Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seven

کتاب دانیال - شمارهٔ یکصد و هفت

The Prophetic Narrative: From Jeroboam to Josiah and the Restoration of the Old Paths

روایت نبوی: از یربعام تا یوشیا و احیای راه‌های کهن

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1844, the Protestants of the United States withdrew from the Millerite movement and took their prophetic position as a daughter of Babylon, as typified by Jeroboam instituting a counterfeit system of worship when his ten northern tribes separated from the southern kingdom of Judah. Jeroboam’s two golden calves, one in the city of Bethel (meaning “the house of God”/Church), and the other in Dan (meaning judgment/State) typified the false system of Church and State that typifies the United States. All the elements of Jeroboam’s counterfeit system of church and state were patterned after the very same structure set forth in the rebellion of Aaron. Thus, Jeroboam’s counterfeit system of worship was an image of Aaron’s counterfeit system of worship.

در سال 1844، پروتستان‌های ایالات متحده از جنبش میلری جدا شدند و جایگاه نبوی خود را به‌عنوان دختری از بابل اختیار کردند؛ چنان‌که این امر در یربعام نمونه‌وار بود، هنگامی که پس از جدا شدن ده سبط شمالی او از پادشاهی جنوبی یهودا، نظامی جعلی از عبادت را برقرار ساخت. دو گوسالهٔ زرین یربعام، یکی در شهر بیت‌ئیل (به‌معنای «خانهٔ خدا»/کلیسا) و دیگری در دان (به‌معنای داوری/دولت)، نمودار نظام کاذب کلیسا و دولت بود که ایالات متحده را به‌صورت نمونه‌وار نشان می‌دهد. تمامی عناصر نظام جعلی کلیسا و دولتِ یربعام بر همان ساختاری الگو گرفته شده بود که در شورش هارون برقرار گردید. ازاین‌رو، نظام جعلی عبادتِ یربعام، تصویری از نظام جعلی عبادتِ هارون بود.

Jeroboam’s counterfeit system represented the system of worship that Protestantism upheld when it separated from the movement of the first angel and became a daughter, or an image of the Roman beast of the papacy. At the very institution of Jeroboam’s counterfeit system, a prophet from Judah confronted his altar and false system of worship. In 1844, at the very outset of the role of apostate Protestantism instituting a system of worship represented as the daughter of Rome, the Millerites, by faith, entered the Most Holy Place of the heavenly sanctuary and recognized the Sabbath, and thus represented a prophetic rebuke to the daughters of Rome, who chose to continue observing the mark of Rome’s authority—Sunday worship.

سیستم تقلبی یربعام نمایانگر نظام عبادتی بود که پروتستانتیسم، هنگامی که از جنبش فرشتهٔ اول جدا شد و به دختری، یا تصویری از حیوان رومیِ پاپیّت، تبدیل گردید، آن را برقرار داشت. درست در هنگام برپایی همان نظام تقلبی یربعام، نبی‌ای از یهودا با مذبح او و نظام کاذب عبادتش مقابله کرد. در سال 1844، درست در آغاز نقش پروتستانتیسم مرتد در برپا ساختن نظامی از عبادت که به‌صورت دختر روم تصویر شده است، میلری‌ها به‌وسیلهٔ ایمان به قدس‌الاقداسِ معبد آسمانی وارد شدند و سبت را شناختند، و بدین‌سان توبیخی نبوی برای دختران روم را مجسم ساختند؛ همانانی که برگزیدند همچنان نشان اقتدار روم—یعنی عبادت روز یکشنبه—را نگاه دارند.

The prophet of Judah that confronted Jeroboam, there and then set forth a prophecy.

نبیِ یہوداہ جس نے یربعام کا سامنا کیا، اسی وقت اور وہیں ایک نبوت پیش کی۔

> And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:2, 3.

> او به کلامِ خداوند بر مذبح ندا درداد و گفت: «ای مذبح، ای مذبح، خداوند چنین می‌فرماید: اینک پسری برای خاندانِ داوود زاده خواهد شد، یوشیا نام؛ و او بر تو کاهنانِ مکان‌های بلند را که بر تو بخور می‌سوزانند قربانی خواهد کرد، و استخوان‌های آدمیان بر تو سوزانیده خواهد شد.» و در همان روز نشانه‌ای داد و گفت: «این است آن نشانه‌ای که خداوند گفته است: اینک مذبح شکافته خواهد شد، و خاکسترهایی که بر آن است فرو خواهد ریخت.» اول پادشاهان ۱۳:۲، ۳

The prophecy included the doubling of the word “altar.” A doubling of a word or phrase in prophecy represents a symbol of the second angel’s message, thus identifying the year 1844, when the second angel arrived and Protestantism fell, becoming a daughter of Babylon. At the same time the prophet provided a sign, just as the Millerites in 1844, recognized the sign of the Sabbath. As Jeroboam threatened the prophet in the following verses, his hand was paralyzed, thus referencing the mark of Babylon that is forced upon either the forehead or the hand, and which when received spiritually cripples a person for eternity.

پیشگویی شاملِ تکرارِ واژۀ «مذبح» بود. تکرارِ یک واژه یا عبارت در نبوت، نمادِ پیامِ فرشتۀ دوم است؛ از این‌رو سالِ ۱۸۴۴ را مشخص می‌سازد، زمانی که فرشتۀ دوم آمد و پروتستانیسم سقوط کرد و دخترِ بابل گردید. در همان هنگام، نبی نشانه‌ای نیز ارائه کرد، چنان‌که میلری‌ها در سالِ ۱۸۴۴ نشانۀ سبت را تشخیص دادند. همان‌گونه که یربعام در آیاتِ بعدی نبی را تهدید کرد، دستِ او فلج شد؛ بدین‌سان به نشانِ بابل اشاره می‌شود که یا بر پیشانی یا بر دست تحمیل می‌گردد، و چون به‌صورتِ روحانی پذیرفته شود، انسان را تا ابد از لحاظِ روحانی معلول می‌سازد.

For the purposes of this study, we are considering the prediction the prophet set forth identifying that “a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.” Josiah means “the foundation of God”, and represents the foundations of Adventism that were built in the very history typified by Jeroboam’s inauguration of his false system of worship. Upon the false system of worship instituted by Jeroboam, Josiah would punish the priests who led out in the counterfeit worship.

برای مقاصد این مطالعه، ما آن پیشگویی‌ای را در نظر می‌گیریم که نبی بیان کرد و در آن مشخص ساخت که «پسری برای خاندان داود زاده خواهد شد، که نامش یوشیا است؛ و بر تو کاهنان مکان‌های بلند را که بر تو بخور می‌سوزانند، قربانی خواهد کرد، و استخوان‌های انسان بر تو سوزانده خواهد شد.» یوشیا به معنای «بنیاد خدا» است و نمایانگر بنیادهای ادونتیسم می‌باشد که درست در همان تاریخی بنا شد که به‌وسیلهٔ برپایی نظام کاذب عبادت از سوی یربعام نمونه‌وار گردیده بود. بر آن نظام کاذب عبادتی که یربعام برقرار ساخته بود، یوشیا کاهنانی را که در آن عبادت جعلی پیشوایی می‌کردند، مجازات می‌نمود.

The prophet disobeyed the Lord’s command not to return the way he had come to Jeroboam’s inauguration, and not to eat or drink in Bethel. When he ate the food of the lying prophet of Bethel he was set forth as a symbol of the death that would be brought upon those who after 1844, would choose to return to and eat the doctrines and false prophetic methodologies of apostate Protestantism, as represented by the rebellion of 1863. The deathbed of those who rebelled in 1863, would be the same deathbed as the lying prophet of Bethel. The deathbed for apostate Protestantism was the history of August 11, 1840 through to 1844, when they; the former chosen people of God were passed by, and became the daughters of Rome. Laodicean Adventism’s deathbed will also be between the date when the mighty angel descended on September 11, 2001, as it had done in 1840, and the hour of the great earthquake, representing the soon coming Sunday law.

نبی از فرمان خداوند سرپیچی کرد که به راهی که از آن آمده بود برای مراسم جلوس یَربُعام بازنگردد، و در بیت‌ئیل چیزی نخورد و ننوشد. هنگامی که او خوراکِ نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل را خورد، به‌عنوان نمادی از مرگی مطرح گردید که بر کسانی خواهد آمد که پس از 1844، بازگشتن و خوردنِ تعالیم و روش‌شناسی‌های نادرستِ نبویِ پروتستانتیسمِ مرتد را برخواهند گزید، چنان‌که در شورش 1863 بازنمایی شده است. بستر مرگِ کسانی که در 1863 شورش کردند، همان بستر مرگِ نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل خواهد بود. بستر مرگ برای پروتستانتیسم مرتد، تاریخِ 11 اوت 1840 تا 1844 بود، زمانی که ایشان، یعنی قومِ برگزیدهٔ سابقِ خدا، کنار گذارده شدند و دخترانِ روم گشتند. بستر مرگِ ادونتیسمِ لائودیکیه نیز میان تاریخی خواهد بود که فرشتهٔ نیرومند در 11 سپتامبر 2001 نازل شد، همان‌گونه که در 1840 نیز چنین کرده بود، و ساعتِ زلزلهٔ عظیم، که نمایانگر قانون یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع است.

On September 11, 2001, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began and the angel began to move through Jerusalem placing a mark on the forehead of those who sigh and cry for the abominations done in the land (the United States), and the church (Laodicean Adventism). On September 11, 2001, the sins of the fathers represented by the four abominations of Ezekiel, became present testing truths in the sealing process that then began.

በሴፕቴምበር 11, 2001 የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማኅተም መደረግ ተጀመረ፥ መልአኩም በምድሪቱ (ዩናይትድ ስቴትስ) እና በቤተ ክርስቲያን (ሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም) ውስጥ ስለሚፈጸሙት አስጸያፊ ነገሮች ለሚቃተቱና ለሚያለቅሱ በግምባራቸው ላይ ምልክት እያኖረ በኢየሩሳሌም ውስጥ መንቀሳቀስ ጀመረ። በሴፕቴምበር 11, 2001 በሕዝቅኤል አራቱ አስጸያፊ ነገሮች የተወከሉት የአባቶች ኃጢአቶች፥ በዚያን ጊዜ በተጀመረው የማኅተም ሂደት ውስጥ የአሁኑ ፈታኝ እውነቶች ሆኑ።

The test of 1863, involved the foundations of the Millerite movement as represented by the “seven times,” of Leviticus twenty-six that had been rejected in 1863. The test involved a willingness or unwillingness to return to Jeremiah’s old paths in order to find the rest of the latter rain. The test of 1888, was the message to the Laodicean church as brought by Elders Jones and Waggoner, which was also the message of justification by faith.

آزمایش سال ۱۸۶۳، بنیادهای جنبش میلری را، چنان‌که در «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش نمود یافته بود و در سال ۱۸۶۳ رد شده بود، دربر می‌گرفت. این آزمایش، مستلزمِ آمادگی یا عدم آمادگی برای بازگشت به طریق‌های کهنِ ارمیا بود تا آرامشِ باران آخِر یافته شود. آزمایش سال ۱۸۸۸، پیامی به کلیسای لائودیکیه بود که به‌وسیلهٔ مشایخ جونز و واگنر آورده شد، و همان پیامِ عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان نیز بود.

In 1856, the message to Laodicea first arrived in the movement of the Millerites, and it arrived with the increased light of the “seven times,” but both the experience represented by the remedies in the message to Laodicea, and the message of prophetic history were rejected in 1863. The experience was represented by the vision (mareh) of “the appearance”, and the vision of the (chazon) “prophetic history” that were both rejected. Both of those visions had found their fulfillment on October 22, 1844, and nineteen years later they were both rejected, for Jesus always identifies the end with the beginning.

در سال 1856، پیام لاودیکیه نخستین‌بار در جنبش میلری‌ها وارد شد، و این ورود با نور افزودهٔ «هفت زمان» همراه بود؛ اما هم تجربه‌ای که به‌وسیلهٔ درمان‌های مندرج در پیام لاودیکیه نمادپردازی شده بود، و هم پیامِ تاریخِ نبوی، در سال 1863 رد شدند. آن تجربه به‌وسیلهٔ رؤیا (mareh) از «ظهور» نمایان شده بود، و نیز رؤیای (chazon) «تاریخ نبوی» که هر دو رد شدند. هر دوی آن رؤیاها در 22 اکتبر 1844 به تحقق خود رسیده بودند، و نوزده سال بعد هر دوی آنها رد شدند، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز یکی می‌سازد.

On September 11, 2001, the test of the rebellions of 1863 and 1888, became again testing truth, for they were both connected to the old paths of Jeremiah. On that date the latter rain message arrived, and the test of 1919, also arrived, for in 1919, the false gospel of a Christ who is void of any prophetic relevance was set forth as a counterfeit “peace and safety” message. When the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001, verses one through three were fulfilled, and verses one through three represent the message of the “first voice”.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آزمونِ شورش‌های ۱۸۶۳ و ۱۸۸۸ بار دیگر به حقیقتِ آزمون‌کننده بدل شد، زیرا هر دوی آنها با طریق‌های قدیمِ ارمیا مرتبط بودند. در آن تاریخ، پیامِ بارانِ آخِر نیز فرا رسید، و آزمونِ ۱۹۱۹ نیز همچنین فرا رسید، زیرا در ۱۹۱۹، انجیلِ کاذبِ مسیحی که از هرگونه ربطِ نبوی تهی است، به‌عنوان پیامی جعلی از «سلامتی و ایمنی» عرضه شد. هنگامی که آن فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه، فصل هجده، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد، آیات ۱ تا ۳ تحقق یافت، و آیات ۱ تا ۳ نمایانگرِ پیامِ «صدای اول» هستند.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «اب یہ بات کہاں سے آ گئی کہ میں نے اعلان کیا ہے کہ نیویارک ایک مدّی لہر سے بہا دیا جائے گا؟ یہ میں نے کبھی نہیں کہا۔ میں نے یہ کہا ہے کہ جب میں وہاں ایک کے اوپر ایک بلند ہوتی ہوئی عظیم عمارتوں کو دیکھتی تھی، تو میں کہتی تھی، “کتنے ہولناک مناظر رونما ہوں گے جب خداوند اُٹھے گا تاکہ زمین کو سختی سے ہلا دے! تب مکاشفہ 18:1–3 کے الفاظ پورے ہوں گے۔” مکاشفہ کے اٹھارہویں باب کا پورا مضمون اس بات کی تنبیہ ہے کہ زمین پر کیا آنے والا ہے۔ لیکن نیویارک پر خصوصیت کے ساتھ کیا آنے والا ہے، اس کے بارے میں مجھے کوئی خاص روشنی نہیں دی گئی؛ صرف اتنا جانتی ہوں کہ ایک دن وہاں کی عظیم عمارتیں خدا کی قدرت کے پلٹنے اور الٹ دینے سے ڈھا دی جائیں گی۔ مجھے دی گئی روشنی کے مطابق، میں جانتی ہوں کہ دنیا میں تباہی ہے۔ خداوند کا ایک لفظ، اس کی زبردست قدرت کا ایک لمس، اور یہ بھاری بھرکم ڈھانچے گر پڑیں گے۔ ایسے مناظر پیش آئیں گے جن کی ہیبت کا ہم تصور بھی نہیں کر سکتے۔» Review and Herald, July 5, 1906.

With the arrival of the angel of Revelation eighteen, the latter rain began to sprinkle, and the “prophetic debate” represented in Habakkuk chapter two, began. The debate was over two methodologies for understanding Bible prophecy, and a false and a true latter rain message. The debate ends when the “second voice” of Revelation eighteen arrives and identifies the beginning of God’s executive judgment upon modern Babylon, and calls God’s other flock out of Babylon. The arrival of the second voice marks the end of the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is represented by the fourth abomination, that in turn represents the fourth and final generation of Laodicean Adventism as bowing down to the sun, at the soon-coming Sunday law.

با آمدن فرشتهٔ مکاشفه هجده، بارانِ آخرین آغاز به باریدن کرد، و «مناظرهٔ نبوی» که در باب دوم حبقوق به تصویر کشیده شده است، آغاز شد. این مناظره دربارهٔ دو روش‌شناسی برای فهم نبوتِ کتاب‌مقدس، و نیز پیامی کاذب و پیامی راستین از بارانِ آخرین بود. این مناظره هنگامی پایان می‌پذیرد که «صدای دوم»ِ مکاشفه هجده فرا می‌رسد و آغاز داوری اجراییِ خدا را بر بابلِ مدرن مشخص می‌سازد، و دیگر گلهٔ خدا را از بابل فرا می‌خواند. آمدنِ صدای دوم، پایانِ تاریخِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را نشان می‌دهد؛ تاریخی که با رجاستِ چهارم نمایش داده شده است، و آن نیز به نوبهٔ خود نمایانگر نسلِ چهارم و نهاییِ اَدونتیسمِ لائودیکیه است که در برابر خورشید، در قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، سجده می‌کند.

The deathbed of apostate Protestantism, between the descent of the angel and the closed door of 1844, typified the deathbed of Laodicean Adventism between the descent of the angel and the closed door of the soon-coming Sunday law. The prophet from Judah was buried in the same grave as the lying prophet of Bethel, and when king Josiah initiated his reform, he stood before that very grave. The reformation of king Josiah, whose name represents “the foundations of God”, began when God began to lead His last day people back to the foundations on September 11, 2001. His reform had begun when the work of restoring the temple was taken up.

بسترِ مرگِ پروتستانتیسمِ مرتد، در فاصلهٔ میانِ نزولِ فرشته و درِ بستهٔ ۱۸۴۴، بسترِ مرگِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای را در فاصلهٔ میانِ نزولِ فرشته و درِ بستهٔ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع نمونه‌وار می‌ساخت. نبیِ یهودا در همان قبری دفن شد که نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل در آن بود، و هنگامی که پادشاه یوشیا اصلاحِ خویش را آغاز کرد، در برابرِ همان قبر ایستاد. اصلاحِ پادشاه یوشیا، که نامش نمایانگرِ «بنیادهای خدا» است، زمانی آغاز شد که خدا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز کرد قومِ ایامِ آخرِ خود را به‌سوی بنیادها بازگرداند. اصلاحِ او هنگامی آغاز شده بود که کارِ بازسازیِ هیکل از سر گرفته شد.

> And it came to pass in the eighteenth year of king Josiah, that the king sent Shaphan the son of Azaliah, the son of Meshullam, the scribe, to the house of the Lord, saying, Go up to Hilkiah the high priest, that he may sum the silver which is brought into the house of the Lord, which the keepers of the door have gathered of the people: And let them deliver it into the hand of the doers of the work, that have the oversight of the house of the Lord: and let them give it to the doers of the work which is in the house of the Lord, to repair the breaches of the house, Unto carpenters, and builders, and masons, and to buy timber and hewn stone to repair the house. Howbeit there was no reckoning made with them of the money that was delivered into their hand, because they dealt faithfully. And Hilkiah the high priest said unto Shaphan the scribe, I have found the book of the law in the house of the Lord. And Hilkiah gave the book to Shaphan, and he read it. And Shaphan the scribe came to the king, and brought the king word again, and said, Thy servants have gathered the money that was found in the house, and have delivered it into the hand of them that do the work, that have the oversight of the house of the Lord. And Shaphan the scribe showed the king, saying, Hilkiah the priest hath delivered me a book. And Shaphan read it before the king. And it came to pass, when the king had heard the words of the book of the law, that he rent his clothes. And the king commanded Hilkiah the priest, and Ahikam the son of Shaphan, and Achbor the son of Michaiah, and Shaphan the scribe, and Asahiah a servant of the king’s, saying, Go ye, inquire of the Lord for me, and for the people, and for all Judah, concerning the words of this book that is found: for great is the wrath of the Lord that is kindled against us, because our fathers have not hearkened unto the words of this book, to do according unto all that which is written concerning us. 2 Kings 22:3–13.

> और राजा योशिय्याह के अठारहवें वर्ष में ऐसा हुआ कि राजा ने अजलियाह के पुत्र, मशुल्लाम के पौत्र, शापान मुंशी को यह कहकर यहोवा के भवन में भेजा, कि महायाजक हिल्किय्याह के पास जा, ताकि वह उस चाँदी का हिसाब लगा ले जो यहोवा के भवन में लाई गई है, जिसे द्वार के रखवालों ने लोगों से इकट्ठा किया है। और वे उसे उन काम करनेवालों के हाथ में सौंप दें, जिन्हें यहोवा के भवन की देखरेख सौंपी गई है; और वे उसे उन काम करनेवालों को दें जो यहोवा के भवन में लगे हुए हैं, ताकि भवन की टूट-फूट की मरम्मत करें—बढ़इयों, राजमिस्त्रियों और गढ़ैयों को, और भवन की मरम्मत के लिये लकड़ी और तराशे हुए पत्थर खरीदें। तौभी, जो धन उनके हाथ में सौंपा गया था उसका उनसे कोई हिसाब नहीं लिया गया, क्योंकि वे विश्वासयोग्य होकर काम करते थे। तब महायाजक हिल्किय्याह ने शापान मुंशी से कहा, मैंने यहोवा के भवन में व्यवस्था की पुस्तक पाई है। और हिल्किय्याह ने वह पुस्तक शापान को दे दी, और उसने उसे पढ़ा। तब शापान मुंशी राजा के पास आया और राजा को समाचार देकर कहा, तेरे दासों ने उस धन को, जो भवन में पाया गया था, इकट्ठा करके उन काम करनेवालों के हाथ में सौंप दिया है जिन्हें यहोवा के भवन की देखरेख सौंपी गई है। फिर शापान मुंशी ने राजा को यह भी बताया, हिल्किय्याह याजक ने मुझे एक पुस्तक दी है। और शापान ने उसे राजा के सामने पढ़ा। और ऐसा हुआ कि जब राजा ने व्यवस्था की पुस्तक की बातें सुनीं, तब उसने अपने वस्त्र फाड़े। तब राजा ने याजक हिल्किय्याह, और शापान के पुत्र अहीकाम, और मीकायाह के पुत्र अकबोर, और शापान मुंशी, और राजा के एक सेवक असायाह को यह आज्ञा दी, कि जाओ, मेरे लिये, प्रजा के लिये, और सारे यहूदा के लिये, इस पाई हुई पुस्तक की बातों के विषय में यहोवा से पूछो; क्योंकि यहोवा का वह क्रोध, जो हम पर भड़क उठा है, बड़ा है, इस कारण कि हमारे पूर्वजों ने इस पुस्तक की बातों को सुनकर उनका पालन नहीं किया, कि जो कुछ हमारे विषय में लिखा है उसके अनुसार करें। 2 राजा 22:3–13।

The prediction that a child would be born named Josiah, identifies September 11, 2001, when the mighty angel descended and led His last-day people back to the old paths. That descent had been typified by the descent of the same angel on August 11, 1840. Both descents marked a fulfillment of a prophecy of Islam. The historical figure whose name is associated with identifying in advance, and publishing the advance prediction of the fulfillment of the time prophecy of Islam found in Revelation chapter nine verse fifteen, was Josiah.

یہ پیشگوئی کہ یوسیاہ نامی ایک بچہ پیدا ہوگا، 11 ستمبر 2001ء کی نشان دہی کرتی ہے، جب وہ زورآور فرشتہ نازل ہوا اور اپنے آخری ایّام کے لوگوں کو قدیم راہوں کی طرف واپس لے گیا۔ اس نزول کی تمثیل اسی فرشتے کے 11 اگست 1840ء کے نزول سے پیشگی طور پر کی گئی تھی۔ دونوں نزول اسلام سے متعلق ایک پیشگوئی کی تکمیل کا نشان تھے۔ وہ تاریخی شخصیت جس کا نام پیشگی تعین کرنے اور مکاشفہ باب 9 آیت 15 میں مذکور اسلام کی زمانی پیشگوئی کی تکمیل کی پیشگی پیشین گوئی شائع کرنے کے ساتھ وابستہ ہے، یوسیاہ تھا۔

In both descents of the angel of Revelation chapter ten or eighteen, the name “Josiah” is marked. Josiah Litch presented the message of Islam that was fulfilled on August 11, 1840, and on September 11, 2001 the prophecy of the birth of a child named Josiah, that had been set forth by the disobedient prophet in the history of Jeroboam, was fulfilled in Laodicean Adventism as the angel led His last-day people back to the foundational history where the confrontation of the disobedient prophet and Jeroboam had met its fulfillment. The biblical testimony identified a prediction of a Josiah to come, and when the history typified by the disobedient prophet was repeated in 1844, his prediction of the name was once again placed into the prophetic narrative.

در هر دو نزولِ فرشته در باب دهم یا هجدهمِ مکاشفه، نام «یوشیا» مشخص شده است. یوشیا لیچ پیامِ اسلام را عرضه کرد که در 11 اوت 1840 به انجام رسید، و در 11 سپتامبر 2001 نبوتِ تولدِ طفلی به نام یوشیا، که نبیِ نافرمان در تاریخِ یربعام آن را مطرح ساخته بود، در اَدوِنتیسمِ لائودیکیه به انجام رسید، آنگاه که فرشته قومِ ایامِ آخرِ خود را به آن تاریخِ بنیادی بازگردانید؛ همان‌جا که رویاروییِ نبیِ نافرمان و یربعام به تحققِ خود رسیده بود. شهادتِ کتاب‌مقدسی پیشگوییِ یوشیایی را که باید می‌آمد مشخص ساخته بود، و هنگامی که تاریخی که نبیِ نافرمان نمونه‌وارِ آن بود در 1844 تکرار شد، پیشگوییِ او دربارهٔ آن نام بار دیگر در درونِ روایتِ نبوی جای داده شد.

On September 11, 2001, the Lion of the tribe of Judah led His last-day people back to Jeremiah’s old paths, which represented the forty-six years in which the Messenger of the Covenant had erected a temple to suddenly come to on October 22, 1844. Josiah had discovered the curse of Moses as he initiated the work of repairing the temple. The work of the one hundred and forty-four thousand is represented by Isaiah as a work of restoration.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، شیرِ سبطِ یهودا قومِ ایامِ آخرِ خود را به طریق‌های قدیمِ ارمیا بازگردانید؛ طریق‌هایی که نمودارِ چهل و شش سالی بودند که در طی آن، رسولِ عهد، هیکلی را بنا کرده بود تا به‌ناگاه در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بدان وارد شود. یوشیا، آنگاه که کارِ تعمیرِ هیکل را آغاز کرد، لعنتِ موسی را کشف نمود. کارِ یکصد و چهل و چهار هزار تن، به‌وسیلهٔ اشعیا، به‌عنوانِ کاری از جنسِ احیا و مرمت به تصویر کشیده شده است.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> و ایشان ویرانه‌های کهن را بنا خواهند کرد، خرابی‌های پیشین را برپا خواهند ساخت، و شهرهای ویران، یعنی خرابه‌های نسل‌های بسیار را مرمت خواهند نمود. اشعیا ۶۱:۴.

The work of Josiah in repairing and restoring the temple, is the work Isaiah identifies is accomplished by God’s last-day people, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived. That work was also typified by those who came out of Babylon in the time of Ezra.

کار یوشیا در تعمیر و احیای هیکل، همان کاری است که اشعیا آن را کاری می‌شناسد که به‌وسیلهٔ قوم خدا در ایام آخر به انجام می‌رسد؛ زیرا همهٔ انبیا دربارهٔ ایام آخر بیش از روزگار خود سخن گفته‌اند. آن کار همچنین به‌وسیلهٔ کسانی که در زمان عزرا از بابل بیرون آمدند، به‌صورت نمادین پیش‌نمایی شده بود.

> For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:9.

> زیرا ما بندگان بودیم؛ با این همه، خدای ما ما را در بندگی‌مان ترک نکرده است، بلکه در نظر پادشاهان فارس رحمت خود را بر ما گسترانیده است، تا ما را حیاتی تازه بخشد، و خانهٔ خدای ما را برپا دارد، و ویرانی‌های آن را مرمت نماید، و در یهودا و در اورشلیم حصاری به ما عطا کند. عزرا ۹:۹

The work carried on by Ezra was accomplished when they had come out of Babylon, and it represents the work of temple restoration Josiah was doing, the work identified by Isaiah of God’s last-day people, and it began on September 11, 2001. In the Revelation John also identifies that work.

وہ کام جو عزرا کے ذریعے انجام پایا، اُس وقت مکمل ہوا جب وہ بابل سے نکل آئے تھے، اور وہ اُس ہیکل کی بحالی کے کام کی نمائندگی کرتا ہے جو یوسیاہ انجام دے رہا تھا؛ یہی وہ کام ہے جسے یسعیاہ نے خدا کے آخری زمانہ کے لوگوں کا کام قرار دیا، اور یہ 11 ستمبر 2001 کو شروع ہوا۔ مکاشفہ میں یوحنا بھی اسی کام کی نشان دہی کرتا ہے۔

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 10:8–11:3.

> اور جو آواز آسمان سے میں نے سنی تھی، اُس نے پھر مجھ سے کلام کیا اور کہا، جا، اُس فرشتے کے ہاتھ سے جو سمندر اور زمین پر کھڑا ہے، اُس چھوٹی کتاب کو لے لے جو کھلی ہوئی ہے۔ پس میں اُس فرشتے کے پاس گیا اور اُس سے کہا، وہ چھوٹی کتاب مجھے دے دے۔ اُس نے مجھ سے کہا، اِسے لے لے اور کھا جا؛ یہ تیرے پیٹ کو کڑوا کرے گی، لیکن تیرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی ہوگی۔ چنانچہ میں نے وہ چھوٹی کتاب فرشتے کے ہاتھ سے لے لی اور اُسے کھا گیا؛ اور وہ میرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی تھی، لیکن جونہی میں نے اُسے کھایا، میرا پیٹ کڑوا ہو گیا۔ پھر اُس نے مجھ سے کہا، تجھے بہت سے لوگوں اور قوموں اور زبانوں اور بادشاہوں کے سامنے پھر نبوت کرنی ضرور ہے۔ اور مجھے ایک ناپنے کی چھڑی دی گئی جو عصا کے مانند تھی؛ اور فرشتہ کھڑا ہوا اور کہنے لگا، اٹھ اور خدا کے ہیکل اور قربان گاہ اور اُن کو ناپ جو اُس میں عبادت کرتے ہیں۔ لیکن جو صحن ہیکل کے باہر ہے، اُسے چھوڑ دے اور اُسے نہ ناپ، کیونکہ وہ غیر قوموں کو دے دیا گیا ہے؛ اور وہ مقدس شہر کو بیالیس مہینے تک پاؤں تلے روندیں گے۔ اور میں اپنے دو گواہوں کو اختیار دوں گا، اور وہ ٹاٹ اوڑھے ہوئے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک نبوت کریں گے۔ مکاشفہ 10:8–11:3۔

In this passage John represents the Millerites who had eaten the message that was in the angel’s hand when He descended on August 11, 1840, but who had also suffered the bitter disappointment of October 22, 1844. Standing at the bitter disappointment of 1844, John was told that he, as a symbol of God’s last-day people, must repeat the experience represented by 1840 to 1844, thus pointing forward to September 11, 2001, and unto the soon coming Sunday law. He was told “Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings,” representing the whole world being lightened when the angel descends in Revelation eighteen, when the history of Revelation chapter ten is repeated—“line upon line.”

در این passage، یوحنا نمایندۀ میلریت‌هاست که آن پیامی را که در دست فرشته بود، هنگامی که او در 11 اوت 1840 فرود آمد، خورده بودند، اما همچنین تلخ‌کامیِ نومیدیِ 22 اکتبر 1844 را نیز چشیده بودند. یوحنا که در نقطۀ آن نومیدیِ تلخِ 1844 ایستاده بود، به او گفته شد که او، به‌عنوان نمادی از قوم خدا در ایام آخر، باید تجربه‌ای را که سال‌های 1840 تا 1844 نمایانگر آن بودند، دوباره تکرار کند؛ و بدین‌سان به 11 سپتامبر 2001 و تا قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد اشاره شود. به او گفته شد: «تو را می‌باید بار دیگر دربارۀ اقوام و امت‌ها و زبان‌ها و پادشاهانِ بسیار نبوت نمایی»، که نمایانگر روشن‌شدن تمام جهان است هنگامی که فرشته در مکاشفه هجده فرود می‌آید، زمانی که تاریخِ باب دهمِ مکاشفه تکرار می‌شود—«line upon line.»

In connection with identifying the history that would be repeated when God’s last day people prophesied again, John was told to “rise and measure” the temple of God. His “measuring” was specifically identified, for he had been placed in the year of 1844, where his stomach was made bitter by the disappointment of October, 22. He was told to measure the temple, but to leave off the courtyard, which he was informed represented the time of the Gentiles, when they would trample down the courtyard for twelve hundred and sixty years. The twelve hundred and sixty years ended in 1798. John was to begin his measuring in 1798, and leave off the previous twelve hundred and sixty years, where the spiritual temple and spiritual Jerusalem had been trodden down. He was standing at the disappointment of 1844, so from 1798 to 1844, is forty-six years. Those forty-six years represent the temple.

در ارتباط با شناسایی تاریخی که هنگامی تکرار می‌شد که قوم ایام آخر خدا بار دیگر نبوت می‌کردند، به یوحنا گفته شد که «برخیز و هیکل خدا را اندازه بگیر». این «اندازه‌گیریِ» او به‌طور مشخص معیّن شد، زیرا او در سال ۱۸۴۴ قرار داده شده بود، جایی که شکمش از یأس و ناامیدیِ ۲۲ اکتبر تلخ گردید. به او گفته شد که هیکل را اندازه بگیرد، اما صحن را واگذارد، که به او اعلام شده بود نمایانگر زمان امت‌هاست، هنگامی که آنان صحن را به مدت هزار و دویست و شصت سال پایمال خواهند کرد. هزار و دویست و شصت سال در ۱۷۹۸ به پایان رسید. یوحنا می‌بایست اندازه‌گیری خود را از ۱۷۹۸ آغاز کند و آن هزار و دویست و شصت سالِ پیشین را، که در طی آن هیکل روحانی و اورشلیم روحانی پایمال شده بودند، کنار بگذارد. او در هنگام یأس و ناامیدیِ ۱۸۴۴ ایستاده بود؛ پس از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، چهل و شش سال است. آن چهل و شش سال نمایانگر هیکل است.

When John, as God’s last-day people were to prophesy again, as they had done from 1840 to 1844, they would begin when the angel descended at the fulfillment of a prophecy of Islam. Their work of prophesying again would require a work of measuring the temple, and that work would represent an investigation of the “old paths”, which was the history represented by the “temple”, which began at the time of the end in 1798, and ended with the great disappointment of 1844. As they began their work of investigating Jeremiah’s old paths, which is John’s “temple of forty-six years”, the curse of Moses was found in the rubbish scattered all over the temple, and the prediction of the Josiah to come was fulfilled. The work of Josiah is also identified again by Isaiah:

လူမျိုးအဆုံးကာလ၌ ဘုရားသခင်၏လူတော်တို့သည် ယောဟန်ကဲ့သို့ တဖန် ပရောဖက်ပြုရမည်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ၁၈၄၀ မှ ၁၈၄၄ အထိ သူတို့ ပြုခဲ့ကြသည့်အတိုင်းပင်၊ သူတို့သည် အစ္စလာမ်နှင့်စပ်လျဉ်းသော ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ရပ် ပြည့်စုံလာသည့်အချိန်၌ ကောင်းကင်တမန် ဆင်းသက်လာသောအခါ စတင်ကြမည်။ သူတို့၏ တဖန် ပရောဖက်ပြုခြင်းအမှုမှာ ဗိမာန်တော်ကို တိုင်းတာခြင်းအမှုတစ်ရပ်ကို လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအမှုသည် “လမ်းဟောင်းများ” ကို စုံစမ်းရှာဖွေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုမည်ဖြစ်သည်။ ထို “လမ်းဟောင်းများ” သည် “ဗိမာန်တော်” ဟူ၍ ကိုယ်စားပြုထားသော သမိုင်းဖြစ်ပြီး၊ ၁၇၉၈ ခုနှစ် အဆုံးကာလ စတင်ချိန်မှ စ၍ ၁၈၄၄ ခုနှစ်ရှိ အလွန်ကြီးမားသော စိတ်ပျက်ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရမိ၏ လမ်းဟောင်းများကို စုံစမ်းလေ့လာသည့် အမှုကို စတင်သောအခါ၊ ယောဟန်၏ “လေးဆယ့်ခြောက်နှစ်ကြာ တည်ဆောက်ခဲ့သော ဗိမာန်တော်” ကို စစ်ဆေးသကဲ့သို့၊ မောရှေ၏ ကျိန်စာကို ဗိမာန်တော်အနှံ့အပြား ပျံ့နှံ့ကျနေသော အပျက်အစီးများထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး၊ လာမည့် ယောရှိမင်းနှင့်စပ်လျဉ်းသော ဟောကိန်းသည်လည်း ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ယောရှိ၏ အမှုကို ဟေရှာယကလည်း တဖန် ဖော်ပြထားသည်။

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> و آنان که از تو خواهند بود، خرابه‌های کهن را بنا خواهند کرد؛ و تو بنیادهای نسل‌های بسیار را برپا خواهی داشت؛ و تو «مرمت‌کنندهٔ شکاف» و «بازگردانندهٔ راه‌ها برای سکونت» نامیده خواهی شد. اشعیا 58:12.

God’s last-day people were to restore the “paths to dwell in,” which are Jeremiah’s “old paths”. They were to rebuild the old waste places, as the workers in Josiah and Ezra’s histories were accomplishing. They were to employ the methodology of “line upon line,” for they would not simply “raise up” the foundational history of Adventism, that is represented by the temple of forty-six years, but in doing so they were to “raise up the foundations of many generations.” They were to identify that every reform movement represents a foundational work, that “line upon line,” identifies the last-day foundations of 1798 to 1844. They were to repair “the breach,” and the breach represents the initial break in a vessel or a wall that opens the way for further disaster. The “breach” that was to be repaired was the rebellion of 1863.

قومِ ایّامِ آخرِ خدا می‌بایست «راه‌ها برای سکونت» را احیا کنند، که همان «راه‌های قدیم» ارمیا است. ایشان می‌بایست خرابه‌های کهن را بازسازی کنند، همان‌گونه که کارگران در تاریخ‌های یوشیا و عزرا در حال انجام آن بودند. آنان می‌بایست از روش‌شناسیِ «حکم بر حکم» بهره گیرند، زیرا قرار نبود که صرفاً تاریخِ بنیانیِ ادونتیسم را «برپا سازند» ــ تاریخی که به‌وسیلهٔ آن معبدِ چهل‌وشش‌ساله نمود یافته است ــ بلکه در انجام این کار، می‌بایست «بنیادهای نسل‌های بسیار» را نیز «برپا سازند». ایشان می‌بایست تشخیص دهند که هر جنبشِ اصلاحی نمایانگرِ یک کارِ بنیانی است، و این‌که «حکم بر حکم»، بنیادهای ایّامِ آخر از 1798 تا 1844 را مشخص می‌سازد. آنان می‌بایست «شکاف» را مرمت کنند، و شکاف نمایانگرِ گسیختگیِ آغازین در یک ظرف یا یک دیوار است که راه را برای فاجعه‌ای بیشتر می‌گشاید. «شکافی» که می‌بایست مرمت می‌شد، عصیانِ 1863 بود.

When Josiah arrived on September 11, 2001 God’s last-day people returned to Jeremiah’s old paths and began to measure Millerite history. They discovered the “breach.” They identified the truth of the jewels of Miller’s dream as they built “the old waste places.” They discovered the “seven times,” as had Josiah, and they restored the truth of Leviticus twenty-six, and thus raised “up the former desolations.” When they restored the “first” and the “last” desolations of Leviticus twenty-six they then recognized that one finished in 1798 and the other in 1844. Thus their work of raising up the former desolations, was the very “rod” that was given to John that allowed him to measure the temple.

هنگامی که یوشیا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، قومِ آخرالزمانیِ خدا به راه‌های کهنِ ارمیا بازگشتند و سنجشِ تاریخِ میلری را آغاز کردند. آنان «شکاف» را کشف کردند. در حالی که «ویرانه‌های کهن» را بنا می‌کردند، حقیقتِ جواهراتِ رؤیای میلر را تشخیص دادند. همان‌گونه که یوشیا کرده بود، «هفت زمان» را کشف کردند، و حقیقتِ لاویان بیست‌وشش را اعاده نمودند، و بدین‌سان «ویرانی‌های پیشین» را برپا ساختند. هنگامی که «ویرانیِ نخستین» و «ویرانیِ آخرینِ» لاویان بیست‌وشش را اعاده کردند، آنگاه دریافتند که یکی در ۱۷۹۸ به پایان رسیده و دیگری در ۱۸۴۴. از این‌رو، کارِ ایشان در برپا ساختنِ ویرانی‌های پیشین، همان «عصا»یی بود که به یوحنا داده شد تا به‌وسیلهٔ آن هیکل را اندازه بگیرد.

The Lion of the tribe of Judah led His people back to the old paths, so they could find the latter rain message, and the latter rain message is the message of Islam of the third woe. When they ultimately discovered the two sacred tables of Habakkuk, as represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, they saw that the foundation included the “three woes” of Revelation chapter eight, and that the second woe had concluded in the foundational history where the Millerite temple had been erected. They then recognized that the understanding of the rule of triple application of prophecies had been previously put in place by the Lion of the tribe of Judah, in order that when they returned to Jeremiah’s old paths, they could recognize “the rest and the refreshing”, which is the latter rain message of the third woe, that is identified and established with the two witnesses of the first and second woes.

شیرِ قبیلۂ یہوداہ نے اپنی قوم کو قدیم راستوں کی طرف واپس لے گیا، تاکہ وہ بارِ آخر کے پیغام کو پا سکیں، اور بارِ آخر کا پیغام تیسرے افسوس کی اسلام کی خبر ہے۔ جب انہوں نے آخرکار حبقوق کی دو مقدس لوحیں دریافت کیں، جیسا کہ 1843 اور 1850 کے ابتدائی علمبردار چارٹس سے ممثَّل ہے، تو انہوں نے دیکھا کہ بنیاد میں مکاشفہ کے باب آٹھ کے “تین افسوس” شامل تھے، اور یہ کہ دوسرا افسوس اُس بنیادی تاریخ میں اختتام کو پہنچ چکا تھا جس میں میلرائیٹ ہیکل قائم کیا گیا تھا۔ پھر انہوں نے پہچان لیا کہ نبوتوں کے ثلاثی اطلاق کے قاعدے کی سمجھ پیشتر ہی شیرِ قبیلۂ یہوداہ کی طرف سے قائم کر دی گئی تھی، تاکہ جب وہ یرمیاہ کے قدیم راستوں کی طرف لوٹیں، تو وہ “راحت اور تازگی” کو پہچان سکیں، جو تیسرے افسوس کے بارِ آخر کے پیغام ہی کا نام ہے، اور جو پہلے اور دوسرے افسوس کے دو گواہوں کے ساتھ متعین اور ثابت کیا گیا ہے۔

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> «دښمن هڅه کوي چې د زموږ د وروڼو او خویندو ذهنونه د هغه کار څخه واړوي چې موخه یې دا ده چې یو قوم چمتو شي څو په دې وروستیو ورځو کې ودرېږي. د هغه مغالطې د دې لپاره جوړې شوې دي چې ذهنونه د دې وخت له خطرونو او دندو څخه واړوي. هغوی هغه رڼا چې مسیح د خپل قوم لپاره له آسمانه راوړه څو یوحنا ته یې ورکړي، هېڅ نه ګڼي. هغوی ښوونه کوي چې هغه صحنې چې زموږ په مخ کې پرتې دي، دومره اهمیت نه لري چې ځانګړې پاملرنه ورته وشي. هغوی د آسماني اصل حقیقت بې‌اغېزې کوي او د خدای قوم له خپلې تېرې تجربې څخه بې‌برخې کوي، او پر ځای یې دوی ته یوه درواغجنه پوهه ورکوي.»

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «این‌گونه می‌فرماید خداوند: بر سرِ راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های کهن بپرسید که راهِ نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید.» ارمیا 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «هیچ‌کس در پی آن نباشد که بنیان‌های ایمان ما را برکند—بنیان‌هایی که در آغاز کار ما به‌واسطهٔ مطالعهٔ دعا‌آمیزِ کلام و به‌واسطهٔ مکاشفه نهاده شد. ما در پنجاه سال گذشته بر این بنیان‌ها بنا کرده‌ایم. ممکن است کسانی گمان کنند که راهی تازه یافته‌اند و می‌توانند بنیادی استوارتر از آنچه نهاده شده است بگذارند. اما این فریبی عظیم است. هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است بگذارد.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> «در گذشته، بسیاری به ساختن ایمانی تازه و برپا داشتن اصولی نو دست یازیده‌اند. اما بنای ایشان تا چه مدت پابرجا ماند؟ به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره استوار نشده بود.»

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «آیا شاگردان نخستین نیز ناگزیر نبودند با گفته‌های آدمیان روبه‌رو شوند؟ آیا ایشان مجبور نبودند به نظریه‌های کاذب گوش فرا دهند، و سپس، پس از آنکه همه کارها را انجام دادند، استوار بایستند و بگویند: «زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است، بگذارد»؟ اول قرنتیان ۳:۱۱.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «پس باید آغازِ اطمینانِ خود را تا به انتها استوار نگاه داریم. کلماتِ قدرت از جانبِ خدا و از سویِ مسیح برای این قوم فرستاده شده است تا آنان را جزء به جزء از جهان بیرون آورده، به روشناییِ آشکارِ حقیقتِ حاضر هدایت کند. با لب‌هایی که به آتشِ مقدس لمس شده بود، خادمانِ خدا این پیام را اعلام کرده‌اند. کلامِ الهی مُهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است.» شهادت‌ها، جلد ۸، ص. ۲۹۶، ۲۹۷.

Back to Articles