Article

# پانیوم — شماره سیزدهم

بازگشت به پانیوم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 17, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

از قیصریهٔ فیلیپی تا قیصریهٔ مَریتیما، با توقفی در میان راه بر کوه تبدّل هیئت؛ پطرس نماد آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که در خطی که بر دو خطِ بیست‌ودو آیه‌ایِ لاویان بیست‌وسه بنا شده است، همراه با فصل پنتیکاست در زمان مسیح، به نشانهٔ راهِ عید شیپورها می‌رسند. لاویان بیست‌وسه، صلیب، پنتیکاست، و فرستادنِ کُرنِلیوس در پیِ پطرس؛ همگی سطر بر سطر، با نمادپردازیِ ساعت سوم و ششم و نهم، به یکدیگر پیوند داده می‌شوند.

مسیح در ساعت سوم، ششم و نهم بر صلیب؛ پطرس در ساعت سوم و نهم در پنتیکاست و قرنیلیوس در ساعت نهم؛ و پطرس در ساعت ششم در یافا و در ساعت سوم در قیصریه فیلیپی، با دانیال یازده، آیات سیزده تا پانزده، مرتبط‌اند، زیرا قیصریه فیلیپی همان پانیوم نیز هست.

پطرس در پنتیکاست کتاب یوئیل را موعظه می‌کرد، و هنگامی که پطرس پیام خود را به اهلِ خانهٔ کرنیلیوس عرضه داشت، روح‌القدس بر امّت‌ها فرو ریخته شد، چنان‌که در پنتیکاست بر یهودیان فرو ریخته شده بود. فرو ریختنِ روح‌القدس نخست بر یهودیان و سپس بر امّت‌ها، نمونه‌ای بود از فرو ریختنِ روح‌القدس در ایّام آخر. این فرو ریختن در ایّام آخر دوگانه است: با پاشیدنی در 11/9 آغاز می‌شود که سرانجام به اعلامِ ندای نیمه‌شب پیش می‌رود، ندایی که تا قانونِ یکشنبه امتداد می‌یابد، و سپس به فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم بدل می‌گردد، جایی و زمانی که بارانِ آخر بی‌پیمانه فرو ریخته می‌شود.

> پس، ای فرزندان صهیون، شادمان باشید و در یهوه خدای خود وجد نمایید؛ زیرا او باران نخستین را به اندازه به شما عطا کرده است، و برای شما باران را نازل خواهد ساخت، یعنی باران نخستین و باران آخرین را در ماه اوّل. و خرمنگاه‌ها از گندم پر خواهد شد، و حوض‌ها از شراب و روغن لبریز خواهد گردید. و سال‌هایی را که ملخ، و کرمِ غوزه‌خوار، و کرمِ برگ‌خوار، و ملخِ نابودکننده، یعنی آن لشکر عظیم من که در میان شما فرستادم، خورده‌اند، به شما باز خواهم گردانید. یوئیل ۲:‏۲۳–۲۵

پیطرس اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو 9/11 سے اتوار کے قانون تک سابقہ معتدل چھڑکاؤ کی تاریخ میں شریک ہیں، اور نیز آخری بارش میں بھی، جو اُن “برسوں” کو بحال کرتی ہے جو لادیقیہ کے سیونتھ ڈے ایڈونٹزم کی بڑھتی ہوئی بغاوت کی چار پشتوں کی نمائندگی کرتے ہیں اور جو ہلاک کر دیے گئے تھے۔ ہیکل میں، نویں گھڑی پر، پیطرس نے یُوایل کی کتاب میں مذکور برسوں کی بحالی کو پیش کیا۔

> پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردد، تا ایام تازگی از حضور خداوند فرا رسد؛ و او عیسی مسیح را که پیش از این به شما موعظه شد، بفرستد؛ همان که آسمان می‌باید او را پذیرا باشد تا زمان‌های اعادهٔ همه‌چیز، که خدا از ازل به زبان جمیع انبیای مقدس خویش از آن سخن گفته است. زیرا موسی به‌راستی به پدران گفت: «یهوه، خدای شما، از میان برادرانتان نبی‌ای مانند من برای شما برخواهد انگیخت؛ او را در هر آنچه به شما گوید، بشنوید. و واقع خواهد شد که هر نفسی که آن نبی را نشنود، از میان قوم هلاک خواهد گردید.» آری، و همهٔ انبیا، از سموئیل و آنان که پس از او آمدند، هر چند تن که سخن گفته‌اند، از این ایام نیز پیشگویی کرده‌اند. اعمال ۳:‏۱۹–۲۴.

گناہوں کا مٹا دیا جانا تفتیشی عدالت میں مسیح کا آخری کام ہے، اور یہ مٹا دینا خدا کے گھر سے شروع ہوتا ہے۔

> زیرا زمان آن رسیده است که داوری از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز گردد، فرجامِ کسانی که از انجیلِ خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟ و اگر پارسا به دشواری نجات یابد، بی‌دین و گناهکار کجا ظاهر خواهند شد؟ پس آنان که بر وفقِ ارادهٔ خدا رنج می‌کشند، جان‌های خویش را در نیکوکاری به او بسپارند، چونان به آفریننده‌ای امین. ۱ پطرس ۴:۱۷–۱۹.

پطرس در پنتیکاست، و نیز در خانهٔ کرنیلیوس در قیصریهٔ کنار دریا، دریافت که کتاب یوئیل در حال تحقق است. پنتیکاست نمایانگر قانون یکشنبه است، هنگامی که داوری برای خاندان خدا به پایان رسیده و سپس به سوی امّت‌ها منتقل می‌شود. پیام او در زمان قانون یکشنبه، همان پیامی است که در هنگام فرارسیدن ندای نیمه‌شب اعلام می‌شود. اعلامِ آلفا آغازِ دورهٔ نبوی است که با اعلامِ اُمگا به پایان می‌رسد. پطرس نمایانگر کسانی است که پیام را اعلام می‌کنند، و این پیام با توانمندسازیِ خود آغاز می‌شود، که با گشوده شدن الاغِ اسلام مشخص می‌گردد. الاغ گشوده می‌شود تا آغازِ ندای نیمه‌شب را نشان دهد، و بار دیگر نیز در زمان قانون یکشنبه گشوده می‌شود، که پایانِ ندای نیمه‌شب است.

پس پطرس همچنین نمایندۀ کسانی است که حملۀ اسلام به ایالات متحدۀ آمریکا را پیشگویی کردند. پیام پطرس در فریاد نیمه‌شب، تصحیحِ پیامی است که نخستین مأیوسی و آغازِ زمانِ تأخیر را مشخص کرد. از این‌رو، پطرس نمایندۀ کسانی است که پیامِ فریاد نیمه‌شب را اعلام می‌کنند و از نخستین آزمونِ بنیادی که در سال ۲۰۲۴ فرا رسید و در ۸ مه ۲۰۲۵ با انتخابِ نخستین پاپِ آمریکایی به انجام رسید، در تحققِ آیۀ چهاردهمِ دانیال یازدهم، عبور کرده‌اند.

دورهٔ زمانی از عید شیپورها تا پنتیکاست، سومین و محکِ فصلِ پنتیکاست است که در لاویان بیست‌وسه به تصویر کشیده شده است. اصلی از اصولِ سه فرشته که خواهر وایت آن را مشخص ساخته است، همچنین به‌سادگی یک ریاضیاتِ ابتدایی نیز هست. او تصریح می‌کند که نمی‌توان پیامِ سومی داشت، مگر آنکه پیامِ اول و دوم وجود داشته باشد. از آنجا که پطرس در یک‌شنبه‌قانونِ پنتیکاست، از کتابِ یوئیل موعظه می‌کند، پس در آغازِ اعلامِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب نیز یوئیل را تعلیم می‌دهد، که همان محک و سومین آزمونِ فصلِ پنتیکاست است. بنابراین، پطرس نمایندهٔ امینان در طیِ فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای است که از هنگامِ گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح آغاز شد، و آغاز آن در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ بود. اگر پطرس در گامِ سوم حضور دارد، پس ناگزیر باید دو گامِ پیشین را نیز پیموده باشد، زیرا نمی‌توان سومی را بدون اول و دوم داشت.

د یک سل او څلوېښت زرو د مُهر لګېدو دوره په 9/11 کې پیل شوه، او دې د ازمایښت درې پړاویزه بهیر پرانیست، چې د 9/11 د شپېلۍ په غږ سره د بنسټونو پر لور د بېرته ستنېدو استازیتوب کوي؛ بیا د 2020 د جولای د 18 د لومړۍ ناهیلۍ ازموینه راورسېده. د دې تاریخ درېیمه ازموینه د یکشنبې قانون دی. په 2020 د جولای په 18 یوه نبوي دښته راورسېده، او د هماغې دښتې د دورې په منځ کې، د 2023 د جولای په میاشت کې یوه «آواز» په فریاد کولو پیل وکړ، او بیا د 2023 د دسمبر په 31، له 9/11 څخه دوه ویشت کاله وروسته، د عیسی مسیح د مکاشفې د مُهر پرانیستل پیل شول. له 2023 څخه د یکشنبې تر قانون پورې (کله چې د 2,300 ورځو بشپړ تحقق سرته رسېږي) هغه دوره له 2023 څخه تر د یکشنبې قانون پورې داسې پېژندل کېږي چې په «23» پیلېږي او په «23» پای ته رسېږي، ځکه چې د 1844 د اکتوبر په 22 تړل شوې دروازه د یکشنبې د قانون پر مهال د تړل شوې دروازې بېلګه ده. د 2300 کلنې نبوت استازیتوب په 2,300 کې د «23» له خوا کېږي.

1844، پایان تاریخ فرشتۀ اول و دوم بود. این تاریخ با ظهور فرشتۀ اول در سال 1798 آغاز شد و چهل‌وشش سال بعد، در 1844، به پایان رسید. آن چهل‌وشش سال، هیکل میلری را نمایندگی می‌کند که مسیح در 1844 ناگهان به آن داخل شد. هیکل انسانی بر پایۀ «23» کروموزوم برای مرد و زن طراحی شده است؛ ازاین‌رو «23» به‌عنوان نمادی از کاری مشخص می‌شود که مسیح در 1844 آغاز کرد. آن کار این بود که الوهیت خویش را با انسانیت ما متحد سازد. عیسی از جهان طبیعی برای تصویر کردن امور روحانی استفاده می‌کند، و کاری که در 1844، در پایان 2,300 سال، آغاز شد، با پیوند «23» کروموزوم مردانه با «23» کروموزوم زنانه نمایانده می‌شود. هنگامی که مردی با زنی ازدواج می‌کند، آن دو یک تن می‌شوند، و ازدواج همان چیزی است که مسیح در 1844 آغاز کرد. درِ بستهٔ 1844 با درِ بستهٔ قانون یکشنبه هم‌راستا است، و نماد آن درِ بسته «23» است.

د دسمبر ۳۱، ۲۰۲۳ څخه د یکشنبې د قانون تر «۲۳» پورې یوه دوره په ګوته کېږي چې د الفا «۲۳» سره پیلېږي او د اومیګا «۲۳» سره پای ته رسېږي. دا هم د یو لک او څلور څلوېښت زرو د هیکل دوره تمثیلوي. همدا عین تاریخ د ۹/۱۱ څخه تر یکشنبې د قانون پورې یوه فریکټل ده. ۱۸۴۴ د «۲۳» په شمېر استازیتوب کېږي، او دا د مړو د تحقیقي قضاوت د پیل نښه ده. ۹/۱۱ د ژوندیو د تحقیقي قضاوت پیل په ګوته کوي، او له همدې امله ۹/۱۱ هم د «۲۳» شمېر لري. د ۹/۱۱ څخه تر یکشنبې د قانون پورې موده هغه دوره ده چې الفا «۲۳» او اومیګا «۲۳» لري. ۲۰۲۳ څخه تر یکشنبې د قانون پورې موده د ۹/۱۱ څخه تر یکشنبې د قانون پورې د مودې یوه فریکټل ده، او همدلته د یو لک او څلور څلوېښت زرو هیکل پورته کېږي. د میلریانو هیکل شپږڅلوېښت کلنه دوره وه، خو په وروستیو ورځو کې نور وخت نشته؛ او د اډوېنټیزم په پیل کې د میلریانو شپږڅلوېښت کاله د اډوېنټیزم په پای کې د همدې دورې تمثیل کوي، او هغه دوره له «۲۳» سره پیلېږي او له «۲۳» سره پای ته رسېږي، چې په دې توګه د میلریانو شمېر، یعنې شپږڅلوېښت، رامنځته کوي.

هر سهِ آن تاریخچه‌ها نمایانگر یک فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ای هستند (میلری‌ها، ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه، و ۲۰۲۳ تا قانون یکشنبه). این تاریخچه با ندای شیپورِ میکائیل آغاز شد؛ همان که در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ موسی و ایلیا را برخیزانید، و هنگامی که میکائیل، که همان مسیح است، مردگان را برمی‌خیزاند، این کار را با صدای شیپور انجام می‌دهد.

> زیرا خود خداوند با بانگِ بلند، با صدای رئیسِ فرشتگان، و با شیپورِ خدا از آسمان نازل خواهد شد؛ و مردگان در مسیح نخست برخاسته خواهند شد. ۱ تسالونیکیان ۴:۱۹

میکائیل فرشتۂ اعظم ہے، اور خدا کے نرسنگے کے ساتھ اُس ہی کی آواز مُردوں کو زندہ کرتی ہے، اور یہوداہ کا خط ہمیں بتاتا ہے کہ میکائیل نے موسیٰ کو زندہ کیا۔

> میکائیلِ رئیس‌فرشتگان نیز، آنگاه که با ابلیس محاجّه می‌کرد و دربارهٔ بدن موسی نزاع داشت، جرأت نکرد بر او حکمِ اهانت‌آمیزی جاری سازد، بلکه گفت: «خداوند تو را توبیخ فرماید.» یهودا ۱:۹

مسیح، به‌عنوان میکائیلِ رئیسِ فرشتگان، در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ مکاشفۀ خویش را از مُهر گشود، آنگاه که سپس موسی و ایلیا، آن دو شاهدی را که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ کشته شده بودند، برخیزانید. سپس آزمونِ الفایِ بنیادِ بیرونی فرا رسید. آن فرشته‌ای که در ۹/۱۱ فرود آمد، شیپورِ ارمیا را نواخت، آنگاه که امینان را به بنیادهای میلری بازمی‌خواند؛ و هم‌زمان با آن، شیپورِ میکائیل آزمونِ بنیادها را معرفی کرد. این آزمون در دانیال ۱۱:۱۴ به تصویر کشیده شده است، جایی که «رهزنانِ قوم تو» رؤیای بیرونی را برپا می‌دارند. میلری‌ها تشخیص دادند که این روم بود که آن آیه را به انجام رسانید و رؤیا را برقرار ساخت.

از ۸ مهٔ ۲۰۲۵، برپاییِ هیکل بر سنگِ زاویه و سنگِ بنیاد آغاز شد. سی سال پس از ۱۹۹۶—آنگاه که پیامی که در ۱۹۸۹ گشوده شده بود به‌طور رسمی استقرار یافت—فرآیندِ رسمی‌ساختنِ پیامی که در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ گشوده شد، آغاز گردید.

تدوین رسمیِ پیام ۱۹۸۹ در سال ۱۹۹۶، دویست و بیست سال پس از آن صورت گرفت که موضوع تاریخیِ آن در سال ۱۷۷۶ پدیدار شد. گشوده شدن مُهر در سال ۲۰۲۳، بیست و دو سال پس از آن تحقق یافت که تدوین رسمیِ ۱۹۹۶ در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، از طریق ظهور نبویِ اسلام، تأیید شد.

پطرس نمایندۀ پیام‌آوران این تاریخ مقدس است که هم از آزمونِ بنیاد و هم از آزمونِ معبد عبور می‌کنند. آزمونِ معبد شامل اصلاحِ پیامِ ناکامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نیز می‌باشد. سی سال پس از آن‌که پیامِ ۱۹۸۹ در سال ۱۹۹۶ صورت‌بندی شد، آزمونِ معبد شامل کارِ اصلاح و سپس اعلامِ مجددِ پیامِ ضربۀ اسلامی بر نشویل، تنسی است. صورت‌بندیِ پیامِ ۱۹۸۹ با انتشارِ مجله‌ای به نام «Time of the End» در سال ۱۹۹۶ بازنمایی شد. این مجله شش آیۀ آخرِ دانیال یازده را پوشش می‌داد و قانونِ یکشنبه در ایالات متحده را شناسایی می‌کرد. به‌طور مشیّت‌آمیز، خدمتی غیرفعال که سال‌ها پیش‌تر «Future for America» نام گرفته بود، از سوی مدیران پیشینِ آن خدمت ــ که هیچ نوری بر پیامِ ۱۹۸۹ نداشتند ــ به خدمتِ ما واگذار شد.

در سال ۱۹۹۶، خدمت ما «آینده برای آمریکا» شد، و آن نشریه منتشر گردید که پیامی را مطرح می‌ساخت که آیندهٔ آمریکا را، چنان‌که در شش آیهٔ آخر دانیال یازدهم به تصویر کشیده شده است، شناسایی می‌کرد. ایالات متحده صعود نبویِ خود را در سال ۱۷۷۶ آغاز کرده بود، و «۲۲» سال بعد، در زمان آخر در ۱۷۹۸، ایالات متحده نقش خود را به‌عنوان پادشاهی ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس آغاز کرد، «۲۲۰» سال پس از ۱۷۷۶. در سال ۱۹۹۶، پیامِ ایالات متحده در نبوت صورت رسمی یافت. «۲۲۰» سالِ از ۱۷۷۶، و «۲۲» سالِ از آن نقطه تا ۱۷۹۸، با ویلیام میلر ارتباط می‌یابد که نخستین سخنرانی عمومی خود را در ۱۸۳۱، «۲۲۰» سال پس از انتشار ترجمهٔ کینگ جیمزِ کتاب‌مقدس، ارائه کرد. آغاز و پایان اَدونتیسم بر رسمیت‌یافتنِ پیامی تأکید می‌کند که در زمان آخر مُهرگشایی می‌شود.

سي سال پس از 1996، در سال 2026، آزمون هیکل شامل کارِ تصحیحِ پیامِ 18 ژوئیهٔ 2020 است. ازاین‌رو، پیامِ آلفای 1989، یعنی پیام برای نسلِ نهایی که در 1996 رسمیت یافت، دوره‌ای سی‌ساله را آغاز کرد که با آزمونِ تصحیح و رسمی‌ساختنِ یک پیام پایان یافت. آن سی سال، نمادی از کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که پیامِ فریادِ نیمه‌شب را رسمیت خواهند بخشید. پطرس نمایانگرِ کسانی است که آن کار را در خلالِ دورهٔ آزمونِ دومین هیکلِ اُمگا به انجام می‌رسانند.

وایتِ خواهر به ما آگاه می‌سازد که خدا اجازه می‌دهد خطا در میان قوم خود راه یابد، به این منظور که آنان را به مطالعه وادارد.

> “خدا قوم خویش را بیدار خواهد ساخت؛ اگر وسایل دیگر کارگر نیفتد، بدعت‌ها در میان ایشان راه خواهد یافت که آنان را غربال کند و کاه را از گندم جدا سازد. خداوند همهٔ کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرا می‌خواند که از خواب برخیزند. نور گران‌بهایی آمده است که مخصوص این زمان است. این نور، حقیقتِ کتاب‌مقدسی است که خطراتی را که درست در برابر ما قرار دارند آشکار می‌سازد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای جدّیِ کتب مقدّس و به دقیق‌ترین بررسیِ مواضعی که بر آن‌ها ایستاده‌ایم رهنمون شود.”

این بیان بخشی از عبارتی است که این مقاله را به‌طور کامل به پایان خواهد رساند. در مقالات و نیز در جلسات زوم سَبَتِ خود، در بررسی دانیال ۱۱:۱۰–۱۵ برخی از نمادها را خلط کردم، و هرچند اصلاحات لازم را انجام دادیم، از پی‌گیریِ نتیجه‌گیریِ مجموعه‌مقالات دربارهٔ پانیوم—نبردی که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود—بازداشته شدم. اکنون زمان آن رسیده است که به پانیوم بازگردیم، و چون چنین کنیم، آن خطّ افزودهٔ شواهد را نیز خواهیم داشت که به‌وسیلهٔ پطرس در قیصریهٔ فیلپی، که همان پانیوم است، نمود یافته است.

اکنون به بررسی آیات ده تا شانزدهِ دانیال یازده بازمی‌گردیم، آیاتی که تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل را به تصویر می‌کشند. ما در سپتامبر در آنجا توقف کردیم، بنابراین تقریباً پنج ماه گذشته است.

> پطرس برادران خود را exhort می‌کند که «در فیض و در معرفت خداوند و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح رشد کنید.» هرگاه قوم خدا در فیض رشد می‌کنند، پیوسته به درکی روشن‌تر از کلام او دست خواهند یافت. آنان در حقایق مقدس آن، نور و زیبایی تازه‌ای تشخیص خواهند داد. این در تاریخ کلیسا در همه اعصار چنین بوده است، و بدین‌سان تا پایان نیز ادامه خواهد یافت. اما هرگاه حیات حقیقی روحانی رو به زوال می‌نهد، همواره گرایش بر آن بوده است که پیشرفت در معرفت حقیقت متوقف شود. مردم به نوری که پیش‌تر از کلام خدا دریافت کرده‌اند قانع می‌مانند و هرگونه بررسی بیشترِ کتب مقدس را دلسرد می‌کنند. آنان محافظه‌کار می‌شوند و می‌کوشند از بحث و بررسی پرهیز کنند.

> این واقعیت که در میان قوم خدا هیچ جدال یا هیجانی وجود ندارد، نباید به‌عنوان دلیلی قطعی بر این تلقی شود که آنان به آموزهٔ صحیح استوارانه تمسک می‌جویند. جای آن هست که بیم داشته باشیم مبادا ایشان میان حقیقت و خطا تمییزی روشن قائل نباشند. هنگامی که بر اثر بررسیِ کتبِ مقدس هیچ پرسش تازه‌ای مطرح نمی‌گردد، و هیچ اختلاف نظری پدید نمی‌آید که مردم را برانگیزد تا خود، برای اطمینان از اینکه حقیقت را در اختیار دارند، کتاب مقدس را بجویند و بکاوند، آنگاه بسیاری در این زمان نیز، همانند روزگاران کهن، به سنّت تمسک خواهند جست و چیزی را عبادت خواهند کرد که نمی‌دانند چیست.

> «به من نشان داده شد که بسیاری از کسانی که مدّعی داشتن معرفتِ حقیقتِ حاضر هستند، نمی‌دانند به چه ایمان دارند. آنان ادلّهٔ ایمان خویش را درک نمی‌کنند. از کارِ مربوط به زمانِ حاضر، قدردانیِ درست و شایسته‌ای ندارند. هنگامی که زمانِ آزمایش فرا رسد، مردانی که اکنون برای دیگران موعظه می‌کنند، با بررسیِ مواضعی که بر آن ایستاده‌اند، خواهند یافت که چیزهای بسیاری هست که برای آن‌ها نمی‌توانند هیچ دلیلِ قانع‌کننده‌ای ارائه دهند. تا زمانی که بدین‌گونه آزموده نشده بودند، از جهلِ عظیمِ خود آگاه نبودند. و در کلیسا نیز بسیاری هستند که مسلّم می‌پندارند آنچه را بدان ایمان دارند، می‌فهمند؛ امّا تا هنگامی که مجادله‌ای برنخیزد، از ضعفِ خود آگاهی ندارند. وقتی از کسانی که هم‌ایمانِ ایشان‌اند جدا شوند و ناگزیر گردند که به‌تنهایی و منفرد بایستند و اعتقادِ خود را توضیح دهند، شگفت‌زده خواهند شد وقتی ببینند تصوّراتشان دربارهٔ آنچه به‌عنوان حقیقت پذیرفته بودند، تا چه اندازه آشفته است. مسلّم است که در میان ما روی‌گردانی از خدایِ زنده و روی‌آوردن به انسان‌ها پدید آمده است، به‌گونه‌ای که حکمتِ انسانی به جای حکمتِ الهی نهاده شده است.»

> «خدا قومِ خود را برخواهد انگیخت؛ اگر وسایلِ دیگر کارگر نیفتد، بدعت‌ها در میانِ ایشان داخل خواهد شد تا آنان را غربال کند و کاه را از گندم جدا سازد. خداوند همهٔ کسانی را که به کلامِ او ایمان دارند فرا می‌خواند که از خواب بیدار شوند. نوری گران‌بها، مناسبِ این زمان، آمده است. این نور، حقیقتِ کتاب‌مقدسی است که خطرهایی را که درست بر ما سایه افکنده‌اند آشکار می‌سازد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای جدیِ کتاب‌مقدس و دقیق‌ترین بررسیِ مواضعی که بر آن‌ها ایستاده‌ایم رهنمون شود. خدا می‌خواهد که همهٔ وجوه و مواضعِ حقیقت، با دعا و روزه، به‌طور کامل و پیگیرانه موردِ کاوش قرار گیرد. ایمانداران نباید بر گمان‌ها و تصوراتِ مبهم دربارهٔ آنچه حقیقت را تشکیل می‌دهد آرام گیرند. ایمانِ آنان باید استوارانه بر کلامِ خدا بنا شده باشد، تا چون زمانِ آزمون فرا رسد و برای پاسخ‌گویی دربارهٔ ایمانِ خود به حضورِ شوراها آورده شوند، بتوانند با حلم و خوف، دلیلی برای امیدی که در ایشان است ارائه کنند.»

> «مضطرب سازید، مضطرب سازید، مضطرب سازید. موضوعاتی که ما به جهان عرضه می‌کنیم، باید برای ما واقعیتی زنده باشند. مهم است که در دفاع از تعالیمی که آن‌ها را اصول بنیادین ایمان می‌شماریم، هرگز به خود اجازه ندهیم از استدلال‌هایی بهره گیریم که کاملاً استوار نباشند. این‌گونه استدلال‌ها ممکن است برای خاموش ساختن مخالف سودمند واقع شوند، اما موجب حرمت حقیقت نمی‌گردند. ما باید استدلال‌های استوار ارائه کنیم؛ استدلال‌هایی که نه تنها مخالفان ما را خاموش سازند، بلکه دقیق‌ترین و موشکافانه‌ترین بررسی را نیز تاب آورند. در میان کسانی که خود را برای مجادله‌گری پرورش داده‌اند، این خطر بزرگ وجود دارد که کلام خدا را با انصاف به کار نبرند. در رویارویی با یک مخالف، باید کوشش صمیمانه ما این باشد که موضوعات را به گونه‌ای عرضه کنیم که در ذهن او اقناع پدید آید، نه این‌که صرفاً در مؤمن اطمینان ایجاد کنیم.»

> «هر اندازه هم که پیشرفت فکریِ انسان باشد، مبادا حتی برای لحظه‌ای گمان کند که دیگر نیازی به کاوشی ژرف و پیوسته در کتب مقدّس برای دریافت نوری بیشتر نیست. ما، به‌عنوان یک قوم، فراخوانده شده‌ایم که هر یک به‌طور فردی دانشجوی نبوت باشیم. باید با جدّیت مراقب باشیم تا هر پرتوی از نوری را که خدا به ما عرضه خواهد کرد، تشخیص دهیم. ما باید نخستین درخشش‌های حقیقت را دریابیم؛ و از طریق مطالعه‌ای آمیخته با دعا، می‌توان نوری روشن‌تر به دست آورد که بتوان آن را در برابر دیگران قرار داد.»

> «Όταν ο λαός του Θεού βρίσκεται σε άνεση και είναι ικανοποιημένος με τη σημερινή του διαφώτιση, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι Εκείνος δεν θα τον ευνοήσει. Είναι θέλημά Του να προχωρούν πάντοτε εμπρός, ώστε να λαμβάνουν το αυξανόμενο και διαρκώς αυξανόμενο φως που λάμπει γι’ αυτούς. Η παρούσα στάση της εκκλησίας δεν είναι ευάρεστη στον Θεό. Έχει εισχωρήσει μια αυτοπεποίθηση που τους έχει οδηγήσει να μη νιώθουν καμία ανάγκη για περισσότερη αλήθεια και μεγαλύτερο φως. Ζούμε σε καιρό κατά τον οποίο ο Σατανάς εργάζεται δεξιά και αριστερά, μπροστά και πίσω μας· κι όμως, ως λαός, κοιμόμαστε. Ο Θεός θέλει να ακουστεί μια φωνή που θα αφυπνίσει τον λαό Του σε δράση.

> «به‌جای آنکه جان را برای دریافت پرتوهای نور از آسمان بگشایند، برخی در جهتی مخالف عمل کرده‌اند. هم از طریق مطبوعات و هم از منبر، دیدگاه‌هایی دربارهٔ الهامِ کتاب‌مقدس عرضه شده است که تأیید روح یا کلام خدا را ندارد. بی‌تردید، هیچ انسان یا گروهی از انسان‌ها نباید بر خود روا دارد که در موضوعی به این درجه از اهمیت، نظریه‌هایی را پیش نهد، مگر آنکه “خداوند چنین می‌فرماید”ی آشکار برای پشتیبانی از آن داشته باشد. و هنگامی که انسان‌ها، دربرگرفته به ناتوانی‌های بشری، و کمابیش متأثر از تأثیرات پیرامون، و دارای گرایش‌های موروثی و پرورش‌یافته‌ای که از آن دورند که ایشان را حکیم یا آسمانی‌ذهن سازند، بر آن می‌شوند که کلام خدا را به محاکمه کشند و دربارهٔ اینکه چه چیز الهی است و چه چیز انسانی، داوری کنند، بی‌مشورت خدا عمل می‌کنند. خداوند چنین کاری را کامیاب نخواهد ساخت. اثر آن فاجعه‌بار خواهد بود، هم بر آن‌که به آن مشغول است و هم بر آنان که آن را همچون کاری از جانب خدا می‌پذیرند. بدبینی در ذهن بسیاری، به سبب نظریه‌هایی که دربارهٔ ماهیت الهام عرضه شده، برانگیخته شده است. موجودات متناهی، با دیدگاه‌های محدود و کوته‌بینانهٔ خود، خویشتن را شایستهٔ نقدِ کتب مقدس می‌شمارند و می‌گویند: “این بخش لازم است، و آن بخش لازم نیست، و الهام‌شده نیست.”»

> مسیح در خصوص کتب مقدس عهد عتیق، که تنها بخشی از کتاب‌مقدس بود که مردم زمان او در اختیار داشتند، هیچ‌گونه دستورالعملی از آن دست نداد. تعالیم او برای آن طرح شده بود که اذهان ایشان را به سوی عهد عتیق معطوف سازد و مضامین عظیمی را که در آن عرضه شده بود، با وضوحی بیشتر در پرتو نور قرار دهد. قرن‌ها قوم اسرائیل خود را از خدا جدا ساخته بودند، و حقایق گران‌بهایی را که او به ایشان سپرده بود از نظر دور کرده بودند. این حقایق زیر قالب‌ها و مراسم خرافی پنهان شده بود، قالب‌ها و مراسمی که معنای حقیقی آن‌ها را مستور می‌ساخت. مسیح آمد تا آوار و زباله‌ای را که درخشش آن‌ها را تیره کرده بود، برطرف سازد. او آن‌ها را همچون گوهرهای گران‌بها در جایگاهی نو قرار داد. او نشان داد که نه‌تنها از تکرار حقایق کهن و آشنای پیشین روی‌گردان نیست، بلکه آمده است تا آن‌ها را در قوت و زیبایی حقیقی‌شان آشکار سازد؛ جلالی که مردمان زمان او هرگز آن را درنیافته بودند. او که خود پدیدآورندهٔ این حقایقِ مکشوف بود، می‌توانست معنای راستین آن‌ها را بر مردم بگشاید و آنان را از بدفهمی‌ها و نظریه‌های باطلی که رهبران، برای سازگار ساختن با وضعیت ناتقدیس‌یافتهٔ خویش، تهیدستی‌شان از روحانیت و فقدان محبت خدا، اختیار کرده بودند، رهایی بخشد. او آنچه را که این حقایق را از حیات و نیروی حیاتی تهی ساخته بود کنار افکند، و آن‌ها را با همهٔ طراوت و قوت نخستینشان به جهان بازگردانید.

> «اگر روح مسیح را داریم و با او همکار هستیم، بر عهدهٔ ماست که کاری را که او برای انجامش آمد، به پیش ببریم. حقایق کتاب‌مقدس بار دیگر به‌واسطهٔ رسوم، سنّت، و تعالیم باطل در پردهٔ ابهام فرو رفته‌اند. آموزه‌های نادرستِ الهیاتِ رایج، هزاران هزار تن را شکاک و بی‌ایمان ساخته است. خطاها و ناسازگاری‌هایی وجود دارد که بسیاری آنها را به‌عنوان تعلیم کتاب‌مقدس محکوم می‌کنند، حال آنکه در واقع، تفسیرهای نادرست از کلام مقدس‌اند که در طی اعصارِ تاریکیِ پاپی پذیرفته شده‌اند. انبوهی از مردم به تصوری نادرست از خدا دل بسته‌اند، همان‌گونه که یهودیان نیز، که به‌سبب خطاها و سنّت‌های زمان خود به گمراهی افتاده بودند، تصوری باطل از مسیح داشتند. «اگر آن را می‌دانستند، هرگز خداوندِ جلال را مصلوب نمی‌کردند.» بر عهدهٔ ماست که شخصیت حقیقی خدا را به جهان آشکار سازیم. به‌جای خرده‌گیری از کتاب‌مقدس، بیایید بکوشیم تا به‌وسیلهٔ تعلیم و نمونه، حقایق مقدس و حیات‌بخش آن را به جهان عرضه کنیم، تا «فضایل او را اعلام نمایید که شما را از ظلمت به نور عجیب خود خوانده است.»

> جو بُرائیاں آہستہ آہستہ ہمارے درمیان سرایت کرتی رہی ہیں، اُنہوں نے بےمحسوس طور پر افراد اور کلیسیاؤں کو خدا کے لیے تعظیم سے دُور کر دیا ہے، اور اُس قدرت کو اُن سے روک دیا ہے جسے وہ اُنہیں دینا چاہتا ہے۔

> «برادران من، بگذارید کلام خدا همان‌گونه که هست پابرجا بماند. مبادا حکمت بشری جسارت ورزد که از قوت حتی یک عبارت از کتب مقدس بکاهد. آن اعلامِ داوریِ هولناک در مکاشفه باید ما را از اتخاذ چنین موضعی برحذر دارد. به نام سرورم به شما فرمان می‌دهم: “کفش‌هایت را از پاهایت بیرون کن، زیرا مکانی که بر آن ایستاده‌ای زمین مقدس است.”» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۰۷–۷۱۱.

Back to Articles