Article

# کتابِ دانیال — چونتیسواں نمبر

دانیال کا انکشاف: زمین کی تاریخ اور خدا کے عدالتوں میں ایک نبوتی سفر

Author

Jeff Pippenger

Published

December 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

شش باب نخست کتاب دانیال، تاریخِ حیوانِ زمینِ مکاشفه سیزدهم را نمایندگی می‌کند. ایالات متحده (حیوانِ زمین)، در سال ۱۷۹۸ به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس آغاز شد؛ آنگاه که پاپیّت (حیوانِ دریا از مکاشفه سیزدهم) زخمِ مهلکِ نبوی را دریافت کرد و دوران فرمانرواییِ خود را به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس به پایان رساند.

تاریخِ وحشِ زمین، تاریخِ هشدارِ نزدیک شدنِ داوری‌های خداست. در آغازِ تاریخِ وحشِ زمین، داوریِ تحقیقیِ خدا آغاز شد، و در پایانِ وحشِ زمین، داوریِ اجراییِ خدا آغاز می‌شود. هشدارِ نزدیک شدنِ داوریِ تحقیقیِ خدا در آغاز، به‌وسیلهٔ پیامِ فرشتهٔ اولِ مکاشفه باب چهارده به تصویر کشیده شد، که در «زمانِ آخر» در سال 1798 پدیدار گردید. هشدارِ نزدیک شدنِ داوریِ اجراییِ خدا در پایان، به‌صورتِ پیام‌های سه فرشتهٔ مکاشفه باب چهارده به تصویر کشیده شده است، که در «زمانِ آخر» در سال 1989 پدیدار گردید.

در هر «زمانِ آخر» بخشی از کتاب دانیال گشوده می‌شود. در تاریخ آغازینِ وحشِ زمینی، در سال 1798، فصل‌های هفت، هشت و نهِ دانیال گشوده شدند. این فصل‌ها به‌صورت رؤیای نهر اولای ترسیم شده‌اند. در تاریخ پایانیِ وحشِ زمینی، در سال 1989، فصل‌های ده، یازده و دوازدهِ دانیال گشوده شدند. این فصل‌ها به‌صورت رؤیای نهر حدّاقل ترسیم شده‌اند. هرگاه کتاب دانیال گشوده می‌شود، فرایندی سه‌مرحله‌ای از آزمون بر نسلی که در آن زمان زنده است وارد می‌گردد.

> او گفت: «ای دانیال، برو؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری تطهیر خواهند شد و سفید گشته، آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید.» دانیال ۱۲: ۹، ۱۰

فرآیند آزمونِ سه‌مرحله‌ای بر ساختارِ واژهٔ عبری‌ای استوار است که به «حق» ترجمه شده است؛ واژه‌ای که از ترکیبِ نخستین، سیزدهمین و آخرینِ حروفِ الفبای عبری پدید آمده است. این واژهٔ عبری نمایانگرِ قدرتِ خلّاقِ خداست و آن را در خود داراست. تمامی حقیقتِ نبوی بر آن واژه ساختار یافته است، چنان‌که فرآیند آزمونِ سه‌مرحله‌ای در فصل دوازدهمِ کتاب دانیال نیز بر همان اساس استوار است. این واژه نه تنها نمایانگرِ قدرتِ خلّاقِ خداست، بلکه همچنین نمایانگرِ عیسی مسیح است، که خود حق است، و نیز اوّل و آخر است، چنان‌که به‌وسیلهٔ نخستین و آخرینِ حروفِ الفبای عبری نمود یافته است.

تاریخ آغازینِ حیوانِ زمین، آنگاه که هشدارِ نزدیک‌شدنِ داوریِ تحقیقی در زمانِ آخر در سال ۱۷۹۸ فرا رسید، به‌وسیلهٔ فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده به تصویر کشیده شده است. پیامِ فرشتهٔ اول در بابِ چهاردهمِ مکاشفه، هر یک از آن سه گام را در بر دارد، که همان حقیقت‌اند و نمایانگرِ فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای هستند که آن نسل را، هنگامی که فرشتهٔ اول در سال ۱۷۹۸ ظاهر شد، مواجه ساخت.

> اور میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان کے بیچ میں اُڑتے دیکھا، جس کے پاس ابدی انجیل تھی تاکہ زمین پر بسنے والوں، اور ہر قوم، اور قبیلہ، اور زبان، اور امت کو سنائے۔ وہ بلند آواز سے کہتا تھا، خدا سے ڈرو اور اُس کی تمجید کرو، کیونکہ اُس کی عدالت کا وقت آ پہنچا ہے؛ اور اُسی کی عبادت کرو جس نے آسمان اور زمین اور سمندر اور پانی کے چشمے بنائے۔ مکاشفہ 14:6، 7۔

تاریخِ پایانیِ وحشِ زمینی، آنگاه که هشدارِ نزدیک شدنِ داوریِ اجرایی در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، فرا رسید، به‌وسیلهٔ سه فرشتهٔ مکاشفه باب چهارده به تصویر کشیده شده است. سه فرشتهٔ مکاشفه ۱۴ نمایانگرِ سه گام‌اند، که همان حقیقت است، و این سه فرشته همچنین نمایانگرِ فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای هستند که نسلی را که در هنگامِ رسیدنِ فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۸۹ زندگی می‌کرد، مواجه ساخت.

> اور میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان کے بیچ اڑتے دیکھا، جس کے پاس ابدی خوشخبری تھی، تاکہ وہ اسے زمین کے باشندوں کو، اور ہر قوم، اور قبیلہ، اور زبان، اور امت کو سنائے، اور وہ بلند آواز سے کہتا تھا، خدا سے ڈرو اور اُس کی تمجید کرو، کیونکہ اُس کی عدالت کا وقت آ پہنچا ہے؛ اور اُس کی عبادت کرو جس نے آسمان، اور زمین، اور سمندر، اور پانی کے چشمے بنائے۔ اور اُس کے پیچھے ایک اور، دوسرا فرشتہ آیا، جو کہتا تھا، بابل گر گیا، گر گیا، وہ بڑا شہر، کیونکہ اُس نے اپنی زناکاری کے غضب آلود مَے سے سب قوموں کو پلایا۔ اور تیسرا فرشتہ اُن کے پیچھے آیا اور بلند آواز سے کہنے لگا، اگر کوئی شخص اُس حیوان اور اُس کے بُت کی پرستش کرے، اور اُس کی چھاپ اپنے ماتھے پر یا اپنے ہاتھ پر لے، تو وہ بھی خدا کے غضب کی اُس مَے کو پیے گا جو اُس کے قہر کے پیالے میں بے آمیزش ڈالی گئی ہے؛ اور وہ مقدس فرشتوں کے سامنے اور برّہ کے سامنے آگ اور گندھک کے ساتھ عذاب دیا جائے گا۔ اور اُن کے عذاب کا دھواں ابدالآباد اُٹھتا رہے گا؛ اور جو اُس حیوان اور اُس کے بُت کی پرستش کرتے ہیں، اور جو کوئی اُس کے نام کی چھاپ لیتا ہے، اُنہیں نہ دن کو آرام ہے نہ رات کو۔ یہیں مقدسوں کا صبر ہے: یہ وہ ہیں جو خدا کے حکموں پر عمل کرتے ہیں اور یسوع پر ایمان رکھتے ہیں۔ مکاشفہ 14:6–12۔

کتاب دانیال بر پیام‌های سه فرشته بنا شده است. این ساختار همانا سه گامِ واژۀ عبریِ «حقیقت» و نیز فرایند متناظرِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای است؛ اما این فرایند آزمون بر خطّ تاریخیِ وحشِ زمینِ مذکور در باب سیزدهمِ مکاشفه (ایالات متحدۀ آمریکا) و نیز بر خطّ تاریخیِ دو شاخِ وحشِ زمین (جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم) unfolds. تاریخ ایالات متحدۀ آمریکا، که از ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و تا قانون یک‌شنبۀ قریب‌الوقوع ادامه می‌یابد، همان دورۀ تاریخی‌ای است که در آن کلیسای ادونتیستِ روز هفتم وجود دارد. ازاین‌رو، کتاب دانیال همچنین دربردارندۀ ساختاری است که تاریخ ادونتیسم را ترسیم می‌کند؛ تاریخی که از ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و تا قانون یک‌شنبۀ قریب‌الوقوع ادامه می‌یابد. بدین‌سان، کتاب دانیال همان تاریخ‌های نبویِ بازنمایی‌شده در کتاب مکاشفه را شناسایی می‌کند، و با این کار نخستین شاهدی را فراهم می‌آورد که پیامِ شاهدِ دوم را به کمال می‌رساند. کمالِ این دو کتاب با همان پدیدۀ نبوی‌ای تحقق می‌یابد که در رابطۀ عهد عتیق و عهد جدید وجود داشت.

> «تاریخِ حیات، مرگ و رستاخیزِ عیسی، به‌عنوان پسرِ خدا، بدون شواهدِ مندرج در عهدِ عتیق، به‌طور کامل قابلِ اثبات نیست. مسیح در عهدِ عتیق همان‌قدر آشکارا مکشوف است که در عهدِ جدید. یکی بر نجات‌دهنده‌ای که باید بیاید شهادت می‌دهد، در حالی که دیگری بر نجات‌دهنده‌ای شهادت می‌دهد که آمده است، آن هم به همان گونه‌ای که انبیا پیشگویی کرده بودند. برای آن‌که بتوان طرحِ نجات را قدر شناخت، باید کتبِ عهدِ عتیق را به‌طور کامل فهمید. این نورِ جلال‌یافته از گذشتهٔ نبوی است که حیاتِ مسیح و تعالیمِ عهدِ جدید را با وضوح و زیبایی آشکار می‌سازد. معجزاتِ عیسی دلیلی بر الوهیتِ اوست؛ اما نیرومندترین دلایلِ این‌که او فدیه‌دهندهٔ جهان است، در نبوت‌های عهدِ عتیق، در مقایسه با تاریخِ عهدِ جدید، یافت می‌شود. عیسی به یهودیان گفت: «در کتبِ مقدس تفحّص کنید، زیرا شما گمان می‌برید که در آن‌ها حیاتِ جاودانی دارید، و همین‌ها هستند که بر من شهادت می‌دهند.» در آن زمان، جز کتبِ عهدِ عتیق، کتابِ مقدسِ دیگری وجود نداشت؛ از این‌رو فرمانِ نجات‌دهنده روشن است.» Spirit of Prophecy, volume 3, 211.

«تاریخِ حیات، موت و قیامتِ عیسیٰ»، عملِ مسیح را برای نوعِ بشر خلاصہ کرتا ہے، اور ان تین مراحل کی گواہی دیتا ہے، اور وہی تین مراحل «حق» ہیں۔ عبرانی لفظ «حق» عیسیٰ کی نمائندگی کرتا ہے، جو اوّل و آخر، ابتدا و انتہا، اور الفا و اومیگا ہے، اور یہ لفظ خود بھی پہلے اور آخری حروف پر مشتمل ہے جو اسی حقیقت کی نمائندگی کرتے ہیں؛ کیونکہ الفا و اومیگا ہونے کے اعتبار سے، عیسیٰ کسی شے کے انجام کو اس کی ابتدا کے ساتھ ظاہر کرتا ہے۔ مسیح کی حیات، موت اور قیامت حق ہیں، کیونکہ دیگر باتوں کے علاوہ، ان کی نمائندگی تین مراحل سے کی جاتی ہے، اور پہلا اور آخری مرحلہ دونوں «حیات» ہیں، کیونکہ «حیات» اور «قیامت» دونوں ہی «حیات» ہیں۔ عبرانی لفظ کے وسط کا حرف حروفِ تہجی کا تیرھواں حرف ہے، اور تیرہ بغاوت کی ایک علامت ہے، اور مسیح کی موت شیطان کی بغاوت اور آدم کے فرزندوں کی بغاوت کے سبب واقع ہوئی، جو اس کی بغاوت میں شریک ہوئے۔

درکِ مکاشفهٔ عیسی مسیح در کتابِ مکاشفه اندکی پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایشِ بشر گشوده می‌شود، و یکی از عناصر اصلیِ حقیقتی که در آن زمان گشوده می‌گردد این است که مسیح همان «حق» است، الفا و امگا، که امضای خویش را به‌عنوان الفا و امگا بر حقایقی می‌نهد که او مقرر داشته است در کلامش وجود داشته باشند. هنگامی که خواهر وایت نوشت: «تاریخِ زندگی، مرگ، و قیامِ عیسی، به‌مثابهٔ تاریخِ پسرِ خدا، بدون شواهدِ مندرج در عهد عتیق نمی‌تواند به‌طور کامل اثبات شود. مسیح در عهد عتیق به همان روشنیِ عهد جدید آشکار شده است»، او برای کسانی که خواهند دید، تأیید می‌کند که پیامِ سه فرشته در فصلِ چهاردهمِ کتابِ مکاشفه (که آن نیز بر همان سه گام، یعنی «زندگی، مرگ و قیام»، ساختار یافته است)، «بدون شواهدِ مندرج» در کتابِ دانیال «نمی‌تواند به‌طور کامل اثبات شود».

او همچنین مشخص می‌سازد که کتاب دانیال دربارهٔ بابِلی که «خواهد آمد» شهادت می‌دهد، حال آنکه کتاب مکاشفه دربارهٔ بابِلی شهادت می‌دهد که به همان گونه‌ای که کتاب دانیال پیشگویی کرده بود، «آمده است». افزون بر این، این کاربرد بیان می‌دارد که «برای درک» کتاب مکاشفه، کتاب دانیال «باید به‌طور کامل فهمیده شود»، زیرا «این نورِ جلال‌یافته» از کتاب دانیال است «که حیات مسیح و تعالیم» کتاب مکاشفه را «با وضوح و زیبایی» آشکار می‌سازد.

اس کے الفاظ کو اس طور پر بھی سمجھا جا سکتا ہے کہ مکاشفہ کی کتاب میں مذکور “یسوع کے معجزات” “اس کی الوہیت کا ایک ثبوت” ہیں؛ “لیکن اس امر کے سب سے مضبوط ثبوت کہ وہ دنیا کا مخلصِ فدیہ ہے” اُس وقت پائے جاتے ہیں جب دانی ایل کی کتاب کی پیشین گوئیوں کو مکاشفہ کی کتاب کی “تاریخ کے ساتھ” “موازنہ” کیا جائے۔ مزید برآں، یہ بھی پہچانا جا سکتا ہے کہ جب “یسوع نے یہودیوں سے کہا، ‘صحائف میں تلاش کرو؛ کیونکہ تم سمجھتے ہو کہ ان میں تمہارے لیے ہمیشہ کی زندگی ہے، اور یہی ہیں جو میری گواہی دیتے ہیں،’” تو آج کے روحانی یہودیوں کے لیے دانی ایل کی کتاب وہ چیز ہے جو یسوع مسیح کے مکاشفہ کی گواہی دیتی ہے، اور وہ مکاشفہ جو مہلتِ آزمائش کے اختتام سے ذرا پہلے کھولا جاتا ہے، وہی ہے جہاں ہمیشہ کی زندگی پائی جاتی ہے۔

دانیال کی کتاب اُن نبوی حقائق کو پیش کرتی ہے جو مکاشفہ کی کتاب میں کمال کو پہنچتے ہیں۔ یہ “سچائی” کے لیے عبرانی لفظ کی نمائندگی کرنے والے تین مراحل پر قائم ہے، اور اسی لیے یہ کتاب خود اُس نسل کے لیے ایک آزمائش کی نمائندگی کرتی ہے جب یہ حقائق مُہر کھلنے پر ظاہر اور منکشف کیے جاتے ہیں۔ یسوع خود، الفا اور اومیگا ہونے کے ناطے، مکاشفہ کی کتاب کے بالکل ابتدائی الفاظ اور پہلے باب میں براہِ راست نمایاں کیے گئے ہیں۔ یہ مضامین یہ بھی ظاہر کر چکے ہیں کہ دانیال کے پہلے باب میں مکاشفہ کے چودھویں باب کے پہلے فرشتے کے پیغام ہی جیسی نبوی ساخت اور خصوصیات پائی جاتی ہیں۔

پیام فرشتۀ اول و باب اول دانیال، هر دو، فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ای را مشخص می‌کنند که نشانۀ ممیزۀ آلفا و اُمگا است. این باب با غلبۀ بابلِ تحت‌اللفظی بر یهودای تحت‌اللفظی آغاز می‌شود، و این کتاب به نبرد نهایی میان بابل و یهودا می‌انجامد که در شش آیۀ آخرِ باب یازدهم دانیال به تصویر کشیده شده است. در آن آیات، بابلِ روحانی به‌وسیلۀ یهودای روحانی مغلوب می‌گردد، درست همان‌گونه که میکائیل برمی‌خیزد و مهلتِ آزمایشِ انسان بسته می‌شود. آن آیات پایانِ تاریخِ نبویِ جنگ میان بابل و یهودا را نشان می‌دهند. در آن آیات، التیامِ زخمِ مهلک به تصویر کشیده شده است.

آیاتى که شفا یافتن زخمِ مهلک را توصیف می‌کنند، از آیهٔ چهلِ دانیال یازده آغاز می‌شوند، آیه‌ای که با این کلمات شروع می‌شود: «و در زمانِ آخر.» «زمانِ آخر» در این آیه نمایانگر سال 1798 است، هنگامی که پاپیّت زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد. سپس آیات روایت می‌کنند که چگونه این زخمِ مهلک شفا می‌یابد، در حالی که پاپیّت نخست دشمنِ خود، پادشاهِ جنوب (اتحاد جماهیر شوروی)، دوم متحدِ خود، سرزمینِ جلال (ایالات متحده)، و سوم قربانیِ خود، مصر (سازمان ملل متحد)، را مغلوب می‌سازد. در آیهٔ چهل‌وپنج، پاپیّت (پادشاهِ شمال) به پایانِ خود می‌رسد و هیچ‌کس او را یاری نمی‌کند. روایتِ شفا یافتنِ زخمِ مهلکِ پاپیّت در این آیات با سقوطِ پاپیّت در سال 1798 آغاز می‌شود و با آخرین عروج و سقوطِ پاپیّت پایان می‌یابد. آیاتِ میانِ آغازِ این بخش و پایانِ آن، عصیانِ واقع در میانه را مشخص می‌سازند.

واژهٔ عبریِ «حقیقت» از ترکیب نخستین حرف، سیزدهمین حرف، و آخرین حرفِ الفبای عبری پدید آمده است. سیزده عددی است که نمادِ عصیان است، و تاریخِ میانِ نخست و آخر را نیز نشان می‌دهد. در واپسین بخشِ نبوت در کتاب دانیال، همان نبردی که در نخستین آیاتِ کتاب به تصویر کشیده شده است، بازنمایی می‌شود. آن آیات، فصلِ نخست را معرفی می‌کنند؛ جایی که فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای را می‌یابیم که همان حقیقت است. سپس در بخشِ پایانی، همان سه مرحله را می‌یابیم، زیرا این بخش با نخستین سقوطِ پاپیّت آغاز می‌شود و با آخرین سقوطِ پاپیّت پایان می‌یابد، و در میانهٔ آن، عصیانِ روزهای آخر جای گرفته است.

در آن شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهم دانیال، شاهدی دوم بر حقیقت وجود دارد؛ زیرا نخستین قدرت جغرافیایی‌ای که پاپیّت برای آنکه برانداختنش ضروری بود (پادشاه جنوب) نمادی از قدرت اژدهاست، و نیز آخرینِ آن سه قدرت جغرافیایی (مصر) چنین است. آن فتحِ سه‌مرحله‌ای که برای شفا یافتنِ زخمِ مهلک لازم است، با پادشاه جنوب آغاز می‌شود که نمادی از قدرت اژدهاییِ الحاد است؛ و آخرینِ آن سه قدرت، که به‌وسیلهٔ مصر بازنمایی شده است، نماد اصلیِ کتاب‌مقدسیِ الحادی است که با اژدها پیوند دارد. در واقع، واژه‌ای که در آیهٔ چهلِ این بخش به «جنوب» ترجمه شده، «نِگِب» است که گاه به «مصر» ترجمه می‌شود. آن سه مانع، مُهرِ حقیقت را دارند، زیرا مانع نخست، همان مانع آخر است. قدرتِ میانی، سرزمینِ جلال است (ایالات متحده). ایالات متحده همان‌جاست که شورشِ قانونِ یکشنبه پدید آورده می‌شود، و نمادِ ایالات متحده در آغازِ پیدایشش، سیزده مستعمره بود.

دستخطِ الفا و اومیگا سراسرِ کتابِ دانیال را فراگرفته است، و آن گواهی را فراهم می‌آورد که، هنگامی که با کتابِ مکاشفه یکجا گرد آورده شود، الوهیتِ عیسی مسیح را ثابت می‌کند. از منظرِ باب دوازدهمِ دانیال، و روندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای که در نسلی رخ می‌دهد که در آن کتاب گشوده می‌شود، رد کردنِ مکاشفهٔ ساختارِ کتابِ دانیال، به‌معنای آن است که شخص در شمارِ کسانی باشد که به‌عنوانِ شریران شناخته شده‌اند. از منظرِ باب چهاردهمِ مکاشفه، رد کردنِ مکاشفهٔ ساختارِ کتابِ دانیال، به‌معنای آن است که شخص در شمارِ کسانی باشد که به‌عنوانِ پرستندگانِ وحش و تمثالِ او شناخته شده‌اند.

کتابِ مکاشفہ یہ واضح کرتی ہے کہ مہلتِ آزمائش کے اختتام سے عین پہلے یسوع مسیح کا مکاشفہ کھولا جاتا ہے، اور یسوع مسیح کے مکاشفہ میں کتابِ دانی ایل کی ساخت کے کھولے جانے کا بھی شامل ہونا لازم ہے۔

> «دانیال که از سوی انسان‌ها به سبب مسئولیت‌های کشورداری و امانت‌داریِ اسرارِ پادشاهی‌هایی با سلطه‌ای جهان‌گستر گرامی داشته شده بود، از سوی خدا نیز همچون سفیر او مورد اکرام قرار گرفت و مکاشفات بسیاری از اسرارِ عصرهای آینده به وی عطا شد. نبوت‌های شگفت‌انگیز او، چنان‌که به قلم خود او در باب‌های ۷ تا ۱۲ کتابی که نام او را بر خود دارد ثبت شده است، حتی از سوی خودِ نبی نیز به‌طور کامل فهمیده نشد؛ اما پیش از آنکه رنج و زحمتِ عمرش به پایان رسد، این اطمینانِ مبارک به او داده شد که «در آخرِ ایام»—در دورهٔ پایانیِ تاریخ این جهان—بار دیگر به او اجازه داده خواهد شد که در نصیب و جایگاه خویش بایستد. به او داده نشد که همهٔ آنچه را خدا از قصد الهی آشکار ساخته بود درک کند. دربارهٔ نوشته‌های نبویِ خویش به او فرمان داده شد: «کلام را مخفی دار و کتاب را مهر کن»؛ زیرا اینها می‌بایست «تا زمانِ آخر» مهر شده بمانند. فرشته بار دیگر این رسولِ امینِ یهوه را چنین هدایت کرد: «و تو ای دانیال، روانهٔ راه خود باش؛ زیرا این کلام تا زمانِ آخر بسته و مختوم است.... و تو تا آخر برو؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در آخرِ ایام در نصیبِ خود خواهی ایستاد.» دانیال ۱۲:۴، ۹، ۱۳.»

> «آنگاه که به پایان تاریخ این جهان نزدیک می‌شویم، نبوت‌هایی که دانیال ثبت کرده است، توجه خاص ما را می‌طلبد، زیرا به همان زمانی مربوط می‌شوند که اکنون در آن زندگی می‌کنیم. با آن‌ها باید تعالیم آخرین کتابِ نوشته‌های عهد جدید نیز پیوند داده شود. شیطان بسیاری را بر آن داشته است که باور کنند بخش‌های نبویِ نوشته‌های دانیال و یوحنای مکاشفه‌گر قابل فهم نیست. اما وعده روشن است که برکت ویژه‌ای همراهِ مطالعهٔ این نبوت‌ها خواهد بود. «حکیمان خواهند فهمید» (آیهٔ 10)، دربارهٔ رؤیاهای دانیال گفته شد که قرار بود در ایام آخر گشوده شوند؛ و دربارهٔ آن مکاشفه‌ای که مسیح برای راهنمایی قوم خدا در سراسر قرون به خادم خود یوحنا عطا کرد، وعده چنین است: «خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند، و آنچه را که در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند.» مکاشفه 1:3.» انبیا و پادشاهان، 547.

خواهر وایت، با سخن گفتن به زمانه و عصر خویش در صیغه آینده، اظهار داشت: «همان‌گونه که به پایان تاریخ این جهان نزدیک می‌شویم»، «خردمندان خواهند فهمید» که «نبوت‌هایی که به‌وسیله دانیال ثبت شده‌اند، توجه خاص ما را می‌طلبند، زیرا به همان زمانی مربوط می‌شوند که ما اکنون در آن زندگی می‌کنیم.» «مکاشفات بسیارِ اسرار اعصار آینده. نبوت‌های شگفت‌انگیز او، چنان‌که به‌وسیله وی در باب‌های هفتم تا دوازدهمِ کتابی که به نام اوست ثبت شده‌اند،» «در ایام آخر گشوده خواهند شد.»

هنگامی که کتاب دانیال گشوده می‌شود، فرایندی سه‌مرحله‌ای از تطهیر پدید می‌آورد که آن نسلی را که در زمان سپردن کتاب دانیال به قوم خود از سوی شیرِ سبطِ یهودا زنده است، می‌آزماید. در مکاشفه باب ده، خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که فرشته‌ای که فرود آمد، «شخصیتی کمتر از عیسی مسیح نبود». در مکاشفه باب ده، آن فرشته کتابچه‌ای گشوده در دست خود داشت که به یوحنا فرمان داده شد آن را بگیرد و بخورد. آن کتاب به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا گشوده شد، که شخصیتی کمتر از عیسی مسیح نیست؛ ازاین‌رو، کتابی که به یوحنا فرمان داده شد بخورد، همان کتابچهٔ دانیال بود.

> «این شیرِ سبطِ یهودا بود که کتاب را گشود و مکاشفهٔ آنچه را که باید در این ایام آخر واقع شود، به یوحنا عطا کرد.»

> دانیال در نصیب خود ایستاد تا شهادت خویش را حمل کند؛ شهادتی که تا زمانِ آخر مُهر شده بود، آنگاه که پیامِ فرشتهٔ اول باید به جهانِ ما اعلام می‌گردید. این امور در این ایامِ آخر از اهمیتی بی‌نهایت برخوردارند؛ اما در حالی که «بسیاری طاهر و سفید و ممحَّص خواهند شد»، «شریران شرارت خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید.» این امر تا چه اندازه راست است! گناه، تعدّی از شریعتِ خداست؛ و آنان که نورِ مربوط به شریعتِ خدا را نپذیرند، اعلامِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم را درک نخواهند کرد. کتابِ دانیال در مکاشفه‌ای که به یوحنا داده شد گشوده می‌شود، و ما را به سوی آخرین صحنه‌های تاریخِ این زمین پیش می‌برد.

> «آیا برادرانِ ما به یاد خواهند داشت که ما در میان خطراتِ ایامِ آخر زندگی می‌کنیم؟ مکاشفه را در پیوند با دانیال بخوانید. این امور را تعلیم دهید.» شهادت‌ها برای خادمان، ۱۱۵.

انکار مکاشفۀ ساختار کتاب دانیال، که اکنون در حال گشوده شدن است، به‌معنای قرار گرفتن در شمار کسانی است که به‌عنوان شریران شناخته می‌شوند. شش باب نخست دانیال، ساختار نبوی‌ای را بنیان می‌نهند که نمایانگر تاریخ نبوی اَدوِنتیسم، حیوانِ زمین، هفتاد سالِ نمادینِ اشعیا باب بیست‌وسه، دو شاخِ پروتستانیسم و جمهوری‌خواهی، تاریخ نبویِ پیام‌های فرشتۀ اول و دوم، و تاریخِ پیام‌های سه فرشته است. شش باب پایانی دانیال، پیام‌های نبوی‌ای را مشخص می‌سازند که در آغاز و پایانِ همۀ این تاریخ‌های پیش‌تر یادشده گشوده می‌شوند.

فصل نخست دانیال، تاریخ حرکت فرشتهٔ اول است، در آغازِ تاریخِ حیوانِ زمین. فصل‌های یک تا سه، تاریخ حرکت فرشتهٔ سوم است، در پایانِ تاریخِ حیوانِ زمین. فصل چهار باید با فصل یک، به‌منزلهٔ آغاز، هم‌تراز گردد؛ و فصل‌های پنج و شش باید با فصل‌های یک تا سه، به‌منزلهٔ پایان، هم‌تراز شوند. افزایشِ معرفتی که در فصل‌های هفت، هشت و نه بازنمایی شده است، باید با فصل یک، به‌عنوانِ تاریخِ آغازین، هم‌تراز گردد. افزایشِ معرفتی که در فصل‌های ده، یازده و دوازده بازنمایی شده است، باید با فصل‌های یک تا سه، به‌عنوانِ تاریخِ پایانی، هم‌تراز گردد.

بند بر بند، این کاربرد تاریخ آغازینِ وحشِ زمین را باب‌های یک، چهار، هفت، هشت و نه معرفی می‌کند. این کاربرد همچنین تاریخ پایانیِ وحشِ زمین را باب‌های یک تا سه، باب‌های پنج، شش و ده تا دوازده معرفی می‌نماید. بدین‌سان، کتاب دانیال به‌عنوان هم آغاز و هم پایانِ وحشِ زمین ارائه می‌شود.

پس آغازِ حیوانِ زمین را می‌توان بابِ اوّلِ دانیال دانست، زیرا بابِ چهارم باید بر فرازِ بابِ اوّل قرار گیرد (line upon line). باب‌های هفتم، هشتم و نهم نیز باید بر فرازِ بابِ اوّل قرار گیرند. بنابراین، آغازِ تاریخِ حیوانِ زمین به‌وسیلهٔ بابِ اوّلِ دانیال نمایانده شده است.

به همین‌سان، در مورد پایانِ حیوانِ زمین نیز چنین است. پایانِ تاریخِ حیوانِ زمین در باب‌های یک تا سه به تصویر کشیده شده است، و باب‌های پنج، شش، ده، یازده و دوازده قرار است بر فرازِ سه بابِ نخست قرار گیرند (سطر بر سطر)، از این‌رو پایانِ تاریخِ حیوانِ زمین در سه بابِ نخستِ دانیال به تصویر کشیده شده است.

بابِ اوّل ابتدا کی نمائندگی کرتا ہے، اور پھر ابوابِ اوّل تا سوئم اختتام کی نمائندگی کرتے ہیں؛ اور ایک، پھر تین کی یہ ساخت اس امر کی نشان دہی کرتی ہے کہ دانی ایل کی کتاب کی نبوی ساخت، مکاشفہ چودہ کے تین فرشتوں کی نبوی ساخت کے عین مطابق ہے۔ وہاں بھی، جیسا کہ دانی ایل میں ہے، پہلا فرشتہ ایک جداگانہ تاریخ کی نمائندگی کرتا ہے، لیکن ساتھ ہی وہ تین فرشتوں کی تاریخ کے ایک تہائی حصے کی بھی نمائندگی کرتا ہے۔ بیک وقت، چونکہ یہ ادراک تین اور ایک کے امتزاج کی نشان دہی کرتا اور اس پر زور دیتا ہے، اس لیے یہ عبرانی لفظ ’’حق‘‘ کی ساخت بھی ہے، جو نہ صرف مسیح اور خدا کی تخلیقی قدرت کی نمائندگی کرتا ہے، بلکہ آزمائش اور تطہیر کے ایک سہ مرحلہ عمل کی بھی، جس کی نمائندگی دانی ایل بابِ اوّل میں بھی کی گئی ہے، اور پھر دوبارہ دانی ایل ابوابِ اوّل تا سوئم میں بھی۔

ایسوع، جو حق ہے، وہی اوّل اور آخر بھی ہے، اور اس اعتبار سے پہلے فرشتے کی تحریک کی تاریخ بعینہٖ تین فرشتوں کی تاریخ میں دہرائی جاتی ہے؛ لہٰذا نبوتی طور پر یہ جائز ہے کہ دانی ایل کے پہلے تین ابواب کو دانی ایل کے پہلے باب پر منطبق کیا جائے، کیونکہ ابتدا ہمیشہ انتہا کی مثال پیش کرتی ہے۔ یوں دانی ایل کی کتاب وہی “چھوٹی کتاب” بن جاتی ہے جو فرشتے کے ہاتھ میں ہے، کیونکہ دانی ایل کی “چھوٹی کتاب” کی کامل نمائندگی دانی ایل کے پہلے باب میں ہو سکتی ہے۔

ما در مقالهٔ بعدی به مطالعهٔ خود دربارهٔ کتاب دانیال ادامه خواهیم داد.

> «در میان کسانی که مأمورانِ در تدارکِ اجرای مفادِ فرمانِ سلطنتی در جست‌وجویشان بودند، دانیال و دوستانش نیز بودند. هنگامی که به او گفته شد که مطابقِ فرمان، ایشان نیز باید بمیرند، دانیال «با مشورت و حکمت» از اَریوک، رئیسِ محافظانِ پادشاه، پرسید: «چرا این فرمان از جانبِ پادشاه چنین شتابزده است؟» اَریوک ماجرای حیرت و سرگشتگیِ پادشاه را دربارهٔ خوابِ شگفت‌انگیزش، و نیز ناکامیِ او را در یافتنِ یاری از کسانی که تا آن زمان بیشترین اعتماد را به ایشان داشت، برای وی بازگفت. چون دانیال این را شنید، جانِ خویش را کفِ دست گرفته، به حضورِ پادشاه درآمد و التماس کرد که زمانی به او داده شود تا از خدای خود درخواست کند که خواب و تعبیرِ آن را بر او مکشوف سازد.»

> پادشاه با این درخواست موافقت کرد. «آنگاه دانیال به خانهٔ خود رفت و امر را به حنیا، میشائیل و عزریا، یاران خود، اعلام نمود.» آنان با هم برای طلب حکمت از سرچشمهٔ نور و معرفت، در جست‌وجو برآمدند. ایمان ایشان، در آگاهی از این‌که خدا ایشان را در جایگاهی که بودند قرار داده است، و این‌که کار او را انجام می‌دادند و الزامات وظیفه را به‌جا می‌آوردند، نیرومند بود. در اوقات حیرت و خطر، همواره برای هدایت و حفاظت به او روی آورده بودند، و او یاوری همواره حاضر برای ایشان ثابت شده بود. اکنون با اندوهی از دل، بار دیگر خویشتن را به داور تمامی زمین تسلیم کردند و التماس نمودند که در این زمانِ نیازِ خاص، رهایی را به ایشان عطا فرماید. و التماس ایشان بیهوده نبود. خدایی که او را گرامی داشته بودند، اکنون ایشان را گرامی داشت. روح خداوند بر آنان قرار گرفت، و به دانیال «در رؤیای شب» خواب پادشاه و تعبیر آن مکشوف گردید.

> «نخستین اقدام دانیال این بود که خدا را برای مکاشفه‌ای که به او عطا شده بود شکر گزارد. او بانگ برآورد: «نام خدا تا ابدالآباد متبارک باد؛ زیرا حکمت و قوت از آنِ اوست: و او اوقات و فصل‌ها را تغییر می‌دهد: پادشاهان را برمی‌دارد و پادشاهان را برپا می‌دارد: به حکیمان حکمت می‌بخشد و به آنان که فهم دارند معرفت عطا می‌کند: او امور عمیق و نهانی را مکشوف می‌سازد: آنچه را در تاریکی است می‌داند، و نور با او ساکن است. تو را شکر می‌گویم و تو را می‌ستایم، ای خدای پدرانم، که به من حکمت و قوت بخشیده‌ای، و اکنون آنچه را از تو خواسته بودیم بر من معلوم ساخته‌ای: زیرا اکنون امر پادشاه را بر ما آشکار گردانیده‌ای.»» انبیا و پادشاهان، 493، 494.

Back to Articles