Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Five

مکاشفۀ عیسی مسیح - شماره پنج

Isaiah Forty: Comfort Ye, Comfort Ye

اشعیاہ چالیس: تسلی دو، تسلی دو

Author

Jeff Pippenger

Published

October 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the first seventeen verses of Isaiah forty the one hundred and forty-four thousand are prophetically located at the end of three and a half days, where they had been lying dead in the streets, while the world rejoiced. All the prophets agree with each other and the prophetic events they present always align with the other prophets, for God is not the author of confusion.

در هفده آیهٔ نخستِ اشعیا چهل، آن صد و چهل و چهار هزار نفر به‌گونه‌ای نبوی در پایانِ سه روز و نیم قرار داده شده‌اند، همان‌جا که در حالی که جهان شادی می‌کرد، در کوچه‌ها افتاده و مرده بودند. همهٔ انبیا با یکدیگر موافق‌اند، و رویدادهای نبوی‌ای که عرضه می‌دارند همواره با دیگر انبیا هماهنگ است، زیرا خدا صاحبِ تشویش و آشفتگی نیست.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> وَأَرْوَاحُ ٱلْأَنْبِيَاءِ خَاضِعَةٌ لِلْأَنْبِيَاءِ. لِأَنَّ ٱللَّهَ لَيْسَ إِلَهَ ٱلتَّشْوِيشِ، بَلْ إِلَهَ ٱلسَّلَامِ، كَمَا فِي جَمِيعِ كَنَائِسِ ٱلْقِدِّيسِينَ. ١ كورنثوس ١٤: ٣٢، ٣٣.

The Comforter, who Jesus promised to send in His absence, was placed into the very first words, of the very first verse, of the twenty-six chapters that make up Isaiah’s final prophetic narrative. “Comfort ye, comfort ye my people, saith your God.” The rule of first mention emphasizes that the following twenty-six chapters is to be understood in reference to the perfect and final fulfillment of the coming of the Comforter.

تسلی‌بخش، که عیسی وعده داد در غیاب خود او را بفرستد، در نخستین واژگانِ نخستین آیه از بیست‌وشش فصلی که واپسین روایت نبویِ اشعیا را تشکیل می‌دهد، جای داده شده است. «قوم مرا تسلی دهید، تسلی دهید، خدای شما می‌گوید.» قاعدهٔ نخستین‌ذکر تأکید می‌کند که بیست‌وشش فصلِ پس از آن باید با ارجاع به کمال و تحقق نهاییِ آمدنِ تسلی‌بخش فهمیده شود.

> And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever. . .. But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:16, 26.

> اور میں باپ سے درخواست کروں گا، اور وہ تمہیں ایک اور تسلی دینے والا عطا کرے گا تاکہ وہ ہمیشہ تک تمہارے ساتھ رہے۔ ... لیکن تسلی دینے والا، یعنی روحُ القدس، جسے باپ میرے نام سے بھیجے گا، وہی تمہیں سب باتیں سکھائے گا اور جو کچھ میں نے تم سے کہا ہے وہ سب تمہیں یاد دلائے گا۔ یوحنا 14:16، 26۔

The Midnight Cry of the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

فریادِ نیمه‌شبِ تاریخِ میلری در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار تکرار می‌شود.

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> «جهانی هست که در شرارت، در فریب و گمراهی، و در خودِ سایۀ موت آرمیده است—خفته، خفته. چه کسانی دردِ جان احساس می‌کنند تا آنان را بیدار سازند؟ چه صدایی می‌تواند به ایشان برسد؟ ذهن من به آینده برده شد، به هنگامی که آن ندا داده خواهد شد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید.” اما برخی در فراهم آوردن روغن برای تجدیدِ چراغ‌های خود تأخیر خواهند کرد، و آنگاه بسیار دیر درمی‌یابند که منش، که به‌وسیلۀ روغن نمایانده شده است، قابل انتقال نیست.» Review and Herald، 11 فوریه 1896.

The question is asked, “what voice can” “awaken” those that are “asleep”? The “voice” that awakens them in Isaiah chapter forty, is the “voice” that “cries” in the “wilderness.”

یہ سوال کیا جاتا ہے: "کون سی آواز" اُن لوگوں کو "بیدار" کر سکتی ہے جو "سوئے" ہوئے ہیں؟ یسعیاہ کے چالیسویں باب میں جو "آواز" اُنہیں بیدار کرتی ہے، وہی "آواز" ہے جو "بیابان" میں "پکارتی" ہے۔

> Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The “voice” of him that “crieth” in the wilderness. . .. Isaiah 40:2, 3.

> با اورشلیم به دلگرمی سخن بگویید و به او ندا دهید که خدمتِ شاقّ او به پایان رسیده است، که گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا از دستِ خداوند به‌سبب تمامی گناهانش دوچندان یافته است. «صدای» آن که در بیابان «ندا می‌دهد».... اشعیا ۴۰:۲، ۳.

The message of the Midnight Cry is also the message of the latter rain.

پیام ندای نیمه‌شب همچنین پیام باران آخر نیز هست.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> «شما آمدن خداوند را بیش از حد دور می‌پندارید. من دیدم که باران آخر می‌آمد، [به همان ناگهانیِ] فریاد نیمه‌شب، و با ده برابر قدرت.» Spalding and Magan, 5.

One of the many symbols found in the Word of God that represents the latter rain message, is the symbol that is recognized by a doubling of words or phrases. The doubling of words, or phrases is a symbol of the Midnight Cry, or latter rain message in the last days. The symbolism of the doubling of “comfort ye,” places the opening of Isaiah chapter forty in the tarrying time, when the message represented as the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is to be recognized and then proclaimed. At that time, Christ sends the Comforter to awaken the sleeping virgins, who are prophetically represented as sleeping, and in some prophetic passages as sleeping, the sleep of death. The first verse of Isaiah forty, is prophetically located three and a half symbolic days ‘after’ the disappointment of July 18, 2020, for that is when the Comforter is sent to awaken those that are asleep. Three and a half days is a symbol of a wilderness, and there is where the “voice” begins to “cry.”

خدا کے کلام میں پائے جانے والے اُن بہت سے نشانوں میں سے ایک، جو اخیر کی بارش کے پیغام کی نمائندگی کرتا ہے، وہ نشان ہے جو الفاظ یا فقروں کے دہرائے جانے سے پہچانا جاتا ہے۔ الفاظ یا فقروں کا یہ دہرانا، آخری ایام میں نصفُ اللیل کی پکار، یا اخیر کی بارش کے پیغام کی علامت ہے۔ “تسلی دو، تسلی دو” کے دہرائے جانے کی علامت، یسعیاہ باب چالیس کے آغاز کو ٹھہراؤ کے وقت میں رکھتی ہے، جب وہ پیغام جس کی تمثیل دس کنواریوں کی مثل میں نصفُ اللیل کی پکار کے طور پر کی گئی ہے، پہچانا جانا اور پھر منادی کیا جانا ہے۔ اُس وقت مسیح تسلی دینے والے کو بھیجتا ہے تاکہ سوئی ہوئی کنواریوں کو بیدار کرے، جو نبوتی طور پر سوتی ہوئی دکھائی گئی ہیں، اور بعض نبوتی مقامات میں موت کی نیند سوتی ہوئی ظاہر کی گئی ہیں۔ یسعیاہ چالیس کی پہلی آیت، نبوتی طور پر 18 جولائی 2020 کی مایوسی کے ‘بعد’ ساڑھے تین علامتی دنوں پر واقع ہے، کیونکہ اسی وقت تسلی دینے والا اُن لوگوں کو جگانے کے لیے بھیجا جاتا ہے جو سوئے ہوئے ہیں۔ ساڑھے تین دن بیابان کی ایک علامت ہے، اور وہیں “آواز” “پکارنا” شروع کرتی ہے۔

Revelation eleven, Ezekiel thirty-seven, Matthew twenty-five, the history of the Millerites (along with the same waymarks of Millerite history that occur in every reform movement), combine to identify a ‘specific process’ of awakening the sleeping virgins. The process starts with the virgins going to sleep at the disappointment. The period of the tarrying time that began at the disappointment is ultimately recognized as the tarrying time. The last portion of the tarrying time is the development of the message of the Midnight Cry. When the message is established, it is then proclaimed until it reaches its climax, the judgment.

مکاشفهٔ یازده، حزقیال سی‌وهفت، متی بیست‌وپنج، و تاریخ میلری‌ها (همراه با همان نشانه‌های راهِ تاریخ میلری که در هر جنبش اصلاحی رخ می‌نماید)، در کنار یکدیگر «فرایندی مشخص» را برای بیدار ساختن باکره‌های خفته شناسایی می‌کنند. این فرایند با به خواب رفتنِ باکره‌ها در هنگامِ مأیوس‌شدگی آغاز می‌شود. دورهٔ زمانِ درنگ که با آن مأیوس‌شدگی آغاز شد، سرانجام به‌عنوان زمانِ درنگ شناخته می‌شود. بخش پایانیِ زمانِ درنگ، تکوینِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است. هنگامی که این پیام استقرار یافت، سپس اعلام می‌گردد تا به اوجِ خود، یعنی داوری، برسد.

The messenger represented as the “voice” in Isaiah, asked what the message was that was to be proclaimed. He was told in symbolic language to present the message of Islam. The prophetic message of Islam cannot be separated from the soon-coming Sunday law, for Islam is a trumpet power, and the seven trumpets of Revelation represent God’s judgment upon the powers who pass Sunday laws. Those powers were pagan Rome in 321, a symbol of the dragon; papal Rome in 538, a symbol of the beast; and the soon coming Sunday law in the United States, a symbol of the false prophet.

پیام‌آوری که در اشعیا به‌عنوان «صدا» معرفی شده است، پرسید پیامی که باید اعلام شود چیست. به او گفته شد که به زبان نمادین، پیام اسلام را عرضه کند. پیام نبوتیِ اسلام را نمی‌توان از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد جدا ساخت، زیرا اسلام قدرتی شیپوری است، و هفت شیپورِ مکاشفه نمایانگر داوری خدا بر قدرت‌هایی هستند که قوانین یکشنبه را وضع می‌کنند. آن قدرت‌ها عبارت بودند از رومِ بت‌پرست در سال ۳۲۱، که نمادی از اژدهاست؛ رومِ پاپی در سال ۵۳۸، که نمادی از وحش است؛ و قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، که نمادی از نبیِ کاذب است.

In connection with the identification of what the message that the “voice” who had been crying in the wilderness was to proclaim, was the promise that God’s word never fails. The ‘promise and assurance’ that God’s word never fails, is located in the identical prophetic setting that in Habakkuk chapter two, and verse three, is expressed as “at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” The message of Islam will never fail, it will surely come. The last verse of Isaiah chapter forty, addresses those that wait for the vision in Habakkuk.

در ارتباط با شناسایی این‌که آن پیامی که «صدا»یی که در بیابان ندا می‌داد می‌بایست اعلام کند چه بود، این وعده قرار داشت که کلام خدا هرگز ناکام نمی‌شود. «وعده و اطمینان»ِ این‌که کلام خدا هرگز ناکام نمی‌شود، در همان بستر نبویِ یکسانی قرار دارد که در حبقوق، فصل دو، آیهٔ سه، چنین بیان شده است: «در پایان، آن سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ کند، برای آن منتظر بمان؛ زیرا که یقیناً خواهد آمد، و تأخیر نخواهد کرد.» پیام اسلام هرگز ناکام نخواهد شد؛ یقیناً خواهد آمد. آخرین آیهٔ اشعیا، فصل چهل، خطاب به کسانی است که منتظر آن رؤیا در حبقوق هستند.

> But they that wait upon the Lord shall renew their strength; they shall mount up with wings as eagles; they shall run, and not be weary; and they shall walk, and not faint. Isaiah 40:31.

> لیکن جو خداوند کے منتظر رہتے ہیں وہ نئی قوت پائیں گے؛ وہ عقابوں کی مانند پروں سے اُڑیں گے؛ وہ دوڑیں گے اور نہ تھکیں گے؛ اور وہ چلیں گے اور نہ مانْدہ ہوں گے۔ یسعیاہ 40:31۔

The “hidden history” of the seven thunders, that is now being unsealed, identifies three waymarks that begin and end with a disappointment. In that symbolic history, there are three waymarks, separated by two periods of time. A disappointment begins the tarrying time. The tarrying time leads to the corrected message and prediction of the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry begins a period of proclaiming the message of the Midnight Cry, that leads to a second disappointment, that is represented as judgment. Those three steps, separated by two periods of time, represent the Alpha and Omega, as created in the Hebrew word “truth.”

«تاریخِ پنهان»ِ هفت رعد، که اکنون در حال گشوده شدن است، سه نشانه را مشخص می‌سازد که با یأس آغاز می‌شوند و با یأس پایان می‌پذیرند. در آن تاریخِ نمادین، سه نشانه وجود دارد که به‌وسیلهٔ دو دورهٔ زمانی از یکدیگر جدا شده‌اند. یک یأس، زمانِ درنگ را آغاز می‌کند. زمانِ درنگ به پیامِ اصلاح‌شده و پیشگوییِ فریادِ نیمه‌شب منتهی می‌شود. پیامِ فریادِ نیمه‌شب، دوره‌ای از اعلامِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را آغاز می‌کند که به یأسِ دوم می‌انجامد، و آن به‌صورتِ داوری بازنمایی شده است. آن سه گام، که به‌وسیلهٔ دو دورهٔ زمانی از هم جدا شده‌اند، نمایانگرِ آلفا و اُمگا هستند، چنان‌که در واژهٔ عبریِ «حقیقت» آفریده شده‌اند.

In Ezekiel thirty-seven, Ezekiel also represents the “voice” of Isaiah forty. The voice in Isaiah forty asks, “What shall I cry?” The “voice” in Ezekiel thirty-seven, verse seven, then “prophesied as” he “was commanded.”

در حزقیال سی‌وهفت، حزقیال همچنین نمایندهٔ «صدا»ی اشعیای چهل است. آن صدا در اشعیای چهل می‌پرسد: «چه را ندا دهم؟» سپس «صدا» در حزقیال سی‌وهفت، آیهٔ هفت، «چنان‌که» به او «فرمان داده شده بود» «نبوت کرد».

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> پس من چنان‌که مأمور شده بودم، نبوّت کردم؛ و چون نبوّت می‌کردم، ناگاه آوازی برخاست، و اینک جنبشی پدید آمد، و استخوان‌ها، هر استخوان به استخوانِ خود، به هم پیوستند. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها برآمد، و پوست از بالا آنها را پوشانید؛ امّا در آنها نفَسی نبود. حزقیال 37:7، 8

Ezekiel’s first prophecy brought the bones and flesh together, but they were not yet alive. “So,” Ezekiel “prophesied as he” was “commanded” a second time. The second prophecy brought the bodies to life. The two prophecies are typified by the creation of Adam.

نخستین نبوتِ حزقیال استخوان‌ها و گوشت را به هم پیوست، اما هنوز زنده نبودند. «پس» حزقیال «چنان‌که» بارِ دوم «مأمور شده بود» نبوت کرد. نبوتِ دوم بدن‌ها را به حیات آورد. این دو نبوت به‌واسطهٔ آفرینشِ آدم نمونه‌وار گردیده‌اند.

> And the Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul. Genesis 2:7.

> اور خداوندِ خدا انسان را از خاکِ زمین سرشت، و در بینی او نَفَسِ حیات دمید؛ و انسان نَفْسِ زنده گشت. پیدایش 2:7.

The two-step process of bringing the dead dry bones to life is first mentioned in the creation of Adam, thus emphasizing that God’s prophetic Word is also His creative power. God first “formed” Adam, and Ezekiel’s first prophecy brought the bones and bodies together, then God “breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.”

دو مرحلہ‌ای عمل، جس کے ذریعے مردہ خشک ہڈیوں کو زندگی بخشی جاتی ہے، سب سے پہلے آدم کی تخلیق میں مذکور ہے؛ یوں اس بات پر زور دیا جاتا ہے کہ خدا کا نبوی کلام اُس کی تخلیقی قدرت بھی ہے۔ خدا نے پہلے آدم کو “بنایا”، اور حزقی ایل کی پہلی نبوت نے ہڈیوں اور بدنوں کو یکجا کر دیا، پھر خدا نے “اُس کے نتھنوں میں زندگی کا دم پھونکا؛ اور انسان جیتا جاگتا نفس بن گیا۔”

Ezekiel’s second prophecy was directed “unto the wind,” not unto the bones, for he was told to “say to the wind,” “Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live.” Ezekiel’s second prophecy, which brings the dead bodies to life as a mighty army, was directed, not at the dead bodies, but at the wind. It was a command to the wind to breathe upon the bodies. The first time the word “breath” is mentioned in God’s Word is the creation of Adam, and it is there defined as the breath of life, and what brings life into the dead bodies, comes from the four winds.

دومین نبوّتِ حزقیال «به سوی باد» بود، نه به سوی استخوان‌ها، زیرا به او گفته شد که «به باد بگو»، «ای نَفَس، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم، تا زنده شوند.» دومین نبوّتِ حزقیال، که آن بدن‌های مرده را چون لشکری عظیم به حیات بازمی‌آورد، نه متوجهِ بدن‌های مرده، بلکه متوجهِ باد بود. این فرمانی به باد بود تا بر آن بدن‌ها بوزد. نخستین بار که واژۀ «نَفَس» در کلام خدا ذکر می‌شود، در آفرینشِ آدم است، و در آنجا به‌عنوان نَفَسِ حیات تعریف می‌گردد؛ و آنچه حیات را به بدن‌های مرده درمی‌آورد، از چهار باد می‌آید.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند؛ بادهایی که به اسبی خشمگین مانند شده‌اند که می‌کوشد خود را رها سازد و بر سراسر روی زمین بتازد، و در مسیر خود ویرانی و مرگ به بار آورد.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “آیا بر همان آستانۀ جهان ابدی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده شود، تا بر پای‌های خود بایستند و زنده شوند.” Manuscript Releases، جلد 20، 217.

The two questions here are shall we sleep, and shall we be dead?…two terms for the same prophetic condition. The message of the four winds that are being restrained by angels, is the message that causes the breath of God to enter the dead and causes them to stand up and live. The message of the four winds is the message of the angry horse of Islam. The message of the four winds in the book of Revelation, is the sealing message. The sealing message of Revelation seven, verse one through three, is the message that identifies that the four winds are restrained, until the servants of God are sealed.

دو پرسش در اینجا چنین‌اند: آیا ما خواهیم خفت، و آیا مرده خواهیم بود؟... دو اصطلاح برای یک وضعیت نبویِ واحد. پیامِ چهار باد که به‌وسیلهٔ فرشتگان نگاه داشته می‌شوند، همان پیامی است که سبب می‌شود نَفَسِ خدا به مردگان درآید و آنان برخیزند و زنده شوند. پیامِ چهار باد، پیامِ اسبِ خشمگینِ اسلام است. پیامِ چهار باد در کتابِ مکاشفه، پیامِ مُهر کردن است. پیامِ مُهر کردنِ مکاشفه باب هفت، آیات یک تا سه، همان پیامی است که نشان می‌دهد چهار باد نگاه داشته می‌شوند تا آنکه بندگانِ خدا مُهر شوند.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> اور ان باتوں کے بعد مَیں نے چار فرشتوں کو زمین کے چاروں کونوں پر کھڑے دیکھا، جو زمین کی چاروں ہواؤں کو روکے ہوئے تھے، تاکہ نہ ہوا زمین پر چلے، نہ سمندر پر، نہ کسی درخت پر۔ پھر مَیں نے ایک اور فرشتہ کو مشرق کی طرف سے چڑھتے دیکھا، جس کے پاس زندہ خدا کی مہر تھی؛ اور اُس نے اُن چار فرشتوں کو، جنہیں زمین اور سمندر کو نقصان پہنچانے کا اختیار دیا گیا تھا، بلند آواز سے پکار کر کہا، زمین کو، نہ سمندر کو، نہ درختوں کو نقصان پہنچاؤ، جب تک کہ ہم اپنے خدا کے بندوں کے ماتھوں پر مہر نہ کر چکیں۔ مکاشفہ 7:1–3۔

Ezekiel’s second prophecy was directed to the wind, and the life that the wind delivered unto the bodies came from the message of the four winds. In verses eight through ten, in Ezekiel thirty-seven the words that appear either as “wind” or “breath” is the same Hebrew word in each occurrence. God breathed into Adam, the breath of life, and in Ezekiel the breath of life is the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that comes from the four winds. That message delivers God’s creative power to the bodies that have been brought together in the valley of death, by the first message. The message of the four winds is the message of Islam bringing judgment upon the United States for the Sunday law. It is the message of the Midnight Cry.

پیش‌گویی دومِ حزقیال خطاب به باد بود، و حیاتی که باد به آن بدن‌ها رسانید، از پیامِ چهار باد سرچشمه می‌گرفت. در آیات هشت تا دهِ حزقیال سی‌وهفت، واژه‌ای که در هر مورد به صورت «باد» یا «نَفَس» آمده است، همان واژهٔ عبریِ واحد است. خدا در آدم دمید، نَفَسِ حیات را؛ و در حزقیال، نَفَسِ حیات همان پیامِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار است که از چهار باد می‌آید. آن پیام، قدرتِ آفرینندهٔ خدا را به بدن‌هایی می‌رساند که به‌واسطهٔ پیامِ نخست، در وادیِ مرگ گرد آورده شده‌اند. پیامِ چهار باد، پیامِ اسلام است که به سببِ قانونِ یکشنبه، داوری را بر ایالات متحده می‌آورد. این همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است.

The hidden history of the seven thunders begins with a disappointment, which begins the tarrying time. In Revelation eleven when the two prophets were slain on July 18, 2020, the tarrying time began. Ezekiel was among the dead when the Lord asked Ezekiel if the two witnesses that are dead in the street could live.

تاریخِ پنهانِ هفت رعد با یک نومیدی آغاز می‌شود؛ نومیدی‌ای که زمانِ تأخیر را آغاز می‌کند. در مکاشفهٔ یازده، هنگامی که آن دو نبی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ کشته شدند، زمانِ تأخیر آغاز شد. حزقیال در میان مردگان بود، آنگاه که خداوند از حزقیال پرسید آیا آن دو شاهدی که در کوچه بر خاک افتاده‌اند می‌توانند زنده شوند.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Ezekiel 37:1–3.

> دستِ خداوند بر من بود، و مرا در روحِ خداوند بیرون برد و در میانِ دره‌ای که از استخوان‌ها پر بود، فرود آورد؛ و مرا گرداگردِ آنها گذرانید؛ و اینک، در درهٔ باز، آنها بسیار فراوان بودند؛ و آنگاه، بسیار خشک بودند. و به من گفت: ای پسر انسان، آیا این استخوان‌ها می‌توانند زنده شوند؟ و پاسخ دادم: آه، ای خداوند یهوه، تو می‌دانی. حزقیال ۳۷:‏۱–۳.

In verse seven, when Ezekiel delivers the first of the two prophecies the message was simply, “O ye dry bones, hear the word of the Lord.” John, in the Revelation records, “blessed are those who hear the words of the prophecy of this book.” Ezekiel represents the dead dry bones who are blessed, as those who hear Ezekiel’s command to hear the Word of the Lord, and His Word is Truth. In chapter two of Ezekiel, the experience of those who hear God’s word is described.

در آیهٔ هفتم، هنگامی که حزقیال نخستینِ آن دو نبوت را ابلاغ می‌کند، پیام به‌سادگی این بود: «ای استخوان‌های خشک، کلام خداوند را بشنوید.» یوحنا در مکاشفه می‌نویسد: «خوشا به حال آنان که سخنان نبوتِ این کتاب را می‌شنوند.» حزقیال نمایانگرِ آن استخوان‌های خشکِ مرده است که مبارک‌اند، یعنی کسانی که فرمانِ حزقیال را برای شنیدنِ کلام خداوند می‌شنوند، و کلام او حق است. در فصل دومِ حزقیال، تجربهٔ کسانی که کلام خدا را می‌شنوند، توصیف شده است.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

> و او به من گفت: «ای پسر انسان، بر پای‌های خود بایست تا با تو سخن گویم.» و چون با من سخن گفت، روح در من داخل شد و مرا بر پای‌هایم برپا داشت، تا سخنِ او را که با من می‌گفت، بشنوم. حزقیال ۲:۱، ۲

In Revelation eleven, when the dead bodies hear the Word of the Lord, the Comforter enters into them and they stand on their feet. It is the Comforter that sets them on their feet.

در باب یازدهم مکاشفه، هنگامی که اجساد مرده کلام خداوند را می‌شنوند، تسلّی‌دهنده به درون ایشان داخل می‌شود و بر پاهای خویش می‌ایستند. این تسلّی‌دهنده است که ایشان را بر پاهایشان برپا می‌دارد.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

> و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا به ایشان داخل شد، و بر پای‌های خود ایستادند؛ و ترسِ عظیمی بر کسانی که ایشان را دیدند، فرو افتاد. مکاشفه 11:11

The standing up of the dead is step number one, in a two-step process that raises them out of their graves to become the ensign that is lifted up at the judgment of the Sunday law. When they stand in chapter eleven, “great fear” comes upon those that see them.

برخاستن مردگان، گام نخست در فرایندی دو مرحله‌ای است که آنان را از قبرهایشان برمی‌خیزاند تا به آن عَلَمی بدل شوند که در داوریِ قانون یکشنبه برافراشته می‌گردد. هنگامی که آنان در باب یازدهم برمی‌خیزند، «ترسی عظیم» بر کسانی که ایشان را می‌بینند مستولی می‌شود.

> And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:9.

> او از ترس به دژِ استوارِ خود خواهد گریخت، و امیرانش از بیرق هراسان خواهند شد، خداوند می‌گوید، آن که آتشش در صهیون است و کوره‌اش در اورشلیم. اشعیا 31:9.

The Midnight Cry message of Millerite history was the second part of the second angel’s message. The second angel’s message produced a separation of the Millerites from the churches that were then identified as the daughters of Babylon, and the faithful were called out to come and stand with the Millerites. A ‘body’ of believers was formed by that message, and then the second step was the message of the Midnight Cry that joined and added power to the second message. The Millerites then became a mighty army that took the message like a tidal wave across the land. That two-step process is the two voices of Revelation eighteen, and it is the identical process of the resurrection of the dead dry bones in Ezekiel who were slain in the street of Revelation eleven.

پیامِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ میلری، بخشِ دومِ پیامِ فرشتهٔ دوم بود. پیامِ فرشتهٔ دوم موجبِ جداییِ میلری‌ها از کلیساهایی شد که در آن زمان به‌عنوانِ دخترانِ بابل شناخته می‌شدند، و وفاداران فراخوانده شدند تا بیرون آیند و در کنارِ میلری‌ها بایستند. به‌وسیلهٔ آن پیام، «بدنی» از ایمانداران تشکیل شد، و سپس گامِ دوم، پیامِ فریادِ نیمه‌شب بود که به پیامِ دوم پیوست و به آن قدرت بخشید. آنگاه میلری‌ها به لشکری عظیم بدل شدند که آن پیام را همچون موجی خروشان در سراسرِ سرزمین پیش بردند. آن فرایندِ دو مرحله‌ای، همان دو صدای مکاشفهٔ هجده است، و عیناً همان فرایندِ رستاخیزِ استخوان‌های خشکِ مرده در حزقیال است که در کوچهٔ مکاشفهٔ یازده کشته شده بودند.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.

> «فرشتگان فرستاده شدند تا آن فرشتهٔ نیرومندِ نازل‌شده از آسمان را یاری دهند، و من صداهایی شنیدم که گویی از هر سو طنین‌انداز بود: از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید و از بلاهایش نصیبی یابید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است. این پیام چنین می‌نمود که افزوده‌ای بر پیام سوم باشد و به آن پیوسته باشد، چنان‌که فریاد نیمه‌شب در سال 1844 به پیام فرشتهٔ دوم پیوست.» Spiritual Gifts، جلد 1، 195، 196.

The first waymark in the hidden history of the seven thunders, is the disappointment which begins the tarrying time. The tarrying time is a period of time that is represented as three and a half days, which is a symbol of the wilderness. At the end of the forty years of wandering in the wilderness, Joshua led a mighty army into the Promised Land. At the end of the three and a half days, Ezekiel is taken to the valley of death, and is told to command the dead bodies to “hear the word of the Lord.” Ezekiel is a “voice” crying in the wilderness. The command to hear the Word of the Lord brings the body parts together, but they are not yet alive, they are not yet an army, they are not yet sealed. The “word of the Lord” which is spoken by Ezekiel in chapter two, identifies that when the Comforter arrives, God’s people stand, while they simultaneously hear the Word of the Lord. Christ promised He would send the Comforter, three and a half days after they were murdered in the street.

نخستین نشانهٔ راه در تاریخ پنهانِ هفت رعد، نومیدی‌ای است که زمانِ درنگ را آغاز می‌کند. زمانِ درنگ دوره‌ای زمانی است که به صورت سه روز و نیم به تصویر کشیده شده است، که نمادی از بیابان است. در پایانِ چهل سال سرگردانی در بیابان، یوشع سپاهی عظیم را به درونِ سرزمینِ موعود رهبری کرد. در پایانِ آن سه روز و نیم، حزقیال به وادیِ مرگ برده می‌شود و به او گفته می‌شود که به اجسادِ مرده فرمان دهد تا «کلام خداوند را بشنوید.» حزقیال «آوازی» است که در بیابان ندا می‌دهد. فرمانِ شنیدنِ کلامِ خداوند، اعضای بدن را به یکدیگر پیوند می‌دهد، اما ایشان هنوز زنده نیستند، هنوز سپاه نیستند، هنوز مُهر نشده‌اند. «کلام خداوند» که حزقیال در فصلِ دو بر زبان می‌آورد، آشکار می‌سازد که هنگامی که تسلی‌دهنده می‌رسد، قومِ خدا بر پا می‌ایستند، در همان حال که هم‌زمان کلامِ خداوند را می‌شنوند. مسیح وعده داد که تسلی‌دهنده را خواهد فرستاد، سه روز و نیم پس از آن‌که ایشان در کوچه کشته شدند.

Once standing, the bodies ‘who are not yet alive,’ are going to be given a second prophecy. The “voice that crieth in the wilderness” in Isaiah, asks what the prophecy is that he is to cry? The “message” that both Ezekiel, and the “voice” in Isaiah forty are commanded to present, is the message of Islam. When that prophecy is delivered, “Adam” comes to life as a mighty army. The living two witnesses then proclaim the message of Islam’s judgment upon the United States, because of the passage of the soon-coming Sunday law. The judgment of the Sunday law is the third waymark of the hidden history of the seven thunders. When it is fulfilled, the army is lifted up as an ensign to heaven, and is represented in Revelation fourteen.

آن‌گاه که آن بدن‌ها که «هنوز زنده نیستند» برپا ایستادند، نبوتی دوم به ایشان داده خواهد شد. «صدای نداکننده در بیابان» در اشعیا می‌پرسد: آن نبوتی که باید ندا دهد چیست؟ «پیامی» که هم حزقیال و هم «صدا» در اشعیای چهل مأمورند عرضه کنند، پیام اسلام است. هنگامی که آن نبوت ابلاغ شود، «آدم» چون لشکری عظیم به حیات درمی‌آید. سپس آن دو شاهدِ زنده، پیام داوری اسلام را بر ایالات متحده اعلام می‌کنند، به سبب تصویب قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد. داوریِ قانون یکشنبه، سومین نشانه در تاریخ پنهانِ هفت رعد است. چون آن به انجام رسد، آن لشکر به‌مثابه عَلَمی به سوی آسمان افراشته می‌شود، و در مکاشفه چهارده به تصویر کشیده شده است.

> “I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Selected Messages, book 2, 387.

> «من در پیام‌های فرشتۀ اول، دوم و سوم تجربه‌ای داشته‌ام. فرشتگان به‌صورت پروازکنان در میانهٔ آسمان تصویر شده‌اند، در حالی که پیامی هشدارآمیز را به جهان اعلام می‌کنند و این پیام ارتباطی مستقیم با مردمی دارد که در روزهای آخر تاریخ این زمین زندگی می‌کنند. هیچ‌کس صدای این فرشتگان را نمی‌شنود، زیرا آنان نمادی هستند برای نشان دادن قوم خدا که در هماهنگی با جهانِ آسمان کار می‌کنند. مردان و زنان، که به‌وسیلۀ روح خدا روشن شده و به‌واسطۀ حقیقت تقدیس یافته‌اند، این سه پیام را به‌ترتیب خود اعلام می‌کنند.» Selected Messages, book 2, 387.

The ensign that is lifted up is the third angel that is flying in the midst of heaven, warning mankind against accepting the mark of the beast. The mighty army continues to present that message to the world, until Michael stands up and human probation closes.

آن علمِ برافراشتہ وہ تیسرا فرشتہ ہے جو آسمان کے بیچ میں اُڑتا ہے اور بنی نوعِ انسان کو حیوان کے نشان کو قبول کرنے سے متنبہ کرتا ہے۔ وہ عظیم لشکر اُس پیغام کو دنیا کے سامنے پیش کرتا رہتا ہے، یہاں تک کہ میکائیل اُٹھ کھڑا ہو اور انسانی مہلتِ آزمائش ختم ہو جائے۔

We will continue these thoughts in the next article.

ما این افکار را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Matthew 25:6.

> اور آدھی رات کو پکار مچی، دیکھو، دولہا آتا ہے؛ اُس سے ملاقات کے لیے باہر نکلو۔ متی 25:6۔

Back to Articles