Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eighteen

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ هجده

The Sins of the Fathers

گناهانِ پدران

Author

Jeff Pippenger

Published

November 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1856, formerly Philadelphian Millerite Adventism was identified by James and Ellen White as Laodicean. James White then began to promote the message of Laodicea to the movement through the Review and Herald. In the same publication, in the same year, increased light concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six was also presented in a series of eight articles by Hiram Edson whom the Whites’ regarded so highly that they named their first son after him. The series ended with the promise that it would be completed in the future, but it never again surfaced. At the transition point of the movement of the first angel, from Philadelphia to Laodicea, the movement stumbled over the “seven times” of Leviticus twenty-six, representing the very first ‘time prophecy’ which the angels of God had led William Miller to recognize and proclaim.

در سال ۱۸۵۶، ادونتیسم میلریِ پیش‌تر فیلادلفیایی، از سوی جیمز و الن وایت به‌عنوان لائودیکیه شناسایی شد. سپس جیمز وایت تبلیغ پیام لائودیکیه را در میان این جنبش از طریق Review and Herald آغاز کرد. در همان نشریه، در همان سال، نورِ فزاینده‌ای نیز دربارهٔ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش، در مجموعه‌ای از هشت مقاله به قلم هایرام ادسن ارائه شد؛ کسی که وایت‌ها او را چنان ارج می‌نهادند که نخستین پسر خود را به نام او نام‌گذاری کردند. این مجموعه با این وعده پایان یافت که در آینده تکمیل خواهد شد، اما دیگر هرگز دوباره ظاهر نشد. در نقطهٔ گذارِ جنبشِ فرشتهٔ اول، از فیلادلفیا به لائودیکیه، این جنبش بر سرِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش لغزش خورد؛ امری که نمایانگر همان نخستین «نبوت زمانی» بود که فرشتگان خدا ویلیام میلر را هدایت کرده بودند تا آن را بشناسد و اعلام کند.

The “seven times” was the chief corner-stone of the Millerite temple foundation. Every prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, for no other foundation can be laid than Christ.

«هفت زمان» سنگِ زاویهٔ اصلیِ شالودهٔ هیکلِ میلری بود. هر تمثیلِ نبوی از یک بنیادِ مقدّس، تمثیلی از مسیح است، زیرا هیچ شالوده‌ای جز مسیح نهاده نمی‌تواند شد.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است، بگذارد، که آن عیسی مسیح است. اول قرنتیان ۳:‏۱۱

Not only is Christ the foundation, He is also the foundation stone which the builders rejected and thereafter stumbled over. He is the stone that ultimately becomes the head of the corner. In Millerite history the “seven times” was the symbol of that corner stone.

نه‌تنها مسیح بنیاد است، بلکه او همان سنگِ بنیادین نیز هست که بنایان آن را رد کردند و سپس بر آن لغزیدند. او همان سنگی است که سرانجام به سرِ زاویه بدل می‌شود. در تاریخ میلری، «هفت زمان» نماد آن سنگِ زاویه بود.

Christ confirmed the covenant with many for one week. The structure of the prophecy of “seven times” against the northern kingdom of Israel (that Hiram Edson had identified in the eight unfinished articles) reproduced the identical structure of the prophetic week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, and verse twenty seven. The week that Christ was gathering Israel is the identical structure of the week that Christ scattered Israel. The scattering of ancient Israel was twenty-five hundred and twenty years, and the gathering of spiritual Israel was twenty-five hundred and twenty days. He gathered Israel to confirm the covenant and He scattered Israel, due to the quarrel of His covenant. To identify the “seven times” as the foundation stone of the Millerite temple is in perfect agreement with identifying Christ as the foundation stone. To reject that stone, is to reject Christ.

مسیح عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار ساخت. ساختار نبوتِ «هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالیِ اسرائیل (که هیرام ادسون آن را در هشت مقالهٔ ناتمام شناسایی کرده بود) همان ساختارِ یکسانِ هفتهٔ نبوی را بازتولید کرد که مسیح در تحققِ دانیال، باب نه، آیهٔ بیست و هفت، عهد را در آن تأیید نمود. هفته‌ای که در آن مسیح اسرائیل را گرد می‌آورد، همان ساختارِ عیناً همان هفته‌ای است که در آن مسیح اسرائیل را پراکنده ساخت. پراکندگیِ اسرائیلِ باستانی دو هزار و پانصد و بیست سال بود، و گردآوریِ اسرائیلِ روحانی دو هزار و پانصد و بیست روز. او اسرائیل را گرد آورد تا عهد را استوار سازد، و او اسرائیل را به سببِ مخاصمهٔ عهدِ خویش پراکنده ساخت. شناساییِ «هفت زمان» به‌عنوان سنگِ بنیادِ هیکلِ میلریتی، در توافقی کامل با شناساییِ مسیح به‌عنوان سنگِ بنیاد است. رد کردنِ آن سنگ، رد کردنِ مسیح است.

When Christ, in 1856, for the very first time in Christian history, stood knocking at the door of Laodicea, He was seeking to produce an increase of knowledge upon the stone of stumbling that the builders were about to set aside. Seven years later, or you might say, twenty-five hundred and twenty symbolic days later, Laodicean Adventism closed the door. Sadly, Adventism refused to see the increase of knowledge. A stone that you stumble over is a stone that you do not see, but it is still there.

هنگامی که مسیح در سال ۱۸۵۶، برای نخستین بار در تاریخ مسیحیت، ایستاده و بر درِ لائودکیه می‌کوبید، در پی آن بود که بر سنگِ لغزش، که معماران در شرفِ کنار نهادن آن بودند، افزایشی از معرفت پدید آورد. هفت سال بعد، یا اگر بخواهید بگویید، دو هزار و پانصد و بیست روزِ نمادین بعد، ادونتیسمِ لائودکیه در را بست. با تأسف، ادونتیسم از دیدنِ افزایشِ معرفت سر باز زد. سنگی که بر آن می‌لغزید، سنگی است که آن را نمی‌بینید، اما همچنان در همان‌جا هست.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> قومِ من از نبودِ معرفت هلاک شده‌اند؛ زیرا تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانت را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

The curse of the “seven times,” against the southern kingdom of Judah began in 677 BC and ended on October 22, 1844, along with the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The “seven times” is part of the very prophecy that has been identified as the “foundation and central pillar” of the Advent movement. The foundation and central pillar of Adventism was fulfilled at the very same time as several other prophecies. The “seven times,” the twenty-three hundred days, Malachi chapter three, Daniel chapter seven, verse thirteen, and the Matthew twenty-five parable of the ten virgins all were fulfilled on October 22, 1844. The date of October 22, 1844, is the foundational date of the Advent movement, and connected with that date, there is only one command that was identified.

لعنتِ «هفت زمان» بر ضد پادشاهی جنوبیِ یهودا در سال 677 پیش از میلاد آغاز شد و همراه با دو هزار و سیصد سالِ دانیال باب هشت، آیه چهارده، در 22 اکتبر 1844 به پایان رسید. «هفت زمان» بخشی از همان نبوتی است که به‌عنوان «بنیاد و ستون مرکزی» جنبش ادونتی شناخته شده است. بنیاد و ستون مرکزیِ ادونتیسم دقیقاً در همان زمانی تحقق یافت که چندین نبوت دیگر نیز تحقق یافتند. «هفت زمان»، دو هزار و سیصد روز، ملاکی باب سه، دانیال باب هفت، آیه سیزده، و نیز مَثَلِ ده باکره در متی باب بیست و پنج، همگی در 22 اکتبر 1844 تحقق یافتند. تاریخ 22 اکتبر 1844، تاریخ بنیادینِ جنبش ادونتی است، و در ارتباط با آن تاریخ، تنها یک فرمان مشخص شده بود.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> اور جس فرشتے کو میں نے سمندر اور زمین پر کھڑا دیکھا تھا، اُس نے اپنا ہاتھ آسمان کی طرف اٹھایا، اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے، جس نے آسمان اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، اور زمین اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، اور سمندر اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں پیدا کیا، کہ پھر وقت نہ رہے گا۔ مکاشفہ 10:5، 6۔

Sister White identifies the angel of Revelation chapter ten, that stood upon the earth and sea, as Jesus Christ.

سفید بہن مکاشفہ کے دسویں باب کے اُس فرشتہ کی شناخت یسوع مسیح کے طور پر کرتی ہیں، جو زمین اور سمندر پر کھڑا تھا۔

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «آن فرشتۀ نیرومندی که به یوحنا تعلیم داد، کسی جز عیسی مسیح نبود. نهادن پای راست خویش بر دریا و پای چپ خویش بر خشکی، نقشی را که او در صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم با شیطان ایفا می‌کند، نشان می‌دهد. این وضعیت، قدرت و اقتدار برتر او را بر تمامی زمین دلالت می‌کند.» تفسیر کتاب‌مقدسیِ ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ص. ۹۷۱.

Christ took the position of standing upon the sea and earth to represent His supreme authority. He then lifted up His hand and commanded that “there should be time no longer.” Christ was entering into covenant with the Millerites and He gave them one command, just as He gave Abraham when he entered into covenant with him. He commanded Abraham to circumcise the male children. When he entered into covenant with a chosen people in the history of Moses, He gave many commands, and those commands included the direction that only the priests could touch the ark. He raised His hand and swore on October 22, 1844, that prophetic time should no longer be incorporated into biblical prophecies. Jesus had addressed the subject of “times and seasons” when He ascended to heaven in a cloud of angels, thus typifying the ascension of the two witnesses as the ensign. What He commanded then was about “times and seasons.”

مسیح برای آن‌که اقتدار مطلق خویش را نمایان سازد، جایگاه ایستادن بر دریا و خشکی را اختیار کرد. سپس دست خود را بلند نمود و فرمان داد که «دیگر زمانی نباشد». مسیح در حال بستن عهد با میلری‌ها بود و به آنان یک فرمان داد، همان‌گونه که هنگامی که با ابراهیم عهد بست، به او فرمان داد. او به ابراهیم فرمان داد که پسران ذکور را مختون سازد. هنگامی که در تاریخ موسی با قومی برگزیده عهد بست، فرمان‌های بسیاری داد، و آن فرمان‌ها شامل این دستور نیز بود که فقط کاهنان می‌توانستند تابوت را لمس کنند. او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دست خود را بلند کرد و سوگند یاد نمود که زمان نبوی دیگر در نبوت‌های کتاب‌مقدسی گنجانده نشود. عیسی هنگامی که در ابری از فرشتگان به آسمان صعود کرد، به موضوع «زمان‌ها و اوقات» پرداخته بود، و بدین‌سان صعود دو شاهد را به‌عنوان پرچم به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نگارانه مجسم ساخت. آنچه او در آن هنگام فرمان داد، درباره «زمان‌ها و اوقات» بود.

> When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. Acts 1:6–8.

> پس چون ایشان گرد هم آمده بودند، از او پرسیدند و گفتند: «خداوندا، آیا در این زمان پادشاهی را بار دیگر به اسرائیل بازخواهی گردانید؟» او به ایشان گفت: «دانستن زمان‌ها یا موسم‌هایی که پدر در اختیار خود نهاده است، از آنِ شما نیست. لیکن چون روح‌القدس بر شما آید، قوت خواهید یافت؛ و شاهدان من خواهید بود، هم در اورشلیم، و در تمامی یهودیه، و سامره، و تا اقصای زمین.» اعمال ۱:‏۶–۸

Jesus did not say that there were no times and seasons, for speaking through Solomon he had confirmed that there are “times and seasons.”

عیسیٰ نے یہ نہیں فرمایا کہ وقت اور موسم سرے سے ہیں ہی نہیں، کیونکہ سلیمان کے ذریعے کلام کرتے ہوئے اُس نے اس بات کی تصدیق کی تھی کہ “وقت اور موسم” ہوتے ہیں۔

> To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: Ecclesiastes 3:1.

> ہر چیز کے لیے ایک موسم ہے، اور آسمان کے نیچے ہر مقصد کے لیے ایک وقت ہے: واعظ 3:1۔

There are “times and seasons” within the biblical record that are testimonies to Palmoni, the “Wonderful Numberer”, but as of October 22, 1844, God’s people have been commanded to never again present a prophetic message that is hung upon time. The counsel of Jesus to the disciples just before He ascended represents the history just before His purified people are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven, and it agrees with the command He gave on October 22, 1844. At the foundational date of Adventism, Christ commanded that there were to be no more prophetic messages based upon time, and at His ascension which typified the ascension of the two witnesses in Revelation eleven he repeated that command.

در گزارش کتاب‌مقدسی «زمان‌ها و موسم‌ها»یی وجود دارد که شهادت‌هایی به پالْمونی، «شمارندهٔ شگفت‌انگیز»، هستند؛ اما از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به بعد، به قوم خدا امر شده است که هرگز بار دیگر پیامی نبوی عرضه نکنند که بر زمان آویخته باشد. اندرز عیسی به شاگردان، درست پیش از آنکه صعود کند، نمایانگر تاریخی است که درست پیش از آن قرار دارد که قومِ تطهیرشدهٔ او در مکاشفه باب یازدهم چون عَلَمی برافراشته شوند، و با فرمانی که او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ داد، موافقت دارد. در تاریخ بنیادینِ اَدوِنتیسم، مسیح فرمان داد که دیگر هیچ پیام نبویِ مبتنی بر زمان وجود نداشته باشد، و در هنگام صعودش، که نمونهٔ پیشاپیشِ صعودِ دو شاهد در مکاشفه یازده بود، آن فرمان را تکرار کرد.

> “Let all our brethren and sisters beware of anyone who would set a time for the Lord to fulfill His word in regard to His coming, or in regard to any other promise He has made of special significance. ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power.’ False teachers may appear to be very zealous for the work of God, and may expend means to bring their theories before the world and the church; but as they mingle error with truth, their message is one of deception, and will lead souls into false paths. They are to be met and opposed, not because they are bad men, but because they are teachers of falsehood and are endeavoring to put upon falsehood the stamp of truth.” Testimonies to Ministers, 55.

> «همهٔ برادران و خواهران ما باید از هر کسی که بخواهد زمانی را برای تحقق کلام خداوند در خصوص آمدن او، یا در خصوص هر وعدهٔ دیگری که او با اهمیتی ویژه داده است، تعیین کند، برحذر باشند. “از شما نیست که زمان‌ها یا اوقات را بدانید که پدر در اختیار خود نهاده است.” معلمان دروغین ممکن است بسیار غیور برای کار خدا به نظر آیند، و شاید امکاناتی را صرف کنند تا نظریه‌های خود را در برابر جهان و کلیسا مطرح سازند؛ اما چون خطا را با حقیقت در هم می‌آمیزند، پیام ایشان پیام فریب است و جان‌ها را به راه‌های باطل خواهد کشانید. باید با ایشان روبه‌رو شد و با آنان مخالفت کرد، نه از آن رو که مردمانی بد هستند، بلکه از آن رو که آموزگاران باطل‌اند و می‌کوشند مُهر حقیقت را بر باطل بزنند.» شهادت‌ها برای خادمان، 55.

Sister White was clear that we will never have a message of time identifying anything of special significance, not simply His Second Coming. Time prophecy, which was the theme of the Millerite movement, ended on October 22, 1844, and the only command associated with that foundational date was that time should never be used in the presentation of God’s message again.

خواهر وایت به‌روشنی بیان کرد که ما هرگز پیامی مبتنی بر تعیین زمان برای شناسایی هیچ امر دارای اهمیت ویژه‌ای نخواهیم داشت، نه فقط برای آمدنِ دومِ او. نبوت زمانی، که موضوع اصلی جنبش میلری بود، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت، و تنها فرمانِ مرتبط با آن تاریخِ بنیادی این بود که از آن پس زمان هرگز نباید بار دیگر در ارائهٔ پیام خدا به‌کار گرفته شود.

In the beginning movement of the first angel, at the very point of the transition from Philadelphia to Laodicea, increased light was given upon the foundational truth of the Millerite movement. Seven years later, or twenty-five hundred and twenty symbolic days later, or a “wilderness” later, in 1863, the foundational stone of the “seven times” was set aside by the builders.

در آغاز جنبشِ فرشتهٔ اول، درست در نقطهٔ گذار از فیلادلفیا به لائودیکیه، نورِ افزون‌تری بر حقیقتِ بنیادیِ جنبشِ میلری تابانده شد. هفت سال بعد، یا دو هزار و پانصد و بیست روزِ نمادین بعد، یا یک «بیابان» بعد، در سال ۱۸۶۳، سنگِ بنیادینِ «هفت زمان» از سوی بناکنندگان کنار گذاشته شد.

In the ending movement of the third angel, at the very point of transition from Laodicea to Philadelphia a test that includes a confession of the sins of the fathers is given. The test of the foundation for the fathers was the “seven times,” which was their foundation stone. Would the ending movement disregard the only command associated with the foundational date, as their father’s disregarded their foundational stone?

در جنبش پایانیِ فرشتۀ سوم، درست در نقطۀ گذار از لائودیکیه به فیلادلفیا، آزمونی داده می‌شود که اقرار به گناهان پدران را نیز در بر می‌گیرد. آزمونِ بنیاد برای پدران، «هفت زمان» بود که سنگِ بنیادینِ ایشان به‌شمار می‌رفت. آیا جنبش پایانی، تنها فرمانِ مرتبط با تاریخِ بنیادین را نادیده خواهد گرفت، همان‌گونه که پدرانِ آنان سنگِ بنیادینِ خویش را نادیده گرفتند؟

Yes. They most certainly did that very thing. They repeated the sins of their fathers.

بله. آنان بی‌تردید دقیقاً همان کار را کردند. گناهان پدران خود را تکرار کردند.

Their fathers did not sin in the foundational date, for among other things they were still Philadelphians at that foundational date. Their fathers failed their foundational test when they transformed into Laodicea and rejected the “seven times” along with its increasing light.

آبای ایشان در تاریخِ بنیادی گناه نکردند، زیرا از جمله در آن تاریخِ بنیادی هنوز فیلادلفیایی بودند. آبای ایشان در آزمونِ بنیادیِ خود آنگاه ناکام شدند که به لائودیکیه دگرگون گشتند و «هفت زمان» را همراه با نورِ فزایندهٔ آن رد کردند.

Their foundational failure in 1863, was preceded by seven years of Christ knocking on the door of their Laodicean hearts. Seven years is symbolic of the “seven times” and of the “wilderness.” After the “wilderness” from 1856 to 1863, they failed their foundational test.

شکستِ بنیادیِ آنان در سال 1863، مسبوق به هفت سالِ در زدنِ مسیح بر درِ دل‌های لائودیکیه‌ایِ ایشان بود. هفت سال، نمادِ «هفت زمان» و «بیابان» است. پس از «بیابان» از 1856 تا 1863، آنان در آزمونِ بنیادیِ خود ناکام ماندند.

In the first disappointment of the movement of the third angel God’s people sinned, by rejecting the only command directly associated with the foundational date. They chose to incorporate time prediction into the prophetic message, when they knew better. In so doing they repeated the sin of Moses, neglecting to circumcise his son and the sin of Uzzah touching the ark, which he knew he was forbidden to do. The movement of the third angel did what they knew was not right! If anyone wishes to paint over that fact, then use the rest of the can of paint, to cover the truth that Moses, and Uzzah both sinned and manifested rebellion against God’s will as they typified the first disappointment of the very last of all the reform lines—the reform line that every reform line pointed forward to. The illustrations of the first disappointment in the reform lines bear the signature of Alpha and Omega, and the record therein is for the benefit of God’s people, even if God’s people refuse to be benefited thereby.

در نخستین یأسِ جنبشِ فرشتهٔ سوم، قومِ خدا گناه ورزیدند، زیرا تنها فرمانی را که مستقیماً با تاریخِ بنیادی پیوند داشت رد کردند. آنان برگزیدند که پیشگوییِ زمانی را در پیامِ نبوی بگنجانند، در حالی که بهتر می‌دانستند. بدین‌سان، گناهِ موسی را تکرار کردند، آن‌گاه که از ختنه کردنِ پسرش غفلت ورزید، و نیز گناهِ عُزّه را، آن‌گاه که تابوت را لمس کرد، کاری که می‌دانست از انجامِ آن منع شده است. جنبشِ فرشتهٔ سوم کاری را انجام داد که می‌دانستند درست نیست! اگر کسی بخواهد آن واقعیت را بپوشاند، پس باقیِ قوطیِ رنگ را نیز به کار گیرد تا این حقیقت را بپوشاند که موسی و عُزّه هر دو گناه کردند و در حالی که نمونهٔ نخستین یأسِ واپسینِ همهٔ خطوطِ اصلاح بودند—آن خطِ اصلاحی که هر خطِ اصلاحی به سوی آن اشارهٔ پیشین داشت—تمرّد بر ضدِ ارادهٔ خدا را آشکار ساختند. تمثیل‌های نخستین یأس در خطوطِ اصلاح، امضای آلفا و اُمگا را بر خود دارند، و ثبتِ موجود در آن‌ها برای منفعتِ قومِ خداست، هرچند قومِ خدا از بهره‌مند شدن از آن سر باز زنند.

The movement of the first angel was given a period of seven years, which is a symbol of the wilderness of the “seven times,” to accept the Laodicean message along with the light of the “seven times.” The curse of the “seven times” is the curse of being spewed out of the mouth of the Lord. In 1863, they repeated the work of rebuilding Jericho, a work that contained a “curse.” The seven years from 1856, to 1863, are a miniature illustration of the rebellion of the fathers of ancient Israel’s sin that brought upon them the curse of “seven times.” Modern Israel repeated the sins of their fathers in 1863.

جنبشِ فرشتۀ اوّل، دوره‌ای هفت‌ساله به آن داده شد که نمادی از بیابانِ «هفت زمان» است، تا پیامِ لائودیکیه را همراه با نورِ «هفت زمان» بپذیرد. لعنتِ «هفت زمان» همان لعنتِ از دهانِ خداوند بیرون افکنده شدن است. در سال 1863، ایشان کارِ بازسازی اَریحا را تکرار کردند؛ کاری که دربردارندۀ یک «لعنت» بود. هفت سالِ 1856 تا 1863، تصویری کوچک از طغیانِ پدرانِ اسرائیلِ باستان و آن گناهی است که لعنتِ «هفت زمان» را بر ایشان آورد. اسرائیلِ جدید در سال 1863 گناهانِ پدرانِ خود را تکرار کرد.

The movement of the third angel failed the test of the first disappointment as surely as did Moses and Uzzah. They were then slain in the streets for a “wilderness” period of three and a half days. They are now being formed into bodies by the sound of the Comforter. The sound of the Comforter is being given through the “voice” in the wilderness, and they are now being confronted with the test, not of time setting, but of the “seven times.” They already failed the test of time setting.

جنبشِ فرشتۂ سوم پہلی مایوسی کی آزمائش میں اسی یقینی طور پر ناکام ہوئی جس طرح موسیٰ اور عُزّہ ناکام ہوئے تھے۔ پھر وہ تین دن اور نصف کے ایک “بیابان” دور کے لیے گلیوں میں ہلاک کیے گئے۔ اب وہ تسلی دینے والے کی آواز سے بدنوں میں تشکیل دیے جا رہے ہیں۔ تسلی دینے والے کی آواز بیابان میں “صدا” کے ذریعے دی جا رہی ہے، اور اب ان کے سامنے آزمائش رکھی جا رہی ہے—وقت مقرر کرنے کی نہیں، بلکہ “سات زمانوں” کی۔ وہ وقت مقرر کرنے کی آزمائش میں پہلے ہی ناکام ہو چکے ہیں۔

They are not being tested as to whether they believe the “seven times” is a valid truth, for they have previously given testimony that they accept the “seven times” as a valid prophecy. They have confessed to believe the prophecy of twenty-five hundred and twenty years of scattering. But they may be unaware that there is a new testing light of the “seven times.” They are standing where their fathers stood in 1856. The new light is that the three and a half days of Revelation eleven, is not simply identifying the French Revolution, but it is now a present truth reality.

آنان مورد آزمون قرار نمی‌گیرند تا معلوم شود آیا «هفت زمان» را حقیقتی معتبر می‌دانند یا نه، زیرا پیش‌تر شهادت داده‌اند که «هفت زمان» را به‌عنوان نبوتی معتبر پذیرفته‌اند. آنان اقرار کرده‌اند که به نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست سالِ پراکندگی ایمان دارند. اما ممکن است از این امر آگاه نباشند که نورِ آزمون‌کننده‌ای تازه دربارهٔ «هفت زمان» وجود دارد. آنان در همان جایگاهی ایستاده‌اند که پدرانشان در سال ۱۸۵۶ ایستاده بودند. نور تازه این است که سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازدهم، صرفاً معرفِ انقلاب فرانسه نیست، بلکه اکنون نیز واقعیتی از حقیقتِ حاضر است.

Is the opening up of the hidden history of the seven thunders, and opening of the seventh seal actually two witnesses that identify that the Revelation of Jesus Christ is now being unsealed? If it is, is it actually true that the entire book of Revelation is speaking of the last days? If that is true, then does the three and a half days represent the tarrying time in the virgin’s parable? If it does, then does the remedy of the “seven times” actually represent a command that must be met by those who participated in the Nashville prediction of July 18, 2020?

آیا گشوده شدن تاریخِ پنهانِ هفت رعد، و گشوده شدنِ مُهر هفتم، در واقع دو شاهد هستند که مشخص می‌سازند مکاشفهٔ عیسی مسیح اکنون در حال گشوده شدن است؟ اگر چنین است، آیا حقیقتاً درست است که تمام کتابِ مکاشفه دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گوید؟ اگر این درست باشد، پس آیا سه روز و نیم نمایانگرِ زمانِ درنگ در مَثَلِ باکره‌ها است؟ اگر چنین است، پس آیا علاجِ «هفت بار» در واقع نمایانگرِ فرمانی است که باید از سوی کسانی که در پیشگویی نشویل در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مشارکت داشتند، به انجام برسد؟

Wow! There is a test for you! Do those that wake up and realize they are in the tarrying time, actually have to repent for their sins, and their father’s sins at the end of the three and a half days? Was it really a sin to disregard the command not to employ time in a prediction?

واه! برای شما آزمونی در میان است! آیا آنان که بیدار می‌شوند و درمی‌یابند که در زمانِ درنگ به‌سر می‌برند، واقعاً باید در پایانِ سه روز و نیم از گناهانِ خود و گناهانِ پدرانِ خویش توبه کنند؟ آیا به‌راستی بی‌اعتنایی به فرمانِ به‌کار نبردنِ زمان در یک پیشگویی، گناه بود؟

For those who took the position that the failed prediction of Nashville was somehow God’s intended purpose, and who thereafter have attempted to uphold that claim, I would add another observation, beyond the sin of employing time in God’s prophecies. What happened with the false prediction of Nashville was not simply a manifestation of rebellion to Christ’s command in 1844, it was an action that told those outside of Adventism that the predictions found in the Spirit of Prophecy are faulty. It was a reproach upon the writings of the Spirit of Prophecy. It provides evidence for those in the world that the writings of Ellen White are as important as the writings of Joseph Smith, or of Nostradamus. The precious words of Ellen White were corrupted with the vile words of our rebellion. It wasn’t only a rebellion against Christ, who is the Word of God, it was simultaneously a rebellion against the Spirit of Prophecy. John was being persecuted in the isle that is called Patmos, not because he placed his human opinion above the Bible and Spirit of Prophecy, but because he obeyed those two witnesses.

برای کسانی که این موضع را اتخاذ کردند که پیشگوییِ نافرجامِ نشویل به‌نوعی مقصودِ ارادیِ خدا بوده است، و پس از آن نیز کوشیده‌اند آن ادعا را نگاه دارند، افزون بر گناهِ به‌کار بردنِ زمان در نبوت‌های خدا، ملاحظه‌ای دیگر می‌افزایم. آنچه در پیشگوییِ کاذبِ نشویل رخ داد، صرفاً ظهوری از سرکشی در برابر فرمانِ مسیح در سال 1844 نبود، بلکه عملی بود که به کسانی که بیرون از ادونتیسم هستند اعلام می‌کرد که پیشگویی‌های موجود در روحِ نبوت معیوب‌اند. این امر ننگی بر نوشته‌های روحِ نبوت بود. برای اهلِ جهان شاهدی فراهم می‌آورد که نوشته‌های الن وایت همان‌قدر اهمیت دارند که نوشته‌های جوزف اسمیت یا نوستراداموس. سخنانِ گران‌بهای الن وایت با سخنانِ پلیدِ سرکشیِ ما آلوده شد. این فقط سرکشی بر ضد مسیح، که کلامِ خداست، نبود؛ بلکه هم‌زمان سرکشی بر ضد روحِ نبوت نیز بود. یوحنا در جزیره‌ای که پطمس نامیده می‌شود تحت آزار بود، نه بدان سبب که رأیِ انسانیِ خود را بر کتاب‌مقدس و روحِ نبوت مقدم داشته بود، بلکه بدان سبب که از آن دو شاهد اطاعت کرده بود.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> من، یوحنا، که برادر شما و شریک شما در مصیبت و در پادشاهی و صبرِ عیسی مسیح نیز هستم، به سبب کلام خدا و شهادتِ عیسی مسیح، در جزیره‌ای بودم که پَطمُس نامیده می‌شود. مکاشفه ۱:۹.

We repeated the sins of our father Moses at our first disappointment, and we need to confess this. We need to confess this for we are now at 1856. There is now new light about the “seven times,” just as there was then. We are now at the transition from Laodicea to Philadelphia as the beginning movement was at the transition of Philadelphia to Laodicea in 1856. In 1856, our fathers stopped the publication of the increase of knowledge concerning the “seven times.” We might not be able to stop the publication of that light, but we certainly can close the doors of our hearts against this light. We can pretend, as the original Seventh-day Adventist builders did, that the stone was not actually there, and continue to stumble over it. Our problem is that we don’t have over a century to put our heads in the sand, for the judgments are already beginning.

ما در نخستین دلسردی خود، گناهانِ پدرِ خویش، موسی، را تکرار کردیم، و لازم است این را اعتراف کنیم. لازم است این را اعتراف کنیم، زیرا اکنون در ۱۸۵۶ هستیم. اکنون دربارهٔ «هفت زمان» نوری تازه وجود دارد، درست همان‌گونه که در آن زمان بود. ما اکنون در نقطهٔ گذار از لائودیکیه به فیلادلفیا هستیم، همان‌گونه که جنبش آغازین در سال ۱۸۵۶ در نقطهٔ گذار از فیلادلفیا به لائودیکیه بود. در سال ۱۸۵۶، پدران ما انتشارِ افزایشِ معرفت دربارهٔ «هفت زمان» را متوقف کردند. ممکن است ما نتوانیم انتشار آن نور را متوقف کنیم، اما بی‌تردید می‌توانیم درهای دل‌های خود را به روی این نور ببندیم. ما می‌توانیم، چنان‌که بنیان‌گذاران نخستینِ ادونتیستِ روز هفتم کردند، وانمود کنیم که آن سنگ در واقع آنجا نبود، و همچنان بر آن بلغزیم. مشکل ما این است که بیش از یک قرن فرصت نداریم تا سرهای خود را در شن فرو بریم، زیرا داوری‌ها از هم‌اکنون در حال آغاز شدن هستند.

If we allow the Alpha and Omega to teach us with the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, we can easily see that Alpha and Omega is demonstrating that the prediction of Nashville was typified by our fathers. When we acknowledge this truth, we then will be confronted with the reality that since the prediction every effort to produce some type of human logic to justify the failed prediction was nothing more than a fig leaf. Then we will see that God has not been walking with us while we have been in the enemy’s land. He has been there, but only in the sense that He has been knocking on the doors of hearts, seeking entrance. If the fig leaf of human logic is removed, then we might also see that the denial, or the flawed human logic we have employed to justify the Nashville prediction, is evidence that we have been walking contrary to Christ.

اگر به آلفا و امگا اجازه دهیم که با این اصل ما را تعلیم دهد که پایانِ یک چیز به‌واسطهٔ آغازِ آن به تصویر کشیده می‌شود، به‌آسانی می‌توانیم ببینیم که آلفا و امگا نشان می‌دهد که پیشگوییِ نشویل به‌وسیلهٔ پدرانِ ما نمونه‌وار گردیده بود. هنگامی که این حقیقت را بپذیریم، آنگاه با این واقعیت روبه‌رو خواهیم شد که از زمان آن پیشگویی، هر تلاشی برای پدید آوردن نوعی منطقِ انسانی به‌منظور توجیه آن پیشگوییِ نافرجام، چیزی جز برگِ انجیر نبوده است. آنگاه خواهیم دید که خدا در حالی که ما در سرزمینِ دشمن بوده‌ایم، با ما راه نپیموده است. او آنجا بوده است، اما فقط از این جهت که بر درهای دل‌ها می‌کوفته و در پیِ ورود بوده است. اگر برگِ انجیرِ منطقِ انسانی برداشته شود، آنگاه شاید همچنین ببینیم که انکار، یا منطقِ معیوبِ انسانی‌ای که برای توجیه پیشگوییِ نشویل به کار گرفته‌ایم، شاهدی است بر این‌که ما برخلافِ مسیح راه پیموده‌ایم.

In 1856, Philadelphian Adventism transformed into Laodicea, and they knew it. The Lord confirmed it through the words of the prophetess and her husband. Standing at the doors of those Laodicean hearts Christ offered to come in and sup with them. The food that He brought to dine upon was the foundation stone of the “seven times.” They refused.

در سال ۱۸۵۶، ادونتیسمِ فیلادلفیایی به لائودیکیه بدل شد، و خود ایشان نیز از آن آگاه بودند. خداوند این امر را از طریق سخنان آن نبیّه و شوهرش تأیید کرد. مسیح، ایستاده بر درهای آن دل‌های لائودیکیه‌ای، پیشنهاد می‌کرد که به درون آید و با ایشان شام خورد. خوراکی که او برای آن ضیافت آورده بود، سنگِ بنیادِ «هفت زمان» بود. آنان نپذیرفتند.

In 2023, the last movement is now transcending from Laodicea unto Philadelphia, for the eighth church is of the seven churches. The Lord Alpha and Omega has confirmed it through His word of “truth.” Christ is now standing at the door of those recently dead dry bones offering to come in and dine with them, and the meal He wishes to share with them is the identical meal He attempted to share with their fathers in 1856. It is not simply the nuts and bolts of the doctrine of the “seven times,” as it was for their fathers in 1856. No, it’s the bitter remedy of the “seven times,” and the remedy requires the type of humility that is often hard to swallow.

در سال ۲۰۲۳، جنبشِ آخر اکنون از لائودیکیه به فیلادلفیه در حال فرارَوی است، زیرا کلیسای هشتم از میانِ هفت کلیساست. خداوند، آلفا و اُمگا، این را به‌وسیلهٔ کلامِ «حق»ِ خود تأیید کرده است. مسیح اکنون بر درِ آن استخوان‌های خشکِ اخیراً مرده ایستاده است و پیشنهاد می‌کند که به درون آید و با ایشان شام بخورد؛ و غذایی که او مایل است با ایشان شریک شود، همان غذایی است که کوشید در سال ۱۸۵۶ با پدرانِ ایشان شریک شود. این صرفاً اجزا و ارکانِ آموزهٔ «هفت زمان» نیست، چنان‌که برای پدرانِ ایشان در سال ۱۸۵۶ بود. نه، بلکه درمانِ تلخِ «هفت زمان» است، و این درمان مستلزمِ آن نوع فروتنی است که غالباً فروبردنش دشوار است.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Son of man, say unto the prince of Tyrus, Thus saith the Lord God; Because thine heart is lifted up, and thou hast said, I am a God, I sit in the seat of God, in the midst of the seas; yet thou art a man, and not God, though thou set thine heart as the heart of God. Behold, thou art wiser than Daniel; there is no secret that they can hide from thee. Ezekiel 28:1–3.

> کلامِ خداوند بار دیگر بر من نازل شد و گفت: «ای پسر انسان، به رئیس صور بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: چون دلت متکبر شده است و گفته‌ای: من خدا هستم، و در کرسیِ خدا در میان دریاها نشسته‌ام؛ حال آنکه تو انسانی و نه خدا، هرچند دل خود را چون دلِ خدا ساخته‌ای. اینک، تو از دانیال حکیم‌تری؛ هیچ سری نیست که بتوانند از تو پنهان دارند.» حزقیال 28:1–3

Perhaps those of us that participated in the Nashville prediction are wiser than Daniel?

شاید آنانی از ما که در پیشگویی نشویل مشارکت داشتیم، از دانیال حکیم‌تر باشیم؟

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. And I set my face unto the Lord God, to seek by prayer and supplications, with fasting, and sackcloth, and ashes: And I prayed unto the Lord my God, and made my confession, and said, O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments; We have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments: Neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land. O Lord, righteousness belongeth unto thee, but unto us confusion of faces, as at this day; to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, and unto all Israel, that are near, and that are far off, through all the countries whither thou hast driven them, because of their trespass that they have trespassed against thee. O Lord, to us belongeth confusion of face, to our kings, to our princes, and to our fathers, because we have sinned against thee. To the Lord our God belong mercies and forgivenesses, though we have rebelled against him; Neither have we obeyed the voice of the Lord our God, to walk in his laws, which he set before us by his servants the prophets. Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem.

> در سال اوّل سلطنت او، من، دانیال، از روی کتاب‌ها شمار سال‌ها را دریافتم؛ همان سال‌هایی که کلام خداوند به ارمیا نبی دربارهٔ آنها نازل شده بود، که او هفتاد سال ویرانی‌های اورشلیم را به انجام خواهد رسانید. و روی خود را به سوی یهوه خدا متوجه ساختم تا با دعا و تضرعات، همراه با روزه و پلاس و خاکستر، او را بطلبم. و نزد یهوه خدای خود دعا کردم و اعتراف نمودم و گفتم: آه، ای خداوند، خدای عظیم و مهیب، که عهد و رحمت را برای آنان که او را دوست می‌دارند و احکامش را نگاه می‌دارند، محفوظ می‌داری؛ ما گناه کرده‌ایم و مرتکب شرارت شده‌ایم و بدی ورزیده‌ایم و عصیان کرده‌ایم، و از اوامر و احکام تو منحرف شده‌ایم. و به بندگان تو، انبیا، که به نام تو با پادشاهان ما و سروران ما و پدران ما و با تمامی قوم این سرزمین سخن گفتند، گوش فرا ندادیم. ای خداوند، عدالت از آنِ توست، امّا برای ما سرافکندگی است، چنان‌که امروز هست؛ برای مردان یهودا و برای ساکنان اورشلیم و برای تمامی اسرائیل، چه آنان که نزدیک‌اند و چه آنان که دورند، در تمامی کشورهایی که ایشان را بدان‌جا رانده‌ای، به سبب خیانتی که نسبت به تو ورزیده‌اند. ای خداوند، سرافکندگی از آنِ ماست، از آنِ پادشاهان ما و سروران ما و پدران ما، زیرا به تو گناه ورزیده‌ایم. رحمت‌ها و آمرزش‌ها از آنِ یهوه خدای ماست، هرچند بر او شوریده‌ایم؛ و آواز یهوه خدای خود را اطاعت نکرده‌ایم تا در شریعت‌های او سلوک نماییم، همان‌ها که به‌وسیلهٔ بندگانش، انبیا، پیش روی ما نهاد. آری، تمامی اسرائیل از شریعت تو تجاوز کرده‌اند و روی گردانیده‌اند تا آواز تو را اطاعت نکنند؛ از این‌رو لعنت و سوگندی که در شریعت موسی، بندهٔ خدا، مکتوب است، بر ما ریخته شده است، زیرا به او گناه ورزیده‌ایم. و او کلام خود را که بر ضدّ ما و بر ضدّ داوران ما که بر ما داوری می‌کردند گفته بود، استوار گردانید، از آن‌رو که بلایی عظیم بر ما آورد؛ زیرا در زیر تمامی آسمان کاری مانند آنچه بر اورشلیم واقع شده است، واقع نشده است.

> As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. And now, O Lord our God, that hast brought thy people forth out of the land of Egypt with a mighty hand, and hast gotten thee renown, as at this day; we have sinned, we have done wickedly. O Lord, according to all thy righteousness, I beseech thee, let thine anger and thy fury be turned away from thy city Jerusalem, thy holy mountain: because for our sins, and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us. Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate, for the Lord’s sake. O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name: for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God: for thy city and thy people are called by thy name. And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:2–22.

> چنان‌که در شریعت موسی مکتوب است، تمامی این بلا بر ما آمده است؛ با این همه، ما به حضور یهوه خدای خود تضرع ننمودیم تا از گناهان خویش بازگردیم و حقّ تو را دریابیم. از این‌رو، یهوه بر این بلا دیده‌بانی کرد و آن را بر ما آورد؛ زیرا یهوه خدای ما در همه اعمالی که به‌جا می‌آورد عادل است، و ما آواز او را اطاعت ننمودیم. و اکنون، ای یهوه خدای ما، که قوم خویش را با دستی نیرومند از سرزمین مصر بیرون آوردی و برای خود، چنان‌که امروز آشکار است، نامی پدید آوردی، ما گناه کرده‌ایم و شرارت ورزیده‌ایم. ای خداوند، به حسب تمامی عدالت تو، استدعا دارم که خشم و غضب تو از شهر تو، اورشلیم، از کوه مقدّس تو بازگردانیده شود؛ زیرا به سبب گناهان ما و تقصیرات پدران ما، اورشلیم و قوم تو نزد همه اطرافیان ما مایه ننگ گشته‌اند. اکنون، ای خدای ما، دعای بنده خود و تضرعات او را بشنو، و روی خویش را بر مقدس تو که ویران شده است، به‌خاطر خداوند تابان ساز. ای خدای من، گوش خود را فراگیر و بشنو؛ چشمان خود را بگشا و ویرانی‌های ما و شهری را که به نام تو خوانده می‌شود، بنگر؛ زیرا ما تضرعات خود را نه به اتکای عدالت‌های خویش، بلکه به سبب رحمت‌های عظیم تو، به حضورت می‌آوریم. ای خداوند، بشنو؛ ای خداوند، بیامرز؛ ای خداوند، گوش فرا ده و عمل کن؛ به‌خاطر خویشتن، ای خدای من، درنگ منما، زیرا شهر تو و قوم تو به نام تو خوانده می‌شوند. و هنگامی که هنوز سخن می‌گفتم و دعا می‌کردم و به گناه خود و گناه قوم خود اسرائیل اعتراف می‌نمودم و تضرع خویش را برای کوه مقدّس خدایم به حضور یهوه خدایم تقدیم می‌داشتم؛ آری، هنوز در دعا سخن می‌گفتم که آن مرد، جبرائیل، که او را در رؤیا در آغاز دیده بودم، به شتاب در پرواز آمده، نزدیک وقت قربانی شامگاه به من رسید. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا تو را بینش و فهم عطا کنم. دانیال ۹:‏۲–۲۲.

Back to Articles