Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Six

کتابِ دانی‌ایل — شمارهٔ سی‌وشش

Nebuchadnezzar’s Prophetic Symbolism: Unveiling the Millerite Movement’s Historic Waymarks and the Sealed Vision of the Ulai River

نمادگرایی نبوتیِ نبوکدنصر: آشکار ساختن نشانه‌های تاریخیِ جنبش میلری و رؤیای مُهرشدهٔ رودِ اولای

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter one represents the history of the first and second angels from August 11, 1840, until October 22, 1844. Daniel chapter four also addresses the history of the first and second angels from 723 BC, until October 22, 1844. Of course, this is impossible to see without the latter rain methodology of “line upon line.”

فصل اول دانیال نمایانگر تاریخ فرشتۀ اول و دوم از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است. فصل چهارم دانیال نیز به تاریخ فرشتۀ اول و دوم از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌پردازد. البته، دیدن این امر بدون روش‌شناسی باران آخرِ «حکم بر حکم» ناممکن است.

Nebuchadnezzar, in chapter four, is a very complex prophetic symbol. It is important to remind ourselves of what he represents as we begin to consider the unsealing of the Ulai River vision in the history of William Miller. Nebuchadnezzar’s second dream, not unlike William Miller’s second dream, represented the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which is the prophetic thread that weaves the entire book of Daniel together. When Daniel interpreted Nebuchadnezzar’s dream of chapter four, he warned him of a coming judgment, and in so doing typified the first angel’s message that arrived into history at the “time of the end” in 1798.

نبوکدنصر، در فصل چهارم، نمادی نبوی بسیار پیچیده است. مهم است که، هنگامی که بررسی گشوده شدن مهر رؤیای رود اولای را در تاریخ ویلیام میلر آغاز می‌کنیم، به خود یادآوری کنیم که او نمایندهٔ چیست. خواب دوم نبوکدنصر، همانند خواب دوم ویلیام میلر، «هفت زمانِ» لاویان بیست‌وشش را بازنمایی می‌کرد؛ همان رشتهٔ نبوی‌ای که تمام کتاب دانیال را به یکدیگر می‌بافد. هنگامی که دانیال خواب نبوکدنصر را در فصل چهارم تعبیر کرد، او را از داوری‌ای در شُرُف وقوع برحذر داشت، و بدین‌سان پیام فرشتهٔ اول را که در «زمان آخر» در سال ۱۷۹۸ وارد تاریخ شد، به‌گونه‌ای نمادین مجسم ساخت.

When the judgment that Nebuchadnezzar was warned was to come arrived, the arrival typified October 22, 1844, when the investigative judgment began. In chapter four, both the warning message provided by Daniel, and the arrival of the judgment connected with the warning message were represented by the word “hour”. The “hour” of Nebuchadnezzar’s judgment represented the “hour” of God’s judgment in the first angel’s message. It also typified the “hour” of the Sunday law, when God’s executive judgment begins. The portion of Daniel chapter four that represents the arrival of the first angel’s message in 1798, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, which is symbolized by the word “hour,” is then repeated and enlarged upon. The technique of repeat and enlarge is a prophetic technique that occurs repeatedly in prophecy, but especially in the book of Daniel.

هنگامی که داوری‌ای که به نبوکدنصر هشدار داده شده بود فرا رسید، فرارسیدن آن نمودِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، زمانی که داوریِ تحقیقی آغاز شد. در فصل چهارم، هم پیامِ هشداردهنده‌ای که توسط دانیال ارائه شد، و هم فرارسیدنِ داوریِ مرتبط با آن پیامِ هشدار، با واژهٔ «ساعت» بازنمایی شده بود. «ساعتِ» داوریِ نبوکدنصر نمایانگر «ساعتِ» داوریِ خدا در پیامِ فرشتهٔ اول بود. همچنین نمودِ «ساعتِ» قانونِ یکشنبه نیز بود، زمانی که داوریِ اجراییِ خدا آغاز می‌شود. آن بخش از فصل چهارم دانیال که نمایانگرِ فرارسیدنِ پیامِ فرشتهٔ اول در ۱۷۹۸، و فرارسیدنِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است، که با واژهٔ «ساعت» نمادین شده است، سپس تکرار می‌شود و بسط می‌یابد. فنِّ «تکرار و بسط» فنی نبوی است که بارها در نبوت رخ می‌دهد، اما به‌ویژه در کتاب دانیال.

Once Nebuchadnezzar arrived at the “hour” of judgment, the “seven times,” that was his judgment, began, and as the king of the north, he then represented the judgment brought upon the northern kingdom of Israel in 723 BC. He was given the heart of a beast, and a beast is a kingdom in Bible prophecy, and from 723 BC, through to 1798, he represented the two forms of paganism that are so often the subject of the book of Daniel.

هنگامی که نبوکدنصر به «ساعت» داوری، یعنی «هفت زمان»، رسید، داوریِ او آغاز شد، و او به‌عنوان پادشاه شمال، در آن هنگام نمایانگر داوری‌ای شد که در سال 723 ق.م. بر پادشاهی شمالیِ اسرائیل وارد آمد. به او دلِ حیوان داده شد، و حیوان در نبوت کتاب‌مقدسی یک پادشاهی است؛ و از 723 ق.م. تا 1798، او نمایانگر آن دو صورتِ بت‌پرستی بود که چنین مکرر موضوع کتاب دانیال هستند.

For twelve hundred and sixty days, representing twelve hundred and sixty years, he represented the pagan desolating power, and then for another twelve hundred and sixty days, symbolizing twelve hundred and sixty years, he represented the papal desolating power. The heart of both desolating powers was the same, for papalism is simply paganism wearing the profession of Christianity.

در طی هزار و دویست و شصت روز، که نمایانگر هزار و دویست و شصت سال بود، او قدرت ویرانگرِ بت‌پرستانه را نمایندگی می‌کرد، و سپس برای هزار و دویست و شصت روزِ دیگر، که نماد هزار و دویست و شصت سال بود، قدرت ویرانگرِ پاپی را نمایندگی نمود. جوهر هر دو قدرت ویرانگر یکی بود، زیرا پاپی‌گری چیزی جز بت‌پرستی نیست که جامهٔ اعتراف به مسیحیت را بر تن کرده است.

At the “end of the days,” which is a symbol identified in Daniel chapter twelve, that represents the “time of the end” in 1798, his kingdom was restored unto him. The testimony of Daniel four, and the Spirit of Prophecy, identifies that when his kingdom was restored at the “end of the days,” he was a converted man. He then becomes a prophetic symbol of four significant truths. He becomes the prophetic link between the dragon power of paganism, which he represented in the first half of his “seven times,” and of the beast power, which he represented in the last half of his “seven times.” As a symbol of those two powers, standing as a restored kingdom in 1798, he then represents the third desolating power (the false prophet), which was to reign for seventy symbolic years, while the whore of Tyre was forgotten. As the king of Babylon, Nebuchadnezzar represents the prophetic link between the three powers that would become modern Babylon in the last days, which then leads the world to Armageddon.

در «آخرِ ایام»، که نمادی است شناخته‌شده در دانیال باب دوازدهم و نمایانگر «زمانِ آخر» در سال ۱۷۹۸ است، سلطنت او به وی بازگردانده شد. شهادتِ دانیال ۴ و روحِ نبوت مشخص می‌سازد که هنگامی که سلطنت او در «آخرِ ایام» به او بازگردانده شد، او مردی توبه‌کرده بود. سپس او به نمادِ نبویِ چهار حقیقتِ مهم بدل می‌شود. او پیوندِ نبوی میان قدرتِ اژدها، یعنی بت‌پرستی، که در نیمهٔ نخستِ «هفت زمانِ» خود نمایندهٔ آن بود، و قدرتِ وحش، که در نیمهٔ آخرِ «هفت زمانِ» خود نمایندهٔ آن بود، می‌گردد. او به‌عنوان نمادِ آن دو قدرت، در حالی که در سال ۱۷۹۸ به‌صورت سلطنتی بازگردانده‌شده ایستاده است، آنگاه نمایندهٔ سومین قدرتِ ویرانگر، یعنی نبیِ کاذب، می‌شود؛ قدرتی که قرار بود به‌مدت هفتاد سالِ نمادین سلطنت کند، در حالی که فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده شده بود. نبوکدنصر، به‌عنوان پادشاه بابل، نمایندهٔ پیوندِ نبوی میان آن سه قدرتی است که در ایامِ آخر بابلِ جدید خواهند شد، و سپس جهان را به هارمجدون رهنمون می‌گردانند.

He also represented the birth of the United States as the earth beast, which began in 1798 as a lamb, symbolized by his converted experience. He would simultaneously represent the two horns on the earth beast, which as Republicanism and Protestantism representing the strength of the United States, which was what allowed it to become the most favored nation in the world. Yet at the end of the seventy symbolic years those two horns would then be represented as apostate Republicanism and apostate Protestantism, with both horns divided into two classes. Republicanism’s horn would consist of the Democratic party that openly disregarded the sacred principles of the Constitution, and the Republican party that professed to be the defenders and champions of the Constitution, but in actuality denying the sacred principles of the Constitution, while choosing traditions and customs to supersede the principles within that sacred document.

او همچنین تولد ایالات متحده را به‌مثابهٔ وحشِ زمین نمایان ساخت، که در سال 1798 همچون برّه‌ای آغاز شد و این امر با تجربهٔ ایمان‌آوردگیِ او نمادین گردید. او به‌طور هم‌زمان دو شاخِ وحشِ زمین را نیز نمایندگی می‌کرد، که آن دو، یعنی جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم، نمایانگرِ قدرتِ ایالات متحده بودند؛ همان چیزی که به آن امکان داد تا به مُرجَّح‌ترین ملتِ جهان بدل شود. با این حال، در پایانِ هفتاد سالِ نمادین، آن دو شاخ سپس به‌صورتِ جمهوری‌خواهیِ مرتد و پروتستانتیسمِ مرتد نمایان می‌شدند، و هر دو شاخ نیز به دو طبقه تقسیم می‌گردیدند. شاخِ جمهوری‌خواهی متشکل می‌بود از حزبِ دموکرات که آشکارا اصولِ مقدسِ قانونِ اساسی را نادیده می‌گرفت، و حزبِ جمهوری‌خواه که اظهار می‌داشت مدافعان و پاسدارانِ قانونِ اساسی است، اما در واقع اصولِ مقدسِ قانونِ اساسی را انکار می‌کرد، در حالی که سنت‌ها و رسوم را بر اصولِ مندرج در آن سندِ مقدس برتری می‌داد.

The two parties were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The spirit of the Sadducees and Pharisees would also be manifested in the horn of apostate Protestantism, with one class upholding Sunday worship and the other Sabbath worship. Nebuchadnezzar’s converted condition at the “end of the days,” in 1798, fitly represents the United States, and both horns of the earth beast. All three symbols—the earth beast and its two horns, were destined to change from a lamb unto a dragon.

دو گروه به‌وسیلهٔ صدوقیان و فریسیان در زمان مسیح نمونه‌وار مجسم شده بودند. روحِ صدوقیان و فریسیان همچنین در شاخِ پروتستانیسمِ مرتد آشکار می‌گردید، به‌گونه‌ای که یک طبقه عبادتِ روزِ یکشنبه را تأیید می‌کرد و دیگری عبادتِ سَبَّت را. وضعیتِ توبه‌یافتهٔ نبوکدنصر در «آخرِ ایام»، در سال ۱۷۹۸، به‌درستی نمایندهٔ ایالات متحده و هر دو شاخِ وحشِ زمین است. هر سه نماد—وحشِ زمین و دو شاخِ آن—مقرر بود که از برّه به اژدها تغییر یابند.

Nebuchadnezzar, at the end of his “seven times,” represented the link which identified his literal kingdom of Babylon as the symbol of modern Babylon in the last days, which is made up of the dragon, the beast and the false prophet. He also represented the three prophetic entities represented by the earth beast with two horns, that changes from a lamb unto a dragon during the seventy symbolic years that the whore of Tyre is forgotten. It is profound that his literal kingdom is the very kingdom that typifies the kingdom that reigns for seventy symbolic years.

نبوکدنصر، در پایانِ «هفت زمان» خویش، آن پیوندی را نمایندگی می‌کرد که پادشاهیِ واقعیِ بابلِ او را به‌عنوان نمادِ بابلِ جدید در ایامِ آخر مشخص می‌ساخت؛ بابلی که از اژدها، وحش، و نبیِ کذّاب تشکیل شده است. او همچنین نمایندهٔ آن سه موجودیتِ نبوی بود که به‌وسیلهٔ وحشِ زمینیِ دوداخ‌دار مجسّم شده‌اند؛ وحشی که در طیِ هفتاد سالِ نمادینی که فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده می‌شود، از برّه به اژدها دگرگون می‌گردد. این نکته عمیق است که پادشاهیِ واقعیِ او همان پادشاهی‌ای است که نمونهٔ آن پادشاهی به‌شمار می‌آید که به‌مدت هفتاد سالِ نمادین سلطنت می‌کند.

Nebuchadnezzar’s symbolism of chapter four, is to be laid over the top of chapter one. When that application is made, it brings together the waymarks of Millerite history, and confirms several truths of the Ulai River vision that were unsealed at that time. The foundation and central pillar of the Millerite movement was the question and answer of Daniel chapter eight, and verses thirteen and fourteen. The question was, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

نمادگرایی نبوکدنصر در باب چهارم باید بر فراز باب اول نهاده شود. هنگامی که این تطبیق انجام می‌شود، نشانه‌های راهنمای تاریخ میلری را به هم پیوند می‌دهد و چندین حقیقت از رؤیای نهر اولای را که در آن زمان مُهرگشایی شد، تأیید می‌کند. بنیاد و ستون مرکزی جنبش میلری، پرسش و پاسخِ باب هشتم دانیال، یعنی آیات سیزده و چهارده بود. آن پرسش این بود: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر، که هم مقدِس و هم لشکر را به پایمال شدن بسپارد، تا به کی خواهد بود؟»

Of the hundreds, if not thousands of added words in the Bible, it is only the added word “sacrifice” that inspiration identifies as not belonging to the text. When the word is properly removed it clearly identifies that “the daily and the transgression” are two distinct desolating powers. Sister White specifically identifies the word “sacrifice” was added by human wisdom and does not apply to the text, and in the same passage she also identifies that the Millerites were correct in identifying “the daily” as paganism. The grammatical terms within the question of verse thirteen, were carefully identified by Christ through the writings of Sister White, and when governed by the texts and the added inspired instructions, the question is, “How long shall be the vision concerning the two desolating powers of paganism and papalism, that were to trample down both the sanctuary and God’s people?”

از میان صدها، اگر نه هزاران، واژهٔ افزوده‌شده در کتاب‌مقدس، تنها واژهٔ افزودهٔ «قربانی» است که الهام آن را متعلق به متن نمی‌شناسد. هنگامی که این واژه به‌درستی حذف شود، به‌روشنی آشکار می‌گردد که «قربانیِ دائمی و تعدّی» دو قدرتِ ویرانگرِ متمایزند. خواهر وایت به‌طور مشخص بیان می‌کند که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمتِ بشری افزوده شده و به متن تعلق ندارد، و در همان بخش نیز تصریح می‌کند که میلری‌ها در شناساییِ «قربانیِ دائمی» به‌عنوان بت‌پرستی درست بودند. اصطلاحاتِ دستوریِ موجود در پرسشِ آیهٔ سیزدهم، به‌دقت به‌وسیلهٔ مسیح از خلال نوشته‌های خواهر وایت مشخص شده‌اند، و هنگامی که اینها تحت حاکمیتِ آیات و رهنمودهایِ افزودهٔ الهام‌شده قرار گیرند، پرسش چنین است: «رؤیا دربارهٔ آن دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپیّت که قرار بود هم قُدس و هم قومِ خدا را پایمال کنند، تا چه مدت خواهد بود؟»

Therefore, when Nebuchadnezzar is located at the “time of the end,” in 1798, he is representing a converted man and therefore represents the “wise” that would understand the central pillar and foundation of Adventism. His conversion identifies the “wise” that understand the “increase of knowledge” which was unsealed at that time, but his own prophetic symbolism directly illustrates the history that is the subject of the question of, “how long would be the vision of the desolating power of paganism and papalism which would trample down God’s people (the host), and God’s sanctuary?” As a symbol of a “wise virgin” who understands the “increase of knowledge,” he represents William Miller, for Miller is the symbol of those who were “wise” in the history that began at the “time of the end,” in 1798.

پس، هنگامی که نبوکدنصر در «زمان آخر»، یعنی در سال 1798، قرار داده می‌شود، او نمایانگر مردی تبدیل‌شده است و بنابراین نمایندهٔ «حکیمان»ی است که ستون و بنیاد مرکزی ادونتیسم را درک می‌کردند. تبدیل او «حکیمان»ی را مشخص می‌سازد که «افزایش معرفت» را که در آن زمان گشوده شد، می‌فهمند؛ اما نمادگرایی نبویِ خودِ او به‌طور مستقیم آن تاریخی را به تصویر می‌کشد که موضوع این پرسش است که: «رؤیای قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپی‌گری، که قوم خدا (لشکر) و قدس او را پایمال می‌کرد، تا چه مدت خواهد بود؟» او، به‌عنوان نمادِ «باکرهٔ حکیم»ی که «افزایش معرفت» را درک می‌کند، نمایندهٔ ویلیام میلر است، زیرا میلر نماد کسانی است که در تاریخی که در «زمان آخر»، در سال 1798، آغاز شد، «حکیم» بودند.

Nebuchadnezzar is a symbol of the waymark of the “time of the end,” and when laid over chapter one, he also represents the arrival of the first angel at that time, because in chapter four, the “hour” in which Daniel provides Nebuchadnezzar with the warning message, marks when the first angel arrived, and that was 1798. The “hour” when Nebuchadnezzar’s judgment arrived, represented the “hour” of the beginning of God’s investigative judgment on October 22, 1844. The waymarks produced by the symbolism of Nebuchadnezzar in chapter four, are 723 BC, 538, 1798 (the time of the end) and October 22, 1844.

نَبُوخَذْنَصَّر هو رمزٌ لمَعْلَمِ «زمن النهاية»، وعندما يُوضَع هذا على الفصل الأول، فإنه يمثّل أيضًا مجيء الملاك الأول في ذلك الوقت، لأنه في الفصل الرابع فإن «الساعة» التي يقدّم فيها دانيال إلى نبوخذنصر رسالةَ التحذير، تُشير إلى الوقت الذي وصل فيه الملاك الأول، وكان ذلك سنة 1798. أمّا «الساعة» التي جاء فيها قضاء نبوخذنصر، فقد مثّلت «الساعة» التي بدأت فيها دينونة الله التحقيقية في 22 أكتوبر 1844. والمعالم التي تنتج عن رمزية نبوخذنصر في الفصل الرابع هي: 723 ق.م، 538، 1798 («زمن النهاية»)، و22 أكتوبر 1844.

The waymarks of Millerite history in Daniel chapter one, begin with Jehoiakim, who is a symbol of the empowerment of the first message which had arrived at the “time of the end,” in 1798. The empowerment of the first message, represented by Jehoiakim, marks August 11, 1840. The conquering of Jehoiakim begins the seventy years of Babylon’s reign, that ends with the decree of Cyrus. Chapter one of Daniel identifies a three-step testing process, represented as a dietary test, followed by a visual test that concludes with a litmus test. Those three tests represent August 11, 1840, when the mighty angel that was no less a personage than Jesus Christ, came down out of heaven with a little book that God’s people were then to “eat”, just as Daniel and the three worthies chose to eat the diet of pulse, rather than the diet of Babylon.

نشانگرهای تاریخ میلری در فصل نخست دانیال با یَهویاقیم آغاز می‌شود؛ کسی که نماد توانمندسازی پیام نخست است، همان پیامی که در «زمان آخر» در سال ۱۷۹۸ فرا رسیده بود. توانمندسازی پیام نخست، که با یَهویاقیم نمایش داده شده است، ۱۱ اوت ۱۸۴۰ را مشخص می‌سازد. مغلوب شدن یَهویاقیم، هفتاد سال سلطنت بابل را آغاز می‌کند که با فرمان کورش پایان می‌یابد. فصل نخست دانیال یک فرایند آزمون سه‌مرحله‌ای را مشخص می‌سازد که به‌صورت آزمون خوراکی به تصویر کشیده شده، و سپس آزمونی ظاهری در پی آن می‌آید که با یک آزمون محک نهایی به پایان می‌رسد. این سه آزمون نمایانگر ۱۱ اوت ۱۸۴۰ هستند؛ زمانی که آن فرشتهٔ نیرومند، که شخصیتی کمتر از خودِ عیسی مسیح نبود، از آسمان با کتابچه‌ای کوچک فرود آمد؛ کتابچه‌ای که قوم خدا در آن زمان می‌بایست آن را «بخورند»، درست همان‌گونه که دانیال و آن سه جوان برگزیدند که به‌جای خوراک بابل، خوراک حبوبات را بخورند.

The second test of that process represented the manifestation of the Protestant churches’ rejection of Miller’s message (the first angel’s message), when a distinction could then be seen between the Millerite movement, and the Protestant churches that then began their prophetic role as apostate Protestantism. The distinction between those two classes was as marked as was Daniel and the three worthies’ flesh appearing fairer and fatter for eating the heavenly food, instead of the Babylonian diet. That distinction was marked at the end of the biblical year of 1843 (April 19, 1844), when the tarrying time of the parable of the ten virgins arrived.

دومین آزمونِ آن فرایند، مظهرِ آشکار شدنِ ردِّ پیامِ میلر از سوی کلیساهای پروتستان (پیامِ فرشتهٔ اول) بود؛ زمانی که آنگاه تمایزی میانِ جنبشِ میلری و کلیساهای پروتستانی که در آن هنگام نقشِ نبویِ خود را به‌عنوانِ پروتستانیسمِ مرتد آغاز کردند، قابل مشاهده شد. تمایزِ میانِ آن دو طبقه به همان اندازه آشکار بود که ظاهر شدنِ گوشتِ دانیال و آن سه یار، نیکوتر و فربه‌تر، به سببِ خوردنِ خوراکِ آسمانی، به‌جایِ خوراکِ بابلی. آن تمایز در پایانِ سالِ کتاب‌مقدسیِ ۱۸۴۳ (۱۹ آوریل ۱۸۴۴)، هنگامی که زمانِ تأخیرِ مَثَلِ ده باکره فرا رسید، مشخص گردید.

The third test, which was the litmus test, represented October 22, 1844 when, after three years, the “hour” came when Nebuchadnezzar himself judged and pronounced Daniel and the three worthies “ten times” better than the Babylonian wise men. Placing Daniel chapter four, over chapter one, produces the waymarks of Millerite history beginning with the “time of the end” in 1798; the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840; the first disappointment on April 19, 1844; and the great disappointment of October 22, 1844.

سومین آزمون، که آزمونِ محک بود، نمایانگرِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود؛ هنگامی که پس از سه سال، آن «ساعت» فرا رسید که نبوکدنصر خود داوری کرد و دانیال و آن سه جوانِ شایسته را «ده بار» برتر از حکیمان بابلی اعلام نمود. قرار دادنِ فصل چهارمِ دانیال بر فرازِ فصل نخست، نشانه‌های راهِ تاریخِ میلری را پدید می‌آورد که از «زمانِ آخر» در ۱۷۹۸ آغاز می‌شود؛ توانمندسازیِ پیامِ فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰؛ نخستین یأس در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴؛ و یأسِ عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴.

Beyond identifying the specific waymarks of Millerite history, the two chapters, when brought together “line upon line,” illustrate the message of the first angel, identify the two desolating powers that are the subject of the foundational doctrine of the twenty-three hundred days, and also the three-step testing process of Daniel twelve which always occurs when the book of Daniel is unsealed.

علاوه بر مشخص ساختن نشانه‌های معیّن تاریخ میلریتی، این دو فصل، هنگامی که «حکم بر حکم» در کنار یکدیگر قرار داده شوند، پیام فرشتهٔ اول را به تصویر می‌کشند، دو قدرت ویرانگر را که موضوع آموزهٔ بنیادیِ دو هزار و سیصد روز هستند مشخص می‌سازند، و نیز فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمونِ دانیال دوازده را نشان می‌دهند؛ فرایندی که هر بار کتاب دانیال گشوده می‌شود، همواره رخ می‌دهد.

They also identify that Nebuchadnezzar, as the symbol of the wise in 1798, in conjunction with his second dream in chapter four, represents William Miller, whose movement was to become the true Protestant horn. The work of William Miller, that represents the foundational truths of Adventism, are represented upon Habakkuk’s two tables, and God directed in the production of both those sacred tables.

آنان همچنین تشخیص می‌دهند که نبوکدنصر، به‌عنوان نمادِ حکیمان در سال 1798، در ارتباط با رؤیای دوم او در فصل چهارم، نمایندۀ ویلیام میلر است؛ کسی که جنبش او قرار بود به شاخ حقیقی پروتستان بدل شود. کار ویلیام میلر، که نمایانگر حقایق بنیادین ادونتیسم است، بر دو لوحِ حبقوق به تصویر کشیده شده است، و خداوند در پدید آمدن هر دوی آن الواح مقدس هدایت فرموده است.

There were several prophetic truths that Miller did not see correctly because his vantage point of prophetic history disallowed him from recognizing that there are three desolating powers; not only paganism (the dragon), papalism (the beast), but also apostate Protestantism (the false prophet). In God’s providence those prophetic understandings of Miller, that were limited by his vantage point in history, were not represented upon the two sacred tables of Habakkuk.

چندین حقیقت نبوتی وجود داشت که میلر آن‌ها را به‌درستی ندید، زیرا جایگاه او در تاریخ نبوتی به او اجازه نمی‌داد تشخیص دهد که سه قدرتِ ویرانگر وجود دارند؛ نه تنها بت‌پرستی (اژدها)، پاپ‌گرایی (وحش)، بلکه نیز پروتستانتیسمِ مرتد (نبیِ کاذب). در مشیت خدا، آن دریافت‌های نبوتیِ میلر که به‌سبب جایگاه او در تاریخ محدود بودند، بر دو لوحِ مقدسِ حبقوق بازنمایی نشدند.

Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, represents William Miller’s second dream. Both dreams address the “seven times,” and Miller’s dream identifies the rejection of his work that began in 1863, and escalates until the Midnight Cry. Both dreams end with a kingdom restored after a period of scattering. For this reason, we will consider Miller’s second dream, before we consider directly the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

رویای دومِ نبوکدنصر در باب چهارم دانیال، بیانگر رویای دومِ ویلیام میلر است. هر دو رؤیا به «هفت زمان» می‌پردازند، و رؤیای میلر ردِّ کار او را که در سال 1863 آغاز شد و تا فریاد نیمه‌شب شدت می‌گیرد، مشخص می‌سازد. هر دو رؤیا با بازگردانده‌شدن پادشاهی پس از دوره‌ای از پراکندگی پایان می‌یابند. از این‌رو، پیش از آنکه مستقیماً رؤیای نهر اولای را که در سال 1798 گشوده شد بررسی کنیم، رویای دومِ میلر را مورد توجه قرار خواهیم داد.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> "ਮੈਂ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ, ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੱਥ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਲਗਭਗ ਦੱਸ ਇੰਚ ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਛੇ ਇੰਚ ਚੌਰਸ, ਬੜੀ ਕਾਰੀਗਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਸੰਦੂਕਚਾ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਆਬਨੂਸ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਜੜਾਈ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸੰਦੂਕਚੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੁੰਜੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਕੁੰਜੀ ਲਈ ਅਤੇ ਸੰਦੂਕਚਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਚਰਜ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਅਤੇ ਹਰ ਆਕਾਰ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਹੀਰਿਆਂ, ਬਹੁਮੂਲ ਪੱਥਰਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਮਾਪ ਅਤੇ ਮੁੱਲ ਦੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਦੂਕਚੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਅਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਹ ਐਸੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੇਵਲ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।"

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> «اندیشیدم که وظیفهٔ من نیست این منظرهٔ شگفت‌انگیز را تنها به‌تنهایی لذت ببرم، هرچند دلم از درخشندگی، زیبایی، و ارزشِ محتویات آن سرشار از شادی بود. ازاین‌رو آن را بر میزی در وسط اتاقم نهادم و خبر دادم که هر که اشتیاق دارد، بیاید و باشکوه‌ترین و درخشان‌ترین منظره‌ای را که انسان در این زندگی دیده است، مشاهده کند.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> مردم شروع کردند به آمدن؛ نخست شمارشان اندک بود، اما رفته‌رفته به انبوهی بدل شدند. هنگامی که نخستین بار به درون صندوقچه می‌نگریستند، در شگفت می‌شدند و از شادی فریاد برمی‌آوردند. اما چون تماشاگران فزونی گرفتند، همه شروع کردند به دست‌زدن به جواهرات، آنها را از صندوقچه بیرون آوردن و بر روی میز پراکندن. من به اندیشیدن افتادم که مبادا صاحب، صندوقچه و جواهرات را بار دیگر از دست من مطالبه کند؛ و اگر می‌گذاشتم آنها پراکنده شوند، هرگز نمی‌توانستم همچون پیش از آن، دوباره آنها را در جای‌های خود در صندوقچه بگذارم؛ و احساس کردم که هرگز از عهدهٔ پاسخگویی برنخواهم آمد، زیرا آن مسئولیت بس عظیم می‌بود. آنگاه شروع کردم به التماس به مردم که به آنها دست نزنند و آنها را از صندوقچه بیرون نیاورند؛ اما هرچه بیشتر التماس می‌کردم، بیشتر آنها را پراکنده می‌ساختند؛ و اکنون چنان می‌نمود که آنها را در سراسر اتاق، بر زمین و بر هر قطعه از اثاثیهٔ اتاق، پراکنده می‌کنند.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> «آنگاه دیدم که آنان در میان جواهرات و سکه‌های اصیل، مقدار بی‌شماری از جواهرات تقلبی و سکه‌های جعلی پراکنده بودند. از رفتار پست و ناسپاسی ایشان سخت به خشم آمدم و آنان را به سبب آن توبیخ و سرزنش کردم؛ اما هرچه بیشتر توبیخشان می‌کردم، بیشتر جواهرات تقلبی و سکه‌های جعلی را در میان اصیل‌ها پراکنده می‌ساختند.»

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> «سپس در نفس جسمانیِ خود سخت برآشفته شدم و آغاز کردم به به‌کار بردنِ زورِ جسمانی تا ایشان را از اتاق بیرون برانم؛ اما در حالی که یکی را بیرون می‌راندم، سه تنِ دیگر وارد می‌شدند و خاک و تراشه و شن و هر گونه زباله را به درون می‌آوردند، تا آنکه همهٔ جواهراتِ حقیقی و الماس‌ها و سکه‌ها را پوشاندند، به‌گونه‌ای که همگی از نظر پنهان شدند. همچنین صندوقچهٔ مرا پاره‌پاره کردند و آن را در میان زباله‌ها پراکنده ساختند. گمان می‌کردم هیچ‌کس به اندوه یا خشم من اعتنا ندارد. یکسره مأیوس و دل‌شکسته شدم و نشستم و گریستم.»

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> «در حالی که بدین‌سان برای فقدان بزرگ خویش و مسئولیتی که بر عهده داشتم می‌گریستم و سوگواری می‌کردم، خدا را به یاد آوردم و با الحاح دعا کردم که برایم یاری بفرستد. بی‌درنگ در گشوده شد و مردی به اتاق درآمد؛ آنگاه همهٔ مردم از آن بیرون رفتند. او که در دست خویش جاروبی برای زدودن گرد و خاک داشت، پنجره‌ها را گشود و آغاز کرد به پاک کردن گرد و خاک و زباله‌ها از اتاق.»

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> «از او تمنا کردم که بازایستد، زیرا در میان آن آوار، گوهرهای گران‌بهایی پراکنده بود.»

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> او به من گفت: «مترس»، زیرا «از آنان نگهداری خواهد کرد.»

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> «سپس، هنگامی که او خاک و خاشاک، جواهراتِ بدل و سکّه‌های تقلبی را می‌روبید، همه همچون ابری برخاستند و از پنجره بیرون رفتند، و باد آن‌ها را با خود برد. در آن هیاهو، چشمانم را لحظه‌ای بستم؛ چون آن‌ها را گشودم، همهٔ زباله‌ها رفته بود. جواهراتِ گران‌بها، الماس‌ها، سکّه‌های طلا و نقره، به فراوانی در سراسر اتاق پراکنده بود.»

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> سپس بر روی میز صندوقچه‌ای نهاد، بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از پیشین، و جواهرات و الماس‌ها و سکه‌ها را مشت‌مشت گرد آورد و در صندوقچه افکند، تا آنکه حتی یکی نیز بر جای نماند، هرچند برخی از الماس‌ها از نوک سوزنی بزرگ‌تر نبودند.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> سپس مرا فراخواند تا «بیایم و ببینم.»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> «درون صندوق نگاه کردم، اما چشمانم از دیدن آن منظره خیره شد. آنها ده برابر بیش از جلال پیشین خود می‌درخشیدند. گمان کردم که به‌وسیلهٔ پاهای آن اشخاص شریر که آنها را پراکنده ساخته و در خاک پایمال کرده بودند، در شن ساییده و صیقل داده شده‌اند. آنها در صندوق با نظمی زیبا قرار داده شده بودند، هر یک در جای خود، بی‌آنکه هیچ نشانی آشکار از رنج و زحمات آن مردی که آنها را در آن افکنده بود، بر ایشان دیده شود. از فرط شادی فریاد برآوردم، و آن فریاد مرا بیدار کرد.» Early Writings, 81–83.

We will address Miller’s dream in the next article.

موږ به د مېلر خوب په راتلونکې مقاله کې وڅېړو.

The following is an introduction of William Miller’s second dream, written by James White when he published Miller’s dream in the Advent Herald.

آنچه در پی می‌آید، مقدمه‌ای بر دومین رؤیای ویلیام میلر است که جیمز وایت هنگام انتشار رؤیای میلر در *Advent Herald* نگاشت.

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past Second Advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> “خوابِ ذیل دو سال سے زیادہ عرصہ پہلے ایڈونٹ ہیرالڈ میں شائع ہوا تھا۔ اُس وقت میں نے دیکھا کہ یہ ہمارے گزشتہ دوسرے ظہورِ مسیح کے تجربے کو نہایت واضح طور پر نمایاں کرتا ہے، اور یہ کہ خدا نے یہ خواب منتشر گلّہ کے فائدے کے لیے عطا کیا تھا۔”

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastics 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> «در میان نشانه‌های نزدیک بودن روز عظیم و مهیب خداوند، خدا رؤیاها را قرار داده است. بنگرید به یوئیل ۲:۲۸–۳۱؛ اعمال ۲:۱۷–۲۰. رؤیاها ممکن است به سه طریق پدید آیند: نخست، «از کثرت مشغله.» بنگرید به جامعه ۵:۳. دوم، آنان که زیر نفوذ روح پلید و فریب شیطان هستند، ممکن است به واسطهٔ تأثیر او رؤیا ببینند. بنگرید به تثنیه ۸:۱–۵؛ ارمیا ۲۳:۲۵–۲۸؛ ۲۷:۹؛ ۲۹:۸؛ زکریا ۱۰:۲؛ یهودا ۸. و سوم، خدا همواره قوم خود را به درجات گوناگون از طریق رؤیاها تعلیم داده است و هنوز نیز تعلیم می‌دهد؛ رؤیاهایی که به‌واسطهٔ خدمت فرشتگان و روح‌القدس می‌آیند. آنان که در روشنایی آشکارِ حقیقت ایستاده‌اند، خواهند دانست که چه هنگام خدا به ایشان رؤیایی می‌بخشد؛ و چنین کسانی به‌واسطهٔ رؤیاهای دروغین فریب نخواهند خورد و از راه راست منحرف نخواهند شد.»

> “‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9], and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> «او گفت: اکنون سخنان مرا بشنوید؛ اگر در میان شما نبی‌ای باشد، من، خداوند، خویشتن را در رؤیا بر او مکشوف خواهم ساخت و در خواب با او سخن خواهم گفت.» اعداد ۱۲:۶. یعقوب گفت: «فرشتهٔ خداوند در خواب با من سخن گفت.» پیدایش ۳۱:۲. «و خدا نزد لابانِ اَرامی در خواب شبانه آمد.» پیدایش ۳۱:۲۴. خواب‌های یوسف را بخوانید، [پیدایش ۳۷:۵–۹]، و سپس سرگذشت جالب تحقق آن‌ها را در مصر. «در جِبعون، خداوند شب هنگام در خواب بر سلیمان ظاهر شد.» ۱ پادشاهان ۳:۵. آن تمثال عظیم و بس مهمِ باب دوم دانیال نیز در خواب داده شد، و همچنین چهار حیوان و غیرهٔ باب هفتم. هنگامی که هیرودیس در پی نابود کردنِ نجات‌دهندهٔ خردسال بود، یوسف در خواب هشدار یافت که به مصر بگریزد. متی ۲:۱۳.

> “‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.

> «و در ایّام آخر واقع خواهد شد، خدا می‌فرماید، که از روح خود بر تمامی بشر فرو خواهم ریخت؛ و پسران و دختران شما نبوّت خواهند کرد، و جوانان شما رؤیاها خواهند دید، و پیران شما خواب‌ها خواهند دید.» اعمال ۲:‏۱۷.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> “عطیۀ نبوت، از راه خواب‌ها و رؤیاها، در اینجا ثمرۀ روح‌القدس است، و در ایام آخر باید به اندازه‌ای ظاهر شود که نشانه‌ای را تشکیل دهد. این یکی از عطایای کلیسای انجیل است.

> “‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11–12.

> «و او بعضی را رسولان، و بعضی را انبیا، و بعضی را مبشران، و بعضی را شبانان و معلمان قرار داد؛ برای تکمیل مقدسین، برای کار خدمت، برای بنای بدن مسیح.» افسسیان ۴:‏۱۱–۱۲

> “‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> «وَاللهُ قَدْ وَضَعَ أُنَاسًا فِي الْكَنِيسَةِ: أَوَّلًا رُسُلًا، ثَانِيًا أَنْبِيَاءَ»، إلخ. 1 Corinthians 12:28. «لاَ تَحْتَقِرُوا النُّبُوَّاتِ». 1 Thessalonians 5:20. وانظر أيضًا Acts 13:1؛ 21:9؛ Romans 7:6؛ 1 Corinthians 14:1, 24, 39. والأنبياء أو النبوات إنما هم لبنيان كنيسة المسيح؛ ولا يوجد دليل يمكن أن يُستخرج من كلمة الله على أنها كانت ستبطل قبل أن يبطل الإنجيليون والرعاة والمعلمون. ولكن، يقول المعترض: «لقد كثرت الرؤى والأحلام الكاذبة حتى إني لا أستطيع أن أثق بأي شيء من هذا القبيل». وصحيح أن للشيطان تقليده المزيَّف. فلقد كان له دائمًا أنبياء كذبة، ومن المؤكد أننا قد نتوقعهم الآن في هذه الساعة الأخيرة من الخداع وانتصاره. والذين يرفضون مثل هذه الإعلانات الخاصة لأن المزيَّف موجود، يجوز لهم، بالقدر نفسه من الاتساق، أن يمضوا قليلًا إلى أبعد من ذلك فينكروا أن الله قد أعلن ذاته للإنسان في حلم أو رؤيا، لأن المزيَّف كان موجودًا دائمًا.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> ’’ خواب اور رؤیا وہ وسیلہ ہیں جن کے ذریعے خدا نے اپنے آپ کو انسان پر ظاہر کیا ہے۔ اسی وسیلے کے ذریعہ اُس نے نبیوں سے کلام کیا؛ اُس نے نبوت کی بخشش کو انجیل کی کلیسیا کی بخششوں میں شامل کیا ہے، اور خوابوں اور رؤیا کو ’آخری ایّام‘ کی دوسری نشانیوں کے ساتھ شمار کیا ہے۔ آمین۔

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White.

> «مقصودم از ملاحظات فوق این بوده است که ایرادها را به شیوه‌ای کتاب‌مقدسی برطرف سازم و ذهن خواننده را برای مطالب بعدی آماده کنم.» James White.

Back to Articles