Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-One

کتابِ دانی ایل — نمبر اکاون

Palmoni: Unveiling the Master of Time and Language in Daniel and Revelation

پلمونی: آشکار ساختنِ سرورِ زمان و زبان در دانیال و مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

January 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

That “certain saint which spake” in Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen is Christ as Palmoni. In the book of Revelation, Christ is identified as Alpha and Omega, which among other wonderful truths, identifies Christ as the Wonderful Linguist, and together the books of Daniel and Revelation represent Christ as the Master of time and language. It is beyond human ability to understand the significance and depth of what it means that Christ, as Palmoni (the Numberer of Secrets), introduces that attribute of His character in the two verses that establish the central pillar of Adventism, but the secrets which the Numberer of Secrets chooses to reveal are our responsibility to recognize and defend.

آن «قدّیسی معیّن که سخن گفت» در دانیال باب هشت، آیات سیزده و چهارده، همان مسیح است به‌عنوان پالمونی. در کتاب مکاشفه، مسیح به‌عنوان آلفا و اُمگا شناخته می‌شود، که این امر، در کنار دیگر حقایق شگفت‌انگیز، مسیح را به‌عنوان زبان‌دانِ شگفت‌انگیز معرّفی می‌کند؛ و کتاب‌های دانیال و مکاشفه با هم، مسیح را به‌عنوان سرورِ زمان و زبان به تصویر می‌کشند. فهم اهمیت و عمق این حقیقت که مسیح، در مقام پالمونی (شمارندهٔ اسرار)، این ویژگی از شخصیت خود را در آن دو آیه‌ای معرّفی می‌کند که ستون مرکزی ادونتیسم را بنا می‌نهند، فراتر از توانایی انسان است؛ امّا اسراری که شمارندهٔ اسرار برمی‌گزیند آشکار سازد، مسئولیت ماست که آن‌ها را بشناسیم و از آن‌ها دفاع کنیم.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> چیزهای نهان از آنِ یهوه، خدای ماست؛ اما آنچه مکشوف شده است، تا ابد از آنِ ما و فرزندان ماست، تا همهٔ سخنان این شریعت را به‌جا آوریم. تثنیه 29:29.

A secret that has been revealed is that the Numberer of Secrets (Palmoni), is that “certain saint which spake,” and in the two verses where He reveals Himself, the central pillar of Adventism is identified. In those two verses the Wonderful Numberer identifies the “increase of knowledge” that He, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798. In those two verses, the jewels of Miller’s dream, that represent the “increase of knowledge,” were, by the direction of Palmoni’s hand, published upon the two tables of Habakkuk.

ایک آشکار شدہ راز یہ ہے کہ اسرار کا شمار کرنے والا (پالمونی) وہی ہے، یعنی وہ “ایک مقدس جو بول رہا تھا”، اور اُن دو آیات میں جہاں وہ اپنے آپ کو ظاہر کرتا ہے، ایڈونٹ ازم کے مرکزی ستون کی نشان دہی کی گئی ہے۔ اُن دو آیات میں عجیب شمار کرنے والا اُس “علم کی افزونی” کی نشان دہی کرتا ہے جسے اُس نے، بطور یہوداہ کے قبیلہ کے شیر، 1798 میں مُہر کھول کر ظاہر کیا۔ اُن دو آیات میں، ملر کے خواب کے جواہرات، جو “علم کی افزونی” کی نمائندگی کرتے ہیں، پالمونی کے ہاتھ کی ہدایت سے، حبقوق کی دو تختیوں پر شائع کیے گئے۔

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> سپس شنیدم که قدّیسی سخن می‌گفت، و قدّیسی دیگر به آن قدّیسی که سخن می‌گفت، گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر، که هم قُدس و هم لشکر را به پایمال شدن می‌سپارد، تا به کی خواهد بود؟» و او به من گفت: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قُدس تطهیر خواهد شد.» دانیال ۸:‏۱۳، ۱۴

After Daniel received the prophetic vision of the kingdoms of Bible prophecy, and then heard the heavenly dialogue in verses thirteen and fourteen, he sought to understand the “vision.”

پس از آن‌که دانیال رؤیای نبویِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را دریافت کرد، و سپس گفت‌وگوی آسمانیِ آیات سیزده و چهارده را شنید، در پی آن برآمد که «رؤیا» را درک کند.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> Y aconteció que, cuando yo, Daniel, hube visto la visión y procuraba comprenderla, he aquí que se puso delante de mí uno con apariencia de hombre. Y oí una voz de hombre entre las riberas del Ulai, que llamó y dijo: Gabriel, haz que este hombre entienda la visión. Daniel 8:15, 16.

The “vision” which Daniel is seeking to understand is the “chazon” vision, but the “mareh” vision, is what Gabriel is told to make Daniel understand. Every fact has its bearing, and if this fact is missed, the structure and design of the passage is essentially destroyed. In verse fifteen, when Daniel seeks to understand the “chazon” vision, the “mareh” is hidden, but still represented, for with the “appearance of a man” (Gabriel), the Hebrew word “mareh” is translated as “appearance”. In verse fifteen both words which have been translated as “vision” are represented. Daniel, in verse fifteen, seeks to understand the “chazon,” but Palmoni commands Gabriel, in verse sixteen to make Daniel understand the “mareh.” The design of these two verses is purposeful, and emphasizes the connection and difference between the two words.

«رؤیایی» که دانیال در پیِ فهمیدن آن است، رؤیای «chazon» است؛ اما رؤیای «mareh» همان است که به جبرئیل گفته می‌شود دانیال را از آن آگاه سازد. هر حقیقتی جایگاه و تأثیر خود را دارد، و اگر این حقیقت نادیده گرفته شود، ساختار و طرح این بخش اساساً از میان می‌رود. در آیهٔ پانزده، هنگامی که دانیال می‌کوشد رؤیای «chazon» را دریابد، «mareh» پنهان است، اما همچنان بازنمایی می‌شود، زیرا در عبارت «شمایلِ مردی» (جبرئیل)، واژهٔ عبریِ «mareh» به «شمایل» ترجمه شده است. در آیهٔ پانزده، هر دو واژه‌ای که به «رؤیا» ترجمه شده‌اند، حضور دارند. دانیال در آیهٔ پانزده در پیِ فهمیدن «chazon» است، اما پَلمونی در آیهٔ شانزده به جبرئیل فرمان می‌دهد که دانیال را از «mareh» آگاه سازد. ساختار این دو آیه عمدی است و پیوند و تفاوت میان این دو واژه را برجسته می‌سازد.

It is Palmoni that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh,” for the One that commands Gabriel is the One who stands upon the water, and Gabriel heard His voice, “a man’s voice between the banks of Ulai.” It is the Ulai river that runs between the banks, and it is Christ who stands upon the water in the Scriptures. Accompanied with that fact, is the fact that Christ, as the archangel, is the One who commands the angels. The voice between the banks, is the voice of “that certain saint” in verse thirteen, and it is His word that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter twelve of Daniel, Christ once again is between the banks of the river. In chapter twelve He is clothed in linen, and swares by Him that liveth forever.

این پالمونی است که به جبرئیل فرمان می‌دهد تا دانیال را به فهم «مَرْئه» برساند، زیرا آن که به جبرئیل فرمان می‌دهد همان کسی است که بر روی آب ایستاده است، و جبرئیل صدای او را شنید، «صدای مردی از میان کرانه‌های اولای». این رود اولای است که در میان کرانه‌ها جاری است، و در کتاب‌مقدس این مسیح است که بر روی آب می‌ایستد. همراه با این حقیقت، این حقیقت نیز هست که مسیح، به‌عنوان رئیس‌فرشته، همان کسی است که به فرشتگان فرمان می‌دهد. آن صدا از میان کرانه‌ها، صدای «آن قدّیسِ معیّن» در آیه سیزدهم است، و این کلام اوست که به جبرئیل فرمان می‌دهد تا دانیال را به فهم رؤیای «مَرْئه» برساند. در باب دوازدهم دانیال، مسیح بار دیگر در میان کرانه‌های رود است. در باب دوازدهم او به کتان ملبّس است و به او که تا ابد زنده است سوگند می‌خورد.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

> لیکن تُو اے دانی ایل، ان باتوں کو بند رکھ اور کتاب پر مہر لگا دے، آخر زمانہ تک؛ بہت سے اِدھر اُدھر دوڑیں گے، اور علم بڑھ جائے گا۔ پھر میں دانی ایل نے نگاہ کی، اور دیکھو، دو اور کھڑے تھے، ایک دریا کے کنارے کی اِس طرف، اور دوسرا دریا کے کنارے کی اُس طرف۔ اور ایک نے اُس مرد سے جو کتان پہنے ہوئے تھا اور دریا کے پانیوں کے اوپر تھا، کہا: اِن عجیب باتوں کے انجام تک کتنی مُدت ہوگی؟ اور میں نے اُس مرد کو جو کتان پہنے ہوئے تھا اور دریا کے پانیوں کے اوپر تھا، سنا، جب اُس نے اپنا دہنا ہاتھ اور اپنا بایاں ہاتھ آسمان کی طرف اُٹھایا، اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے کہ یہ ایک زمانہ، دو زمانے، اور آدھا زمانہ کے لیے ہوگا؛ اور جب وہ مُقدّس لوگوں کی قوت کو پراگندہ کرنا پورا کر چکے گا، تو یہ سب باتیں پوری ہو جائیں گی۔ دانی ایل 12:4–7۔

The Man who was “clothed in linen, which was upon the waters of the river,” “held up His right hand and His left hand unto heaven, and sware by Him that liveth forever,” and He is the same Man, who in chapter eight commanded Gabriel. In Revelation chapter ten, Christ also held up His hand and swore by Him who lives forever, but there He is standing upon both the water and the earth.

آن مردی که «جامهٔ کتان بر تن داشت و بر فراز آب‌های نهر بود»، «دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به او که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد»، همان مردی است که در باب هشتم به جبرئیل فرمان داد. در باب دهمِ مکاشفه نیز مسیح دست خود را برافراشت و به او که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد، اما در آنجا بر هر دو، یعنی آب و زمین، ایستاده است.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> اور اُس فرشتے نے، جسے میں نے سمندر اور زمین پر کھڑا دیکھا تھا، اپنا ہاتھ آسمان کی طرف اُٹھایا، اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ رہتا ہے، جس نے آسمان اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، اور زمین اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، اور سمندر اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، پیدا کیا، کہ پھر مہلت نہ ہوگی۔ مکاشفہ 10:5، 6۔

The mighty angel of chapter ten of Revelation, is Palmoni, who spake to Gabriel from between the banks of the river in chapter eight, and identified when the “end of” the “wonders” would occur in chapter twelve. In Revelation chapter ten, He is the one who roared as a “lion,” for He is there represented as the Lion of the tribe of Judah.

فرشتۀ نیرومندِ باب دهمِ مکاشفه، همان پَلمونی است که در باب هشتم از میان دو کرانۀ رودخانه با جبرائیل سخن گفت، و در باب دوازدهم تعیین کرد که «پایانِ» «این عجایب» چه زمانی واقع خواهد شد. در باب دهمِ مکاشفه، او همان کسی است که چون «شیری» غرّید، زیرا در آنجا به‌عنوان شیرِ سبطِ یهودا به تصویر کشیده شده است.

> And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. And he came and took the book out of the right hand of him that sat upon the throne. Revelation 5:5–7.

> و یکی از مشایخ به من گفت: «گریان مباش؛ اینک آن شیرِ سبطِ یهودا، ریشۀ داود، غالب آمده است تا کتاب را بگشاید و هفت مُهر آن را باز کند.» و نگریستم، و اینک در میان تخت و چهار حیوان و در میان مشایخ، برّه‌ای ایستاده بود، همچون ذبح‌شده، که هفت شاخ و هفت چشم داشت، که همان هفت روحِ خدایند که به تمامی زمین فرستاده شده‌اند. و آمد و کتاب را از دست راستِ آن تخت‌نشین گرفت. مکاشفه ۵:۵–۷

As the Lion of the tribe of Judah, Christ is the lamb that prevailed to unseal the book that was sealed with seven seals. Whether He is walking upon the water in the book of Daniel, or has one foot on the sea and the other on the earth in Revelation, each of the prophetic representations are associated with prophetic time. And as the Lion of the tribe of Judah, Christ both seals up and unseals His Word. As He sealed up the book of Daniel, He also sealed up the seven thunders in Revelation chapter ten.

چون شیرِ سبطِ یهوداست، مسیح همان برّه‌ای است که غالب آمد تا طوماری را که به هفت مُهر مُهر شده بود، بگشاید. خواه در کتاب دانیال بر آب‌ها گام برمی‌دارد، و خواه در مکاشفه یک پا بر دریا و پای دیگر بر زمین دارد، هر یک از این نمودهای نبوی با زمان نبوی مرتبط‌اند. و چون شیرِ سبطِ یهوداست، مسیح هم کلام خویش را مُهر می‌کند و هم از مُهر می‌گشاید. همان‌گونه که کتاب دانیال را مُهر کرد، هفت رعد را نیز در باب دهمِ مکاشفه مُهر کرد.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> «فرشتهٔ نیرومندی که یوحنا را تعلیم داد، کسی جز عیسی مسیح نبود. اینکه پای راست خود را بر دریا و پای چپ خویش را بر خشکی نهاد، نشان می‌دهد که او در صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم با شیطان چه نقشی را ایفا می‌کند. این وضعیت، دلالت بر قدرت و اقتدار برتر او بر تمامی زمین دارد. این کشمکش از عصری به عصر دیگر نیرومندتر و قاطع‌تر شده است و تا صحنه‌های نهایی نیز همچنان ادامه خواهد یافت، آنگاه که عملکرد استادانهٔ قوای تاریکی به اوج خود برسد. شیطان، متحد با انسان‌های شریر، تمام جهان و کلیساهایی را که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند، فریب خواهد داد. اما آن فرشتهٔ نیرومند توجه را مطالبه می‌کند. او با صدایی بلند فریاد می‌زند. او باید قدرت و اقتدارِ صدای خویش را به آنان که با شیطان متحد شده‌اند تا با حقیقت مخالفت ورزند، نشان دهد.»

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> «پس از آن‌که این هفت رعد آوازهای خود را برآوردند، همان‌گونه که دربارهٔ کتاب کوچک به دانیال فرمان داده شد، به یوحنا نیز این دستور داده می‌شود: “آنچه را که هفت رعد گفتند، مُهر کن.” اینها به وقایع آینده مربوط می‌شوند که به‌ترتیب خود آشکار خواهند شد. دانیال در پایان ایام در نصیب خود خواهد ایستاد. یوحنا کتاب کوچک را گشوده می‌بیند. آنگاه نبوت‌های دانیال جایگاه شایستهٔ خود را در پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم که باید به جهان داده شوند، می‌یابند. گشوده شدن کتاب کوچک، همان پیام مربوط به زمان بود.»

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> "کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک هستند. یکی نبوت است و دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مُهرشده است و دیگری کتابی گشوده. یوحنا اسراری را که رعدها بیان کردند شنید، اما به او فرمان داده شد که آنها را ننویسد."

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> "روشناییِ خاصی که به یوحنا عطا شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از رویدادهایی بود که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به وقوع می‌پیوست." تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

Christ, represented as Palmoni, the Man in chapters eight and twelve who is upon the water, is also the mighty angel with the little book in His hand. He is the Lion of the tribe of Judah that seals and unseals His Word, and He is the one who commands Gabriel, for He is Michael the archangel.

مسیح، که در فصل‌های هشت و دوازده به‌صورت «پَلمونی»، آن مردی که بر آب‌هاست، تصویر شده است، همچنین همان فرشتهٔ نیرومندی است که کتابچهٔ کوچک را در دست دارد. او شیرِ سبطِ یهوداست که کلام خود را مهر می‌زند و مهر آن را می‌گشاید، و او همان کسی است که به جبرائیل فرمان می‌دهد، زیرا او میکائیلِ رئیس‌فرشتگان است.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> با وجود این، میکائیلِ رئیسِ فرشتگان، هنگامی که با ابلیس دربارهٔ جسدِ موسی مجادله می‌کرد، جرأت نکرد بر ضدّ او اتهامی توهین‌آمیز بیاورد، بلکه گفت: خداوند تو را توبیخ فرماید. یهودا ۱:۹.

Michael is Christ’s name, and that name represents that He is the commander of not only the angels, but He is also the one who has the power to resurrect. The name Michael means “who is like God”. When Nebuchadnezzar saw one like unto the son of God in the furnace with the three worthies, he saw Michael. And the archangel Michael, is also the prince of God’s people that the little horn of pagan Rome magnified themselves against at the cross in fulfillment of Daniel chapter eight, verse eleven.

میکائیل نامِ مسیح است، و آن نام دلالت بر این دارد که او نه تنها فرماندهٔ فرشتگان است، بلکه همان کسی است که قدرتِ رستاخیز بخشیدن را نیز دارد. نامِ میکائیل به معنای «چه کسی مانند خداست» می‌باشد. هنگامی که نبوکدنصر در کوره، با آن سه یار، کسی را دید که مانند پسرِ خدا بود، او میکائیل را دید. و نیز میکائیلِ فرشتهٔ اعظم، همان رئیسِ قومِ خداست که شاخِ کوچکِ رومِ بت‌پرست در صلیب، در تحققِ دانیال باب هشت، آیهٔ یازده، خویشتن را بر ضدّ او بزرگ ساخت.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> اما آنچه را که در کتابِ حقیقت مکتوب است، به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور هیچ‌کس با من استوار نمی‌ایستد، جز میکائیل، امیرِ شما. دانیال ۱۰:۲۱.

It is Michael who commands the angels, who resurrects the dead and who decides when probation closes.

این میکائیل است که به فرشتگان فرمان می‌دهد، مردگان را قیامت می‌بخشد، و تعیین می‌کند که زمانِ پایانِ مهلتِ فیض چه هنگام فرا می‌رسد.

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ When this time of trouble comes, every case is decided; there is no longer probation, no longer mercy for the impenitent. The seal of the living God is upon His people. This small remnant, unable to defend themselves in the deadly conflict with the powers of earth that are marshaled by the dragon host, make God their defense. The decree has been passed by the highest earthly authority that they shall worship the beast and receive his mark under pain of persecution and death. May God help His people now, for what can they then do in such a fearful conflict without His assistance!” Testimonies, volume 5, 212.

> «و در آن زمان میکائیل، آن رئیس عظیمی که برای پسران قوم تو ایستاده است، برخاسته خواهد شد؛ و زمان تنگی‌ای خواهد بود که از هنگامی که قومی پدید آمد تا آن زمان، مانند آن هرگز نبوده است؛ و در آن زمان، قوم تو، یعنی هر که در کتاب مکتوب یافت شود، رهایی خواهد یافت.» هنگامی که این زمانِ تنگی فرا رسد، هر پرونده‌ای فیصله یافته است؛ دیگر نه مهلتِ توبه‌ای باقی است و نه رحمتی برای توبه‌ناپذیران. مُهرِ خدای زنده بر قوم او نهاده شده است. این باقی‌ماندهٔ اندک، که در کشاکشِ مرگبار با قدرت‌های زمین که به‌وسیلهٔ لشکر اژدها بسیج شده‌اند، از دفاع از خود ناتوان‌اند، خدا را مدافع خویش می‌سازند. فرمان از سوی عالی‌ترین مرجع زمینی صادر شده است که آنان باید وحش را پرستش کنند و نشان او را بپذیرند، وگرنه آزار و مرگ در انتظارشان خواهد بود. خدا قوم خود را اکنون یاری فرماید، زیرا آنان در آن هنگام، در چنین نبرد هولناکی، بدون یاری او چه خواهند توانست کرد!» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۲.

The final secret which the Lion of the tribe of Judah unseals is the Revelation of Jesus Christ, and it includes that He is in control of the design and structure of every element of His prophetic Word. The Man in linen that stands upon the waters, who lifts up His hand and swares by Him that liveth forever, and who cries as a Lion, which causes seven thunders to utter their voices, is He who seals up the book of Daniel and seals up the seven thunders of Revelation. It is He who unseals the book that is sealed with seven seals, who has the power to resurrect, and who is the great Prince that stands up and announces the end of probation. When Palmoni commanded Gabriel to make Daniel to understand the “mareh” vision, He meant exactly that.

آخری راز جسے یہوداہ کے قبیلے کا شیر کھولتا ہے، یسوع مسیح کا مکاشفہ ہے، اور اس میں یہ بھی شامل ہے کہ وہ اپنے نبوی کلام کے ہر جز کے نقشے اور ساخت پر کامل اختیار رکھتا ہے۔ وہ کتان ملبوس انسان جو پانیوں کے اوپر کھڑا ہے، جو اپنا ہاتھ اٹھاتا ہے اور اس کی قسم کھاتا ہے جو ابدالآباد زندہ ہے، اور جو شیر کی مانند پکارتا ہے، جس کے سبب سات گرجیں اپنی آوازیں بلند کرتی ہیں، وہی ہے جو دانی ایل کی کتاب پر مہر کرتا ہے اور مکاشفہ کی سات گرجوں پر بھی مہر کرتا ہے۔ وہی ہے جو اس کتاب کو کھولتا ہے جس پر سات مہریں لگی ہوئی ہیں، جسے مردوں کو زندہ کرنے کا اختیار حاصل ہے، اور جو وہ عظیم رئیس ہے جو کھڑا ہوتا ہے اور مہلتِ آزمائش کے اختتام کا اعلان کرتا ہے۔ جب پالمونی نے جبرائیل کو حکم دیا کہ دانی ایل کو “mareh” رویا سمجھائے، تو اس سے اُس کی مراد بعینہٖ یہی تھی۔

He did not command Gabriel to make Daniel understand the “chazon” vision. The “chazon” vision is the vision of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter eight, verses one through twelve, and it is also the “vision” that is referenced in verse thirteen, within a question of duration. “How long shall be the vision?” The “chazon” vision concerns the daily (paganism) and the transgression (papalism) desolating powers that trample down the sanctuary and host.

او جبرائیل را فرمان نداد تا دانیال را از رؤیای «حازون» آگاه سازد. رؤیای «حازون» همان رؤیای پادشاهی‌های نبوت کتاب‌مقدسی در دانیال باب هشت، آیات یک تا دوازده است، و نیز همان «رؤیا»یی است که در آیه سیزده، در ضمن پرسشی درباره مدت زمان، به آن اشاره شده است: «این رؤیا تا به کی خواهد بود؟» رؤیای «حازون» مربوط است به قربانی دائمی (بت‌پرستی) و آن عصیانِ ویرانگر (پاپ‌سالاری) که مقدس و لشکر را پایمال می‌سازند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> سپس شنیدم که قدّوسی سخن می‌گفت، و قدّوسی دیگر به آن قدّوسی که سخن می‌گفت، گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، تا هم مقدّس و هم لشکر به پایمال شدن سپرده شوند؟» دانیال 8:13.

Christ, as Palmoni (the Wonderful Numberer), is asked “how long” shall be the “chazon” vision, and he answers, “unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.” Daniel then desires to understand the “chazon” vision which concerns “the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot.” But Gabriel is commanded to make Daniel understand the “mareh” vision. Every fact has its bearing in God’s Word. The “mareh” vision, is the vision of the evening and mornings identified in verse twenty-six.

مسیح، به‌عنوان «پالمونی» (شمارندهٔ شگفت‌انگیز)، مورد این پرسش قرار می‌گیرد که این رؤیای «chazon» تا «چه مدت» خواهد بود، و او پاسخ می‌دهد: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس پاک خواهد شد.» سپس دانیال مشتاق می‌شود که رؤیای «chazon» را، که دربارهٔ «قربانیِ دائمی و نافرمانیِ ویرانگر است، تا هم مقدس و هم لشکر به پایمال شدن سپرده شوند»، درک کند. اما به جبرئیل فرمان داده می‌شود که دانیال را از رؤیای «mareh» آگاه سازد. هر حقیقتی در کلام خدا جایگاه و دلالت خود را دارد. رؤیای «mareh»، همان رؤیای شامگاه‌ها و بامدادهاست که در آیهٔ بیست‌وشش مشخص شده است.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> اور شام اور صبح کی وہ رؤیا جو بیان کی گئی ہے، سچی ہے؛ پس تُو اس رؤیا کو بند رکھ، کیونکہ وہ بہت دنوں کے لیے ہے۔ دانی ایل 8:26۔

The word “vision” is mentioned twice in the verse. The first reference is the “mareh” vision and the second is the “chazon” vision. The “mareh” vision is the vision of “the evening and mornings.” The Hebrew expression of “evening and mornings” is often found in the Bible, and it is always translated as “evening and mornings,” as it is in verse twenty-six. The only place in the Bible where it is translated differently than “evening and mornings,” is in verse fourteen, where it is translated as simply “days.” The actual Hebrew of verse fourteen would read, “Unto twenty-three hundred evenings and mornings.”

لفظ «رؤیا» در این آیه دو بار ذکر شده است. اشارهٔ نخست، رؤیای «مَره» است و اشارهٔ دوم، رؤیای «خازون». رؤیای «مَره»، رؤیای «شامگاهان و بامدادان» است. تعبیر عبریِ «شامگاهان و بامدادان» بارها در کتاب‌مقدس یافت می‌شود و همواره به «شامگاهان و بامدادان» ترجمه شده است، چنان‌که در آیهٔ بیست‌وششم نیز چنین است. تنها جایی در کتاب‌مقدس که این تعبیر به‌گونه‌ای متفاوت از «شامگاهان و بامدادان» ترجمه شده، آیهٔ چهاردهم است که در آن صرفاً «ایام» ترجمه شده است. متن واقعیِ عبریِ آیهٔ چهاردهم چنین خواهد بود: «تا دو هزار و سیصد شامگاهان و بامدادان.»

The verse that is the central pillar of Adventism, is the only verse in God’s Word where “evening and mornings” is expressed simply as “days.” Every fact has its bearing, and if nothing else, it is clear that Palmoni was purposely emphasizing the verse. He did so by directing the minds of those who translated the King James Bible to write the phrase differently than it is always written in His Word. The point that is to be derived from this fact, is that when Gabriel is told to make Daniel understand the “mareh” vision, he is being told to make Daniel understand the vision of the appearance of 1844, and not the “chazon” vision concerning the trampling down the sanctuary and the host.

آیه‌ای که ستون مرکزی ادونتیسم است، تنها آیه‌ای در کلام خداست که در آن «شام‌ها و بامدادها» صرفاً به‌صورت «روزها» بیان شده است. هر حقیقتی دلالت خاص خود را دارد، و اگر هیچ چیز دیگر هم نباشد، آشکار است که پَلمونی عمداً بر این آیه تأکید می‌ورزید. او این کار را بدین‌گونه انجام داد که ذهن کسانی را که کتاب‌مقدس نسخهٔ کینگ جیمز را ترجمه کردند هدایت نمود تا این عبارت را به‌گونه‌ای متفاوت از آنچه همواره در کلام او نوشته شده است بنگارند. نکته‌ای که باید از این حقیقت حاصل شود این است که هنگامی که به جبرئیل گفته می‌شود که دانیال را از رؤیای «mareh» آگاه سازد، به او گفته می‌شود که دانیال را از رؤیای ظهور 1844 آگاه سازد، نه از رؤیای «chazon» دربارهٔ پایمال شدن مقدِس و لشکر.

The vision of the “evening and mornings” is about an appearance that occurs when the cleansing of the sanctuary began on October 22, 1844. The vision of the appearance of October 22, 1844, is not about the trampling down of the sanctuary, but of the cleansing of the sanctuary. Was there a prophetic appearance on that date?

رؤیای «شامگاه‌ها و بامدادها» دربارهٔ ظهوری است که هم‌زمان با آغاز تطهیر قُدس در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رخ می‌دهد. رؤیای ظهورِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نه دربارهٔ پایمال شدنِ قُدس، بلکه دربارهٔ تطهیرِ قُدس است. آیا در آن تاریخ ظهوری نبوی وجود داشت؟

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «آمدنِ مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیرِ قُدس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویداد واحد هستند؛ و این همچنین به‌وسیلهٔ آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، بازنمایی شده است.» نبرد عظیم، ۴۲۶.

Gabriel was instructed to make Daniel understand the prophetic appearance of Christ in His temple on October 22, 1844. For this reason, Gabriel gave Daniel a second witness to the date of October 22, 1844, for Gabriel led every Bible author that recorded some form of the biblical principle that identifies that truth is established upon the testimony of two. If Gabriel was to make Daniel understand October 22, 1844, he would need a second witness to establish “the vision of the appearance.”

جبریل مأمور شد تا دانیال را نسبت به ظهور نبوی مسیح در معبد خویش در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آگاه سازد. از این‌رو، جبریل برای دانیال شاهدی دوم بر تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فراهم آورد، زیرا جبریل هر نویسندۀ کتاب‌مقدسی را که گونه‌ای از اصل کتاب‌مقدسیِ مُعرِّفِ این حقیقت را ثبت کرده است، هدایت نمود که حقیقت بر گواهیِ دو شاهد استوار می‌گردد. اگر جبریل می‌بایست دانیال را به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ واقف سازد، لازم بود برای تثبیت «رؤیای ظهور» شاهدی دوم وجود داشته باشد.

Gabriel begins his work by first addressing Daniel’s desire to understand the “chazon” vision, and he does so by identifying that the “chazon” vision, is the vision that concludes at the “time of the end” in 1798.

جبریل اپنے کام کا آغاز پہلے دانی ایل کی اُس خواہش پر توجہ دینے سے کرتا ہے کہ وہ “chazon” رؤیا کو سمجھے، اور وہ ایسا اس امر کی نشان دہی کرتے ہوئے کرتا ہے کہ “chazon” رؤیا وہ رؤیا ہے جو 1798 میں “time of the end” پر اختتام پذیر ہوتی ہے۔

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Daniel 8:16, 17.

> و من صدای انسانی را از میان کرانه‌های اولای شنیدم که ندا کرده، گفت: «ای جبرائیل، این مرد را از رؤیا آگاه ساز.» پس او به جایی که من ایستاده بودم نزدیک آمد؛ و چون آمد، ترسان شدم و بر روی خود افتادم. اما او به من گفت: «ای پسر انسان، بفهم؛ زیرا این رؤیا برای زمان آخر است.» دانیال ۸:‏۱۶، ۱۷

The “vision” in the previous verse, that is “at the time of the end” is the “chazon” vision, and the “time of the end” in the book of Daniel is 1798. This is the “vision” which Daniel had sought to understand, but it was not the “vision” Gabriel was told to make Daniel to understand. For that Gabriel is going to provide a second witness.

«رؤیا» در آیۀ پیشین، یعنی «در وقتِ آخر»، همان رؤیای «حازون» است، و «وقتِ آخر» در کتاب دانیال سال ۱۷۹۸ است. این همان «رؤیایی» است که دانیال در پیِ فهم آن بود، اما آن «رؤیایی» نبود که به جبرئیل گفته شده بود دانیال را به فهم آن برساند. زیرا جبرئیل برای آن، شاهدی دوم ارائه خواهد کرد.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> پس او به جایی که من ایستاده بودم نزدیک آمد؛ و چون آمد، ترسان شدم و بر روی خود افتادم؛ اما به من گفت: «ای پسر انسان، بفهم؛ زیرا رؤیا مربوط به زمان آخر است.» و هنگامی که او با من سخن می‌گفت، من با روی بر زمین در خوابی عمیق فرو رفته بودم؛ اما او مرا لمس کرد و مرا بر پای راست برپا داشت. و گفت: «اینک تو را آگاه می‌سازم که در پایانِ آخرِ غضب چه واقع خواهد شد؛ زیرا پایان در زمانِ معیّن خواهد بود.» دانیال 8:17–19.

Gabriel takes up his job assignment by informing Daniel to, “behold,” which is informing Daniel to consider the next fact. The next fact is that the “last indignation,” of the two “seven times” of Leviticus twenty-six, ends in 1844. The “last indignation” is directly identified as a time prophecy, for it has a “time appointed” that it will “end.” The “indignation” must represent a period of time, for it has a “time appointed” for its ending. If the “indignation” was simply a point in time it would not have an end, it would simply be the point when it took place.

جبرئیل با آگاه‌ساختن دانیال چنین مأموریت خود را به عهده می‌گیرد: «بنگر»، که دانیال را فرا می‌خواند تا به واقعیت بعدی توجه کند. واقعیت بعدی این است که «غضبِ آخر»، از دو دورهٔ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش، در سال ۱۸۴۴ پایان می‌یابد. «غضبِ آخر» به‌طور مستقیم به‌عنوان یک نبوت زمانی شناخته می‌شود، زیرا برای آن «زمانِ معیَّن»ی وجود دارد که در آن «به پایان» می‌رسد. «غضب» باید نمایانگر یک دورهٔ زمانی باشد، زیرا برای پایان آن «زمانِ معیَّن»ی مقرر شده است. اگر «غضب» صرفاً یک نقطه در زمان بود، پایانی نمی‌داشت؛ بلکه فقط همان نقطه‌ای می‌بود که در آن واقع شده است.

The “indignation” had an ending point that is marked, so it represents the end of a period of time. The period of time is represented as “the last indignation.” If there is a last, then there must be a first. The “first indignation” is identified in Daniel chapter eleven, and there it is also a period of time, for the papacy was going to “practice and prosper” until the end of the “indignation”.

«قهر» دارای نقطهٔ پایانیِ معیّنی بود؛ ازاین‌رو نمایانگر پایانِ یک دورهٔ زمانی است. این دورهٔ زمانی به‌صورت «قهرِ آخر» نشان داده شده است. اگر آخری در کار باشد، پس باید اوّلی نیز وجود داشته باشد. «قهرِ اوّل» در باب یازدهمِ دانیال مشخص شده است، و در آنجا نیز یک دورهٔ زمانی است؛ زیرا پاپیّت قرار بود تا پایانِ «قهر» «عمل کند و کامیاب شود».

> And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:35, 36.

> اور اہلِ فہم میں سے بعض گرائے جائیں گے، تاکہ اُنہیں آزمایا جائے، اور پاک کیا جائے، اور سفید کیا جائے، انتہا کے وقت تک؛ کیونکہ یہ ابھی ایک مقررہ وقت کے لیے ہے۔ اور وہ بادشاہ اپنی مرضی کے مطابق عمل کرے گا؛ اور وہ اپنے آپ کو سربلند کرے گا، اور اپنے آپ کو ہر معبود سے بڑھا کر بڑا ٹھہرائے گا، اور معبودوں کے خدا کے خلاف عجیب باتیں کہے گا، اور اُس وقت تک کامیاب رہے گا جب تک غضب پورا نہ ہو جائے؛ کیونکہ جو کچھ مقرر کیا گیا ہے، وہی انجام پائے گا۔ دانی ایل 11:35، 36۔

In these two verses, the king that does according to his will and exalts himself is the subject. Verse thirty-six is the verse Paul paraphrases, as he identifies the “man of sin” who is seated in the temple of God showing himself that he is God. The persecution of the Dark Ages from the year 538 through to 1798 is identified in verse thirty-five, and it continues until “the time of the end” which was 1798, which was the “time appointed.” Verse thirty-six then identifies that the papacy would “prosper” “till the indignation be accomplished.” The verse identifies that the papacy prospered until 1798, at which point, the first “indignation,” had been “accomplished.” God’s prophetic Word had “determined” that the papacy would continue for twelve hundred and sixty years, until 1798, which was the “time of the end.”

در این دو آیه، پادشاهی که مطابق ارادهٔ خود عمل می‌کند و خویشتن را بزرگ می‌سازد، موضوع سخن است. آیهٔ سی‌وشش همان آیه‌ای است که پولس آن را به‌گونه‌ای بازگفته است، آنگاه که «مرد گناه» را معرفی می‌کند که در هیکل خدا نشسته و خود را خدا می‌نمایاند. آزار و جفای اعصار تاریک از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ در آیهٔ سی‌وپنج مشخص شده است، و این تا «زمان آخر» که ۱۷۹۸ بود، ادامه می‌یابد؛ همان که «وقتِ معین» بود. سپس آیهٔ سی‌وشش نشان می‌دهد که پاپیّت تا هنگامی که «غضب» به انجام رسد، «کامیاب خواهد شد». این آیه نشان می‌دهد که پاپیّت تا ۱۷۹۸ کامیاب شد؛ در آن هنگام، نخستین «غضب» «به انجام رسیده بود». کلام نبویِ خدا «مقرر کرده بود» که پاپیّت برای هزار و دویست و شصت سال، تا ۱۷۹۸ که «زمان آخر» بود، ادامه یابد.

The first “indignation” ended in 1798, and “the last indignation” ended in 1844. Both indignations are represented as periods of time, which had specific endings, thus identifying them both as time prophecies. Gabriel was commanded by Palmoni to make Daniel understand the appearance vision (“mareh”), of the “evening and mornings” (days) that identified October 22, 1844, and he did so by providing a second witness to that date.

اولین «غضب» در سال ۱۷۹۸ پایان یافت، و «غضبِ آخر» در سال ۱۸۴۴ به پایان رسید. هر دو غضب به‌صورت دوره‌های زمانی بازنمایی شده‌اند که پایان‌های مشخصی داشته‌اند؛ ازاین‌رو هر دو را به‌عنوان نبوت‌های زمانی مشخص می‌سازند. جبرئیل از سوی پالمونی مأمور شد تا دانیال را از رؤیای ظهور («mareh»)، یعنی «شامگاه و بامدادها» (روزها) که ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را معین می‌کرد، آگاه سازد، و او این کار را با ارائهٔ شاهدی دوم برای آن تاریخ به انجام رساند.

The “chazon” vision of verse thirteen, which Daniel desired to understand, was the vision of the trampling down that ended at the “time of the end” in 1798. The “mareh” vision of verse fourteen, ended with the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844, in fulfillment of the time prophecy of twenty-three hundred years, and also the fulfillment of the time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years. Both of those time prophecies are represented upon Habakkuk’s sacred tables, which Sister White identifies were directed by the hand of the Lord, and should not be altered.

رؤیای «chazon» در آیهٔ سیزدهم، که دانیال آرزومندِ فهم آن بود، رؤیای پایمال‌شدنی بود که در «زمانِ آخر» در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. رؤیای «mareh» در آیهٔ چهاردهم، با ظهور مسیح در مکانِ اقدس در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید، در تحققِ نبوتِ زمانیِ دو هزار و سیصد سال، و نیز در تحققِ نبوتِ زمانیِ دو هزار و پانصد و بیست سال. هر دوی این نبوت‌های زمانی بر الواحِ مقدسِ حبقوق نمایان شده‌اند؛ همان الواحی که خواهر وایت تصریح می‌کند به هدایتِ دستِ خداوند ترسیم شده بودند و نباید دگرگون شوند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> «ما را درس‌های بسیاری است که باید بیاموزیم، و بسیاری، بسی بسیار، که باید از نو وانَهیم. تنها خدا و آسمان معصوم‌اند. آنان که می‌پندارند هرگز ناگزیر نخواهند شد از دیدگاهی عزیز دل بکنند، و هرگز موقعیتی برای تغییر عقیده نخواهند یافت، نومید خواهند شد. تا هنگامی که با اصراری استوار به اندیشه‌ها و آراء خود چنگ می‌زنیم، نمی‌توانیم آن یگانگی را داشته باشیم که مسیح برای آن دعا کرد.» Review and Herald، 26 ژوئیه 1892.

Back to Articles