگانگی است. یگانگی‌ای که در اینجا بازنمایی شده است، ناظر به مُهر شدنِ قومِ خداست که برّه را هر جا که می‌رود پیروی می‌کنند و به نقطه‌ای رسیده‌اند که حاضرند بمیرند تا گناه نکنند و شخصیتِ مسیح را بد معرفی ننمایند.

Micah identifies the foundational history of ancient Israel as “marvelous things.”

میکاه تاریخ بنیادینِ اسرائیلِ باستان را «چیزهای شگفت‌انگیز» توصیف می‌کند.

> According to the days of thy coming out of the land of Egypt will I show unto him marvellous things. Micah 7:15.

> مطابقِ اُن دنوں کے جب تُو مُلکِ مصر سے نکلا تھا، مَیں اُسے عجیب چیزیں دکھاؤں گا۔ میکاہ 7:15۔

The “marvelous works” are foundational history which is “marvelous” because the foundational history is repeated in the ending history, represented by the capstone. The “marvelous works” are the history that begins with the corner stone and ends with the “cap stone.” His “marvelous works” were manifested in the history of Moses and repeated in the history of Christ. Moses was the corner stone and Christ was the cap stone. Moses is alpha and Christ omega prophetically.

«کارهای شگفت‌انگیز» همان تاریخِ بنیانی است که «شگفت‌انگیز» خوانده می‌شود، زیرا آن تاریخِ بنیانی در تاریخِ پایانی تکرار می‌گردد؛ تاریخی که به‌وسیلهٔ سنگِ سرِ زاویه نمایان شده است. «کارهای شگفت‌انگیز» آن تاریخی است که با سنگِ زاویه آغاز می‌شود و با «سنگِ سرِ زاویه» پایان می‌یابد. «کارهای شگفت‌انگیز» او در تاریخِ موسی آشکار شد و در تاریخِ مسیح تکرار گردید. موسی سنگِ زاویه بود و مسیح سنگِ سرِ زاویه. موسی به‌طور نبوی آلفا است و مسیح امگا.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” The Desire of Ages, 797.

> «از موسی، همان آلفای تاریخ کتاب‌مقدس، آغاز کرده، مسیح در تمامی کتب مقدسه امور مربوط به خویشتن را تفسیر نمود.» آرزوی اعصار، ۷۹۷.

Moses taught, and Peter used Moses’ words at Pentecost to identify that Moses typified Christ.

موسیٰ نے تعلیم دی، اور پطرس نے پینتیکوست کے دن موسیٰ کے الفاظ استعمال کرکے یہ واضح کیا کہ موسیٰ مسیح کا نمونہ تھا۔

> But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:18–24.

> لیکن اُن باتوں کو، جنہیں خدا نے اپنے سب نبیوں کی زبانی پہلے سے ظاہر کیا تھا کہ مسیح دکھ اٹھائے گا، اُسی نے یوں پورا کیا۔ پس توبہ کرو اور رجوع لاؤ تاکہ تمہارے گناہ مٹا دیے جائیں، جب خداوند کے حضور سے تازگی کے زمانے آئیں؛ اور وہ یسوع مسیح کو بھیجے، جو پہلے سے تمہارے لیے منادی کیا گیا تھا؛ جسے آسمان کا اپنے اندر لیے رہنا ضروری ہے اُس وقت تک جب سب چیزوں کی بحالی کے زمانے آئیں، جن کی بابت خدا نے ازل سے اپنے سب مقدس نبیوں کی زبانی فرمایا ہے۔ کیونکہ موسیٰ نے باپ دادا سے سچ مچ کہا، خداوند تمہارا خدا تمہارے بھائیوں میں سے تمہارے لیے ایک نبی میری مانند برپا کرے گا؛ جو کچھ وہ تم سے کہے، تم سب باتوں میں اُس کی سننا۔ اور یوں ہوگا کہ جو جان اُس نبی کی نہ سنے گی، وہ قوم میں سے نیست و نابود کر دی جائے گی۔ بلکہ سموئیل سے لے کر اُن سب نبیوں تک جو اُس کے بعد آئے، جتنوں نے بھی کلام کیا، انہوں نے بھی اِن دنوں کی پیشین گوئی کی ہے۔ اعمال 3:18–24۔

Moses as alpha and Christ as omega was established by Peter’s second witness of Moses at the Pentecostal outpouring, and in so doing Peter is emphasizing and identifying that a primary component of the latter rain message (and the controversy raised against it) is the prophetic principle of “alpha and omega.” That principle is the one hundred and forty-four thousand’s counterpart to the year/day principle in Millerite history. The principle of “alpha and omega” is the principle of ‘the foundation becoming the cap stone,’ it is the principles of ‘Moses and the Lamb;’ and therefore is identified by inspiration as one of the verses in the song of the vineyard, which is also the song of Moses and the Lamb.

این‌که موسی به‌عنوان آلفا و مسیح به‌عنوان اُمگا مطرح شده‌اند، به‌واسطهٔ دومین شهادت پطرس دربارهٔ موسی در ریزش پنتیکاستی تثبیت گردید؛ و پطرس با این کار تأکید می‌ورزد و مشخص می‌سازد که یکی از مؤلفه‌های اصلی پیام باران آخر (و مجادله‌ای که بر ضد آن برانگیخته می‌شود) اصل نبویِ «آلفا و اُمگا» است. این اصل، همتای اصل سال/روز برای صد و چهل و چهار هزار نفر در تاریخ میلریتی است. اصل «آلفا و اُمگا» همان اصلِ «پیْ به سنگِ سرزاویه تبدیل می‌شود» است؛ همان اصولِ «موسی و بره» است؛ و از این‌رو به‌وسیلهٔ الهام به‌عنوان یکی از آیات در سرودِ تاکستان شناخته می‌شود، که همان سرودِ موسی و بره نیز هست.

The beginning and ending that is represented by the various prophetic lines represent the history where God accomplishes His “marvelous works,” and it is the light that is brought out from recognizing what the symbol of “marvelous works” represents that transforms a Laodicean unto a Philadelphia thus becoming a stone in a temple that is being built, as was the Millerite temple built in 46 years leading up to October 22, 1844 when the Lord suddenly came to His temple.

آغاز و انجامی که به‌وسیلهٔ خطوط گوناگون نبوی به تصویر کشیده شده است، تاریخِ وقوعی را نمایان می‌سازد که در آن خدا «اعمال شگفت‌انگیز» خود را به انجام می‌رساند؛ و این همان نوری است که از تشخیصِ آنچه نمادِ «اعمال شگفت‌انگیز» بیانگر آن است، پدید می‌آید و یک لائودیکیه‌ای را به فیلادلفیایی تبدیل می‌کند، و بدین‌سان او سنگی در هیکلی می‌گردد که در حال بنا شدن است، همان‌گونه که هیکل میلری در طی ۴۶ سال بنا شد و به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ منتهی گردید، هنگامی که خداوند ناگهان به هیکل خود آمد.

> If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:3–10.

> اگر واقعاً چشیده‌اید که خداوند کریم است. و چون به سوی او می‌آیید، به سوی آن سنگ زنده که هرچند از جانب مردم مردود شد، اما نزد خدا برگزیده و گران‌بهاست، شما نیز همچون سنگ‌های زنده بنا می‌شوید تا خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدس باشید، تا قربانی‌های روحانی بگذرانید که به‌واسطۀ عیسی مسیح نزد خدا پذیرفته است. ازاین‌رو در کتاب نیز آمده است: «اینک در صهیون سنگ زاویه‌ای اصلی می‌نهم، برگزیده و گران‌بها؛ و هر که به او ایمان آورد، هرگز سرافکنده نخواهد شد.» پس برای شما که ایمان دارید، او گران‌بهاست؛ اما برای آنان که نافرمان‌اند، «همان سنگی که بناکنندگان مردود شمردند، همان سرِ زاویه شده است»، و نیز «سنگی برای لغزش و صخره‌ای برای عثار»؛ یعنی برای آنان که در کلام می‌لغزند، چون نافرمان‌اند؛ و برای همین نیز مقرر شده بودند. اما شما نسل برگزیده، کهانت شاهانه، امت مقدس، و قومی خاص هستید، تا فضایل او را اعلام کنید که شما را از ظلمت به نور شگفت‌انگیز خویش فراخوانده است؛ شما که زمانی قوم نبودید، اما اکنون قوم خدایید؛ شما که رحمت نیافته بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:۳–۱۰.

To be called into His marvelous light identifies when the call is made, for the waymark of 1888, which is aligned by inspiration as the rebellion of Korah in the alpha history of Moses is brought to the last days it aligns with 9/11, when the Laodicean message arrives with the third angel according to inspiration. Laodiceans in prophecy are “blind,” meaning they are in darkness, and the call to come out of darkness began when the Laodicean message arrived in 1856, 1888 and 9/11. At 9/11 the “call out of darkness” was not only a call to understand the light of the angel of Revelation eighteen, but also a call to the hearer into the very history where God’s “marvelous works” will find their perfect fulfillments.

دعا شدن به نور عجیب او زمانِ این دعوت را مشخص می‌سازد، زیرا نشانهٔ راهِ ۱۸۸۸، که بنا بر الهام با شورشِ قورح در تاریخِ آلفای موسی منطبق است، هنگامی که به ایام آخر آورده می‌شود با ۱۱ سپتامبر هم‌راستا می‌گردد؛ زمانی که پیامِ لائودیکیه مطابقِ الهام همراه با فرشتهٔ سوم می‌رسد. لائودیکیان در نبوت «کور» هستند، یعنی در تاریکی‌اند، و دعوت به بیرون آمدن از تاریکی از هنگامی آغاز شد که پیامِ لائودیکیه در ۱۸۵۶، ۱۸۸۸ و ۱۱ سپتامبر رسید. در ۱۱ سپتامبر، «دعوت به بیرون آمدن از تاریکی» نه فقط دعوتی برای درکِ نورِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده بود، بلکه همچنین دعوتی بود برای شنونده تا به همان تاریخی داخل شود که در آن «اعمالِ شگفت‌انگیز» خدا به کامل‌ترین تحقق‌های خود خواهند رسید.

It has been demonstrated repeatedly over the past three decades that the prophetic definition of the “everlasting gospel” is a history where a prophetic truth is unsealed which initiates a three-step testing process, with two characteristics of distinction in the three tests. The first two tests are different in nature than the third, for the third is a litmus test which demonstrates whether you passed the first and second tests. The other distinction in the everlasting gospel is that you must pass the current test to be involved with the following test.

در طول سه دهۀ گذشته بارها نشان داده شده است که تعریف نبویِ «انجیل جاودان» تاریخی است که در آن یک حقیقت نبوی مُهرگشایی می‌شود و فرایند آزمایشیِ سه‌مرحله‌ای را آغاز می‌کند، با دو ویژگیِ متمایز در این سه آزمون. دو آزمون نخست از حیث ماهیت با آزمون سوم متفاوت‌اند، زیرا آزمون سوم محکِ آشکارسازی است که نشان می‌دهد آیا از آزمون اول و دوم کامیاب بیرون آمده‌اید یا نه. تمایز دیگر در انجیل جاودان آن است که برای درگیر شدن با آزمونِ پس از آن، باید از آزمونِ جاری سربلند عبور کنید.

The history of the “marvelous works” is also the history where the “everlasting gospel” reaches its climax, for the hour of judgment that is announced by the first angel and identified as the everlasting gospel finds its perfect fulfillment beginning at 9/11. The judgment that is being warned about for the Millerites was October 22, 1844 when the door closed in the parable of the ten virgins, thus typifying the Sunday law when the door closes again in the parable of the ten virgins. 9/11 is announcing that the hour of God’s executive judgment begins at the Sunday law, just as the Millerites announced that the hour of the investigative judgment began on October 22, 1844.

تاریخِ «اعمالِ شگفت‌انگیز» همچنین همان تاریخی است که در آن «انجیل جاودانی» به اوج خود می‌رسد، زیرا ساعتِ داوری که فرشتهٔ اول آن را اعلام می‌کند و به‌عنوان انجیل جاودانی شناخته می‌شود، کمالِ تحققِ خود را از 9/11 آغاز می‌کند. داوری‌ای که میلری‌ها دربارهٔ آن هشدار داده می‌شدند، 22 اکتبر 1844 بود، هنگامی که در مَثَلِ ده باکره در بسته شد؛ و بدین‌سان، به‌صورت نمادین به قانون یکشنبه اشاره داشت، زمانی که در مَثَلِ ده باکره بار دیگر در بسته می‌شود. 9/11 اعلام می‌کند که ساعتِ داوریِ اجراییِ خدا در قانون یکشنبه آغاز می‌شود، همان‌گونه که میلری‌ها اعلام کردند که ساعتِ داوریِ تحقیقی در 22 اکتبر 1844 آغاز شد.

From 9/11 unto the Sunday law is a period that is represented as “Gods’ marvelous works,” and just as the foundational stone that becomes “the head of the corner,” and just as the “Pentecostal season,” and just as “Habakkuk chapter two,” and as “the sealing time of the one hundred and forty-four thousand,” and as “the image of the beast testing time,” and as “the everlasting gospel,” and as “the sacred history of 1840 to 1844,” and as the history of “Revelation chapter ten,” and as “the history from Christ’s baptism unto His death.”

له ۹/۱۱ څخه تر قانونِ یک‌شنبې پورې هغه دوره ده چې د «خدای عجایب اعمال» په توګه تمثیل شوې ده؛ او هماغسې لکه هغه بنسټیزه ډبره چې «د کونج سر» ګرځي؛ او هماغسې لکه «د پنتیکوست موسم»؛ او هماغسې لکه «د حبقوق دویم فصل»؛ او هماغسې لکه «د یو سل او څلور څلوېښت زرو د مهر کولو وخت»؛ او هماغسې لکه «د حیوان د انځور د ازمایښت وخت»؛ او هماغسې لکه «ابدي انجیل»؛ او هماغسې لکه «د ۱۸۴۰ څخه تر ۱۸۴۴ پورې سپېڅلی تاریخ»؛ او هماغسې لکه د «مکاشفې لسم فصل» تاریخ؛ او هماغسې لکه «له مسیح د بپتسمې څخه تر د هغه د مرګ پورې تاریخ».

The history represented in a fractal by His baptism began the period of 2520 days that ended at the cross. Christ’s baptism represented His death, burial and resurrection which was literally fulfilled at the end of the 1260 days.

تاریخی که در یک فراکتال به‌وسیلهٔ تعمید او بازنمایی شد، دورهٔ ۲۵۲۰ روزه‌ای را آغاز کرد که بر صلیب پایان یافت. تعمید مسیح نمایانگر مرگ، دفن و رستاخیز او بود، که به‌طور لفظی در پایان ۱۲۶۰ روز تحقق یافت.

When the Holy Spirit descended at Christ’s baptism it typified the descent of the angel of Revelation eighteen on 9/11. 1260 prophetic days later the events symbolized by baptism were literally fulfilled at the cross. The history from the baptism to the cross contains a symbolic alpha history which is fulfilled literally at the end of the period. The alpha and omega histories are fractals of the entire overall history. The history from the baptism to the cross is “God’s marvelous works,” and that history is also represented by “Christ’s baptism” and also by His literal “death, burial and resurrection,” and therefore also by “the baptism of ancient Israel at the Red Sea,” and also by “the baptism of the eight souls during the history of Noah.” All of these periods represent the history of His “marvelous works.”

هنگامی که روح‌القدس در تعمید مسیح نازل شد، این امر نزول فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را در 9/11 به‌طور نمادین پیش‌نمایی می‌کرد. 1260 روز نبوتی بعد، رویدادهایی که به‌وسیلهٔ تعمید نمادپردازی شده بودند، به‌طور واقعی بر صلیب تحقق یافتند. تاریخ از تعمید تا صلیب، دربرگیرندهٔ یک تاریخِ الفای نمادین است که در پایان آن دوره به‌طور واقعی تحقق می‌یابد. تاریخ‌های آلفا و امگا، فراکتال‌هایی از کل تاریخِ جامع هستند. تاریخ از تعمید تا صلیب «اعمال شگفت‌انگیز خدا» است، و آن تاریخ همچنین به‌وسیلهٔ «تعمید مسیح» و نیز به‌وسیلهٔ «مرگ، دفن و رستاخیز» حقیقی او بازنمایی می‌شود، و بنابراین نیز به‌وسیلهٔ «تعمید اسرائیلِ باستان در دریای سرخ» و نیز به‌وسیلهٔ «تعمید هشت جان در خلال تاریخ نوح». همهٔ این دوره‌ها نمایانگر تاریخِ «اعمال شگفت‌انگیز» او هستند.

When it comes to the number 8 as a symbol of resurrection it was those eight souls on the ark that are the first mention of the number eight as a symbol, and with the rule of first mention, all the prophetic details are in the first mention. The eight souls are going from the old earth to a new earth, are they not?

در خصوص عدد ۸ به‌عنوان نماد رستاخیز، آن هشت جانِ حاضر در کشتی نخستین ذکری هستند که از عدد ۸ به‌عنوان نماد به میان می‌آورند، و بر پایهٔ قاعدهٔ نخستین ذکر، تمامی جزئیات نبوی در همان نخستین ذکر نهفته است. آن هشت جان از زمین کهنه به زمینی نو می‌گذرند، آیا چنین نیست؟

Those eight souls lived through the time of the rain, but all who refused the warning message of the rain died, correct? The “8” souls that go to the new earth that are represented with the history of the rejected warning message, the closed door, the rain and the new earth went through a dispensational change from the old world to the new world.

آن هشت نفس در زمانِ باران زنده ماندند، اما همهٔ کسانی که پیامِ هشدارِ باران را رد کردند، مردند، درست است؟ آن «هشت» نفسی که به زمینِ جدید می‌روند و با تاریخِ پیامِ هشدارِ ردشده، درِ بسته، باران، و زمینِ جدید نمایانده شده‌اند، از یک تغییرِ تدبیری از جهانِ قدیم به جهانِ جدید عبور کردند.

The dispensational change that marks the eight souls who are the one hundred and forty-four thousand is the transition from Laodicea unto Philadelphia, which is also the transition from the church militant composed of wheat and tares unto the church triumphant composed of only the first fruit wheat offering that is lifted up as an ensign offering for all the world to see, similar to viewing a lone boat upon stormy waters. Those people are the 8 that is of the 7, and the history of the ark crossing and the Red Sea crossing are both illustrations of His “marvelous works.”

تغییر تدبیری که آن هشت جان را که همان صد و چهل و چهار هزار هستند مشخص می‌سازد، گذار از لائودیکیه به فیلادلفیه است؛ و این همچنین گذار از کلیسای مجاهد، مرکب از گندم و کرکاس، به کلیسای ظافر است که تنها از پیشکشِ گندمِ نوبرانه تشکیل شده و همچون پیشکشی برافراشته می‌شود تا برای تمامی جهان دیدنی باشد، همانند تماشای قایقی تنها بر آب‌های طوفانی. آن مردم همان ۸ هستند که از ۷ است، و تاریخِ عبورِ کشتی و عبورِ دریای سرخ، هر دو، تمثیل‌هایی از «اعمال شگفت‌انگیز» او هستند.

Those souls are they who were resurrected in fulfillment of Revelation 11:11. They are God’s covenant people, represented by their father Abraham who bore the token of the covenant through circumcision that was to take place on the eighth day.

آنان جان‌هایی هستند که در تحققِ مکاشفه ۱۱:۱۱ قیام کردند. ایشان قومِ عهدِ خدا هستند، که به‌وسیلهٔ پدرشان ابراهیم نمایانده می‌شوند؛ همان که نشانِ عهد را از راهِ ختنه، که می‌بایست در روزِ هشتم انجام می‌گرفت، بر خود داشت.

All these lines represent the same period of time, and that period of time begins with the foundations of 9/11 and ends at the Sunday law. 9/11 is the foundation stone and the Sunday law is the cap stone. In the history of rebuilding Jerusalem in the time of Nehemiah and Ezra the foundation was completed during the history of the first decree and the temple itself was finished well before the third decree. In Millerite history the foundations were established in May of 1842 when the 1843 chart was published. The Millerite temple was to be forty-six years in erecting, from 1798 unto 1844. Before October 22, 1844 the Millerite temple was finished, the cap stone being the Midnight Cry. When the Midnight Cry concluded on October 22, 1844 the alpha and third decree of 457 BC had met its counterpart in the omega of 1844. 457 BC as the alpha to the 2300 years and 1844 as the omega. Both the same at one level, for a decree or an angel are both messages, and they both typify the Sunday law, where there will be a decree and where the third angel’s message swells to a loud cry.

تمام این خطوط نمایانگر همان دورهٔ زمانی‌اند، و آن دورهٔ زمانی با بنیان‌های 11/9 آغاز می‌شود و به قانون یکشنبه پایان می‌یابد. 11/9 سنگِ بنیاد است و قانون یکشنبه سنگِ سرزاویه. در تاریخ بازسازی اورشلیم در زمان نحمیا و عزرا، پی در جریان تاریخِ فرمانِ نخست تکمیل شد و خودِ هیکل بسیار پیش از فرمان سوم به اتمام رسید. در تاریخ میلریتی، بنیان‌ها در مه 1842، هنگامی که نمودار 1843 منتشر شد، برقرار گردید. هیکلِ میلریتی قرار بود چهل‌وشش سال در حال برپا شدن باشد، از 1798 تا 1844. پیش از 22 اکتبر 1844، هیکلِ میلریتی به اتمام رسیده بود، و سنگِ سرزاویه فریاد نیمه‌شب بود. هنگامی که فریاد نیمه‌شب در 22 اکتبر 1844 به پایان رسید، آلفا و فرمان سومِ 457 ق.م. با همتای خود در امگای 1844 تلاقی کرده بود: 457 ق.م. به‌عنوان آلفای 2300 سال، و 1844 به‌عنوان امگا. هر دو در یک سطح یکسان‌اند، زیرا فرمان یا فرشته هر دو پیام‌اند، و هر دو قانون یکشنبه را نمونه‌وار می‌سازند، جایی که فرمانی صادر خواهد شد و جایی که پیام فرشتهٔ سوم به فریادی بلند فزونی خواهد یافت.

From 457 BC until 408 BC, forty-nine years were identified by Daniel as the period of time when the Jews would finish building “the street shall be built again, and the wall, even in troublous times.”

از سال ۴۵۷ پیش از میلاد تا ۴۰۸ پیش از میلاد، چهل‌ونه سال از سوی دانیال به‌عنوان دوره‌ای تعیین شده بود که در آن یهودیان بنای خود را به پایان می‌رساندند: «کوچه دوباره بنا خواهد شد، و حصار نیز، حتی در زمان‌های سخت.»

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> پس بدان و آگاه باش که از زمان صدور فرمان برای بازسازی و بنای دوبارۀ اورشلیم تا مسیحِ رئیس، هفت هفته و شصت‌ودو هفته خواهد بود؛ کوچه و حصار دوباره بنا خواهند شد، هرچند در زمان‌های سخت. دانیال ۹:۲۵

457 BC and 1844 are the alpha and omega to the prophecy of the 2300 years. They both typify the Sunday law, for as an alpha and omega they are the same, and the disappointment of 1844 is aligned by inspiration with the disappointment of the cross. If 1844 typifies the cross, and it does, then its alpha counterpart (457 BC) does so as well. 1844 unto 1863 illustrates the testing process of the third angel. That testing process is represented by the 49 years between the third decree, the Sunday law decree and the finishing of the work of the street and the wall that takes place in troublous time.

۴۵۷ قبل از میلاد و ۱۸۴۴، آلفا و اُمگای نبوتِ ۲۳۰۰ ساله‌اند. هر دوی آن‌ها به‌طور نمادین قانون یک‌شنبه را مجسم می‌سازند، زیرا چون آلفا و اُمگا یکی هستند، و ناامیدیِ ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ الهام با ناامیدیِ صلیب هم‌راستا شده است. اگر ۱۸۴۴ نمونهٔ صلیب باشد، و چنین هست، پس همتای آلفای آن (۴۵۷ قبل از میلاد) نیز چنین است. ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ فرایندِ آزمونِ فرشتهٔ سوم را به تصویر می‌کشد. آن فرایندِ آزمون با ۴۹ سالِ میان فرمانِ سوم، فرمانِ قانونِ یک‌شنبه، و تکمیلِ کارِ کوچه و دیوار که در زمانِ مصیبت انجام می‌پذیرد، نمایش داده شده است.

457 BC unto 408 BC is the alpha history of the 2300 years that illustrates the omega history of 1844 unto 1863. Those two histories illustrate the history of the one hundred and forty-four thousand after they are sealed at the Sunday law until human probation closes. The work of the one hundred and forty-four thousand is to call men and women back to the “old paths” which is portrayed by Isaiah as rebuilding the old waste places, and which Jeremiah identifies as the path that leads to the latter rain message. The “wall” is the law of God which the one hundred and forty-four thousand will represent unto the entire world as an ensign. This will take place in the troublous times of the third woe of Islam, for it is Islam that angers the nations. The work and the troublous times continue until Michael stands up.

از ۴۵۷ ق.م. تا ۴۰۸ ق.م. تاریخِ آلفای ۲۳۰۰ سال است که تاریخِ اومگای ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ را به تصویر می‌کشد. این دو تاریخ، تاریخِ صد و چهل و چهار هزار را پس از آن‌که در هنگامِ قانونِ یکشنبه مُهر می‌شوند تا هنگامِ بسته‌شدنِ مهلتِ آزمایشِ بشر، ترسیم می‌کنند. کارِ صد و چهل و چهار هزار این است که مردان و زنان را به «راه‌های قدیم» بازخوانند؛ همان که اشعیا آن را به‌صورتِ بازسازیِ ویرانه‌های کهن به تصویر می‌کشد، و ارمیا آن را راهی معرفی می‌کند که به پیامِ بارانِ آخر می‌انجامد. «حصار» همان شریعتِ خداست که صد و چهل و چهار هزار آن را برای تمامی جهان همچون عَلَمی نمایان خواهند ساخت. این در ایامِ دشوارِ وایِ سومِ اسلام روی خواهد داد، زیرا این اسلام است که امت‌ها را به خشم می‌آورد. این کار و این ایامِ دشوار ادامه می‌یابد تا میکائیل برخیزد.

So, if you can see it 457 BC to 408 BC is a prophetic period that began at the third decree and typified a prophetic period that began in 1844 with the arrival of the third angel and ended in 1863, then you can see that their connection with the 2300-year prophecy as either starting point or and ending point identifies them as alpha and omega in relation to each other. The troublous times of Nehemiah illustrate the troublous time leading up to and including the Civil War. The forty-nine-year period in the alpha history represents the 19-year-period in the omega history. That 19-year-period was also represented by the 19 years at the beginning of the 65-year prophecy of Isaiah.

لہٰذا، اگر آپ یہ دیکھ سکتے ہیں کہ 457 قبلِ مسیح سے 408 قبلِ مسیح تک ایک نبوی مدت تھی جو تیسرے فرمان سے شروع ہوئی، اور اس نے ایک ایسی نبوی مدت کی تمثیل پیش کی جو 1844 میں تیسرے فرشتہ کی آمد کے ساتھ شروع ہوئی اور 1863 میں اختتام کو پہنچی، تو پھر آپ یہ بھی دیکھ سکتے ہیں کہ 2300 سالہ نبوت کے ساتھ اُن کا تعلق—خواہ نقطۂ آغاز کے طور پر ہو یا نقطۂ اختتام کے طور پر—اُنہیں ایک دوسرے کے تعلق میں الفا اور اومیگا کے طور پر متعین کرتا ہے۔ نحمیاہ کے پُرآشوب اوقات اُس پُرآشوب زمانے کی مثال ہیں جو خانہ جنگی تک پہنچنے سے پہلے اور اُس سمیت واقع ہوا۔ الفا کی تاریخ میں انچاس سال کی مدت اومیگا کی تاریخ میں انیس سالہ مدت کی نمائندگی کرتی ہے۔ یہ انیس سالہ مدت یسعیاہ کی 65 سالہ نبوت کے آغاز میں آنے والے انیس برسوں سے بھی ممثل کی گئی تھی۔

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> زیرا سرِ اَرام، دمشق است، و سرِ دمشق، رَصین؛ و در ظرف شصت و پنج سال، اَفرایم چنان شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. اشعیا ۷:۸

Isaiah set forth this prophecy in 742 BC and 19 years later in 723 BC the northern kingdom was carried away into captivity for 2520 years ending in 1798. The 19 years from 742 BC unto 723 BC align with the 19 years from 1844 unto 1863, for the first 19 years is the alpha of this prophecy and the last 19 is the omega. In the history of 19 years wicked king Ahaz was confronted by Isaiah with the message of the latter rain as represented in verse eight as the message of the “seven times.” Ahaz rejected the message, as did Laodicean Millerite Adventism in 1863.

اشعیا این نبوت را در سال ۷۴۲ پیش از میلاد بیان کرد، و ۱۹ سال بعد، در سال ۷۲۳ پیش از میلاد، پادشاهی شمالی برای ۲۵۲۰ سال به اسارت برده شد که در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. این ۱۹ سال از ۷۴۲ پیش از میلاد تا ۷۲۳ پیش از میلاد، با ۱۹ سال از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ منطبق است؛ زیرا نوزده سال نخست، آلفای این نبوت است و نوزده سال آخر، اومگای آن. در این تاریخِ ۱۹ ساله، اخازِ پادشاهِ شریر، به‌وسیلهٔ اشعیا با پیام باران آخر، که در آیهٔ هشت به‌صورت پیامِ «هفت زمان» نمود یافته است، روبه‌رو شد. اخاز این پیام را رد کرد، همان‌گونه که ادونتیسمِ میلریِ لائودیکیه‌ای نیز در سال ۱۸۶۳ آن را رد نمود.

During that period, Ahaz’s high priest visited Assyria, brought back the design of their pagan temple, and Ahaz had it constructed in the courtyard of the God’s temple. This line is parallel to the story of the disobedient prophet who was not to return to Judah the same way he came, but did and was deceived by a false and lying prophet, representing the return to apostate Protestant methodology in order to hide from the Millerite understanding of the “seven times” in a classic fulfillment of a dog returning to its own vomit.

در آن دوره، کاهن اعظم آحاز به آشور رفت، طرح معبد بت‌پرستانۀ آنان را با خود بازآورد، و آحاز فرمان داد آن را در صحنِ معبدِ خدا بنا کنند. این خط به‌موازاتِ داستانِ آن نبیِ نافرمان است که نباید از همان راهی که آمده بود به یهودا بازمی‌گشت، اما بازگشت و به‌وسیلهٔ نبی‌ای کاذب و دروغ‌گو فریب خورد؛ و این نمایانگرِ بازگشت به روش‌شناسیِ پروتستانیِ مرتدانه است تا از فهمِ میلریِ «هفت زمان» پنهان شوند، در تحققِ کلاسیکِ این سخن که سگی به قیِ خود بازمی‌گردد.

This was taking place while a Civil War between the northern kingdom and southern kingdom is getting under way, thus typifying the Civil War in the United States when the period of 19 years was repeated. 742 BC unto 723 BC represents the 19-year-period of 1844 unto 1863, which represents the period from the Sunday law until the close of probation. The history of 9/11 unto the Sunday law is the history of the image of the beast test within the United States that is duplicated in the world image of the beast test beginning at the Sunday law. For this reason, the 19-year periods that represent the Sunday law to the close of probation, also represent the history of 9/11 unto the Sunday law, which is the history of His “marvelous works.”

این در حالی رخ می‌داد که جنگی داخلی میان پادشاهی شمالی و پادشاهی جنوبی در شُرُف آغاز بود؛ و بدین‌سان، نمونه‌وار بر جنگ داخلی در ایالات متحده دلالت می‌کرد، آنگاه که دورهٔ ۱۹ ساله تکرار شد. 742 BC تا 723 BC نمایانگر دورهٔ ۱۹ سالهٔ 1844 تا 1863 است، که نمایندهٔ فاصلهٔ زمانی از قانون یکشنبه تا بسته‌شدنِ زمانِ آزمون است. تاریخِ 9/11 تا قانون یکشنبه، تاریخِ آزمونِ تصویرِ وحش در درون ایالات متحده است، که در آزمونِ جهانیِ تصویرِ وحش، که از قانون یکشنبه آغاز می‌شود، تکرار می‌گردد. از این رو، دوره‌های ۱۹ ساله‌ای که از قانون یکشنبه تا بسته‌شدنِ زمانِ آزمون را نمایندگی می‌کنند، همچنین نمایانگر تاریخِ 9/11 تا قانون یکشنبه نیز هستند، که همان تاریخِ «اعمالِ شگفت‌انگیز» اوست.

We will continue in the next article.

ما این بحث را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nr flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God.

> اور کلامِ خداوند مجھ پر نازل ہوا کہ، اے ابنِ آدم، یہ کیا مثل ہے جو تمہارے پاس اسرائیل کی سرزمین میں مشہور ہے کہ، دن طول پکڑتے جاتے ہیں اور ہر رویا باطل ٹھہرتی ہے؟ پس اُن سے کہہ دو، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: میں اس مثل کو موقوف کر دوں گا، اور وہ اسے اسرائیل میں پھر مثل کے طور پر استعمال نہ کریں گے؛ بلکہ اُن سے کہو، دن نزدیک ہیں اور ہر رویا کی تکمیل بھی۔ کیونکہ اسرائیل کے گھرانے کے درمیان نہ کوئی باطل رویا باقی رہے گی اور نہ خوشامدی فالگیری۔ اس لیے کہ میں خداوند ہوں: میں کلام کروں گا، اور جو کلام میں کہوں گا وہ پورا ہو جائے گا؛ اُس میں پھر تاخیر نہ ہوگی؛ کیونکہ اے سرکش گھرانے، تمہارے ہی دنوں میں میں یہ کلام کہوں گا اور اسے پورا بھی کروں گا، خداوند خدا فرماتا ہے۔

> Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> باز کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: ای پسر انسان، اینک اهل خاندان اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است، و او درباره زمان‌های دور نبوت می‌کند. پس به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: دیگر هیچ‌یک از سخنان من به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه کلامی که گفته‌ام به انجام خواهد رسید، می‌فرماید خداوند یهوه. حزقیال ۱۲:‏۲۱–۲۸.

Back to Articles