Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Four

کتاب دانیال - شمارۀ چهل‌وچهار

Unveiling the Lost Foundations: William Miller’s Prophetic Truths and the Last Days of Adventism

افشای بنیادهای گمشده: حقایق نبوی ویلیام میلر و آخرین ایام ادونتیسم

Author

Jeff Pippenger

Published

January 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

William Miller’s foundational truths were covered up over the four generations of Adventism. The restoration of those foundational truths are set forth in his second dream, and repeatedly identified in the Bible and Spirit of Prophecy as the work God’s last day people are to accomplish. Miller’s dream identifies that when the dirt brush man restores the jewels, they will shine ten times brighter than the sun.

حقایق بنیادی ویلیام میلر در طی چهار نسل ادونتیسم پوشانده شد. بازگردانیِ آن حقایق بنیادی در رؤیای دوم او بیان شده است، و در کتاب‌مقدس و روح نبوت بارها به‌عنوان کاری که قومِ ایامِ آخرِ خدا باید به انجام رسانند، مشخص گردیده است. رؤیای میلر نشان می‌دهد که هنگامی که مردِ جاروبِ خاک، جواهرات را بازمی‌گرداند، آنها ده بار درخشان‌تر از خورشید خواهند درخشید.

Miller’s framework was based upon recognizing the two desolating powers of paganism followed by papalism, and the apostle Paul’s testimony in chapter two of Thessalonians, provided Miller with the anchor for his framework. There Paul identifies that pagan Rome had restrained the papacy from rising to power, until pagan Rome was taken away. In 2 Thessalonians, Paul also provided the anchor for the framework of Future for America, when Paul identified that the “man of sin” in the chapter was also represented as the king that exalted himself, in Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.

چارچوب میلر بر شناساییِ دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی استوار بود، و شهادتِ پولُس رسول در باب دومِ تسالونیکیان، برای میلر لنگرِ این چارچوب را فراهم ساخت. پولُس در آنجا تصریح می‌کند که رومِ بت‌پرست، پاپیّت را از برخاستن به قدرت بازمی‌داشت، تا زمانی که رومِ بت‌پرست از میان برداشته شد. پولُس همچنین در دومِ تسالونیکیان، لنگرِ چارچوبِ Future for America را نیز فراهم آورد، آنگاه که معیّن ساخت «مردِ گناه» در آن باب، همان پادشاهی نیز هست که در دانیال باب یازده، آیهٔ سی‌وشش، چنین وصف شده است که خویشتن را برمی‌افرازد.

It is essential to see that the increase of knowledge in the movement of both the first and third angels, was directly connected with Paul’s testimony in chapter two of Thessalonians. At the time of the end in 1798, and also in 1989, the book of Daniel was unsealed, thus initiating a three-step testing process. The testing process always produces two classes of worshippers in the history where the book of Daniel is unsealed. It is essential to see Paul’s writings in connection with the increase of knowledge at the time of the end, for it is in that very chapter where Paul warns that those who do not receive the “love of the truth,” will receive strong delusion from God. The strong delusion is what is brought upon the wicked in Daniel chapter twelve, who reject the increase of knowledge. In both histories the strong delusion is most directly referring to Adventism.

ضروری است که دیده شود افزایش معرفت در جنبشِ هر دو فرشتهٔ اول و سوم، به‌طور مستقیم با شهادتِ پولس در بابِ دومِ تسالونیکیان مرتبط بود. در زمانِ آخر، در سالِ ۱۷۹۸، و نیز در ۱۹۸۹، کتابِ دانیال گشوده شد، و بدین‌سان فرایندی سه‌مرحله‌ای از آزمون آغاز گردید. این فرایندِ آزمون، همواره در تاریخی که کتابِ دانیال در آن گشوده می‌شود، دو گروه از پرستندگان را پدید می‌آورد. ضروری است که نوشته‌های پولس در پیوند با افزایشِ معرفت در زمانِ آخر دیده شوند، زیرا دقیقاً در همان باب است که پولس هشدار می‌دهد آنان که «محبتِ راستی» را نمی‌پذیرند، از جانبِ خدا دچار گمراهیِ شدید خواهند شد. این گمراهیِ شدید همان چیزی است که در بابِ دوازدهمِ دانیال بر شریران عارض می‌شود؛ آنان که افزایشِ معرفت را رد می‌کنند. در هر دو تاریخ، گمراهیِ شدید به‌طور مستقیم‌تر به ادونتیسم اشاره دارد.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «آن که ورای ظاهر را می‌بیند و دل‌های همهٔ آدمیان را می‌خواند، دربارهٔ کسانی که از نور عظیم برخوردار بوده‌اند، می‌گوید: “ایشان به سبب وضعیت اخلاقی و روحانی خویش در رنج و حیرت نیستند.” آری، آنان راه‌های خود را برگزیده‌اند، و جان ایشان از رجاساتشان لذت می‌برد. “من نیز اوهام ایشان را برخواهم گزید، و آنچه از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا هنگامی که ندا دادم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ و چون سخن گفتم، گوش ندادند؛ بلکه آنچه را در نظر من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را که من از آن خشنود نبودم برگزیدند.” “خدا ایشان را به گمراهیِ نیرومند خواهد سپرد تا دروغ را باور کنند،” زیرا “محبتِ حق را نپذیرفتند تا نجات یابند،” “بلکه از ناراستی لذت بردند.” اشعیا 66:3، 4؛ 2 تسالونیکیان 2:11، 10، 12.»

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> "آسمانی معلم نے دریافت فرمایا: 'اس سے بڑھ کر کون سا فریب ذہن کو بہکا سکتا ہے کہ آدمی یہ دکھاوا کرے کہ وہ درست بنیاد پر تعمیر کر رہا ہے اور خدا اس کے اعمال کو قبول کرتا ہے، حالانکہ حقیقت میں وہ بہت سی باتوں میں دنیوی مصلحت کے مطابق کام کر رہا ہوتا ہے اور یہوواہ کے خلاف گناہ کر رہا ہوتا ہے؟ آہ، یہ ایک عظیم فریب ہے، ایک دل فریب گمراہی، جو ان ذہنوں پر قابض ہو جاتی ہے جب وہ لوگ جو کبھی حق سے واقف ہو چکے تھے، دینداری کی صورت کو اس کی روح اور قدرت سمجھ بیٹھتے ہیں؛ جب وہ یہ گمان کرتے ہیں کہ وہ دولت مند ہیں، مال سے بھرپور ہیں اور کسی چیز کے محتاج نہیں، حالانکہ درحقیقت وہ ہر چیز کے محتاج ہیں۔'"

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> خدا نسبت به خادمان وفادار خویش که جامه‌های خود را بی‌لکه نگاه می‌دارند، تغییری نکرده است. اما بسیاری فریاد برمی‌آورند: «صلح و امنیت»، در حالی که هلاکتِ ناگهانی بر ایشان فرامی‌رسد. مگر آنکه توبه‌ای کامل صورت پذیرد، مگر آنکه انسان‌ها دل‌های خود را با اعتراف فروتن سازند و حقیقت را آن‌گونه که در عیسی است بپذیرند، هرگز به آسمان داخل نخواهند شد. هنگامی که تطهیر در میان صفوف ما واقع شود، دیگر در آسودگی و آرامش نخواهیم آرمید و به این فخر نخواهیم کرد که دولتمندیم و توانگر شده‌ایم و به هیچ چیز محتاج نیستیم.

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «چه کسی می‌تواند به‌راستی بگوید: “طلای ما در آتش آزموده شده است؛ و جامه‌های ما از آلودگیِ جهان بی‌لکه است”؟ من دیدم که آموزگار ما به جامه‌های آنچه به‌اصطلاح پارسایی نامیده می‌شد اشاره می‌کرد. او آنها را از تن برگرفت و آلودگیِ نهفته در زیر آن را آشکار ساخت. سپس به من گفت: “آیا نمی‌توانی ببینی که چگونه ایشان به‌گونه‌ای ریاکارانه آلودگی و گندیدگیِ منشِ خود را پوشانده‌اند؟ «چگونه شهرِ امین، زانیه شده است!» خانهٔ پدرِ من به خانهٔ تجارت بدل شده است، مکانی که حضور و جلال الهی از آن رخت بربسته است! از این‌رو ضعف پدید آمده و قوّت مفقود گشته است.”» شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۴۹، ۲۵۰.

Adventism was “the faithful city” when it proclaimed the Midnight Cry in 1844. By 1863, it began the process of rejecting the “foundations” that were established through the ministry of William Miller. When they began to set aside the foundational truths, thus covering them with counterfeit jewels and coins, they were building a new foundation. Those that began, carried out and continue that work, are represented in the writing of the Spirit of Prophecy as “those who have had great light.”

ادونتیسم در سال ۱۸۴۴، هنگامی که ندای نیمه‌شب را اعلام کرد، «شهر امین» بود. تا سال ۱۸۶۳، فرایند رد کردن «بنیادهایی» را که از طریق خدمت ویلیام میلر برقرار شده بود آغاز کرد. هنگامی که آنان شروع به کنار نهادن حقایق بنیادی کردند و بدین‌سان آنها را با جواهرات و سکه‌های تقلبی پوشانیدند، در حال بنا کردن بنیادی جدید بودند. کسانی که آن کار را آغاز کردند، به انجام رساندند و همچنان ادامه می‌دهند، در نوشته‌های روح نبوت به‌عنوان «کسانی که نور عظیم داشته‌اند» معرفی شده‌اند.

The “great light” they once had, was represented in Miller’s dream as the jewels in the casket, which Miller placed upon a table in the center of his room, that shone brighter than “the sun.” In the passage just cited Sister White identifies, “those who have had great light,” but who “have chosen their own ways.”

آن «نور عظیم»ی که زمانی داشتند، در رؤیای میلر به‌صورت جواهراتی در صندوقچه‌ای به تصویر کشیده شد که میلر آن را بر میزی در مرکز اتاق خود نهاد، و آن جواهرات از «خورشید» نیز درخشان‌تر می‌تابیدند. در عبارتی که هم‌اکنون بدان اشاره شد، خواهر وایت «آنان را که نور عظیم داشته‌اند» مشخص می‌سازد، اما «راه‌های خود را برگزیده‌اند.»

They chose a new way in 1863. She says it is “a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.”

آنان در سال ۱۸۶۳ راهی تازه برگزیدند. او می‌گوید این «فریبی دل‌فریب است که چون کسانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را با روح و قوّت آن اشتباه می‌گیرند، و می‌پندارند که دولتمند شده و بر اموال افزوده‌اند و به هیچ چیز محتاج نیستند، حال آنکه در واقع به همه‌چیز محتاج‌اند، بر ذهن‌ها چیره می‌شود.»

She is identifying the Laodicean condition, which she and her husband identified occurred in 1856. They were then tested for seven years, but failed the test in 1863, and began erecting the false foundation that brings the strong delusion of Paul’s warning message in Thessalonians. Paul’s warning in Thessalonians is an anchor for both the movement at the beginning and ending of Adventism, and aligns perfectly with Miller’s dream, which addresses both the beginning and ending of Adventism. His dream identifies that when the work of restoring the original jewels of truth is accomplished, those truths will shine ten times brighter than when they first shone at the Midnight Cry in the beginning of Adventism. How is it that Miller’s understanding shines any brighter now, than when he first recognized the truth?

او در حال شناساییِ وضعیتِ لااودیکیه‌ای است؛ وضعیتی که او و شوهرش تشخیص دادند در سال 1856 رخ داد. سپس آنان به مدت هفت سال مورد آزمون قرار گرفتند، اما در سال 1863 در آن آزمون مردود شدند، و بنایِ بنیادِ کاذبی را آغاز کردند که فریبِ نیرومندِ پیامِ هشداردهندهٔ پولس را در تسالونیکیان به همراه می‌آورد. هشدارِ پولس در تسالونیکیان، لنگری برای هر دو جنبشِ آغاز و پایانِ اَدونتیسم است، و به‌طور کامل با رؤیای میلر، که هم آغاز و هم پایانِ اَدونتیسم را مورد خطاب قرار می‌دهد، هماهنگ است. رؤیای او مشخص می‌سازد که هنگامی که کارِ بازگرداندنِ جواهراتِ اصیلِ حقیقت به انجام برسد، آن حقایق ده بار درخشان‌تر از زمانی خواهند درخشید که نخستین بار در فریادِ نیمه‌شب در آغازِ اَدونتیسم درخشیدند. چگونه است که فهمِ میلر اکنون از زمانی که او نخست حقیقت را تشخیص داد، روشن‌تر می‌درخشد؟

There are several truths represented upon the two sacred charts of Habakkuk chapter two. Those truths were represented in Miller’s dream as jewels that would ultimately be restored in the last days, just before the Midnight Cry. The counterfeit jewels that are carried out of the window in Miller’s dream represent both the false doctrines that were brought into Adventism to create a false foundation, and also to hide the true foundation; but they also represent those who refuse to turn loose of the false doctrines that make up the false foundation. “The daily” was the anchor for William Miller’s framework of truth that established the original foundation, and in the last days “the daily,” symbolizes not only paganism, as Miller correctly identified, but it is the symbol of the rebellion that produced the false foundation.

بر دو لوح مقدسِ باب دوم حبقوق، چندین حقیقت به تصویر کشیده شده است. این حقایق در رؤیای میلر به‌صورت جواهراتی نمایان شدند که در نهایت در ایام آخر، اندکی پیش از فریاد نیمه‌شب، بازگردانیده می‌شدند. جواهراتِ جعلی‌ای که در رؤیای میلر از پنجره به بیرون برده می‌شوند، هم نشان‌دهندهٔ آموزه‌های باطلی هستند که برای پدید آوردن بنیادی کاذب به ادونتیسم وارد شدند و نیز برای پنهان ساختن بنیاد حقیقی؛ اما همچنین نمایانگر کسانی نیز هستند که از رها کردنِ آموزه‌های باطلی که بنیاد کاذب را تشکیل می‌دهند، سرباز می‌زنند. «داِئمی» لنگرِ چارچوبِ حقیقتِ ویلیام میلر بود که بنیادِ اولیه را استوار ساخت، و در ایام آخر «داِئمی» نه تنها نمادِ بت‌پرستی است، چنان‌که میلر به‌درستی تشخیص داد، بلکه نمادِ عصیانی نیز هست که بنیادِ کاذب را پدید آورد.

The Bible, the Spirit of Prophecy and history all testify that the judgment-hour cry of 1798 through 1844, was the proclamation of the message discovered and presented by William Miller. This is why the movement is called the Millerite movement. Logically to reject that movement, is to reject the light that was produced in 1798, that Daniel identified as an increase of knowledge.

کتاب‌مقدس، روح نبوت و تاریخ، همگی شهادت می‌دهند که فریادِ ساعتِ داوری از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، اعلامِ پیامی بود که ویلیام میلر آن را کشف کرد و ارائه نمود. از همین رو، آن جنبش «جنبش میلری» نامیده می‌شود. منطقی است که رد کردنِ آن جنبش، به‌منزلهٔ رد کردنِ نوری باشد که در ۱۷۹۸ پدید آمد؛ همان نوری که دانیال آن را افزایشِ معرفت معرفی کرد.

Isaiah speaks of the drunkards of Ephraim, and identifies those drunkards as the scornful men that rule the people of Jerusalem. Isaiah identifies that they are not drunk with literal wine, they are drunk with spiritual wine. Spiritual wine in the Bible is either true or false doctrine, depending upon the context. The drunkards of Ephraim are drunk on false doctrine, which is the wine of Babylon, as represented by the whore of Tyre in chapter seventeen, of Revelation and by Belshazzar in his last night of partying.

اشعیا از مستانِ افرایم سخن می‌گوید و آن مستان را همان مردانِ استهزاکننده‌ای معرفی می‌کند که بر قومِ اورشلیم حکومت می‌کنند. اشعیا تصریح می‌کند که آنان از شرابِ ظاهری مست نیستند، بلکه از شرابِ روحانی مست‌اند. شرابِ روحانی در کتاب‌مقدس، بسته به سیاق، یا تعالیمِ راستین است یا تعالیمِ کاذب. مستانِ افرایم از تعالیمِ کاذب، یعنی شرابِ بابِل، مست‌اند؛ همان‌گونه که در فصل هفدهمِ مکاشفه، به‌وسیلهٔ فاحشهٔ صور، و نیز در آخرین شبِ بزمِ بَلشَصَّر، نمود یافته است.

Isaiah identified the effects of the spiritual drunkenness that comes upon the scornful men that rule the people of Jerusalem.

ישעিয়া نے اُس روحانی مَستی کے اثرات کی نشان دہی کی جو یروشلیم کی قوم پر حکومت کرنے والے ٹھٹھا کرنے والے آدمیوں پر طاری ہوتی ہے۔

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> در شگفت شوید و حیران بمانید؛ فریاد برآورید و ناله کنید: ایشان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از مسکر. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما ریخته، و چشمان شما را بسته است؛ انبیا و رؤسای شما را، یعنی بینایان را، پوشانیده است. و تمامی رؤیا برای شما همچون سخنان کتابی مُهرشده شده است که آن را به شخصی دانا می‌دهند و می‌گویند: «خواهش می‌کنم این را بخوان.» و او می‌گوید: «نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است.» و کتاب را به کسی که نادان است می‌دهند و می‌گویند: «خواهش می‌کنم این را بخوان.» و او می‌گوید: «من سواد ندارم.» پس خداوند فرمود: «از آن‌رو که این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خویش مرا حرمت می‌نهند، اما دل خود را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من به فرمانِ آدمیان آموخته شده است، بنابراین، اینک من بار دیگر در میان این قوم کاری شگفت‌انگیز خواهم کرد، کاری شگفت‌انگیز و عجیب؛ زیرا حکمتِ حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهمِ فهیمان ایشان پنهان خواهد گردید. وای بر آنان که ژرف می‌کوشند تا مشورت خویش را از خداوند پنهان دارند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: “چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟” یقیناً واژگون ساختنِ امور از سوی شما همچون گلِ کوزه‌گر به شمار خواهد آمد؛ زیرا آیا مصنوع دربارهٔ صانعِ خود خواهد گفت: “او مرا نساخته است”؟ یا آیا مخلوقِ شکل‌یافته دربارهٔ شکل‌دهندهٔ خود خواهد گفت: “او فهم نداشت”؟» اشعیا 29:9–16.

Sister White quotes these verses and then adds:

خواهر وایت این آیات را نقل می‌کند و سپس می‌افزاید:

> “Every word of this will be fulfilled. There are those who do not humble their hearts before God, and who will not walk uprightly. They hide their true purposes, and keep in fellowship with the fallen angel, who loveth and maketh a lie. The enemy puts his spirit upon the men whom he can use to deceive those who are partially in the dark. Some are becoming imbued with the darkness that prevails, and are setting the truth aside for error. The day pointed out by prophecy is come. Jesus Christ is not understood. Jesus Christ is to them a fable. At this stage of the earth’s history, many act like drunken men. ‘Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry; they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes. The prophets and your rulers, the seers hath he covered.’ A spiritual drunkenness is upon many who suppose they are the people who shall be exalted. Their religious faith is just as is represented in this Scripture. Under its influence, they cannot walk straight. They make crooked paths in their course of action. One and then another, they reel to and fro. They are looked upon by the Lord with great pity. The way of truth they have not known. They are scientific schemers, and those who could and should have helped, because of a clear spiritual eyesight, are themselves deceived, and are sustaining an evil work.

> «هر کلمهٔ این، به انجام خواهد رسید. کسانی هستند که دل‌های خود را در حضور خدا فروتن نمی‌سازند و در راستی سلوک نخواهند کرد. آنان مقاصد حقیقی خویش را پنهان می‌دارند و با فرشتهٔ سقوط‌کرده در مشارکت باقی می‌مانند؛ همان که دروغ را دوست می‌دارد و پدید می‌آورد. دشمن روح خود را بر مردانی می‌نهد که می‌تواند از ایشان برای فریب دادن کسانی که تا حدی در تاریکی‌اند استفاده کند. برخی در حال آمیخته شدن با تاریکیِ حاکم‌اند و حقیقت را برای خطا کنار می‌نهند. روزی که نبوت بدان اشاره کرده است فرا رسیده است. عیسی مسیح شناخته نمی‌شود. عیسی مسیح برای آنان افسانه‌ای بیش نیست. در این مرحله از تاریخ زمین، بسیاری همچون مردان مست رفتار می‌کنند. «درنگ کنید و متحیر شوید؛ فریاد برآورید و ناله کنید؛ ایشان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از مسکر. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما ریخته و چشمان شما را بسته است. انبیا و رؤسای شما، یعنی غیب‌بینان را، او پوشانیده است.» مستیِ روحانی بر بسیاری مستولی است که می‌پندارند همان مردمی هستند که سرافراز خواهند شد. ایمان دینی ایشان دقیقاً همان‌گونه است که در این آیهٔ کتاب‌مقدس تصویر شده است. تحت تأثیر آن، نمی‌توانند راست گام بردارند. آنان در مسیر کردار خود راه‌های کج می‌سازند. یکی پس از دیگری، به این سو و آن سو تلوتلو می‌خورند. خداوند با ترحمی عظیم به ایشان می‌نگرد. راه حقیقت را نشناخته‌اند. آنان نیرنگ‌بازانِ علم‌پیشه‌اند، و کسانی که می‌توانستند و می‌بایست به سبب بینایی روشنِ روحانی یاری رسانند، خود فریفته شده‌اند و از کاری شریرانه پشتیبانی می‌کنند.»

> “The developments of these last days will soon become decided. When these spiritualistic deceptions are revealed to be what they really are,—the secret workings of evil spirits,—those who have acted a part in them will become as men who have lost their minds.

> «تحولاتِ این ایامِ آخر به‌زودی صورتِ قطعی به خود خواهد گرفت. هنگامی که این فریب‌های روح‌باورانه آشکار شود که در حقیقت چیستند—یعنی اعمالِ پنهانیِ ارواحِ شریر—آنان که در آن‌ها نقشی ایفا کرده‌اند، همچون مردمانی خواهند شد که عقلِ خویش را از دست داده‌اند.»

> “‘Wherefore the Lord saith, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honor me, but have removed their hearts far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men therefore, behold I will proceed to do a marvelous work among this people, even a marvelous work and a wonder for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, who seeth us, and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’

> «بنابراين خداوند مى‌فرمايد: چون اين قوم با دهان خود به من نزديك مى‌شوند و با لب‌هاى خويش مرا تكريم مى‌كنند، امّا دل‌هاى خود را از من دور ساخته‌اند، و ترسشان از من چيزى است كه به فرمان آدمیان به آنان تعليم داده شده است؛ از اين رو، اينك من بار ديگر در ميان اين قوم عملى شگفت‌انگيز به‌عمل خواهم آورد، آرى، عملى شگفت و حيرت‌انگيز؛ زيرا حكمت حكيمانشان نابود خواهد شد، و فهم خردمندانشان پنهان خواهد گرديد. واى بر آنان كه رأى خويش را به ژرفا فرو مى‌برند تا آن را از خداوند پنهان سازند، و اعمالشان در تاريكى است، و مى‌گويند: چه كسى ما را مى‌بيند؟ و چه كسى ما را مى‌شناسد؟ يقيناً واژگونه ساختن امور از سوى شما همچون گِلِ كوزه‌گر محسوب خواهد شد؛ زيرا آيا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود خواهد گفت: او مرا نساخت؟ يا آيا چيزى كه پرداخته شده است دربارهٔ پردازندهٔ خود خواهد گفت: او فهمى نداشت؟»

> “It is presented to me that in our experience we have been and are meeting this very condition of things. Men who have had great light and wonderful privileges have taken the word of leaders who think themselves wise, who have been greatly favored and blessed by the Lord, but who have taken themselves out of the hands of God and placed themselves in the ranks of the enemy. The world is to be flooded with specious fallacies. One human mind, accepting these fallacies, will work upon other human minds, who have been turning the precious evidence of God’s truth into a lie. These men will be deceived by fallen angels, when they should have stood as faithful guardians, watching for souls, as they that must give an account. They have laid down the weapons of their warfare, and have given heed to seducing spirits. They make of no effect the counsel of God and set aside his warnings and reproofs, and are positively on Satan’s side, giving heed to seducing spirits and doctrines of devils.

> «مرا چنین نشان داده شده است که در تجربهٔ ما، ما با همین وضعیت امور روبه‌رو بوده‌ایم و اکنون نیز هستیم. مردانی که از نور عظیم و امتیازات شگفت‌انگیز برخوردار بوده‌اند، سخن رهبرانی را پذیرفته‌اند که خود را حکیم می‌پندارند، که از سوی خداوند بسیار مورد التفات و برکت واقع شده بودند، اما خویشتن را از دستان خدا بیرون کشیده و خود را در صفوف دشمن قرار داده‌اند. جهان باید از مغالطاتِ فریبنده لبریز شود. یک ذهن انسانی، با پذیرفتن این مغالطات، بر ذهن‌های انسانی دیگر اثر خواهد گذاشت؛ ذهن‌هایی که شواهد گران‌بهای حقیقت خدا را به دروغ مبدل ساخته‌اند. این مردان به‌وسیلهٔ فرشتگان سقوط‌کرده فریب خواهند خورد، حال آنکه می‌بایست همچون پاسبانان امین ایستادگی می‌کردند و برای جان‌ها دیده‌بانی می‌نمودند، چون کسانی که باید حساب پس دهند. آنان سلاح‌های پیکار خود را بر زمین نهاده‌اند و به ارواح اغواگر گوش فرا داده‌اند. ایشان مشورت خدا را بی‌اثر می‌سازند و هشدارها و توبیخ‌های او را کنار می‌نهند، و به‌راستی در جانب شیطان ایستاده‌اند و به ارواح اغواگر و تعالیم دیوها گوش می‌سپارند.»

> “Spiritual drunkenness is now upon men who ought not to be staggering as men under the influence of strong drink. Crimes and irregularities, fraud, deceit, and unfair dealing fill the world, in accordance with the teaching of the leader who rebelled in the heavenly courts.

> «مستیِ روحانی اکنون بر مردمانی عارض شده است که نباید چون کسانی که تحت تأثیر شرابِ مسکرند، تلوتلو بخورند. جنایت‌ها و بی‌نظمی‌ها، تقلب، فریب، و دادوستدِ ناعادلانه جهان را پر ساخته است، مطابق با تعلیمِ آن پیشوایی که در صحن‌های آسمانی سر به عصیان برداشت.»

> “History is to be repeated. I could specify what will be in the near future, but the time is not yet. The forms of the dead will appear, through the cunning device of Satan, and many will link up with the one who loveth and maketh a lie. I warn our people that right among us some will turn away from the faith, and give heed to seducing spirits and doctrines of devils, and by them the truth will be evil spoken of.” Battle Creek Letters, 123–125.

> «تاریخ تکرار خواهد شد. می‌توانستم مشخص سازم که در آیندهٔ نزدیک چه خواهد بود، اما هنوز زمان آن فرانرسیده است. صورت‌های مردگان ظاهر خواهند شد، به‌وسیلهٔ حیلهٔ زیرکانهٔ شیطان، و بسیاری با آن‌که دروغ را دوست می‌دارد و به‌عمل می‌آورد، همراه خواهند شد. من قومِ خود را هشدار می‌دهم که درست در میانِ خودِ ما برخی از ایمان روی‌گردان خواهند شد و به ارواحِ اغواگر و تعالیمِ دیوها گوش خواهند سپرد، و به‌سبب ایشان بر حقیقت بد گفته خواهد شد.» Battle Creek Letters, 123–125.

All the prophets, including Isaiah and Sister White are identifying the last days. In these days the leaders of Adventism “are positively on Satan’s side, giving heed to seducing spirits and doctrines of devils.” Sister White sets forth a prediction when she says, “When these spiritualistic deceptions are revealed to be what they really are,—the secret workings of evil spirits,—those who have acted a part in them will become as men who have lost their minds.” The leadership of Adventism will become as men who have lost their minds, at the point in the history of the last days when their drunkenness is revealed to be “the secret workings of evil spirits.”

همهٔ انبیا، از جمله اشعیا و خواهر وایت، ایام آخر را مشخص می‌کنند. در این ایام، رهبران ادونتیسم «به‌طور آشکار در جانب شیطان قرار دارند و به ارواح اغواکننده و تعالیم دیوها گوش فرا می‌دهند.» خواهر وایت پیشگویی‌ای را مطرح می‌کند آنگاه که می‌گوید: «وقتی این فریب‌های روح‌گرایانه آشکار شود که واقعاً چه هستند—اعمال پنهانی ارواح شریر—آنان که در آنها نقشی ایفا کرده‌اند، مانند مردمانی خواهند شد که عقل خود را از دست داده‌اند.» رهبری ادونتیسم در آن مقطع از تاریخ ایام آخر که مستیِ ایشان آشکار می‌شود که «اعمال پنهانی ارواح شریر» است، مانند مردمانی خواهد شد که عقل خود را از دست داده‌اند.

There is an unsealing of the work of the scornful men that rule the people in Jerusalem in the last days. That unsealing was illustrated in Miller’s dream, when Miller prayed and then there was a door opened. It takes place just before he closed his eyes for a moment, identifying the very end of the sealing process of the one hundred and forty-four thousand. The opening of a door identifies a change of dispensations, and at that point the Laodicean movement of the third angel transitions into the Philadelphian movement of the third angel.

در ایام آخر، کاری که مردان استهزاکننده‌ای که بر قوم در اورشلیم حکم می‌رانند انجام می‌دهند، آشکار و از مُهر گشوده می‌شود. این گشوده شدنِ مُهر در رؤیای میلر به تصویر کشیده شد، آن‌گاه که میلر دعا کرد و سپس دری گشوده شد. این امر درست پیش از آن رخ می‌دهد که او برای لحظه‌ای چشمان خود را بست، و این، پایانِ کاملِ فرایندِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد. گشوده شدنِ یک در، نشان‌دهندهٔ تغییری در دوره‌های تدبیر الهی است، و در آن نقطه، جنبشِ لائودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم به جنبشِ فیلادلفیاییِ فرشتهٔ سوم انتقال می‌یابد.

In the passage in Isaiah, there is a summary of the evil work of the drunkards of Ephraim, who are the men who “should have stood as faithful guardians.” The summary is expressed as, “‘Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’”

در این بخش از اشعیا، خلاصه‌ای از کار شریرانهٔ مستانِ افرایم آمده است؛ همان مردانی که «می‌بایست همچون پاسبانانی امین ایستادگی می‌کردند». این خلاصه چنین بیان شده است: «یقیناً وارونه ساختنِ شما همچون گلِ کوزه‌گر محسوب خواهد شد؛ زیرا آیا مصنوع دربارهٔ سازندهٔ خود خواهد گفت: او مرا نساخته است؟ یا آیا چیزِ شکل‌یافته دربارهٔ شکل‌دهندهٔ خود خواهد گفت: او هیچ فهمی نداشت؟»

Miller’s identification of “the daily,” as either the religion of paganism or pagan Rome is ultimately a symbol of Satan, for Satan and pagan Rome are both represented as the dragon.

تعیینِ «قربانیِ دائمی» از سوی میلر، خواه به‌عنوان دینِ بت‌پرستی باشد و خواه رومِ بت‌پرست، در نهایت نمادی از شیطان است؛ زیرا هم شیطان و هم رومِ بت‌پرست هر دو به‌صورت اژدها نمایانده شده‌اند.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «پس، در حالی که اژدها، در وهلهٔ نخست، نمایانگر شیطان است، در معنایی ثانوی، نمادی از رومِ بت‌پرست نیز هست.» نبرد عظیم، 439.

Speaking of the men who rule Jerusalem in the last days, Sister White states: “Some are becoming imbued with the darkness that prevails, and are setting the truth aside for error. The day pointed out by prophecy is come. Jesus Christ is not understood. Jesus Christ is to them a fable.” In 1901, a leader of Adventism from Germany began to introduce apostate Protestantism’s false view of “the daily” in the book of Daniel. That view identifies that “the daily” represents Christ’s sanctuary work, or some variation of that thought. I say some variation for there have been different emphasis placed upon the falsehood through the history that followed 1901, but those false views always manifest a conclusion that “the daily” represents some type of Christ’s work.

बारे में उन पुरुषों की जो अन्त के दिनों में यरूशलेम पर शासन करते हैं, सिस्टर व्हाइट कहती हैं: “कुछ लोग उस अन्धकार से ओत-प्रोत होते जा रहे हैं जो प्रचलित है, और सत्य को त्यागकर भ्रान्ति को अपना रहे हैं। भविष्यवाणी द्वारा संकेतित दिन आ पहुँचा है। यीशु मसीह को समझा नहीं गया है। यीशु मसीह उनके लिए एक कपोलकथा है।” 1901 में, जर्मनी से एडवेंटवाद के एक अगुवे ने दानिय्येल की पुस्तक में “the daily” के विषय में धर्मत्यागी प्रोटेस्टेंटवाद के मिथ्या दृष्टिकोण का परिचय देना आरम्भ किया। वह दृष्टिकोण यह ठहराता है कि “the daily” मसीह की पवित्रस्थान-सेवा का प्रतिनिधित्व करता है, या उस विचार का कोई रूपान्तर है। मैं “कोई रूपान्तर” इसलिए कहता हूँ क्योंकि 1901 के पश्चात् के इतिहास में उस असत्य पर भिन्न-भिन्न प्रकार के बल दिए गए हैं, परन्तु वे मिथ्या दृष्टिकोण सदैव इस निष्कर्ष को प्रकट करते हैं कि “the daily” मसीह के किसी प्रकार के कार्य का प्रतिनिधित्व करता है।

The jewel that was the doctrine of “the daily,” which Miller identified as a satanic symbol, in the Adventism of the last days, is a symbol of Christ. When introduced in 1901, very few accepted the view that “the daily” was a symbol of Christ, and not a symbol of Satan, but by the 1930’s the jewel of the doctrine of “the daily,” which Miller had dug out of the vein of truth found in 2 Thessalonians, chapter two, was rejected as had the “seven times” of Leviticus twenty-six been rejected in 1863. Somewhere in the history of 1863 unto the 1930’s Adventism had changed leaders, without recognizing it.

جواهری که همان آموزهٔ «مستمر» بود و میلر آن را نمادی شیطانی شناسایی کرده بود، در ادونتیسمِ ایام آخر، نمادی از مسیح است. هنگامی که این دیدگاه در سال ۱۹۰۱ مطرح شد، شمار بسیار اندکی پذیرفتند که «مستمر» نمادی از مسیح است و نه نمادی از شیطان؛ اما تا دههٔ ۱۹۳۰، آن گوهرِ آموزهٔ «مستمر» که میلر آن را از رگهٔ حقیقتِ موجود در دوم تسالونیکیان، باب دو، بیرون کشیده بود، همان‌گونه رد شده بود که «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش در سال ۱۸۶۳ رد شده بود. در جایی از تاریخِ میان ۱۸۶۳ تا دههٔ ۱۹۳۰، ادونتیسم بی‌آنکه آن را تشخیص دهد، رهبران خود را تغییر داده بود.

> “Brethren, I see your peril, and again I ask, Do you who err make any effort to correct the wrong? Souls may be stumbling along, walking in darkness, because you have not made straight paths for your feet. If you are in positions of trust, I appeal the more earnestly to you, for your own souls’ sake and for the sake of those who look to you as guides, repent before God for every mistake made, and confess your error.

> «برادران، خطر شما را می‌بینم، و بار دیگر می‌پرسم: آیا شما که خطا می‌کنید، هیچ تلاشی برای اصلاح آنچه نادرست است به‌عمل می‌آورید؟ جان‌ها ممکن است در حال لغزش پیش روند و در تاریکی گام بردارند، زیرا شما برای پاهای خود راه‌های راست نساخته‌اید. اگر در مواضع امانت قرار دارید، با اصراری بیشتر شما را استدعا می‌کنم که به‌خاطر جان‌های خودتان و به‌خاطر کسانی که به شما همچون راهنمایان می‌نگرند، از هر خطایی که مرتکب شده‌اید در حضور خدا توبه کنید و به خطای خود اعتراف نمایید.»

> “If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

> «اگر بر سرسختیِ دل پافشاری کنید، و از راهِ تکبر و خودپارساانگاری به خطاهای خود اعتراف ننمایید، در معرضِ وسوسه‌های شیطان واگذاشته خواهید شد. اگر هنگامی که خداوند خطاهای شما را آشکار می‌سازد، توبه نکنید یا اعتراف ننمایید، عنایتِ او شما را بارها و بارها از همان مسیر عبور خواهد داد. واگذاشته خواهید شد تا خطاهایی با همان ماهیت مرتکب شوید؛ همچنان از حکمت بی‌بهره خواهید ماند، و گناه را عدالت، و عدالت را گناه خواهید خواند. کثرتِ فریب‌هایی که در این ایامِ آخر رواج خواهد یافت شما را در میان خواهد گرفت، و رهبران خود را تغییر خواهید داد، و نخواهید دانست که چنین کرده‌اید.» Review and Herald, December 16, 1890.

The scornful men that rule over the people of Jerusalem, who are men “in positions of trust,” will “call sin righteousness and righteousness sin,” and “Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’” In the progressive rebellion over the four generations of Adventism, those who are positions of trust change leaders, and don’t know it. They do not know it, for they progressively and consistently rejected evidence of their errors. In that progressive rebellion “the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid.”

مردانِ استهزاگر که بر قومِ اورشلیم حکومت می‌کنند، که مردانی «در مناصبِ امانت» هستند، «گناه را عدالت و عدالت را گناه خواهند خواند»، و «به‌یقین این وارونه‌ساختنِ شما همچون گلِ کوزه‌گر محسوب خواهد شد؛ زیرا آیا مصنوع دربارهٔ صانعِ خود خواهد گفت: او مرا نساخت؟ یا آیا چیزِ صورت‌یافته دربارهٔ صورت‌دهندهٔ خود خواهد گفت: او فهمی نداشت؟» در این شورشِ تدریجی در طیِ چهار نسلِ ادونتیسم، آنان که در مناصبِ امانت‌اند، رهبران را تغییر می‌دهند و خود از آن آگاه نیستند. از آن آگاه نیستند، زیرا به‌گونه‌ای تدریجی و پیوسته، شواهدِ خطاهای خویش را رد کرده‌اند. در آن شورشِ تدریجی، «حکمتِ حکیمانِ ایشان نابود خواهد شد، و فهمِ فهیمانِ ایشان پنهان خواهد گردید.»

They will turn things upside down, and call sin righteousness and righteousness sin. The symbol of this rebellion is the doctrine of “the daily,” which for Miller was a satanic symbol, and which Adventism today identifies as a symbol of Christ. What once was the anchor that established the framework of William Miller’s prophetic applications, is now become a symbol of the drunkenness of the scornful men that rule over the people of Jerusalem. The symbolism associated with “the daily,” in the book of Daniel shone bright as the sun when recognized in Miller’s casket at the beginning of Adventism, but in the last days that truth shines ten times brighter, for the number ten is a symbol of a test, and for ancient Israel the tenth test was the final test.

آنان همه چیز را واژگون خواهند کرد، و گناه را عدالت و عدالت را گناه خواهند نامید. نماد این شورش، تعلیمِ «قربانیِ دائمی» است؛ تعلیمی که از نظر میلر نمادی شیطانی بود، و امروزه اَدوِنتیسم آن را نمادی از مسیح می‌شناسد. آنچه زمانی لنگری بود که چارچوب کاربردهای نبوی ویلیام میلر را استوار می‌ساخت، اکنون به نمادی از مستیِ مردان استهزاگری تبدیل شده است که بر قوم اورشلیم حکومت می‌کنند. نمادپردازیِ مربوط به «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال، هنگامی که در صندوقچهٔ میلر در آغاز اَدوِنتیسم شناخته شد، چون خورشید درخشید؛ اما در ایام آخر، آن حقیقت ده برابر درخشان‌تر می‌تابد، زیرا عدد ده نماد آزمون است، و برای اسرائیلِ باستان، آزمون دهم، آزمون نهایی بود.

Modern Pharisees have “attributed” “the works of Christ” “to satanic agencies” identifying paganism as “the holy power of God.”

فریسیانِ جدید «اعمالِ مسیح» را «به عواملِ شیطانی» «نسبت داده‌اند» و بت‌پرستی را «قدرتِ مقدسِ خدا» معرفی کرده‌اند.

> “The Pharisees sinned against the Holy Ghost. Their talent of speech was used to abuse the world’s Redeemer, and the recording angel wrote their words in the books of heaven. They attributed to satanic agencies the holy power of God, manifested in the works of Christ. They could not evade His wonderful works, or attribute them to natural causes, so they said, ‘They are the works of the devil.’ In unbelief they spoke of the Son of God as a human being. The works of healing done before them, works which no man had done or could do, were a manifestation of the power of God, but they charged Christ with being in league with hell. Stubborn, sullen, ironhearted, they determined to close their eyes to all evidence, and thus they committed the unpardonable sin.” Manuscript Releases, volume 4, 360.

> «فریسیان علیه روح‌القدس گناه ورزیدند. استعداد سخنوریِ ایشان برای اهانت به فدیه‌دهندۀ جهان به کار رفت، و فرشتۀ ثبت‌کننده، سخنان آنان را در کتاب‌های آسمان نوشت. آنان قدرت مقدس خدا را که در اعمال مسیح ظاهر شده بود، به عوامل شیطانی نسبت دادند. ایشان نمی‌توانستند از کنار کارهای شگفت‌انگیز او بگذرند، یا آنها را به علل طبیعی نسبت دهند؛ ازاین‌رو گفتند: “اینها کارهای ابلیس است.” در بی‌ایمانی، از پسر خدا همچون یک انسان سخن گفتند. اعمال شفابخشی‌ای که در برابر ایشان انجام شد، اعمالی که هیچ انسانی نه انجام داده بود و نه می‌توانست انجام دهد، جلوه‌ای از قدرت خدا بود؛ اما آنان مسیح را متهم کردند که با دوزخ هم‌پیمان است. سرسخت، عبوس، و سنگدل، بر آن شدند که چشمان خود را بر تمامی شواهد ببندند، و بدین‌سان گناه نابخشودنی را مرتکب شدند.» Manuscript Releases, volume 4, 360.

We will continue our consideration of the increase of knowledge, that was unsealed in the movement of the first angel, in the next article.

ما در مقالۀ بعدی به بررسی افزایش معرفت، که در حرکت فرشتۀ اول گشوده شد، ادامه خواهیم داد.

Back to Articles