Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Nine

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ نُه

Isaiah’s Final Prophetic Narrative: The Revelation of Christ and the Prophetic Role of the 144,000

روایت نهایی نبوتیِ اشعیا: مکاشفۀ مسیح و نقش نبوتیِ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر

Author

Jeff Pippenger

Published

November 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

کتاب اشعیا، و به‌ویژه روایت نهاییِ نبویِ اشعیا که در فصل‌های چهل تا شصت‌وشش آمده است، عرضه‌ای است که بر شماری از حقایق مهم نبوی تأکید می‌ورزد؛ حقایقی که به‌طور مستقیم با مکاشفهٔ عیسی مسیح مرتبط‌اند، مکاشفه‌ای که اکنون، در حالی که به پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر نزدیک می‌شویم، در حال گشوده‌شدن است. یکی از آن حقایق، مکشوف‌شدنِ الفا و امگا است. هیچ کتاب دیگری در کتاب‌مقدس به پای شهادتِ اشعیا دربارهٔ آن بُعد از شخصیتِ خدا که پایانِ یک چیز را با آغازِ آن چیز به تصویر می‌کشد، نمی‌رسد.

> Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.

> چه کسی این را به‌عمل آورده و انجام داده است، و نسل‌ها را از ابتدا فراخوانده است؟ من، خداوند، که اوّلین هستم و با آخرین؛ من او هستم. اشعیا ۴۱:۴.

It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.

در کتاب اشعیا است که خدا مشخص می‌سازد آنچه را که ثابت می‌کند خدا، خداست.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> پس خداوند، پادشاه اسرائیل و فادیِ او، یهوهٔ صبایوت، چنین می‌فرماید: من اوّل هستم و من آخر هستم، و غیر از من خدایی نیست. و کیست که مانند من ندا دهد و آن را اعلام کند و برای من به ترتیب برپا سازد، از آن زمان که قومِ قدیم را برقرار ساختم؟ و چیزهایی را که در راه‌اند و واقع خواهند شد، بگذار به ایشان نشان دهند. مترسید و هراسان مشوید؛ آیا از آن زمان به شما نگفتم و اعلام نکردم؟ و شما نیز شاهدان من هستید. آیا غیر از من خدایی هست؟ آری، صخره‌ای نیست؛ هیچ‌یک را نمی‌شناسم. اشعیا ۴۴:۶–۸

Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.

آخرین روایت نبوتیِ اشعیا بر تحققِ کامل و نهاییِ آمدنِ تسلی‌دهنده‌ای که عیسی وعده داده بود تأکید می‌ورزد.

> Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.

> بشنوید مرا، ای شما که در پیِ پارسایی هستید، ای شما که خداوند را می‌جویید: به آن صخره‌ای بنگرید که از آن تراشیده شده‌اید، و به ژرفای آن حفره که از آن کنده شده‌اید. به ابراهیم، پدر خود، و به ساره که شما را زایید، بنگرید؛ زیرا او را در هنگامی که تنها بود فراخواندم، و او را برکت دادم، و افزون ساختم. زیرا خداوند صهیون را تسلی خواهد داد؛ او تمامی ویرانه‌هایش را تسلی خواهد بخشید؛ و بیابانش را مانند عدن، و کویرش را مانند باغ خداوند خواهد ساخت؛ شادی و سرور در آن یافت خواهد شد، سپاسگزاری و آوازِ نغمه‌خوانی. اشعیا 51:1–3

The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.

تسلی‌بخش در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آمد. حقیقت دیگری که در روایت اشعیا مورد تأکید قرار گرفته است، تاریخ پنهانِ سه‌مرحله‌ایِ هفت رعد است، که ساختارِ «emet» را تشکیل می‌دهد؛ واژهٔ عبری‌ای که از نخستین، سیزدهمین، و آخرین حروف الفبای عبری پدید آمده است.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.

> آوازی از غوغا از شهر، آوازی از معبد، آوای خداوند که دشمنان خویش را جزا می‌دهد. اشعیا ۶۶:۶

Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.

حقیقتِ اہمِ دیگری که در اشعیا ارائه شده است، نقش اسلام است به‌عنوان ابزارِ داوری اجراییِ خدا، نخست بر ایالات متحده، و پس از آن بر جهان، به سبب تصویبِ اجرای یکشنبه.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.

> به‌اندازه، چون آن را پیش می‌فرستی، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او بادِ تندِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. اشعیا 27:8.

All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

تمام این حقایق را می‌توان به‌عنوان اجزای پیامِ فریادِ نیمه‌شب طبقه‌بندی کرد؛ پیامی که در مَثَلِ ده باکره، نمودِ پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است؛ همان مکاشفه‌ای که پدر به عیسی داد، و او آن را به جبرئیل سپرد، و جبرئیل آن را به یوحنا رسانید، و یوحنا آن را نوشت و به کلیساها فرستاد. ما از آخرین روایتِ اشعیا برای پشتیبانی از خطِ رویدادهای نبوی که از فصل یازدهمِ مکاشفه آغاز می‌شود استفاده کرده‌ایم، و اکنون به فصل دوازدهم رسیده‌ایم، جایی که زنِ ملبس به آفتاب با آن نمادگرایی به تصویر کشیده شده است که اشعیا آن را به‌استواری تأیید می‌کند؛ و آن این است که مسیح پایانِ یک چیز را با آغازِ آن چیز به تصویر می‌کشد.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> اور آسمان پر ایک بڑا نشان ظاہر ہوا: ایک عورت جو سورج کو اوڑھے ہوئے تھی، اور چاند اس کے پاؤں تلے تھا، اور اس کے سر پر بارہ ستاروں کا ایک تاج تھا۔ اور وہ حاملہ تھی، اور زہ میں مبتلا ہو کر اور ولادت کی تکلیف اٹھا کر چیخ رہی تھی۔ پھر آسمان پر ایک اور نشان ظاہر ہوا؛ اور دیکھو، ایک بڑا سرخ اژدہا تھا، جس کے سات سر اور دس سینگ تھے، اور اس کے سروں پر سات تاج تھے۔ اور اس کی دُم نے آسمان کے ستاروں کا تیسرا حصہ کھینچ کر زمین پر ڈال دیا؛ اور اژدہا اس عورت کے سامنے جا کھڑا ہوا جو وضعِ حمل کے قریب تھی، تاکہ جونہی اس کا بچہ پیدا ہو، اسے نگل جائے۔ اور اس کے ہاں ایک فرزندِ نرینہ پیدا ہوا، جو لوہے کے عصا سے سب قوموں پر حکومت کرے گا؛ اور اس کا بچہ خدا اور اُس کے تخت کے پاس اُٹھا لیا گیا۔ مکاشفہ 12:1–5۔

The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.

زنِ مکاشفہ بارہ خدا کے برگزیدہ لوگوں کی ایک علامت ہے جو پوری تاریخ میں پائے جاتے ہیں۔ قدیم لفظی اسرائیل کے بارہ قبائل خدا کے برگزیدہ عہدی لوگوں کے آغاز کی نمائندگی کرتے ہیں۔ یہ بارہ قبائل قدیم لفظی اسرائیل کے انجام کی مثال بھی ہیں، جب مسیح نے بارہ شاگردوں کو منتخب کیا۔ قدیم لفظی اسرائیل کے اختتام پر وہی بارہ شاگرد، جدید روحانی اسرائیل کے آغاز میں بارہ رسول بھی تھے۔ دو ابتدائی گواہ اور ایک اختتامی گواہ مل کر تین گواہوں کو قائم کرتے ہیں، جو ایک لاکھ چوالیس ہزار کو جدید روحانی اسرائیل کے اختتام کے طور پر شناخت کرتے ہیں۔

The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.

صد و چهل و چهار هزار نیز همان عَلَمی هستند که از سوی برادران خود به بیرون افکنده شدند. آنان همان عَلَمی هستند که دره‌ای از استخوان‌های خشکِ مرده بود که در کوچهٔ شهر عظیم، یعنی سدوم و مصر، افتاده بود؛ همانانی که به‌دست آن وحشی که از هاویه برآمد، کشته شدند. آنان همان عَلَم‌اند که سنگ‌های تاج هستند، تاجی که زن بر سر خود دارد.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> و یهوه خدای ایشان در آن روز ایشان را نجات خواهد داد، چونان گلّهٔ قوم خویش؛ زیرا ایشان همچون سنگ‌های تاج خواهند بود که بر زمین او برافراشته می‌شوند، مانند عَلَمی. زکریا ۹:۱۶.

The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.

نشان، که همان صد و چهل و چهار هزار نفر است، همچون مسیح سنگ‌ها هستند.

> And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.

> وهم جميعًا شربوا الشرابَ الروحيَّ عينه، لأنهم كانوا يشربون من صخرةٍ روحيةٍ كانت تتبعهم، وكانت تلك الصخرةُ هي المسيح. 1 كورنثوس 10:4.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”

مسیح نمونۀ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن است، و پطرس با پولس هم‌عقیده است که مسیح همان «سنگِ زنده»‌ای است که مردود شمرده شد، و پطرس همچنین تصریح می‌کند که قوم خدا نیز «سنگ‌های زنده» هستند.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.

> جو اُس کے پاس آتے ہیں، جو زندہ پتھر ہے، اگرچہ انسانوں کی طرف سے رد کیا گیا، مگر خدا کے نزدیک برگزیدہ اور گرانقدر ہے، تم بھی زندہ پتھروں کی مانند ایک روحانی گھر بنائے جاتے ہو، تاکہ ایک مقدس کہانت بنو، اور یسوع مسیح کے وسیلہ سے ایسی روحانی قربانیاں چڑھاؤ جو خدا کو مقبول ہوں۔ 1 پطرس 2:4، 5۔

The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.

یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر نه تنها سنگ‌های تاجِ آن زن هستند، بلکه خودِ تاج نیز هستند.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.

> ¡Por amor de Sión no callaré, y por amor de Jerusalén no descansaré, hasta que su justicia salga como resplandor, y su salvación como antorcha encendida! Y los gentiles verán tu justicia, y todos los reyes tu gloria; y serás llamada con un nombre nuevo, que la boca de Jehová nombrará. Y serás también corona de gloria en la mano de Jehová, y diadema real en la mano del Dios tuyo. Isaías 62:1–3.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.

مسیح نمونهٔ آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر است. او صخره است، و ایشان «سنگ‌ها» هستند. آنان «تاج جلال در دست خداوند» هستند، و مسیح تاج جلال است.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.

> در آن روز، یهوه صبایوت برای باقی‌ماندهٔ قوم خویش تاجِ جلال و افسرِ جمال خواهد بود، و برای آن‌که بر مسندِ داوری می‌نشیند روحِ داوری، و برای آنان که جنگ را تا دروازه بازمی‌گردانند قوت خواهد بود. اشعیا ۲۸:‏۵، ۶

When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.

اگر عدد دوازده را در چارچوب آغاز و انجام در نظر بگیریم، زن نمایندهٔ قوم برگزیدهٔ عهد است، از اسرائیلِ باستان در کوه سینا تا تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار. آنان به‌وسیلهٔ مسیح مُنمون شده‌اند، و ولادت او نمادی از رستاخیزِ استخوان‌های خشکِ مردگان از آن کوچه‌ای بود که در آن، در 18 ژوئیهٔ 2020، به قتل رسیده بودند. آن فرایندِ دو مرحله‌ای که حزقیال سی‌وهفت به‌غایت موجز آن را مشخص می‌سازد و آن دو نبی را به حیات می‌آورد، در آفرینش آدم «نخستین‌بار ذکر» شده است.

Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.

آدم در دو مرحله آفریده شد. نخست صورت‌بندی گردید، سپس مسیح نَفَسِ حیات را در او دمید، همان‌گونه که نَفَسِ برخاسته از چهار باد در حزقیال، استخوان‌های خشک را زنده ساخت. آدم به صورت مردی کاملاً بالغ آفریده شد، اما آفرینش او با این همه، ولادت او بود. آن صد و چهل و چهار هزار، پس از سه روز و نیمِ نمادین که مرده در کوچه‌ای افتاده‌اند که از درهٔ مرگ می‌گذرد، زاده می‌شوند. آن صد و چهل و چهار هزار از زنی زاده می‌شوند که «فرزند ذکور» را زایید؛ همان که «باید با عصای آهنین حکم براند.» زنِ مذکور در مکاشفهٔ دوازده، به‌عنوان نماد کلیسا در سراسر تاریخ، همان نمادپردازیِ «کوه» را در دانیال دو نمایندگی می‌کند.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> «مکاشفه کتابی مُهرشده است، اما همچنین کتابی گشوده است. این کتاب رویدادهای شگفت‌انگیزی را ثبت می‌کند که باید در ایام آخر تاریخ این زمین به وقوع بپیوندند. تعالیم این کتاب معین و روشن‌اند، نه اسرارآمیز و نامفهوم. در آن، همان خط نبوتی پی گرفته شده است که در دانیال آمده است. خدا برخی نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان داده است که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که از اهمیت بسیار برخوردار نیستند، تکرار نمی‌کند.» Manuscript Releases, volume 9, 8.

The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.

همان خط نبوتی که در دانیال یافت می‌شود، در مکاشفه نیز پی گرفته می‌شود. آن سنگِ دانیال که بدون دست‌ها از کوه بریده شد، همان «سنگ‌های زنده»‌ی پطرس است که «به صورت خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدس بنا می‌شوید»، و سنگ دانیال همچنین نمایانگر آن یکصد و چهل و چهار هزار است. آن کوه، کلیسای خدا در طول تاریخ است.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> और इन राजाओं के दिनों में स्वर्ग का परमेश्वर एक ऐसे राज्य की स्थापना करेगा, जो कभी नाश न होगा; और वह राज्य अन्य लोगों को न सौंपा जाएगा, वरन् वह इन सब राज्यों को चूर-चूर करके उनका अन्त कर देगा, और वह सदा स्थिर रहेगा। क्योंकि तू ने देखा कि वह पत्थर बिना हाथों के पर्वत में से काटा गया, और उसने लोहे, पीतल, मिट्टी, चाँदी और सोने को चूर-चूर कर दिया; महान परमेश्वर ने राजा को बता दिया है कि इसके बाद क्या होनेवाला है; और यह स्वप्न निश्चित है, और उसका अर्थ भी अटल है। दानिय्येल 2:44, 45.

The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.

پیام فریاد نیمه‌شبِ یکصد و چهل و چهار هزار نیز به‌صورت باران آخر به تصویر کشیده شده است، و این در زمانِ باران آخر است که خدا پادشاهیِ ممثَّل به سنگِ دانیال را «برپا می‌دارد».

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> «بارانِ واپسین بر آنان که پاک‌اند نازل می‌شود—آنگاه همه آن را همانند گذشته دریافت خواهند کرد.»

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> «هنگامی که آن چهار فرشته رها کنند، مسیح پادشاهی خود را برقرار خواهد ساخت. هیچ‌کس باران آخر را دریافت نمی‌کند مگر آنان که هر آنچه در توان دارند انجام می‌دهند. مسیح ما را یاری خواهد کرد. همه می‌توانند به‌واسطهٔ فیض خدا و از طریق خون عیسی غالب شوند. تمامی آسمان به این کار علاقه‌مند است. فرشتگان نیز علاقه‌مندند.» Spalding and Magan, 3.

The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.

چهار بادِ اسلام در هنگام قانون یکشنبه آزاد می‌شوند، و سپس مسیح پادشاهی خویش را برپا می‌دارد. این امر در ایام پادشاهی‌های روحانیِ باب دومِ دانیال روی می‌دهد. چهار پادشاهی روحانیِ واپسین در رؤیای نبوکدنصر، به‌وسیلهٔ چهار پادشاهیِ نخستِ تحت‌اللفظی نمونه‌وار شده بودند. بابلِ تحت‌اللفظی، ماد و فارس، یونان و روم، نمایانگرِ بابلِ روحانی، ماد و فارس، یونان و روم هستند.

Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.

بابلِ روحانی همان سرِ زرّین است که در سال ۱۷۹۸ زخمِ مهلکی دریافت کرد، چنان‌که به‌گونه‌ای نمادین در برکنار شدن موقّت نبوکدنصر از قدرت برای «هفت زمان» پیش‌نمایی شده بود. هنگامی که اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب، هشتمین پادشاهی را که از آنِ هفت است تشکیل دهد، این پادشاهی از تمامیِ ممالکِ روحانی، که در تمثالِ نبوکدنصر در بابِ دوّم نمایان شده‌اند، ترکیب خواهد یافت. پاپیّتِ مرده و پاپیّتِ احیاشده، در آغاز و انجامِ چهار پادشاهیِ روحانیِ آن تمثال، سرِ زرّینِ روحانی هستند. ایالات متحده، به‌عنوان دومینِ این چهار پادشاهی، به‌مثابهٔ ماد و فارسِ روحانی معرّفی می‌شود. سازمانِ مللِ متحد، به‌عنوان سومینِ این چهار پادشاهی، به‌مثابهٔ یونانِ روحانی معرّفی می‌شود و همگی با هم اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب را تشکیل می‌دهند تا هشتمین پادشاهی را که از آنِ هفت است برقرار سازند. پاپیّت همان ضدّ مسیح است و می‌کوشد مسیح را جعل کند. از این لحاظ، در میانِ چهار پادشاهیِ روحانیِ آخر، پاپیّت هم اوّل است و هم آخر.

The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.

هغه ډبره چې له غره څخه پرې کېږي، په داسې يو سلطنت بدلېږي چې ټوله ځمکه ډکوي، او دا د “دغو پاچاهانو په ورځو کې” د يو بيرغ په توګه درول کېږي، ځکه چې د مجسمې ټول روحاني سلطنتونه په “وروستيو ورځو” کې په فعاله توګه استازولي کېږي. د دغه بيرغ پورته کېدل، چې د مسيح د سلطنت ټينګېدل دي، هغه وخت واقع کېږي کله چې د اسلام څلور بادونه خوشې شي، او وروستی باران د يکشنبې د قانون پر مهال بې له اندازې توی کړل شي.

The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.

سنگی که از کوه بریده شده است، همهٔ پادشاهی‌های روحانیِ زمین را که به‌وسیلهٔ «آهن، برنج، گل، نقره، و طلا» نمود یافته‌اند، خرد خواهد کرد. آن صد و چهل و چهار هزار نفر، مسیح را نمایندگی می‌کنند؛ همان که در مکاشفهٔ دوازده «فرزند ذَکَر» است، و ولادت او نمونه‌وار ولادت آن صد و چهل و چهار هزار نفر را پیش‌نمایی کرد. «فرزند ذَکَر» مقرر است که «بر همهٔ امت‌ها با عصای آهنین حکومت کند.» او با آن عصا، امت‌ها را درهم خواهد شکست.

> I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.

> من حکم را اعلام خواهم کرد: خداوند به من گفته است، تو پسر من هستی؛ امروز تو را مولود ساختم. از من بخواه، و امت‌ها را به میراث تو خواهم داد، و اقصای زمین را به ملکیت تو. ایشان را با عصای آهنین در هم خواهی شکست؛ ایشان را همچون ظرف کوزه‌گر خرد خواهی کرد. مزمور ۲:۷–۹

The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.

پسرِ خدا از پدر مولود شد. بسیاری این حقیقت را می‌گیرند و آن را برای هلاکتِ خویش تحریف می‌کنند. «مولود» به معنای زاییده‌شده است، اما ما می‌دانیم که هرگز زمانی نبوده است که مسیح وجود نداشته باشد.

> “‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.

> «اکنون روح صریحاً می‌گوید که در زمان‌های آخر، بعضی از ایمان برگشته، به ارواحِ گمراه‌کننده و تعالیمِ دیوها گوش خواهند سپرد؛ و در ریاکاری دروغ خواهند گفت، در حالی که وجدان ایشان با داغی سوزانده شده است.» پیش از تحولات نهاییِ کارِ ارتداد، آشفتگی‌ای در ایمان پدید خواهد آمد. در بابِ سرّ خدا، تصوراتِ روشن و معیّن وجود نخواهد داشت. حقیقتی پس از حقیقتی دیگر فاسد خواهد شد. «و بی‌هیچ مناقشه، سرّ دینداری عظیم است: خدا در جسم ظاهر شد، در روح تصدیق گردید، به فرشتگان دیده شد، در میان امّت‌ها موعظه شد، در جهان به او ایمان آورده شد، و به جلال بالا برده شد.» بسیاری هستند که ازلی‌بودنِ پیشینِ مسیح را انکار می‌کنند، و از این‌رو الوهیتِ او را نیز انکار می‌نمایند؛ او را به‌عنوان نجات‌دهنده‌ای شخصی نمی‌پذیرند. این انکاری کاملِ مسیح است. او پسر یگانهٔ خدا بود که از ابتدا با پدر یکی بود. به‌واسطهٔ او عالَم‌ها آفریده شدند.» Signs of the Times, May 28, 1894.

When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.

Quando Cristo é identificado como o “gerado” do Pai, isso assinala uma verdade associada a Cristo, verdade esta que é destruída se for forçada ao modelo da paternidade humana. Não podemos avaliar a Deus a partir de nossa perspectiva humana. Só podemos avaliar a Deus conforme Ele nos apresenta Sua própria avaliação de Si mesmo.

> Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.

> شرير پنهنجي واٽ ڇڏي ڏئي، ۽ بدڪار ماڻهو پنهنجا خيال؛ ۽ هو خداوند ڏانهن موٽي اچي، ۽ هو مٿس رحم ڪندو؛ ۽ اسان جي خدا ڏانهن، ڇو⁠تہ هو گهڻيءَ فراوانيءَ سان معافي ڏيندو. ڇالاءِ⁠جو منهنجا خيال اوهان جي خيالن جهڙا نه آهن، نڪي اوهان جون واٽون منهنجين واٽن جهڙيون آهن، خداوند فرمائي ٿو. ڇالاءِ⁠جو جيئن آسمان زمين کان اوچا آهن، تيئن منهنجون واٽون اوهان جي واٽن کان اوچيون آهن، ۽ منهنجا خيال اوهان جي خيالن کان. يسعياه 55:7–9.

To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.

Para distorsionar la palabra «engendrado» a fin de sostener que hubo un tiempo en que el Padre dio a luz a Cristo, es prestar «atención a espíritus seductores y a doctrinas de demonios». Para el propósito de nuestro estudio presente, simplemente señalo que la mujer de Apocalipsis doce había de dar a luz al «hijo varón» que ha de regir a las naciones con vara de hierro. Los ciento cuarenta y cuatro mil también regirán a las naciones con vara de hierro.

The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”

کلیسای طیاتیرا هنگامی بازمی‌گردد که زخمِ مهلکِ پاپیّت در قانونِ یکشنبه شفا یابد. در آن تاریخ، وعده‌ای که به قومِ خدا داده شده این است که آنان که غالب آیند، بر «امت‌ها» با «عصای آهنین» حکم خواهند راند.

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.

> و آن‌که غالب آید و اعمال مرا تا به انتها نگاه دارد، به او اقتدار بر امت‌ها خواهم بخشید؛ و او ایشان را با عصایی آهنین حکمرانی خواهد کرد؛ چنان‌که ظروف سفالگر خُرد و درهم‌شکسته می‌شوند؛ همان‌گونه که من نیز از پدر خود یافته‌ام. مکاشفه ۲:‏۲۶، ۲۷

God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.

خدا کے وہ لوگ جو کلیسیاے تھواتیرہ کے آخری ظہور میں ہیں، ایک لاکھ چوالیس ہزار ہیں۔ ابتدا میں عورت نے مسیح کو جنم دیا اور آخر میں وہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کو جنم دیتی ہے، جو برّہ کے پیچھے چلتے ہیں۔

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.

> او ایشان چنان می‌سرودند که گویی سرودی تازه است، در برابر تخت و در حضور آن چهار موجود زنده و مشایخ؛ و هیچ‌کس آن سرود را نتوانست آموخت مگر آن صد و چهل و چهار هزار که از زمین فدیه داده شده بودند. اینان‌اند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان‌اند که هرجا برّه می‌رود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان فدیه داده شدند، تا نوبرها برای خدا و برای برّه باشند. مکاشفه ۱۴:۳، ۴

Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.

مسیح «نخست» زاده شد، و آن صد و چهل و چهار هزار از برّه پیروی می‌کنند؛ پس آنان «آخر» زاده می‌شوند. مسیح «به نزد خدا ربوده شد»، همان‌گونه که آن دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده نیز ربوده شدند. هر دو فرزند او نزد پدر صعود می‌کنند.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.

> و او پسری نرینه را زایید که می‌بایست بر همهٔ امت‌ها با عصای آهنین حکم براند؛ و فرزندش به سوی خدا و به تخت او ربوده شد. مکاشفه ۲:۵.

Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”

مسیح، به‌عنوان خداوندِ لشکرها، همچنین «نصیبِ یعقوب» است، و اسرائیل «عصای میراثِ او» است، و اسرائیل نیز «تبرِ جنگیِ» او و «سلاح‌های جنگِ» اوست که از آن‌ها برای «درهم شکستنِ امت‌ها» استفاده می‌کند.

> The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.

> حصّۀ یعقوب مانند ایشان نیست؛ زیرا او پدیدآورندۀ همۀ چیزهاست، و اسرائیل عصای میراث اوست؛ یهوه صبایوت نام اوست. تو تبر جنگی من و افزارهای نبرد من هستی؛ زیرا به‌وسیلۀ تو امّت‌ها را خرد خواهم کرد، و به‌وسیلۀ تو ممالک را هلاک خواهم ساخت. ارمیا ۵۱:۱۹، ۲۰

Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.

مسیح و یکصد و چهل و چهار هزار، هر دو با عصای آهنین بر امت‌ها حکم می‌رانند و آنان را در هم می‌شکنند. مسیح «نصیب یعقوب» است، و قوم او نیز چنین‌اند.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> زیرا نصیبِ خداوند قومِ اوست؛ یعقوب سهمِ میراثِ اوست. تثنیه ۳۲:۹

The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.

سنگی که از کوه بریده شد و نمایانگر کلیسای خداست، آخرین تجلی کلیسای اوست که زمین را از جلال او پر می‌سازد، و ایشان همچون گرز جنگیِ خدا به کار گرفته می‌شوند تا بر پاهای آن تمثال بکوبند و آن پادشاهی‌ها را به «کاهِ خرمنگاه‌های تابستان» مبدل سازند. آن پادشاهی‌ها به وسیلهٔ باد پراکنده می‌شوند.

> Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.

> پھر لوہا، مٹی، پیتل، چاندی اور سونا سب ایک ساتھ ٹکڑے ٹکڑے کر دیے گئے، اور گرمیوں کے کھلیانوں کے بھوسے کی مانند ہو گئے؛ اور ہوا انہیں اڑا لے گئی، یہاں تک کہ ان کا کوئی نشان نہ ملا: اور وہ پتھر جس نے اُس مورت کو مارا تھا ایک بڑا پہاڑ بن گیا، اور ساری زمین پر چھا گیا۔ دانی ایل 2:35۔

It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.

لازم بود نماد زن در بسترِ آن عَلَمی که تا آسمان افراشته می‌شود قرار داده شود، زیرا باب دوازدهم مکاشفه آغازِ جنگی میان مسیح و شیطان را مشخص می‌سازد که در آسمان آغاز شد، و با این کار، جنگی را در آسمان معین می‌سازد که پایانِ نبرد عظیم میان مسیح و شیطان را مشخص می‌کند. باب‌های دوازدهم و سیزدهمِ مکاشفه جنگِ نهاییِ این نبرد عظیم را به تصویر می‌کشند، و این کار را با به تصویر کشیدنِ نمایندگانِ شیطان و صد و چهل و چهار هزار نفر که در آسمان‌ها به نبرد مشغول‌اند انجام می‌دهند.

In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.

در مقالۀ بعدی، به بررسی جنگ در آسمان در «ایام آخر» خواهیم پرداخت؛ جنگی که نمونه‌اش همان جنگی در آسمان بود که در آغاز شروع شد.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> اور میں نے ایک اور حیوان کو زمین میں سے نکلتے دیکھا؛ اور اُس کے دو سینگ برّہ کے مانند تھے، مگر وہ اژدہا کی طرح بولتا تھا۔ اور وہ پہلے حیوان کا سارا اختیار اُس کے سامنے عمل میں لاتا ہے، اور زمین اور اُس کے باشندوں کو اُس پہلے حیوان کی پرستش کرنے پر مجبور کرتا ہے، جس کا مہلک زخم اچھا ہو گیا تھا۔ اور وہ بڑے بڑے عجیب کام دکھاتا ہے، یہاں تک کہ آدمیوں کے سامنے آسمان سے زمین پر آگ بھی اُتار لاتا ہے، اور اُن معجزوں کے سبب سے، جنہیں وہ حیوان کے سامنے دکھانے کا اختیار رکھتا تھا، زمین کے باشندوں کو فریب دیتا ہے؛ اور زمین کے باشندوں سے کہتا ہے کہ وہ اُس حیوان کا ایک بُت بنائیں جسے تلوار کا زخم لگا تھا اور وہ زندہ رہا۔ اور اُسے اختیار دیا گیا کہ حیوان کے بُت میں جان ڈال دے، تاکہ حیوان کا بُت بولے بھی، اور یہ بھی کرائے کہ جتنے لوگ حیوان کے بُت کی پرستش نہ کریں وہ قتل کیے جائیں۔ اور وہ سب کو، چھوٹے اور بڑے، دولتمند اور غریب، آزاد اور غلام، اس بات پر مجبور کرتا ہے کہ اُن کے دہنے ہاتھ پر یا اُن کی پیشانیوں پر ایک نشان کر لیا جائے؛ اور کوئی شخص نہ خرید سکے نہ بیچ سکے، سوائے اُس کے جس کے پاس وہ نشان، یا حیوان کا نام، یا اُس کے نام کا عدد ہو۔ یہاں حکمت ہے۔ جسے سمجھ ہو، وہ اُس حیوان کا عدد گن لے، کیونکہ وہ ایک آدمی کا عدد ہے؛ اور اُس کا عدد چھ سو چھیاسٹھ ہے۔ مکاشفہ 13:11–18۔

Back to Articles