Article

# کتابِ دانی‌ایل — نمبر ایک سو اکتیس

آشکار ساختن بافتِ نبوی: پیوند دادنِ نقاط از مکاشفه تا واقعیت‌های کنونی

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

در مقالات پیشین تشخیص دادیم که میلری‌ها دریافته بودند که تمثیلِ ده باکره، باب دومِ حبقوق، و حزقیال باب دوازدهم، آیات بیست‌ویک تا بیست‌وهشت را به انجام می‌رسانند. آیاتِ حزقیال مشخص می‌سازند که هنگامی که این سه بخشِ نبوی در ایام آخر به‌طور کامل تحقق یابند، «مفادِ هر رؤیا» تحقق خواهد یافت. خواهر وایت نیز به این پدیده می‌پردازد.

> «در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. این‌جا متممِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. آن کتابی که مُهر شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوت دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مهر کن.» دانیال ۱۲:۴.» اعمال رسولان، ۵۸۵.

تمثِّل مَثَلُ العذارى العشر تكرارًا حرفيًّا في زمن خَتْم المئة والأربعة والأربعين ألفًا، الذي بدأ في 11 سبتمبر/أيلول 2001 وينتهي حين يُغلَق الباب في وجه العذارى الجاهلات عند قانون الأحد الآتي قريبًا. وفي تلك الفترة من التاريخ، يظهر أثر كل رؤيا ممثَّلة في «جميع أسفار الكتاب المقدس تلتقي وتنتهي».

हमने पिछले लेख में समझ की एक आधारशिला निर्मित की है, ताकि दानिय्येल ग्यारह के चालीसवें पद में प्रस्तुत इतिहास की बाहरी रेखा को स्पष्ट किया जा सके, जो पृथ्वी के पशु के रिपब्लिकन सींग के राजनीतिक इतिहास का प्रतिनिधित्व करती है। वह इतिहास पृथ्वी के पशु के सच्चे प्रोटेस्टेंट सींग के धार्मिक इतिहास के समानान्तर चलता है। हमने कुछ भविष्यद्वाणी-रेखाओं की पहचान की है जो पृथ्वी के पशु के रिपब्लिकन सींग से संबोधित हैं, और उन रेखाओं को उस भविष्यवाणीगत इतिहास पर स्थापित कर रहे हैं जो 1989 में अन्त के समय से आरम्भ हुआ।

دورۂ نبوتیِ وحشِ زمینی، جو 1776 میں شروع ہوا اور وقتِ آخر میں 1798 پر اختتام پذیر ہوا، وہی خط ہے جسے ہم اس کوشش میں استعمال کرنا چاہتے ہیں کہ اُن تمام خطوط کو، جو اب اپنا اثر دکھا رہی ہیں، یکجا کیا جائے۔ 1776 سے 1798 تک کا یہ عرصہ الفا اور اومیگا کی مہر رکھتا ہے، کیونکہ یہ ایک قانونی اقدام سے شروع ہوتا ہے اور ایک قانونی اقدام ہی پر ختم ہوتا ہے، اور یہی ایک قوم کا بولنا ہے۔

> «سخن‌گفتنِ یک ملت، عملِ مراجع قانون‌گذاری و قضاییِ آن است.» جدال عظیم، ۴۴۳.

یکی از ویژگی‌های اصلیِ وحشِ زمین، سخن گفتنِ آن است. قانون اساسیِ ایالات متحده سندی الهی بود که درهای آزادیِ دینی و سیاسی را گشود، و بدین‌سان «سیلابِ» جفا و آزار را که طی قرن‌ها به‌وسیلهٔ پادشاهانِ اروپا و کلیسای کاتولیک استمرار یافته بود، در خود فرو برد.

> اور سانپ نے اپنے منہ سے عورت کے پیچھے سیلاب کی مانند پانی اُگل دیا، تاکہ اُسے بہا لے جائے۔ مگر زمین نے عورت کی مدد کی، اور زمین نے اپنا منہ کھول کر اُس سیلاب کو نگل لیا جو اژدہے نے اپنے منہ سے اُگلا تھا۔ مکاشفہ 12:15، 16۔

در پایان سلطنتِ وحشِ زمینی به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، بار دیگر سخن خواهد گفت، اما آنگاه همچون اژدها سخن خواهد گفت، از طریق اجرای قانونِ یکشنبه.

> و من وحشی دیگر را دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ و او را دو شاخ همچون برّه بود، و مانند اژدها سخن می‌گفت. مکاشفه ۱۳:۱۱.

وحشِ زمین در سال ۱۷۹۸، هنگامی که پاپیّت از قدرت خود محروم شد، به‌عنوان ششمین پادشاهی آغاز گردید.

> «और जब पोपाई सत्ता, अपनी शक्ति से वंचित होकर, उत्पीड़न से विरत होने के लिए विवश कर दी गई, तब यूहन्ना ने एक नई शक्ति को उठते हुए देखा, जो अजगर की वाणी को प्रतिध्वनित करे और उसी क्रूर तथा ईशनिन्दात्मक कार्य को आगे बढ़ाए। यह शक्ति, जो कलीसिया और परमेश्वर की व्यवस्था के विरुद्ध युद्ध करने वाली अंतिम शक्ति है, मेम्ने के समान सींगों वाले एक पशु द्वारा प्रतीकित की गई थी।» Signs of the Times, November 1, 1899.

در سال ۱۷۹۸، هنگامی که پاپیّت زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد، ایالات متحده سخن گفت، و چنان‌که همواره در مورد آلفا و اُمگا چنین است، آن سخن‌گفتن در آغاز، سخن‌گفتن در پایان را از پیش نمودار ساخت. قوانینِ بیگانگان و فتنه در سال ۱۷۹۸ به صورت قانون اعلام شدند، و بدین‌سان قوانینى را که در پایان به اجرا درمی‌آیند و به مهاجرتِ غیرقانونی و رسانه‌ها می‌پردازند، از پیش تصویر کردند.

وہ مدت جس پر ہم 1776 سے 1798 تک غور کر رہے ہیں، الفا اور اومیگا کی مہر اپنے اندر رکھتی ہے، کیونکہ یہ ابتدا میں اعلانِ آزادی کے “بولنے” کی نشان دہی کرتی ہے، جو 1798 کے Alien and Sedition Acts کی تمثیل ہے۔ اس مدت کے وسط میں ریاست ہائے متحدہ کا آئین پایا جاتا ہے۔ یہ مدت زمین کے درندے کی حکومت کی نبوتی تمثیل فراہم کرتی ہے، کیونکہ اس کا آغاز برّہ کی مانند بولنے سے ہوتا ہے، لیکن یہ مدت ایسے قانون سازی پر ختم ہوتی ہے جو اژدہا کی نمائندگی کرتی ہے۔ لیکن جیسا کہ اکثر ہوتا ہے، کسی چیز کی ابتدا اور انتہا متضاد امور کے ساتھ ہم آہنگ ہوتی ہیں۔ اس مدت کا پہلا waymark آخری waymark میں ممثل ہے، اور درمیانی waymark ریاست ہائے متحدہ کا آئین تھا، جس کی توثیق تیرہ ریاستوں نے کی تھی۔ عبرانی لفظ “truth” عبرانی حروفِ تہجی کے پہلے حرف، پھر تیرھویں حرف، پھر آخری حرف سے بنایا گیا تھا۔

وہ دور جس پر ہم اب غور کر رہے ہیں، اوّل و آخر کی مہر رکھتا ہے، جو حق ہے۔ یہ دور ایک ایسے زمانے کی نمائندگی کرتا ہے جو زمینی درندے کی حکمرانی کے آغاز تک لے جاتا ہے، بطورِ بائبلی نبوت کی چھٹی بادشاہت؛ اور اس لیے یہ ایک ایسے زمانے کی بھی نمائندگی کرتا ہے جو زمینی درندے کی حکمرانی کے خاتمے تک لے جاتا ہے، بطورِ بائبلی نبوت کی چھٹی بادشاہت۔ یہ دور 1989 میں، وقتِ آخر پر، شروع ہوا۔ 1776 سے 1798 تک کے عرصے کو 1989 سے لے کر جلد آنے والے اتوار کے قانون تک منطبق کیا جانا ہے، جب زمینی درندہ اژدہا کی مانند کلام کرتا ہے، جیسا کہ Alien and Sedition Acts میں ظاہر کیا گیا ہے۔

شایسته است که حقیقتی نبویِ دیگر را در مطالعهٔ خود وارد کنیم. آن حقیقت، به‌عنوان نمادی، یکی از عناصرِ «زمانِ آخر» است که غالباً از نظر دور می‌ماند. ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای شاید به‌خوبی بداند که ۱۷۹۸ «زمانِ آخر» بود، اما فهم آنان عموماً در همان‌جا پایان می‌یابد، زیرا هیچ درکی از این ندارند که هر خطِ اصلاحی با دیگر خطوطِ اصلاحی موازی است. هر خطِ اصلاحی با «زمانِ آخر» آغاز می‌شود.

موسیٰ مسیح کی علامت تھے، اور موسیٰ نے خود براہِ راست اس حقیقت کو بیان کیا، اور پطرس نے اعمال کی کتاب میں اس کی تصدیق کی۔

> خداوند، خدای تو، از میان تو و از برادرانت، نبی‌ای مانند من برای تو برخواهد انگیخت؛ او را بشنوید. تثنیه 18:15.

عیسی قرار بود «مانندِ» موسی باشد.

> ۽ ھاڻي، اي ڀائرو، مون کي معلوم آھي تہ اوھان اھو ڪم اڻڄاڻائيءَ سبب ڪيو، جيئن اوھان جي سردارن بہ ڪيو. پر جيڪي ڳالهيون خدا اڳي ئي پنھنجن سڀني نبين جي واتان ظاھر ڪيون ھيون تہ مسيح کي ڏک سھڻا پوندا، تنھن کي ھن ائين ئي پورو ڪيو آھي. تنھنڪري توبھہ ڪريو، ۽ ڦري اچو، تہ اوھان جا گناھ مِٽي وڃن، جڏھن تازگيءَ جا وقت خداوند جي حضور مان ايندا؛ ۽ اھو يسوع مسيح کي موڪليندو، جيڪو اڳي ئي اوھان کي اعلان ڪيو ويو ھو؛ جنھن کي آسمان کي انھن وقتن تائين قبول ڪري رکڻو آھي، جيسين سڀني شين جي بحاليءَ جا وقت نہ اچن، جن بابت خدا دنيا جي شروعات کان وٺي پنھنجن سڀني پاڪ نبين جي واتان فرمايو آھي. ڇوتہ موسيٰ سچ پچ ابن ڏاڏن کي چيو ھو تہ خداوند اوھان جو خدا اوھان جي لاءِ اوھان جي ڀائرن مان منھنجي جھڙو ھڪڙو نبي اٿاريندو؛ اوھين جيڪي ڪجھہ اھو اوھان کي چوندو، تنھن جي سڀني ڳالھين ۾ ان جي ٻڌڻي ڪجو. ۽ ائين ٿيندو تہ ھر اھا جان، جيڪا ان نبي جي نہ ٻڌندي، سا قوم مان ناس ڪئي ويندي. ھائو، ۽ سموئيل کان وٺي پوءِ جي سڀني نبين مان، جنھن جنھن بہ ڪلام ڪيو آھي، تن بہ انھن ڏينھن بابت اڳڪٿي ڪئي آھي. اعمال 3:17–24۔

د موسیٰ د تاریخ په لړ کې د پای زمانه د هغه زېږېدنه وه، او دا د مسیح د زېږېدنې نمونه وه. د مسیح او موسیٰ د دواړو د زېږېدنې پر مهال د پوهې زیاتوالی رامنځته شو چې هغه نسل یې ازمویه. د دوی د دواړو د زېږېدنې په اړه پوهې د مصر او روم دواړو د اژدهايي ځواک سبب شوه چې د نبوت ژمن شوي کسان ووژني. پر غونډیو شپانه او له ختیځه راغلي هوښیاران د هغو کسانو استازولي کوي چې د پای زمانې د پوهې زیاتوالی یې درک کړی و.

آنچه معمولاً از نظر دور می‌ماند این است که در زمان آخر دو علامتِ راه وجود دارد. تنها موسی نبود که تولد یافت، بلکه سه سال پیش از او برادرش هارون نیز تولد یافته بود. شش ماه پیش از آنکه مسیح تولد یابد، پسرعموی او، یوحنا، تولد یافت. سال 1798 رایج‌ترین تشخیص برای «زمان آخر» است، و در 1798 آن وحش (دستگاه سیاسی) که (فاحشه) در طی اعصار تاریک بر آن سوار بود، کشته شد، و یک سال بعد آن «زن»ی که بر آن وحش سوار شده بود نیز درگذشت.

در سال ۱۹۸۹ دو رئیس‌جمهور وجود داشتند. ریگان تا مراسم تحلیف در سال ۱۹۸۹ حکومت کرد، و سپس بوشِ اول سلطنت خود را آغاز نمود. پایانِ هزار و دویست و شصت سال به‌وسیلهٔ هفتاد سال اسارت در بابل به‌صورت نمادین پیش‌نموده شده بود، و هنگامی که کورشِ کبیر، برادرزادهٔ داریوش، در شبِ بزم، بلشصر را به قتل رساند، داریوش پادشاهِ بالفعل بود. داریوش و کورش نمایانگرِ دو نشانهٔ راهِ آن زمانِ آخر هستند.

رابطهٔ نبوی میان موسی و هارون، یحیی و عیسی، داریوش و کوروش، پاپیّت و پاپ، و ریگان و بوش، هنگامی که با روش‌شناسی درست مطالعه شوند، همگی سرچشمه‌های نور نبوی هستند. آنچه در اینجا بدان اشاره می‌کنیم این است که یحیی، پسرعموی عیسی، آن صدا در بیابان بود که پیش‌تر به‌واسطهٔ هارون، برادر موسی، نمونه‌وار به تصویر کشیده شده بود؛ همان که به بیابان رفت تا موسی را ملاقات کند و صدای او باشد.

در دورهٔ سی‌سالهٔ پیش از مسح مسیح، و نیز در سی سال پیش از دجّال، نشانه‌ای راهنما وجود دارد که یک «صدا» را مشخص می‌سازد. برای مسیح، آن صدا، صدای یحیی بود که در بیابان ندا می‌داد. در سال ۵۳۳، یوستی‌نیان فرمانی صادر کرد که دجّال را به‌عنوان اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران و رئیس کلیسا معرفی می‌کرد. فرمان یوستی‌نیان همان «صدا»یی بود که برای «فرمان» قانون یکشنبه در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ آماده‌سازی کرد.

لشکرِ کورشِ کبیر وہ صدا تھا جو اس امر کی نشان دہی کر رہا تھا کہ داریوش کی بابل پر فتح قریب الوقوع تھی۔

> «ظهورِ لشکرِ کورش در برابرِ دیوارهای بابل، برای یهودیان نشانه‌ای بود که رهاییِ ایشان از اسارت نزدیک می‌شود. بیش از یک قرن پیش از ولادتِ کورش، وحی او را به نام یاد کرده بود و سبب شده بود که گزارشی از همان کاری که می‌بایست انجام دهد ثبت گردد: اینکه شهرِ بابل را غافلگیرانه تسخیر کند و راه را برای آزادیِ فرزندانِ اسارت هموار سازد. به‌وسیلهٔ اشعیا این کلام گفته شده بود:»

> «خداوند به مسح‌شدۀ خود، به کوروش، چنین می‌گوید؛ کسی را که دست راستش را گرفته‌ام تا امت‌ها را پیش روی او مغلوب سازم؛ … تا درهای دولَته را پیش روی او بگشایم، و دروازه‌ها بسته نخواهند شد؛ من پیش روی تو خواهم رفت و جای‌های ناهموار را هموار خواهم ساخت؛ دروازه‌های برنجین را خواهم شکست و پشت‌بندهای آهنین را خواهم برید؛ و گنج‌های تاریکی و ذخایر نهانِ مکان‌های مخفی را به تو خواهم داد، تا بدانی که من، یهوه، که تو را به نامت خوانده‌ام، خدای اسرائیل هستم.» اشعیا 45:1–3. انبیا و پادشاهان، 551.

جب یہ تسلیم کر لیا جاتا ہے کہ ایک نبوی «وقتِ آخر» دو گواہوں یا دو نشانِ راہ کے ذریعہ قائم کیا جاتا ہے، تو یہ بھی تسلیم کیا جا سکتا ہے کہ ان دو نشانِ راہ میں سے ایک آنے والی تاریخ کی شناخت، اعلامیہ، یا تنبیہ کی نمائندگی کرتا ہے۔ ہارون، یوحنا، خورس، اور جسٹینین ایک ایسے نشانِ راہ کی نمائندگی کرتے ہیں جو وقتِ آخر سے پہلے واقع ہوتا ہے۔ 1798 میں وقتِ آخر اُس دور کا اختتام ہے جس کی نمائندگی 1776 سے 1798 تک کی گئی ہے۔ اُس تاریخ کے وسط میں واقع نشانِ راہ بیابان میں پکارنے والی آواز ہے جو آنے والی تاریخ کے لیے منادی کرتی ہے۔ وہ تاریخ ایک ایسی اشاعت سے شروع ہوئی جس نے بادشاہ یا پوپ، دونوں میں سے کسی ایک کی آمرانہ حکمرانی کو رد کیا، اور وہ ایک ایسی اشاعت پر ختم ہوئی جو ایک آمر کے کردار کی نمائندگی کرتی تھی۔ وسط کی اشاعت آنے والی تاریخ کی «تنبیہ» کی نمائندہ تھی، اور وہ تنبیہ یہ تھی کہ ریاست ہائے متحدہ کے آئین کو اُس تاریخ کے اختتام پر الٹ دیا جائے گا۔

آن خطّ تاریخ در سال ۱۹۸۹ بار دیگر آغاز به تکرار کرد، و در قانون یکشنبه پایان می‌یابد، هنگامی که هشدارِ برخاسته از بیابان، دویست سال پیش‌تر در ۱۷۸۹، رد می‌شود. سال ۱۹۸۹ زمانِ آخر در پایانِ آیهٔ چهل بود، و با زمانِ آخر در ۱۷۹۸ هم‌راستا است. ۱۹۸۹ با ۱۷۷۶ هم‌راستا است، و قانون یکشنبه نمایانگر ۱۷۹۸ است. در میانهٔ آن تاریخ، جایی که اثر هر رؤیا به انجام می‌رسد، آن تاریخی که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و تا هشدارِ ۱۷۸۹ ادامه می‌یابد، به انجام می‌رسد و قانون اساسی واژگون می‌شود. در میانه باید نشانه‌ای باشد، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند. آن نشانه، هشداری را برای تاریخِ نبوی‌ای که از قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود، بازنمایی می‌کند.

۱۹۸۹ زمانی را در آیهٔ چهل نشان می‌دهد که «زمانِ آخر» است و به قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک می‌انجامد. پیامِ هشداردهنده‌ای که پس از زمانِ آخر، اما پیش از قانونِ یکشنبه، رسید، یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ بود. این پیام هشدار می‌دهد که در پایانِ آن دورهٔ تاریخی، وایِ سوم که در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ فرارسید و بی‌درنگ مهار شد، بار دیگر همچون غافلگیریِ غیرمنتظره‌ای ضربه خواهد زد، و هزاران شهر نابود خواهند شد. هنگامی که آن ویرانی فرا رسد، شیطان کارِ شگفت‌انگیزِ خود را آغاز خواهد کرد، و آن کار با قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد آغاز می‌شود.

> «کاش قوم خدا احساسی از ویرانیِ قریب‌الوقوعِ هزاران شهر می‌داشتند، شهرهایی که اکنون تقریباً به بت‌پرستی سپرده شده‌اند! اما بسیاری از کسانی که باید حقیقت را اعلام کنند، برادران خود را متهم و محکوم می‌سازند. هنگامی که قدرتِ تبدیل‌کنندهٔ خدا بر ذهن‌ها وارد شود، تغییری آشکار پدید خواهد آمد. انسان‌ها دیگر میلی به عیب‌جویی و ویران کردن نخواهند داشت. آنان در جایگاهی نخواهند ایستاد که مانع تابیدنِ نور به جهان شود. عیب‌جوییِ ایشان، اتهام‌زنیِ ایشان، پایان خواهد یافت. قوای دشمن برای نبرد گرد می‌آیند. کشمکش‌های سخت در پیشِ روی ماست. ای برادران و خواهران من، به هم نزدیک شوید، به هم نزدیک شوید. با مسیح پیوند یابید. «شما مگویید: فتنه‌ای؛... و از آنچه ایشان از آن می‌ترسند مترسید و هراسان مشوید. یهوهٔ صبایوت را تقدیس نمایید، و او ترس شما و هراس شما باشد. و او مقدس خواهد بود؛ اما برای هر دو خاندان اسرائیل سنگِ مصادم و صخرهٔ لغزش، و برای ساکنان اورشلیم دام و تله خواهد شد. و بسیاری از ایشان خواهند لغزید و خواهند افتاد و شکسته خواهند شد و گرفتار و اسیر خواهند گردید.»

> «دنیا صحنۀ تئاتر است. بازیگران آن، یعنی ساکنانش، خود را آماده می‌سازند تا نقش خویش را در آخرین نمایش بزرگ ایفا کنند. خدا از نظرها دور مانده است. در میان توده‌های عظیم بشریت هیچ وحدتی وجود ندارد، مگر آن‌گاه که انسان‌ها برای تحقق مقاصد خودخواهانۀ خویش با یکدیگر هم‌پیمان شوند. خدا نظاره‌گر است. مقاصد او دربارۀ رعایای سرکش او به انجام خواهد رسید. جهان به دست انسان سپرده نشده است، هرچند خدا برای مدتی به عناصر آشفتگی و بی‌نظمی اجازه می‌دهد که حاکم باشند. قدرتی از زیر در کار است تا آخرین صحنه‌های بزرگ این نمایش را پدید آورد—شیطان که به صورت مسیح می‌آید، و با همۀ فریبکاریِ ناراستی در میان کسانی عمل می‌کند که در انجمن‌های سری خود را به یکدیگر پیوند می‌دهند. آنان که تسلیم شور هم‌پیمانی می‌شوند، نقشه‌های دشمن را به اجرا درمی‌آورند. علت، اثر خود را در پی خواهد داشت.»

> «نافرمانی تقریباً به حد نهایی خود رسیده است. سردرگمی جهان را فرا گرفته، و به‌زودی هراسی عظیم بر انسان‌ها فرود خواهد آمد. پایان بسیار نزدیک است. ما که حقیقت را می‌شناسیم، باید خود را برای آنچه به‌زودی همچون شگفتی‌ای سهمگین بر جهان فرود خواهد آمد، آماده سازیم.» Review and Herald, September 10, 1903.

هشداری که با به‌اجرا درآمدن قانون اساسی در سال ۱۷۸۹ به‌صورت نمادین به تصویر کشیده شد، همان هشدار فرشتهٔ سوم است که به قادِشِ دوم بازمی‌گردد، آنگاه که مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن آغاز می‌شود. آن هشدار، هشدارِ نخستین صدا در فصل هجدهم مکاشفه است، و در آن زمان نه تنها ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فرو ریختند، بلکه ذاتِ خودِ قانون اساسی نیز دگرگون شد. قانون اساسی نوشته شد و بر حقوق انگلستان استوار گردید، که فلسفهٔ بنیادی آن را می‌توان به‌سادگی چنین تعریف کرد: «انسان بی‌گناه است، تا زمانی که گناهکار بودن او ثابت شود.» قانون اساسی با این مقصود نوشته شد که آنچه به نام حقوق روم شناخته می‌شود رد گردد، که فلسفهٔ بنیادی آن را می‌توان به‌سادگی چنین تعریف کرد: «انسان گناهکار است، تا زمانی که بی‌گناهی او ثابت شود.»

هشدارِ برخاسته از بیابان در سال ۱۷۸۹، که در قانون اساسی بازنمایی شده است، نمایانگر هشدارِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ است؛ و نه تنها ساختمان‌های در حال سوختن آن تاریخ را با تحققِ لفظی نشانه‌گذاری کردند، بلکه تصویبِ «قانون میهن‌پرستی» نیز آن هشدار را بازنمایی کرد.

قانون پاتریوت (Patriot Act) ــ که عنوان کامل آن «قانون اتحاد و تقویت آمریکا از طریق فراهم آوردن ابزارهای مناسبِ لازم برای رهگیری و جلوگیری از تروریسم، مصوب ۲۰۰۱» (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) است ــ اندکی پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به کنگرهٔ ایالات متحده ارائه شد. این لایحه در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۱ در مجلس نمایندگان و در ۲۴ اکتبر ۲۰۰۱ در مجلس سنا مطرح گردید. این قانون در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۱ به امضای رئیس‌جمهور جورج دبلیو. بوش رسید. قانون پاتریوت در پی آن بود که توانایی دولت را برای تحقیق درباره و جلوگیری از اعمال تروریستی افزایش دهد و اختیارات نظارتی و اجرایی نهادهای مجری قانون را گسترش بخشد، و اصل اساسی و بنیادین حقوق انگلیسی را که بر این امر دلالت دارد که انسان بی‌گناه است مگر آنکه مجرم بودن او به اثبات برسد، مردود شمرد. این قانون هنوز هم امروزه از سوی نخبگان درون حکومت به‌کار گرفته می‌شود تا دادرسی قانونی، حریم خصوصی و دادرسی عادلانه را دور بزنند.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی خود ادامه خواهیم داد.

> «وضعیت ما در این زمان هولناک و پُرهیبت چیست؟ آه، چه غروری در کلیسا غالب شده است، چه ریاکاری، چه فریبی، چه دلبستگی‌ای به جامه و پیرایه، به سبک‌سری و سرگرمی، و چه اشتیاقی به برتری‌جویی! همهٔ این گناهان ذهن را تیره ساخته‌اند، به‌گونه‌ای که امور ابدی تمییز داده نشده‌اند. آیا نباید کتب مقدس را تفتیش کنیم تا بدانیم در کجای تاریخ این جهان ایستاده‌ایم؟ آیا نباید نسبت به کاری که در این زمان برای ما انجام می‌شود، و نیز نسبت به جایگاهی که ما، به‌عنوان گناهکاران، باید در هنگامی که این عملِ کفاره در جریان است، اشغال کنیم، بصیرت یابیم؟ اگر اندک اعتنایی به نجات جان‌های خود داریم، باید تغییری قاطع پدید آوریم. باید خداوند را با توبه‌ای راستین بطلبیم؛ باید با انکسار عمیق جان به گناهان خود اعتراف کنیم، تا محو گردند.»

> «ما دیگر نباید بر زمین افسون‌شده باقی بمانیم. ما به‌سرعت به پایان زمانِ آزمایش خود نزدیک می‌شویم. بگذارید هر جان از خود بپرسد: من در حضور خدا در چه وضعی ایستاده‌ام؟ ما نمی‌دانیم که چه‌زود نام‌های ما ممکن است بر زبان مسیح جاری شود و دربارهٔ پرونده‌های ما به‌طور نهایی داوری گردد. آه، آه، این تصمیم‌ها چه خواهند بود؟ آیا با عادلان محسوب خواهیم شد، یا در شمار شریران قرار خواهیم گرفت؟»

> «بگذارید کلیسا برخیزد و از لغزش‌ها و بازگشت‌های خود در حضور خدا توبه کند. بگذارید دیده‌بانان بیدار شوند و شیپور را با آوایی روشن و معین بنوازند. این هشداری قطعی است که باید اعلام کنیم. خدا به خادمان خود فرمان می‌دهد: “بلند فریاد کن، دریغ منما، آواز خود را مثل کرنا بلند کن، و قوم مرا از عصیان ایشان و خاندان یعقوب را از گناهان ایشان آگاه ساز.” باید توجه مردم جلب شود؛ مگر این‌که این کار انجام گیرد، هر تلاشی بی‌ثمر است؛ حتی اگر فرشته‌ای از آسمان فرود آید و با ایشان سخن گوید، سخنان او بیش از آن سودی نخواهد بخشید که گویی در گوش سردِ مرگ سخن می‌گوید. کلیسا باید به عمل برخیزد. روح خدا هرگز وارد نخواهد شد مگر آن‌که او راه را مهیا سازد. باید تفتیشی صمیمانه در دل‌ها باشد. باید دعایی متحدانه و پایدار وجود داشته باشد، و از راه ایمان، وعده‌های خدا مطالبه شود. باید نه همچون روزگاران کهن، پوشانیدن بدن به پلاس باشد، بلکه فروتنیِ عمیقِ جان. ما کوچک‌ترین دلیلی برای خودستایی و خودبزرگ‌بینی نداریم. باید خویشتن را زیر دستِ نیرومندِ خدا فروتن سازیم. او ظاهر خواهد شد تا طالبانِ حقیقی را تسلی دهد و برکت بخشد.»

> „کار در برابر ماست؛ آیا در آن مشارکت خواهیم کرد؟ ما باید سریع کار کنیم، باید پیوسته به پیش برویم. باید خود را برای روز عظیم خداوند آماده سازیم. ما وقتی برای از دست دادن نداریم، وقتی برای مشغول شدن به مقاصد خودخواهانه نداریم. جهان باید هشدار داده شود. ما به‌عنوان افراد، برای رساندن نور به دیگران چه می‌کنیم؟ خدا کار هر انسان را به او واگذار کرده است؛ هر کس نقشی برای ایفا کردن دارد، و ما نمی‌توانیم این کار را جز به خطر جان‌های خویش neglected کنیم.“

> “اے میرے بھائیو، کیا تم روحُ القدس کو غمگین کرو گے اور اسے رخصت ہونے پر مجبور کرو گے؟ کیا تم مبارک نجات دہندہ کو باہر رکھو گے، کیونکہ تم اُس کی حضوری کے لیے تیار نہیں ہو؟ کیا تم جانوں کو حق کے علم کے بغیر ہلاک ہونے کے لیے چھوڑ دو گے، کیونکہ تم اپنی آسودگی سے ایسی محبت رکھتے ہو کہ اُس بوجھ کو اٹھانا نہیں چاہتے جو یسوع نے تمہاری خاطر اٹھایا؟ آؤ، ہم نیند سے جاگ اٹھیں۔ ‘ہوشیار رہو، بیدار رہو؛ کیونکہ تمہارا مخالف ابلیس غرّاتے ہوئے شیر کی مانند پھرتا ہے اور ڈھونڈتا رہتا ہے کہ کس کو نگل جائے۔’” Review and Herald, March 22, 1887.

Back to Articles