Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Four

کتابِ دانی ایل — نمبر چون

Unveiling the Last Days: Daniel’s Quest for Understanding

آشکار ساختنِ ایّامِ آخر: جست‌وجوی دانیال برای فهم

Author

Jeff Pippenger

Published

January 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”

ما مقاله‌ای اخیر را با بخشی از کتاب انبیا و پادشاهان به پایان بردیم، جایی که خواهر وایت مشخص ساخت که دانیال در پی آن بود که «رابطه‌ای را که اسارت هفتادساله، چنان‌که به‌واسطهٔ ارمیا پیشگویی شده بود، با دو هزار و سیصد سالی که در رؤیا شنید آن فرستادهٔ آسمانی اعلام کرد باید پیش از تطهیر قدس خدا سپری شود، درک کند.»

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

> “ایک اور رویا کے ذریعے مستقبل کے واقعات پر مزید روشنی ڈالی گئی؛ اور اسی رویا کے اختتام پر دانی ایل نے سنا کہ ‘ایک قدوس کلام کر رہا تھا، اور ایک دوسرے قدوس نے اُس معیّن قدوس سے جو کلام کر رہا تھا کہا، یہ رویا کب تک رہے گی؟’ دانی ایل 8:13۔ جو جواب دیا گیا، ‘دو ہزار تین سو دن تک؛ پھر مقدِس پاک کیا جائے گا’ (آیت 14)، اُس نے اُسے سخت حیرت اور پریشانی میں ڈال دیا۔ اُس نے نہایت سنجیدگی سے رویا کے معنی کی جستجو کی۔ وہ یہ نہ سمجھ سکا کہ یرمیاہ کے وسیلہ سے پیشین گوئی کی گئی ستر برس کی اسیری کا کیا تعلق اُن تئیس سو برسوں سے ہے جن کے گزرنے کا اعلان اُس نے رویا میں آسمانی فرستادہ کی زبان سے خدا کے مقدِس کے پاک کیے جانے سے پہلے سنا تھا۔ فرشتہ جبرائیل نے اُسے جزوی تعبیر دی؛ تاہم جب نبی نے یہ الفاظ سنے، ‘یہ رویا … بہت دنوں کے لیے ہے،’ تو وہ بے ہوش ہو گیا۔ ‘میں دانی ایل غش کھا گیا،’ وہ اپنے تجربہ کے بارے میں لکھتا ہے، ‘اور کئی روز تک بیمار رہا؛ پھر میں اُٹھا اور بادشاہ کے کام میں لگا؛ اور میں اس رویا سے متحیر تھا، لیکن کوئی اسے نہ سمجھا۔’ آیات 26، 27۔” انبیا اور سلاطین، 553، 554۔

The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.

میلری‌ها هرگز به درک کاملِ پیامِ بنیادی‌ای که اعلام می‌کردند نرسیدند. هنگامی که زمانی فرا رسید که شیرِ سبطِ یهودا قصد داشت اطلاعات بیشتری دربارهٔ «هفت زمان» عطا کند، آنان به تجربهٔ لائودیکیه انتقال یافتند، و هفت سال بعد نورِ «هفت زمان» را به‌کلی رد کردند. آنان هرگز رابطهٔ کاملِ میان هفتاد سال و دوهزار و سیصد سال را، که دانیال با جدیت در پیِ فهمِ آن بود، مشاهده نکردند. دانیال نمایندهٔ قومِ خدا در روزهای آخر است.

The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.

سرزمین از سَبَت‌های خود بهره‌مند شدن، آن بخش از عهدی است که به اسرائیلِ باستان داده شد و شامل حکمِ استراحتِ زمین در هر سال هفتم بود. آن عهد، چرخهٔ هفت‌ساله‌ای را در بر می‌گرفت که هفت بار تکرار می‌شد. همچنین، در پایانِ هفت چرخهٔ هفت‌ساله (چهل‌ونه سال)، در طی جشنی که به یوبیل معروف بود، آزادی و بازگردانیِ املاک و غلامان را شامل می‌شد. یهودیان نسبت به آن اصولِ عهد نافرمان بودند، و کتاب 2 Chronicles مشخص می‌سازد که هفتاد سالِ اسارت، که ارمیا نبی از آن سخن گفته بود، نمایانگرِ چهارصد و نود سالِ پیشینِ طغیان بود. در مدت چهارصد و نود سال، اگر اسرائیلِ باستان از دستوراتی که در چارچوبِ آن عهد، چنان‌که در Leviticus 25 بیان شده است، اطاعت کرده بود، مجموعاً هفتاد سال از آن سال‌ها می‌بود که در آن زمین استراحت می‌کرد. سالِ کتاب‌مقدسی سیصد و شصت روز است، و سیصد و شصت روز ضربدر هفت («هفت زمان») برابر است با دو هزار و پانصد و بیست روز.

The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.

هفتاد سال به‌طور مطلق با استراحت یافتن زمین مرتبط است، و این نیز به‌طور مطلق با «هفت زمان» پیوند دارد. دانیال در پی آن بود که «رابطهٔ» «اسارتِ هفتادساله» را با «دو هزار و سیصد سال» «پیش از تطهیرِ قدسِ خدا» «درک کند». بنابراین، او در جست‌وجوی فهم رابطهٔ رؤیای «حازون» و رؤیای «مَره» بود. فهم آن رابطه ناممکن است، مگر آنکه استراحت زمین در لاویان بیست‌وپنج و بیست‌وشش، همراه با اسارت هفتادساله‌ای که ارمیا از آن سخن گفته است، مورد اذعان قرار گیرد. اگر باور ندارید که «هفت زمان» نمایانگر یک دورهٔ نبویِ دو هزار و پانصد و بیست سال است، خود را از زمرهٔ کسانی بیرون می‌نهید که در ایام آخر به‌وسیلهٔ دانیال نمایانده شده‌اند. میلریتی‌ها بر این باور بودند که «هفت زمان» یک پیشگویی زمانی است، اما ادونتیسم دیگر چنین باوری ندارد.

Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.

دانیال، همان‌گونه که در مورد همهٔ انبیا صادق است، قوم خدا را در پایان جهان به تصویر می‌کشد؛ و اظهارات خواهر وایت دربارهٔ اشتیاق او برای فهمیدنِ رابطهٔ میان هفتاد سال («هفت زمان») و دو هزار و سیصد سال، بیانگر همان اشتیاقی است که قوم خدا در روزهای آخر باید دارا باشند. چنان‌که در مقالات پیشین بیان شده است، هیچ حقیقتی که بر نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ نشان داده شده باشد وجود ندارد که مستقیماً (و به‌طور مکرر) در نوشته‌های خواهر وایت تأیید نشده باشد.

Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.

جواهر میلر در فریاد نیمه‌شبِ ایام آخر، ده برابر درخشان‌تر خواهند درخشید، و بدین‌سان، آن جواهرها آزمون نهاییِ باکرگانِ ادونتیسم را نمایندگی می‌کنند. آن جواهرها همان حقایقِ بنیادی‌ای هستند که بر الواحِ حبقوق نمود یافته‌اند، و نیز همان جواهرهای درونِ صندوقچه که بر میزی در میانِ اتاقِ میلر نهاده شده بودند. آزمونِ بنیادی، همان آزمونِ نهایی است؛ و همچنین اقتدارِ روحِ نبوت نیز چنین است. رد کردنِ حقایقِ بنیادی، که در رؤیای میلر به‌صورتِ جواهرها نمونه‌وار گردیده بودند، به‌طور هم‌زمان به معنای رد کردنِ روحِ نبوت است.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.

> «شیطان کی بالکل آخری فریب دہی یہ ہوگی کہ وہ خدا کے روح کی گواہی کو بے اثر بنا دے۔ “جہاں رویا نہ ہو، وہاں لوگ ہلاک ہوتے ہیں” (امثال 29:18)۔ شیطان نہایت چالاکی سے، مختلف طریقوں سے اور مختلف ذریعوں کے ذریعے، خدا کے باقی ماندہ لوگوں کے دلوں میں سچی گواہی کے بارے میں اعتماد کو متزلزل کرنے کے لیے کام کرے گا۔ وہ گمراہ کرنے کے لیے جعلی رویا لائے گا، اور جھوٹ کو سچ کے ساتھ اس طرح ملا دے گا کہ لوگ بیزار ہو جائیں اور ہر اُس چیز کو جو رویا کے نام سے موسوم ہو، دیوانگی کی ایک قسم سمجھیں؛ لیکن راست دل لوگ، جھوٹے اور سچے کا مقابلہ کر کے، ان میں امتیاز کرنے کے قابل ہو جائیں گے۔» Selected Messages, جلد 2، 78۔

We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.

اکنون به افزایش دانشی می‌پردازیم که در تاریخ میلیری‌ها از سال 1798 تا 1844 رخ داد؛ اما در عین حال تصدیق می‌کنیم که، هرچند میلیری‌ها در تطبیقات نبوی خود درست بودند، به‌سبب تاریخی که در آن برانگیخته شدند، محدود بودند. اکنون ما در ایام آخر و در نسل نهاییِ (چهارمِ) ادونتیسم قرار داریم. در این برهه از زمان، ادونتیسم چنان با سنن و رسوم (جواهراتِ تقلبی) تلقین و آغشته شده است که دیگر نمی‌داند حقایق بنیادی آن چه بوده‌اند. ندانستنِ این حقایق، ادونتیسم را از درک اهمیت آن حقایق بازمی‌دارد و فرمان‌های مکرر برای حراست و حفظ آن حقایق را بی‌معنا می‌سازد.

Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.

پیش از آن‌که به تفسیر جبرئیل از رؤیای رود اولای بیش از این بپردازیم، چند نکته مرتبط را که با حقایق بنیادین و اقتدار روح نبوت پیوند دارند، بررسی خواهیم کرد. الهی‌دانان معاصر استدلال می‌کنند که عبارت زیر نشان می‌دهد طولانی‌ترین نبوت زمانی در کتاب مقدس، دو هزار و سیصد سال است.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.

> تجربهٔ شاگردانی که در نخستین ظهور مسیح «انجیلِ ملکوت» را موعظه کردند، همتای خود را در تجربهٔ کسانی داشت که پیامِ ظهورِ دومِ او را اعلام نمودند. همان‌گونه که شاگردان بیرون رفتند و موعظه کردند: «وقت به کمال رسیده است و ملکوت خدا نزدیک است»، میلر و همکارانش نیز اعلام کردند که طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبوی‌ای که در کتاب مقدس به آن اشاره شده است، نزدیک به پایان بود؛ داوری نزدیک بود؛ و ملکوت جاودانی در شُرُفِ برپا شدن بود. موعظهٔ شاگردان دربارهٔ زمان، بر هفتاد هفتهٔ دانیال ۹ استوار بود. پیامی که به‌وسیلهٔ میلر و همکارانش داده شد، پایانِ ۲۳۰۰ روزِ دانیال ۸:۱۴ را اعلام می‌کرد، که هفتاد هفته بخشی از آن را تشکیل می‌دهد. موعظهٔ هر یک بر تحققِ بخشی متفاوت از همان دورهٔ عظیمِ نبوی استوار بود.

> “Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.

> «چنان‌که شاگردان نخستین، ویلیام میلر و همکاران او نیز خودْ اهمیت پیامی را که حمل می‌کردند، به‌طور کامل درنمی‌یافتند. خطاهایی که مدت‌ها در کلیسا استقرار یافته بود، آنان را از رسیدن به تفسیر درستِ نکته‌ای مهم در نبوت بازمی‌داشت. ازاین‌رو، هرچند آنان پیامی را که خدا به ایشان سپرده بود تا به جهان داده شود اعلام کردند، بااین‌حال بر اثر سوءبرداشت از معنای آن، دچار نومیدی شدند.» نزاع عظیم، 351.

The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.

இந்த உரைப்பகுதி, “மில்லரும் அவருடைய சகாக்களும், வேதாகமத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மிக நீண்டதும் இறுதியுமான தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி முடிவுறவிருக்கிறது என்று அறிவித்தார்கள்” என்று கூறுகிறது; மேலும், அந்த மிக நீண்டதும் இறுதியுமான தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளே என்று தெய்வவியலாளர்கள் வாதிடுகிறார்கள். மேலும், இதுவே அந்த உரைப்பகுதியில் சகோதரி வைட் சுட்டிக்காட்டுவது என்று அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்; ஏனெனில், அவர்கள் கூறுவதன்படி, அவள் நேரடியாக இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட காலப்பகுதியைப் பற்றியே உரையாற்றுகிறாள். எழுபது ஆண்டுகளுக்கும் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் காலப்பகுதிக்கும் உள்ள எந்த உறவையும் அவர்கள் காணாத கண்மூடித்தனத்தில் உள்ளனர். தானியேல் புரிந்துகொள்ளத் தேடிக்கொண்டிருந்த வெளிச்சத்திற்கும் அவர்கள் குருடர்களாய் உள்ளனர்.

Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

الن وایت میلریتی بود، و او پیام‌هایی را که بر نمودار پیشگامانِ ۱۸۴۳ و نیز بر نمودار پیشگامانِ ۱۸۵۰ که به‌وسیلهٔ F. D. Nichols منتشر شد قرار داده شده بود، می‌شناخت. نمودار ۱۸۵۰، که توسط Nichols تهیه شد، در خانهٔ Nichol درست در همان زمانی آماده گردید که جیمز و الن وایت با Nichols زندگی می‌کردند. طولانی‌ترین دورهٔ نبوی در کتاب‌مقدس، که بر هر دوی آن نمودارها نشان داده شده است، نه دو هزار و سیصد سال، بلکه «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش است.

To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”

این ادعا که عبارت پیشین، تعیینِ الهام‌شدهٔ دو هزار و سیصد سال به‌عنوان طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبوی است، به این معناست که نوشته‌های خواهر وایت با یکدیگر در تناقض قرار گیرند. اگر او به آنچه الهی‌دانان دربارهٔ این عبارت ادعا می‌کنند باور داشت، پس هنگامی که نمودارهایی را که «هفت زمان» را تأیید می‌کنند مورد تأیید قرار می‌دهد، این چه معنایی دارد؟

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «دیده‌ام که نمودارِ ۱۸۴۳ به هدایتِ دستِ خداوند ترتیب یافته بود، و اینکه نباید تغییر داده شود؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ و اینکه دستِ او بر برخی از ارقام بود و اشتباهی را پنهان می‌ساخت، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند، تا زمانی که دستِ او برداشته شد.» Early Writings, 74.

Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”

کسانی که می‌خواهند سنّت‌ها و افسانه‌های خود را حفظ کنند، ممکن است استدلال کنند که در نمودار ۱۸۴۳، خداوند دست خود را بر خطای «هفت زمان» نگاه داشته بود، تا آن‌که در تاریخی بعد دست خود را برداشت. مشکل این فرض آن است که خواهر وایت مشخص کرده است که هنگامی که خداوند دست خود را از اعداد برداشت، دست او پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، درست پس از نخستین ناامیدی، برداشته شده بود. او در شهادت خود دربارهٔ آن رویداد، اشتباهی را که اصلاح شد مشخص می‌کند، و روشن است که آن اشتباه «هفت زمان» نبود.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> «آن وفادارانِ دل‌شکسته، که نمی‌توانستند دریابند چرا خداوندگارشان نیامد، در تاریکی واگذاشته نشدند. بار دیگر هدایت شدند تا به کتاب‌مقدس‌های خود رجوع کنند و ادوار نبوتی را بررسی نمایند. دست خداوند از روی ارقام برداشته شد، و خطا توضیح داده شد. آنان دیدند که ادوار نبوتی تا سال 1844 امتداد می‌یافت، و همان شواهدی که برای نشان دادن این‌که ادوار نبوتی در 1843 پایان می‌یافت، ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن‌ها در 1844 خاتمه خواهند یافت.» Early Writings, 237.

When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.

هنگامی که دست خداوند «از روی ارقام برداشته شد و اشتباه توضیح داده شد»، آنگاه دریافتند «که همان شواهدی که برای نشان دادن اینکه دوره‌های نبوی در ۱۸۴۳ پایان می‌یافتند ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن‌ها در ۱۸۴۴ خاتمه خواهند یافت.» دوره‌های نبوی‌ای که نخست گمان می‌رفت در ۱۸۴۳ پایان یابند، بر روی نمودار ۱۸۴۳ نشان داده شده‌اند؛ همان نموداری که هر یک از سیصد واعظ میلری از آن استفاده می‌کردند. دوره‌های نبوی‌ای که بر آن نمودار نشان داده شده و در ۱۸۴۳ پایان می‌یافتند، عبارت بودند از دو هزار و سیصد سالِ دانیال فصل هشت، آیه چهارده، دو هزار و پانصد و بیست سالِ لاویان بیست‌وشش، و هزار و سیصد و سی‌وپنج سالِ دانیال دوازده. پس از نخستین نومیدی، خداوند دست خود را از آن اشتباه برداشت، و میلری‌ها آنگاه دریافتند که همان شواهدی که پایان دوره‌های نبوی را در ۱۸۴۳ مشخص می‌کرد، در واقع ثابت می‌نمود که آن دوره‌ها در ۱۸۴۴ به پایان رسیده‌اند.

The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”

نمودار ۱۸۵۰ در سال ۱۸۵۰ تهیه شد و در ژانویهٔ ۱۸۵۱ به فروش عرضه گردید. الن وایت ثبت کرده است که این نمودار نیز، همان‌گونه که او دربارهٔ نمودار ۱۸۴۳ نیز ثبت کرده بود، تحققِ حبقوق بود. آن نمودار همچنین طولانی‌ترین دورهٔ نبوی را به‌صورتِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش نشان می‌داد.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> «من دیدم که خدا در انتشارِ نمودار به‌وسیلهٔ برادر نیکولز حضور داشت. دیدم که در کتاب‌مقدس، نبوتی دربارهٔ این نمودار وجود داشت، و اگر این نمودار برای قوم خدا طرح شده است، اگر برای یکی کافی باشد، برای دیگری نیز کافی است؛ و اگر یکی نیاز داشت که نموداری تازه در مقیاسی بزرگ‌تر ترسیم شود، همه نیز به همان اندازه به آن نیاز دارند.» Manuscript Releases، جلد 13، 359.

To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.

ادعا کردن این‌که اشارهٔ خواهر وایت به این واقعیت که میلری‌ها «اعلام کردند که طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبوی‌ای که در کتاب‌مقدس به نمایش گذاشته شده بود، در شرف انقضا است»، درست است، ادعایی صحیح است، زیرا آنان چنین کردند. اما ادعا کردن این‌که «طولانی‌ترین» «دورهٔ نبوی» همان دو هزار و سیصد سال است، شهادت خواهر وایت را بر ضد خود آن، و بر ضد گزارش تاریخی، برمی‌گرداند. باور کردن آن افسانه، باور کردن دروغ است، و در ایام آخر، آنان که برمی‌گزینند دروغی را باور کنند، چنین می‌کنند زیرا محبتِ حقیقت را ندارند.

Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.

عیسی به‌گونه‌ای معجزه‌آسا خود را با نوعی بی‌حسیِ الهی مصون نساخت تا رنج صلیب را از سر بگذراند. عیسی با رنجی الهی رنج کشید، بسی فراتر از آنچه هر یک از مخلوقات او بتوانند تحمل کنند. بااین‌همه، انسان به صورت او آفریده شد، و الهام تصریح می‌کند که انسان باید همان‌گونه غالب آید که او غالب آمد. آنچه مسیح را قادر ساخت رنج صلیب را تحمل کند، صفتی بود که او دارا بود و انسان نیز آن را داراست.

> Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.

> به عیسی بنگریم، که بانی و کامل‌کنندهٔ ایمان ماست؛ او که به‌خاطر آن شادی که پیشِ روی خود داشت، صلیب را متحمّل شد و ننگ را خوار شمرد، و بر دست راست تخت خدا نشسته است. عبرانیان ۱۲:۱

Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.

عیسی رنج‌های صلیب را تحمّل کرد، زیرا هدفی در پیش روی او نهاده شده بود؛ و ما به صورت او آفریده شده‌ایم، و از این‌رو، موجوداتی هستیم که به‌وسیلهٔ اهداف برانگیخته می‌شوند. این بخشی از سرشت آفرینش ماست. اگر به این باور هدایت شده باشیم که فهمیدن مبانی ادونتیسم اهمیتی ندارد، هیچ انگیزه‌ای برای انجام دادن همان کار نخواهیم داشت. تنها انگیزهٔ الهی‌ای که روح‌القدس می‌تواند برای غلبه بر آن وضعیت لائودیکیه‌ای برانگیزاند، محبت به حقیقت است. محبت به حقیقت با در دسترس بودن آداب و سنن آسانی که برای تسکین گوش‌های خارش‌دار ما طراحی شده‌اند، آزموده خواهد شد. اگر در آسایش لائودیکیه‌ایِ خود هیچ اشتیاقی برای فهمیدن حقیقت برای خودمان نداشته باشیم، هلاک خواهیم شد. جایگاه ادونتیسم امروز همین‌جاست.

Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.

دانیال نمونه‌ای از قوم خدا در ایام آخر است که می‌کوشند از طریق کلام نبوی، رابطه میان اسارت هفتادساله و نبوتِ دو هزار و سیصد ساله را درک کنند. شناساییِ نبوتِ دو هزار و سیصد ساله به‌عنوان طولانی‌ترین و آخرین دوره نبوی، به‌معنای ردّ حقایق بنیادین ادونتیسم است، و در همان حال ردّ اقتدار روح نبوت. این ادعا که هنگامی که میلریت‌ها طولانی‌ترین و آخرین دوره نبوی را ارائه کردند، آن دوره همان دو هزار و سیصد سال بود، به‌معنای ردّ گزارش تاریخی است.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> «ما برای آینده چیزی برای ترسیدن نداریم، مگر آن‌که راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است، و تعلیم او را در تاریخ گذشته‌مان، فراموش کنیم.» Life Sketches, 196.

Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.

جبرائیل آمد تا به دانیال درک هر دو رؤیای «مَرئه» و «خازون» را ببخشد، و او به دانیال تعلیم داد که این دو رؤیا را در ذهن خود از یکدیگر متمایز سازد، هرچند آشکارا میان آن‌ها رابطه‌ای نبوی وجود داشت. این رؤیا شامل پادشاهی‌های نبوت کتاب‌مقدس در فصل‌های هفت و هشت بود که تکرار و بسط همان پادشاهی‌ها در فصل دو به‌شمار می‌آمدند. این اطلاعات همچنین شامل گفت‌وگوی آسمانی بود که در آن، یک رؤیا به‌صورت پایمال شدن مقدس و قوم خدا به تصویر کشیده شده بود، و رؤیای دیگر دربارهٔ کارِ اعادهٔ قوم و مقدس بود.

As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”

چنان‌که جبرائیل تفسیر را عرضه کرد—تفسیری که در نهایت به جانِ پیامِ اعلام‌شده از سوی میلری‌ها بدل شد—میان آن دو رؤیا رابطه‌ای وجود داشت که بر کسانی لازم است آن را ملاحظه کنند که فرمانِ جداسازی ذهنیِ تفسیر را به‌جا می‌آورند. یکی از تمایزها به‌وسیلهٔ آن دو واژه نشان داده می‌شود که هر دو به «تعیین‌شده» ترجمه شده‌اند.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.

> هفتاد هفته بر قوم تو و بر شهر مقدّس تو مقرّر شده است، تا عصیان به کمال رسد، و گناهان پایان پذیرد، و برای گناه کفّاره به‌جا آورده شود، و عدالت جاودانی آورده شود، و رؤیا و نبوّت مُهر گردد، و قدّوسِ اقداس مسح شود. پس بدان و بفهم که از زمان صدور فرمان برای بازگردانیدن و بنا کردن اورشلیم تا مسیحِ رئیس، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود؛ کوچه‌ها و حصار دوباره بنا خواهند شد، هرچند در زمان‌های سخت. و بعد از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد، امّا نه برای خود؛ و قومِ آن رئیس که خواهد آمد، شهر و قُدس را خراب خواهند کرد؛ و پایان آن با سیلاب خواهد بود، و تا پایان جنگ، خرابی‌ها مقدّر شده است. و او با بسیاری برای یک هفته عهد را استوار خواهد ساخت؛ و در نیمهٔ هفته، قربانی و هدیه را موقوف خواهد کرد؛ و بر بالِ رجاسات، ویران‌کننده‌ای خواهد آمد، تا آنکه انجام مقرّر بر آن ویران‌شده فرو ریخته شود. دانیال ۹:۲۴–۲۷.

Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.

هفتاد هفته (چهارصد و نود سال) بر قوم و بر شهر مقدّس مقرّر شده است. واژه‌ای که «مقرّر شده» ترجمه شده، به معنای «بریده شده» است، و این واژه دوره‌ای را، یعنی زمان آزمایش برای یهودیان و اورشلیم، مشخص می‌سازد. همچنین این دوره نمایانگر زمان عصیانی بود که ویرانی اورشلیم و اسارت هفتادساله را پدید آورد. پس این چهارصد و نود سال «مقرّر شد»، و آغاز آن از فرمان سوم بود. نخستین چهارصد و نود سالِ عصیان موجب سه یورش نبوکدنصر، ویرانی نهایی اورشلیم، و پراکندگی و اسارت هفتادسالهٔ اسرائیلِ حقیقی در بابِلِ حقیقی گردید.

The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.

اولین فرمان، پایان اسارت و آغاز کارِ بازسازی اورشلیم را نشان می‌داد. سومین فرمان، آغاز دو هزار و سیصد سال را مشخص کرد. ظهور فرشتهٔ اول، پایان اسارت اسرائیل روحانی را در بابل روحانی به مدت هزار و دویست و شصت سال نشان داد، و آغاز دوره‌ای چهل و شش‌ساله را مشخص ساخت که در آن، مسیح از میلری‌ها استفاده کرد تا از اسارت بیرون آیند و هیکلی روحانی برپا سازند.

The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.

واژه‌ای که در آیات بیست‌وشش و بیست‌وهفت دو بار به «مقرر شده» ترجمه شده است، «charats» است و معنای آن «زخم‌زدن» و «فرمان» است. به‌گونه‌ای نبوی «مقرر شده بود» که پاپیّت در پایان نخستین غضب، یک «زخم» مهلک دریافت کند. این همان واژه‌ای است که دانیال در باب یازدهم، آیهٔ سی‌وشش، به کار می‌برد.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> و پادشاه بر وفق ارادهٔ خود عمل خواهد کرد؛ و خویشتن را برخواهد افراشت و خود را برتر از هر خدایی بزرگ خواهد شمرد، و بر ضد خدای خدایان سخنان شگفت خواهد گفت، و کامیاب خواهد شد تا هنگامی که غضب به انجام رسد؛ زیرا آنچه مقدر شده است، به وقوع خواهد پیوست. دانیال ۱۱:۳۶

In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”

در آیۀ سی‌وشش، «پادشاه» همان پاپیّت است. پاپیّت می‌بایست تا سال 1798 کامیاب باشد، آنگاه که زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد. سپس نخستین «غضب» می‌بایست «به انجام برسد»، زیرا آن «غضب» «مقرر» شده بود تا «واقع شود». در پایان نخستین غضب بر ضد پادشاهی شمالیِ اسرائیل، که در 723 ق.م. آغاز شد و در 1798 پایان یافت، پاپیّت «زخمی مهلک» دریافت کرد. واژۀ «مقرر» به معنای «زخم» است.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> اور میں نے اُس کے سروں میں سے ایک کو گویا موت تک زخمی دیکھا؛ اور اُس کا مہلک زخم اچھا ہو گیا: اور ساری دنیا اُس حیوان کے پیچھے حیران ہو کر چل پڑی۔ مکاشفہ 13:3۔

The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.

نبوتی ڈھانچے کا مدار بت‌پرستی کے بعد پاپائیت کی اُن دو ویران‌کن قوتوں پر تھا۔ اُن کے فہم کے مطابق یہ دونوں قوتیں مقدِس اور لشکر کو پامال کرنے والی تھیں، جیسا کہ دانی ایل باب آٹھ، آیت تیرہ کی رویاِ «حازون» میں ظاہر کیا گیا ہے۔

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسِ معیّنی که سخن می‌گفت، گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانی دائمی و نافرمانیِ ویرانگر، که هم مقدس و هم لشکر را به پایمال شدن می‌سپارد، تا به کی خواهد بود؟» دانیال ۸:۱۳.

The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.

قدرت ویرانگر پاپی می‌بایست به مدت هزار و دویست و شصت سال، مقدِس و لشکر را پایمال سازد.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> لیکن اُس صحن کو جو ہیکل کے باہر ہے، چھوڑ دے اور اُسے مت ناپ، کیونکہ وہ غیر قوموں کو دے دیا گیا ہے؛ اور وہ مقدس شہر کو بیالیس مہینے تک پامال کریں گی۔ اور میں اپنے دو گواہوں کو اختیار دوں گا، اور وہ ٹاٹ اوڑھے ہوئے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک نبوت کریں گے۔ مکاشفہ 11:2، 3۔

At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.

در پایان نخستین غضب در سال 1798، نبوت مقدر کرده بود که به پاپیّت «زخم» وارد آید. در دانیال باب نهم، آن تقدیر در دو آیهٔ پایانی بازنمایی شده است، و واژه‌ای که در آن آیات دو بار به «مقدر شده» ترجمه شده، با رؤیای «chazon» مرتبط است؛ حال آنکه واژه‌ای که در آیهٔ بیست‌وچهار به «مقدر شده» ترجمه شده، واژه‌ای عبریِ متفاوت است و با رؤیای «mareh» ارتباط دارد. دانیال، که نمایندهٔ قوم خدا در ایام آخر است، می‌کوشید نسبت میان آن دو رؤیا را دریابد؛ رؤیاهایی که جبرئیل به او گفته بود از حیث ذهنی میان آن‌ها تفکیک قائل شود.

We will continue this subject in the next article.

ما این موضوع را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> «خداوند پیامی تازه به ما نمی‌دهد. ما باید همان پیامی را اعلام کنیم که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ ما را از دیگر کلیساها بیرون آورد.» Review and Herald، ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۰۵.

Back to Articles