Article

# The Book of Daniel - Number Three

کتاب دانیال — شمارهٔ سه

Double Visions

دوگانه رؤیاها

Author

Jeff Pippenger

Published

November 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are currently addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six in the book of Daniel. It is hidden to those who have chosen to close their eyes, but it is there for those who wish to see. We will begin in Daniel chapter eight, and verse thirteen.

ما اکنون در کتاب دانیال به «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش می‌پردازیم. این امر از کسانی که برگزیده‌اند چشمان خود را ببندند، پوشیده است، اما برای آنان که می‌خواهند ببینند، آنجا حاضر است. ما از باب هشتم دانیال، آیه سیزدهم، آغاز خواهیم کرد.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> پس من شنیدم که قدیسی سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسِ معیّنی که سخن می‌گفت، گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و نافرمانیِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، تا هم مقدس و هم لشکر به پایمال شدن سپرده شوند؟» دانیال ۸:۱۳

The verse begins with the word “then,” and is making a distinction between the vision of prophetic history Daniel has just seen in the previous ten verses. Verse one and two of the chapter, identify the year when Daniel received the vision and also that he received it by the Ulai river. From verse three to verse twelve, he “sees” the vision of prophetic history. “Then” he “hears” a heavenly dialogue consisting of a question and an answer. In verse fifteen, he begins to seek what the vision of prophetic history that he had just “seen” represented. It is essential to recognize the distinction between the vision that Daniel “saw” in verses three through twelve, and the heavenly dialogue, which he “heard”—for they are two different visions.

آیه با واژهٔ «پس» آغاز می‌شود و میان رؤیای تاریخِ نبوی که دانیال تازه در ده آیهٔ پیشین دیده است تمایز می‌نهد. آیات یک و دوِ این فصل، سالی را که دانیال آن رؤیا را دریافت کرد مشخص می‌کنند، و نیز این‌که آن را نزد نهرِ اولای دریافت نمود. از آیهٔ سه تا آیهٔ دوازده، او رؤیای تاریخِ نبوی را «می‌بیند». «پس» او گفت‌وگویی آسمانی را که مشتمل بر یک پرسش و یک پاسخ است «می‌شنود». در آیهٔ پانزدهم، او در پی آن برمی‌آید که دریابد رؤیای تاریخِ نبوی که تازه «دیده» بود، بر چه دلالت می‌کرد. بسیار ضروری است که تمایز میان رؤیایی را که دانیال در آیات سه تا دوازده «دید»، و گفت‌وگوی آسمانی‌ای را که آن را «شنید» بازشناسیم—زیرا این دو، دو رؤیای متفاوت‌اند.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. Matthew 13:16.

> اما چشمان شما مبارک است، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. متی ۱۳:۱۶.

The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision,” and the word translated as “vision” is a different Hebrew word than the word translated as “vision” in verse sixteen.

سوال در آیهٔ سیزدهم این است: «رؤیا تا به کی خواهد بود؟» و واژه‌ای که در این‌جا به «رؤیا» ترجمه شده است، با واژه‌ای که در آیهٔ شانزدهم به «رؤیا» ترجمه شده، واژه‌ای دیگر در زبان عبری است.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:16.

> و صدای مردی را از میان کرانه‌های اولای شنیدم که ندا درداد و گفت: «ای جبرائیل، این مرد را از رؤیا آگاه ساز.» دانیال ۸:۱۶

By translating two different Hebrew words into the English word “vision,” the “seven times” of Leviticus twenty-six, became “hidden in plain sight”. Biblical students who are satisfied to simply skim the surface consider these two different Hebrew words as the same word, but they do so at their own peril.

با ترجمهٔ دو واژهٔ متفاوت عبری به واژهٔ انگلیسی «vision»، «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش «در برابر دیدگان، پنهان» شد. پژوهندگانِ کتاب‌مقدس که به صرفاً گذرا نگریستن بر سطح بسنده می‌کنند، این دو واژهٔ متفاوت عبری را یک واژهٔ واحد می‌انگارند؛ اما این کار را به زیان خویش انجام می‌دهند.

> “To skim over the surface will do little good. Thoughtful investigation and earnest, taxing study are required to comprehend it. There are truths in the word which are like veins of precious ore concealed beneath the surface. By digging for them, as the man digs for gold and silver, the hidden treasures are discovered. Be sure that the evidence of truth is in the Scripture itself. One scripture is the key to unlock other scriptures. The rich and hidden meaning is unfolded by the Holy Spirit of God, making plain the word to our understanding: ‘The entrance of Thy words giveth light; it giveth understanding unto the simple.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

> «گذرِ سطحی بر روی آن سودِ چندانی نخواهد داشت. برای درک آن، بررسیِ سنجیده و مطالعه‌ای جدّی و طاقت‌فرسا لازم است. در کلام، حقایقی وجود دارند که همچون رگه‌های سنگِ معدنِ گران‌بها در زیرِ سطح پنهان شده‌اند. با کاوش برای آن‌ها، همان‌گونه که انسان برای طلا و نقره حفاری می‌کند، گنج‌های نهفته آشکار می‌شوند. یقین حاصل کنید که برهانِ حقیقت در خودِ کتاب‌مقدّس است. یک آیهٔ کتاب‌مقدّس کلیدی است برای گشودنِ آیاتِ دیگر. معنای غنی و پنهان به‌وسیلهٔ روح‌القدسِ خدا مکشوف می‌گردد و کلام را برای فهمِ ما روشن می‌سازد: «گشایشِ کلامِ تو نور می‌بخشد؛ ساده‌دلان را فهم می‌دهد.»» Fundamentals of Christian Education, 390.

We are informed that “every fact has its bearing” in the Word of God, and if we choose to ignore the fact there are two different Hebrew words translated as “vision” in chapter eight, we are responsible for inflicting Laodicean blindness upon ourselves. The old adage is, “there are none so blind as those who will not see.”

به ما آگاهى داده شده است كه «هر حقيقتى در كلام خدا اهميت و دلالت خود را دارد»؛ و اگر ما بر آن شويم كه اين واقعيت را ناديده بگيريم كه در فصل هشتم دو واژۀ عبرى متفاوت به «رؤيا» ترجمه شده‌اند، خود ما مسئول آن خواهيم بود كه كورىِ لااديسه‌اى را بر خويشتن تحميل كنيم. مَثَل قديمى چنين است: «هيچ‌كس به اندازۀ آنان كه نمى‌خواهند ببينند، كور نيست.»

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> کتاب مقدّس همهٔ اصولی را در بر دارد که انسان‌ها برای آنکه یا برای این زندگی یا برای حیات آینده شایسته و مهیّا گردند، نیاز دارند آن‌ها را درک کنند. و این اصول برای همگان قابل فهم است. هیچ‌کس که روحی قدردانِ تعلیم آن داشته باشد، نمی‌تواند حتی یک بخش از کتاب مقدّس را بخواند بی‌آنکه از آن اندیشه‌ای سودمند به دست آورد. امّا ارزشمندترین تعلیم کتاب مقدّس از مطالعه‌ای گاه‌به‌گاه یا گسسته به دست نمی‌آید. نظام عظیم حقیقتِ آن چنان عرضه نشده است که خوانندهٔ شتاب‌زده یا بی‌اعتنا بتواند آن را دریابد. بسیاری از گنجینه‌های آن بسیار در زیرِ سطح نهفته است، و تنها با پژوهشِ پیگیر و کوششِ مداوم می‌توان به آن‌ها دست یافت. حقایقی که آن کلّ بزرگ را تشکیل می‌دهند، باید جست‌وجو شوند و گرد آورده شوند، «اندکی اینجا و اندکی آنجا.» اشعیا 28:10.

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> «وقتی بدین‌سان بررسی و گردآوری شوند، معلوم خواهد شد که به‌کمال با یکدیگر متناسب‌اند. هر انجیل متمّمِ اناجیل دیگر است، هر نبوت تبیینِ نبوتی دیگر، و هر حقیقت بسطِ حقیقتی دیگر. نمونه‌های تمثیلیِ نظامِ یهودی به‌وسیلهٔ انجیل آشکار می‌گردد. هر اصل در کلام خدا جایگاهِ خود را دارد، و هر واقعیت دلالتِ خاصِ خود را. و این ساختارِ کامل، در طرح و اجرا، بر مؤلفِ خویش شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهنِ نامتناهی نه می‌تواند تصور کند و نه پدید آورد.» Education, 123.

The word “vision” occurs ten times in Daniel chapter eight, but those ten times consist of two different Hebrew words, and the meanings of those words are not the same. If they meant the same thing, Daniel would have only used one of those words in each of the ten occurrences. Daniel wrote two words, for each of those two words possess their own meanings, and one represents a vision Daniel “saw”, and the other a vision he “heard”. In verse thirteen, the word translated as “vision” is châzôn, and it means “a sight”, or “a vision”, “a dream” or “an oracle”. I call it the “vision of prophetic history” based upon its definition and on how Daniel employs it.

لفظ «رؤیا» در باب هشتم دانیال ده بار به کار رفته است، اما این ده مورد از دو واژهٔ متفاوت عبری تشکیل شده است، و معانی آن دو واژه یکسان نیست. اگر یک معنا داشتند، دانیال در هر ده مورد فقط از یکی از آن دو واژه استفاده می‌کرد. دانیال دو واژه را به کار برد، زیرا هر یک از آن دو واژه معنای خاص خود را دارد، و یکی نمایانگر رؤیایی است که دانیال آن را «دید»، و دیگری رؤیایی که آن را «شنید». در آیهٔ سیزدهم، واژه‌ای که به «رؤیا» ترجمه شده است، châzôn است، و معنای آن «منظر»، یا «رؤیا»، «خواب» یا «وحی» است. من بر پایهٔ تعریف آن و نیز بر اساس نحوه‌ای که دانیال آن را به کار می‌برد، آن را «رؤیای تاریخِ نبوی» می‌نامم.

In verse one, of Daniel chapter eight, Daniel says “a vision appeared unto me,” and in verse two he twice states that he “saw in a vision.” Then in verse thirteen, the question is raised of “how long shall be the vision.” All of those usages are the Hebrew word “châzôn.” Then in verse fifteen, we come to perhaps the most important time Daniel used that very same word, for he says, “when I”…“had seen the vision and sought for the meaning.” After Daniel had seen the châzôn vision, he wanted to understand what it meant. This is a fact that has great bearing on the hiding of the “seven times” of Leviticus twenty-six in the chapter.

در آیهٔ نخستِ باب هشتمِ دانیال، دانیال می‌گوید: «رؤیایی بر من ظاهر شد»، و در آیهٔ دوم دو بار تصریح می‌کند که «در رؤیا دیدم». سپس در آیهٔ سیزدهم این پرسش مطرح می‌شود که «رؤیا تا به کی خواهد بود؟» همهٔ این کاربردها واژهٔ عبریِ «châzôn» هستند. آنگاه در آیهٔ پانزدهم به شاید مهم‌ترین موردی می‌رسیم که دانیال همین واژه را به کار برده است، زیرا می‌گوید: «چون من»... «رؤیا را دیدم و در پیِ فهم معنای آن بودم.» پس از آنکه دانیال رؤیای châzôn را دید، خواست دریابد که معنای آن چیست. این حقیقت، دلالتی بس مهم بر نهفته بودنِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست و شش در این باب دارد.

He also uses the word châzôn in verses seventeen and twenty-six. The word “vision” appears ten times in Daniel chapter eight, and the word châzôn represents seven of those occurrences. Daniel uses the other Hebrew word that is translated as “vision” four times. The other Hebrew word is mar’eh, and means “appearance”.

او همچنین در آیات هفده و بیست‌وشش از واژهٔ châzôn استفاده می‌کند. واژهٔ «رؤیا» در باب هشتم کتاب دانیال ده بار ظاهر می‌شود، و واژهٔ châzôn نمایانگر هفت مورد از آن کاربردهاست. دانیال چهار بار از واژهٔ عبریِ دیگری که به «رؤیا» ترجمه شده است استفاده می‌کند. آن واژهٔ دیگرِ عبری mar’eh است و به معنای «ظاهر» می‌باشد.

Châzôn is found seven times in Daniel chapter eight, and mar’eh is found four times, and together they represent the ten times the English word “vision” occurs in Daniel chapter eight. Seven plus four is eleven, for one of the times Daniel employed the word mar’eh, it was translated just as it is defined, for in verse fifteen, when Daniel “sought for the meaning” of the châzôn vision of prophetic history, there “stood before” him “as the appearance of a man.” The word “appearance” is mar’eh. Therefore, mar’eh is used by Daniel four times in Daniel eight, and it is translated once in agreement with its primary definition of “appearance,” and the other three times it is translated as “vision.”

חָזוֹן מופיע שבע פעמים בפרק ח' של דניאל, ומַרְאֶה מופיע ארבע פעמים, ויחד הם מייצגים את עשר הפעמים שבהן המילה האנגלית “vision” מופיעה בפרק ח' של דניאל. שבע ועוד ארבע הם אחת־עשרה, שכן באחת מן הפעמים שבהן דניאל השתמש במילה מַרְאֶה, היא תורגמה בדיוק כפי שהיא מוגדרת; כי בפסוק ט״ו, כאשר דניאל “ביקש להבין” את חזון ה־חָזוֹן של ההיסטוריה הנבואית, “עמד לנגדו” “כמראה גבר.” המילה “מראה” היא מַרְאֶה. לפיכך, מַרְאֶה משמשת אצל דניאל ארבע פעמים בדניאל ח', ופעם אחת היא מתורגמת בהתאם להגדרתה הראשית, “מראה,” ובשלוש הפעמים האחרות היא מתורגמת כ“חזון.”

I am not suggesting any criticism of the men who translated the King James Bible. It needs to be noted though, that in verse thirteen, is found the only added word in the King James Bible (sacrifice), that inspiration states definitively, “does not belong to the text.” Inspiration further states that the added word had been “added by human wisdom.” In the very same chapter, two different Hebrew words are both translated as the same English word. The reason it is essential to recognize the distinction between these two words is profoundly important.

من هیچ انتقادی را متوجه مردانی که کتاب مقدس کینگ جیمز را ترجمه کردند، نمی‌سازم. با این حال، باید توجه داشت که در آیهٔ سیزده، تنها واژهٔ افزوده‌شده در کتاب مقدس کینگ جیمز («قربانی») یافت می‌شود؛ واژه‌ای که الهام به‌طور قطعی اعلام می‌دارد «به متن تعلق ندارد». الهام همچنین تصریح می‌کند که این واژهٔ افزوده «به‌وسیلهٔ حکمت انسانی افزوده شده بود». در همین فصل، دو واژهٔ متفاوت عبری هر دو به یک واژهٔ واحد انگلیسی ترجمه شده‌اند. دلیل آنکه تشخیص تمایز میان این دو واژه امری ضروری است، از اهمیتی بس ژرف برخوردار است.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> Y sucedió que, mientras yo, Daniel, había visto la visión y procuraba comprenderla, he aquí se puso delante de mí uno con apariencia de hombre. Y oí una voz de hombre entre las riberas del Ulai, que dio voces y dijo: Gabriel, enseña a este hombre la visión. Daniel 8:15, 16.

As Daniel “sought for the meaning” of the “châzôn vision” which he had just “seen,” Christ informs Gabriel to “make” Daniel to understand the “mar’eh vision” which he had just “heard”. Daniel wanted to understand the vision of prophetic history, but Christ, who had been identified in verse thirteen as Palmoni (that certain saint which spake), instructed Gabriel to make Daniel understand the “mar’eh vision”, not the “châzôn vision”. In verses fifteen and sixteen, the stated purpose for Gabriel is that he is to make Daniel understand the “mar’eh vision”, which is the word translated as “vision” which means “appearance,” not the vision of prophetic history which Daniel wanted to understand. Without recognizing Gabriel’s job assignment, the “seven times” of Leviticus twenty-six is hidden in plain sight.

যখন দানিয়েল তিনি সদ্য “দেখেছিলেন” সেই “châzôn দর্শনের” “অর্থ অন্বেষণ” করছিলেন, তখন খ্রিষ্ট গাব্রিয়েলকে জানান যেন তিনি দানিয়েলকে সেই “mar’eh দর্শন” বুঝিয়ে দেন, যা তিনি সদ্য “শুনেছিলেন”। দানিয়েল ভবিষ্যদ্বাণীমূলক ইতিহাসের সেই দর্শনটি বুঝতে চেয়েছিলেন; কিন্তু খ্রিষ্ট, যিনি ত্রয়োদশ পদে পালমোনি (that certain saint which spake) হিসেবে চিহ্নিত হয়েছিলেন, গাব্রিয়েলকে নির্দেশ দেন যেন তিনি দানিয়েলকে “mar’eh দর্শন” বুঝান, “châzôn দর্শন” নয়। পনেরো ও ষোলো পদে গাব্রিয়েলের নির্দিষ্ট উদ্দেশ্য এই বলে উল্লেখ করা হয়েছে যে, তিনি দানিয়েলকে “mar’eh দর্শন” বুঝাবেন; এটিই সেই শব্দ, যা “vision” হিসেবে অনূদিত হয়েছে এবং যার অর্থ “appearance”—দানিয়েল যে ভবিষ্যদ্বাণীমূলক ইতিহাসের দর্শনটি বুঝতে চেয়েছিলেন, তা নয়। গাব্রিয়েলের দায়িত্বপূর্ণ নিযুক্তিকে স্বীকার না করলে, লেবীয় পুস্তক ছাব্বিশের “সাত কাল” প্রকাশ্যেই গোপন থেকে যায়।

In verse twenty-six both Hebrew words that are translated as “vision” are located in the same verse, and the verse becomes one of the primary keys to opening the truth of Daniel’s testimony of the “seven times.”

در آیهٔ بیست‌وشش، هر دو واژهٔ عبری که به «رؤیا» ترجمه شده‌اند، در همان آیه قرار دارند، و آن آیه به یکی از کلیدهای اصلی برای گشودن حقیقتِ شهادتِ دانیال دربارهٔ «هفت زمان» بدل می‌شود.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> اور شام اور صبح کا جو رویا بتایا گیا ہے، وہ سچا ہے؛ پس تو اس رویا کو مُہر بند کر دے، کیونکہ یہ بہت دنوں کے لیے ہے۔ دانی ایل 8:26۔

In verse twenty-six, the “vision of the evening and mornings” is the mar’eh vision, meaning “appearance”, but the vision that was to be “shut up,” is the châzôn vision of prophetic history. The expression “evening and mornings” is what isolates and identifies the distinction between the two visions. It does so with another illustration of the human factor in producing the Bible. The human factor consisted of both the prophets that recorded the words of the Bible, but also of those that translated the Bible. The Bible, as with Christ, represents a combination of divinity and humanity. That humanity descended down through history, from Adam after he sinned to those who recorded and translated the Bible. Christ and the Bible are both the Word of God, and the Word of God’s is pure, for the divinity of the combination always overruled any limitations that existed in the flesh.

در آیهٔ بیست‌وششم، «رؤیای شامگاه‌ها و بامدادها» همان رؤیای mar’eh است، به معنای «ظهور»؛ اما رؤیایی که قرار بود «مختوم شود»، رؤیای châzônِ تاریخ نبوی است. تعبیر «شامگاه‌ها و بامدادها» همان چیزی است که تمایز میان این دو رؤیا را جدا کرده و مشخص می‌سازد. این تمایز، به‌وسیلهٔ نمونه‌ای دیگر از عامل انسانی در پدید آمدن کتاب‌مقدس انجام می‌شود. عامل انسانی هم شامل انبیایی بود که کلمات کتاب‌مقدس را ثبت کردند، و هم آنان را که کتاب‌مقدس را ترجمه نمودند. کتاب‌مقدس، همانند مسیح، آمیزه‌ای از الوهیت و انسانیت را نمایان می‌سازد. آن انسانیت در بستر تاریخ امتداد یافت، از آدم پس از آنکه گناه کرد تا آنان که کتاب‌مقدس را ثبت و ترجمه کردند. مسیح و کتاب‌مقدس هر دو کلام خدا هستند، و کلام خدا پاک است، زیرا الوهیتِ این آمیزه همواره بر هر محدودیتی که در جسم وجود داشت، غلبه کرده است.

> Paul, a servant of Jesus Christ, called to be an apostle, separated unto the gospel of God, (Which he had promised afore by his prophets in the holy scriptures,) Concerning his Son Jesus Christ our Lord, which was made of the seed of David according to the flesh. Romans 1:1–3.

> پولس، غلامِ یسوع مسیح، جو رسول ہونے کے لیے بلایا گیا اور خدا کی خوشخبری کے لیے مخصوص کیا گیا، (جس کا اُس نے پہلے ہی اپنے نبیوں کی معرفت کلامِ مقدس میں وعدہ کیا تھا،) اُس کے بیٹے ہمارے خداوند یسوع مسیح کے بارے میں، جو جسم کے اعتبار سے داؤد کی نسل سے پیدا ہوا۔ رومیوں 1:1–3۔

The expression “evening and morning” is found repeatedly in God’s Word, and it is always translated as “evening and morning,” as it is in verse twenty-six, and as it is so often translated in the creation story in Genesis that repeatedly states, “and the evening and the morning were….” In fact, and every fact has its bearing (and this fact is essential to understand), the only place in the Bible that the expression “evening and morning” is not translated as “evening and morning” (as it is in verse twenty-six), is in verse fourteen of Daniel eight. There, and only there in God’s Word the phrase “evening and morning” is translated as simply “days.”

عبارت «شام و صبح» بارها در کلام خدا یافت می‌شود، و همواره به «شام و صبح» ترجمه شده است، چنان‌که در آیهٔ بیست‌وششم نیز چنین است، و همان‌گونه که در روایت آفرینش در سِفر پیدایش بارها چنین ترجمه شده است که مکرراً می‌گوید: «و شام و صبح شد....» در حقیقت، و هر حقیقتی جایگاه و دلالت خود را دارد (و فهم این حقیقت ضروری است)، تنها جایی در کتاب‌مقدس که عبارت «شام و صبح» به «شام و صبح» ترجمه نشده است (چنان‌که در آیهٔ بیست‌وششم آمده است)، در آیهٔ چهاردهمِ دانیال هشت است. در آنجا، و تنها در آنجا در کلام خدا، عبارت «شام و صبح» صرفاً به «روزها» ترجمه شده است.

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:14.

> او به من گفت: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قُدس طاهر خواهد شد.» دانیال ۸:۱۴.

Twelve verses later, in the same chapter of Daniel, the Hebrew phrase “evening and morning” is translated as it always is; but in the verse that is the central pillar and foundation of Adventism, the phrase is simply translated as “days.” What influence led the translators of the King James Bible to make such a glaring contradiction? They had translated the phrase in verse twenty-six in agreement with every other occurrence of the phrase in the rest of the Bible. But twelve verses before verse twenty-six, in verse fourteen, their humanity placed a special distinction upon the answer to the question of verse thirteen. And the question of verse thirteen, included the one word (sacrifice), that was not to be added to the Bible. God wanted verse fourteen, to stand out in a very profound and distinctive way. In doing so, he also identified what Gabriel was instructed to make Daniel understand.

دوازده آیه بعد، در همان فصل از دانیال، عبارت عبری «شام و صبح» همان‌گونه که همیشه ترجمه شده است، ترجمه گردیده؛ اما در آن آیه‌ای که ستونِ مرکزی و شالودهٔ ادونتیسم است، این عبارت صرفاً به «روزها» ترجمه شده است. چه تأثیری مترجمانِ کتاب مقدّسِ کینگ جیمز را بر آن داشت که چنین تناقضِ آشکاری پدید آورند؟ آنان این عبارت را در آیهٔ بیست‌وشش، مطابق با هر موردِ دیگرِ استعمالِ آن در سراسر کتاب مقدّس، ترجمه کرده بودند. امّا دوازده آیه پیش از آیهٔ بیست‌وشش، در آیهٔ چهارده، انسانیتِ ایشان تمایزی خاص بر پاسخِ پرسشِ آیهٔ سیزده نهاد. و پرسشِ آیهٔ سیزده، مشتمل بر آن یک واژه («قربانی») بود که نباید به کتاب مقدّس افزوده می‌شد. خدا می‌خواست آیهٔ چهارده به گونه‌ای بسیار عمیق و متمایز برجسته باشد. و با این کار، او همچنین آنچه را جبرئیل مأمور شده بود تا دانیال را از آن آگاه سازد، معیّن ساخت.

In verse sixteen, Jesus commanded Gabriel to make Daniel understand the mar’eh vision, in spite of the fact that Daniel was seeking to understand the châzôn vision of prophetic history. Verse twenty-six says the “vision of the evenings and mornings which was told” was “true.” The châzôn vision had been a prophetic “sight”, but the mar’eh vision was “told,” for it had been spoken. It had been spoken in verse fourteen when Palmoni said “unto two thousand and three hundred evenings and mornings; then shall the sanctuary be cleansed.” Verse twenty-six, employs the expression “evening and mornings,” as it identifies it as the vision that had been “spoken” to identify the distinction between the two visions in Daniel chapter eight. The vision of prophetic history that Daniel had “seen”, and that Daniel wished to understand, was different from the vision that was “spoken” which Daniel had “heard”. More importantly, the vision that Daniel “heard” was the vision that Gabriel was to give Daniel understanding of.

در آیهٔ شانزدهم، عیسی به جبرائیل فرمان داد که دانیال را از رؤیای «mar’eh» آگاه سازد، با وجود این‌که دانیال در پی فهم رؤیای «châzôn» دربارهٔ تاریخ نبوی بود. آیهٔ بیست‌وششم می‌گوید «رؤیای شام‌ها و صبح‌ها که گفته شد» «راست» بود. رؤیای «châzôn» یک «منظر» نبوی بود، اما رؤیای «mar’eh» «گفته شد»، زیرا بیان شده بود. این سخن در آیهٔ چهاردهم بیان شده بود، آنگاه که پالمونی گفت: «تا دو هزار و سیصد شام و صبح؛ آنگاه مقدس تطهیر خواهد شد.» آیهٔ بیست‌وششم با به‌کار بردن تعبیر «شام‌ها و صبح‌ها»، و با مشخص ساختن آن به‌عنوان رؤیایی که «گفته شد»، تمایز میان آن دو رؤیا را در باب هشتم دانیال نشان می‌دهد. رؤیای تاریخ نبوی که دانیال آن را «دیده» بود و مایل بود آن را بفهمد، با رؤیایی که «گفته شد» و دانیال آن را «شنیده» بود، متفاوت بود. مهم‌تر از همه، رؤیایی که دانیال آن را «شنید» همان رؤیایی بود که جبرائیل می‌بایست فهم آن را به دانیال عطا کند.

The humanity that participated in creating the Holy Bible recorded the word “vision” ten times in Daniel chapter eight, and in so doing it hid the distinction of a vision that was “seen” and another vision that was “heard”. In doing so, it obscured the emphasis that identifies that Christ’s intent was for Daniel to understand the vision he had “heard”, above understanding the vision he had “seen”. We can now consider what Gabriel does in order to fulfill his job assignment.

انسانیتی که در پدید آمدن کتاب‌مقدّسِ مقدّس مشارکت داشت، در باب هشتم دانیال واژۀ «رؤیا» را ده بار ثبت کرد، و بدین‌سان تمایز میان رؤیایی که «دیده» شد و رؤیایی دیگر که «شنیده» شد را پنهان ساخت. با این کار، تأکیدی را که نشان می‌دهد مقصود مسیح این بود که دانیال بیش از فهمِ رؤیایی که «دیده» بود، رؤیایی را که «شنیده» بود درک کند، تیره ساخت. اکنون می‌توانیم در نظر بگیریم که جبرئیل برای به انجام رساندن مأموریت محوّلِ خود چه می‌کند.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> پس او به جایی که من ایستاده بودم نزدیک آمد؛ و چون آمد، ترسیدم و بر روی خویش به زمین افتادم؛ اما او به من گفت: «ای پسر انسان، دریاب؛ زیرا این رؤیا برای زمانِ آخر است.» و چون با من سخن می‌گفت، من با روی بر زمین در خوابی عمیق فرو رفته بودم؛ اما او مرا لمس کرد و بر پایم راست برپا داشت. و گفت: «اینک، تو را آگاه می‌سازم از آنچه در پایانِ واپسینِ غضب واقع خواهد شد؛ زیرا انجام در زمانِ معین خواهد بود.» دانیال ۸:۱۷–۱۹

Gabriel now begins his work of making Daniel to understand the vision of the twenty-three hundred evenings and mornings, which is true. He first informs him that the vision of prophetic history, the châzôn vision, would be at the “time of the end.” Then, while Daniel was in a prophetic sleep, Gabriel touched Daniel and set him upright. He informs him “I will make thee know.”

جبریل اب اپنا کام شروع کرتا ہے کہ دانی ایل کو تئیس سو شاموں اور صبحوں کی رؤیا سمجھائے، جو سچی ہے۔ وہ پہلے اسے آگاہ کرتا ہے کہ نبوی تاریخ کی رؤیا، یعنی chazown کی رؤیا، ”انجام کے وقت“ میں ہوگی۔ پھر، جبکہ دانی ایل نبوی نیند میں تھا، جبریل نے دانی ایل کو چھوا اور اسے سیدھا کھڑا کر دیا۔ وہ اسے آگاہ کرتا ہے: ”میں تجھے معلوم کراؤں گا۔“

That is what Palmoni (Christ), had told Gabriel to do, when he said, “Gabriel, make this man to understand the mar’eh vision” of the evening and mornings. Gabriel says that he will make Daniel “know what shall be in the last end of the indignation.” There it is! There is the “seven times” of Leviticus twenty-six! It is hidden by the very prophetic technique which Gabriel had led the prophets repeatedly to testify to and employ in their writings! That technique is “line upon line, here a little and there a little”.

این همان چیزی است که پَلمونی (مسیح) به جبرئیل گفته بود انجام دهد، آن‌گاه که فرمود: «ای جبرئیل، این مرد را از رؤیای مَرئه دربارهٔ شامگاه‌ها و بامدادها آگاه ساز.» جبرئیل می‌گوید که دانیال را «از آنچه در آخرِ خشم واقع خواهد شد» آگاه خواهد ساخت. اینک آنجاست! این همان «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش است! این حقیقت به‌واسطهٔ همان شیوهٔ نبوی پنهان شده است که جبرئیل بارها انبیا را بر آن داشت تا در شهادت خود بدان تمسک جویند و در نوشته‌های خویش به کار برند! آن شیوه این است: «حکم بر حکم، قاعده بر قاعده، اندکی اینجا و اندکی آنجا».

In the book “Thoughts on Daniel and the Revelation”, by Uriah Smith (which all Adventists, and even their neighbors, should be familiar with), Smith comments on verses seventeen to nineteen of Daniel chapter eight:

در کتاب «اندیشه‌هایی دربارهٔ دانیال و مکاشفه»، اثر اوریا اسمیت (که همهٔ ادونتیست‌ها، و حتی همسایگان ایشان، باید با آن آشنا باشند)، اسمیت دربارهٔ آیات هفده تا نوزدهِ فصل هشتم دانیال چنین اظهار نظر می‌کند:

> “With a general statement that at the time appointed the end shall be, and that he will make him to know what shall be in the last end of the indignation, he enters upon an interpretation of the vision. The indignation must be understood to cover a period of time. What time? God told his people Israel that he would pour upon them his indignation for their wickedness; and thus he gave directions concerning the ‘profane wicked prince of Israel:’ ‘Remove the diadem, and take off the crown. . . . I will overturn, overturn, overturn it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him.’ Ezekiel 21:25–27, 31.

> «با بیانی کلی مبنی بر این‌که در وقتِ معیّن، پایان فرا خواهد رسید، و این‌که او وی را آگاه خواهد ساخت که در فرجامِ واپسینِ غضب چه واقع خواهد شد، به تفسیر رؤیا می‌پردازد. غضب باید ناظر به یک دورهٔ زمانی دانسته شود. کدام زمان؟ خدا به قوم خویش، اسرائیل، فرمود که به سبب شرارتشان غضب خود را بر ایشان فرو خواهد ریخت؛ و بدین‌سان دربارهٔ «رئیسِ شریرِ بی‌حرمتِ اسرائیل» دستور داد: «عمامه را بردار، و تاج را از سر برگیر.... آن را واژگون خواهم کرد، واژگون، واژگون؛ و دیگر نخواهد بود، تا آن‌که آن‌کس بیاید که حق از آنِ اوست؛ و آن را به وی خواهم داد.» حزقیال 21:25–27, 31.»

> “Here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot. The diadem was removed, and the crown taken off, when Israel was subjected to the kingdom of Babylon. It was overturned again by the Medes and Persians, again by the Grecians, again by the Romans, corresponding to the three times the word is repeated by the prophet. The Jews then, having rejected Christ, were soon scattered abroad over the face of the earth; and spiritual Israel has taken the place of the literal seed; but they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him. Then the indignation will have ceased. What shall take place in the last end of this period, the angel is now to make known to Daniel.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

> «این است دوران غضب خدا بر قوم عهد او؛ دورانی که در آن، قُدس و لشکر پایمال خواهند شد. عمامه برداشته شد و تاج از سر گرفته شد، هنگامی که اسرائیل تحت سلطنت بابل قرار گرفت. بار دیگر به‌وسیلهٔ مادها و پارسیان واژگون شد، بار دیگر به‌وسیلهٔ یونانیان، و بار دیگر به‌وسیلهٔ رومیان؛ مطابق با آن سه باری که نبی این واژه را تکرار می‌کند. سپس یهودیان، چون مسیح را رد کردند، به‌زودی در سراسر روی زمین پراکنده شدند؛ و اسرائیل روحانی جای نسل ظاهری را گرفته است؛ اما آنان در انقیاد قدرت‌های زمینی هستند و خواهند بود تا هنگامی که تخت داود بار دیگر برپا شود—تا آن‌گاه که او که وارث برحق آن است، یعنی مسیحا، سرورِ سلامتی، بیاید، و آنگاه آن به او داده خواهد شد. آن‌گاه غضب پایان یافته خواهد بود. اکنون فرشته می‌خواهد آنچه را که در پایان واپسین این دوره واقع خواهد شد، به دانیال اعلام کند.» یوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۰۱، ۲۰۲.

The “indignation” that Smith is identifying, began when Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. Unfortunately, Smith takes Zedekiah’s overthrow in 586 BC and assigns that as the starting point of the period of the “indignation” of verse nineteen. Smith simply does not address what it means that the verse states “the last end of the indignation.” He treats it as simply “indignation,” though if there is a “last end” of the indignation, grammar and logic demand that there is also at minimum a “first end” of the indignation. Smith knew the seventy years of captivity began with the first attack of Nebuchadnezzar against Jehoiakim in 606 BC, but determined the starting for the period of the indignation was the third of Nebuchadnezzar’s attacks, which was carried out against Zedekiah, the last Judean king.

وہ “قہر” جس کی نشاندہی سمتھ کرتا ہے، اُس کا آغاز اُس وقت ہوا جب منسّیٰ کو 677 ق م میں اسوریوں کے ہاتھوں بابل لے جایا گیا۔ بدقسمتی سے، سمتھ 586 ق م میں صدقیاہ کی معزولی کو لے کر اُسے آیت انیس کے “قہر” کے دور کا نقطۂ آغاز قرار دیتا ہے۔ سمتھ سرے سے اس بات پر کوئی توجہ نہیں دیتا کہ آیت میں “قہر کے آخری انجام” کا کیا مطلب ہے۔ وہ اسے محض “قہر” ہی سمجھتا ہے، حالانکہ اگر قہر کا کوئی “آخری انجام” ہے تو قواعدِ زبان اور منطق اس امر کا تقاضا کرتے ہیں کہ کم از کم قہر کا ایک “پہلا انجام” بھی ہو۔ سمتھ جانتا تھا کہ اسیری کے ستر برس 606 ق م میں یہویاقیم کے خلاف نبوکدنضر کے پہلے حملے سے شروع ہوئے تھے، لیکن اُس نے قہر کے دور کا آغاز نبوکدنضر کے تیسرے حملے سے متعین کیا، جو یہوداہ کے آخری بادشاہ، صدقیاہ، کے خلاف کیا گیا تھا۔

> “Though we have a more minute account of his [Daniel’s] early life than is recorded of that of any other prophet, yet his birth and lineage are left in complete obscurity, except that he was of the royal line, probably of the house of David, which had at this time become very numerous. He first appears as one of the noble captives of Judah, in the first year of Nebuchadnezzar, king of Babylon, at the commencement of the seventy years’ captivity, BC 606. Jeremiah and Habakkuk were yet uttering their prophecies. Ezekiel commenced soon after, and a little later, Obadiah; but both these finished their work years before the close of the long and brilliant career of Daniel. Three prophets only succeeded him, Haggai and Zechariah, who exercised the prophetic office for a brief period contemporaneously, BC 520–518, and Malachi, the last of the Old Testament prophets, who flourished a little season about BC 397.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

> «اگرچه از زندگی نخستین او [دانیال] شرحی دقیق‌تر از آنچه دربارهٔ هر نبی دیگری ثبت شده در اختیار داریم، با این همه، تولد و نسب او در تاریکی کامل باقی گذاشته شده است، جز این‌که او از نسل پادشاهان بود، و احتمالاً از خاندان داود، که در آن زمان بسیار پرشمار شده بود. او نخستین بار به‌عنوان یکی از اسیران شریف‌نژاد یهودا، در سال نخست نبوکدنصر، پادشاه بابل، در آغاز اسارت هفتادساله، در ۶۰۶ ق.م. ظاهر می‌شود. ارمیا و حبقوق هنوز نبوت‌های خود را بر زبان می‌آوردند. حزقیال اندکی بعد آغاز کرد، و کمی دیرتر، عوبدیا؛ اما هر دوی ایشان سال‌ها پیش از پایان دوران دراز و درخشان خدمت دانیال، کار خود را به انجام رساندند. تنها سه نبی پس از او آمدند: حجّی و زکریا، که در فاصله‌ای کوتاه و به‌طور هم‌زمان منصب نبوت را عهده‌دار بودند، در ۵۲۰–۵۱۸ ق.م.، و ملاکی، آخرین نبی از انبیای عهد عتیق، که اندک زمانی در حدود ۳۹۷ ق.م. ظهور کرد.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 19.

Smith correctly identified the “indignation” of verse nineteen as a period of time. He correctly identified the period as the treading down of the sanctuary and host in agreement with Daniel chapter eight verse thirteen, and he correctly identified the ending point as October 22, 1844.

اسمیت به‌درستی «غضب» مذکور در آیهٔ نوزدهم را به‌عنوان یک بازهٔ زمانی تشخیص داد. او این دوره را، مطابق با دانیال باب هشت آیهٔ سیزده، دورهٔ پایمال شدن مقدس و لشکر به‌درستی شناسایی کرد، و نقطهٔ پایان آن را نیز به‌درستی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تعیین نمود.

Smith was partially correct, but missed the truth by doing what was the characteristic of his prophetic applications. He allowed history to guide his interpretation of the prophetic word, instead of allowing the prophetic word to guide his understanding of history. If we allow the Bible to define prophetic history, we then have the correct information to approach history.

اسمیت تا حدی درست می‌گفت، اما با انجام آنچه ویژگیِ کاربردهای نبویِ او بود، از حقیقت بازماند. او به‌جای آنکه بگذارد کلام نبوی فهم او از تاریخ را هدایت کند، اجازه داد تاریخ تفسیر او از کلام نبوی را هدایت کند. اگر به کتاب‌مقدس اجازه دهیم تاریخ نبوی را تعریف کند، آنگاه اطلاعات درست را برای نزدیک شدن به تاریخ در اختیار خواهیم داشت.

The Bible teaches that by whom a man is overcome, he is that man’s servant.

کتابِ مقدّس تعلیم دیتی ہے کہ جس کے ہاتھوں کوئی شخص مغلوب ہو جاتا ہے، وہ اسی کا غلام بن جاتا ہے۔

> While they promise them liberty, they themselves are the servants of corruption: for of whom a man is overcome, of the same is he brought in bondage. 2 Peter 2:19.

> در حالی که به ایشان آزادی را وعده می‌دهند، خودْ بندگانِ فسادند؛ زیرا هر که از چیزی مغلوب گردد، به همان در بندگی کشیده می‌شود. دوم پطرس ۲:۱۹

Manasseh was taken captive to Babylon in 677 BC. It is there that Judah was overcome and brought into bondage. This is the starting point that is represented on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as correct. Smith starts the treading down of Daniel chapter eight, and verse thirteen with Zedekiah, the last of Judah’s kings. Zedekiah was the end of a progressive judgment and not the beginning. Sister White identifies that Manasseh’s captivity in Babylon was an “earnest” of what was to come. An “earnest” is a down payment, and marks the beginning of a purchase that has other payments to follow.

منسّی در سال ۶۷۷ پیش از میلاد به بابل به اسارت برده شد. در همان‌جا بود که یهودا مغلوب گردید و به بندگی کشانده شد. این نقطهٔ آغاز است که هم در نمودار ۱۸۴۳ و هم در نمودار ۱۸۵۰ نشان داده شده است؛ نمودارهایی که خواهر وایت آن‌ها را صحیح تأیید می‌کند. اسمیت پایمال شدنِ مذکور در دانیال باب هشت، آیهٔ سیزده را از زمان صدقیا، آخرین پادشاه یهودا، آغاز می‌کند. صدقیا پایانِ یک داوریِ تدریجی بود، نه آغاز آن. خواهر وایت مشخص می‌سازد که اسارتِ منسّی در بابل «بیعانه‌ای» از آنچه قرار بود رخ دهد، بود. «بیعانه» پیش‌پرداخت است و آغازِ خریدی را مشخص می‌کند که پرداخت‌های دیگری نیز در پی دارد.

> “Faithfully the prophets continued their warnings and their exhortations; fearlessly they spoke to Manasseh and to his people; but the messages were scorned; backsliding Judah would not heed. As an earnest of what would befall the people should they continue impenitent, the Lord permitted their king to be captured by a band of Assyrian soldiers, who ‘bound him with fetters, and carried him to Babylon,’ their temporary capital. This affliction brought the king to his senses; ‘he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, and prayed unto Him: and He was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord He was God.’ 2 Chronicles 33:11–13. But this repentance, remarkable though it was, came too late to save the kingdom from the corrupting influence of years of idolatrous practices. Many had stumbled and fallen, never again to rise.” Prophets and Kings, 382.

> «پیامبران با امانت، هشدارها و اندرزهای خود را ادامه دادند؛ بی‌باکانه با مَنَسّی و قوم او سخن گفتند؛ اما پیام‌ها مورد تمسخر قرار گرفت؛ یهودای مرتد گوش فرا نداد. به‌عنوان نشانه‌ای جدی از آنچه بر سر قوم می‌آمد اگر در بی‌توبگی خود ادامه می‌دادند، خداوند اجازه داد پادشاه ایشان به دست گروهی از سپاهیان آشور گرفتار شود؛ سپاهیانی که «او را با زنجیرها بستند و به بابل»، پایتخت موقّت ایشان، «بردند.» این مصیبت پادشاه را به خود آورد؛ «پس به درگاه یهوه، خدای خود، تضرّع نمود و در حضور خدای پدران خویش بسیار فروتن گردید، و نزد او دعا کرد؛ و او التماس وی را پذیرفت و استغاثه‌اش را شنید و او را بار دیگر به اورشلیم، به سلطنتش، بازگردانید. آنگاه مَنَسّی دانست که یهوه، اوست خدا.» 2 Chronicles 33:11–13. اما این توبه، هرچند شایان توجه بود، بسیار دیرهنگام روی داد تا بتواند پادشاهی را از تأثیر فاسدکننده سالیانِ متمادیِ اعمال بت‌پرستانه نجات دهد. بسیاری لغزیدند و سقوط کردند و دیگر هرگز برنخاستند.» انبیا و پادشاهان، 382.

Manasseh marked the “down payment” that began the “curse” of the “seven times,” which was the last “indignation,” for the “first indignation,” had already begun when the northern kingdom was taken into captivity in 723 BC. Then at Jehoiakim’s overthrow, when Daniel was carried into captivity, the seventy years of captivity that Jeremiah identified began in 606 BC. Two kings after Jehoiakim, Jerusalem was destroyed and the last Judean king, Zedekiah, watched as his sons were slain before him, then he had his eyes gouged out and was carried captive into Babylon.

منسّی آن «بیعانه‌ای» را رقم زد که «لعنتِ» «هفت زمان» را آغاز کرد؛ همان «غضبِ» آخر، زیرا «غضبِ» نخستین پیش‌تر آغاز شده بود، آنگاه که پادشاهی شمالی در سال 723 ق.م. به اسارت برده شد. سپس در سرنگونیِ یهویاقیم، هنگامی که دانیال به اسارت برده شد، آن هفتاد سالِ اسارت که ارمیا معیّن کرده بود، در سال 606 ق.م. آغاز گردید. دو پادشاه پس از یهویاقیم، اورشلیم ویران شد و آخرین پادشاه یهودا، صدقیا، نظاره کرد که پسرانش در برابر چشمانش کشته شدند؛ سپس چشمان او را کور کردند و او را به اسارت به بابل بردند.

Smith assigned the entire progressive judgment to Zedekiah and employed the judgment of Zedekiah as the proof text for his supposition. The judgment of Zedekiah, who was the “wicked and profane prince,” did identify that the crown of Judah was to be removed until Christ came to set up a kingdom. Smith said, “they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him.” On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen, Christ, represented as the Son of man, came before the Father to receive a kingdom.

اسمیت تمام داوریِ تدریجی را به صدقیا نسبت داد و از داوریِ صدقیا به‌عنوان متنِ اثبات برای فرضِ خود استفاده کرد. داوریِ صدقیا، که «رئیسِ شریر و بی‌حرمت» بود، نشان می‌داد که تاجِ یهودا باید برداشته شود تا زمانی که مسیح بیاید و پادشاهی‌ای برپا سازد. اسمیت گفت: «آنان در اطاعتِ قدرت‌های زمینی هستند، و خواهند بود تا هنگامی که تختِ داود بار دیگر برقرار گردد،—تا آن زمان که او که وارثِ برحقِ آن است، یعنی مسیحا، رئیسِ سلامتی، بیاید، و آنگاه آن به او داده خواهد شد.» در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، در تحققِ دانیال باب هفت، آیات سیزده و چهارده، مسیح، که به‌صورت پسرِ انسان معرفی شده است، به حضورِ پدر آمد تا پادشاهی‌ای را دریافت کند.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> در رؤیاهای شب دیدم، و اینک کسی مانند پسر انسان با ابرهای آسمان می‌آمد، و نزد قدیم‌الایام رسید، و او را به حضور وی نزدیک آوردند. و سلطنت و جلال و پادشاهی به او داده شد تا تمامی قوم‌ها، امت‌ها و زبان‌ها او را خدمت کنند؛ سلطنت او سلطنتی جاودانی است که زایل نخواهد شد، و پادشاهی او پادشاهی‌ای است که هرگز نابود نخواهد گردید. دانیال ۷:‏۱۳، ۱۴

Sister White confirms that Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen were fulfilled on October 22, 1844.

خواهر وایت تأیید می‌کند که دانیال، فصل هفت، و آیات سیزده و چهارده، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدنِ مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به قُدس‌الاقداس، برای تطهیرِ مَقدِس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزد عتیقِ ایّام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویداد واحد هستند؛ و این نیز همان رویدادی است که به‌وسیلهٔ آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، بازنمایی شده است.» نبرد عظیم، ۴۲۶.

Smith did not address the key element of the “last end of the indignation.” He avoided the biblical principle that identified that Judah was overcome in the time of Manasseh, and that the captivity which began two kings before Zedekiah, also represented that Judah was already in subjection to Babylon, before Zedekiah met his fate. With these blatant omissions, he still stated, “here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot.” He therefore, directly associates “the period of God’s indignation” with Daniel chapter eight, and verse thirteen’s question of “how long.” The answer in verse fourteen, was until October 22, 1844.

اسمیت به عنصر کلیدیِ «آخرِ خشم» نپرداخت. او از اصلِ کتاب‌مقدسی‌ای که نشان می‌داد یهودا در زمانِ مَنَسّی مغلوب شد، و این‌که اسارتی که دو پادشاه پیش از صِدقیا آغاز شد، همچنین نمایانگر آن بود که یهودا پیش از آن‌که صِدقیا به سرنوشت خود دچار شود، از پیش تحتِ انقیادِ بابل قرار داشت، اجتناب کرد. با وجود این حذف‌های آشکار، او همچنان اظهار داشت: «اینجا دورهٔ خشمِ خدا بر قومِ عهدِ اوست؛ دوره‌ای که در طیِ آن مقدّس و لشکر پایمال خواهند شد.» بنابراین، او به‌طور مستقیم «دورهٔ خشمِ خدا» را با باب هشتمِ دانیال، و پرسشِ آیهٔ سیزدهم، یعنی «تا به کی»، مرتبط می‌سازد. پاسخ در آیهٔ چهاردهم، تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود.

The scattering into Babylonian slavery was a progressive history beginning in 677 BC, and continuing until 1844. That period equates to twenty-five hundred and twenty years, which is of course the “seven times” of Leviticus twenty-six. The end of that period of time on October 22, 1844 provided Daniel with a second witness to the “mar’eh vision” of the twenty-three hundred evening and mornings.

پراکندگی به اسارت بابلی، تاریخی تدریجی بود که در سال ۶۷۷ ق.م. آغاز شد و تا ۱۸۴۴ ادامه یافت. آن دوره برابر با دو هزار و پانصد و بیست سال است که البته همان «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش می‌باشد. پایان آن دوره در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، برای دانیال شاهدی دوم بر «رؤیای mar’eh»ِ دو هزار و سیصد شامگاه و بامداد فراهم آورد.

Gabriel was told to make Daniel understand that vision, and what Gabriel did was provide a second witness to the termination date of October 22, 1844. Not only did he provide a second witness to establish the date of the fulfillments of both time prophecies, but as Smith correctly pointed out, the period of time associated with the second witness to 1844, had been identified in verse thirteen, as the period that the sanctuary and host were to be trodden under foot. The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” That period of time was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

جبرائیل کو حکم دیا گیا کہ وہ دانی ایل کو اُس رویا کی سمجھ دے، اور جبرائیل نے جو کچھ کیا، وہ 22 اکتوبر 1844 کی اختتامی تاریخ کے لیے ایک دوسری گواہی فراہم کرنا تھا۔ اُس نے نہ صرف دونوں زمانی پیشین گوئیوں کی تکمیل کی تاریخ کو قائم کرنے کے لیے ایک دوسری گواہی فراہم کی، بلکہ جیسا کہ اسمتھ نے درست طور پر نشان دہی کی، 1844 کے لیے دوسری گواہی کے ساتھ وابستہ مدتِ زمانہ کو آیت تیرہ میں اُس مدت کے طور پر مشخص کیا گیا تھا جس کے دوران مقدِس اور لشکر کو پاؤں تلے روندے جانے کے لیے دے دیا جانا تھا۔ آیت تیرہ میں سوال یہ ہے: “روزانہ قربانی، اور ویرانی کی سرکشی کے متعلق یہ رویا کب تک رہے گی، کہ مقدِس اور لشکر دونوں پامال کیے جانے کے لیے دے دیے جائیں؟” وقت کی وہ مدت احبار چھبیس کے “سات زمانے” تھے۔

What Smith did not see, or avoided identifying, was that the “indignation” of verse nineteen, was the “last end” of that indignation. If there is a “last” then there is also a “first”, and Daniel identifies when the “first indignation” ended, in chapter eleven. He is identifying the papacy reigning during the Dark Ages, and he states that the papacy would prosper until the indignation was accomplished, or ended.

آنچه اسمیت ندید، یا از تشخیص آن پرهیز کرد، این بود که «غضب» مذکور در آیهٔ نوزدهم، همان «فرجام» آن غضب بود. اگر «فرجامی» وجود دارد، پس «آغازی» نیز هست، و دانیال در باب یازدهم مشخص می‌کند که «غضب نخستین» چه زمانی پایان یافت. او سلطنت پاپی را در دوران قرون تاریک معرفی می‌کند، و بیان می‌دارد که پاپیت تا زمانی که غضب به انجام رسد، یا پایان پذیرد، کامیاب خواهد شد.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> اور بادشاہ اپنی مرضی کے مطابق عمل کرے گا؛ اور وہ اپنے آپ کو بلند کرے گا، اور اپنے آپ کو ہر معبود سے بڑا ٹھہرائے گا، اور معبودوں کے خدا کے خلاف عجیب باتیں کہے گا، اور وہ اُس وقت تک کامیاب رہے گا جب تک غضب پورا نہ ہو جائے؛ کیونکہ جو کچھ مقرر کیا گیا ہے وہی انجام پائے گا۔ دانی ایل 11:36۔

Verse thirty-six is widely understood to be the verse the apostle Paul paraphrases in his second letter to the Thessalonians.

آیت سی‌وشش به‌طور گسترده چنین فهمیده می‌شود که همان آیه‌ای است که رسول پولس در نامهٔ دوم خود به تسالونیکیان آن را به‌گونه‌ای بازگفته است.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> کسی به هیچ‌گونه شما را فریب ندهد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتدادی واقع شود و آن مرد گناه، آن پسر هلاکت، آشکار گردد؛ همان که با هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش است مخالفت می‌ورزد و خود را برتر می‌انگارد، تا آنجا که چون خدا در معبد خدا می‌نشیند و خویشتن را چنین می‌نمایاند که خداست. ۲ تسالونیکیان ۲:۳، ۴

Paul’s “man of sin” who is also “the son of perdition,” who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped,” is also the “king” who “shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god.” Both passages refer to the pope of Rome. Daniel writes that the pope would prosper, which means push forward, until the “indignation be accomplished.” The indignation in verse thirty-six had been “determined.” The word “determined” means “to wound”.

پولس کا «مردِ گناہ» جو «ہلاکت کا فرزند» بھی ہے، اور جو «ہر اُس سے جو خدا کہلاتا ہے یا معبود سمجھا جاتا ہے مخالفت کرتا اور اپنے آپ کو اُس پر بڑا بناتا ہے»، وہی «بادشاہ» بھی ہے جو «اپنی مرضی کے مطابق کرے گا؛ اور اپنے آپ کو بلند کرے گا، اور ہر معبود سے بڑا بنائے گا۔» دونوں مقامات روم کے پوپ کی طرف اشارہ کرتے ہیں۔ دانی ایل لکھتا ہے کہ پوپ کامیاب ہوگا، یعنی آگے بڑھتا جائے گا، یہاں تک کہ «قہر» پورا ہو جائے۔ آیت چھتیس میں یہ قہر «مقرر» کیا جا چکا تھا۔ لفظ «مقرر» کے معنی ہیں «زخمی کرنا»۔

The papacy received its “deadly wound” in 1798, and at that point the “first indignation” was accomplished or terminated. The word “accomplish” means to end or cease. The end of “the indignation” in chapter eight, and verse nineteen identified the end of the period that the sanctuary and host were to be trampled down. It ended in 1844, but the “first” indignation ended in 1798.

پاپویت در سال 1798 «زخمِ مهلک» خود را دریافت کرد، و در آن زمان «غضبِ نخست» به انجام رسید یا خاتمه یافت. واژۀ «به انجام رساندن» به معنای پایان دادن یا بازایستادن است. پایانِ «آن غضب» در فصل هشتم و آیۀ نوزدهم، پایانِ دوره‌ای را مشخص می‌کرد که طی آن مقدسگاه و لشکر می‌بایست پایمال شوند. آن دوره در سال 1844 پایان یافت، اما «غضبِ نخست» در سال 1798 پایان پذیرفت.

The “last indignation” ended in 1844, twenty-five hundred and twenty years after king Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. The “first” indignation ended in 1798, twenty-five hundred and twenty years after the northern kingdom of Israel was carried into slavery by the Assyrians in 723 BC.

«آخری غضب» 1844 میں ختم ہوا، اس وقت جب 677 قبل مسیح میں بادشاہ منسّی کے اسوریوں کے ہاتھوں بابل لے جائے جانے کے بعد دو ہزار پانچ سو بیس سال پورے ہوئے۔ «پہلا» غضب 1798 میں ختم ہوا، اس وقت جب 723 قبل مسیح میں اسرائیل کی شمالی مملکت کے اسوریوں کے ہاتھوں غلامی میں لے جائے جانے کے بعد دو ہزار پانچ سو بیس سال پورے ہوئے۔

There is more to say about the hidden “seven times” in the book of Daniel and we will address that in our next article.

دربارهٔ «هفت زمان» پنهان در کتاب دانیال سخن بیشتری برای گفتن هست و در مقالهٔ بعدی خود به آن خواهیم پرداخت.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> «و به فرشتهٔ کلیسای لاودیکیان بنویس: این است آنچه آمین، آن شاهد امین و راستین، مبدأ آفرینش خدا، می‌گوید: اعمال تو را می‌دانم که نه سردی و نه گرم. کاش سرد بودی یا گرم. پس چون ولرم هستی و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود بیرون خواهم افکند. زیرا می‌گویی: دولتمندم و توانگر شده‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم؛ و نمی‌دانی که تو شوربخت و تیره‌بخت و فقیر و کور و عریانی.»

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “خداوند در اینجا به ما نشان می‌دهد که پیامی که باید به‌وسیلهٔ خادمانی که او ایشان را برای هشدار دادن به قوم فراخوانده است به قوم او رسانده شود، پیام صلح و امنیت نیست. این پیام صرفاً نظری نیست، بلکه در هر جزئی به‌طور عملی کاربرد دارد. قوم خدا در پیام خطاب به لائودکیان در وضعیتی از امنیت نفسانی ترسیم شده‌اند. ایشان در آسودگی به‌سر می‌برند و بر این باورند که در مرتبه‌ای بلند از دستاوردهای روحانی قرار دارند. «زیرا می‌گویی: دولتمندم و ثروت اندوخته‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم؛ و نمی‌دانی که تو شوربخت و بینوا و فقیر و کور و عریانی.»

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.” Testimonies, volume 3, 252.

> «چه فریبی بزرگ‌تر از این می‌تواند بر اذهان انسان‌ها عارض شود که اطمینان داشته باشند بر حق‌اند، حال آنکه سراسر در خطا هستند! پیام شاهد امین، قوم خدا را در فریبی اندوه‌بار می‌یابد، و با این حال، در همان فریب، صادق‌اند. آنان نمی‌دانند که وضعیتشان در نظر خدا اسف‌بار است. در حالی که مخاطبان این پیام خود را می‌فریبند که در وضعیتی متعالی از لحاظ روحانی قرار دارند، پیام شاهد امین با اعلام تکان‌دهندهٔ وضعیت حقیقی ایشان از حیث کوری روحانی، فقر، و شقاوت، امنیت کاذب آنان را درهم می‌شکند. این شهادت، که چنین برنده و شدید است، نمی‌تواند خطا باشد، زیرا این شاهد امین است که سخن می‌گوید، و شهادت او باید درست باشد.» Testimonies, volume 3, 252.

Back to Articles