Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eight

مکاشفۀ عیسی مسیح — شمارۀ هشت

The Birth of a Nation

تولد یک ملت

Author

Jeff Pippenger

Published

October 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.

پیامِ فریادِ نیمه‌شب در آغاز، با گشایشِ داوریِ تحقیقی به پایان رسید؛ و پیامِ فریادِ نیمه‌شب نیز با گشایشِ داوریِ اجرایی به پایان می‌رسد. سومین وایِ اسلام، به سببِ تصویبِ قانونِ یک‌شنبه، داوری را بر ایالات متحده وارد می‌آورد؛ و همچنین نمایانگرِ داوری‌ای پیوسته و فزاینده بر تمامی جهان است، به سببِ پذیرشِ قانونِ یک‌شنبهٔ خودشان تحتِ فشارِ قدرتِ مدنیِ آزاررسان، که به‌وسیلهٔ ده پادشاهی که با ایزابل، فاحشهٔ صور، زنا کرده‌اند، نمایانده شده است.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «چون آمریکا، سرزمین آزادیِ مذهبی، با پاپیّت در واداشتنِ وجدان و مجبور ساختنِ مردم به تکریمِ سَبَتِ جعلی متحد گردد، مردمانِ هر کشورِ جهان به پیروی از نمونهٔ آن رهبری خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۱۸.

The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.

قانونِ اتوار کی کشمکش، جو عظیم تنازعہ کا حصہ ہے، تب پوری طرح شروع ہو جاتی ہے۔ پھر شیطان مسیح کا روپ دھار کر ظاہر ہوتا ہے۔

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «به‌موجب فرمانی که برپایی نهاد پاپیّت را در نقض شریعت خدا الزام‌آور می‌سازد، ملت ما خود را به‌طور کامل از پارسایی جدا خواهد کرد. هنگامی که پروتستانتیسم دست خود را از فراز این شکاف دراز کند تا دست قدرت روم را بفشارد، هنگامی که بر فراز این ورطه دست بگشاید تا با روح‌گرایی دست دهد، هنگامی که کشور ما، تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، هر اصلِ قانون اساسیِ خود را به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری‌خواه مردود شمارد و برای گسترش دروغ‌ها و فریب‌های پاپی تدارک بیند، آنگاه خواهیم دانست که زمانِ عملکرد شگفت‌انگیز شیطان فرارسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۱.

National apostasy is followed by national ruin.

ارتدادِ ملی کے بعد تباہیِ ملی آتی ہے۔

> “The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> «مردم ایالات متحده قومی مورد التفات بوده‌اند؛ اما هنگامی که آزادی مذهبی را محدود کنند، پروتستانتیسم را واگذارند، و به پاپ‌گرایی میدان دهند، پیمانهٔ گناه ایشان لبریز خواهد شد و “ارتداد ملی” در دفاتر آسمان ثبت خواهد گردید. نتیجهٔ این ارتداد، هلاکت ملی خواهد بود.» Review and Herald, May 2, 1893.

The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.

ادیونتیست‌های لائودیکیه‌ایِ نادان با قدرت پاپی دستِ اتحاد می‌دهند و سرنگون می‌شوند، حال آن‌که گلهٔ دیگرِ مسیح که هنوز در بابل است، از دستِ پاپیّت می‌گریزد.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او نیز به سرزمینِ جلال داخل خواهد شد، و ممالک بسیاری سرنگون خواهند گردید؛ اما اینان از دست او خواهند رَست: ادوم و موآب و برگزیدگانِ بنی‌عَمّون. دانیال ۱۱:۴۱.

Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.

اسلام ناگهان به ایالات متحده ضربه می‌زند، زیرا شیپور هفتم وایِ داوری را به سبب تصویب قانون یکشنبه به همراه می‌آورد.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> وَنَظَرْتُ وَسَمِعْتُ مَلَاكًا طَائِرًا فِي وَسَطِ السَّمَاءِ، قَائِلًا بِصَوْتٍ عَظِيمٍ: وَيْلٌ، وَيْلٌ، وَيْلٌ لِسُكَّانِ الْأَرْضِ، مِنْ أَجْلِ بَقِيَّةِ أَصْوَاتِ أَبْوَاقِ الْمَلَائِكَةِ الثَّلَاثَةِ، الَّذِينَ هُمْ مُزْمِعُونَ أَنْ يُبَوِّقُوا بَعْدُ! رؤيا 8:13.

The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.

پس آن رایت که نمایانگرِ آن دو شاهد در مکاشفهٔ باب یازدهم است، از سوی یوحنا در مکاشفهٔ باب دوازدهم به‌صورت زنی ملبّس به آفتاب به تصویر کشیده می‌شود، و به‌گونه‌ای نبوی با نمادپردازیِ آغاز و انجام ترسیم می‌گردد.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> اور آسمان پر ایک بڑا نشان ظاہر ہوا: ایک عورت جو سورج کو اوڑھے ہوئے تھی، اور چاند اس کے پاؤں تلے تھا، اور اس کے سر پر بارہ ستاروں کا تاج تھا۔ اور وہ حاملہ تھی، اور دردِ زہ میں چیختی، اور جننے کی تکلیف میں مبتلا تھی۔ پھر آسمان پر ایک اور نشان ظاہر ہوا؛ اور دیکھو، ایک بڑا سرخ اژدہا تھا، جس کے سات سر اور دس سینگ تھے، اور اس کے سروں پر سات تاج تھے۔ اور اس کی دُم نے آسمان کے ستاروں کا تیسرا حصہ کھینچ کر زمین پر ڈال دیا؛ اور اژدہا اس عورت کے سامنے جا کھڑا ہوا جو جننے کو تھی، تاکہ جب اس کا بچہ پیدا ہو تو اسے ہڑپ کر جائے۔ اور اس نے ایک بیٹا جنا، ایسا فرزندِ نرینہ جو لوہے کے عصا سے سب قوموں پر حکومت کرے گا؛ اور اس کا بچہ خدا اور اُس کے تخت کے پاس اٹھا لیا گیا۔ مکاشفہ 12:1–5۔

She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.

او بر ماه ایستاده و به خورشید ملبّس است. ماه بازتابی از خورشید است، و ازاین‌رو از نظر نبوتی نمودِ خورشید به شمار می‌آید. دوازده ستاره در تاج او نمایانگر دوازده سبطِ اسرائیلِ باستان در آغازِ اسرائیلِ باستان است، که به‌گونه‌ای نمادین بر دوازده شاگرد در پایانِ اسرائیلِ باستان دلالت می‌کند. آن دوازده ستاره که همان دوازده شاگرد در پایانِ اسرائیلِ باستان‌اند، همچنین همان دوازده رسول در آغازِ اسرائیلِ جدید نیز هستند. ازاین‌رو، آنان بر یکصد و چهل و چهار هزار تن در پایانِ اسرائیلِ جدید دلالت می‌کنند، که شاگردان و رسولان‌اند. در آغازِ آن تاریخ، که در آن شاگردان هم نمایانگر پایانِ اسرائیلِ باستان‌اند و رسولان آغازِ اسرائیلِ جدید را نشان می‌دهند، آن زن که کلیساست، به مسیح آبستن بود. او همان «پسرِ نر» است که پس از مرگ و رستاخیزش به‌سوی خدا ربوده می‌شد.

The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.

پس، آن زن همچنین نمادِ تولدِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر است که ایشان نیز پس از برخاستن از وادیِ مرگ، به آسمان صعود می‌کنند. هنگامی که آنان در آسمان باشند، او همچنین فرزندِ دیگری خواهد زایید که نمایانگرِ آن گلّهٔ دیگر است که در زمانِ قانونِ یکشنبه از بابل بیرون می‌آید.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> پیش از آنکه دردِ زایمان بر او عارض شود، زایید؛ پیش از آنکه دردش فرا رسد، پسری به دنیا آورد. چه کسی چنین چیزی شنیده است؟ و چه کسی مانند این امور را دیده است؟ آیا زمین در یک روز به زاییدن واداشته می‌شود؟ یا امتی در یک‌باره مولود می‌گردد؟ زیرا صهیون، به‌محض آنکه دردِ زایمان کشید، فرزندان خود را زایید. آیا من به هنگامِ ولادت می‌رسانم و سببِ زاییدن نمی‌شوم؟ خداوند می‌فرماید. آیا من سببِ زاییدن می‌شوم و رَحِم را می‌بندم؟ خدای تو می‌فرماید. اشعیا 66:7–9

In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.

در زمان فرمانروایی وحشِ زمین، امّتی در یک آن زاده می‌شود. آن امّت همان صد و چهل و چهار هزارند، زیرا ایشان کسانی هستند که شخصیت مسیح را به‌طور کامل منعکس می‌کنند. ایشان همان کسانی هستند که به‌وسیلهٔ «فرزند ذَکَر» یعنی عیسی، نمونه‌وار معرفی شده‌اند. ایشان همان «فرزند ذَکَر» اشعیا هستند که پیش از آنکه زن به درد زایمان افتد، زاده می‌شود. استخوان‌های خشکِ مرده‌ای که جهان هنگامی که به‌دستِ وحشِ برآمده از هاویه کشته شدند، بر آنها شادمانی کرد، در اورشلیم تسلی خواهند یافت، و آنگاه همراه با زنی که «فرزند ذَکَر» را می‌زاید، شادی خواهند کرد. ایشان پیش از آنکه او درد بکشد، به دنیا آورده می‌شوند، و سپس او درد می‌کشد و دیگر «فرزندانِ» «خود» را به دنیا می‌آورد، هنگامی که امّت‌ها در آن زمان همچون رودی جاری به پیام فرشتهٔ سوم پاسخ می‌دهند، و این پیام چون موجی خروشان سراسر سرزمین را درمی‌نوردد. ایشان در میانهٔ بحرانی عظیم زاده می‌شوند، که نمایانگر درد زایمان اوست. زنِ مکاشفهٔ دوازدهم، در اصل، دوقلو می‌زاید. نخست‌زادگان همان صد و چهل و چهار هزارند که به‌عنوان نوبرها شناخته می‌شوند، و امّت‌ها همچون دروِ عظیمِ گردآوریِ محصولِ تابستانی.

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> با اورشلیم شادمان شوید و با او به وجد آیید، ای همهٔ شما که او را محبت می‌دارید؛ با او از شادی به وجد آیید، ای همهٔ شما که برای او ماتم می‌گیرید؛ تا از پستان‌های تسلی‌های او بمکید و سیر شوید؛ تا از فراوانی جلالش بنوشید و لذت ببرید. زیرا خداوند چنین می‌فرماید: اینک، سلامتی را مانند نهری به سوی او جاری خواهم ساخت، و جلال امت‌ها را همچون جویباری لبریز؛ آنگاه خواهید مکید، بر پهلوهای او برداشته خواهید شد، و بر زانوهای او نوازش خواهید یافت. چنان‌که مادری فرزند خویش را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و در اورشلیم تسلی خواهید یافت. و چون این را ببینید، دل شما شادمان خواهد شد، و استخوان‌های شما مانند گیاه تازه خواهد شد؛ و دست خداوند بر بندگانش شناخته خواهد شد، و خشم او بر دشمنانش. اشعیا 66:10–14.

Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

آنان که برای اورشلیم «ماتم می‌گیرند»، کسانی‌اند که به سبب رجاساتی که در میان او انجام می‌شود، آه و ناله می‌کنند و مُهر شده‌اند؛ و ایشان پیش از قانون یکشنبه مُهر می‌شوند. ما اکنون در «کار پایانی برای کلیسا» هستیم، که واپسین لحظاتِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن است.

> “The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.

> “خدا کے سچے لوگ، جن کے دل میں خداوند کے کام کی روح اور جانوں کی نجات بسی ہوتی ہے، ہمیشہ گناہ کو اس کی حقیقی، گناہ آلودہ حیثیت میں دیکھیں گے۔ وہ ہمیشہ ان گناہوں کے بارے میں، جو خدا کے لوگوں کو آسانی سے گھیر لیتے ہیں، وفادار اور صاف گو برتاؤ کے حامی ہوں گے۔ خصوصاً کلیسیا کے لیے آخری کام میں، یعنی ایک لاکھ چوالیس ہزار کے مُہر کیے جانے کے وقت، جو خدا کے تخت کے سامنے بے عیب کھڑے ہوں گے، وہ خدا کے اقراری لوگوں کی بدیوں کو نہایت گہرائی سے محسوس کریں گے۔ یہ بات نبی کی اُس تمثیل میں نہایت قوت کے ساتھ پیش کی گئی ہے جس میں آخری کام کو اُن آدمیوں کی صورت میں دکھایا گیا ہے کہ ہر ایک کے ہاتھ میں ہلاکت کا ہتھیار ہے۔ اُن میں ایک آدمی کتان پہنے ہوئے تھا، اور اس کے پہلو میں کاتب کی دوات تھی۔ ‘اور خداوند نے اُس سے کہا، شہر کے بیچوں بیچ، یعنی یروشلیم کے بیچوں بیچ سے گزر، اور اُن لوگوں کی پیشانیوں پر ایک نشان لگا دے جو اُس کے درمیان ہونے والی سب مکروہات پر آہیں بھرتے اور فریاد کرتے ہیں۔’” Testimonies, volume 3, 266.

Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.

آنان که «آه و ناله می‌کنند» پیش از آن‌که فرشتگانِ هلاک‌کننده با سلاح‌های کشتار از میان کلیسا، که به‌صورت اورشلیم نمود یافته است، بگذرند، مُهر می‌شوند.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.

> یہ حکم ہے: ’’شہر کے بیچ میں سے، یعنی یروشلیم کے بیچ میں سے گزر، اور اُن لوگوں کی پیشانیوں پر ایک نشان لگا دے جو اُن سب مکروہ کاموں کے سبب جو اُس کے درمیان کیے جاتے ہیں، آہیں بھرتے اور فریاد کرتے ہیں۔‘‘ یہ آہیں بھرنے اور فریاد کرنے والے لوگ زندگی کے کلمات پیش کرتے رہے تھے؛ انہوں نے ملامت کی، مشورہ دیا، اور منت کی۔ بعض لوگ جو خدا کی بےحرمتی کرتے رہے تھے، توبہ کر کے اُس کے حضور اپنے دلوں کو فروتن کر چکے تھے۔ لیکن خداوند کا جلال اسرائیل سے رخصت ہو چکا تھا؛ اگرچہ بہت سے لوگ اب بھی مذہب کی ظاہری صورتوں کو جاری رکھے ہوئے تھے، اُس کی قدرت اور حضوری مفقود تھی۔

> “In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.

> «در زمانی که غضب او در داوری‌ها به ظهور خواهد رسید، این پیروانِ فروتن و وقف‌شدهٔ مسیح از سایر مردم جهان به‌سبب اندوه جان‌هایشان متمایز خواهند شد؛ اندوهی که در نوحه و گریه، در توبیخ‌ها و هشدارها آشکار می‌گردد. در حالی که دیگران می‌کوشند بر شرّ موجود پرده‌ای بیفکنند و آن شرارت عظیمی را که همه‌جا رواج دارد توجیه کنند، آنان که برای حرمت خدا غیرت دارند و برای جان‌ها محبت، برای به‌دست آوردن رضایت هیچ‌کس خاموش نخواهند ماند. جان‌های پارسای ایشان روزبه‌روز از اعمال ناپاک و گفتار ناعادلانهٔ شریران در عذاب است. ایشان از بازداشتن سیلاب خروشان گناه ناتوان‌اند، و از این‌رو از اندوه و هراس لبریز می‌شوند. آنان در حضور خدا ماتم می‌گیرند، چون می‌بینند که دین حتی در خانه‌های همان کسانی که نور عظیم یافته‌اند، خوار شمرده می‌شود. ایشان نوحه می‌کنند و جان‌های خود را می‌آزارند، زیرا تکبر، حرص، خودخواهی، و فریبِ تقریباً هر نوعی در کلیسا یافت می‌شود. روح خدا که آدمی را به توبیخ برمی‌انگیزد، پایمال می‌گردد، حال آنکه خادمان شیطان به شادمانی می‌پردازند. خدا بی‌حرمت می‌شود و حقیقت بی‌اثر می‌گردد.»

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.

> “هغه ډله چې پر خپلې روحي زوالمنۍ نه غمجنېږي، او نه د نورو د ګناهونو لپاره ماتم کوي، د خدای له مُهره به بې‌برخې پرېښودل شي. رب خپلو استازو ته، هغو سړیو ته چې د وژنې وسلې یې په لاسونو کې دي، امر کوي: ‘تاسې د هغه پسې په ښار کې وګرځئ او ووهئ؛ نه دې ستاسې سترګه وسپموي، او نه دې رحم وکړئ: زاړه او ځوانان، پېغلې، واړه ماشومان او ښځې په بشپړه توګه ووژنئ؛ خو هغه سړي ته مه نږدې کېږئ چې نښه پرې وي؛ او زما له مقدس ځایه پیل وکړئ. نو هغوی له هغو زړو سړیو څخه پیل وکړ چې د کور مخې ته وو.

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.

> "در اینجا می‌بینیم که کلیسا—مقدسگاه خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ غضب خدا را احساس کرد. مشایخ، همانانی که خدا به ایشان نور عظیم عطا کرده بود و به‌عنوان پاسداران منافع روحانی قوم ایستاده بودند، امانت خویش را خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که ما دیگر نباید در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا، چنان‌که در ایام پیشین بود، باشیم. زمان‌ها تغییر کرده است. این سخنان، بی‌ایمانی ایشان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او بسی رحیم‌تر از آن است که قوم خود را با داوری تفقد نماید. بدین‌سان، «صلح و سلامتی» فریادی است که از مردانی برمی‌خیزد که هرگز بار دیگر آواز خود را چون کرنا بلند نخواهند کرد تا به قوم خدا تعدیات ایشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را بنمایانند. این سگان گنگی که بانگ نمی‌زدند، همان کسانی‌اند که انتقام عادلانهٔ خدای برانگیخته را احساس می‌کنند. مردان و دوشیزگان و کودکان خردسال، همه با هم هلاک می‌شوند." Testimonies, volume 5, 210, 211.

Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”

اشعیا چهل با به‌کارگیری نمادِ دوچندان شدن آغاز می‌شود؛ نمادی که نشانِ نبویِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است، پیامی دوم که با پیامِ سقوطِ بابِل متحد می‌گردد. سقوطِ بابِل هنگامی که به‌گونه‌ای نبوی بیان می‌شود، دوچندان می‌گردد. این عبارت چنین است: «بابِل سقوط کرده است، سقوط کرده است.»

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> و فرشته‌ای دیگر از پی آمد و گفت: «بابل، آن شهر عظیم، سقوط کرد، سقوط کرد؛ زیرا همهٔ ملت‌ها را از شراب خشم زناکاریِ خود نوشانید.» مکاشفه 14:8.

There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.

دو سقوطِ کتاب‌مقدسیِ بابلِ literal وجود دارد، و دو سقوطِ کتاب‌مقدسیِ بابلِ روحانی نیز وجود دارد. این‌ها در مجموع چهار شاهدِ تاریخی را تشکیل می‌دهند که ویژگی‌های نبویِ سقوطِ بابل را مشخص می‌سازند.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> او با آوازی نیرومند، به قوت فریاد زد و گفت: «بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکن دیوها و مأوای هر روحِ پلید و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز شده است.» مکاشفه ۱۸:۲

Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.

بابلِ حقیقی در روزگار نمرود، همچون بابل فرو افتاد، و بابلِ حقیقی نیز در زمان بلشصر سقوط کرد. بابلِ روحانی در سال ۱۷۹۸ سقوط کرد، و سقوط نهایی آن بارها در کتب مقدس به تصویر کشیده شده است. از این‌رو، پیام سقوط بابل دربردارندۀ نمادپردازی نبویِ دوچندان شدن است. در سقوط بابل، دوچندان شدنی وجود دارد، اما همچنین دو سبب اصلیِ نبویِ دیگر نیز برای پدیدۀ دوچندان شدن وجود دارد.

The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.

دلیل دوم این است که این پیام، به‌عنوان یک پیام، نمایانگر پیامی است که با پیام دومی همراه شده است. این نمادِ دو پیام است. حقایق مهم دیگری نیز با معنا و ساختار پیام فرشتهٔ دوم مرتبط است، اما ما صرفاً این نکته را یادآور می‌شویم که واپسین روایت نبویِ اشعیا، که از باب چهل آغاز می‌شود، با دوچندان شدنِ نمادِ تسلی‌دهنده آغاز می‌گردد؛ همان تسلی‌دهنده‌ای که مسیح وعده داد در هنگامی که در قُدس آسمانی درنگ می‌ورزد، برای قوم خود فراهم آورد.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.

> «تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا»، خدای شما می‌گوید. «با اورشلیم به دلگرمی سخن گویید و به او ندا دهید که جنگ او به پایان رسیده، که گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا از دست خداوند برای تمامی گناهان خویش دو چندان دریافت کرده است.» اشعیا ۴۰:‏۱، ۲

There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.

در سراسر کتاب مقدس، هیچ بخش دیگری به‌گونه‌ای مشخص‌تر از عنصر شخصیت مسیح به‌عنوان «الفا و امگا» سخن نمی‌گوید، همانند بخشی که از اشعیا باب چهل تا پایان کتاب امتداد دارد. مسیح، به‌عنوان الفا و امگا، امضای نام خویش را به‌مثابه الفا و امگا بر این بخش می‌نهد، زیرا هنگامی که به پایان اشعیا می‌رسید، او بار دیگر به تسلی‌دهنده اشاره می‌کند؛ زیرا مسیح کلمه است، و او ابتدا و انتهاست.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.

> خداوند چنین می‌فرماید: آسمان عرش من است، و زمین پای‌انداز من؛ پس آن خانه‌ای که برای من بنا می‌کنید کجاست؟ و جای آرامش من کجاست؟ زیرا دست من همهٔ این چیزها را ساخته است، و همهٔ اینها پدید آمده‌اند، خداوند می‌گوید؛ اما به این شخص نظر خواهم کرد: به آن که فقیر و شکسته‌روح است و از کلام من می‌لرزد. آن که گاوی را ذبح می‌کند، چنان است که گویی انسانی را کشته باشد؛ آن که بره‌ای را قربانی می‌گذراند، چنان است که گویی گردن سگی را بریده باشد؛ آن که هدیه‌ای تقدیم می‌کند، چنان است که گویی خون خوک تقدیم کرده باشد؛ آن که بخور می‌سوزاند، چنان است که گویی بتی را متبرک ساخته باشد. آری، آنان راه‌های خود را برگزیده‌اند، و جان ایشان از مکروهات خویش لذت می‌برد. من نیز مصیبت‌های ایشان را برخواهم گزید، و آنچه را از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا هنگامی که خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه آنچه را در نظر من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را که من از آن خشنود نبودم برگزیدند. اشعیا 66:1–4.

The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.

यह प्रश्न उठाया जाता है कि परमेश्वर की प्रजा ने उसके लिए कौन-सा घर बनाया? क्या उन्होंने पतरस का आत्मिक घर खड़ा किया, या शैतान का आराधनालय? परमेश्वर प्रकट करता है कि जो घर उसने बनाया है, वह उन लोगों से मिलकर बना है जो “दीन और खेदित आत्मा” के हैं, और जो उसके “वचन पर थरथराते हैं।” वह उन लोगों की, जो उसके वचन पर थरथराते हैं, तुलना उस दूसरे वर्ग के साथ करता है जो अशुद्ध भेंट चढ़ाते हैं, जिन्होंने अपना ही मार्ग चुन लिया है। जो लोग उस वर्ग के हैं जो अशुद्ध भेंट चढ़ाते हैं, वे यह पाएँगे, जैसा यहूदियों ने पाया था, कि उनका घर उनके लिये उजाड़ छोड़ दिया जाएगा।

All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”

تمام انبیا از پایان جهان سخن می‌گویند، و این نمونه‌ای است از تمایز میان حکیمان، که از کلام او می‌لرزند، و جاهلان که برای خدا مکروهات تقدیم می‌کنند، مکروهاتی که جان‌هایشان از آن‌ها لذت می‌برد. از این‌رو، خدا برای باکرگانِ نادانِ لائودیکیه، ضلالت‌ها را برخواهد گزید؛ و این همان ضلالتی است که رسول پولس بیان می‌کند به سبب پذیرفتن «دروغ» پدید می‌آید.

The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.

«دروغ» نمادی مشخص در تاریخ ادونتیسم است، و در سال ۱۸۶۳ از سوی بناکنندگان پذیرفته شد و در سراسر تاریخ ادونت بر آن بنا نهاده شد. آن دروغی بود که بنیادی کاذب پدید آورد، و آنان از همان‌جا برپایی معبدی بدلی و دروغین را آغاز کردند. کار آنان در جعلِ معبد حقیقی تا «ایام آخر» ادامه می‌یابد. اشعیا زمینهٔ باب شصت‌وششم را در چارچوب جداییِ باکره‌های دانا و نادان قرار می‌دهد. اشعیا تاریخ نبوّتی را مشخص می‌سازد که آن را در آیهٔ نخستِ اشعیا چهل نشان کرده بود، آنگاه که مسیح وعده داد سه روز و نیمِ نمادین پس از یأسِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، تسلی‌دهنده را بفرستد.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.

> خداوند کا کلام سنو، اے تم جو اُس کے کلام سے لرزتے ہو؛ تمہارے بھائی، جنہوں نے تم سے عداوت رکھی اور میرے نام کے سبب تمہیں نکال باہر کیا، کہتے تھے، "خداوند جلال پائے"؛ لیکن وہ تمہاری خوشی کے لیے ظاہر ہوگا، اور وہ خود شرمندہ ہوں گے۔ شہر سے شور کی آواز، ہیکل میں سے ایک آواز، خداوند کی آواز جو اپنے دشمنوں کو بدلہ دیتا ہے۔ یسعیاہ 66:5، 6۔

From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”

از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، در جنبش میلری‌ها، خداوند هیکلی روحانی برپا کرد که به‌عنوان رسول عهد، در سال ۱۸۴۴ ناگهان به آن داخل شد. خداوند در جنبش یکصد و چهل و چهار هزار نفر، هیکلی روحانی برپا می‌کند تا ناگهان بیاید و با آن هیکل داخل عهد گردد. پطرس، در رسالهٔ نخست خود، باب دوم، آن هیکل را «خانه‌ای روحانی» می‌نامد. آنان که «کلام خداوند را می‌شنوند» همان کسانی هستند که یوحنا در مکاشفه به ایشان اشاره می‌کند آنگاه که می‌گوید آنان که می‌شنوند «خوشا به حالشان» است. ایشان عَلَم هستند، زیرا عَلَم از «راندگان اسرائیل» تشکیل شده است. لائودیکیانِ جاهل، هنگامی که خداوند خویشتن را در فیلادلفیان، که از کلام او می‌لرزند، جلال می‌بخشد، سرافکنده خواهند شد؛ و کلام او «راستی» است.

The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.

آن سه صدایی که در دوره‌ای شنیده می‌شوند که طی آن دانایان و نادانان از طبقهٔ دیگر جدا می‌گردند، از «شهر»، از «معبد» و از «خداوندی که جزا می‌دهد» برمی‌خیزند. نخستین «صدا» از شهر، «آواز هیاهو» است، و این «هیاهو» همان آمدن تسلّی‌دهنده‌ای است که ناگهان می‌آید.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.

> اور جب پینتیکُست کا دن پورا ہو گیا تو وہ سب ایک دل ہو کر ایک ہی جگہ جمع تھے۔ اور ناگہان آسمان سے ایسی آواز آئی جیسے ایک تیز چلنے والی زبردست آندھی کی، اور اُس نے سارے گھر کو جہاں وہ بیٹھے تھے بھر دیا۔ اور اُنہیں آگ کے مانند پھٹی ہوئی زبانیں دکھائی دیں، اور اُن میں سے ایک ایک ہر ایک پر آ ٹھہری۔ اعمال 2:1-3۔

The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”

لفظی که در اعمال رسولان، باب دو، آیهٔ دو، «صدا» ترجمه شده است، به معنای «آوازه» و «شایعه» نیز هست. «شایعه»، نبوت است. «صدا» یا «آوازه‌ای» که از «شهر» برمی‌خیزد، به‌وسیلهٔ «بادی شدید» نمود یافته است. «آواز صدایی از شهر»، همان «شایعه» یا پیام نبویِ اسلام است که ورود تسلّی‌دهنده را در وادیِ استخوان‌های خشک که در «خیابانِ شهرِ عظیمی که به‌طور روحانی سدوم و مصر خوانده می‌شود، جایی که خداوند ما نیز در آن مصلوب شد» کشته شدند، نشان می‌دهد.

In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.

در فصل چهلم اشعیا، آن «صدا»یی که می‌بایست راه را برای «پیام‌آور عهد» مهیا سازد، پرسید که چه پیامی را باید «ندا» دهد. به او گفته شد که پیام اسلام را «ندا» دهد. در اعمال رسولان، آن «آوا»یی که «خانه» روحانی پطرس را پر ساخت، «بادی سخت و تند» بود که در حزقیال سی‌وهفتم، از چهار بادِ اسلام می‌آمد.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.

> آوازی از هیاهوی شهر، آوازی از معبد، آوای خداوند که به دشمنان خویش جزا می‌رساند. اشعیا 66:6.

From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!

از آن خیابانی که خداوند ما در آن مصلوب شد، تسلّی‌دهنده نخست «صدای» آن کسی را که در بیابان ندا درمی‌دهد، آگاه می‌سازد که پیام چه باید باشد. سپس لشکر عظیم، یعنی آن هیکلی که بنا شده است، چنان‌که در حرکت آغازین از 1798 تا 1844 به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نموده شد، آن ندا را فزونی می‌بخشد. حرکت آن لشکر عظیم، آنگاه که ندای اسلام را اعلام می‌کنند، به سومین «صدا» می‌انجامد که صدای خدا را در داوری بر ایالات متحده به سبب تصویب قانون یکشنبه شناسایی می‌کند. در همان‌جاست که خداوند جزا را می‌رساند. این سه صدا در چارچوب تاریخ پنهانِ هفت رعد اداره می‌شوند، که نمایانگر حروف آغازین، میانی و پایانیِ واژهٔ عبری‌ای است که به‌وسیلهٔ آن زبان‌شناس شگفت‌انگیز آفریده شد و به «حق» ترجمه می‌شود. نمی‌توان چنین چیزی را از خود ساخت!

In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.

در هماهنگی با تاریخ نبوی‌ای که شناسایی کرده‌ایم، اشعیا سپس به ولادتِ یک امّت می‌پردازد.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> પીડા આવતી પહેલાં જ તેણીએ પ્રસવ કર્યો; પ્રસવવેદના આવે તે પહેલાં જ તેણીએ પુત્રને જન્મ આપ્યો. આવી વાત કોણે સાંભળી છે? આવી ઘટનાઓ કોણે જોઈ છે? શું પૃથ્વી એક જ દિવસે જન્મ આપી શકે? અથવા શું કોઈ રાષ્ટ્ર એકાએક જન્મી શકે? કારણ કે સિયોનને પ્રસવવેદના થતાં જ તેણીએ પોતાના સંતાનોને જન્મ આપ્યો. “શું હું જન્મ સુધી લાવીને પ્રસવ ન કરાવું?” યહોવા કહે છે; “શું હું પ્રસવ કરાવું અને ગર્ભાશય બંધ કરી દઉં?” તારો દેવ કહે છે. યશાયા 66:7–9

The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”

قومی که پیش از دردِ زایمانِ زن زاده می‌شود، اخیراً در کوچه افتاده بود، مرده و خشک، در حالی که تمامی جهان بر اوضاع او شادی می‌کرد. اما هنگامی که آن دو شاهد بر پا ایستادند، آنان که از مرگ ایشان شادمانی می‌کردند، ترسان شدند. چون آن بدن‌های مقتولِ مرده و خشک به‌صورتِ یک قوم برمی‌خیزند، آنگاه همهٔ آنان که اورشلیم را دوست می‌دارند، با او شاد خواهند شد. آنان که اورشلیم را دوست می‌دارند، نه فقط قومِ یکصد و چهل و چهار هزار را دربر می‌گیرند، بلکه رمهٔ دیگرِ خدا را نیز شامل می‌شوند که در آن هنگام از بابل فراخوانده می‌شوند. رستاخیز از سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به‌واسطهٔ آمدنِ تسلّی‌دهنده تحقق می‌یابد، که استخوان‌های «مرده و خشک» را «چون علف شاداب خواهد ساخت.»

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> با اورشلیم شادی کنید و با او مسرور شوید، ای همۀ شما که او را دوست می‌دارید؛ با او از شادی به وجد آیید، ای همۀ شما که برای او ماتم می‌کنید؛ تا از پستان‌های تسلی‌های او بمکید و سیر شوید؛ تا از فراوانی جلال او شیر نوشیده، لذت ببرید. زیرا خداوند چنین می‌فرماید: اینک من صلح را چون نهری به سوی او جاری خواهم ساخت، و جلال امت‌ها را چون سیلابی روان؛ آنگاه خواهید مکید، بر پهلوهای او برده خواهید شد، و بر زانوهای او نوازش خواهید یافت. چنان‌که مادری فرزند خود را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و در اورشلیم تسلی خواهید یافت. و چون این را ببینید، دل شما شاد خواهد شد، و استخوان‌های شما چون گیاه خرّم خواهد گردید؛ و دست خداوند نسبت به بندگانش شناخته خواهد شد، و خشم او نسبت به دشمنانش. اشعیا 66:10–14.

The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.

الفا و امگا پایانِ آخرین روایتِ اشعیا را دقیقاً همان‌جا قرار می‌دهد که در آغاز شروع شد: با شناساییِ آمدنِ تسلّی‌دهنده. و همان‌گونه که همواره در مورد هر پیامی که نمایانگرِ پیامِ ایلیا است صادق است، این نیز در چارچوبِ آن قرار داده شده است که خداوند زمین را به لعنت می‌زند.

> For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.

> زیرا اینک خداوند با آتش خواهد آمد، و ارابه‌های او همچون گردباد، تا خشم خود را با غضب، و توبیخ خویش را با زبانه‌های آتش ظاهر سازد. زیرا خداوند با آتش و با شمشیر خود با تمامی بشر داوری خواهد کرد؛ و کشتگان خداوند بسیار خواهند بود. آنان که خویشتن را تقدیس می‌کنند و خویشتن را در باغ‌ها، در عقبِ درختی در میان، طاهر می‌سازند، و گوشت خوک و چیزِ مکروه و موش می‌خورند، جملگی با هم هلاک خواهند شد، خداوند می‌گوید. زیرا من اعمال ایشان و افکار ایشان را می‌دانم: زمانی خواهد آمد که همهٔ امت‌ها و زبان‌ها را گرد خواهم آورد؛ و ایشان خواهند آمد و جلال مرا خواهند دید. اشعیا 66:15–18.

The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.

اعتمادگران احمقِ لائودیکیه که در پسِ «درختِ» معرفتِ نیک و بد قرار دارند، درختی که «در میانِ» «باغِ» عدن است، ادعا می‌کنند که خویشتن را تقدیس و تطهیر می‌نمایند، حال آنکه در واقع تعالیم ناپاکِ بابل را می‌خورند و همچون آدم و حوا پنهان می‌شوند، زیرا گناهانى را بیش از آن دوست داشته‌اند که تسلیمشان کنند. آنان همراه با سایر امت‌ها نابود خواهند شد. ایشان در تقابل با حکیمان قرار دارند که «نشانى» خواهند بود. این «نشان» همان «رایت» است که نمایانگرِ سبت می‌باشد، سبتى که نشانِ یهوه خدای تو است و در حقیقت قوم او را تقدیس می‌کند.

> Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.

> ازاین‌رو بنی‌اسرائیل باید سَبَّت را نگاه دارند، تا سَبَّت را در تمامی نسل‌های خود به‌جا آورند، به‌عنوان عهدی جاودانه. این، در میان من و بنی‌اسرائیل، تا ابد نشانه‌ای است؛ زیرا خداوند در شش روز آسمان و زمین را آفرید، و در روز هفتم آرام گرفت و تازه‌قوت یافت. خروج 31:16، 17.

The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”

حکیمان پشت درختِ صرفِ ادعا پنهان نمی‌شوند، بلکه همچون عَلَمی برافراشته می‌گردند و در صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم، جلال خدا را به نمایش می‌گذارند. جلال او همان سیرت اوست، و آن بُعد از سیرت او که ایشان به جهان نمایان می‌سازند، الفا و اُمگا، ابتدا و انتها، اول و آخر است که به‌عنوان «حق» معرفی شده است.

> And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.

> و در میان ایشان نشانی خواهم نهاد، و از ایشان آنان را که رهایی یافته‌اند به سوی امت‌ها خواهم فرستاد: به ترشیش، فول، و لود، کمان‌کشان، به توبال و یاوان، و به جزایر دوردست که آوازهٔ مرا نشنیده‌اند و جلال مرا ندیده‌اند؛ و آنان جلال مرا در میان امت‌ها اعلام خواهند کرد. و همهٔ برادران شما را از میان تمامی امت‌ها بر اسبان، و بر ارابه‌ها، و بر تخت‌روان‌ها، و بر استران، و بر چارپایان تیزرو، به کوه مقدس من، اورشلیم، برای خداوند همچون هدیه‌ای خواهند آورد، خداوند می‌فرماید؛ چنان‌که بنی‌اسرائیل هدیه را در ظرفی پاک به خانهٔ خداوند می‌آورند. و از میان ایشان نیز برای کاهنان و لاویان خواهم گرفت، خداوند می‌فرماید. زیرا همچنان‌که آسمان‌های جدید و زمین جدیدی که من خواهم ساخت در حضور من پایدار خواهد ماند، خداوند می‌فرماید، نسل شما و نام شما نیز پایدار خواهد ماند. و واقع خواهد شد که از یک ماه نو تا ماه نوی دیگر، و از یک سَبَّت تا سَبَّتی دیگر، تمامی بشر برای پرستش در حضور من خواهند آمد، خداوند می‌فرماید. و بیرون خواهند رفت و به لاشه‌های مردمانی که بر من عصیان ورزیده‌اند خواهند نگریست؛ زیرا کرم ایشان نخواهد مرد و آتش ایشان خاموش نخواهد شد؛ و ایشان برای تمامی بشر مایهٔ نفرت خواهند بود. اشعیا 66:16–24.

Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.

روایت نهاییِ نبویِ اشعیا با آمدنِ تسلّی‌دهنده در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز می‌شود، و این روایت درست در همان‌جایی پایان می‌یابد که آغاز شده بود. این روایت در تاریخِ پنهانِ هفت رعد که اندکی پیش از بسته‌شدنِ زمانِ امتحان مُهرگشایی می‌شود، فرود می‌آید. این روایت، تکرارِ جنبشِ میلری را در آغاز، با تاریخِ جنبشِ صد و چهل و چهار هزار در پایان، مشخص می‌سازد. این روایت، پیامِ لعنتی را که همراهِ پیامِ ایلیا است، به‌مثابهٔ پیامِ کارِ نبویِ اسلام در به خشم آوردنِ امت‌ها بازمی‌نمایاند؛ همان‌گونه که خداوند آن را به‌کار می‌گیرد تا «نخست» بر ایالات متحده به سببِ قانونِ یکشنبه، و «آخر» بر تمامِ جهان، به سببِ همان طغیان، داوری آورد.

We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.

در مقالۀ بعدی به بررسی آخرین روایتِ اشعیا ادامه خواهیم داد.

Back to Articles