Article

# Elijah - Number Eight

ایلیاہ — نمبر آٹھ

Jericho

یریحا

Author

Jeff Pippenger

Published

October 9, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the beginning of ancient literal Israel and also the beginning of modern spiritual Israel, at the Red Sea crossing, and then at the great disappointment, a series of progressive tests began that ultimately arrived at the final test. The failure of that last test in the book of Numbers and in Millerite history marks the beginning of a wilderness wandering.

در آغازِ اسرائیلِ باستانِ حقیقی، و نیز در آغازِ اسرائیلِ روحانیِ نوین، در عبور از دریای سرخ، و سپس در ناامیدیِ عظیم، سلسله‌ای از آزمون‌های تدریجی آغاز شد که سرانجام به آزمون نهایی رسید. شکست در آن آخرین آزمون، در کتاب اعداد و در تاریخ میلریتی، آغازِ سرگردانی در بیابان را رقم می‌زند.

> “For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.

> «چهل سال تمام، بی‌ایمانی، غرولند، و عصیان، اسرائیلِ باستان را از سرزمین کنعان محروم ساخت. همان گناهان، ورود اسرائیلِ جدید را به کنعان آسمانی به تأخیر انداخته است. در هیچ‌یک از این دو مورد، تقصیری متوجه وعده‌های خدا نبوده است. این بی‌ایمانی، دنیاطلبی، ناتقدیس‌یافتگی، و نزاع در میان مردمی که به خداوند اقرار می‌کنند، ما را این همه سال در این جهانِ گناه و اندوه نگاه داشته است.»

> “We may have to remain here in this world because of insubordination many more years, as did the children of Israel; but for Christ’s sake, His people should not add sin to sin by charging God with the consequence of their own wrong course of action.” Evangelism, 696.

> «شاید به سبب نافرمانی ناچار باشیم سال‌های بسیارِ بیشتری در این جهان بمانیم، همان‌گونه که بنی‌اسرائیل ماندند؛ اما قوم او به خاطر مسیح نباید با نسبت دادن پیامدِ راه و روشِ نادرستِ خود به خدا، گناهی بر گناه بیفزایند.» بشارت، 696.

At the end of ancient Israel’s history, as in the beginning there was a progressive testing process which ended when ancient literal Israel was taken into captivity in Babylon. At the end of modern spiritual Israel, they too will face a progressive testing process. That process ends when Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law. As with ancient Israel, modern Israel will be taken captive by spiritual Babylon.

در پایان تاریخ اسرائیل باستان، همان‌گونه که در آغاز نیز بود، فرایندی تدریجی از آزمون وجود داشت که آنگاه به پایان رسید که اسرائیل لفظیِ باستان به اسارتِ بابل برده شد. در پایانِ اسرائیل روحانیِ مدرن نیز، آنان نیز با فرایندی تدریجی از آزمون روبه‌رو خواهند شد. آن فرایند زمانی پایان می‌یابد که اَدونتیست‌های لااودیسیه‌ای در هنگام قانون یکشنبه سرنگون شوند. همان‌گونه که در مورد اسرائیل باستان بود، اسرائیل مدرن نیز به اسارتِ بابلِ روحانی برده خواهد شد.

The Millerite movement that began prophetically in 1798, and ended officially in 1863, typifies the movement of the one hundred and forty-four thousand that began in 1989 and ends at the close of human probation and the Second Coming of Christ. Between the ending of the Millerite movement and the arrival of the mighty movement of the third angel, is the history of the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church.

تحریکِ میلری که به‌گونه‌ای نبوی در سال 1798 آغاز شد و به‌طور رسمی در سال 1863 پایان یافت، نمونه و مظهرِ حرکتِ صد و چهل و چهار هزار نفری است که در سال 1989 آغاز می‌شود و با پایان یافتن مهلتِ آزمایشِ بشر و آمدنِ دومِ مسیح خاتمه می‌یابد. میان پایانِ جنبشِ میلری و ظهورِ آن حرکتِ عظیمِ فرشتهٔ سوم، تاریخِ کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روز هفتم که به‌طور قانونی به ثبت رسیده است، قرار دارد.

> “A distance of only eleven days’ journey lay between Sinai and Kadesh, on the borders of Canaan; and it was with the prospect of speedily entering the goodly land that the hosts of Israel resumed their march when the cloud at last gave the signal for an onward movement. Jehovah had wrought wonders in bringing them from Egypt, and what blessings might they not expect now that they had formally covenanted to accept Him as their Sovereign, and had been acknowledged as the chosen people of the Most High?” Patriarchs and Prophets, 376.

> «میان سینا و قادِش، بر مرزهای کنعان، تنها مسافت سفری یازده‌روزه قرار داشت؛ و با چشم‌اندازِ ورودِ به‌زودی به آن سرزمینِ نیکو بود که لشکرهای اسرائیل، هنگامی که سرانجام ابر علامت حرکت به پیش را داد، بار دیگر کوچ خود را از سر گرفتند. یهوه در بیرون آوردن ایشان از مصر شگفتی‌ها پدید آورده بود، و اکنون که رسماً عهد بسته بودند او را به‌عنوان فرمانروای خویش بپذیرند، و به‌عنوان قوم برگزیدهٔ حضرتِ اعلی شناخته شده بودند، چه برکاتی نمی‌توانستند انتظار داشته باشند؟» مشایخ و انبیا، ۳۷۶.

Their short journey ended up being forty years, due to their unbelief and disobedience. Had they manifested a faith that was based upon their mighty deliverance out of slavery, they would have soon crossed over the Jordan river and entered into the Promised Land. Their first obstacle thereafter would have been the same obstacle that Joshua later took up. After forty years, literal Israel left the wilderness for the Promised Land, and Jericho was their first step, and it stands as a symbol of the power of God unto salvation unto everyone that believes. Jericho is also the symbol of the work that the Millerite movement was to confront in 1863, but they retreated into the wilderness. The symbolism of Elijah is directly connected with the symbolism of Jericho, and it is informative to consider Elijah’s historical connection with Jericho.

سفر کوتاه ایشان، به سبب بی‌ایمانی و نافرمانی‌شان، به چهل سال انجامید. اگر ایمانی را ظاهر ساخته بودند که بر رهایی عظیم ایشان از بندگی استوار بود، به‌زودی از رود اردن عبور می‌کردند و به سرزمین موعود داخل می‌شدند. نخستین مانع ایشان پس از آن، همان مانعی می‌بود که یوشع بعدها با آن روبه‌رو شد. پس از چهل سال، اسرائیلِ حقیقی بیابان را به سوی سرزمین موعود ترک کرد، و اَریحا نخستین گام ایشان بود، و آن به‌عنوان نمادی از قدرت خدا برای نجات هر که ایمان آورد، برپا می‌ایستد. اَریحا همچنین نماد کاری است که جنبش میلریتی می‌بایست در سال 1863 با آن مواجه شود، اما آنان به بیابان عقب‌نشینی کردند. نمادشناسی ایلیا به‌طور مستقیم با نمادشناسی اَریحا مرتبط است، و شایسته است پیوند تاریخی ایلیا با اَریحا را در نظر بگیریم.

> Now the rest of the acts of Omri which he did, and his might that he showed, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Israel? So Omri slept with his fathers, and was buried in Samaria: and Ahab his son reigned in his stead. And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:27–17:1.

> اور باقی کارهای عمری که انجام داد، و دلاوری او که نشان داد، آیا در کتاب تواریخ پادشاهان اسرائیل مکتوب نیست؟ پس عمری با پدران خود خوابید و در سامره دفن شد؛ و اخاب، پسرش، به جای او سلطنت کرد. و در سال سی‌وهشتمِ آسا، پادشاه یهودا، اخاب پسر عمری بر اسرائیل به پادشاهی آغاز کرد؛ و اخاب پسر عمری بیست‌ودو سال در سامره بر اسرائیل سلطنت نمود. و اخاب پسر عمری در نظر خداوند بیش از همهٔ کسانی که پیش از او بودند، شرارت ورزید. و واقع شد که گویا راه رفتن در گناهان یربعام پسر نباط برای او امری سبک بود، که ایزابل، دختر اِتبَعْل، پادشاه صیدونیان را به زنی گرفت و رفت و بعل را عبادت کرد و او را پرستش نمود. و برای بعل در خانهٔ بعل، که در سامره بنا کرده بود، مذبحی برپا داشت. و اخاب اشیره‌ای ساخت؛ و اخاب بیش از همهٔ پادشاهان اسرائیل که پیش از او بودند، یهوه خدای اسرائیل را به خشم آورد. در روزگار او، حِیئیلِ بیت‌ایلی اَریحا را بنا کرد؛ بنیاد آن را بر ابیرام، نخست‌زادهٔ خود، نهاد و دروازه‌هایش را بر سگوب، پسر کوچک‌تر خود، برپا کرد، مطابق کلام خداوند که به‌واسطهٔ یوشع بن نون گفته بود. و ایلیا تِشبی، که از ساکنان جلعاد بود، به اخاب گفت: «به حیات یهوه، خدای اسرائیل، که در حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنمی خواهد بود و نه بارانی، مگر به فرمان کلام من.» اول پادشاهان 16:27–17:1.

The confrontation that Elijah had with the gods of Ahab and Jezebel at Mount Carmel was in response to the apostasy of the northern kingdom of Israel’s seventh king who “did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him.” The word ‘provoke’ in the passage, is a reference to the “day of provocation” that was represented by the tenth test in Numbers fourteen. Ahab’s provoking of God represented the last of ten tests that was brought about by the evil report of ten spies in Numbers fourteen. Therefore, it represents the last test for the Millerite movement and the last test for the one hundred and forty-four thousand.

تقابل الیاس با خدایان اخاب و ایزابل بر کوه کرمل، پاسخی بود به ارتدادِ هفتمین پادشاهِ پادشاهی شمالیِ اسرائیل که «بیش از همهٔ پادشاهان اسرائیل که پیش از او بودند، یَهُوَه خدای اسرائیل را به خشم آورد.» واژهٔ «به خشم آورد» در این عبارت، اشاره‌ای است به «روزِ اغضاب» که در آزمون دهمِ اعداد چهارده به تصویر کشیده شده بود. به خشم آوردنِ خدا از سوی اخاب، نمودارِ آخرینِ ده آزمونی بود که به‌سببِ گزارشِ شریرانهٔ ده جاسوس در اعداد چهارده پدید آمد. ازاین‌رو، این امر نمایانگرِ آخرین آزمون برای جنبشِ میلریتی و آخرین آزمون برای یکصد و چهل و چهار هزار تن است.

> Wherefore as the Holy Ghost saith, Today if ye will hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness. Hebrews 3:7, 8.

> لہٰذا جیسا کہ روحُ القدس فرماتا ہے: آج اگر تم اُس کی آواز سنو، تو اپنے دل سخت نہ کرو، جیسا کہ مخالفت کے وقت، بیابان میں آزمایش کے دن کیا گیا۔ عبرانیوں 3:7، 8۔

In the prophetic “day of provocation” represented by Ahab, the prophet Elijah prayed that if it was necessary, God would bring judgments upon Israel that His people might repent from the sins they were participating in.

در «روزِ تحریض»ِ نبوی که به‌وسیلهٔ اخاب نمایانده شده است، نبی ایلیا دعا کرد که اگر لازم باشد، خدا داوری‌هایی را بر اسرائیل فرود آورد تا قوم او از گناهانی که در آن‌ها مشارکت می‌ورزیدند، توبه کنند.

> “The people of Israel had gradually lost their fear and reverence for God until His word through Joshua had no weight with them. ‘In his [Ahab’s] days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his first-born, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun.’

> قومِ اسرائیل بتدریج خدا کے خوف اور اُس کی ہیبت و تعظیم سے محروم ہوتے گئے، یہاں تک کہ یشوع کے وسیلہ سے اُس کا کلام اُن کی نگاہ میں بے وزن ہو گیا۔ “اُسی [اخاب] کے ایام میں حِیئیل بیت‌ایلی نے یریحو کو بنایا: اُس نے اُس کی بنیاد اپنے پہلوٹھے ابیرام میں ڈالی، اور اُس کے پھاٹک اپنے سب سے چھوٹے بیٹے سجوب میں نصب کیے، خداوند کے اُس کلام کے مطابق جو اُس نے نون کے بیٹے یشوع کی معرفت فرمایا تھا۔”

> “While Israel was apostatizing, Elijah remained a loyal and true prophet of God. His faithful soul was greatly distressed as he saw that unbelief and infidelity were fast separating the children of Israel from God, and he prayed that God would save His people. He entreated that the Lord would not wholly cast away His sinning people, but that He would by judgments if necessary arouse them to repentance and not permit them to go to still greater lengths in sin and thus provoke Him to destroy them as a nation.

> «در حالی که اسرائیل در ارتداد فرو می‌رفت، ایلیا همچنان نبی‌ای امین و راستینِ خدا باقی ماند. جانِ وفادار او سخت دردمند بود، زیرا می‌دید که بی‌ایمانی و بی‌وفایی به‌سرعت فرزندان اسرائیل را از خدا جدا می‌سازد، و دعا می‌کرد که خدا قوم خویش را نجات دهد. او با تضرع درخواست می‌کرد که خداوند قومِ گناهکارِ خود را به‌کلی طرد نکند، بلکه اگر لازم باشد، به‌وسیلهٔ داوری‌ها آنان را به توبه بیدار سازد و نگذارد که در گناه به باز هم مراحل شدیدتری پیش روند و بدین‌سان او را برانگیزند که ایشان را به‌عنوان یک ملت هلاک سازد.»

> “The message of the Lord came to Elijah to go to Ahab with the denunciations of His judgments because of the sins of Israel. Elijah traveled day and night until he reached the palace of Ahab. He solicited no admission, and waited not to be formally announced. All unexpectedly to Ahab, Elijah stands before the astonished king of Samaria in the coarse garments usually worn by the prophets. He makes no apology for his abrupt appearance, without invitation; but, raising his hands to heaven, he solemnly affirms by the living God, who made the heavens and the earth, the judgments which would come upon Israel: ‘There shall not be dew nor rain these years, but according to my word.’

> «پیام خداوند به ایلیا رسید تا نزد اخاب برود و به سبب گناهان اسرائیل، احکام داوری‌های او را اعلام کند. ایلیا شب و روز سفر کرد تا به قصر اخاب رسید. او هیچ‌گونه اجازهٔ ورود نطلبید و درنگ نکرد تا به‌طور رسمی اعلام حضور شود. ناگهان و به‌کلی برخلاف انتظار اخاب، ایلیا در برابر آن پادشاه شگفت‌زدهٔ سامره، با جامه‌های خشن که انبیا معمولاً بر تن می‌کردند، می‌ایستد. او برای ظهور ناگهانی و بی‌دعوت خود هیچ عذری نمی‌آورد؛ بلکه دست‌های خود را به سوی آسمان بلند کرده، به خدای زنده، که آسمان‌ها و زمین را آفرید، با هیبتی solemn داوری‌هایی را که بر اسرائیل خواهد آمد، تأیید می‌کند: “در این سال‌ها نه شبنمی خواهد بود و نه بارانی، مگر به کلام من.”»

> “This startling denunciation of God’s judgments because of the sins of Israel fell like a thunderbolt upon the apostate king. He seemed to be paralyzed with amazement and terror; and before he could recover from his astonishment, Elijah, without waiting to see the effect of his message, disappeared as suddenly as he came. His work was to speak the word of woe from God, and he instantly withdrew. His word had locked up the treasures of heaven, and his word was the only key which could open them again.” Testimonies, volume 3, 273.

> «این نکوهش تکان‌دهنده از داوری‌های خدا به سبب گناهان اسرائیل، همچون صاعقه‌ای بر آن پادشاه مرتد فرود آمد. او گویی از شگفتی و هراس فلج شده بود؛ و پیش از آنکه بتواند از بهت خود به درآید، ایلیا، بی‌آنکه درنگ کند تا اثر پیام خود را ببیند، همان‌گونه که آمده بود، ناگهان ناپدید شد. کار او این بود که کلامِ وای را از جانب خدا بیان کند، و بی‌درنگ کناره گرفت. کلام او خزائن آسمان را بسته بود، و کلام او یگانه کلیدی بود که می‌توانست بار دیگر آنها را بگشاید.» Testimonies, volume 3, 273.

Israel had forgotten that Joshua had strictly commanded them not to associate with the heathen nations, and to never rebuild Jericho. Though the battle of Jericho was a tremendous demonstration of God’s power and a symbol of God’s promise to lead His people into the Promised Land, there was also a sin, a curse and a deliverance associated with Jericho. The ‘sin’ was that of Achan who coveted the wealth and influence of Jericho, the ‘curse’ was upon any man that would rebuild Jericho and the harlot Rahab represented the ‘deliverance’. Achan wanted the beautiful Babylonian robe. He thought he could hide his sin, as Adam and Eve sought to hide their sin with a garment of fig leaves. Achan wanted the prosperity that Jericho represented, and he wished to be associated with Babylon.

اسرائیل فراموش کرده بود که یوشع به‌سختی به آنان فرمان داده بود با امت‌های بت‌پرست معاشرت نکنند و هرگز اَریحا را از نو بنا نسازند. هرچند نبرد اَریحا نمایشی عظیم از قدرت خدا و نمادی از وعدهٔ خدا برای رهبری قوم خویش به سرزمین موعود بود، با این همه، گناهی، لعنتی و رهایی‌ای نیز با اَریحا مرتبط بود. «گناه» گناهِ عَخان بود که به ثروت و نفوذ اَریحا طمع ورزید؛ «لعنت» بر هر مردی بود که اَریحا را از نو بنا کند؛ و راحابِ فاحشه نمایانگر «رهایی» بود. عَخان آن ردای زیبای بابِلی را می‌خواست. او می‌پنداشت که می‌تواند گناه خود را پنهان کند، چنان‌که آدم و حوا کوشیدند گناه خویش را با پوششی از برگ‌های انجیر پنهان سازند. عَخان خواهان رفاهی بود که اَریحا نمایندگی می‌کرد، و آرزو داشت با بابل مرتبط باشد.

Jericho is set forth as a symbol of the work of carrying the third angel’s message to the world, but it possesses a warning about the sin of loving and trusting in the world. The symbol of Jericho also contains a curse against the rebuilding of Jericho and Rahab represents those still in Babylon that come out when the loud cry of the third angel is proclaimed.

اریحا به‌منزلهٔ نمادی از کارِ رساندنِ پیامِ فرشتهٔ سوم به جهان ارائه شده است، اما در خود هشداری نیز دربارهٔ گناهِ محبت ورزیدن به جهان و اعتماد کردن به آن دارد. نمادِ اَریحا همچنین دربردارندهٔ لعنتی بر بازسازیِ اَریحا است، و راحاب نمایانگرِ کسانی است که هنوز در بابِل‌اند و هنگامی که فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم اعلام می‌شود، از آن بیرون می‌آیند.

> “Elijah’s faithful soul was grieved. His indignation was aroused, and he was jealous for the glory of God. He saw that Israel was plunged into fearful apostasy. And when he called to mind the great things that God had wrought for them, he was overwhelmed with grief and amazement. But all this was forgotten by the majority of the people. He went before the Lord, and, with his soul wrung with anguish, pleaded for Him to save His people if it must be by judgments. He pleaded with God to withhold from His ungrateful people dew and rain, the treasures of heaven, that apostate Israel might look in vain to their gods, their idols of gold, wood, and stone, the sun, moon, and stars, to water and enrich the earth, and cause it to bring forth plentifully. The Lord told Elijah that He had heard his prayer and would withhold dew and rain from His people until they should turn unto Him with repentance.

> روحِ وفادارِ ایلیا اندوهگین بود. خشم او برانگیخته شده بود، و برای جلال خدا غیرت می‌ورزید. او می‌دید که اسرائیل در ارتدادی هولناک فرو رفته است. و چون کارهای عظیمی را که خدا برای آنان به‌عمل آورده بود به یاد می‌آورد، از غم و حیرت مغلوب می‌شد. اما اکثریت قوم همهٔ اینها را از یاد برده بودند. او به حضور خداوند رفت و با جانِ فشرده از anguish، از او تمنا کرد که قوم خویش را نجات دهد، اگر لازم است به‌وسیلهٔ داوری‌ها. او از خدا استدعا کرد که شبنم و باران را، که خزائن آسمان‌اند، از قوم ناسپاس خویش بازدارد، تا اسرائیلِ مرتد بیهوده به خدایان خود، به بت‌های زرین و چوبین و سنگین خویش، به خورشید و ماه و ستارگان، چشم بدوزد تا زمین را آب دهند و بارور سازند و موجب شوند که آن به فراوانی محصول آورد. خداوند به ایلیا گفت که دعای او را شنیده است و شبنم و باران را از قوم خود بازخواهد داشت تا آنگاه که با توبه به سوی او بازگردند.

> “God had specially guarded His people against mingling with the idolatrous nations around them, lest their hearts should be deceived by the attractive groves and shrines, temples and altars, which were arranged in the most expensive, alluring manner to pervert the senses so that God would be supplanted in the minds of the people.

> «خدا قوم خود را به‌گونه‌ای ویژه از درآمیختن با ملت‌های بت‌پرستِ پیرامونشان محافظت کرده بود، مبادا دل‌هایشان به‌وسیلهٔ بیشه‌ها و زیارتگاه‌ها، معبدها و مذبح‌های فریبنده که به پرهزینه‌ترین و دل‌فریب‌ترین صورت آراسته شده بودند، اغوا گردد و حواسشان چنان منحرف شود که خدا در ذهن قوم جای خود را از دست بدهد.»

> “The city of Jericho was devoted to the most extravagant idolatry. The inhabitants were very wealthy, but all the riches that God had given them they counted as the gift of their gods. They had gold and silver in abundance; but, like the people before the Flood, they were corrupt and blasphemous, and insulted and provoked the God of heaven by their wicked works. God’s judgments were awakened against Jericho. It was a stronghold. But the Captain of the Lord’s host Himself came from heaven to lead the armies of heaven in an attack upon the city. Angels of God laid hold of the massive walls and brought them to the ground. God had said that the city of Jericho should be accursed and that all should perish except Rahab and her household. These should be saved because of the favor that Rahab showed the messengers of the Lord. The word of the Lord to the people was: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’

> شهر اَریحا به افراطی‌ترین گونهٔ بت‌پرستی وقف شده بود. ساکنان آن بسیار ثروتمند بودند، اما تمامی ثروتی را که خدا به ایشان داده بود، عطیهٔ خدایان خود می‌شمردند. زر و سیم را به فراوانی داشتند؛ لیکن همچون مردمِ پیش از طوفان، فاسد و کفرگو بودند، و با اعمال شریرانهٔ خویش خدای آسمان را اهانت می‌کردند و به خشم می‌آوردند. احکام خدا بر ضد اَریحا بیدار شد. آنجا دژی استوار بود. اما خودِ سردارِ لشکرِ خداوند از آسمان فرود آمد تا لشکرهای آسمان را در یورش بر شهر رهبری کند. فرشتگان خدا دیوارهای عظیم را فروگرفتند و آنها را به زمین افکندند. خدا فرموده بود که شهر اَریحا ملعون باشد و همه هلاک شوند، جز راحاب و خاندانش. اینان باید نجات می‌یافتند، به سبب لطفی که راحاب به فرستادگانِ خداوند نشان داده بود. کلام خداوند به قوم چنین بود: «و شما، به هر نحو، خویشتن را از آن چیزِ ملعون نگاه دارید، مبادا چون از آن چیزِ ملعون بگیرید، خود را ملعون سازید و اردوی اسرائیل را لعنت کرده، آن را مضطرب گردانید.» «و یوشَع در آن وقت ایشان را قسم داد و گفت، ملعون باد نزد خداوند آن مردی که برخیزد و این شهر اَریحا را بنا کند؛ بنیاد آن را بر نخست‌زادهٔ خود خواهد نهاد، و دروازه‌هایش را بر کوچک‌ترین پسر خود برپا خواهد کرد.»

> “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God. He guarded His people by most positive commands; yet notwithstanding the solemn injunction from God by the mouth of Joshua, Achan ventured to transgress. His covetousness led him to take of the treasures that God had forbidden him to touch because the curse of God was upon them. And because of this man’s sin the Israel of God were as weak as water before their enemies.

> «خدا در مورد اَریحا بسیار دقیق و سخت‌گیر بود، مبادا قوم به چیزهایی که ساکنان آن پرستیده بودند دل‌بسته شوند و دل‌های ایشان از خدا منحرف گردد. او قوم خود را با فرمان‌هایی کاملاً صریح و قاطع محافظت کرد؛ با این همه، علی‌رغم آن حکم جدّی که از جانب خدا به زبان یوشع ابلاغ شده بود، عاخان جرأت کرد که از آن تخطی کند. طمع او وی را بر آن داشت که از گنجینه‌هایی بردارد که خدا او را از دست زدن به آنها منع کرده بود، زیرا لعنت خدا بر آنها بود. و به سبب گناه این مرد، اسرائیلِ خدا در برابر دشمنان خود چون آب ضعیف شدند.»

> “Joshua and the elders of Israel were in great affliction. They lay before the ark of God in most abject humility because the Lord was wroth with His people. They prayed and wept before God. The Lord spoke to Joshua: ‘Get thee up; wherefore liest thou thus upon thy face? Israel hath sinned, and they have also transgressed My covenant which I commanded them: for they have even taken of the accursed thing, and have also stolen, and dissembled also, and they have put it even among their own stuff. Therefore the children of Israel could not stand before their enemies, but turned their backs before their enemies, because they were accursed: neither will I be with you any more, except ye destroy the accursed from among you.’

> «یوشَع و مشایخِ اسرائیل در مصیبتی عظیم بودند. ایشان در نهایتِ فروتنی و خاکساری در برابرِ تابوتِ خدا بر زمین افتاده بودند، زیرا خداوند بر قومِ خود غضبناک شده بود. آنان در حضورِ خدا دعا می‌کردند و می‌گریستند. خداوند به یوشَع گفت: “برخیز؛ چرا چنین به روی خود افتاده‌ای؟ اسرائیل گناه کرده است، و نیز از عهدِ من که به ایشان امر فرموده بودم تجاوز نموده‌اند؛ زیرا حتی از آن چیزِ ملعون گرفته‌اند، و نیز دزدی کرده‌اند، و نیز مکر ورزیده‌اند، و آن را در میانِ اسبابِ خود نهاده‌اند. از این‌رو بنی‌اسرائیل نتوانستند در برابرِ دشمنانِ خود بایستند، بلکه پشت به دشمنانِ خود کردند، زیرا ملعون شده بودند؛ و دیگر با شما نخواهم بود، مگر آنکه آن چیزِ ملعون را از میانِ خود نابود کنید.”»

> “I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded.” Testimonies, volume 3, 263, 264.

> «به من نشان داده شده است که خدا در اینجا روشن می‌سازد که گناه را در میان کسانی که ادعا می‌کنند قوم نگاه‌دارندهٔ اوامر او هستند، چگونه می‌نگرد. کسانی که او ایشان را به‌طور ویژه سرافراز ساخته است تا تجلیات شگفت‌انگیز قدرت او را مشاهده کنند، چنان‌که اسرائیلِ قدیم مشاهده کرد، و با این همه باز جرأت ورزند که رهنمودهای صریح او را نادیده بگیرند، موضوع غضب او خواهند بود. او می‌خواهد به قوم خود بیاموزد که نافرمانی و گناه در نظر او به‌شدت نفرت‌انگیز است و هرگز نباید آن را سبک شمرد.» Testimonies, volume 3, 263, 264.

The story of Jericho includes the warning to not trust in the perceived strength and glory of the wicked and affluent city. A “city” in Bible prophecy is a kingdom, and Achan took a Babylonian garment. A garment prophetically represents character, so in the “last days,” Achan’s hiding of the Babylonish garment represents a hidden desire to possess the character of spiritual Babylon. The character, or image of spiritual Babylon is what the United States covets when it brings together church and state.

داستان اَریحا این هشدار را در بر دارد که به قدرت و جلالِ ظاهریِ شهرِ شریر و ثروتمند اعتماد نکنیم. «شهر» در نبوتِ کتاب‌مقدس به معنای یک پادشاهی است، و عَخان جامه‌ای بابِلی برداشت. جامه در مفهومِ نبوی نمایانگرِ شخصیت است؛ ازاین‌رو، در «ایّام آخر»، پنهان کردنِ جامهٔ بابِلی از سوی عَخان نمایانگرِ میلی پنهان برای در اختیار داشتنِ شخصیتِ بابِلِ روحانی است. شخصیت، یا صورتِ بابِلِ روحانی، همان چیزی است که ایالات متحده هنگامی که کلیسا و دولت را به هم پیوند می‌دهد، آرزومندِ آن است.

Confronted with the possibility of the youth of the Millerite movement being drafted into the Civil War, and recognizing the need of organization, the leaders of the movement became legally connected with the affluent nation that they were never to assimilate unto. Even the Constitution of that affluent country designed that it was never necessary for a church to be connected with the state. There were denominations that existed during the Millerite time period, that still exist today; some of those denominations have never entered into the legal relationship with the United States government, and their choice to not establish that relationship, never in any way prevented them from organizing their respective churches.

جب میلری تحریک کے نوجوانوں کے خانہ جنگی میں جبری بھرتی کیے جانے کے امکان کا سامنا ہوا، اور تنظیم کی ضرورت کو محسوس کیا گیا، تو اس تحریک کے قائدین قانونی طور پر اس متمول قوم کے ساتھ وابستہ ہو گئے جس کے ساتھ انہیں کبھی بھی ہم شکل نہیں ہونا تھا۔ حتیٰ کہ اس متمول ملک کے آئین ہی نے یہ طے کر رکھا تھا کہ کسی کلیسیا کے لیے ریاست کے ساتھ وابستہ ہونا ہرگز ضروری نہیں تھا۔ میلری دور میں ایسی فرقہ وارانہ جماعتیں موجود تھیں جو آج بھی موجود ہیں؛ ان میں سے بعض جماعتوں نے کبھی ریاستہائے متحدہ کی حکومت کے ساتھ قانونی تعلق قائم نہیں کیا، اور اس تعلق کو قائم نہ کرنے کے ان کے فیصلے نے کسی بھی طور پر انہیں اپنی اپنی کلیسیاؤں کو منظم کرنے سے کبھی نہیں روکا۔

Long after Joshua fought the battle of Jericho, in the time of Ahab, all the warnings of Achan’s apostasy and the destruction of Jericho had been forgotten by God’s apostate people. Elijah prayed to God, requesting if necessary that God’s judgments would be exercised to bring His people to repentance. When Malachi records the final words of the Old Testament the promise is set within the context of the Lord striking the world with a curse. The curse associated with Jericho, was upon any man who would rebuild Jericho. The curse was upon any who would like Achan, desire to trust in the wealth and affluency associated with Jericho. Achan’s “sin” represents the hidden unsanctified inward desire to wear the Babylonish garment. The ‘curse’ was for the work of acting out those inward desires.

مدت‌ها پس از آنکه یوشع در نبرد اَریحا جنگید، در زمان اَخاب، همهٔ هشدارهای مربوط به ارتدادِ عاخان و نابودی اَریحا از یادِ قومِ مرتدِ خدا رفته بود. ایلیا نزد خدا دعا کرد و درخواست نمود که، اگر لازم باشد، داوری‌های خدا به اجرا درآید تا قومِ او را به توبه بازگرداند. هنگامی که ملاکی آخرین سخنانِ عهد عتیق را ثبت می‌کند، وعده در چارچوبِ این واقعیت قرار می‌گیرد که خداوند جهان را به لعنت خواهد زد. لعنتی که با اَریحا پیوند داشت، بر هر کسی بود که اَریحا را از نو بنا کند. لعنت بر هر کسی بود که همچون عاخان، در پی آن باشد که بر ثروت و فراوانیِ مربوط به اَریحا توکل کند. «گناهِ» عاخان نمایانگرِ میلِ درونیِ پنهان و تقدیس‌ناشده برای پوشیدنِ جامهٔ بابِلی است. «لعنت» برای عملِ به ظهور رساندنِ آن امیالِ درونی بود.

Miller’s message was the Elijah message for his time and the Civil War represented the judgments that accompany the Elijah message. In the middle of the Civil War in 1863, Millerite Adventism rebuilt Jericho, as witnessed by the details of Joshua’s curse upon any man who did so.

پیام میلر، برای زمان خود، همان پیام الیاس بود و جنگ داخلی نمایانگر داوری‌هایی بود که پیام الیاس را همراهی می‌کنند. در میانهٔ جنگ داخلی، در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم میلری اَریحا را از نو بنا کرد، چنان‌که جزئیات لعنت یوشع بر هر کسی که چنین کند، بر آن گواهی می‌دهد.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> و یوشع در آن وقت ایشان را سوگند داد و گفت: «ملعون باد آن مرد در حضور خداوند که برخیزد و این شهر، اَریحا، را بنا کند؛ بنیاد آن را بر نخست‌زادهٔ خود خواهد نهاد، و در پسر کهینِ خویش دروازه‌های آن را برپا خواهد کرد.» یوشع ۶:۲۶.

The word “adjured” in the command of Joshua is both an oath and a curse. Cursed if you break Joshua’s command, and blessed if you keep the oath. The word translated as “adjured” is also translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The oath and curse of Moses as Daniel expresses it in chapter nine, is connected with the rebuilding of Jericho.

لفظ «أَحْلَفَ» في أمر يشوع يجمع بين القسم واللعنة معًا. فملعونٌ من ينقض أمر يشوع، ومباركٌ من يحفظ هذا القسم. والكلمة المترجمة «أَحْلَفَ» تُرجمت أيضًا «سبع مرات» في سفر اللاويين، الإصحاح السادس والعشرين. إن قسم موسى ولعنته، كما يعبّر عنهما دانيال في الإصحاح التاسع، مرتبطان بإعادة بناء أريحا.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> हाँ, समस्त इस्राएल ने तेरी व्यवस्था का उल्लंघन किया है, और भटककर तेरी वाणी को न मानने लगे; इस कारण वह शाप हम पर उंडेला गया है, और वह शपथ भी, जो परमेश्वर के दास मूसा की व्यवस्था में लिखी हुई है, क्योंकि हमने उसके विरुद्ध पाप किया है। दानिय्येल 9:11.

Sister White said, “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God.” God was very particular in accomplishing the destruction of Jericho and therefore He was very particular in recording the warning represented by Achan. He was careful in recording the curse associated with rebuilding Jericho and also careful in defining the divine tactics employed in bringing the walls down.

خواهر وایت گفت: «خدا در مورد اَریحا بسیار دقیق بود، مبادا قوم مجذوب چیزهایی شوند که ساکنان آن پرستش کرده بودند و دل‌هایشان از خدا منحرف گردد.» خدا در تحقق بخشیدن به نابودی اَریحا بسیار دقیق بود؛ ازاین‌رو در ثبت هشدارِ نمایان‌شده به‌وسیلهٔ عَخان نیز بسیار دقیق بود. او در ثبت لعنتِ مرتبط با بازسازی اَریحا نیز دقت به‌خرج داد، و همچنین در تعیین تاکتیک‌های الهیِ به‌کاررفته برای فرو افکندن دیوارها با دقت عمل کرد.

It was most certainly Jesus, as the Captain of the Lord’s host that directed the angels to bring Jericho’s walls down, and nothing is done by accident in God’s Word, but in this instance, we have the prophetess telling us that “God was very particular in regard to Jericho.” Seven days the ark was carried around the city, and a day is a year in prophecy. That principle was recorded at the beginning of the forty years of wilderness wandering and at the end of those forty years they compassed Jericho for seven days.

بی‌تردید این خودِ عیسی بود که به‌عنوان سردارِ لشکرِ خداوند، به فرشتگان فرمان داد دیوارهای اَریحا را فرو افکنند؛ و در کلام خدا هیچ چیز از روی تصادف انجام نمی‌شود، اما در این مورد، نبیّه به ما می‌گوید که «خدا در مورد اَریحا بسیار دقیق و خاص بود.» به‌مدت هفت روز، تابوت را گردِ شهر حمل کردند، و در نبوت، یک روز برابر با یک سال است. این اصل در آغازِ چهل سال سرگردانی در بیابان ثبت شد، و در پایانِ آن چهل سال، اَریحا را به‌مدت هفت روز دور زدند.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> مطابق شمارِ اُن دنوں کے جن میں تم نے اُس سرزمین کی جاسوسی کی، یعنی چالیس دن، ہر ایک دن کے بدلے ایک سال، تم اپنی بداعمالیوں کا بوجھ چالیس برس تک اُٹھاؤ گے، اور تم میرے عہد کے ٹوٹنے کو جانو گے۔ گنتی 14:34۔

Seven days the ark was carried around the city and on the seventh-day it was taken around the city “seven times.” This provides two prophetic witnesses that Jericho is associated with the “seven times” of Moses’ oath. God’s covenant people are priests, and seven priests blew seven trumpets.

هفت روز، تابوت به گرد شهر حمل شد و در روز هفتم آن را «هفت بار» به گرد شهر گرداندند. این، دو شاهد نبوی فراهم می‌آورد که اَریحا با «هفت زمانِ» سوگندِ موسی مرتبط است. قومِ عهدِ خدا کاهنان‌اند، و هفت کاهن هفت شیپور نواختند.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، بنایی می‌شوید برای خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدس، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطهٔ عیسی مسیح مقبولِ خداست، تقدیم کنید. اول پطرس ۲:۵

A trumpet represents either a warning message, or a judgment or a call to a holy convocation depending on the context where it is located. In the last days a trumpet is to be blown by the watchmen, as it was blown by the Millerites in their history. The priests represent the watchmen on the walls of Zion that blow a trumpet, warning God’s people of a coming judgment, while also calling those very same people unto a holy convocation.

شیپور، بسته به زمینه‌ای که در آن آمده است، یا نمایانگرِ پیامی هشداردهنده است، یا داوری، یا فراخوانی به محفلی مقدّس. در ایّام آخر، دیده‌بانان باید شیپور بنوازند، همان‌گونه که در تاریخ میلری‌ها نواخته شد. کاهنان، نمایانگرِ دیده‌بانان بر حصارهای صهیون‌اند که شیپور می‌نوازند و قوم خدا را از داوریِ آینده هشدار می‌دهند، و در عین حال همان قوم را به محفلِ مقدّس فرامی‌خوانند.

> Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand … Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly: Gather the people, sanctify the congregation, assemble the elders, gather the children, and those that suck the breasts: let the bridegroom go forth of his chamber, and the bride out of her closet. Let the priests, the ministers of the Lord, weep between the porch and the altar, and let them say, Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach, that the heathen should rule over them: wherefore should they say among the people, Where is their God? Joel 2:1, 15–17.

> در صهیون کرنا را بنوازید، و بر کوه مقدّس من بانگ هشدار برآورید؛ بگذارید همهٔ ساکنان زمین بلرزند، زیرا روز خداوند می‌آید، زیرا نزدیک است... در صهیون کرنا را بنوازید، روزه‌ای را تقدیس کنید، مجمعی solemn فراخوانید؛ قوم را گرد آورید، جماعت را تقدیس نمایید، مشایخ را جمع کنید، کودکان و شیرخوارگان را گرد آورید؛ داماد از حجلهٔ خویش بیرون آید، و عروس از خلوتگاه خود. کاهنان، خادمان خداوند، در میان رواق و مذبح بگریند، و بگویند: ای خداوند، بر قوم خود شفقت فرما، و میراث خویش را به ننگ مسپار تا امت‌ها بر ایشان حکم رانند؛ چرا در میان قوم‌ها گفته شود: خدای ایشان کجاست؟ یوئیل ۲:‏۱، ۱۵–۱۷.

The trumpet message is the Elijah message. All the various usages of the word “seven” in Joshua chapter six, is the same word or a related derivative of the word which is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. Yet the dish of fables handed out by the Laodicean theologians claim that the word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six only represents fullness of power, or completeness or some other foolish variation of their denial that Miller was correct in applying a numerical value to the word translated as “seven times.” The priests led the people around the city seven times, not fully or completely around Jericho. The word translated as “seven times” represents a numerical value!

پیام کرنا همان پیام ایلیاست. همهٔ کاربردهای گوناگونِ واژهٔ «هفت» در فصل ششم یوشع، همان واژه یا مشتقی وابسته از همان واژه‌ای است که در لاویان بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده است. با این همه، آشفته‌خورِ افسانه‌هایی که الهی‌دانان لائودیکیه عرضه می‌کنند، مدعی است که واژه‌ای که در لاویان بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده، فقط نمایانگرِ کمالِ قدرت، یا تمامیت، یا گونه‌ای ابلهانهٔ دیگر از انکارِ این حقیقت است که میلر در اطلاقِ ارزش عددی به واژه‌ای که به «هفت بار» ترجمه شده بود، درست می‌گفت. کاهنان قوم را هفت بار گردِ شهر گردانیدند، نه به‌طور کامل یا تماماً به دور اریحا. واژه‌ای که به «هفت بار» ترجمه شده است، دارای ارزش عددی است!

At Jericho, when the people shouted, it represented the loud cry of the one hundred and forty-four thousand, who are cut out of the mountain without hands in Daniel chapter two, who strike and break in pieces the image.

در اَریحا، هنگامی که قوم بانگ برآوردند، این نمادی از فریادِ بلندِ صد و چهل و چهار هزار نفر بود که در فصل دوم دانیال، بی‌دست از کوه بریده شده‌اند و آن تمثال را می‌زنند و خرد می‌کنند.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> و در ایام این پادشاهان، خدای آسمان‌ها سلطنتی را برپا خواهد کرد که هرگز زایل نخواهد شد؛ و این سلطنت به قومی دیگر واگذار نخواهد گردید، بلکه تمامی این سلطنت‌ها را خرد کرده، به پایان خواهد رسانید؛ و خود تا ابد پایدار خواهد ماند. از آن‌رو که دیدی آن سنگ بی‌دست از کوه بریده شد و آهن و برنج و گل و نقره و طلا را خرد کرد، خدای عظیم بر پادشاه آشکار ساخته است آنچه را که پس از این واقع خواهد شد؛ و خواب یقینی است و تعبیر آن استوار. دانیال ۲:۴۴، ۴۵

God was careful to list the precious metals that were found in Jericho as gold, silver, brass and iron. Prophetically, clay represents God’s people as typified by Rahab. Jericho represents the end of all earthly kingdoms during the loud cry of the one hundred and forty-four thousand.

خدا با دقّت فلزات گران‌بهایی را که در اَریحا یافت می‌شدند—یعنی طلا، نقره، برنج و آهن—برشمرد. از دیدگاه نبوی، گل نمایانگر قوم خداست، چنان‌که در شخصیت راحاب نمونه‌وار به تصویر کشیده شده است. اَریحا نمایانگر پایان همهٔ پادشاهی‌های زمینی در هنگام ندای بلندِ صد و چهل و چهار هزار است.

> But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. Joshua 6:19.

> اما تمام نقره و طلا و ظروف برنجین و آهنین برای خداوند تقدیس شده‌اند؛ آنها به خزانهٔ خداوند داخل خواهند شد. یوشع ۶:۱۹.

Jericho represents the work of conquering the Promised Land, which typifies the work of the mighty movement of the third angel. That work includes a warning, a curse and the saving of those outside the priesthood, as represented by the harlot, Rahab.

اریحا نمایانگر کارِ تسخیرِ سرزمینِ موعود است، که نمونه‌ای از کارِ جنبشِ عظیمِ فرشتۀ سوم به‌شمار می‌آید. آن کار دربرگیرندۀ هشداری، لعنتی، و نجاتِ کسانی است که بیرون از کهانت هستند، چنان‌که در شخصِ راحابِ فاحشه نمود یافته است.

Joshua’s prophetic “curse” was later fulfilled in the days of Ahab and Elijah. The curse against rebuilding Jericho contained the specific prediction that the man that did so, would lose his youngest son when he set up the gates of Jericho, and he would lose his oldest son when he laid the foundations thereof. In the time of Elijah, Hiel the Bethelite fulfilled that prophecy, and his youngest son died when he set up the gates and his oldest son died when he laid the foundations. The “curse” which is associated with the Elijah message was represented by the work of rebuilding Jericho.

لعنتِ نبویِ یوشع بعدتر در ایام اخاب و ایلیا به انجام رسید. لعنت بر بازسازی اَریحا این پیشگوییِ مشخص را دربرداشت که آن مردی که چنین کند، چون دروازه‌های اَریحا را برپا سازد، پسرِ کهینِ خود را از دست خواهد داد، و چون بنیادهای آن را بگذارد، پسرِ مهینِ خود را از دست خواهد داد. در زمان ایلیا، حِیئیلِ بیت‌ایلی آن نبوت را محقق ساخت، و پسرِ کهینِ او هنگامی که دروازه‌ها را برپا ساخت مرد، و پسرِ مهینِ او هنگامی که بنیادها را نهاد مرد. آن «لعنت» که با پیام ایلیا مرتبط است، به‌وسیلهٔ عملِ بازسازیِ اَریحا نمود یافت.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> देखो, मैं यहोवा के उस महान और भयानक दिन के आने से पहले तुम्हारे पास भविष्यद्वक्ता एलिय्याह को भेजूँगा। और वह पितरों का हृदय पुत्रों की ओर, और पुत्रों का हृदय उनके पितरों की ओर फेरेगा; ऐसा न हो कि मैं आकर पृथ्वी को शाप से मारूँ। मलाकी 4:5, 6.

The curse of Millerite history that was associated with Miller’s Elijah message was predicted by Joshua and fulfilled in the time of Elijah and Ahab.

لعنتِ تاریخِ میلری که با پیامِ الیاس‌گونِ میلر مرتبط بود، به‌وسیلهٔ یوشَع پیشگویی شد و در زمانِ الیاس و اَخاب تحقق یافت.

> In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. 1 Kings 16:34.

> در ایام او، حیئلِ بیت‌ایلی اَریحا را بنا کرد؛ بنیاد آن را به بهای اَبیرام، نخست‌زاده‌اش، نهاد، و دروازه‌هایش را به بهای سَجوب، کوچک‌ترین پسرش، برپا ساخت، موافق کلام یهوه که به‌واسطهٔ یوشع بنِ نون فرموده بود. اول پادشاهان 16:34.

The curse of rebuilding Jericho cannot be separated from the manifestation of power that God exercised in bringing the walls of Jericho down. Sister White said, “Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath.” The Millerites had just participated in the manifestation of God’s power that climaxed with the Midnight Cry, yet they rejected Moses’ oath of the seven times which Daniel also identifies as the curse of Moses.

لعنتِ بازسازیِ اَریحا را نمی‌توان از ظهورِ قدرتی که خدا در فروافکندنِ دیوارهای اَریحا به‌کار برد، جدا ساخت. خواهر وایت گفت: «آنان که او ایشان را به‌گونه‌ای خاص مفتخر ساخته است تا نمایش‌های شگفت‌انگیزِ قدرت او را مشاهده کنند، چنان‌که اسرائیلِ باستان مشاهده کرد، و با این همه باز هم جسارت ورزند که از اوامرِ صریحِ او سرپیچی کنند، مشمولِ غضبِ او خواهند بود.» میلری‌ها به‌تازگی در ظهورِ قدرتِ خدا که در ندای نیمه‌شب به اوج رسید، مشارکت کرده بودند؛ بااین‌حال، سوگندِ هفت‌بارهٔ موسی را که دانیال نیز آن را به‌عنوانِ لعنتِ موسی معرفی می‌کند، رد کردند.

Names are a symbol of character in God’s Word, and the name of the man who rebuilt Jericho, along with the names of his oldest and youngest son are very informative. Hiel means the living God of strength and suggests that Hiel was a follower of the living God. The fact that he is identified as a Bethelite identifies him with the church. Abiram, his firstborn means the father of height, in terms of being exalted and lifted up. His youngest son Segub means lofty and to exalt and lift up. All three names represent elements of God’s character, but in the context of the prophecy which they fulfilled, they represent a man who was lifting up and exalting himself above the Almighty God who had brought Jericho down. A “gate” in prophecy represents a church.

نام‌ها در کلام خدا نمادی از شخصیت‌اند، و نام مردی که اَریحا را بازسازی کرد، همراه با نام‌های پسر بزرگ‌تر و پسر کوچک‌ترش، بسیار روشنگر است. «حیئیل» به معنای خدای زندهِ قوّت است و دلالت دارد بر اینکه حیئیل پیرو خدای زنده بود. این واقعیت که او «بیت‌ایلی» معرفی شده است، او را با کلیسا مرتبط می‌سازد. «ابیرام»، نخست‌زادهٔ او، به معنای پدرِ بلندی است، از حیثِ متعالی و برافراشته بودن. پسر کوچک‌تر او «سَجوب» به معنای بلندمرتبه بودن و متعالی ساختن و برافراشتن است. هر سه نام نمایانگر عناصری از شخصیت خدا هستند، اما در بستر نبوتی که آن را به انجام رساندند، نمایانگر مردی هستند که خود را فراتر از خدای قادر مطلقی که اَریحا را فرو افکند، برمی‌افراشت و متعالی می‌ساخت. «دروازه» در نبوت، نمایانگر یک کلیساست.

> “To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

> «براى جانِ فروتن و باایمان، خانهٔ خدا بر زمین، دروازهٔ آسمان است. سرودِ ستایش، دعا، و سخنانى که نمایندگانِ مسیح بر زبان مى‌آورند، وسایلى هستند که خدا معیّن کرده است تا قومى را براى کلیساى بالا، براى آن عبادتِ والاترى که هیچ چیزِ نجس به آن راه نمى‌یابد، آماده سازند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۹۱.

The beginning of the work to start a church began in 1860, as testified to by Adventist historians such as Arthur White, Ellen White’s grandson.

آغازِ کلیسا کے قیام کے کام کا آغاز 1860 میں ہوا، جیسا کہ ایڈونٹسٹ مؤرخین، مثلاً ایلن وائٹ کے پوتے آرتھر وائٹ، کی شہادت سے ثابت ہے۔

> “While Ellen White had written and published at some length on the need of order in managing the work of the church (see Early Writings, 97–104), and while James White had kept this need before the believers in addresses and Review articles, the church was slow to move. What had been presented in general terms, was well received, but when it came to translating this with something constructive there was resistance and opposition. James White’s brief articles in February aroused not a few from complacency, and now a great deal was being said.

> "جيتوڻيڪ ايلن وائيٽ ڪليسا جي ڪم جي انتظام ۾ نظم جي ضرورت بابت ڪافي تفصيل سان لکيو ۽ شايع ڪيو هو (ڏسو Early Writings, 97–104)، ۽ جيتوڻيڪ جيمس وائيٽ تقريرن ۽ Review جي مقالن ۾ هن ضرورت کي ايمان وارن جي سامهون رکندو آيو هو، تڏهن به ڪليسا اڳتي وڌڻ ۾ سُست هئي. جيڪي ڳالهيون عام اصطلاحن ۾ پيش ڪيون ويون هيون، سي چڱيءَ طرح قبول ڪيون ويون، پر جڏهن ڳالهه هن کي ڪنهن تعميري صورت ۾ آڻڻ تي آئي، تڏهن مزاحمت ۽ مخالفت پيدا ٿي. فيبروري ۾ جيمس وائيٽ جا مختصر مقالا ٿورن کي نه پر گهڻن کي بي پروائيءَ مان جاڳائي ڇڏيو، ۽ هاڻي تمام گهڻو چيو پئي ويو."

> “J. N. Loughborough, working with White in Michigan, was the first to respond. His words were in the affirmative, but on the defensive:

> «جی. اِن. لاف‌بورو، که با وایت در میشیگان همکاری می‌کرد، نخستین کسی بود که پاسخ داد. سخنان او مثبت بود، اما حالتی تدافعی داشت:

> “‘Says one, if you organize so as to hold property by law, you will be a part of Babylon. No; I understand there is quite a difference between our being in a position that we can protect our property by law and using the law to protect and enforce our religious views. If it is wrong to protect church property, why is not wrong for individuals to hold any property legally?—Review and Herald, March 8, 1860.’

> «کسی می‌گوید: اگر شما چنان سازمان یابید که بتوانید به موجب قانون مالکیت را در اختیار داشته باشید، جزئی از بابل خواهید بود. نه؛ من می‌فهمم که میان این‌که ما در موقعیتی باشیم که بتوانیم اموال خود را به موجب قانون حفظ کنیم، و این‌که از قانون برای حمایت از دیدگاه‌های دینی خود و تحمیل آن‌ها استفاده کنیم، تفاوتی بسیار وجود دارد. اگر حفاظت از اموال کلیسا نادرست است، پس چرا برای اشخاص این‌که هرگونه مالی را به‌طور قانونی در مالکیت خود داشته باشند نادرست نباشد؟—Review and Herald, March 8, 1860.»

> “James White had closed his statement in the Review, laying the matter of the need of organization of the publishing interests before the church with the words ‘If any object to our suggestions, will they please write out a plan on which we as a people can act?’—Ibid., February 23, 1860. The first minister laboring out in the field to respond was R. F. Cottrell, a stalwart corresponding editor of the Review. His immediate reaction was decidedly negative:

> «جیمز وایت اظهار خود را در ریویو با این سخنان به پایان رسانده بود، و موضوع نیاز به سازمان‌دهی امور انتشاراتی را در برابر کلیسا نهاده بود: “اگر کسی به پیشنهادهای ما اعتراض دارد، آیا لطف می‌کند طرحی را بنویسد که ما به‌عنوان یک قوم بتوانیم بر اساس آن عمل کنیم؟”—همان‌جا، ۲۳ فوریهٔ ۱۸۶۰. نخستین واعظی که در میدان خدمت به این درخواست پاسخ داد، آر. اف. کاترل بود، از ویراستاران مکاتبه‌ای استوارِ ریویو. واکنش فوری او آشکارا منفی بود:»

> “‘Brother White has asked the brethren to speak in relation to his proposition to secure the property of the church. I do not know precisely what measure he intends in this suggestion, but understand it is to get incorporated as a religious body according to law. For myself, I think it would be wrong to ‘make us a name,’ since that lies at the foundation of Babylon. I do not think God would approve of it.—Ibid., March 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.

> «برادر وایت از برادران خواسته است که در رابطه با پیشنهاد او برای تضمین مالکیت اموال کلیسا سخن بگویند. من دقیقاً نمی‌دانم او در این پیشنهاد چه اقدامی را در نظر دارد، اما می‌فهمم که مقصود این است که مطابق قانون، به‌عنوان یک هیئت مذهبی به ثبت برسیم. از نظر من، فکر می‌کنم نادرست باشد که “برای خود نامی بسازیم”، زیرا این در بنیان بابل نهفته است. گمان نمی‌کنم خدا آن را تأیید کند.—همان‌جا، ۲۲ مارس ۱۸۶۰.» آرتور وایت، الن جی. وایت، جلد ۱، ۴۲۰، ۴۲۱.

James White began his effort to become a church in 1860, and a church is represented by a “gate”. Ellen White says this about the year 1860.

جیمز وایت تلاش خود را برای تبدیل شدن به یک کلیسا در سال ۱۸۶۰ آغاز کرد، و یک کلیسا با «دروازه» نشان داده می‌شود. الن وایت دربارهٔ سال ۱۸۶۰ چنین می‌گوید.

> “In 1860 death stepped over our threshold, and broke the youngest branch of our family tree. Little Herbert, born September 20, 1860, died December 14 of the same year.” Testimonies, volume 1, 103.

> «در سال ۱۸۶۰، مرگ از آستانۀ خانۀ ما گذشت و جوان‌ترین شاخهٔ درخت خاندان ما را شکست. هربرت کوچولو، که در ۲۰ سپتامبر ۱۸۶۰ زاده شد، در ۱۴ دسامبر همان سال درگذشت.» شهادت‌ها، جلد ۱، ۱۰۳.

In 1863, the Whites also lost their eldest son. After playing and becoming overheated, he went into the room where the cloth charts were prepared and took a nap upon some damp cloths that were used in preparation of the charts. The 1843 and 1850 charts represent the foundations of the Millerite movement. The chart produced in 1863, represent a rejection of the “seven times” of Leviticus twenty-six as previously represented upon the two tables of Habakkuk. It presents a counterfeit foundational message.

در سال ۱۸۶۳، خانوادهٔ وایت پسر ارشد خود را نیز از دست دادند. او پس از بازی کردن و داغ شدنِ بدنش، به اتاقی رفت که در آن نمودارهای پارچه‌ای آماده می‌شد، و بر روی چند پارچهٔ نمناک که برای آماده‌سازی آن نمودارها به کار می‌رفتند، خوابید. نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ بنیادهای جنبش میلری را نمایندگی می‌کنند. نموداری که در سال ۱۸۶۳ تهیه شد، بیانگرِ ردّ «هفت زمان» مذکور در لاویان بیست‌وشش است، چنان‌که پیش‌تر بر دو لوح حبقوق ارائه شده بود. این نمودار، پیامی بنیادیِ جعلی را عرضه می‌دارد.

> “When on Friday, November 27, [1863] the parents reached Topsham, they found their three sons and Adelia waiting for them at the depot. They were all apparently in good health, except for Henry, who had a cold. But the next Tuesday, December 1, Henry was very ill with pneumonia. Years later Willie, his youngest brother, reconstructed the story:

> «چون روز جمعه، ۲۷ نوامبر [۱۸۶۳] والدین به تاپشام رسیدند، سه پسرشان و آدلیا را یافتند که در ایستگاه در انتظار ایشان بودند. همه ظاهراً در سلامت کامل بودند، جز هنری که سرما خورده بود. اما سه‌شنبهٔ بعد، ۱ دسامبر، هنری به ذات‌الریه سخت بیمار شد. سال‌ها بعد، ویلی، کوچک‌ترین برادر او، این ماجرا را بازسازی کرد:»

> ‘During the absence of their parents, Henry and Edson, under the supervision of Brother Howland, were busily engaged in mounting the charts on cloth, ready for sale. They worked in a rented store building about a block from the Howland home. At length they had a respite for a few days while they were waiting for charts to be sent from Boston. . . . Returning from a long tramp by the river, he [Henry] thoughtlessly lay down and slept on a few damp cloths used in backing the paper charts. A chilly wind was blowing in from an open window. This indiscretion resulted in a severe cold.’” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.

> «در غیاب والدینشان، هنری و ادسن، زیر نظارت برادر هاولند، با جدیت سرگرم سوار کردن نمودارها بر روی پارچه بودند تا برای فروش آماده شوند. آنان در یک ساختمانِ مغازهٔ اجاره‌ای، در حدود یک بلوک دورتر از خانهٔ هاولند، کار می‌کردند. سرانجام، هنگامی که در انتظار فرستاده شدن نمودارها از بوستون بودند، برای چند روز فرصتی برای استراحت یافتند.... پس از بازگشت از پیاده‌رویی طولانی در کنار رودخانه، او [هنری] بی‌فکرانه دراز کشید و بر چند تکه پارچهٔ نمناک که برای آستر دادنِ نمودارهای کاغذی به کار می‌رفت، به خواب رفت. بادی سرد از پنجره‌ای باز به درون می‌وزید. این بی‌احتیاطی به سرماخوردگی شدیدی انجامید.»” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.

In 1863, the Millerite movement ended with the formation of a church and the rejection of the foundational truths represented upon the two tables of Habakkuk. The primary leader, as typified by Hiel the Bethelite had begun the work of setting up the gates in 1860 and lost his youngest son for doing so. In 1863, the counterfeit charts became the resting place where Hiel’s oldest son took a nap. He caught a chill and died the same year. His death was directly connected to sleeping on the charts that were then being produced. But the chart that was being produced in 1863, was the counterfeit of the foundation that Elijah, represented by Miller had raised up.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلری با تشکیل یک کلیسا و با ردّ حقایق بنیادی‌ای که بر دو لوحِ حبقوق به تصویر کشیده شده بود، به پایان رسید. رهبر اصلی، چنان‌که به‌واسطهٔ حِئیلِ بیت‌ایلی نمونه‌وار معرفی شده است، از سال ۱۸۶۰ کارِ برپا ساختن دروازه‌ها را آغاز کرده بود و به سبب انجام این کار، کوچک‌ترین پسر خود را از دست داد. در سال ۱۸۶۳، نمودارهای جعلی به جایگاه استراحتی بدل شدند که پسر بزرگِ حِئیل در آن چرتی زد. او سرما خورد و در همان سال درگذشت. مرگ او مستقیماً با خوابیدن بر روی نمودارهایی که در آن زمان در حال تهیه شدن بودند، مرتبط بود. اما نموداری که در سال ۱۸۶۳ در حال تهیه شدن بود، جعلِ همان بنیادی بود که ایلیا، که به‌واسطهٔ میلر نمایانده شده بود، برپا کرده بود.

The command of Joshua against rebuilding Jericho, was expressed with the word “adjure.” It represents an oath and a curse, and is the same word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. It is the curse that accompanies the Elijah message, and that curse was accomplished in 1860 and 1863 as Millerite Adventism rebuilt Jericho with the formation of a legal church and the rejection of Miller’s stone of stumbling. Hiel was a Bethelite, thus prophetically emphasizing the work of Hiel in rebuilding Jericho, as the work of building a church.

حکم یوشع بر ضدّ بازسازی اَریحا با واژهٔ «قسم دادن» بیان شد. این واژه نمایانگرِ سوگند و لعنت است، و همان واژه‌ای است که در لاویان بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده است. این همان لعنتی است که پیامِ ایلیا را همراهی می‌کند، و آن لعنت در سال‌های 1860 و 1863 محقق شد، هنگامی که اَدوِنتیسمِ میلری با تشکیلِ یک کلیسای قانونی و ردّ سنگِ لغزشِ میلر، اَریحا را بازسازی کرد. حیئیل اهلِ بیت‌ئیل بود؛ ازاین‌رو، از لحاظ نبوی، کارِ حیئیل در بازسازی اَریحا به‌مثابهٔ کارِ بنای یک کلیسا مورد تأکید قرار می‌گیرد.

The “curse” of Joshua was proclaimed in conjunction with the story of the battle of Jericho, a battle that cannot be told without repeatedly identifying “seven times.”

«لعنت» یوشع در پیوند با روایت نبرد اریحا اعلام شد؛ نبردی که بدون اشارهٔ مکرر به «هفت بار» نمی‌توان آن را بازگفت.

In 1863, the message or “oath” of Moses, as presented by Elijah, and represented by William Miller produced a “curse.” Both the message of Moses and the work of Elijah were rejected. Elijah returned in 1989, but was not reconnected with Moses until post September 11, 2001. That information is yet to be defended, but it is air tight.

در سال ۱۸۶۳، پیام یا «سوگند» موسی، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ ایلیا عرضه شد و به‌واسطهٔ ویلیام میلر نمایان گردید، «لعنتی» را پدید آورد. هم پیام موسی و هم کار ایلیا رد شد. ایلیا در سال ۱۹۸۹ بازگشت، اما تا پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ دوباره با موسی مرتبط نگردید. آن اطلاعات هنوز باید مورد دفاع قرار گیرد، اما کاملاً استوار است.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

> «خادمانِ ناتقدیس‌شده خود را در برابر خدا صف‌آرایی می‌کنند. آنان مسیح و خدای این جهان را در یک نفس می‌ستایند. در حالی که به ظاهر اقرار می‌کنند که مسیح را می‌پذیرند، براباس را در آغوش می‌گیرند و با اعمال خویش می‌گویند: “این مرد را نه، بلکه براباس را.” هر که این سطور را می‌خواند، هوشیار باشد. شیطان به آنچه می‌تواند انجام دهد فخر کرده است. او می‌پندارد که می‌تواند آن وحدتی را که مسیح دعا کرد در کلیسای او برقرار باشد، از هم بگسلد. او می‌گوید: “بیرون خواهم رفت و روحی دروغگو خواهم بود تا هر که را بتوانم بفریبم، عیب‌جویی کنم، محکوم سازم، و حقیقت را تحریف نمایم.” بگذارید پسرِ فریب و شاهدِ دروغین در کلیسایی که از نور عظیم و شواهد بزرگ برخوردار بوده است، پذیرفته شود، آنگاه آن کلیسا پیامی را که خداوند فرستاده است کنار خواهد گذاشت و نامعقول‌ترین ادعاها و گمان‌های باطل و نظریه‌های کاذب را خواهد پذیرفت. شیطان بر حماقت ایشان می‌خندد، زیرا می‌داند حقیقت چیست.»

> “Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

> «بسیاری با مشعلِ نبوتِ کاذب در دستان خویش بر منبرهای ما خواهند ایستاد؛ مشعلی که از مشعلِ دوزخیِ شیطان افروخته شده است. اگر شک و بی‌ایمانی در دل پرورده شود، خادمانِ امین از میان مردمی برداشته خواهند شد که می‌پندارند بسیار می‌دانند. مسیح گفت: “اگر تو نیز، لااقل در این روزِ خود، چیزهایی را که به سلامتیِ تو مربوط است می‌دانستی! اما اکنون از چشمانت پنهان شده است.”»

> “Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

> «بااین‌همه، بنیاد خدا استوار می‌ماند. خداوند آنان را که از آنِ اویند می‌شناسد. خادمِ تقدیس‌شده نباید در دهان خود هیچ مکر و فریبی داشته باشد. او باید همچون روز آشکار باشد، و از هر لکهٔ شرّ آزاد. خدمت و مطبوعاتِ تقدیس‌شده، در تاباندن نورِ حقیقت بر این نسلِ کج‌رفتار، نیرویی خواهند بود. نور، ای برادران، نورِ بیشتر نیاز داریم. در صهیون کرنا را بنوازید؛ بر کوه مقدّس آوای هشدار بلند کنید. لشکرِ خداوند را، با دل‌های تقدیس‌شده، گرد آورید تا بشنوند خداوند به قوم خود چه خواهد گفت؛ زیرا او برای همهٔ آنان که خواهند شنید، نورِ افزون‌تر عطا کرده است. بگذارید مسلّح و مجهّز شوند، و به نبرد برآیند—برای یاری خداوند در برابر زورآوران. خودِ خدا برای اسرائیل عمل خواهد کرد. هر زبانِ دروغگو خاموش خواهد شد. دستانِ فرشتگان تدبیرهای فریبنده‌ای را که در حال شکل‌گرفتن‌اند، واژگون خواهند ساخت. باروهای شیطان هرگز پیروز نخواهند شد. پیروزی همراهِ پیامِ فرشتهٔ سوم خواهد بود. همان‌گونه که سردارِ لشکرِ خداوند دیوارهای اَریحا را فرو ریخت، قومِ فرمان‌نگه‌دارِ خداوند نیز چنین ظفر خواهند یافت، و همهٔ عناصرِ مخالف شکست خواهند خورد. مبادا هیچ نفسی از خادمانِ خدا که با پیامی فرستاده از آسمان نزد آنان آمده‌اند شکایت کند. دیگر بیش از این در آنان خرده‌گیری نکنید و نگویید: “آنان بیش از حد قاطع‌اند؛ بیش از حد تند سخن می‌گویند.” ممکن است تند سخن بگویند؛ اما آیا این لازم نیست؟ اگر شنوندگان به آواز او یا به پیام او گوش نسپارند، خدا گوش‌های ایشان را به زنگ‌خوردن خواهد افکند. او آنان را که در برابر کلام خدا مقاومت می‌کنند، محکوم خواهد کرد.»

> “Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

> «شیطان هر تدبیر ممکنی را به کار بسته است تا چیزی در میان ما به‌عنوان قومی پدید نیاید که ما را توبیخ و سرزنش کند و ما را برانگیزد که خطاهای خود را از میان برداریم. اما قومی هستند که تابوت خدا را حمل خواهند کرد. برخی از میان ما بیرون خواهند رفت که دیگر تابوت را حمل نخواهند کرد. اما اینان نمی‌توانند دیوارهایی برپا کنند تا راه حقیقت را سد نمایند؛ زیرا حقیقت تا پایان، به پیش و به بالا خواهد رفت. در گذشته خدا مردانی را برانگیخته است، و اکنون نیز هنوز مردانِ فرصت را دارد که در انتظار ایستاده‌اند و برای انجام فرمان او آماده‌اند—مردانی که از میان محدودیت‌هایی عبور خواهند کرد که جز دیوارهایی اندوده به گِلِ نامصلح نیستند. هنگامی که خدا روح خود را بر مردان قرار دهد، آنان عمل خواهند کرد. ایشان کلام خداوند را اعلام خواهند نمود؛ آواز خود را چون کرنا بلند خواهند کرد. حقیقت در دستان ایشان کاسته نخواهد شد و قدرت خود را از دست نخواهد داد. آنان تعدیات قوم را به ایشان نشان خواهند داد، و گناهان خاندان یعقوب را.» شهادت‌ها برای خادمان، ۴۰۹–۴۱۱.

Back to Articles