Article

# Rome Establishes the Vision - Number Five

روم خواب را قائم کرتا ہے — نمبر پانچ

Unveiling the Repeated Prophetic Controversies in Adventism: Understanding the Robbers of Thy People

افشای منازعات مکرر نبوی در ادونتیسم: درکِ غارتگرانِ قومِ تو

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article, we identified six prophetic lines of controversy which have occurred in the history of Adventism from the Millerite time period until the present day. I contend the first and the last controversy over the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel chapter eleven are prophetically identical. The Millerites understood the “robbers” to be Rome, and the Protestants taught the “robbers” were a Syrian king named Antiochus Epiphanes.

در مقالۀ گذشته، شش خطّ نبویِ مناقشه را که در تاریخ اَدوِنتیسم از دورۀ میلری تا زمان حاضر رخ داده‌اند، شناسایی کردیم. من بر آنم که نخستین و آخرین مناقشه دربارۀ «غارتگرانِ قومِ تو» در آیۀ چهاردهم از باب یازدهم دانیال، از نظر نبوی یکسان‌اند. میلری‌ها «غارتگران» را روم می‌دانستند، و پروتستان‌ها تعلیم می‌دادند که «غارتگران» پادشاهی سوری به نام آنتیوخوس اِپیفانس بوده است.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> اور اُن اوقات میں بہت سے لوگ جنوب کے بادشاہ کے خلاف کھڑے ہوں گے؛ اور تیری قوم کے لٹیرے بھی رویا کو قائم کرنے کے لیے سر اُٹھائیں گے؛ لیکن وہ گر جائیں گے۔ دانی ایل 11:14۔

Beginning in verse ten, and continuing through verse fifteen a warfare between the kingdoms of Egypt and Syria is represented. Egypt is the king of the south in the passage, and the Syrian king is represented as the king of the north. Verse ten identifies what the historians call the beginning of the Fourth Syrian war in 219 BC, verses eleven and twelve represent the battle of Raphia in 217 BC, and its aftermath. Then verses thirteen through fifteen identify the battle of Panium in 200 BC. In verses ten through fifteen the Syrian king is Antiochus Magnus, ruler of the Seleucid Empire.

از آیهٔ ده آغاز می‌شود و تا آیهٔ پانزده ادامه می‌یابد، و در آن نبردی میان پادشاهی‌های مصر و سوریه به تصویر کشیده شده است. در این بخش، مصر پادشاه جنوب است، و پادشاه سوریه به‌عنوان پادشاه شمال معرفی می‌شود. آیهٔ ده آنچه را مورخان آغاز جنگ چهارم سوریه در سال ۲۱۹ پیش از میلاد می‌نامند مشخص می‌سازد؛ آیات یازده و دوازده نبرد رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد و پیامدهای آن را نشان می‌دهند. سپس آیات سیزده تا پانزده نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد را مشخص می‌کنند. در آیات ده تا پانزده، پادشاه سوریه آنتیوخوس ماگنوس، فرمانروای امپراتوری سلوکی، است.

Verse ten represents the history when Antiochus Magnus begins a war to regain territory that was taken from the Seleucid kingdom years before. In the verse he regains the lost territory in 219 BC, but he temporarily ceases his aggressions, and seeks to regroup his military strength. He had regained control of the lost territory, and made it all the way to the border of Egypt, the southern kingdom ruled by the Ptolemy dynasty. Between 219 BC and 217 BC, both the king of the south and the king of the north made plans for the approaching battle of Raphia.

آیهٔ دهم نمایانگر آن بخش از تاریخ است که در آن آنتیوخوس ماگنوس جنگی را برای بازپس‌گیری سرزمینی آغاز می‌کند که سال‌ها پیش از پادشاهی سلوکی گرفته شده بود. در این آیه، او در سال ۲۱۹ پیش از میلاد آن سرزمین از دست‌رفته را بازمی‌ستاند، اما به‌طور موقت از تهاجمات خود دست می‌کشد و می‌کوشد قوّت نظامی خویش را از نو سامان دهد. او مهار آن سرزمین از دست‌رفته را دوباره به دست آورده بود و تا مرز مصر، یعنی پادشاهی جنوبی که دودمان بطالسه بر آن فرمان می‌راند، پیش تاخته بود. میان سال‌های ۲۱۹ پیش از میلاد و ۲۱۷ پیش از میلاد، هم پادشاه جنوب و هم پادشاه شمال برای نبرد نزدیکِ رافیا طرح‌ریزی کردند.

The battle of Raphia took place in 217 BC, and the southern kingdom of Egypt, ruled by Ptolemy prevailed over the Syrian king Antiochus Magnus, king of the north in the prophetic passage. Then in verses thirteen through fifteen, seventeen years later in 200 BC, Antiochus Magnus, who had then formed an alliance with Philip of Macedon engaged Egypt in the battle of Panium. The southern kingdom of Egypt then had a child king of five or six years old, and Antiochus Magnus and Philip could not resist taking advantage of the child king of Egypt, and Antiochus Magnus prevailed in the battle of Panium. The three verses that represent the battle of Panium contain verse fourteen, where a new power is introduced into the prophetic narrative.

نبرد رافیه در سال ۲۱۷ پیش از میلاد روی داد، و پادشاهی جنوبیِ مصر، که بطلمیوس بر آن فرمان می‌راند، بر آنتیوخوس مگنوس، پادشاه سوریه، که در این بخش نبوی پادشاه شمال است، غلبه یافت. سپس در آیات سیزده تا پانزده، هفده سال بعد، در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، آنتیوخوس مگنوس، که در آن هنگام با فیلیپِ مقدونی اتحاد بسته بود، مصر را در نبرد پانیوم درگیر ساخت. پادشاهی جنوبیِ مصر در آن زمان پادشاهی کودک، پنج یا شش ساله، داشت، و آنتیوخوس مگنوس و فیلیپ نتوانستند از بهره‌برداری از پادشاه کودکِ مصر خودداری کنند، و آنتیوخوس مگنوس در نبرد پانیوم پیروز شد. سه آیه‌ای که نبرد پانیوم را بازمی‌نمایانند، مشتمل بر آیه چهاردهم هستند، جایی که قدرتی جدید به روایت نبوی معرفی می‌شود.

The robbers of thy people are a different power than the Egyptian king of the south, or the Seleucid king of the north, or Philip the Macedonian ruler. The Millerites recognized that Rome is the robbers of thy people. One of the Hebrew root words that is translated as “robbers,” means breaker. Pagan Rome is represented in prophecy as the power who would break in pieces.

لصوصُ شعبِك هم قوّةٌ مغايرةٌ لملكِ الجنوب المصري، أو لملكِ الشمال السلوقي، أو لفيليبُّس الحاكمِ المقدوني. وقد أدرك الميليتيّون أن روما هي لصوصُ شعبِك. وإن إحدى الكلمات الجذرية العبرية المترجَمة بـ«لصوص» تعني «الهادم» أو «المحطِّم». وتُمثَّل روما الوثنية في النبوّة على أنها القوّة التي كانت ستُحطِّم إلى قطع.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> پس از این، در رؤیاهای شب دیدم، و اینک جانوری چهارم، هولناک و مهیب و بسیار نیرومند؛ و دندان‌های بزرگ آهنین داشت: می‌بلعید و خرد می‌کرد، و با پای‌های خود باقی‌مانده را پایمال می‌ساخت؛ و از همهٔ جانورانی که پیش از آن بودند متفاوت بود؛ و ده شاخ داشت. دانیال ۷:۷.

When Uriah Smith comments on the robbers, he quotes a historian who points out that robbers represent breakers.

هنگامی که اوریا اسمیت دربارهٔ راهزنان اظهار نظر می‌کند، از مورخی نقل‌قول می‌آورد که اشاره می‌کند راهزنان نمایانگر نقض‌کنندگان‌اند.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> «اکنون قدرتی تازه معرفی می‌شود—“غارتگران قوم تو”؛ به‌گفتهٔ لفظیِ اسقف نیوتن، “درهم‌شکنندگان قوم تو.” دوردست، بر کرانه‌های تیبر، پادشاهی‌ای با طرح‌های جاه‌طلبانه و مقاصدی تاریک، خویشتن را پرورده بود. این پادشاهی که در آغاز کوچک و ضعیف بود، با شتابی شگفت‌انگیز در نیرو و توان بالید؛ با احتیاط، این‌جا و آن‌جا، دست دراز می‌کرد تا قدرت خویش را بیازماید و توانِ بازوی جنگاور خود را محک زند، تا آن‌گاه که، چون از قدرت خود آگاه شد، سرِ خویش را با جسارت در میان ملت‌های زمین برافراشت و سکانِ امور آنان را با دستی شکست‌ناپذیر به چنگ گرفت. از این پس، نامِ روم بر صفحهٔ تاریخ نقش می‌بندد؛ نامی که مقدر بود در طی اعصارِ دراز، بر امور جهان فرمان براند و حتی تا پایان زمان، نفوذی عظیم در میان ملت‌ها اعمال کند.»

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 257.

> «روم سخن گفت؛ و سوریه و مقدونیه به‌زودی دریافتند که دگرگونی‌ای در سیمای رؤیای ایشان پدید می‌آید. رومیان به حمایت از پادشاه جوان مصر مداخله کردند، با این عزم که او از هلاکتی که انطیوخس و فیلیپ برایش تدبیر کرده بودند محفوظ بماند. این در سال 200 پیش از میلاد بود، و یکی از نخستین مداخلات مهم رومیان در امور سوریه و مصر به‌شمار می‌رفت.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 257.

The prediction set forth in the verses was fulfilled in roughly twenty years from 219 BC unto 200 BC, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived.

پیش‌بینیِ مطرح‌شده در این آیات، در حدود بیست سال، از ۲۱۹ ق.م. تا ۲۰۰ ق.م.، تحقق یافت؛ اما انبیا دربارهٔ ایام آخر بیش از روزگاری که خود در آن می‌زیستند سخن می‌گویند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستان کمتر برای زمان خود سخن گفتند تا برای زمان ما، به‌گونه‌ای که نبوت ایشان برای ما نافذ و جاری است. “Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.” 1 Corinthians 10:11. “Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.” 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب‌مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسل آخر گرد آورده و به هم پیوسته است. همهٔ رویدادهای بزرگ و معاملات خطیرِ تاریخ عهد عتیق در این ایام آخر در کلیسا تکرار شده‌اند و در حال تکرار شدن هستند. Selected Messages، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

Although Daniel did not live in the twenty-year time period we are considering, inspiration through the writings of Sister White informs is that much of the history recorded in Daniel eleven is to be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven.

اگرچه دانیال در آن دورهٔ بیست‌ساله‌ای که ما در نظر داریم زندگی نمی‌کرد، الهام از طریق نوشته‌های خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که بخش بزرگی از تاریخی که در دانیال یازده ثبت شده است، در تحقق نهایی دانیال یازده تکرار خواهد شد.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «ما هیچ زمانی برای از دست دادن نداریم. روزگارهای پرآشوب در پیش روی ماست. جهان با روحِ جنگ به تلاطم درآمده است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آنها سخن گفته شده است، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال نزدیک است که به تحقق کامل خود برسد. بخش بزرگی از تاریخی که در تحقق این نبوت رخ داده است، دوباره تکرار خواهد شد.» Manuscript Releases, number 13, 394.

Verses ten through fifteen of Daniel eleven represent the history of the last days which leads up to the soon-coming Sunday law, for verse sixteen identifies when Rome, for the first time, conquered the “glorious land.”

آیات ده تا پانزدهِ دانیال یازدهم، تاریخِ ایام آخر را که به قانون یکشنبهِ قریب‌الوقوع منتهی می‌شود، ترسیم می‌کند؛ زیرا آیه شانزدهم مشخص می‌سازد که چه زمانی روم، برای نخستین بار، «سرزمینِ جلال» را فتح کرد.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> اما آن‌که بر ضدّ او می‌آید، موافق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد، و هیچ‌کس در برابر او ایستادگی نخواهد توانست؛ و او در سرزمینِ جلال خواهد ایستاد، سرزمینی که به دست او نابود خواهد شد. دانیال ۱۱:۱۶

Daniel employs the expression “glorious land” twice in his writings. The first is verse sixteen, when literal pagan Rome conquered the literal glorious land of Judah.

دانیال در نوشته‌های خود دو بار از تعبیر «سرزمینِ جلال» استفاده می‌کند. نخستین مورد در آیهٔ شانزدهم است، هنگامی که رومِ بت‌پرستِ واقعی بر سرزمینِ جلالِ واقعیِ یهودا غلبه یافت.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> "اگرچہ مصر شمال کے بادشاہ انطیوخس کے سامنے قائم نہ رہ سکا، تاہم انطیوخس بھی رومیوں کے سامنے قائم نہ رہ سکا، جو اب اس کے خلاف آئے۔ اب کوئی سلطنتیں اس ابھرتی ہوئی قوت کا مقابلہ کرنے کے قابل نہ رہیں۔ شام فتح کر لیا گیا، اور رومی سلطنت میں شامل کر دیا گیا، جب پومپی نے، 65 ق م میں، انطیوخس آسیاتیکوس کو اس کی املاک سے محروم کر دیا، اور شام کو ایک رومی صوبہ بنا دیا۔"

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> «همان قدرت همچنین می‌بایست در سرزمین مقدس بایستد و آن را فروبلعد. روم در سال 162 پیش از میلاد از راه اتحاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، مرتبط شد، و از همان تاریخ جایگاهی برجسته در گاه‌شماری نبوی به دست می‌آورد. با این همه، تا سال 63 پیش از میلاد از طریق فتح واقعی بر یهودیه اقتدار قضایی نیافت؛ و سپس به شیوهٔ زیر.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

The other verse where Daniel employs the “glorious land” is in verse forty-one.

آیتِ دیگر که دانیال در آن از تعبیر «سرزمینِ جلال» استفاده می‌کند، آیهٔ چهل‌ویک است.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او نیز به سرزمینِ جلال داخل خواهد شد، و کشورهای بسیاری سرنگون خواهند گردید؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی اَدوم، و موآب، و برگزیدگانِ بنی‌عَمّون. دانیال 11:41.

Verse forty-one of course follows verse forty, and verse forty begins with the words “and at the time of the end.” In The Great Controversy, Sister White identifies 1798 as the “time of the end,” so verse forty-one is identifying history that follows after the time of the end in 1798.

آیهٔ چهل‌ویک، البته، در پیِ آیهٔ چهل می‌آید، و آیهٔ چهل با این عبارت آغاز می‌شود: «و در زمانِ آخر.» خواهر وایت در نبرد عظیم، سال ۱۷۹۸ را به‌عنوان «زمانِ آخر» مشخص می‌سازد؛ بنابراین، آیهٔ چهل‌ویک تاریخی را مشخص می‌کند که پس از زمانِ آخر، یعنی در سال ۱۷۹۸، رخ می‌دهد.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> «اما در زمان آخر، نبی می‌گوید: “بسیاری به این‌سو و آن‌سو خواهند شتافت، و معرفت افزوده خواهد شد.” دانیال ۱۲:۴.... از سال ۱۷۹۸، کتاب دانیال گشوده شده است، شناختِ نبوت‌ها افزایش یافته است، و بسیاری پیامِ جدّیِ داوریِ نزدیک را اعلام کرده‌اند.» نبرد عظیم، ۳۵۶.

The glorious land of verse forty-one is not literal ancient Judah of old, but spiritual modern Judah. The United States is spiritual modern Judah, and verse forty-one is identifying the soon-coming Sunday law in the United States.

سرزمینِ جلالِ مذکور در آیهٔ چهل‌ویک، یهودای باستانیِ تحت‌اللفظیِ روزگاران گذشته نیست، بلکه یهودای روحانیِ معاصر است. ایالات متحده، یهودای روحانیِ معاصر است، و آیهٔ چهل‌ویک، قانون یکشنبه را که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، مشخص می‌سازد.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> لیکن وہ پہلے نہیں جو روحانی ہے، بلکہ وہ جو طبعی ہے؛ اور اس کے بعد وہ جو روحانی ہے۔ ۱ کرنتھیوں ۱۵:۴۶۔

That Sunday law is typified by verse sixteen, for “much of the history that has taken place” in the fulfillment of Daniel eleven is to be repeated. Verses ten through fifteen in the last days, represents the history preceding and leading up to the Sunday law.

آن قانونِ یکشنبه با آیهٔ شانزدهم تمثیل شده است، زیرا «بخش بزرگی از تاریخی که رخ داده است» در تحقق دانیال یازدهم باید تکرار شود. آیات ده تا پانزده در ایام آخر، نمایانگر تاریخی هستند که پیش از قانونِ یکشنبه واقع می‌شود و به آن منتهی می‌گردد.

The king of the north in those five verses, as well as the king of the south who were fulfilled by the Seleucid king Antiochus Magnus and the Egyptian kings of the Ptolemaic kingdom, typify powers that are the focus of the history that leads to the soon-coming Sunday law. These verses identify the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand, for verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, and verse sixteen the soon-coming Sunday law.

پادشاه شمال در آن پنج آیه، و نیز پادشاه جنوب، که تحقق آنان در پادشاه سلوکی، آنتیوخوس ماگنوس، و پادشاهان مصریِ پادشاهی بطلمیوسی دیده شد، نمودگار قدرت‌هایی هستند که کانون تاریخِ منتهی به قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌فرا‌رسنده می‌باشند. این آیات تاریخِ حرکتِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازند، زیرا آیهٔ ده فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را در سال ۱۹۸۹ معیّن می‌کند، و آیهٔ شانزده قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌فرا‌رسنده را.

Christ emphasizes these verses by aligning verse ten with verse forty and verse sixteen with verse forty-one. The direct reference to the literal glorious land which typifies the spiritual glorious land of verse forty-one is the end of the six verses, and verse ten is the beginning.

مسیح بر این آیات تأکید می‌نهد، از آن‌رو که آیهٔ ده را با آیهٔ چهل و آیهٔ شانزده را با آیهٔ چهل‌ویک منطبق می‌سازد. اشارهٔ مستقیم به سرزمین جلالِ تحت‌اللفظی، که نمونهٔ سرزمین جلالِ روحانیِ آیهٔ چهل‌ویک است، پایانِ این شش آیه است، و آیهٔ ده آغاز آن است.

Just as Christ made sure verse sixteen has a direct connection with verse forty-one, and so too, verse ten has a direct connection with verse forty. The expression in verse ten “overflow, and pass through,” is the identical Hebrew phrase that is translated as “overflow and pass over,” in verse forty. The phrase is only found one other place in the Scriptures, but it is translated a little differently than verse ten and verse forty. Still, it is the same Hebrew phrase.

چنان‌که مسیح اطمینان حاصل کرد که آیهٔ شانزدهم ارتباطی مستقیم با آیهٔ چهل‌ویکم داشته باشد، همچنین آیهٔ دهم نیز ارتباطی مستقیم با آیهٔ چهلم دارد. تعبیرِ «طغیان کرده، عبور خواهد کرد» در آیهٔ دهم، دقیقاً همان عبارتِ عبری است که در آیهٔ چهلم به «طغیان کرده و خواهد گذشت» ترجمه شده است. این عبارت تنها در یک موضعِ دیگر از کتب مقدس یافت می‌شود، اما در آنجا اندکی متفاوت از آیهٔ دهم و آیهٔ چهلم ترجمه شده است. با این همه، همان عبارتِ عبری است.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> او از یهودا خواهد گذشت؛ طغیان کرده، سرریز خواهد شد؛ تا به گردن خواهد رسید؛ و گستردگیِ بال‌های او پهنای سرزمین تو را پر خواهد کرد، ای عمانوئیل. اشعیا ۸:۸.

Isaiah’s “overflow and go over,” is the same as verse ten’s “overflow, and pass through,” and verse forty’s “overflow and pass over.” More than this, each of the three verses are describing an attack from the king of the north upon the king of the south. In Isaiah, the northern king of Assyria, Sennacherib, was attacking Judah, the southern kingdom of Israel. In verse ten Antiochus Magnus, the northern king of the Seleucid Empire was attacking the southern kingdom of Egypt. In verse forty, the king of the north, the papal power, who had received a deadly wound at the beginning of verse forty, was attacking the southern atheistic power of the Soviet Union. Each verse represents the same prophetic structure of a conflict between the kings of the north and south, and in each verse the northern king “overflows and passes over.”

عبارت «فرا گرفته و عبور خواهد کرد» در اشعیا همان معنای «طغیان کرده، عبور خواهد نمود» در آیهٔ دهم و «طغیان کرده و از آن خواهد گذشت» در آیهٔ چهلم را دارد. افزون بر این، هر سه آیه حمله‌ای از سوی پادشاه شمال علیه پادشاه جنوب را توصیف می‌کنند. در اشعیا، پادشاه شمالیِ آشور، سنحاریب، به یهودا، یعنی پادشاهی جنوبیِ اسرائیل، حمله می‌کرد. در آیهٔ دهم، آنتیوخوس ماگنوس، پادشاه شمالیِ امپراتوری سلوکی، به پادشاهی جنوبیِ مصر حمله می‌کرد. در آیهٔ چهلم، پادشاه شمال، یعنی قدرت پاپی، که در آغاز آیهٔ چهلم زخمی مهلک دریافت کرده بود، به قدرت جنوبیِ خداناباورِ اتحاد جماهیر شوروی حمله می‌کرد. هر آیه نمایانگر همان ساختار نبویِ نزاعی میان پادشاهان شمال و جنوب است، و در هر آیه پادشاه شمال «طغیان می‌کند و عبور می‌نماید».

Isaiah’s testimony and verse ten both identify that when the northern king attacks he ceases before entering into the capital of the southern kingdom. Sennacherib brought his warfare to the walls of Jerusalem, and no further. In 219 BC, Antiochus Magnus came to the border of Egypt and stopped. Then he lost the battle of Raphia that occurred two years later in 217 BC. Sennacherib came to the walls of Jerusalem and lost the battle as God intervened.

شهادتِ اشعیا اور آیت دس دونوں اس امر کی نشان دہی کرتے ہیں کہ جب شمالی بادشاہ حملہ کرتا ہے تو جنوبی سلطنت کے دارالحکومت میں داخل ہونے سے پہلے ہی رک جاتا ہے۔ سنحاریب اپنی جنگ کو یروشلیم کی فصیلوں تک لایا، اور اس سے آگے نہیں۔ 219 قبل مسیح میں، انطیوخسِ اعظم مصر کی سرحد تک آیا اور رک گیا۔ پھر دو سال بعد 217 قبل مسیح میں واقع ہونے والی رافیہ کی لڑائی میں وہ شکست کھا گیا۔ سنحاریب یروشلیم کی فصیلوں تک آیا اور جب خدا نے مداخلت کی تو وہ اس جنگ میں ہار گیا۔

> Therefore thus saith the Lord concerning the king of Assyria, He shall not come into this city, nor shoot an arrow there, nor come before it with shield, nor cast a bank against it. By the way that he came, by the same shall he return, and shall not come into this city, saith the Lord. For I will defend this city, to save it, for mine own sake, and for my servant David’s sake. And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses. So Sennacherib king of Assyria departed, and went and returned, and dwelt at Nineveh. And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sharezer his sons smote him with the sword: and they escaped into the land of Armenia. And Esarhaddon his son reigned in his stead. 2 Kings 19:32–37.

> لہٰذا خداوند یوں فرماتا ہے کہ اسور کے بادشاہ کے بارے میں: وہ اس شہر میں داخل نہ ہوگا، نہ وہاں ایک تیر چلائے گا، نہ سپر لے کر اس کے سامنے آئے گا، اور نہ اس کے مقابلہ میں محاصرہ کا بند باندھے گا۔ جس راہ سے وہ آیا ہے، اُسی راہ سے واپس لوٹے گا، اور اس شہر میں داخل نہ ہوگا، خداوند فرماتا ہے۔ کیونکہ میں اپنے ہی سبب سے اور اپنے بندہ داؤد کے سبب سے اس شہر کی حمایت کروں گا تاکہ اسے بچاؤں۔ اور اُس رات ایسا ہوا کہ خداوند کا فرشتہ نکلا اور اسوریوں کے لشکرگاہ میں ایک لاکھ پچاسی ہزار کو مارا؛ اور جب لوگ صبح سویرے اُٹھے تو دیکھو، وہ سب مردہ لاشیں تھیں۔ تب سنحاریب، اسور کا بادشاہ، روانہ ہوا اور واپس جا کر نینوہ میں رہنے لگا۔ پھر ایسا ہوا کہ جب وہ اپنے معبود نِسروک کے مندر میں سجدہ کر رہا تھا، تو اس کے بیٹوں ادرملک اور شراصر نے اسے تلوار سے قتل کر ڈالا؛ اور وہ ملکِ ارمنیہ کو بھاگ گئے۔ اور اس کا بیٹا اسرحدون اُس کی جگہ بادشاہ ہوا۔ 2 سلاطین 19:32–37۔

In 1989, the king of the north swept away the Soviet Union, but he did not overcome the capital of the Soviet Union. Russia was left standing. The next battle, typified in verses eleven and twelve, was the battle of Raphia, which was also typified by the overthrow of Sennacherib’s army and his subsequent death which identifies a victory for the southern king, which was Judah in the testimony of Sennacherib, and Raphia in the testimony of Antiochus Magnus.

در سال ۱۹۸۹، پادشاه شمال اتحاد جماهیر شوروی را جاروب کرد، اما بر پایتخت اتحاد جماهیر شوروی غلبه نیافت. روسیه همچنان بر جای ماند. نبرد بعدی، که در آیات یازده و دوازده به‌صورت نمادین تصویر شده است، نبرد رفح بود؛ نبردی که همچنین با سرنگونی سپاه سنحاریب و مرگ متعاقب او نمونه‌وار گردیده است، امری که دلالت بر پیروزی پادشاه جنوبی دارد، که در شهادت سنحاریب، یهودا بود، و در شهادت آنتیوخوس مگنوس، رفح.

Verse ten provides a direct connection to verse forty and verse sixteen provides a direct connection with verse forty-one. Verses ten through sixteen represent the history of 1989 unto the Sunday law. The verse represents a hidden history in verse forty that begins with the collapse of the Soviet Union in 1989 and continues unto the Sunday law. Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.

آیهٔ ده پیوندی مستقیم با آیهٔ چهل برقرار می‌سازد، و آیهٔ شانزده نیز پیوندی مستقیم با آیهٔ چهل‌ویک دارد. آیات ده تا شانزده نمایانگر تاریخ از ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه‌اند. این آیه بیانگر تاریخی پنهان در آیهٔ چهل است که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۸۹ آغاز می‌شود و تا قانون یکشنبه ادامه می‌یابد. آیهٔ ده همچنین «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش را به‌طور مستقیم به آن تاریخ پنهان مرتبط می‌سازد، اما آن خطِ حقیقت بیرون از آن چیزی است که ما در اینجا در صدد بیان آن هستیم.

In Millerite history the first of six primary controversies within Adventism concerning the correct identification of Rome occurred, and it was over who the robbers of verse fourteen represented. The Protestants held they represented Antiochus Epiphanes, and the Millerites identified them as Rome. In the last controversy of Adventism concerning the correct identification of Rome it is also over the robbers of verse fourteen. One class, represented by the Millerites, is upholding the foundational understanding of the Millerites, which was endorsed by the Spirit of Prophecy.

در تاریخ میلری، نخستینِ شش مناقشۀ اصلی در درون اَدونتیسم دربارهٔ شناسایی درستِ روم رخ داد، و موضوع آن این بود که دزدانِ آیهٔ چهارده چه کسانی را نمایندگی می‌کنند. پروتستان‌ها معتقد بودند که آنان نمایندۀ آنتیوخوس اِپیفانِس هستند، و میلری‌ها آنان را روم شناسایی کردند. در آخرین مناقشۀ اَدونتیسم دربارهٔ شناسایی درستِ روم نیز موضوع بر سر دزدانِ آیهٔ چهارده است. یک گروه، که میلری‌ها نمایندۀ آن هستند، در حال پاسداری از فهمِ بنیادیِ میلری‌هاست؛ فهمی که روح نبوت آن را تأیید کرده است.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «لقد رأيتُ أن مخطّط 1843 قد وُجِّه بيد الرب، وأنه لا ينبغي تعديله؛ وأن الأرقام كانت كما أرادها هو؛ وأن يده كانت مبسوطة عليه وأخفت خطأً في بعض الأرقام، بحيث لم يستطع أحد أن يراه إلى أن رُفعت يده». الكتابات المبكرة، 74.

That sacred chart identifies the controversy with the notation of 164 BC.

وہ مقدس نقشہ 164 قبل مسیح کے اندراج کے ذریعے اس تنازع کی نشان دہی کرتا ہے۔

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.”

> «164 مرگِ انطیوخوس اپیفانِس، که البته در برابرِ امیرِ امیران برنخاست، زیرا 164 سال پیش از آنکه امیرِ امیران زاده شود، مرده بود.»

The reference of that controversy upon the sacred chart represents the only truth represented upon the sacred chart that is not based upon a prophetic passage from God’s Word. In doing so it identifies a waymark, not of biblical history, but of Advent history, and “it should not be altered,” for the controversy identifies how the prophetic vision is established. To reject that foundational truth is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy’s endorsement of the sacred chart.

ارجاعِ آن مجادله بر نمودار مقدّس، تنها حقیقتی را که بر نمودار مقدّس بازنمایی شده و بر یکی از مقاطعِ نبویِ کلامِ خدا مبتنی نیست، نمایان می‌سازد. بدین‌سان، نشانه‌ای را معرّفی می‌کند، نه از تاریخِ کتاب‌مقدّسی، بلکه از تاریخِ ادوِنت، و «نباید تغییر داده شود»، زیرا آن مجادله چگونگیِ استوار شدنِ رؤیای نبوی را معیّن می‌سازد. ردّ آن حقیقتِ بنیادی، هم‌زمان به‌منزلهٔ ردّ اقتدارِ تأییدِ روحِ نبوت نسبت به نمودارِ مقدّس است.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, book 2, 78.

> «آخرین فریب شیطان این خواهد بود که شهادت روح خدا را بی‌اثر سازد. “جایی که رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شوند” (امثال 29:18). شیطان با زیرکی، به شیوه‌های گوناگون و از طریق عوامل مختلف، عمل خواهد کرد تا اعتماد قومِ باقی‌ماندهٔ خدا را به شهادت راستین متزلزل سازد. او رؤیاهای جعلی وارد خواهد کرد تا گمراه سازد، و دروغ را با راستی درهم خواهد آمیخت، تا مردم چنان منزجر شوند که هر آنچه نام رؤیاها را بر خود دارد، گونه‌ای تعصب افراطی به شمار آورند؛ اما جان‌های صادق، با سنجیدنِ دروغین و راستین در برابر یکدیگر، قادر خواهند شد میان آن دو تمایز نهند.» Selected Messages, book 2, 78.

The last controversy of “the robbers of thy people”, is the same as the first, and without an understanding of the symbol which establishes the vision, “the people perish.” They “perish” because they “make of none effect the testimony of the Spirit of God.”

آخرین مناقشهٔ «غارتگرانِ قومِ تو» همان نخستین مناقشه است، و بدون درکِ آن نمادی که رؤیا را استوار می‌سازد، «قوم هلاک می‌شود.» آنان «هلاک می‌شوند» زیرا «شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر می‌سازند.»

The other class claims that the United States is represented as the robbers of verse fourteen. That class is unable or unwilling to see that Antiochus Magnus in verses ten through fifteen represents the United States. Just as the Protestants of Millerite history claimed the robbers were Antiochus, the class who is unwilling to see identifies the robbers as the power (the United States) that is typified by Antiochus.

دستهٔ دیگر ادعا می‌کند که ایالات متحده به‌عنوان غارتگرانِ آیهٔ چهارده معرفی شده است. آن دسته ناتوان‌اند یا تمایلی ندارند ببینند که آنتیوخوسِ کبیر در آیات ده تا پانزده نمایندهٔ ایالات متحده است. همان‌گونه که پروتستان‌های تاریخ میلری ادعا می‌کردند که غارتگران آنتیوخوس بودند، آن دسته‌ای که مایل به دیدن نیست، غارتگران را همان قدرتی (ایالات متحده) می‌داند که آنتیوخوس نمونهٔ آن است.

Sennacherib’s attack upon Judah that reached to the capital, Jerusalem, and that failed, was led by Sennacherib’s general, Rabshakeh.

هجوم سنحاريب على يهوذا، الذي بلغ إلى العاصمة، أورشليم، والذي أخفق، قاده قائدُ سنحاريب، ربشاقى.

> Now therefore, I pray thee, give pledges to my lord the king of Assyria, and I will deliver thee two thousand horses, if thou be able on thy part to set riders upon them. How then wilt thou turn away the face of one captain of the least of my master’s servants, and put thy trust on Egypt for chariots and for horsemen? Am I now come up without the Lord against this place to destroy it? The Lord said to me, Go up against this land, and destroy it. Then said Eliakim the son of Hilkiah, and Shebna, and Joah, unto Rabshakeh, Speak, I pray thee, to thy servants in the Syrian language; for we understand it: and talk not with us in the Jews’ language in the ears of the people that are on the wall. But Rabshakeh said unto them, Hath my master sent me to thy master, and to thee, to speak these words? hath he not sent me to the men which sit on the wall, that they may eat their own dung, and drink their own piss with you? Then Rabshakeh stood and cried with a loud voice in the Jews’ language, and spake, saying, Hear the word of the great king, the king of Assyria. 2 Kings 18:23–28.

> ابنابراین اکنون، تمنا دارم که نزد سرورم، پادشاه آشور، گرو بگذاری، و من دو هزار اسب به تو خواهم داد، اگر از جانب خود بتوانی سوارانی بر آنها بگماری. پس چگونه روی یکی از سردارانِ کمترینِ خادمانِ آقایم را بازخواهی گردانید، حال آنکه برای ارابه‌ها و سواران بر مصر توکل می‌نمایی؟ آیا اکنون بدون یهوه بر این مکان برآمده‌ام تا آن را هلاک کنم؟ یهوه به من گفت: بر ضد این سرزمین برآی و آن را هلاک کن. آنگاه اِلیاقیم پسرِ حِلقیّا، و شِبنا، و یوآخ، به ربشاقی گفتند: تمنا داریم که با بندگانت به زبان آرامی سخن بگو، زیرا ما آن را می‌فهمیم؛ و با ما به زبان یهودیان در گوش مردمی که بر حصارند سخن مگو. اما ربشاقی به ایشان گفت: آیا آقایم مرا نزد آقای تو و نزد تو فرستاده است تا این سخنان را بگویم؟ آیا مرا نزد مردمانی که بر حصار نشسته‌اند نفرستاده است، تا با شما سرگین خود را بخورند و بول خود را بنوشند؟ سپس ربشاقی ایستاد و با آواز بلند به زبان یهودیان ندا داد و سخن گفت و گفت: کلام پادشاه عظیم، پادشاه آشور، را بشنوید. ۲ پادشاهان ۱۸:‏۲۳–۲۸

Rabshakeh was presenting not his words, but the words of Sennacherib, king of Assyria. In Daniel eleven verse forty the king of the north is the papal power who at the time of the end in 1798 received a deadly wound at the hands of atheistic France, the southern king. In the verse the king of the north ultimately retaliates and overflows the southern kingdom (the USSR) in 1989. When the king of the north accomplished that work, he brought with him “chariots, and with horsemen, and many ships.” “Chariots and horsemen” represent military might and “ships” represent economic power. Those symbols identify the United States as papal Rome’s proxy army in the victory of 1989, as typified by Rabshakeh. Antiochus Magnus in verse ten through fifteen represents the United States, and as William Miller correctly identified that the word “also” in verse fourteen establishes a new power entering the prophetic narrative, the “robbers” must represent a power distinct from either the Ptolemaic kings of the south, or Antiochus the king of the north or Philip of Macedon.

ربشاقی نه سخنان خود، بلکه سخنان سنحاریب، پادشاه آشور، را بیان می‌کرد. در دانیال ۱۱:۴۰، پادشاه شمال همان قدرت پاپی است که در زمان آخر، در سال ۱۷۹۸، به دست فرانسهٔ خداناباور، یعنی پادشاه جنوب، زخمی مهلک دریافت کرد. در این آیه، پادشاه شمال سرانجام تلافی می‌کند و در سال ۱۹۸۹ بر قلمرو جنوبی (اتحاد جماهیر شوروی) یورش می‌برد و از آن درمی‌گذرد. هنگامی که پادشاه شمال آن کار را به انجام رسانید، با خود «ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار» آورد. «ارابه‌ها و سواران» نمایانگر توان نظامی‌اند و «کشتی‌ها» نمایانگر قدرت اقتصادی. این نمادها ایالات متحده را به‌عنوان سپاه نیابتیِ روم پاپی در پیروزی سال ۱۹۸۹ معرفی می‌کنند، چنان‌که ربشاقی نمونهٔ آن بود. آنتیوخوس مگنوس در آیات ۱۰ تا ۱۵ نمایندهٔ ایالات متحده است، و همان‌گونه که ویلیام میلر به‌درستی تشخیص داد که واژهٔ «نیز» در آیهٔ ۱۴ بیانگر ورود قدرتی تازه به روایت نبوی است، «غارتگران» باید نمایانگر قدرتی متمایز از پادشاهان بطلمیوسیِ جنوب، یا آنتیوخوس، پادشاه شمال، یا فیلیپ مقدونی باشند.

> “The king of the south, in this verse, without any doubt, means king of Egypt; but what the robbers of thy people means remains yet a doubt perhaps to some. That it cannot mean Antiochus, or any king of Syria, it is plain; for the angel had been talking about that nation for a number of verses previous, and now says, ‘also the robbers of thy people,’ etc., evidently implying some other nation. I will admit that Antiochus did perhaps rob the Jews; but how could this ‘establish the vision,’ as Antiochus is not spoken of anywhere in the vision as performing any act of that kind; for he belonged to what is called the Grecian kingdom in the vision. Again, ‘to establish the vision,’ must mean to make sure, complete, or fulfill the same.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

> «پادشاهِ جنوب» در این آیه، بی‌هیچ تردیدی، به معنای پادشاهِ مصر است؛ اما این‌که «دزدانِ قومِ تو» به چه معناست، شاید برای برخی هنوز محل تردید باشد. این‌که نمی‌تواند به انطیوخس، یا هیچ پادشاهی از سوریه، اشاره داشته باشد، آشکار است؛ زیرا فرشته در چندین آیهٔ پیش از این دربارهٔ آن قوم سخن گفته بود، و اکنون می‌گوید: «و نیز دزدانِ قومِ تو» و غیره، که آشکارا دلالت بر قومی دیگر دارد. من می‌پذیرم که انطیوخس شاید یهودیان را غارت کرده باشد؛ اما این چگونه می‌توانست «رؤیا را استوار سازد»، حال آن‌که در هیچ جای رؤیا از انطیوخس به‌عنوان انجام‌دهندهٔ عملی از آن نوع سخن نرفته است؛ زیرا او در رؤیا به آنچه «پادشاهیِ یونانی» نامیده می‌شود، تعلق داشت. باز، «رؤیا را استوار ساختن» باید به معنای یقینی ساختن، کامل کردن، یا به انجام رساندنِ همان باشد.» ویلیام میلر، آثارِ میلر، درس‌گفتار ۶، ۸۹.

“Antiochus” was a name selected by many of the kings of the Syrian Seleucid Empire. The founder of that empire was Seleucid Nicator, and somewhere between twenty-six to thirty kings made up the entire list of Seleucid kings. Many of those kings chose the name “Antiochus”, just as the many popes choose throne-names when they are selected as popes. The popes are all “antichrist,” which means “against Christ”. The word “anti” meaning “against”. As antichrists they have taken the name of their spiritual forefather, who is Satan. Satan and the popes are both identified as the antichrist in inspiration.

«انتیوخس» نامی بود که بسیاری از پادشاهان امپراتوری سلوکیِ سوریه برای خود برمی‌گزیدند. بنیان‌گذار آن امپراتوری سلوکوس نیکاتور بود، و در مجموع فهرست پادشاهان سلوکی جایی میان بیست‌وشش تا سی پادشاه را در بر می‌گیرد. بسیاری از آن پادشاهان نام «انتیوخس» را برمی‌گزیدند، همان‌گونه که بسیاری از پاپ‌ها هنگامی که به مقام پاپی برگزیده می‌شوند، نام‌های تخت برمی‌گزینند. همهٔ پاپ‌ها «ضدّ مسیح» هستند، که به معنای «بر ضدّ مسیح» است. واژهٔ «ضد» به معنای «بر ضد» است. آنان به‌عنوان ضدّمسیح‌ها، نامِ پدرِ روحانیِ خویش را، که شیطان است، بر خود نهاده‌اند. شیطان و پاپ‌ها هر دو در الهام به‌عنوان ضدّ مسیح معرفی شده‌اند.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> «تصمیمِ ضدِ مسیح برای به انجام رساندنِ آن طغیانی که در آسمان آغاز کرد، همچنان در فرزندانِ نافرمانی عمل خواهد کرد.» Testimonies, جلد 9، 230.

A pope is a representative of Satan, and thus they are both against Christ, and therefore are the “antichrist.” They choose a name when they take the position as pope, and become Satan’s earthly representative.

پاپ نمایندهٔ شیطان است، و از این‌رو هر دو بر ضدِّ مسیح‌اند، و بنابراین «ضدِّ مسیح» هستند. آنان هنگامی که منصب پاپی را می‌پذیرند، نامی برای خود برمی‌گزینند و به نمایندهٔ زمینیِ شیطان بدل می‌شوند.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> «برای تأمین منافع و افتخارات دنیوی، کلیسا برانگیخته شد تا لطف و پشتیبانی بزرگان زمین را بجوید؛ و بدین‌سان، چون مسیح را رد کرده بود، وادار شد که وفاداری و اطاعت خود را به نمایندهٔ شیطان—اسقف روم—تسلیم کند.» جدال عظیم، 50.

By their works you shall know them, and the popes carry on the same work as Satan.

از اعمال ایشان آنان را خواهید شناخت، و پاپ‌ها همان کار را که شیطان انجام می‌دهد ادامه می‌دهند.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> “از طریق پاپِ روم، همان کاری در اینجا بر زمین دنبال شده است که پیش از اخراجِ رئیسِ تاریکی در صحن‌های آسمان دنبال می‌شد. شیطان در آسمان کوشید شریعتِ خدا را اصلاح کند و الحاقیه‌ای از آنِ خود بر آن بیفزاید. او داوریِ خود را برتر از داوریِ آفریننده‌اش قرار داد و ارادهٔ خویش را برتر از ارادهٔ یهوه نهاد، و بدین‌سان عملاً اعلام کرد که خدا می‌تواند دچار خطا شود. پاپ نیز همین راه را در پیش می‌گیرد و، با ادعای عصمت برای خود، می‌کوشد شریعتِ خدا را چنان تعدیل کند که با اندیشه‌های خود او سازگار شود، و می‌پندارد که قادر است اشتباهاتی را که گمان می‌کند در فرایض و اوامرِ خداوندِ آسمان و زمین می‌بیند، اصلاح کند. او عملاً به جهان می‌گوید: من قوانینی بهتر از قوانین یهوه به شما خواهم داد. این چه اهانتی است به خدای آسمان!” Signs of the Times, November 19, 1894.

Though Seleucus Nicator established the Seleucid Empire, many of the following kings chose the name “Antiochus,” in honor, not of Seleucus, but of his father. Seleucus’ father, Antiochus, was a nobleman and a general in the service of King Philip II of Macedon, who was the father of Alexander the Great. This noble status and military background helped establish the foundation for Seleucus’s own prominent role and subsequent rise to power after the death of Alexander the Great.

اگرچہ سلوکس نیکیٹر نے سلطنتِ سلوکیہ کی بنیاد رکھی، تاہم بعد کے بہت سے بادشاہوں نے “انطیوخس” کا نام اختیار کیا، سلوکس کے اعزاز میں نہیں بلکہ اس کے والد کے احترام میں۔ سلوکس کے والد، انطیوخس، ایک معزز امیر اور شاہِ مقدونیہ فلپ دوم کی خدمت میں ایک سپہ سالار تھے، اور فلپ دوم ہی سکندرِ اعظم کے والد تھے۔ اس شرافتِ نسب اور عسکری پس منظر نے سلوکس کے اپنے نمایاں کردار کی بنیاد مستحکم کرنے میں مدد دی اور سکندرِ اعظم کی وفات کے بعد اس کے اقتدار تک پہنچنے اور بعد ازاں عروج پانے کا سبب بنا۔

Seleucus’ kingdom was established when he took control of three of the four areas of Alexander’s kingdom. Rome also conquers three geographical powers in order to take control and become the king of the north. When Seleucus had secured the east, the west and the north he became the king of the north in the historical narrative, and his capital was the city of Babylon. Many of the following kings chose the name “Antiochus” when they took the northern throne in order to honor their political forefather. The parallel is easy to see, if you choose to see. If you don’t, you don’t.

پادشاهیِ سلوکوس هنگامی استوار شد که او بر سه بخش از چهار بخشِ قلمرو اسکندر تسلط یافت. روم نیز برای آن‌که زمام امور را به دست گیرد و پادشاهِ شمال شود، سه قدرتِ جغرافیایی را مغلوب می‌سازد. هنگامی که سلوکوس مشرق و مغرب و شمال را تثبیت کرده بود، در روایتِ تاریخی پادشاهِ شمال گردید، و پایتخت او شهرِ بابل بود. بسیاری از پادشاهانِ پس از او، هنگامی که بر تختِ شمال می‌نشستند، برای تکریمِ نیای سیاسیِ خویش، نام «آنتیوخوس» را برمی‌گزیدند. اگر بخواهید ببینید، این موازات به‌آسانی دیده می‌شود. اگر نخواهید، نمی‌بینید.

The name “Antiochus” (Ἀντίοχος in Greek) comes from the Greek elements’ “anti” (meaning “against” or “opposite”) and “ocheo” (meaning “to hold fast” or “to maintain”). The northern kings chose the name to maintain their political heritage with the father, just as the antichrist (popes) choose names when they begin to rule. Just as the popes are representatives of their father, the devil, so too the Antiochus’ of the Syrian Empire typify representatives of their father. In this application Antiochus represents a proxy of their father. The proxy of the papal power in 1989 was the United States, and the secular testimony upholds the relationship between the antichrist, Pope John Paul II, and Ronald Reagan in their work to bring down the former Soviet Union.

نام «آنتیوخوس» (Ἀντίοχος در یونانی) از عناصر یونانیِ «anti» (به معنای «بر ضد» یا «مقابل») و «ocheo» (به معنای «محکم نگاه داشتن» یا «حفظ کردن») گرفته شده است. پادشاهان شمال این نام را برگزیدند تا میراث سیاسی خود را با پدر حفظ کنند؛ همان‌گونه که ضدّمسیح (پاپ‌ها) نیز هنگامی که فرمانروایی خود را آغاز می‌کنند، نام‌هایی برمی‌گزینند. همان‌گونه که پاپ‌ها نمایندگان پدر خود، یعنی ابلیس، هستند، آنتیوخوس‌های امپراتوری سوریه نیز نمونه‌وار نمایندگان پدر خود به شمار می‌آیند. در این کاربرد، آنتیوخوس نماینده‌ای نیابتی از پدر ایشان را مجسم می‌سازد. نمایندهٔ نیابتی قدرت پاپی در سال ۱۹۸۹ ایالات متحده بود، و شهادتِ دنیوی رابطهٔ میان ضدّمسیح، پاپ ژان پل دوم، و رونالد ریگان را در کوشش ایشان برای فروپاشاندن اتحاد جماهیر شوروی سابق تأیید می‌کند.

In verses ten through sixteen, the first and last verse possess direct references to verses forty and forty-one. Verse ten directly represents verse forty. Verse sixteen directly represents verse forty-one. The verses represent the portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days.

در آیات ده تا شانزده، نخستین و آخرین آیه دارای ارجاعات مستقیم به آیات چهل و چهل‌ویک هستند. آیهٔ ده به‌طور مستقیم نمایانگر آیهٔ چهل است. آیهٔ شانزده به‌طور مستقیم نمایانگر آیهٔ چهل‌ویک است. این آیات بخشی از نبوت دانیال را نمایندگی می‌کنند که به ایام آخر مربوط است.

> “The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .

> “مُهر و موم‌شده کتابِ مکاشفه نبود، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال بود که به ایامِ آخر مربوط می‌شد. کلامِ مقدس می‌گوید: «اما تو، ای دانیال، کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمانِ آخر مُهر کن؛ بسیاری به هر سو رفت‌وآمد خواهند کرد و معرفت افزون خواهد شد» (دانیال ۱۲:۴). هنگامی که کتاب گشوده شد، این اعلام صادر گردید: «دیگر زمانی نخواهد بود.» (مکاشفه ۱۰:۶ را ببینید.) اکنون کتابِ دانیال از مُهر بیرون آمده است، و آن مکاشفه‌ای که مسیح به یوحنا داد باید به همهٔ ساکنانِ زمین برسد. به‌واسطهٔ فزونیِ معرفت، قومی باید آماده شوند تا در ایامِ آخر استوار بایستند....”

> “In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

> «در پیام فرشتهٔ اول، انسان‌ها فراخوانده می‌شوند که خدا، آفرینندهٔ ما را که جهان و هر آنچه را در آن است آفریده است، پرستش کنند. آنان به نهادی از پاپیت ادای حرمت کرده‌اند و شریعت یهوه را بی‌اثر ساخته‌اند؛ اما قرار است معرفت در این موضوع افزایش یابد.» Selected Messages, book 2, 105, 106.

At the time of the end in 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven represent the “portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” It was recognized when it was then unsealed, and that unsealing produced an increase of knowledge on the “institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah.” The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, and the testing process that began in 1989, was designed to produce two classes of worshippers.

در زمانِ پایان، در سال ۱۹۸۹، شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال نمایانگرِ «آن بخشی از نبوتِ دانیال بود که به ایامِ آخر مربوط می‌شد.» این امر هنگامی شناخته شد که آن بخش در همان زمان گشوده گردید، و آن گشوده‌شدن موجب افزایشی در معرفت دربارهٔ «برپاییِ دستگاهِ پاپی، و از اثر انداختنِ شریعتِ یهوه» شد. آلفا و اُمگا همواره پایان را به‌وسیلهٔ آغاز به تصویر می‌کشد، و فرایندِ آزمونی که در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، برای پدید آوردنِ دو طبقه از عبادت‌کنندگان طراحی شده بود.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و او گفت: ای دانیال، به راه خود برو، زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گردانیده خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت رفتار خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۹، ۱۰.

We are now in the final period of that testing process, for the controversy of the robbers at the beginning of Adventism is now being repeated. To identify the robbers as the United States is to identify Antiochus as the robbers. It is the identical controversy of the Millerites and Protestants.

اکنون ما در واپسین مرحلهٔ آن فرایندِ آزمون قرار داریم، زیرا جدالِ دزدان در آغازِ ادونتیسم اکنون بار دیگر تکرار می‌شود. شناساییِ دزدان به‌عنوان ایالات متحده، در حقیقت شناساییِ انطیوخس به‌عنوان دزدان است. این همان جدالِ عیناً یکسانِ میلری‌ها و پروتستان‌هاست.

At the end of the testing process, just as in the beginning of the testing process, which began in 1989, the Lion of the tribe of Judah unseals “that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” In 1989 it was the last six verses of Daniel eleven, and at the ending it is the hidden history of verse forty, that is typified by verses ten through sixteen.

در پایان فرایند آزمون، همان‌گونه که در آغاز فرایند آزمون که در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، شیرِ سبطِ یهودا «آن بخش از نبوت دانیال را که به ایام آخر مربوط می‌شد» مُهرگشایی می‌کند. در سال ۱۹۸۹، این بخش شش آیهٔ آخرِ دانیال باب یازدهم بود، و در پایان، تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل است که به‌وسیلهٔ آیات ده تا شانزده به‌طور نمادین نمایانده شده است.

We will continue our consideration of the six lines of controversies within the history of Adventism in the following articles. The first of those six controversies illustrates the last of those six controversies. We will use the first and last controversies to overlay the other four controversies as we unfold the elements involved with the efforts of the enemy of righteousness to prevent God’s people from rightly dividing “the vision”, which is established with the symbol of Rome.

در مقالات بعدی، بررسیِ شش خطِّ مناقشه در تاریخ اَدونتیسم را ادامه خواهیم داد. نخستینِ آن شش مناقشه، واپسینِ آن شش مناقشه را به تصویر می‌کشد. ما از نخستین و واپسین مناقشات بهره خواهیم گرفت تا آن چهار مناقشهٔ دیگر را بر آن‌ها منطبق سازیم، آنگاه که عناصرِ دخیل در تلاش‌های دشمنِ پارسایی را برای بازداشتن قومِ خدا از تقسیمِ صحیحِ «رؤیا» ــ که با نمادِ روم تثبیت شده است ــ آشکار می‌سازیم.

> “Unless we understand the importance of the moments that are swiftly passing into eternity, and make ready to stand in the great day of God, we shall be unfaithful stewards. The watchman is to know the time of night. Everything is now clothed with a solemnity that all who believe the truth for this time should realize. They should act in reference to the day of God. The judgments of God are about to fall upon the world, and we need to be preparing for that great day.

> «اگر ہم ان لمحات کی اہمیت کو نہ سمجھیں جو تیزی سے ابدیت میں داخل ہوتے جا رہے ہیں، اور خدا کے عظیم دن میں کھڑے ہونے کے لیے تیار نہ ہوں، تو ہم بےوفا مختار ثابت ہوں گے۔ پہرے دار کو رات کے وقت سے آگاہ ہونا چاہیے۔ اب ہر چیز ایسی سنجیدگی سے ملبس ہے جسے اس زمانہ کی سچائی پر ایمان رکھنے والے سب لوگوں کو محسوس کرنا چاہیے۔ انہیں خدا کے دن کے لحاظ سے عمل کرنا چاہیے۔ خدا کے احکامِ عدالت عنقریب دنیا پر نازل ہونے والے ہیں، اور ہمیں اس عظیم دن کے لیے تیار ہوتے رہنے کی ضرورت ہے۔»

> “Our time is precious. We have but few, very few days of probation in which to make ready for the future, immortal life. We have no time to spend in haphazard movements. We should fear to skim the surface of the word of God.” Testimonies, volume 6, 407.

> «زمان ما گران‌بهاست. ما جز اندک، بسیار اندک روزهای فرصت نداریم تا خود را برای حیات آینده و جاودانه آماده سازیم. ما هیچ زمانی برای صرف کردن در حرکات بی‌هدف نداریم. باید بترسیم از این‌که از سطح کلام خدا به‌سرعت بگذریم.» شهادت‌ها، جلد ۶، ۴۰۷.

Back to Articles