Article

# Panium - Number Three

پانیوم — شمارهٔ سه

The Vision and the Appointed Time: A Prophetic Parallel

رویا و زمانِ معین: موازنه‌ای نبوی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 28, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. Habakkuk chapter two sets forth the heart of the parable when it identifies the vision which speaks at the end.

مَثَلُ العذارى العشر يتكرّر بحروفه عينها في تاريخ المئة والأربعة والأربعين ألفًا. ويعرض الأصحاح الثاني من سفر حبقوق جوهر هذا المثل حين يحدّد الرؤيا التي تتكلّم في النهاية.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> من بر دیدهبانی خویش خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و چشم به راه خواهم ماند تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم، چه پاسخ خواهم داد. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس، و آن را بر لوح‌ها روشن و واضح ثبت کن، تا هر که آن را می‌خواند، بشتابد. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه تأخیر نماید، منتظرش باش، زیرا که به‌یقین خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. اینک جانِ کسی که مغرور شده است، در او راست نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد. حبقوق 2:1–4.

Verse twenty-seven of Daniel eleven also identifies the “appointed time.”

آیت بیست‌وهفتمِ دانیال یازده نیز «وقتِ معیّن» را مشخص می‌کند.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> و دلِ هر دوی این پادشاهان بر شرارت خواهد بود، و بر یک سفره دروغ خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا پایان هنوز در زمانِ معین خواهد بود. دانیال ۱۱:۲۷.

The “vision” which is established by Rome is for “an appointed time” and the two kings whose heart is to do mischief and speak lies at one table identify a prophetic waymark which arrives before the vision “speaks.” Before the time appointed two kings speak “lies” and when the vision speaks at the time appointed, it does not lie. The time appointed is the Sunday law in the USA, and the meeting at the table marks the beginning of a prophetic period. The “vision” is fulfilled in history at the Sunday law, but it is established in advance of the Sunday law. This is evident for the faithful are told to wait for the vision, and they are told to publish the vision. They could not publish it in advance of the vision’s fulfillment if the vision was not yet established.

«رؤیا»یی که به‌وسیلهٔ روم برقرار می‌شود، برای «زمانی معیّن» است، و آن دو پادشاه که دل ایشان بر شرارت‌ورزی است و بر یک سفره دروغ می‌گویند، نشانه‌ای نبوی را معرّفی می‌کنند که پیش از آنکه رؤیا «سخن بگوید» فرا می‌رسد. پیش از زمان معیّن، دو پادشاه «دروغ» می‌گویند، و هنگامی که رؤیا در زمان معیّن سخن می‌گوید، دروغ نمی‌گوید. آن زمان معیّن، قانون یکشنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا است، و آن دیدار بر سر سفره، آغاز یک دورهٔ نبوی را نشان می‌دهد. «رؤیا» در تاریخ، در قانون یکشنبه، به انجام می‌رسد، امّا پیش از قانون یکشنبه برقرار می‌شود. این امر آشکار است، زیرا به امینان گفته می‌شود که برای رؤیا انتظار بکشند، و به ایشان گفته می‌شود که رؤیا را منتشر سازند. اگر رؤیا هنوز برقرار نشده بود، ایشان نمی‌توانستند آن را پیش از تحقّقش منتشر کنند.

Jeremiah represents those who “wait” for the vision:

اِرمیاہ اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو رؤیا کے لیے ”انتظار“ کرتے ہیں:

> O Lord, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke. Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:15–21.

> اے خداوند، تُو جانتا ہے: مجھے یاد فرما، اور میری خبر لے، اور میرے ستانے والوں سے میرا انتقام لے؛ اپنی درازیِ تحمل میں مجھے اُٹھا نہ لے؛ جان لے کہ میں نے تیری خاطر ملامت اُٹھائی ہے۔ تیرے کلام مجھے ملے اور میں نے اُنہیں کھا لیا؛ اور تیرا کلام میرے دل کی شادمانی اور مسرت ٹھہرا: کیونکہ اے ربُّ الافواج خداوند، میں تیرے نام سے کہلاتا ہوں۔ میں ٹھٹھا کرنے والوں کی مجلس میں نہ بیٹھا اور نہ شادمان ہوا؛ میں تیرے ہاتھ کے سبب اکیلا بیٹھا، کیونکہ تُو نے مجھے قہر سے بھر دیا تھا۔ میرا درد ہمیشہ کیوں رہتا ہے، اور میرا زخم لاعلاج کیوں ہے، جو شفا پانے سے انکار کرتا ہے؟ کیا تُو میرے لیے بالکل ایک دھوکے باز کی مانند، اور اُن پانیوں کی مانند ہوگا جو قائم نہیں رہتے؟ اس لیے خداوند یوں فرماتا ہے، اگر تُو باز آئے تو میں تجھے پھر بحال کروں گا، اور تُو میرے حضور کھڑا ہوگا؛ اور اگر تُو قیمتی کو ذلیل سے جدا کرے، تو تُو میرے منہ کی مانند ہوگا: وہ تیری طرف رجوع کریں، لیکن تُو اُن کی طرف رجوع نہ کرنا۔ اور میں تجھے اس قوم کے مقابل ایک مضبوط پیتل کی دیوار بنا دوں گا: اور وہ تجھ سے لڑیں گے، لیکن تجھ پر غالب نہ آئیں گے: کیونکہ خداوند فرماتا ہے، میں تجھے بچانے اور رہائی دینے کے لیے تیرے ساتھ ہوں۔ اور میں تجھے شریروں کے ہاتھ سے چھڑاؤں گا، اور ہیبتناکوں کے ہاتھ سے فدیہ دے کر رہائی بخشوں گا۔ یرمیاہ 15:15–21۔

The Sunday law in the USA is where the symbol of “remembering” is marked. It is there that the Sabbath that is always to be remembered becomes the final testing issue. It is there that the whore of Tyre, who has been forgotten is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon and gives her double judgment.

قانون یکشنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا جایی است که نشانِ «یادآوری» بر آن نهاده می‌شود. در آنجاست که سبت، که همواره باید به یاد آورده شود، به مسئلهٔ نهاییِ آزمون بدل می‌گردد. در آنجاست که فاحشهٔ صور، که به فراموشی سپرده شده بود، به یاد آورده می‌شود. در آنجاست که خدا گناهان بابل را به یاد می‌آورد و داوریِ مضاعف او را بر وی جاری می‌سازد.

The waymark where speaking is located is the Sunday law in the USA, for there the earth beast “speaks” as a dragon. At the same waymark the ass in Balaam’s line of prophecy “speaks.” When John the Baptist is born his father, Zacharias who has been divinely restricted from speaking, “speaks.”

نشانۀ راهی که در آن «سخن گفتن» قرار دارد، قانون یکشنبه در ایالات متحدۀ آمریکا است، زیرا در آنجا وحشِ زمین «سخن می‌گوید» همچون اژدها. در همان نشانۀ راه، الاغ در خط نبوتِ بلعام «سخن می‌گوید». هنگامی که یحییِ تعمیددهنده تولد می‌یابد، پدرش، زکریا، که به‌طور الهی از سخن گفتن بازداشته شده بود، «سخن می‌گوید».

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> اور ایسا ہوا کہ آٹھویں دن وہ بچے کا ختنہ کرنے آئے، اور وہ اس کا نام اس کے باپ کے نام پر زکریاہ رکھنا چاہتے تھے۔ لیکن اس کی ماں نے جواب میں کہا، نہیں، بلکہ اس کا نام یوحنا رکھا جائے گا۔ انہوں نے اس سے کہا، تیرے رشتہ داروں میں کوئی بھی اس نام سے نہیں کہلاتا۔ پھر انہوں نے اس کے باپ کو اشاروں سے پوچھا کہ وہ چاہتا ہے کہ اس کا کیا نام رکھا جائے۔ اس نے ایک تختی منگوائی اور لکھا، اس کا نام یوحنا ہے۔ اور سب متعجب ہوئے۔ اور اسی وقت اس کا منہ کھل گیا اور اس کی زبان آزاد ہو گئی، اور وہ بولنے لگا اور خدا کی حمد کرنے لگا۔ لوقا 1:59–64۔

At the Sunday law in the USA the deadly wound of the papacy is healed, and she becomes the eighth kingdom that is of the seven, when the USA, whose president Donald Trump is the eighth president that is of the seven. At the same point in time the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The one hundred and forty-four thousand are the eighth church that is of the seven. At the Sunday law the number eight is marked, and it was on the eighth day that John was circumcised and Zacharias spoke. Zacharias means God has “remembered.” The Sunday law is the counterfeit of the true Sabbath that was to be “remembered.” At the Sunday law the whore of Tyre is “remembered.” It is at the Sunday law that God “remembers” the sins of Babylon and doubles her judgment.

در قانون یک‌شنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا، زخمِ مهلکِ پاپیّت شفا می‌یابد، و او آن پادشاهیِ هشتم می‌شود که از هفت است، هنگامی که ایالات متحدهٔ آمریکا، که رئیس‌جمهورش دونالد ترامپ، هشتمین رئیس‌جمهوری است که از هفت است. در همان نقطه از زمان، آن صد و چهل و چهار هزار همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند. آن صد و چهل و چهار هزار، کلیسای هشتم‌اند که از هفت است. در قانون یک‌شنبه، عدد هشت مُهر می‌گردد، و در روز هشتم بود که یوحنا ختنه شد و زکریا سخن گفت. زکریا به معنای آن است که خدا «به یاد آورده است». قانون یک‌شنبه بدلِ تقلبیِ سَبَّتِ حقیقی است که باید «به یاد آورده می‌شد». در قانون یک‌شنبه، فاحشهٔ صور «به یاد آورده می‌شود». در قانون یک‌شنبه است که خدا گناهان بابِل را «به یاد می‌آورد» و داوریِ او را دوچندان می‌سازد.

Jeremiah represents those who suffered the first disappointment and who wait for the vision which tarries. He represents the faithful who become God’s mouth at the appointed time when the vision speaks and does not lie. The vision which speaks at the time appointed is preceded by two kings telling lies to each other at one table. That event precedes the Sunday law and therefore occurs in the history of Panium as set forth in verses thirteen to fifteen, which is the same period when the “robbers of the people” establish the “vision.”

ارمیا نمایانگر کسانی است که نخستین نومیدی را متحمل شدند و برای رؤیایی که درنگ می‌کند انتظار می‌کشند. او نمایندهٔ امینانی است که در زمانِ معین، آنگاه که رؤیا سخن می‌گوید و دروغ نمی‌گوید، دهانِ خدا می‌گردند. رؤیایی که در زمانِ معین سخن می‌گوید، پیش از آن، با دو پادشاه همراه است که بر سر یک سفره به یکدیگر دروغ می‌گویند. آن رویداد بر قانونِ یکشنبه پیشی می‌گیرد و از این‌رو در تاریخِ پانیوم، چنان‌که در آیات سیزده تا پانزده بیان شده است، واقع می‌شود؛ و این همان دوره‌ای است که در آن «دزدانِ قوم» «رؤیا» را برقرار می‌سازند.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضدّ پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز ستمگرانِ قوم تو خود را برافراشته خواهند ساخت تا رؤیا را استوار کنند؛ امّا سقوط خواهند کرد. دانیال ۱۱:۱۴.

The “robbers” are Rome, and Rome in the last days is Catholicism. The pope establishes the vision, and he does so in the period just before the Sunday law. He does so by interceding in the battle of Panium where Trump prevails over Putin. The battle took place in 200 BC, the same year pagan Rome entered prophetic history. Pompey the Great conquered Jerusalem in 63 BC. This event occurred during his campaign in the East, when he intervened in a civil war between the Hasmonean brothers Hyrcanus II and Aristobulus II. Pompey sided with Hyrcanus II, besieged Jerusalem, and eventually took the city after a three-month siege. This marked the end of Judean independence and the beginning of Roman control over the region, which would later become a province under Roman rule.

«غارتگران» روم هستند، و روم در ایام آخر همان کاتولیسیزم است. پاپ رؤیا را برقرار می‌سازد، و این کار را در دوره‌ای درست پیش از قانون یکشنبه انجام می‌دهد. او این کار را با میانجی‌گری در نبرد پانیوم به انجام می‌رساند، جایی که ترامپ بر پوتین غالب می‌شود. این نبرد در سال ۲۰۰ ق.م. رخ داد، همان سالی که رومِ بت‌پرست وارد تاریخ نبوی شد. پومپیِ کبیر در سال ۶۳ ق.م. اورشلیم را فتح کرد. این رویداد در جریان لشکرکشی او در مشرق‌زمین روی داد، هنگامی که او در جنگی داخلی میان برادران حشمونی، هیرکانوس دوم و آریستوبولوس دوم، مداخله کرد. پومپی جانب هیرکانوس دوم را گرفت، اورشلیم را به محاصره درآورد، و سرانجام پس از محاصره‌ای سه‌ماهه شهر را تصرف کرد. این امر پایان استقلال یهودیه و آغاز تسلط روم بر آن ناحیه را رقم زد، ناحیه‌ای که بعدها به‌صورت ایالتی تحت حاکمیت روم درآمد.

Before the Sunday law the pope intercedes into the history associated with the battle of Panium. When he enters prophetic history, his appearance establishes the vision; the vision that will yet “speak” at the “appointed time” of the Sunday law in the USA. The “vision” that tarried is the failed prediction which marked the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. It also marked the arrival of the second angel of the three angels of Revelation fourteen. A failed prediction that ushered in a period of waiting, and an encouragement to “wait” for its fulfillment, even though it tarried.

د قانونِ یک‌شنبې نه مخکې، پاپ د پانیوم د جګړې سره تړلي تاریخ ته شفاعت کوونکې توګه داخلېږي. کله چې هغه نبوي تاریخ ته ننوزي، د هغه راڅرګندېدل رؤیا ثابتوي؛ هغه رؤیا چې لا به هم د امریکا په متحده ایالاتو کې د یک‌شنبې د قانون په «ټاکلي وخت» کې «خبرې وکړي». هغه «رؤیا» چې وځنډېده، هماغه ناکامه وړاندوینه ده چې د لسو پېغلو په تمثیل کې یې د ځنډ د وخت پیل وښود. همدارنګه، هماغې د وحی څوارلسم باب د دریو فرښتو له ډلې د دویمې فرښتې راتګ هم ونښه کړ. یوه ناکامه وړاندوینه چې د انتظار یوه دوره یې پیل کړه، او دې ته یې هڅونه وکړه چې د هغې د پوره کېدو لپاره «انتظار» وشي، که څه هم هغه وځنډېده.

In Millerite history the tarrying time ended at the Exeter camp meeting from August 12th unto the 17th, 1844. A disappointment brought about by a failed prediction, ushering in a period of waiting designed to finalize character in two classes of virgins, followed by the explanation of the previously failed prediction. The explanation at Exeter identifies the details associated with the vision when it is fulfilled. The same characteristics can be noted in Matthew chapter sixteen, when Christ took His disciples to Caesarea Philippi. From that point onward Christ directly taught the disciples what was going to happen at the cross.

در تاریخ میلریتی، زمانِ درنگ در گردهمایی اردوگاهیِ اکستر، از ۱۲ اوت تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴، به پایان رسید. نومیدی‌ای که بر اثر پیش‌گوییِ نافرجام پدید آمد، دوره‌ای از انتظار را آغاز کرد که برای کامل ساختنِ سیرت در دو گروهِ باکره مقرر شده بود؛ و پس از آن، تبیینِ آن پیش‌گوییِ پیش‌تر نافرجام فرا رسید. تبیینِ ارائه‌شده در اکستر، جزئیاتِ مرتبط با رؤیا را در هنگام تحقق آن مشخص می‌سازد. همین ویژگی‌ها را می‌توان در باب شانزدهمِ متی نیز مشاهده کرد، هنگامی که مسیح شاگردان خود را به قیصریهٔ فیلپی برد. از آن نقطه به بعد، مسیح به‌طور مستقیم به شاگردان تعلیم داد که چه چیزی قرار است بر صلیب واقع شود.

> From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:21.

> از آن زمان به بعد، عیسی آغاز کرد به شاگردان خود نشان دهد که می‌باید به اورشلیم برود، و از مشایخ و رؤسای کَهَنه و کاتبان رنج‌های بسیار بکشد، و کشته شود، و در روز سوم برخیزانیده شود. متی 16:21.

It should be noted that the verse just cited comes between Jesus identifying that Peter had been directed by the Holy Spirit in his identification of Jesus as the Christ, the son of the living God. Then when Christ began to teach them of the coming cross Peter opposed the message and Christ called Peter Satan. The message that is unsealed when the vision is established produces two classes of worshippers, both represented by Peter.

باید توجه داشت که آیۀ مذکور که هم‌اکنون نقل شد، در میانِ دو رویداد قرار دارد: نخست آن‌که عیسی اعلام کرد پطرس در شناساییِ عیسی به‌عنوانِ مسیح، پسرِ خدای زنده، به هدایتِ روح‌القدس راه یافته بود؛ و سپس، هنگامی که مسیح آغاز کرد تا ایشان را از صلیبِ در پیش آگاه سازد، پطرس با این پیام مخالفت کرد و مسیح او را شیطان خواند. پیامی که هنگامی گشوده می‌شود که رؤیا استوار گردد، دو گروه از پرستندگان را پدید می‌آورد که هر دو در پطرس نمود یافته‌اند.

Caesarea Philippi is Panium, and they both lead to the appointed time of the cross in the line of Christ, October 22, 1844 in the Millerite history and the Sunday law today. Panium, Caesarea Philippi and Exeter camp meeting are the same prophetic waymark. It is at this waymark that the vision is established with the introduction of the pope into the narrative. The establishment of the vision precedes the appointed time, for Caesarea Philippi preceded the cross, Exeter camp meeting preceded October 22, 1844, and Panium in 200 BC preceded Pompey conquering Jerusalem in 63 BC. Sometime before the Sunday law in the USA the pope, who is the whore of Tyre will enter openly into prophetic history. When he does the vision is established.

قیصریهٔ فیلیپی همان پانیوم است، و هر دوی آنها در خط مسیح به زمانِ معینِ صلیب، در تاریخ میلری به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، و امروز به قانون یکشنبه منتهی می‌شوند. پانیوم، قیصریهٔ فیلیپی، و گردهمایی اردوییِ اکستر، همگی همان نشانهٔ راهِ نبوی‌اند. در این نشانهٔ راه است که رؤیا با وارد شدنِ پاپ به روایت برقرار می‌گردد. برقراریِ رؤیا بر زمانِ معین مقدم است، زیرا قیصریهٔ فیلیپی بر صلیب تقدم داشت، گردهمایی اردوییِ اکستر بر ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تقدم داشت، و پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد بر فتح اورشلیم به‌دست پومپی در سال ۶۳ پیش از میلاد تقدم داشت. زمانی پیش از قانون یکشنبه در ایالات متحده، پاپ که همان فاحشهٔ صور است، آشکارا وارد تاریخ نبوی خواهد شد. هنگامی که او چنین کند، رؤیا برقرار می‌گردد.

The vision is established in the third proxy war of chapter eleven. The first proxy war illustrates the last proxy war, so the last proxy war will possess the same prophetic characteristics as the first. The king of the south, represented in the name Vladimir, meaning ruler of the community is swept away through an alliance between the pope and the president of the USA. The final pope will be the eighth that is of the seven in fulfillment of Revelation seventeen, and the last president will be the eighth that is of the seven, as will the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

رؤیا در سومین جنگ نیابتیِ باب یازدهم استوار می‌گردد. نخستین جنگ نیابتی، آخرین جنگ نیابتی را به تصویر می‌کشد؛ ازاین‌رو، آخرین جنگ نیابتی همان ویژگی‌های نبویِ نخستین را خواهد داشت. پادشاه جنوب، که در نام «ولادیمیر» بازنمایی شده و به معنای «فرمانروای جماعت» است، از طریق اتحادی میان پاپ و رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا جاروب خواهد شد. پاپ نهایی، در تحقق مکاشفه هفده، هشتمینی خواهد بود که از آن هفت است؛ و آخرین رئیس‌جمهور نیز هشتمینی خواهد بود که از آن هفت است، همان‌گونه که عَلَمِ صد و چهل و چهار هزار نیز چنین خواهد بود.

The relationship between the pope and the president in the beginning was a “secret alliance,” and the alliance of the eighth and final president with the pope will also be “secret,” for in this period the whore of Tyre is prophetically “forgotten.” The alliance between Reagan and Pope John Paul II was secret, but at the same time the pope became the most recognizable face on earth. What is “forgotten” concerning the whore of Tyre who commits fornication with all the kings of the earth is a specific characteristic of the papacy, that incorporates all of her sins into one category of rebellion. That characteristic is the Catholic churches claim to “infallibility.” This fact is so important to see that I will now close this article with a chapter from Sister White. We will continue these lines in the next article, but as you read the following chapter from The Great Controversy, remember that almost every one of Trump’s cabinet members are Roman Catholic, with a mix of Pentecostalism and an ever-present influence from Franklin Graham who recently called for public prayers for the antichrist of Bible prophecy.

در آغاز، رابطهٔ میان پاپ و رئیس‌جمهور یک «ائتلاف پنهانی» بود، و ائتلافِ هشتمین و آخرین رئیس‌جمهور با پاپ نیز «پنهانی» خواهد بود، زیرا در این دوره، فاحشهٔ صور از لحاظ نبوی «فراموش شده» است. ائتلاف میان ریگان و پاپ ژان پل دوم پنهانی بود، اما در همان حال، پاپ به شناخته‌شده‌ترین چهره بر روی زمین تبدیل شد. آنچه دربارهٔ فاحشهٔ صور که با تمامی پادشاهان زمین زنا می‌کند «فراموش شده» است، ویژگیِ خاصی از دستگاه پاپی است که همهٔ گناهان او را در یک مقولهٔ طغیان دربر می‌گیرد. آن ویژگی، ادعای کلیساهای کاتولیک دربارهٔ «عصمت» است. این واقعیت چنان مهم است که اکنون این مقاله را با فصلی از خواهر وایت به پایان می‌برم. این خطوط را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد، اما هنگامی که فصل زیر را از نبرد عظیم می‌خوانید، به یاد داشته باشید که تقریباً همهٔ اعضای کابینهٔ ترامپ کاتولیک رومی هستند، با آمیزه‌ای از پنطیکاستی‌گرایی و نفوذ همیشگی فرانکلین گراهام که اخیراً خواستار دعاهای عمومی برای ضدّمسیحِ نبوت کتاب‌مقدسی شد.

## “Liberty of Conscience Threatened

«آزادیِ ضمیر کو خطرہ لاحق»

> “Romanism is now regarded by Protestants with far greater favor than in former years. In those countries where Catholicism is not in the ascendancy, and the papists are taking a conciliatory course in order to gain influence, there is an increasing indifference concerning the doctrines that separate the reformed churches from the papal hierarchy; the opinion is gaining ground that, after all, we do not differ so widely upon vital points as has been supposed, and that a little concession on our part will bring us into a better understanding with Rome. The time was when Protestants placed a high value upon the liberty of conscience which had been so dearly purchased. They taught their children to abhor popery and held that to seek harmony with Rome would be disloyalty to God. But how widely different are the sentiments now expressed!

> «امروزه رومانیزم از سوی پروتستان‌ها با نظر بسیار مساعدتری نسبت به سال‌های گذشته نگریسته می‌شود. در آن کشورهایی که کاتولیسیزم در موضع برتری نیست و پاپیست‌ها برای به دست آوردن نفوذ، روش آشتی‌جویانه‌ای در پیش گرفته‌اند، بی‌اعتنایی فزاینده‌ای نسبت به تعالیمی که کلیساهای اصلاح‌شده را از سلسله‌مراتب پاپی جدا می‌سازد، پدید آمده است؛ این عقیده رو به گسترش است که، در نهایت، ما در مسائل حیاتی آن‌چنان که گمان می‌رفت اختلاف گسترده‌ای نداریم، و اینکه اندکی امتیاز دادن از جانب ما، ما را به تفاهمی بهتر با روم خواهد رساند. زمانی بود که پروتستان‌ها برای آزادی وجدان، که به بهایی چنین گران به دست آمده بود، ارزش والایی قائل بودند. آنان به فرزندان خود می‌آموختند که از پاپ‌گرایی نفرت داشته باشند و بر این باور بودند که جستن سازگاری با روم، بی‌وفایی نسبت به خدا خواهد بود. اما احساساتی که اکنون ابراز می‌شود، تا چه اندازه متفاوت است!»

> “The defenders of the papacy declare that the church has been maligned, and the Protestant world are inclined to accept the statement. Many urge that it is unjust to judge the church of today by the abominations and absurdities that marked her reign during the centuries of ignorance and darkness. They excuse her horrible cruelty as the result of the barbarism of the times and plead that the influence of modern civilization has changed her sentiments.

> مدافعانِ پاپائیت اعلان کرتے ہیں کہ کلیسیا پر بہتان باندھا گیا ہے، اور پروٹسٹنٹ دنیا اس دعوے کو قبول کرنے کی طرف مائل ہے۔ بہت سے لوگ اصرار کرتے ہیں کہ آج کی کلیسیا کا فیصلہ اُن مکروہات اور مہملات کی بنیاد پر کرنا ناانصافی ہے جنہوں نے جہالت اور تاریکی کی صدیوں کے دوران اُس کی حکمرانی کو نمایاں کیا۔ وہ اُس کی ہولناک سنگ دلی کو اُس زمانے کی بربریت کا نتیجہ قرار دے کر معذرت پیش کرتے ہیں اور یہ عذر لاتے ہیں کہ جدید تہذیب کے اثر نے اُس کے جذبات کو بدل دیا ہے۔

> “Have these persons forgotten the claim of infallibility put forth for eight hundred years by this haughty power? So far from being relinquished, this claim was affirmed in the nineteenth century with greater positiveness than ever before. As Rome asserts that the ‘church never erred; nor will it, according to the Scriptures, ever err’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), how can she renounce the principles which governed her course in past ages?

> «آیا این اشخاص ادعای عصمت‌ناپذیری را که این قدرتِ متکبر به مدت هشتصد سال مطرح ساخته بود، از یاد برده‌اند؟ این ادعا نه تنها کنار گذاشته نشده است، بلکه در قرن نوزدهم با تأکیدی قاطع‌تر از هر زمان پیش از آن تأیید شد. هنگامی که روم اظهار می‌دارد که «کلیسا هرگز خطا نکرده است؛ و نیز، مطابق کتب مقدس، هرگز خطا نخواهد کرد» (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17)، چگونه می‌تواند از اصولی که در اعصار گذشته مسیر او را هدایت کرده‌اند، دست بردارد؟»

> “The papal church will never relinquish her claim to infallibility. All that she has done in her persecution of those who reject her dogmas she holds to be right; and would she not repeat the same acts, should the opportunity be presented? Let the restraints now imposed by secular governments be removed and Rome be reinstated in her former power, and there would speedily be a revival of her tyranny and persecution.

> «کلیسای پاپی هرگز از ادعای عصمت خود دست نخواهد کشید. هر آنچه را که در آزارِ کسانی که تعالیمِ جزمیِ او را رد می‌کنند انجام داده است، درست می‌شمارد؛ و آیا اگر فرصت فراهم شود، همان اعمال را دوباره تکرار نخواهد کرد؟ بگذارید قید و بندهایی که اکنون از سوی حکومت‌های سکولار بر او تحمیل شده است برداشته شود و روم در قدرت پیشین خود دوباره برقرار گردد، و آنگاه به‌زودی احیای استبداد و آزار او پدید خواهد آمد.»

> “A well-known writer speaks thus of the attitude of the papal hierarchy as regards freedom of conscience, and of the perils which especially threaten the United States from the success of her policy: ‘There are many who are disposed to attribute any fear of Roman Catholicism in the United States to bigotry or childishness. Such see nothing in the character and attitude of Romanism that is hostile to our free institutions, or find nothing portentous in its growth. Let us, then, first compare some of the fundamental principles of our government with those of the Catholic Church.’

> ایک معروف مصنف ضمیر کی آزادی کے بارے میں پاپائی سلسلۂ مراتب کے رویّے، اور اُس پالیسی کی کامیابی سے جو خطرات خصوصیت کے ساتھ ریاستہائے متحدہ کو لاحق ہیں، یوں اظہار کرتا ہے: ’’بہت سے لوگ ایسے ہیں جو ریاستہائے متحدہ میں رومن کیتھولکیت کے بارے میں کسی بھی خوف کو تعصب یا طفلانہ پن کی طرف منسوب کرنے پر مائل ہیں۔ ایسے لوگ رومنیت کے مزاج اور رویّے میں ہماری آزادانہ ادارہ جاتی ساخت کے لیے کوئی معاندانہ امر نہیں دیکھتے، یا اُس کی بڑھوتری میں کوئی فالِ بد نہیں پاتے۔ پس آؤ، پہلے ہم اپنی حکومت کے بعض بنیادی اصولوں کا کیتھولک کلیسیا کے اصولوں کے ساتھ موازنہ کریں۔‘‘

> “The Constitution of the United States guarantees liberty of conscience. Nothing is dearer or more fundamental. Pope Pius IX, in his Encyclical Letter of August 15, 1854, said: ‘The absurd and erroneous doctrines or ravings in defense of liberty of conscience are a most pestilential error—a pest, of all others, most to be dreaded in a state.’ The same pope, in his Encyclical Letter of December 8, 1864, anathematized ‘those who assert the liberty of conscience and of religious worship,’ also ‘all such as maintain that the church may not employ force.’

> «قانونِ اساسیِ ایالاتِ متحده، آزادیِ وجدان را تضمین می‌کند. هیچ چیز گرامی‌تر یا بنیادی‌تر از آن نیست. پاپ پیوس نهم، در نامهٔ دایره‌ایِ خود به تاریخ ۱۵ اوت ۱۸۵۴، گفت: «تعالیم یا هذیان‌های پوچ و گمراه‌کننده در دفاع از آزادیِ وجدان، خطایی است بس مهلک—آفتی که از میان همه، در یک دولت بیش از هر چیز باید از آن هراس داشت.» همین پاپ، در نامهٔ دایره‌ایِ خود به تاریخ ۸ دسامبر ۱۸۶۴، «آنان را که آزادیِ وجدان و عبادتِ دینی را اظهار می‌دارند» و نیز «همهٔ کسانی را که بر آن‌اند که کلیسا نباید از زور استفاده کند» تکفیر کرد.»

> “‘The specific tone of Rome in the United States does not imply a change of heart. She is tolerant where she is helpless. Says Bishop O’Connor: ‘Religious liberty is merely endured until the opposite can be carried into effect without peril to the Catholic world.’… The archbishop of St. Louis once said: ‘Heresy and unbelief are crimes; and in Christian countries, as in Italy and Spain, for instance, where all the people are Catholics, and where the Catholic religion is an essential part of the law of the land, they are punished as other crimes.’…

> «Տիեզերքի Միացյալ Նահանգներում Հռոմի հատուկ տոնը չի ենթադրում սրտի փոփոխություն։ Նա հանդուրժող է այնտեղ, որտեղ անզոր է։ Եպիսկոպոս Օ’Քոննորը ասում է. «Կրոնական ազատությունը պարզապես հանդուրժվում է այնքան ժամանակ, մինչև հակառակը հնարավոր լինի գործադրել՝ առանց կաթոլիկ աշխարհի համար վտանգի»։ … Սենթ Լուիսի արքեպիսկոպոսը մի անգամ ասել է. «Հերձվածն ու անհավատությունը հանցանքներ են, և քրիստոնեական երկրներում, ինչպես, օրինակ, Իտալիայում և Իսպանիայում, որտեղ ամբողջ ժողովուրդը կաթոլիկ է, և որտեղ կաթոլիկ կրոնը երկրի օրենքի էական մասն է, դրանք պատժվում են, ինչպես մյուս հանցանքները»։ …»

> “‘Every cardinal, archbishop, and bishop in the Catholic Church takes an oath of allegiance to the pope, in which occur the following words: ‘Heretics, schismatics, and rebels to our said lord (the pope), or his aforesaid successors, I will to my utmost persecute and oppose.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> «هر کاردینال، اسقفِ اعظم و اسقف در کلیسای کاتولیک سوگند وفاداری به پاپ یاد می‌کند که در آن این عبارات آمده است: “بدعت‌گذاران، منشعبان و شورشیان بر ضد سرور مذکور ما (پاپ)، یا جانشینان یادشدهٔ او را، تا نهایت توان خویش، تعقیب و مخالفت خواهم کرد.”»—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> “It is true that there are real Christians in the Roman Catholic communion. Thousands in that church are serving God according to the best light they have. They are not allowed access to His word, and therefore they do not discern the truth. They have never seen the contrast between a living heart service and a round of mere forms and ceremonies. God looks with pitying tenderness upon these souls, educated as they are in a faith that is delusive and unsatisfying. He will cause rays of light to penetrate the dense darkness that surrounds them. He will reveal to them the truth as it is in Jesus, and many will yet take their position with His people.

> درست است که در جماعت کاتولیک رومی مسیحیان حقیقی وجود دارند. هزاران تن در آن کلیسا بر حسب بهترین نوری که دارند، خدا را خدمت می‌کنند. دسترسی به کلام او برای ایشان مجاز نیست، و از این‌رو حقیقت را تشخیص نمی‌دهند. آنان هرگز تضاد میان خدمتِ زندهٔ دل و تکرارِ صرفِ صورت‌ها و مراسم را ندیده‌اند. خدا با شفقتی آمیخته به دلسوزی بر این جان‌ها می‌نگرد، حال آنکه در ایمانی پرورش یافته‌اند که فریبنده و نارضایت‌بخش است. او خواهد گذاشت که پرتوهای نور در تاریکیِ غلیظی که ایشان را احاطه کرده است نفوذ کند. او حقیقت را، آن‌گونه که در عیسی است، بر آنان آشکار خواهد ساخت، و بسیاری هنوز جایگاه خود را در کنار قوم او خواهند گرفت.

> “But Romanism as a system is no more in harmony with the gospel of Christ now than at any former period in her history. The Protestant churches are in great darkness, or they would discern the signs of the times. The Roman Church is far-reaching in her plans and modes of operation. She is employing every device to extend her influence and increase her power in preparation for a fierce and determined conflict to regain control of the world, to re-establish persecution, and to undo all that Protestantism has done. Catholicism is gaining ground upon every side. See the increasing number of her churches and chapels in Protestant countries. Look at the popularity of her colleges and seminaries in America, so widely patronized by Protestants. Look at the growth of ritualism in England and the frequent defections to the ranks of the Catholics. These things should awaken the anxiety of all who prize the pure principles of the gospel.

> «اما روم‌گرایی به‌عنوان یک نظام، اکنون نیز بیش از هر دورهٔ پیشین در تاریخ خود با انجیل مسیح در هماهنگی نیست. کلیساهای پروتستان در تاریکی عظیمی به سر می‌برند؛ وگرنه نشانه‌های زمانه را تشخیص می‌دادند. کلیسای روم در طرح‌ها و شیوه‌های عمل خود دامنه‌ای گسترده دارد. او هر وسیله‌ای را به کار می‌گیرد تا نفوذ خود را گسترش دهد و قدرت خویش را افزایش بخشد، در تدارکِ نبردی سخت و مصمم برای بازپس‌گرفتن سلطه بر جهان، برپا ساختن دوبارهٔ آزار و جفا، و از میان بردن همهٔ آنچه پروتستانیسم انجام داده است. کاتولیسیسم از هر سو در حال پیشروی است. به شمار فزایندهٔ کلیساها و عبادتگاه‌های او در کشورهای پروتستان بنگرید. به محبوبیت کالج‌ها و مدارس علوم دینی او در آمریکا نگاه کنید که پروتستان‌ها به‌گونه‌ای گسترده از آن‌ها حمایت می‌کنند. به رشد آیین‌گرایی در انگلستان و گرایش‌های مکرر به صفوف کاتولیک‌ها نظر کنید. این امور باید نگرانی همهٔ کسانی را که اصول پاک انجیل را گرامی می‌دارند، برانگیزد.»

> “Protestants have tampered with and patronized popery; they have made compromises and concessions which papists themselves are surprised to see and fail to understand. Men are closing their eyes to the real character of Romanism and the dangers to be apprehended from her supremacy. The people need to be aroused to resist the advances of this most dangerous foe to civil and religious liberty.

> «پروتستان‌ها با پاپ‌گرایی دست‌کاری کرده‌اند و از آن حمایت و جانبداری نموده‌اند؛ آنان مصالحه‌ها و امتیازهایی داده‌اند که خودِ پاپیان نیز از دیدن آن شگفت‌زده می‌شوند و از درک آن عاجز می‌مانند. مردم چشمان خود را بر ماهیت واقعی کاتولیسیسم رومی و خطراتی که از برتری و سلطهٔ آن باید بیم داشت، بسته‌اند. مردم باید بیدار شوند تا در برابر پیشروی‌های این خطرناک‌ترین دشمن آزادی مدنی و مذهبی مقاومت کنند.»

> “Many Protestants suppose that the Catholic religion is unattractive and that its worship is a dull, meaningless round of ceremony. Here they mistake. While Romanism is based upon deception, it is not a coarse and clumsy imposture. The religious service of the Roman Church is a most impressive ceremonial. Its gorgeous display and solemn rites fascinate the senses of the people and silence the voice of reason and of conscience. The eye is charmed. Magnificent churches, imposing processions, golden altars, jeweled shrines, choice paintings, and exquisite sculpture appeal to the love of beauty. The ear also is captivated. The music is unsurpassed. The rich notes of the deep-toned organ, blending with the melody of many voices as it swells through the lofty domes and pillared aisles of her grand cathedrals, cannot fail to impress the mind with awe and reverence.

> «بسیاری از پروتستان‌ها گمان می‌کنند که آیین کاتولیک فاقد جاذبه است و عبادت آن گردشی ملال‌آور و بی‌معنا از تشریفات است. در اینجا در اشتباه‌اند. هرچند رومی‌گری بر فریب استوار است، اما فریبی زمخت و ناشیانه نیست. خدمت عبادیِ کلیسای روم تشریفاتی بس تأثیرگذار است. نمایش پرشکوه و مناسکِ باوقار آن، حواس مردم را مسحور می‌سازد و ندای عقل و وجدان را خاموش می‌کند. چشم افسون می‌شود. کلیساهای باشکوه، دسته‌های آیینیِ پرجلال، مذبح‌های زرین، زیارتگاه‌های جواهرنشان، نقاشی‌های ممتاز و پیکره‌تراشی‌های نفیس، حس زیبایی‌دوستی را برمی‌انگیزند. گوش نیز مسحور می‌گردد. موسیقی آن بی‌همتاست. نغمات پُرطنینِ ارگِ ژرف‌آوا، که با آهنگِ صداهای بسیار درهم می‌آمیزد، آنگاه که در زیر گنبدهای بلند و میان رواق‌های ستون‌دارِ کلیساهای جامعِ عظیم آن طنین می‌افکند، نمی‌تواند ذهن را از هیبت و حرمت متأثر نسازد.»

> “This outward splendor, pomp, and ceremony, that only mocks the longings of the sin-sick soul, is an evidence of inward corruption. The religion of Christ needs not such attractions to recommend it. In the light shining from the cross, true Christianity appears so pure and lovely that no external decorations can enhance its true worth. It is the beauty of holiness, a meek and quiet spirit, which is of value with God.

> «این شکوهِ ظاهری، تجمل و تشریفات، که فقط اشتیاق‌های جانِ گناه‌زده را به ریشخند می‌گیرد، نشانه‌ای از فسادِ درونی است. دینِ مسیح به چنین جاذبه‌هایی برای مقبول افتادن نیازی ندارد. در نوری که از صلیب می‌تابد، مسیحیتِ راستین چنان پاک و دلپسند جلوه می‌کند که هیچ آرایشِ بیرونی نمی‌تواند بر ارزشِ حقیقیِ آن بیفزاید. آنچه نزد خدا ارزش دارد، زیباییِ قدوسیت و روحی حلیم و آرام است.»

> “Brilliancy of style is not necessarily an index of pure, elevated thought. High conceptions of art, delicate refinement of taste, often exist in minds that are earthly and sensual. They are often employed by Satan to lead men to forget the necessities of the soul, to lose sight of the future, immortal life, to turn away from their infinite Helper, and to live for this world alone.

> «درخشندگیِ سبک لزوماً نشانهٔ اندیشه‌ای پاک و متعالی نیست. برداشت‌های والای هنری و لطافتِ ظریفِ ذوق، چه‌بسا در ذهن‌هایی وجود داشته باشد که زمینی و نفسانی‌اند. شیطان غالباً از این امور بهره می‌گیرد تا آدمیان را به فراموش کردنِ نیازهای جان، از نظر دور داشتنِ حیاتِ آینده و جاودانه، روی برتافتن از مددکارِ نامتناهیِ خویش، و زیستن تنها برای این جهان سوق دهد.»

> “A religion of externals is attractive to the unrenewed heart. The pomp and ceremony of the Catholic worship has a seductive, bewitching power, by which many are deceived; and they come to look upon the Roman Church as the very gate of heaven. None but those who have planted their feet firmly upon the foundation of truth, and whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. Thousands who have not an experimental knowledge of Christ will be led to accept the forms of godliness without the power. Such a religion is just what the multitudes desire.

> “دینِ ظواہر غیر مُجدَّد دل کے لیے پُرکشش ہوتا ہے۔ کیتھولک عبادت کی شان و شوکت اور رسوم میں ایک فریب دہ، سحر انگیز قوت پائی جاتی ہے، جس سے بہت سے لوگ دھوکا کھا جاتے ہیں؛ اور وہ رومی کلیسیا کو گویا آسمان ہی کا دروازہ سمجھنے لگتے ہیں۔ اُس کے اثر کے مقابل ثابت قدم صرف وہی رہ سکتے ہیں جنہوں نے اپنے قدم سچائی کی بنیاد پر مضبوطی سے جما دیے ہیں، اور جن کے دل خدا کے روح کے وسیلہ سے نئے کر دیے گئے ہیں۔ ہزارہا ایسے لوگ جنہیں مسیح کا تجربی عرفان حاصل نہیں، دینداری کی صورتوں کو اُس کی قدرت کے بغیر قبول کرنے پر آمادہ ہو جائیں گے۔ ایسا مذہب بعینہٖ وہی ہے جس کی خواہش ہجومِ عوام رکھتے ہیں۔”

> “The church’s claim to the right to pardon leads the Romanist to feel at liberty to sin; and the ordinance of confession, without which her pardon is not granted, tends also to give license to evil. He who kneels before fallen man, and opens in confession the secret thoughts and imaginations of his heart, is debasing his manhood and degrading every noble instinct of his soul. In unfolding the sins of his life to a priest,—an erring, sinful mortal, and too often corrupted with wine and licentiousness,—his standard of character is lowered, and he is defiled in consequence. His thought of God is degraded to the likeness of fallen humanity, for the priest stands as a representative of God. This degrading confession of man to man is the secret spring from which has flowed much of the evil that is defiling the world and fitting it for the final destruction. Yet to him who loves self-indulgence, it is more pleasing to confess to a fellow mortal than to open the soul to God. It is more palatable to human nature to do penance than to renounce sin; it is easier to mortify the flesh by sackcloth and nettles and galling chains than to crucify fleshly lusts. Heavy is the yoke which the carnal heart is willing to bear rather than bow to the yoke of Christ.

> “Da‘voyi kaliso ba haqqi omurzish sabab megardad, ki katolik khudro dar gunoh ozod bipedarad; va nizomi e‘tirof, ki beduni on omurzishi вай дода намешавад, niz moyil ast ba in ki ba badi ijāza dahad. On kas ki dar barobari insone suqutkarda zānu mizanad va dar e‘tirof andeshaho va tasavvuroti pinhonii dili khudro mekushoyad, mardumiyati khudro past mekunad va har gharizai sharifii joni kheshro khor megardonad. Vaqte gunohoni zindagii khudro ba ruhoniye baён mekunad,—ba marди хatokor, gunohkor va fānishavanda, va bisyor vaqt oluda ba maynushi va fisq,—me‘yori akhloqii ӯ past meshavad va dar natija nopok мегардад. Tasavvuri ӯ dar borai Khudo to ba shabohati bashariyati suqutkarda past карда мешавад, зеро ruhoni ba haysi namoyandai Khudo meīstād. In e‘tirofi khorkunandai inson ba inson on chashmai pinhonīst, ki az on bisyore az он sharre jori shudaast, ki jahónro oluda месозад ва онро baroi halokati ниҳоӣ омода месозад. Ammo baroi касе ки khudnawozиро dust medorad, e‘tirof ba hamchun ӯ fānishavanda khushtartар аст az on ки joni khudro ba рӯи Khudo bikushoyad. Baroi tab‘ati bashar anjom додани kaffora maqbulтар ast аз даст кашидан аз gunoh; осонтар аст танro bo jomai palos, گزنه ва zanjirhoi ozordehنده ranj додан, назар ба он ки shahvathoi jismoniro maslub созад. Sangin аст он юғе, ки dili jismonī омода аст bardorad, ba joie он ки dar zeri yūghi Masih sar فرود орад.”

> “There is a striking similarity between the Church of Rome and the Jewish Church at the time of Christ’s first advent. While the Jews secretly trampled upon every principle of the law of God, they were outwardly rigorous in the observance of its precepts, loading it down with exactions and traditions that made obedience painful and burdensome. As the Jews professed to revere the law, so do Romanists claim to reverence the cross. They exalt the symbol of Christ’s sufferings, while in their lives they deny Him whom it represents.

> میان کلیسای روم و کلیسای یهود در زمان نخستین ظهور مسیح، شباهتی چشمگیر وجود دارد. یهودیان، در حالی که در نهان هر اصلِ شریعتِ خدا را پایمال می‌کردند، در ظاهر در رعایت احکام آن سخت‌گیر بودند و آن را با مطالبات و سنت‌هایی چنان سنگین بار می‌ساختند که اطاعت را دردناک و پرزحمت می‌کرد. همان‌گونه که یهودیان مدعیِ حرمت نهادن به شریعت بودند، رومیان نیز ادعا می‌کنند که برای صلیب حرمت قائل‌اند. آنان نمادِ رنج‌های مسیح را برمی‌افرازند، حال آنکه در زندگی خود او را که آن نماد نمایندهٔ اوست، انکار می‌کنند.

> “Papists place crosses upon their churches, upon their altars, and upon their garments. Everywhere is seen the insignia of the cross. Everywhere it is outwardly honored and exalted. But the teachings of Christ are buried beneath a mass of senseless traditions, false interpretations, and rigorous exactions. The Saviour’s words concerning the bigoted Jews, apply with still greater force to the leaders of the Roman Catholic Church: ‘They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay them on men’s shoulders; but they themselves will not move them with one of their fingers.’ Matthew 23:4. Conscientious souls are kept in constant terror fearing the wrath of an offended God, while many of the dignitaries of the church are living in luxury and sensual pleasure.

> «پاپیان بر کلیساهای خود، بر قربانگاه‌های خود، و بر جامه‌های خود صلیب‌ها می‌نهند. در همه‌جا نشانِ صلیب دیده می‌شود. در همه‌جا آن را در ظاهر حرمت می‌نهند و برمی‌افرازند. اما تعالیم مسیح زیر انبوهی از سنّت‌های بی‌معنا، تفسیرهای باطل، و تکالیف سخت‌گیرانه مدفون شده است. سخنان نجات‌دهنده دربارهٔ یهودیان متعصّب، با قوّتی باز هم بیشتر بر پیشوایان کلیسای کاتولیک روم انطباق می‌یابد: “بارهای گران و دشوارِ تحمّل بر دوش مردم می‌نهند، امّا خودشان نمی‌خواهند آنها را حتی با یکی از انگشتان خود حرکت دهند.” متی 23:4. جان‌های باوجدان در هراسی دائمی نگاه داشته می‌شوند، از بیمِ غضبِ خدایِ آزرده‌خاطر؛ حال آنکه بسیاری از صاحب‌منصبانِ کلیسا در تجمّل و لذّات جسمانی به سر می‌برند.»

> “The worship of images and relics, the invocation of saints, and the exaltation of the pope are devices of Satan to attract the minds of the people from God and from His Son. To accomplish their ruin, he endeavors to turn their attention from Him through whom alone they can find salvation. He will direct them to any object that can be substituted for the One who has said: ‘Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.’ Matthew 11:28.

> «پرستش تصاویر و آثار مقدّس، توسّل به قدّیسان، و برکشیدن پاپ، از تدابیر شیطان است تا ذهن‌های مردم را از خدا و از پسر او منحرف سازد. او برای به انجام رساندن هلاکت ایشان، می‌کوشد توجه آنان را از کسی برگرداند که تنها از طریق او می‌توانند نجات یابند. او ایشان را به سوی هر موضوعی هدایت خواهد کرد که بتوان آن را به جای آن یگانه کسی نشاند که گفته است: “نزد من بیایید، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، و من شما را آرامی خواهم بخشید.” متّی 11:28.»

> “It is Satan’s constant effort to misrepresent the character of God, the nature of sin, and the real issues at stake in the great controversy. His sophistry lessens the obligation of the divine law and gives men license to sin. At the same time he causes them to cherish false conceptions of God so that they regard Him with fear and hate rather than with love. The cruelty inherent in his own character is attributed to the Creator; it is embodied in systems of religion and expressed in modes of worship. Thus the minds of men are blinded, and Satan secures them as his agents to war against God. By perverted conceptions of the divine attributes, heathen nations were led to believe human sacrifices necessary to secure the favor of Deity; and horrible cruelties have been perpetrated under the various forms of idolatry.

> «این کوششِ پیوستهٔ شیطان است که شخصیتِ خدا، ماهیتِ گناه، و مسائلِ واقعیِ درگیر در نبردِ عظیم را به‌نادرستی بازنمایی کند. سفسطهٔ او الزامِ شریعتِ الهی را کاهش می‌دهد و به انسان‌ها جوازِ گناه می‌بخشد. در همان حال، آنان را بر آن می‌دارد که تصوراتِ نادرستی از خدا در دل بپرورانند، به‌گونه‌ای که او را نه با محبت، بلکه با ترس و نفرت بنگرند. سنگدلیِ نهفته در شخصیتِ خودِ او به آفریدگار نسبت داده می‌شود؛ این سنگدلی در نظام‌های دینی تجسم می‌یابد و در شیوه‌های پرستش بیان می‌گردد. بدین‌سان، اذهانِ انسان‌ها کور می‌شود، و شیطان آنان را به‌عنوان عاملانِ خود برای جنگیدن بر ضدّ خدا به خدمت می‌گیرد. به‌سببِ برداشت‌های تحریف‌شده از صفاتِ الهی، امت‌های بت‌پرست به این باور کشانده شدند که برای جلبِ رضایتِ الوهیت، قربانی‌های انسانی ضروری است؛ و هولناک‌ترین قساوت‌ها زیر صورت‌های گوناگونِ بت‌پرستی ارتکاب یافته است.»

> “The Roman Catholic Church, uniting the forms of paganism and Christianity, and, like paganism, misrepresenting the character of God, has resorted to practices no less cruel and revolting. In the days of Rome’s supremacy there were instruments of torture to compel assent to her doctrines. There was the stake for those who would not concede to her claims. There were massacres on a scale that will never be known until revealed in the judgment. Dignitaries of the church studied, under Satan their master, to invent means to cause the greatest possible torture and not end the life of the victim. In many cases the infernal process was repeated to the utmost limit of human endurance, until nature gave up the struggle, and the sufferer hailed death as a sweet release.

> «کلیسای کاتولیک روم، با متحد ساختن صورت‌های بت‌پرستی و مسیحیت، و همچون بت‌پرستی، با تحریف نمودن شخصیت خدا، به اعمالی متوسل شده است که از نظر قساوت و دهشت، هیچ کمتر از آن نیست. در ایام سیادت روم، ابزارهای شکنجه‌ای وجود داشت تا موافقت با تعالیم آن را به اجبار تحمیل کند. برای آنان که حاضر نبودند دعاوی آن را بپذیرند، تیرکِ سوزاندن برپا بود. کشتارهایی در مقیاسی رخ داد که هرگز شناخته نخواهد شد، مگر آنگاه که در داوری آشکار گردد. بزرگان کلیسا، زیر نظرِ شیطان که سرور ایشان بود، به مطالعه و ابتکارِ شیوه‌هایی می‌پرداختند تا بیشترین شکنجهٔ ممکن را وارد سازند، بی‌آنکه جانِ قربانی پایان پذیرد. در بسیاری از موارد، آن فرایندِ دوزخی تا آخرین حدِ توانِ تحملِ انسان تکرار می‌شد، تا آنکه طبیعت از ادامهٔ کشمکش بازمی‌ماند و رنج‌کشیده مرگ را چون رهاییِ شیرین خوشامد می‌گفت.»

> “Such was the fate of Rome’s opponents. For her adherents she had the discipline of the scourge, of famishing hunger, of bodily austerities in every conceivable, heart-sickening form. To secure the favor of Heaven, penitents violated the laws of God by violating the laws of nature. They were taught to sunder the ties which He has formed to bless and gladden man’s earthly sojourn. The churchyard contains millions of victims who spent their lives in vain endeavors to subdue their natural affections, to repress, as offensive to God, every thought and feeling of sympathy with their fellow creatures.

> «چنین بود سرنوشتِ مخالفانِ روم. و برای پیروانِ خویش، او انضباطِ تازیانه، گرسنگیِ جان‌فرسا، و ریاضت‌های جسمانی را در هر صورتِ قابلِ تصور و دل‌آزار در اختیار داشت. برای به‌دست‌آوردنِ رضایتِ آسمان، توبه‌کاران با نقضِ قوانینِ طبیعت، قوانینِ خدا را نیز نقض می‌کردند. به آنان تعلیم داده می‌شد که پیوندهایی را بگسلند که او برای برکت‌دادن و شادمان‌ساختنِ اقامتِ زمینیِ انسان پدید آورده است. گورستانِ کلیسا دربرگیرندهٔ میلیون‌ها قربانی است که زندگیِ خود را در تلاش‌های بیهوده برای مهارِ عواطفِ طبیعیِ خویش، و برای سرکوبِ هر اندیشه و احساسِ همدردی با همنوعانِ خود، چونان امری اهانت‌آمیز به خدا، سپری کردند.»

> “If we desire to understand the determined cruelty of Satan, manifested for hundreds of years, not among those who never heard of God, but in the very heart and throughout the extent of Christendom, we have only to look at the history of Romanism. Through this mammoth system of deception the prince of evil achieves his purpose of bringing dishonor to God and wretchedness to man. And as we see how he succeeds in disguising himself and accomplishing his work through the leaders of the church, we may better understand why he has so great antipathy to the Bible. If that Book is read, the mercy and love of God will be revealed; it will be seen that He lays upon men none of these heavy burdens. All that He asks is a broken and contrite heart, a humble, obedient spirit.

> «اگر بخواهیم بی‌رحمیِ سنجیده و هدفمندِ شیطان را، که طی صدها سال آشکار شده است، نه در میان کسانی که هرگز نامی از خدا نشنیده‌اند، بلکه در قلبِ همان قلمرو و در سراسر گسترهٔ مسیحیت، درک کنیم، کافی است به تاریخِ رومی‌گرایی بنگریم. از طریق این نظامِ عظیمِ فریب، شهریارِ شرّ مقصودِ خود را در بی‌حرمت ساختنِ خدا و بینوا کردنِ انسان به انجام می‌رساند. و چون می‌بینیم که او چگونه کامیاب می‌شود خود را پنهان سازد و کارِ خویش را از طریقِ رهبرانِ کلیسا به انجام رساند، بهتر درمی‌یابیم که چرا چنین خصومتی شدید نسبت به کتاب‌مقدس دارد. اگر آن کتاب خوانده شود، رحمت و محبتِ خدا آشکار خواهد شد؛ دیده خواهد شد که او هیچ‌یک از این بارهای گران را بر دوشِ انسان نمی‌گذارد. همهٔ آنچه او می‌طلبد، دلی شکسته و توبه‌کار، و روحی فروتن و مطیع است.»

> “Christ gives no example in His life for men and women to shut themselves in monasteries in order to become fitted for heaven. He has never taught that love and sympathy must be repressed. The Saviour’s heart overflowed with love. The nearer man approaches to moral perfection, the keener are his sensibilities, the more acute is his perception of sin, and the deeper his sympathy for the afflicted. The pope claims to be the vicar of Christ; but how does his character bear comparison with that of our Saviour? Was Christ ever known to consign men to the prison or the rack because they did not pay Him homage as the King of heaven? Was His voice heard condemning to death those who did not accept Him? When He was slighted by the people of a Samaritan village, the apostle John was filled with indignation, and inquired: ‘Lord, wilt Thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?’ Jesus looked with pity upon His disciple, and rebuked his harsh spirit, saying: ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:54, 56. How different from the spirit manifested by Christ is that of His professed vicar.

> مسیح در زندگی خویش هیچ نمونه‌ای به مردان و زنان نمی‌دهد که برای مهیّا شدن جهت آسمان، خود را در صومعه‌ها محبوس سازند. او هرگز تعلیم نداده است که محبت و همدردی باید سرکوب شود. قلب نجات‌دهنده از محبت لبریز بود. هرچه انسان به کمال اخلاقی نزدیک‌تر شود، احساسات او تیزتر، ادراک او از گناه ژرف‌تر، و همدردی او با رنج‌دیدگان عمیق‌تر می‌گردد. پاپ ادعا می‌کند که نایب مسیح است؛ اما منش او چگونه تاب مقایسه با منش نجات‌دهندهٔ ما را دارد؟ آیا هرگز شنیده شده است که مسیح مردم را بدان سبب که همچون پادشاه آسمان به او ادای احترام نکرده‌اند، به زندان یا شکنجه‌گاه بسپارد؟ آیا صدای او در محکوم کردن به مرگ کسانی که او را نپذیرفتند، شنیده شد؟ هنگامی که مردم یکی از دهکده‌های سامره به او بی‌اعتنایی کردند، رسول یوحنا از خشم آکنده شد و پرسید: «ای خداوند، آیا می‌خواهی بگوییم آتشی از آسمان فرود آید و ایشان را بسوزاند، چنان‌که ایلیا نیز کرد؟» عیسی با ترحم به شاگرد خود نگریست و روح تند او را سرزنش کرده، فرمود: «زیرا پسر انسان نیامده است تا جان‌های مردم را هلاک کند، بلکه تا نجات دهد.» لوقا 9:54، 56. روحی که از سوی نایبِ مدعیِ او ظاهر شده است، چه اندازه با روحی که مسیح آشکار ساخت متفاوت است.

> “The Roman Church now presents a fair front to the world, covering with apologies her record of horrible cruelties. She has clothed herself in Christlike garments; but she is unchanged. Every principle of the papacy that existed in past ages exists today. The doctrines devised in the darkest ages are still held. Let none deceive themselves. The papacy that Protestants are now so ready to honor is the same that ruled the world in the days of the Reformation, when men of God stood up, at the peril of their lives, to expose her iniquity. She possesses the same pride and arrogant assumption that lorded it over kings and princes, and claimed the prerogatives of God. Her spirit is no less cruel and despotic now than when she crushed out human liberty and slew the saints of the Most High.

> کلیسای روم اکنون خود را در برابر جهان با ظاهری آراسته می‌نمایاند و با پوزش‌خواهی، سابقهٔ قساوت‌های هولناک خویش را می‌پوشاند. او خویشتن را به جامه‌هایی مسیح‌گونه آراسته است؛ اما تغییری نکرده است. هر اصلی از اصول پاپیّت که در اعصار گذشته وجود داشت، امروز نیز وجود دارد. تعالیمی که در تاریک‌ترین اعصار پدید آمدند، هنوز هم نگاه داشته می‌شوند. هیچ‌کس خود را فریب ندهد. همان پاپیّتی که پروتستان‌ها اکنون تا این حد آماده‌اند آن را تکریم کنند، همان است که در روزگار اصلاح دینی بر جهان فرمان می‌راند، آنگاه که مردان خدا به بهای به خطر افتادن جان خود برخاستند تا شرارت او را آشکار سازند. او همان غرور و همان دعوی متکبرانه را داراست که بر پادشاهان و شاهزادگان سروری می‌کرد و امتیازات ویژهٔ خدا را برای خود مطالبه می‌نمود. روح او اکنون نیز از زمانی که آزادی انسان را در هم کوبید و قدیسان حضرتِ اعلی را کشت، هیچ کمتر بی‌رحم و مستبد نیست.

> “The papacy is just what prophecy declared that she would be, the apostasy of the latter times. 2 Thessalonians 2:3, 4. It is a part of her policy to assume the character which will best accomplish her purpose; but beneath the variable appearance of the chameleon she conceals the invariable venom of the serpent. ‘Faith ought not to be kept with heretics, nor persons suspected of heresy’ (Lenfant, volume 1, page 516), she declares. Shall this power, whose record for a thousand years is written in the blood of the saints, be now acknowledged as a part of the church of Christ?

> «پاپیت همان چیزی است که نبوت اعلام کرده بود که خواهد بود، یعنی ارتدادِ زمان‌های آخر.» ۲ تسالونیکیان ۲:۳، ۴. این بخشی از سیاست اوست که آن شخصیتی را به خود بگیرد که بهترین وسیله برای تحقق مقصودش باشد؛ اما در زیرِ سیمای دگرگون‌شوندهٔ آفتاب‌پرست، زهرِ تغییرناپذیرِ مار را پنهان می‌دارد. او اعلام می‌کند: «نباید با بدعت‌گذاران، یا کسانی که مظنون به بدعت‌اند، وفاداری نگاه داشته شود» (Lenfant, جلد ۱، صفحهٔ ۵۱۶). آیا این قدرت، که کارنامهٔ هزارساله‌اش با خونِ مقدسان نوشته شده است، اکنون باید به‌عنوان بخشی از کلیسای مسیح به رسمیت شناخته شود؟

> “It is not without reason that the claim has been put forth in Protestant countries that Catholicism differs less widely from Protestantism than in former times. There has been a change; but the change is not in the papacy. Catholicism indeed resembles much of the Protestantism that now exists, because Protestantism has so greatly degenerated since the days of the Reformers.

> «بی‌سبب نیست که در کشورهای پروتستان این ادعا مطرح شده است که کاتولیسیسم نسبت به زمان‌های پیشین، تفاوت کمتری با پروتستانیسم دارد. تغییری روی داده است؛ اما این تغییر در پاپیّت نیست. کاتولیسیسم در واقع به بخش بزرگی از پروتستانیسمی که اکنون وجود دارد شباهت دارد، زیرا پروتستانیسم از روزگار اصلاح‌گران تا کنون به‌غایت دچار انحطاط شده است. »

> “As the Protestant churches have been seeking the favor of the world, false charity has blinded their eyes. They do not see but that it is right to believe good of all evil, and as the inevitable result they will finally believe evil of all good. Instead of standing in defense of the faith once delivered to the saints, they are now, as it were, apologizing to Rome for their uncharitable opinion of her, begging pardon for their bigotry.

> «چونکہ پروٹسٹنٹ کلیسیاں دنیا کی خوشنودی حاصل کرنے کی کوشش کرتی رہی ہیں، اس لیے جھوٹی خیرخواہی نے اُن کی آنکھیں اندھی کر دی ہیں۔ وہ یہ نہیں دیکھتیں کہ ہر بدی کے بارے میں اچھا گمان کرنا درست نہیں؛ اور اس کا ناگزیر نتیجہ یہ ہوگا کہ آخرکار وہ ہر نیکی کے بارے میں بدگمان ہو جائیں گی۔ اُن مقدسین کے سپرد کی گئی اُس ایمان کی مدافعت میں قائم رہنے کے بجائے، جو ایک بار ہمیشہ کے لیے دیا گیا تھا، اب وہ گویا روم سے اپنے اُس غیر خیرخواہانہ خیال کے لیے معذرت کر رہی ہیں اور اپنی تنگ نظری پر معافی مانگ رہی ہیں۔»

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> “ഒരു വിപുലമായ വിഭാഗം—റോമീയ സഭാവാദത്തെ യാതൊരു അനുകൂലതയോടെയും കാണാത്തവരിൽപ്പെട്ടവരുപോലും—അതിന്റെ ശക്തിയിലും സ്വാധീനത്തിലും നിന്നുയരുന്ന ഭീഷണിയെ വളരെ കുറച്ചേ ഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളു. മദ്ധ്യയുഗങ്ങളിൽ പ്രബലമായിരുന്ന ബൗദ്ധികവും നൈതികവും ആയ അന്ധകാരം അതിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾക്കും അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും അധിനിവേശത്തിനും വ്യാപനം നേടാൻ അനുകൂലമായി എന്നും, ആധുനികകാലത്തിന്റെ ഉയർന്ന ബുദ്ധിവികാസവും, അറിവിന്റെ പൊതുവ്യാപനവും, മതകാര്യങ്ങളിലുള്ള വർധിച്ചുവരുന്ന ഉദാരതയും അസഹിഷ്ണുതയുടെയും അതിക്രമാധിപത്യത്തിന്റെയും ഒരു പുനരുജ്ജീവനത്തെ അനുവദിക്കയില്ല എന്നും അനേകർ വാദിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു സ്ഥിതി ഈ പ്രകാശിത യുഗത്തിൽ നിലവിലുണ്ടാകുമെന്ന ചിന്തതന്നെ പരിഹാസവിഷയമാക്കപ്പെടുന്നു. ബൗദ്ധികവും നൈതികവും മതപരവുമായ മഹത്തായ വെളിച്ചം ഈ തലമുറയുടെ മേൽ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ വചനത്തിന്റെ തുറന്ന താളുകളിൽ, സ്വർഗത്തിൽനിന്നുള്ള വെളിച്ചം ലോകത്തിന്മേൽ ചൊരിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ലഭിച്ച വെളിച്ചം എത്ര മഹത്തായിരിക്കുമോ, അതിനെ വക്രപ്പെടുത്തുകയും തള്ളിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ അന്ധകാരം അത്രമേൽ വലുതായിരിക്കും എന്നതു ഓർക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.”

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> مطالعۀ آمیخته با دعا در کتاب‌مقدس، پروتستان‌ها را از ماهیت حقیقی پاپیت آگاه می‌ساخت و موجب می‌شد که از آن نفرت ورزند و از آن دوری کنند؛ اما بسیاری چنان در پندار خویش حکیم‌اند که هیچ نیازی احساس نمی‌کنند تا با فروتنی خدا را بطلبند تا به حقیقت هدایت شوند. با آن‌که به روشن‌بینی خود می‌بالند، هم از کتب مقدس و هم از قدرت خدا بی‌خبرند. آنان باید وسیله‌ای برای آرام کردن وجدان‌های خود داشته باشند، و آنچه را می‌جویند که کمترین معنویت و خواریِ نفس را در بر داشته باشد. آنچه ایشان می‌خواهند، شیوه‌ای برای فراموش کردن خداست که در عین حال به‌صورت شیوه‌ای برای به‌یاد آوردن او جلوه کند. پاپیت به‌خوبی برای برآوردن نیازهای همۀ اینان مناسب است. آن برای دو طبقۀ بشر آماده است، طبقاتی که تقریباً سراسر جهان را در بر می‌گیرند—آنان که می‌خواهند به‌واسطۀ شایستگی‌های خود نجات یابند، و آنان که می‌خواهند در گناهان خویش نجات یابند. راز قدرت آن در همین‌جاست.

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.

> «نشان داده شده است که روزی از تاریکیِ عظیمِ فکری برای کامیابیِ پاپیّت مساعد بوده است. هنوز نیز ثابت خواهد شد که روزی از روشناییِ عظیمِ فکری نیز به همان اندازه برای کامیابیِ آن مساعد است. در اعصار گذشته، هنگامی که انسان‌ها از کلام خدا و از معرفتِ حقیقت بی‌بهره بودند، چشمانشان بسته بود، و هزاران تن، بی‌آنکه دامِ گسترده بر سرِ راهِ پای خویش را ببینند، به دام افتادند. در این نسل نیز بسیاری هستند که چشمانشان از تابشِ خیره‌کنندهٔ گمانه‌زنی‌های بشری، «علمِ کاذبِ نامیده‌شده»، خیره می‌گردد؛ آنان دام را تشخیص نمی‌دهند و به همان آسانی که اگر چشمانشان بسته بود، در آن گام می‌نهند. خدا مقرر داشته بود که قوای عقلانیِ انسان به‌عنوان عطیه‌ای از سوی آفریننده‌اش ارج نهاده شود و در خدمتِ حقیقت و عدالت به کار گرفته شود؛ اما هنگامی که غرور و جاه‌طلبی پرورده می‌شود، و انسان‌ها نظریه‌های خود را برتر از کلام خدا می‌نشانند، آنگاه هوش و دانایی می‌تواند زیانی بزرگ‌تر از جهل به بار آورد. بدین‌سان، علمِ کاذبِ روزگارِ حاضر، که ایمان به کتاب‌مقدس را سست می‌کند، در آماده ساختنِ راه برای پذیرشِ پاپیّت با صورت‌های دل‌فریبِ آن، همان اندازه کامیاب خواهد شد که محروم ساختنِ مردم از معرفت، در گشودنِ راه برای عظمت‌طلبیِ آن در اعصارِ ظلمت کامیاب بود.»

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> «در جنبش‌هایی که اکنون در ایالات متحده برای تأمین پشتیبانی دولت از نهادها و رسوم کلیسا در جریان است، پروتستان‌ها در گام‌های پاپ‌گرایان قدم برمی‌دارند. بلکه بیش از آن، آنان در را برای این می‌گشایند که دستگاه پاپی در آمریکای پروتستان آن برتری‌ای را که در جهان قدیم از دست داده است، باز به دست آورد. و آنچه به این حرکت معنایی بس ژرف‌تر می‌بخشد این واقعیت است که مقصود اصلیِ مورد نظر، تحمیلِ رعایتِ یکشنبه است؛ رسمی که از روم سرچشمه گرفته و او آن را نشانه اقتدار خویش می‌داند. این روحِ پاپی است—روحِ همرنگی با رسوم دنیوی، تکریمِ سنّت‌های بشری فراتر از احکام خدا—که در کلیساهای پروتستان نفوذ می‌کند و آنان را پیش می‌برد تا همان کارِ بزرگداشتِ یکشنبه را انجام دهند که دستگاه پاپی پیش از ایشان انجام داده است.»

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> «اگر خواننده بخواهد عواملی را که در نبردی که به‌زودی فرا خواهد رسید به‌کار گرفته خواهند شد، درک کند، کافی است سرگذشت وسایلی را که روم در قرون گذشته برای همان مقصود به‌کار برد، دنبال کند. اگر بخواهد بداند که پاپ‌گرایان و پروتستان‌ها، در اتحاد با یکدیگر، با کسانی که اصول جزمی آنان را رد می‌کنند چگونه رفتار خواهند کرد، بگذارد روحی را که روم نسبت به سبت و مدافعان آن آشکار ساخت، بنگرد.»

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on “the venerable day of the sun,” but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.

> «فرامین سلطنتی، شوراهای عمومی، و احکام کلیسایی که به‌وسیلهٔ قدرت سکولار پشتیبانی می‌شدند، مراحلی بودند که به‌واسطهٔ آن‌ها عیدِ بت‌پرستانه به جایگاهِ حرمت در جهانِ مسیحیت دست یافت. نخستین اقدام عمومی برای الزامِ رعایتِ یکشنبه، قانونی بود که به‌وسیلهٔ کنستانتین وضع شد. (A.D. 321) این فرمان ایجاب می‌کرد که ساکنانِ شهرها در «روزِ محترمِ خورشید» استراحت کنند، اما به روستاییان اجازه می‌داد که به فعالیت‌های کشاورزیِ خود ادامه دهند. هرچند این قانون در واقع قانونی مشرکانه بود، امپراتور آن را پس از پذیرشِ اسمیِ مسیحیت به اجرا گذاشت.»

> “The royal mandate not proving a sufficient substitute for divine authority, Eusebius, a bishop who sought the favor of princes, and who was the special friend and flatterer of Constantine, advanced the claim that Christ had transferred the Sabbath to Sunday. Not a single testimony of the Scriptures was produced in proof of the new doctrine. Eusebius himself unwittingly acknowledges its falsity and points to the real authors of the change. ‘All things,’ he says, ‘whatever that it was duty to do on the Sabbath, these we have transferred to the Lord’s Day.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. But the Sunday argument, groundless as it was, served to embolden men in trampling upon the Sabbath of the Lord. All who desired to be honored by the world accepted the popular festival.

> «از آنجا که فرمان سلطنتی جانشین کافیِ اقتدار الهی ثابت نشد، اوسبیوس، اسقفی که در پی جلب رضایت شاهزادگان بود و دوست خاص و چاپلوسِ قسطنطین به‌شمار می‌رفت، این ادعا را مطرح ساخت که مسیح سبت را به یکشنبه منتقل کرده است. برای اثبات این تعلیم جدید، حتی یک شهادت از کتب مقدس ارائه نشد. خودِ اوسبیوس نیز ناآگاهانه به بطلان آن اعتراف می‌کند و به پدیدآورندگان واقعی این تغییر اشاره می‌نماید. او می‌گوید: «همه چیزهایی را که انجام دادنشان در روز سبت وظیفه بود، ما به روز خداوند منتقل کرده‌ایم.»—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. اما استدلالِ مربوط به یکشنبه، هرچند بی‌اساس بود، موجب گستاخی مردم در پایمال کردن سبتِ خداوند شد. همه کسانی که می‌خواستند از سوی جهان مورد احترام قرار گیرند، این عیدِ رایج را پذیرفتند.»

> “As the papacy became firmly established, the work of Sunday exaltation was continued. For a time the people engaged in agricultural labor when not attending church, and the seventh day was still regarded as the Sabbath. But steadily a change was effected. Those in holy office were forbidden to pass judgment in any civil controversy on the Sunday. Soon after, all persons, of whatever rank, were commanded to refrain from common labor on pain of a fine for freemen and stripes in the case of servants. Later it was decreed that rich men should be punished with the loss of half of their estates; and finally, that if still obstinate they should be made slaves. The lower classes were to suffer perpetual banishment.

> «چون اقتدار پاپی استوار گردید، کارِ برکشیدنِ یکشنبه ادامه یافت. مدتی مردم، هنگامی که در کلیسا حضور نداشتند، به کارهای کشاورزی اشتغال می‌ورزیدند، و روز هفتم همچنان به‌عنوان سَبَّت محسوب می‌شد. اما به‌تدریج تغییری پدید آورده شد. صاحبان مناصب مقدس از داوری در هرگونه منازعهٔ مدنی در روز یکشنبه منع شدند. اندکی بعد، به همهٔ اشخاص، از هر رتبه و مقام که بودند، فرمان داده شد که از کارهای عادی خودداری کنند، با این تهدید که آزادزادگان به جریمهٔ نقدی محکوم شوند و خدمتکاران تازیانه بخورند. بعدها مقرر گردید که توانگران با از دست دادن نیمی از املاک خود مجازات شوند؛ و سرانجام، اگر همچنان سرسخت می‌ماندند، به بردگی درآورده شوند. طبقات فرودست می‌بایست به تبعید ابدی محکوم شوند.»

> “Miracles also were called into requisition. Among other wonders it was reported that as a husbandman who was about to plow his field on Sunday cleaned his plow with an iron, the iron stuck fast in his hand, and for two years he carried it about with him, ‘to his exceeding great pain and shame.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.

> «معجزات نیز به کار گرفته شدند. در میان دیگر شگفتی‌ها گزارش شد که چون دهقانی که قصد داشت روز یکشنبه مزرعهٔ خود را شخم بزند، گاوآهن خود را با پاره‌آهنی پاک می‌کرد، آن آهن در دستش سخت چسبید، و او تا دو سال آن را با خود حمل می‌کرد، “برای درد و شرمساریِ فوق‌العاده عظیمِ خویش.” —Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.»

> “Later the pope gave directions that the parish priest should admonish the violators of Sunday and wish them to go to church and say their prayers, lest they bring some great calamity on themselves and neighbors. An ecclesiastical council brought forward the argument, since so widely employed, even by Protestants, that because persons had been struck by lightning while laboring on Sunday, it must be the Sabbath. ‘It is apparent,’ said the prelates, ‘how high the displeasure of God was upon their neglect of this day.’ An appeal was then made that priests and ministers, kings and princes, and all faithful people ‘use their utmost endeavors and care that the day be restored to its honor, and, for the credit of Christianity, more devoutly observed for the time to come.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> «پس از آن، پاپ دستور داد که کشیشِ محل، ناقضانِ یکشنبه را توبیخ کند و ایشان را برانگیزد که به کلیسا بروند و دعاهای خود را به‌جا آورند، مبادا بلایی عظیم بر خود و همسایگانِ خویش فرود آورند. شورایی کلیسایی این استدلال را پیش کشید—استدلالی که از آن زمان تاکنون، حتی از سوی پروتستان‌ها نیز، به‌طور گسترده به کار رفته است—که چون اشخاصی هنگام کار کردن در روز یکشنبه به صاعقه گرفتار شده بودند، پس آن روز باید سَبَّت باشد. اسقفان گفتند: «آشکار است که ناخشنودی خدا از بی‌اعتنایی ایشان به این روز تا چه اندازه عظیم بود.» سپس از کشیشان و خادمان، پادشاهان و شاهزادگان، و همهٔ مردمانِ وفادار درخواست شد که «با نهایت کوشش و اهتمام خویش بکوشند تا این روز به حرمتِ خود بازگردانده شود و، برای حفظ اعتبار مسیحیت، از این پس با دینداریِ بیشتری نگاه داشته شود.»—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.»

> “The decrees of councils proving insufficient, the secular authorities were besought to issue an edict that would strike terror to the hearts of the people and force them to refrain from labor on the Sunday. At a synod held in Rome, all previous decisions were reaffirmed with greater force and solemnity. They were also incorporated into the ecclesiastical law and enforced by the civil authorities throughout nearly all Christendom. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> چوں‌کہ فرامینِ مجالس ناکافی ثابت ہوئے، اس لیے سیکولر حکام سے التجا کی گئی کہ وہ ایک ایسا فرمان جاری کریں جو لوگوں کے دلوں میں خوف ڈال دے اور انہیں اتوار کے دن محنت و مشقت سے باز رکھے۔ روم میں منعقد ہونے والی ایک سینڈ میں سابقہ تمام فیصلوں کی زیادہ قوت اور رسمی وقار کے ساتھ از سرِ نو توثیق کی گئی۔ انہیں کلیسیائی قانون میں بھی شامل کر لیا گیا اور تقریباً تمام عالمِ مسیحیت میں سول حکام کے ذریعے نافذ کیا گیا۔ (دیکھیے Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> “Still the absence of Scriptural authority for Sundaykeeping occasioned no little embarrassment. The people questioned the right of their teachers to set aside the positive declaration of Jehovah, ‘The seventh day is the Sabbath of the Lord thy God,’ in order to honor the day of the sun. To supply the lack of Bible testimony, other expedients were necessary. A zealous advocate of Sunday, who about the close of the twelfth century visited the churches of England, was resisted by faithful witnesses for the truth; and so fruitless were his efforts that he departed from the country for a season and cast about him for some means to enforce his teachings. When he returned, the lack was supplied, and in his after labors he met with greater success. He brought with him a roll purporting to be from God Himself, which contained the needed command for Sunday observance, with awful threats to terrify the disobedient. This precious document—as base a counterfeit as the institution it supported—was said to have fallen from heaven and to have been found in Jerusalem, upon the altar of St. Simeon, in Golgotha. But, in fact, the pontifical palace at Rome was the source whence it proceeded. Frauds and forgeries to advance the power and prosperity of the church have in all ages been esteemed lawful by the papal hierarchy.

> «با این همه، نبودِ هرگونه authority کتاب‌مقدسی برای نگاه‌داشتِ یکشنبه، مایهٔ شرمساری اندکی نبود. مردم، حقِ معلّمان خویش را برای کنار نهادنِ تصریحِ قاطعِ یَهُوَه—“روز هفتم، سَبَتِ یَهُوَه خدای تو است”—به‌منظورِ تکریمِ روزِ خورشید، مورد پرسش قرار می‌دادند. برای جبرانِ فقدانِ شهادتِ کتاب‌مقدس، چاره‌جویی‌های دیگری ضروری بود. یکی از طرفدارانِ متعصّبِ یکشنبه، که در حدودِ پایانِ قرن دوازدهم از کلیساهای انگلستان دیدار کرد، با مقاومتِ شاهدانِ امینِ حقیقت روبه‌رو شد؛ و کوشش‌های او چنان بی‌ثمر بود که برای مدّتی آن سرزمین را ترک گفت و در جست‌وجوی وسیله‌ای برآمد تا تعالیمِ خود را تحمیل کند. هنگامی که بازگشت، این کمبود برطرف شده بود، و او در تلاش‌های بعدیِ خود با کامیابیِ بیشتری روبه‌رو شد. او طوماری با خود آورد که ادعا می‌شد از جانبِ خودِ خداست و فرمانِ لازم برای رعایتِ یکشنبه را دربردارد، همراه با تهدیدهای هولناک برای به هراس افکندنِ نافرمانان. گفته می‌شد که این سندِ گران‌بها—که به همان اندازه جعل و تقلبی پست بود که نهادی که از آن پشتیبانی می‌کرد—از آسمان فروافتاده و در اورشلیم، بر مذبحِ قدیس شَمعون، در جلجتا، یافته شده است. امّا در واقع، کاخِ پاپی در روم سرچشمه‌ای بود که آن از آنجا صادر شد. نیرنگ‌ها و جعل‌ها، برای پیشبردِ قدرت و رونقِ کلیسا، در همهٔ اعصار از سوی سلسله‌مراتبِ پاپی، اموری روا شمرده شده‌اند.»

> “The roll forbade labor from the ninth hour, three o’clock, on Saturday afternoon, till sunrise on Monday; and its authority was declared to be confirmed by many miracles. It was reported that persons laboring beyond the appointed hour were stricken with paralysis. A Miller who attempted to grind his corn, saw, instead of flour, a torrent of blood come forth, and the mill wheel stood still, notwithstanding the strong rush of water. A woman who placed dough in the oven found it raw when taken out, though the oven was very hot. Another who had dough prepared for baking at the ninth hour, but determined to set it aside till Monday, found, the next day, that it had been made into loaves and baked by divine power. A man who baked bread after the ninth hour on Saturday found, when he broke it the next morning, that blood started therefrom. By such absurd and superstitious fabrications did the advocates of Sunday endeavor to establish its sacredness. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)

> “طومار، انجام هرگونه کار را از ساعت نهم، یعنی ساعت سه بعدازظهرِ روز شنبه، تا طلوع آفتابِ روز دوشنبه ممنوع می‌کرد؛ و اعلام می‌شد که اقتدار آن به‌وسیلهٔ معجزات بسیار تأیید شده است. گزارش می‌شد که اشخاصی که پس از ساعت معیّن به کار مشغول می‌شدند، به فلج مبتلا می‌گردیدند. آسیابانی که کوشید غلّهٔ خود را آرد کند، به‌جای آرد، سیلابی از خون را دید که بیرون می‌جوشید، و چرخ آسیاب، با وجود فشار شدید آب، از حرکت بازایستاد. زنی که خمیر را در تنور نهاد، چون آن را بیرون آورد، آن را خام یافت، هرچند تنور بسیار داغ بود. زن دیگری که در ساعت نهم خمیر را برای پختن آماده کرده بود، اما تصمیم گرفت آن را تا روز دوشنبه کنار بگذارد، روز بعد دریافت که آن خمیر به‌وسیلهٔ قدرت الهی به نان تبدیل شده و پخته شده است. مردی که پس از ساعت نهمِ روز شنبه نان پخته بود، چون صبح روز بعد آن را شکست، دید که خون از آن جاری شد. بدین‌سان، طرفداران یکشنبه با چنین جعل‌های پوچ و خرافی می‌کوشیدند قداست آن را برقرار سازند. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)”

> “In Scotland, as in England, a greater regard for Sunday was secured by uniting with it a portion of the ancient Sabbath. But the time required to be kept holy varied. An edict from the king of Scotland declared that ‘Saturday from twelve at noon ought to be accounted holy,’ and that no man, from that time till Monday morning, should engage in worldly business.—Morer, pages 290, 291.

> «در اسکاتلند، همانند انگلستان، با پیوستن بخشی از سبتِ باستانی به یکشنبه، احترام بیشتری برای یکشنبه برقرار گردید. اما زمانی که باید مقدس نگاه داشته می‌شد، متفاوت بود. فرمانی از پادشاه اسکاتلند اعلام می‌کرد که “شنبه از ساعت دوازده ظهر باید مقدس شمرده شود،” و اینکه هیچ‌کس از آن زمان تا صبح دوشنبه نباید به امور دنیوی اشتغال ورزد.—Morer, pages 290, 291.»

> “But notwithstanding all the efforts to establish Sunday sacredness, papists themselves publicly confessed the divine authority of the Sabbath and the human origin of the institution by which it had been supplanted. In the sixteenth century a papal council plainly declared: ‘Let all Christians remember that the seventh day was consecrated by God, and hath been received and observed, not only by the Jews, but by all others who pretend to worship God; though we Christians have changed their Sabbath into the Lord’s Day.’—Ibid., pages 281, 282. Those who were tampering with the divine law were not ignorant of the character of their work. They were deliberately setting themselves above God.

> «اما با وجود تمامی کوشش‌ها برای تثبیت قداست یکشنبه، خودِ پاپیان آشکارا به اقتدار الهیِ سبت و منشأ انسانیِ نهادی که آن را جایگزین ساخته بود اعتراف کردند. در قرن شانزدهم، یکی از شوراهای پاپی به‌صراحت اعلام کرد: «همهٔ مسیحیان به یاد داشته باشند که روز هفتم به‌وسیلهٔ خدا تقدیس شد و نه تنها از سوی یهودیان، بلکه از سوی همهٔ کسانی که دعوی پرستش خدا دارند، پذیرفته و نگاه داشته شده است؛ هرچند ما مسیحیان سبت ایشان را به روز خداوند تغییر داده‌ایم.»—همان، صفحات 281، 282. کسانی که در شریعت الهی دست می‌بردند، از ماهیت کار خود ناآگاه نبودند. آنان آگاهانه خود را برتر از خدا قرار می‌دادند.»

> “A striking illustration of Rome’s policy toward those who disagree with her was given in the long and bloody persecution of the Waldenses, some of whom were observers of the Sabbath. Others suffered in a similar manner for their fidelity to the fourth commandment. The history of the churches of Ethiopia and Abyssinia is especially significant. Amid the gloom of the Dark Ages, the Christians of Central Africa were lost sight of and forgotten by the world, and for many centuries they enjoyed freedom in the exercise of their faith. But at last Rome learned of their existence, and the emperor of Abyssinia was soon beguiled into an acknowledgment of the pope as the vicar of Christ. Other concessions followed.

> “روم کی اُن لوگوں کے ساتھ پالیسی کی ایک نہایت واضح مثال، جو اُس سے اختلاف کرتے تھے، والڈنسیوں کی طویل اور خونریز ایذارسانی میں دی گئی، جن میں سے بعض سبت کے ماننے والے تھے۔ دیگر لوگوں نے بھی چوتھے حکم سے اپنی وفاداری کے سبب اسی طرح مصائب سہے۔ ایتھوپیا اور حبشہ کی کلیسیاؤں کی تاریخ خاص طور پر معنی خیز ہے۔ تاریک ادوار کی ظلمت کے درمیان، وسطی افریقہ کے مسیحی دنیا کی نگاہوں سے اوجھل ہو گئے اور فراموش کر دیے گئے، اور بہت سی صدیوں تک وہ اپنے ایمان پر عمل کرنے میں آزادی سے بہرہ مند رہے۔ لیکن آخرکار روم کو اُن کے وجود کا علم ہو گیا، اور جلد ہی حبشہ کا شہنشاہ اس بات پر آمادہ کر لیا گیا کہ وہ پوپ کو مسیح کا قائم مقام تسلیم کرے۔ اس کے بعد دوسری رعایتیں بھی دی گئیں۔

> “An edict was issued forbidding the observance of the Sabbath under the severest penalties. (See Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) But papal tyranny soon became a yoke so galling that the Abyssinians determined to break it from their necks. After a terrible struggle the Romanists were banished from their dominions, and the ancient faith was restored. The churches rejoiced in their freedom, and they never forgot the lesson they had learned concerning the deception, the fanaticism, and the despotic power of Rome. Within their solitary realm they were content to remain, unknown to the rest of Christendom.

> «فرمانی صادر شد که رعایت سَبَّت را تحت شدیدترین مجازات‌ها ممنوع می‌ساخت. (نگاه کنید به Michael Geddes, Church History of Ethiopia, صفحات 311، 312.) اما استبداد پاپی به‌زودی به یوغی چنان جانکاه بدل شد که حبشیان بر آن شدند آن را از گردن خویش بشکنند. پس از کشاکشی هولناک، رومیانِ کاتولیک از قلمرو ایشان رانده شدند و ایمان کهن دوباره برقرار گردید. کلیساها در آزادی خویش شادمان شدند، و هرگز درسی را که درباره فریب، تعصب شورمندانه، و قدرت مستبدانه روم آموخته بودند از یاد نبردند. در قلمرو منزوی خویش، خرسند بودند که همچنان بمانند، ناشناخته برای دیگر بخش‌های عالم مسیحیت.»

> “The churches of Africa held the Sabbath as it was held by the papal church before her complete apostasy. While they kept the seventh day in obedience to the commandment of God, they abstained from labor on the Sunday in conformity to the custom of the church. Upon obtaining supreme power, Rome had trampled upon the Sabbath of God to exalt her own; but the churches of Africa, hidden for nearly a thousand years, did not share in this apostasy. When brought under the sway of Rome, they were forced to set aside the true and exalt the false sabbath; but no sooner had they regained their independence than they returned to obedience to the fourth commandment.

> «کلیساهای افریقا سبت را همان‌گونه نگاه می‌داشتند که کلیسای پاپی پیش از ارتداد کامل خود نگاه می‌داشت. در حالی که ایشان روز هفتم را در اطاعت از حکم خدا نگاه می‌داشتند، در روز یکشنبه نیز، مطابق با رسم کلیسا، از کار دست می‌کشیدند. روم، چون به قدرت برتر دست یافت، برای برکشیدن روزِ مخصوصِ خود، سبتِ خدا را پایمال کرده بود؛ اما کلیساهای افریقا که نزدیک به هزار سال در خفا مانده بودند، در این ارتداد شریک نشدند. چون زیر نفوذ روم قرار گرفتند، ناچار شدند سبتِ حقیقی را کنار نهند و سبتِ کاذب را برکشند؛ اما همین که استقلال خود را باز یافتند، بار دیگر به اطاعت از حکم چهارم بازگشتند.»

> “These records of the past clearly reveal the enmity of Rome toward the true Sabbath and its defenders, and the means which she employs to honor the institution of her creating. The word of God teaches that these scenes are to be repeated as Roman Catholics and Protestants shall unite for the exaltation of the Sunday.

> «این گزارش‌های گذشته به‌روشنی دشمنیِ روم را نسبت به سَبَتِ حقیقی و مدافعان آن، و نیز وسایلی را که برای تکریمِ نهادی که خود پدید آورده است به کار می‌گیرد، آشکار می‌سازند. کلامِ خدا تعلیم می‌دهد که این صحنه‌ها بار دیگر تکرار خواهند شد، آنگاه که کاتولیک‌های رومی و پروتستان‌ها برای برکشیدنِ یکشنبه با یکدیگر متحد شوند.»

> “The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ The beast with two horns is also to say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast;’ and, furthermore, it is to command all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast. Revelation 13:11–16. It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798. After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3–8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.

> «نبوتِ مکاشفہ 13 اعلان کرتی ہے کہ وہ قدرت، جس کی نمائندگی برّہ جیسے سینگوں والے درندے سے کی گئی ہے، “زمین اور اس کے باشندوں” کو پابند کرے گی کہ وہ پاپائیت کی پرستش کریں—جس کی وہاں اُس درندے سے علامتی طور پر تعبیر کی گئی ہے جو “چیتے کی مانند” ہے۔ دو سینگوں والا درندہ یہ بھی کہنے والا ہے “زمین کے باشندوں سے کہ وہ اس درندے کی ایک مورت بنائیں؛” اور مزید یہ کہ وہ سب کو، “چھوٹے اور بڑے، دولتمند اور غریب، آزاد اور غلام،” حکم دے گا کہ درندے کا نشان لے لیں۔ مکاشفہ 13:11–16۔ یہ دکھایا جا چکا ہے کہ برّہ جیسے سینگوں والے درندے سے مراد ریاستہائے متحدہ امریکہ ہے، اور یہ نبوت اُس وقت پوری ہو گی جب ریاستہائے متحدہ امریکہ اتوار کی پابندی نافذ کرے گا، جسے روم اپنی بالادستی کے خاص اعتراف کے طور پر پیش کرتا ہے۔ لیکن پاپائیت کے لیے اس تعظیمی خراج میں ریاستہائے متحدہ امریکہ اکیلا نہ ہو گا۔ اُن ممالک میں روم کا اثر، جنہوں نے کبھی اس کی حکمرانی کو تسلیم کیا تھا، اب بھی ہرگز مٹ نہیں گیا۔ اور نبوت اس کی قدرت کی بحالی کی پیش گوئی کرتی ہے۔ “میں نے اس کے سروں میں سے ایک کو گویا جان لیوا زخمی دیکھا؛ اور اس کا جان لیوا زخم اچھا ہو گیا: اور ساری دنیا اس درندے کے پیچھے حیران ہو کر چلی۔” آیت 3۔ اس جان لیوا زخم کا لگایا جانا 1798 میں پاپائیت کے زوال کی طرف اشارہ کرتا ہے۔ اس کے بعد، نبی کہتا ہے، “اس کا جان لیوا زخم اچھا ہو گیا: اور ساری دنیا اس درندے کے پیچھے حیران ہو کر چلی۔” پولس صاف طور پر بیان کرتا ہے کہ “گناہ کا آدمی” دوسرے ظہور تک قائم رہے گا۔ 2 تھسلنیکیوں 2:3–8۔ زمانے کے بالکل اختتام تک وہ فریب کے کام کو جاری رکھے گا۔ اور مکاشفہ نگار، پاپائیت ہی کی طرف اشارہ کرتے ہوئے، یہ بھی اعلان کرتا ہے: “اور جتنے زمین پر بسنے والے ہیں وہ سب اس کی پرستش کریں گے، جن کے نام کتابِ حیات میں لکھے نہیں گئے۔” مکاشفہ 13:8۔ قدیم اور جدید دونوں جہانوں میں، پاپائیت کو اُس تعظیم میں خراج ملے گا جو اتوار کے ادارے کو ادا کیا جائے گا، اور جس کی بنیاد صرف رومی کلیسیا کے اختیار پر ہے۔»

> “Since the middle of the nineteenth century, students of prophecy in the United States have presented this testimony to the world. In the events now taking place is seen a rapid advance toward the fulfillment of the prediction. With Protestant teachers there is the same claim of divine authority for Sundaykeeping, and the same lack of Scriptural evidence, as with the papal leaders who fabricated miracles to supply the place of a command from God. The assertion that God’s judgments are visited upon men for their violation of the Sunday-sabbath, will be repeated; already it is beginning to be urged. And a movement to enforce Sunday observance is fast gaining ground.

> «از میانهٔ سدهٔ نوزدهم، پژوهندگان نبوت در ایالات متحده این شهادت را به جهان عرضه کرده‌اند. در رخدادهایی که اکنون در حال وقوع است، پیشرفتی سریع به سوی تحقق این پیشگویی دیده می‌شود. در میان آموزگاران پروتستان نیز همان ادعای اقتدار الهی برای نگاه‌داری یکشنبه وجود دارد، و همان فقدانِ شواهدِ کتاب‌مقدسی، چنان‌که در میان رهبران پاپی که برای جبران نبودِ فرمانی از جانب خدا، معجزات را جعل کردند. این ادعا که داوری‌های خدا به سبب نقضِ سبتِ یکشنبه بر انسان‌ها نازل می‌شود، بار دیگر تکرار خواهد شد؛ هم‌اکنون نیز این سخن در حال مطرح شدن است. و جنبشی برای الزامِ رعایتِ یکشنبه به‌سرعت در حال گسترش است.»

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> «شگفت‌انگیز است زیرکی و مکرِ کلیسای روم. او می‌تواند آنچه را در پیش است بخواند. در انتظار زمانِ خود می‌ماند، زیرا می‌بیند که کلیساهای پروتستان با پذیرشِ سَبَّتِ کاذب به او ادای احترام می‌کنند و خود را آماده می‌سازند تا آن را به همان وسایلی به اجرا درآورند که خودِ او در روزگاران گذشته به کار برد. آنان که نورِ حقیقت را رد می‌کنند، سرانجام در پیِ یاریِ این قدرتِ خودخوانده و معصوم از خطا خواهند رفت تا نهادی را که منشأ آن از اوست رفعت بخشند. این‌که او با چه آمادگی‌ای برای یاریِ پروتستان‌ها در این کار خواهد آمد، چیزی نیست که حدس زدنش دشوار باشد. چه کسی بهتر از رهبران پاپی می‌داند که با آنان که از کلیسا نافرمان‌اند چگونه باید رفتار کرد؟»

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> «کلیسای کاتولیک رومی، با همهٔ شاخه‌ها و انشعاباتش در سراسر جهان، یک سازمان عظیم واحد را تشکیل می‌دهد که زیر نظارت مقرّ پاپی است و برای خدمت به منافع آن طرح‌ریزی شده است. میلیون‌ها پیرو آن، در هر کشورِ روی زمین، تعلیم داده می‌شوند که خود را ملزم به وفاداری به پاپ بدانند. هرچه ملیت یا حکومتشان باشد، باید اقتدار کلیسا را برتر از هر اقتدار دیگری بشمارند. هرچند ممکن است سوگند یاد کنند و وفاداری خود را به دولت تعهّد نمایند، با این همه، در پسِ آن، نذرِ اطاعت از روم قرار دارد که آنان را از هر تعهّدی که مخالف منافع آن باشد، مبرّا می‌سازد.»

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> «تاریخ بر کوشش‌های ماهرانه و پیگیرانۀ او برای نفوذ دادن خود در امور ملت‌ها گواهی می‌دهد؛ و چون جای پایی به دست آورد، مقاصد خود را پیش برد، حتی به بهای تباهی شاهزادگان و مردمان. در سال 1204، پاپ اینوسنت سوم از پطرس دوم، پادشاه آراگون، سوگندنامۀ شگفت‌آورِ زیر را گرفت: «من، پطرس، پادشاه آراگونیان، اقرار می‌کنم و وعده می‌دهم که همواره نسبت به سرورم، پاپ اینوسنت، به جانشینان کاتولیک او، و به کلیسای روم وفادار و مطیع باشم، و پادشاهی خود را در اطاعتِ او به‌امانت و با امانت حفظ کنم، از ایمان کاتولیک دفاع نمایم، و پلیدیِ بدعت‌آمیز را تعقیب کنم.»—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55.»

> “55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> «۵۵. این با ادعاها دربارهٔ قدرت اسقفِ اعظمِ روم هماهنگ است، مبنی بر اینکه “برای او جایز است امپراتوران را از مقام خلع کند” و “اینکه او می‌تواند اتباع را از بیعت و وفاداری‌شان نسبت به حاکمان ناعادل رها سازد.” — موشهیم، کتاب ۳، قرن ۱۱، بخش ۲، فصل ۲، بند ۹، یادداشت ۱۷.»

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “اور یاد رہے کہ روم کا یہی فخر ہے کہ وہ کبھی تبدیل نہیں ہوتی۔ گریگوری ہفتم اور انوسنٹ سوم کے اصول آج بھی رومن کیتھولک کلیسیا ہی کے اصول ہیں۔ اور اگر اس کے پاس صرف قدرت ہو، تو وہ انہیں آج بھی اسی شدّت کے ساتھ عمل میں لائے گی جس شدّت کے ساتھ گزشتہ صدیوں میں لاتی رہی ہے۔ پروٹسٹنٹ لوگ بہت کم جانتے ہیں کہ وہ کیا کر رہے ہیں جب وہ اتوار کی تعظیم کے کام میں روم کی مدد قبول کرنے کی تجویز پیش کرتے ہیں۔ جبکہ وہ اپنے مقصد کی تکمیل پر تلے ہوئے ہیں، روم اپنی قدرت کو دوبارہ قائم کرنے اور اپنی کھوئی ہوئی بالادستی کو واپس حاصل کرنے کے درپے ہے۔ اگر ایک بار ریاستہائے متحدہ میں یہ اصول قائم ہو جائے کہ کلیسیا ریاست کی قوت کو استعمال کر سکتی ہے یا اس پر قابو رکھ سکتی ہے؛ کہ مذہبی رسوم کو دنیوی قوانین کے ذریعے نافذ کیا جا سکتا ہے؛ مختصراً یہ کہ کلیسیا اور ریاست کا اقتدار ضمیر پر حکمرانی کرے، تو اس ملک میں روم کی فتح یقینی ہے۔

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 563–581.

> کلامِ خدا نسبت به خطرِ قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر این هشدار نادیده گرفته شود، جهانِ پروتستان تنها هنگامی خواهد آموخت که مقاصدِ روم واقعاً چیست، که دیگر برای گریختن از دام بسیار دیر شده باشد. او در سکوت در حال رشد کردن به سوی قدرت است. تعالیمِ او نفوذِ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها، و در دل‌های آدمیان اعمال می‌کنند. او بناهای بلند و عظیمِ خود را برمی‌افرازد که در نهان‌خانه‌های محرمانهٔ آن، آزارهای گذشته‌اش بار دیگر تکرار خواهند شد. او به‌گونه‌ای خزنده و به دور از ظن، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا چون زمانِ ضربه زدنِ او فرا رسد، اغراضِ خویش را پیش ببرد. تمام آنچه او می‌خواهد، موضعِ برتر است، و این هم‌اکنون نیز به او داده می‌شود. به‌زودی خواهیم دید و خواهیم احساس کرد که مقصودِ عنصرِ رومی چیست. هر که به کلامِ خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، بدین‌سبب متحمّلِ سرزنش و جفا خواهد شد.» The Great Controversy, 563–581.

Back to Articles