Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

کتاب دانیال — شماره هشتاد و هفت

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

افشای مَثَلِ ده باکره: سفری ژرف در تاریخ ادونتیست‌ها

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

مَثَلُ العذارى العشر يُصوِّر اختبارَ شعبِ الأدفنتست.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» جدال عظیم، ۳۹۳.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

ادونتیست‌های میلری این مَثَل را به‌تمامی و به‌معنای دقیقِ کلمه تحقق بخشیدند.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «غالباً مرا به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا کوچک‌ترین جزء آن به انجام رسیده و خواهد رسید، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد، و همچون پیام فرشتهٔ سوم، به انجام رسیده است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

تاریخِ حرکتِ فرشتۀ اول، نمایانگرِ حرکتِ فرشتۀ سوم است، و تمرکزِ نهاییِ این مَثَل بر این است که آیا باکره‌ها روغن را در اختیار دارند یا نه؛ همان روغنی که پیامِ بارانِ آخر است.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> «جهانی وجود دارد که در شرارت، در فریب و گمراهی، و در سایهٔ مرگ آرمیده است—خفته، خفته. چه کسانی دردِ جان احساس می‌کنند تا آنان را بیدار سازند؟ چه آوازی می‌تواند به ایشان برسد؟ ذهن من به آینده برده می‌شود، هنگامی که آن ندا داده خواهد شد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید.” اما برخی در به‌دست آوردن روغن برای پُر نگاه داشتن چراغ‌های خود تأخیر خواهند کرد، و آنگاه بسیار دیر درمی‌یابند که آن منش، که به‌وسیلهٔ روغن نمادپردازی شده است، قابل انتقال نیست. آن روغن، عدالتِ مسیح است. آن نمایانگرِ منش است، و منش قابل انتقال نیست. هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برای دیگری فراهم سازد. هر کس باید برای خود، منش و سیرتی به‌دست آورد که از هر لکهٔ گناه پاک شده باشد.» Bible Echo, May 4, 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

«روغن» در این مَثَل نمایانگر «شخصیت» است و نیز «پارساییِ مسیح». شخصیتِ تقدیس‌شده تنها در کسانی پدید می‌آید که کلام خدا را می‌خورند.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> انہیں اپنے سچ کے وسیلہ سے مقدس کر؛ تیرا کلام سچ ہے۔ یوحنا 17:17۔

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

«روغن» همچنین پیام‌های روح خداست.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «خدا آنگاه مورد بی‌حرمتی قرار می‌گیرد که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد دریافت نکنیم. بدین‌سان، روغن طلایی را که او می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم.» ریویو اند هرالد، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

«روغن» پیام‌های کلام خداست که حضور تقدیس‌کنندهٔ عدالت مسیح را منتقل می‌کند. در مَثَلِ ده باکره، که همچنین نبوتِ باب دومِ حبقوق است، پیامِ فریادِ نیمه‌شب، که همان پیامِ عدالتِ مسیح است، چنان‌که به‌وسیلهٔ پیامِ جونز و واگنر در شورشِ ۱۸۸۸ نمایان شد.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> «خداوند در رحمت عظیم خویش، از طریق مشایخ واگنر و جونز، پیامی بس گران‌بها به قوم خود فرستاد. این پیام برای آن بود که نجات‌دهندهٔ برافراشته را، یعنی قربانیِ گناهان تمامی جهان را، به‌گونه‌ای برجسته‌تر در برابر جهان قرار دهد. این پیام، عادل‌شمردگی از راه ایمان به ضامن را عرضه می‌کرد؛ مردم را دعوت می‌نمود تا پارسایی مسیح را بپذیرند، همان پارسایی‌ای که در اطاعت از همهٔ احکام خدا آشکار می‌گردد. بسیاری عیسی را از نظر دور داشته بودند. آنان نیاز داشتند که چشمانشان به سوی شخص الهیِ او، شایستگی‌های او، و محبت تغییرناپذیر او نسبت به خاندان بشری هدایت شود. تمامی قدرت به دستان او سپرده شده است تا عطایای غنی را به انسان‌ها ببخشد، و عطیهٔ بی‌قیمتِ پارساییِ خود را به عامل انسانیِ درمانده اعطا نماید. این همان پیامی است که خدا فرمان داد به جهان داده شود. این، پیام فرشتهٔ سوم است، پیامی که باید با آوازی بلند اعلام گردد و با ریزش روح او به اندازه‌ای عظیم همراه باشد.» Testimonies to Ministers, 91.

The message is the message of the latter rain.

پیام، پیامِ بارانِ آخِر است.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «بارانِ آخر بر قومِ خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و تمامی زمین از جلال او منوّر خواهد شد.» ریویو اند هرالد، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

هنگامی که آن فرشتهٔ نیرومند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد، بارانِ آخرین آغاز به باریدنِ اندک کرد و تاریخِ میلری‌ها، آن‌گونه که در مَثَلِ ده باکره و باب دومِ حبقوق نمایان شده است، آغاز به تکرار نمود. در آن هنگام بود که قومِ ایامِ آخرِ خدا کتابی را که در دستِ فرشته بود خوردند، و بدین‌سان به راه‌های کهنِ ارمیا بازگردانیده شدند، و از این‌رو دیده‌بانانی گشتند که می‌بایست شیپورِ هشدار را به صدا درآورند. هشدارِ شیپور همان پیامِ لائودیکیه بود که اشعیا آن را به‌صورت فریادی بلند به تصویر می‌کشد.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> با آواز بلند ندا کن، دریغ مدار، آواز خویش را چون کرنا برافراز، و قوم مرا از عصیان ایشان، و خاندان یعقوب را از گناهانشان آگاه ساز. اشعیا 58:1

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

جنبش اصلاحیِ فرشتهٔ اول و سوم در «زمانِ آخر» آغاز می‌شود. در آن هنگام «افزایشِ معرفت» پدید می‌آید که نسلِ زنده در آن زمان را خواهد آزمود، اما تنها پس از آن‌که آن معرفت به‌صورتِ پیامی مدون و رسمی منتشر شود. پس از آن، آن پیامِ مدون «قدرت می‌یابد»، و این قدرت‌یافتن با نزولِ یک فرشته مشخص می‌شود. نزولِ آن فرشته، مجادلهٔ حبقوق را معیّن می‌سازد و دو طبقه شروع به شناساییِ پیامی می‌کنند که یا پیامِ حقیقیِ بارانِ آخر است یا پیامِ جعلیِ آن. سپس امینان دیده‌بانانِ خدا می‌گردند و آغاز به دمیدنِ پیامِ شیپورِ هشدار می‌کنند.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

پیام حقیقی شیپور بر نوری استوار است که بر دو لوحِ حبقوق به تصویر کشیده شده است. این همان هشدار به لائودکیه، و نیز هشداری است که گناهان قوم خدا را مشخص می‌سازد. جدال شدت می‌گیرد تا به نخستین نومیدی می‌رسد، آنگاه که یک دسته به «مجمعِ ریشخندکنندگان» بدل می‌شود، و به دیده‌بانانِ حقیقی فراخوان داده می‌شود که به غیرتی برای پیام بازگردند که پیش از نومیدی از خود ظاهر ساخته بودند. چون دیده‌بانان بازگشتند، دریافتند که در «زمانِ تأخیر» به سر می‌برند، و اینکه آن پیامی که ظاهراً ناکام مانده بود، در واقع قرار بود تحقق یابد، اما مطابق نظمِ خدا. آن پیام در طی دوره‌ای کوتاه پرورده شد (اما با این همه، دوره‌ای زمانی بود)، و هنگامی که پیام فرا می‌رسد، به‌عنوان پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» به تصویر کشیده می‌شود، که صرفاً افزایشی از همان پیامی است که از زمانی که آن فرشته نازل شد، آغاز به قدرت یافتن کرد.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

با رسیدن پیام، جدایی میان کسانی که هنگام نزول فرشته، مقام دیدبانی را پذیرفته بودند و کسانی که از پذیرش آن سر باز زدند، به‌طور کامل تحقق یافت. این جدایی، همان نقطه‌ای را مشخص می‌سازد که در آن مُهر بر یکصد و چهل و چهار هزار نفر نهاده می‌شود، پیش از افاضهٔ بارانِ آخر، بی‌آنکه «اندازه‌گیری‌ای» که بر بارانِ آخرِ آغازشده با نزول فرشته قرار داده شده بود، بر آن نهاده شود.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

تاریخ میلریتی‌ها نمونه‌ای از باران آخر در هنگام مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. در آن تاریخ، مباحثهٔ حبقوق بر پایهٔ یک پیامِ حقیقیِ باران آخر و یک پیامِ کاذبِ باران آخر قرار داشت. پولس یک گروه را کسانی معرفی می‌کند که محبتِ حقیقت را دارند، و گروه دیگر را کسانی که دچار گمراهیِ شدید می‌شوند، زیرا محبتِ حقیقت را ندارند، و از آن‌رو که «دروغ» را باور کرده‌اند.

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

جنبش میلریتی نمایانگر تکامل حقیقتی است که از «زمانِ آخر» آغاز می‌شود و در معرفت و قدرت فزونی می‌یابد، و این روند تا زمانِ افاضهٔ روح‌القدس در فریادِ نیمه‌شب ادامه می‌یابد. جنبش میلریتی برخی نشانه‌های راهِ مشخص را شناسایی کرد که دارای موازات هستند؛ از جمله «زمانِ آخر»، «صورت‌بندی رسمی» پیام که با «افزایشِ معرفت» بازنمایی می‌شود، «توانمندسازی» پیام که با فرود آمدنِ یک فرشته مشخص می‌گردد، «ناامیدیِ نخستین» که مَثَلِ ده باکره را معرفی می‌کند، افاضهٔ روح‌القدس که به‌صورت «فریادِ نیمه‌شب» بازنموده شده است، و سپس «ناامیدیِ دوم» نهایی که در آن یک درِ تدبیری «بسته» می‌شود و درِ تدبیریِ دیگری «گشوده» می‌گردد.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> «خدا پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ را جایگاهشان را در خط نبوت عطا کرده است، و کار آن‌ها تا پایان تاریخ این زمین نباید متوقف شود. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم هنوز برای این زمان حقیقت‌اند، و باید به موازات این پیامی که در پی می‌آید، پیش روند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با آواز بلند اعلام می‌کند. یوحنا گفت: «بعد از این امور، فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان نازل می‌شد و قدرتی عظیم داشت، و زمین از جلال او منوّر گردید.» در این تابش نور، روشنایی هر سه پیام با یکدیگر متحد است.» The 1888 Materials, 804.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

تحریک میلری، که ممثلِ حرکاتِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر است، با نبوت‌های دو هزار و سیصد سال و دو هزار و پانصد و بیست سالِ مذکور در دانیال باب هشتم، آیات سیزده و چهارده، پیوندی ناگسستنی داشت. «زمانِ آخر» در پایانِ «هفت زمان» غضبِ خدا بر ضد پادشاهی شمالیِ اسرائیل فرا رسید. صورت‌بندی رسمیِ پیامِ میلر در سال ۱۸۳۱، دویست و بیست سال پس از انتشارِ کتاب‌مقدسِ نسخهٔ کینگ جیمز تحقق یافت.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> «آقای میلر، همچون کسانی که در کشورهای دیگر به‌وسیلهٔ این پیام برانگیخته شدند، در آغاز گمان می‌برد که مأموریت خود را با نوشتن و انتشار در روزنامه‌های عمومی و رساله‌ها به انجام رساند. او نخست دیدگاه‌های خود را در Vermont Telegraph، یک نشریهٔ باپتیستی که در Brandon, Vt. چاپ می‌شد، منتشر کرد. این در سال 1831 بود.» John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

تحریکِ «وقتِ آخر» فرشتۂ سوم 1989 میں آن پہنچی، جو 1863 کی بغاوت سے ایک سو چھبیس برس کی تکمیل پر واقع ہوئی۔ «ایک سو چھبیس» «سات وقتوں» کی ایک علامت ہے۔ دونوں تحریکوں کا آغاز «سات وقتوں» کی ایک تکمیل سے ہوا۔

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

پیام جنبشِ فرشتهٔ سوم در سال 1996، با تهیهٔ مجموعه‌ای از مقالات با عنوانِ «زمانِ پایان» که در مجله‌ای به نامِ Our Firm Foundation منتشر شده بود، صورت‌بندی شد. آن مقالات دویست و بیست سال پس از اعلامیهٔ استقلال در 1776 منتشر شدند. پیامِ هر دو جنبش، دویست و بیست سال پس از تاریخی که به‌طور مستقیم با پیامی که در پایانِ آن دویست و بیست سال فرا رسید، پیوند داشت، صورت‌بندی شد.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

عدَد «دویست‌وبیست» نمایانگر پیوندی است میان «هفت زمانِ» غضب خداوند بر پادشاهی جنوبی یهودا که در سال 677 ق.م آغاز شد، و آغازِ دوهزاروسه‌صد سالِ مذکور در دانیال باب هشت، آیهٔ چهارده، در سال 457 ق.م. عدد دویست‌وبیست این دو نبوت را به یکدیگر مرتبط می‌سازد، و این دو نبوت در آیات بنیادینِ ادونتیسم، یعنی دانیال باب هشت، آیات سیزده و چهارده، در کنار هم ارائه شده‌اند. در آن آیات، مسیح خود را به‌گونه‌ای نبوی به عنوان «آن قدوسِ معیّن» معرفی کرد، که ترجمه‌ای از واژهٔ عبری «Palmoni» است، واژه‌ای که به معنای «شگفت‌انگیزِ شمارنده» می‌باشد.

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

شمارندهٔ شگفت‌انگیز، دو رؤیایی را که نمایانگر دو خط نبوت‌اند، درست در همان دو آیه‌ای معرفی می‌کند که خواهر وایت آن‌ها را ستون مرکزی ادونتیسم معرفی می‌نماید. نقطهٔ آغاز، به‌واسطهٔ پیوند نمادینِ دویست‌وبیست سال، به زمانی متصل می‌شود که آن‌ها در سال ۱۸۴۴ به انجام می‌رسند. باب دوم حبقوق با آیهٔ بیستم پایان می‌یابد؛ و بدین‌سان، شمار «دویست‌وبیست» به‌وسیلهٔ شمارندهٔ شگفت‌انگیز با بیانی دیگر مشخص می‌گردد، زیرا آن آیه یکی از ویژگی‌های اساسیِ روزِ کفارهٔ پادَنمونی را که در آن تاریخ آغاز شد، معرّفی می‌کند.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> اما خداوند در هیکلِ مقدّسِ خویش است؛ تمامی زمین به حضور او خاموش بماند. حبقوق ۲:۲۰.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

آن دو دورهٔ نبوی که ستون مرکزی ادونتیسم را تشکیل می‌دهند و مستقیماً به‌وسیلهٔ «شمارشگرِ شگفت‌انگیز» معرفی شدند، به‌وسیلهٔ دویست و بیست سال به یکدیگر پیوند خورده‌اند؛ و عیسی («شمارشگرِ شگفت‌انگیز»)، که همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ یک چیز یکی می‌شمارد، پایانِ آنها را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با عددِ دویست و بیست مشخص ساخت.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

حرکت فرشتۀ اول، همچون حرکت فرشتۀ سوم، در «زمانِ آخر» آغاز شد (به‌ترتیب 1798 و 1989)، جایی که «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش شناخته می‌شود. نشانۀ راهِ بعدی در هر دو تاریخ با پایانِ دویست‌وبیست سال مشخص می‌گردد، که آن نیز ویژگی‌ای نبوی از «هفت زمان» است؛ زیرا نقاط آغازینِ دو رؤیا (chazon و mareh) نمایانگر دوره‌ای دویست‌وبیست‌ساله‌اند که آن‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

۱۶۱۱ میں کنگ جیمز بائبل کی اشاعت، ورمونٹ ٹیلیگراف اخبار میں شائع شدہ ملر کے پیغام کی باضابطہ تدوین، اعلانِ آزادی کی تیاری، اور اوور فرم فاؤنڈیشن رسالہ میں The Time of the End کی اشاعت—یہ سب اشاعتیں تھیں۔ دو سو بیس سالہ دونوں ادوار کے آغاز اور اختتام، دونوں ہی، تاریخی سنگِ میل کے طور پر ایک اشاعت کی نمائندگی کرتے ہیں۔ عدد “دو سو بیس” ایک نبوی ربط کی علامت ہے، اور یہ چاروں اشاعتیں، اشاعت ہونے کے اعتبار سے بھی ایک دوسرے سے مربوط ہیں، اور نیز اس پیغام کے سبب بھی جو اپنی اپنی تاریخوں میں “علم میں اضافہ” کے طور پر ممثَّل ہے۔

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

کتاب‌مقدس در سال 1611، نمایانگر ابلاغ انجیل از دربارهای آسمانی به نوع بشر است. پیام میلر در چارچوب نبوت‌های زمانی قرار داده شده بود، و دو لوح مقدس حبقوق به‌روشنی قابل تشخیص می‌سازند که پیام میلر به‌صورت نموداری به‌وسیلهٔ خطوط تاریخ ترسیم شده بود. «ورمانت» به معنای «کوهی سبز» است، و بنا بر الهام، «سبز» نماد ایمان است.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> «این خواب به من امید بخشید. ریسمان سبز، در ذهن من، نمایانگر ایمان بود، و زیبایی و سادگیِ توکل به خداوند، کم‌کم بر جانم آشکار شدن گرفت.» Christian Experience and Teachings, 28.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

پیام میلر به‌صورت رسمی تنظیم شد و از سوی کلیسای امین ابلاغ گردید، زیرا «کوه» در ایام آخر «کلیسا» است.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> اور واقع ہو گا کہ اخیر ایّام میں خُداوند کے گھر کا پہاڑ پہاڑوں کی چوٹی پر قائم کیا جائے گا اور ٹیلوں سے بلند کیا جائے گا؛ اور سب قومیں اُس کی طرف رواں ہوں گی۔ اور بہت سی اُمتیں جائیں گی اور کہیں گی، آؤ، ہم خُداوند کے پہاڑ پر، یعقوب کے خُدا کے گھر کو چڑھ جائیں؛ اور وہ ہمیں اپنی راہیں سکھائے گا، اور ہم اُس کے راستوں پر چلیں گے؛ کیونکہ شریعت صِیُّون سے صادر ہو گی، اور خُداوند کا کلام یروشلیم سے۔ یسعیاہ 2:2، 3۔

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

پیامِ رسمی‌شدۀ آزمون‌کنندۀ میلر از کلیسای امین برخاست، و نشریه‌ای به نام The Telegraph نمایندۀ پیامی از آسمان است، همان‌گونه که ترجمۀ King James Bible چنین بود؛ زیرا واژۀ «telegraph» که از دو واژۀ یونانی ساخته شده است، به معنای پیامی از دوردست است. واژۀ نخست (tele) به معنای «دور یا دوردست» است، و واژۀ دوم (grapho) به معنای «نوشتن یا ثبت کردن». این دو با هم به معنای «نوشتن یا انتقال دادن از فاصله‌ای دور» هستند. در سال 1611، خدا از طریق انتشارِ King James Bible پیام خود را از آسمان منتقل کرد، و در پایان دویست و بیست سال، پیام میلر که نخستین بار در سال 1831 در Vermont Telegraph به‌صورت رسمی تنظیم شد، آن نیز پیام خدا را از آسمان منتقل نمود. آن پیام همان «افزایشِ معرفت» بود که در «زمانِ آخر» در سال 1798 گشوده شد، و سپس برای آن نسل یک فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای پدید آورد. آن تاریخ، نمونۀ تاریخِ Future for America بود.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

اعلامیۀ استقلال در سال ۱۷۷۶، نشان‌دهندۀ آغازِ حیوانِ زمین در مکاشفۀ سیزدهم است. این امر نمایانگر آغاز ایالات متحدۀ آمریکا است، و بدین‌وسیله محدود شدنِ استقلال را در پایانِ ایالات متحده مشخص می‌سازد. پیامِ Future for America (چنان‌که از نام آن برمی‌آید)، پایانی را شناسایی می‌کند که در آغاز، با انتشارِ اعلامیۀ استقلال، به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نمون شده است. دویست و بیست سال بعد، در سال ۱۹۹۶، خدمتی که مجلۀ The Time of the End را تولید کرده بود، شخصیت حقوقی‌ای را دریافت کرد که پیش‌تر Future for America نامیده شده بود. در آن سال، مجلۀ The Time of the End که از مقالاتی تشکیل شده بود که در نشریه‌ای به نام Our Firm Foundation منتشر شده بودند، منتشر گردید.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

نامِ خدمتی «Future for America» به تاریخِ «اعلامیۀ استقلال» اشاره دارد، زیرا آن نشریه آغاز ایالات متحدۀ آمریکا را رقم زد، و عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. عنوانِ آن نشریه، یعنی «The Time of the End»، هم به «زمانِ آخر» در سال ۱۹۸۹ اشاره دارد، و هم به پایانِ زمانِ مهلتِ آزمایشی هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد. پیامِ صورت‌بندی‌شدۀ موجود در آن نشریه (دانیال باب یازده، آیات چهل تا چهل و پنج)، با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ («زمانِ آخر») مُهرگشایی شد، و آیاتی که مُهرگشایی شدند، توالی‌ای از تاریخ را ارائه می‌کنند که از سال ۱۹۸۹ به پیش می‌رود تا آن‌که آیهٔ یک از باب دوازدهم، برخاستنِ میکائیل و بسته شدنِ مهلتِ آزمایشیِ بشر را مشخص می‌سازد.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

از زمان انتشار «اعلامیۀ استقلال» در سال 1776 تا انتشار مجلۀ «The Time of the End»، دویست و بیست سال است، و آغاز و انجام، هر دو، به همان موضوعات نبوی می‌پردازند. انتشار «The Time of the End» از فصل‌هایی گردآوری شد که نخست به‌صورت مقالاتی در نشریۀ «Our Firm Foundation» منتشر شده بودند، و این حقیقت نبوی را نمایندگی می‌کند که بدون پایبندی به حقایق بنیادی جنبش میلریتی (که «our firm foundation» است)، فهم «افزایش معرفت» در «زمان آخر» در سال 1989 ناممکن است.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

نشانه‌ای که به‌عنوان «زمانِ آخر» بازنمایی شده است، و نشانه‌ای که در تاریخ‌های موازیِ جنبش‌های فرشتهٔ اول و سوم نمایانگر «صورت‌بندیِ رسمی» پیام است، هر دو عناصر نبویِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش را در بر دارند. نشانهٔ بعدی در تاریخ‌های موازی، اقتداربخشی به پیام است؛ چنان‌که با فرود آمدن یا فرشتهٔ مکاشفهٔ ده، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، یا فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مشخص شده است. تحققِ وایِ دومِ مکاشفه فصل نُه، فرشتهٔ مکاشفهٔ ده را به پایین آورد، و تحققِ وایِ سومِ مکاشفه فصل ده، فرشتهٔ مکاشفه فصل هجده را به پایین آورد.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

در تاریخ‌های موازی، بارانِ آخر از همان نقطه‌ای آغاز می‌شود که فرشته فرود می‌آید و «قطره‌قطره» می‌بارد. در آن نقطه، پیام به‌واسطۀ تأییدِ رویدادِ پیشگویی‌شده «با قدرت همراه» می‌شود. برای میلری‌ها، این امر همان توقفِ برتریِ عثمانی بود، در تحققِ نبوتِ زمانیِ اسلام از وایِ دوم در مکاشفه فصل نهم، آیه پانزدهم. برای جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار، این امر همان «به خشم آمدنِ امت‌ها» بود، نبوتی دربارهٔ اسلام از وایِ سوم که در زمانِ شیپورِ هفتم در مکاشفه ده، آیه هفتم قرار دارد، و هنگامی تحقق یافت که ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک فرو ریخته شدند.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

هر یک از نشانه‌های اصلیِ تاریخ‌های موازی، پیوندهای مستقیمی با کارِ «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» دارند؛ او که امضای خویش را بر رابطهٔ میان آن دو رؤیایی می‌نهد که نمایانگرِ دو هزار و سیصد سال و دو هزار و پانصد و بیست سال‌اند. دیده‌بانانِ نبوی که هم‌زمان با فرود آمدنِ فرشته برانگیخته می‌شوند، شیپورِ هشدار را می‌نوازند؛ هشداری که پیامِ لاودکیه را نیز در بر می‌گیرد، پیامی که در سال 1856 مستقیماً با گشوده شدنِ مُهرِ نورِ اعظمِ «هفت زمان» پیوند داشت. نشانهٔ راهِ دو لوحِ حبقوق، که در قالبِ نقشه‌های پیشگامانِ 1843 و 1850 نمایان شده است و هر دو به‌صورت تصویری «هفت زمان» را بازنمایی می‌کنند، در هر یک از این دو تاریخِ موازی، میانِ فرود آمدنِ فرشته و «نخستین نومیدی» پدیدار شد.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

نشانۀ راهِ «زمانِ تأخیر» به‌طور مستقیم با پیشگوییِ ناکامِ ۱۸۴۳ مرتبط است؛ پیشگویی‌ای که تحققِ هم دو هزار و سیصد سال، و نیز دو هزار و پانصد و بیست سال را اعلام می‌کرد. پیامِ فریادِ نیمه‌شب، شناساییِ تحققِ قریب‌الوقوعِ آن دو دورۀ زمانِ نبوی بود. «در» بستۀ تدبیری در آخرین نشانۀ راه، تحققِ آن دو دورۀ نبوی را مشخص می‌سازد و نشان می‌دهد که در کجا شیپورِ هفتم، یا شیپورِ یوبیل، آغاز به نواخته شدن می‌کند. هر نشانۀ راه در هر تاریخ، به‌طور مستقیم با «هفت زمان» مرتبط است، و «هفت زمان» رشتۀ پیوندی را نمایندگی می‌کند که هر دو تاریخ را به هم متصل می‌سازد، و هر دو تاریخ نمایانگرِ پیامِ بارانِ آخر هستند.

We will continue this study in the next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> «برای آنان که به کلام لغزش می‌خورند، چون نافرمان‌اند،» مسیح صخرۀ لغزش است. اما «سنگی که معماران رد کردند، همان سرِ گوشه شده است.» همانند آن سنگِ مردود، مسیح نیز در رسالت زمینی خویش بی‌اعتنایی و آزار را متحمل شد. او «خوار و از مردمان مردود بود؛ صاحبِ غم‌ها و آشنا به اندوه: ... او خوار شمرده شد و ما او را به حساب نیاوردیم.» اشعیا 53:3. اما زمان نزدیک بود که او جلال یابد. به‌واسطۀ قیام از مردگان، او «پسر خدا با قدرت» اعلام می‌شد. رومیان 1:4. در آمدنِ دومِ خود، او به‌عنوان خداوندِ آسمان و زمین مکشوف می‌گردید. آنان که اکنون در شُرُفِ مصلوب ساختنِ او بودند، عظمت او را خواهند شناخت. در برابر سراسرِ کائنات، آن سنگِ مردود سرِ گوشه خواهد شد.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> «और जिस किसी पर यह गिरेगा, उसे चूर-चूर कर डालेगा।» जिन लोगों ने मसीह को अस्वीकार किया था, वे शीघ्र ही अपने नगर और अपनी जाति को नष्ट होते देखनेवाले थे। उनकी महिमा टूट जाएगी और वायु के सामने धूल के समान तितर-बितर हो जाएगी। और वह कौन-सी वस्तु थी जिसने यहूदियों का नाश किया? वही चट्टान, जिस पर यदि उन्होंने निर्माण किया होता, तो वह उनकी सुरक्षा होती। वह तुच्छ जानी गई परमेश्वर की भलाई थी, ठुकराई गई धार्मिकता, और उपेक्षित की गई दया। मनुष्यों ने अपने आप को परमेश्वर के विरोध में खड़ा कर लिया, और जो कुछ उनके उद्धार का साधन होता, वही उनके विनाश का कारण बन गया। जिसे परमेश्वर ने जीवन के लिए नियुक्त किया था, वही उन्होंने मृत्यु के लिए पाया। यहूदियों द्वारा मसीह को क्रूस पर चढ़ाने में यरूशलेम का विनाश निहित था। कलवरी पर बहाया गया लहू वही बोझ था जिसने उन्हें इस संसार और आनेवाले संसार, दोनों के लिए विनाश में डुबो दिया। महान अंतिम दिन में भी ऐसा ही होगा, जब न्याय परमेश्वर के अनुग्रह को अस्वीकार करनेवालों पर आ पड़ेगा। मसीह, जो उनके ठोकर की चट्टान है, तब उन्हें एक प्रतिशोध लेनेवाले पर्वत के समान प्रकट होगा। उसके मुख की महिमा, जो धर्मियों के लिए जीवन है, दुष्टों के लिए भस्म कर देनेवाली आग होगी। क्योंकि प्रेम अस्वीकार किया गया, अनुग्रह तुच्छ जाना गया, इसलिए पापी नष्ट किया जाएगा।

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> «ی‌واسطهٔ‌های بسیار هشدارهای مکرر، عیسی نشان داد که نتیجهٔ ردّ کردن پسر خدا برای یهودیان چه خواهد بود. او در این سخنان، همهٔ کسانی را در هر عصری مخاطب می‌ساخت که از پذیرفتن او به‌عنوان نجات‌دهندهٔ خویش سرباز می‌زنند. هر هشدار برای ایشان است. معبدِ بی‌حرمت‌شده، پسرِ نافرمان، باغبانانِ دروغین، بنّایانِ خوارشمار، همه در تجربهٔ هر گناهکار نظیر خود را دارند. مگر آنکه توبه کند، سرنوشتی که آنان پیشاپیش بدان اشارت داشتند، از آنِ او خواهد بود.» مشتهیات اعصار، ۵۹۹، ۶۰۰.

Back to Articles