Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eight

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودکیه — شمارهٔ هشت

Number Eight

شمارهٔ هشت

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> او علم را به که خواهد آموخت؟ و فهمِ تعلیم را به که خواهد فهمانید؟ به آنان که از شیر بازگرفته شده‌اند و از پستان جدا گردیده‌اند.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اینجا اندکی و آنجا اندکی. زیرا او با لب‌های لکنت‌آمیز و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به کسانی که به ایشان گفت: این است آرامشی که بدان می‌توانید خسته را آرامش بخشید؛ و این است تازگی و آسودگی. با این همه، نخواستند بشنوند.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

> Pero la palabra del Señor les fue mandamiento tras mandamiento, mandamiento tras mandamiento; línea tras línea, línea tras línea; un poco aquí, y otro poco allá; para que fueran, y cayeran hacia atrás, y fueran quebrantados, y enlazados, y apresados.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> اِس لئے اے ٹھٹھا کرنے والو، جو یروشلیم میں بسنے والی اِس قوم پر حکومت کرتے ہو، خُداوند کا کلام سُنو۔ کیونکہ تم نے کہا ہے، ہم نے موت کے ساتھ عہد باندھا ہے، اور پاتال کے ساتھ ہم نے معاہدہ کر لیا ہے؛ جب وہ اُمڈتا ہوا کوڑا گزرے گا تو ہم تک نہ پہنچے گا؛ کیونکہ ہم نے جھوٹ کو اپنی پناہ گاہ بنایا ہے، اور باطل کے نیچے ہم نے اپنے آپ کو چھپا لیا ہے۔ اِس لئے خُداوند خُدا یوں فرماتا ہے: دیکھو، مَیں صِیُّون میں بنیاد کے لئے ایک پتھر رکھتا ہوں، آزمایا ہوا پتھر، گراں قدر کونے کا پتھر، پُختہ بنیاد؛ جو ایمان لائے گا وہ جلدبازی نہ کرے گا۔ اور مَیں انصاف کو ڈوری، اور راستبازی کو شاقول ٹھہراؤں گا؛ اور اولے جھوٹ کی پناہ گاہ کو بہا لے جائیں گے، اور پانی چھپنے کی جگہ پر چھا جائیں گے۔ اور موت کے ساتھ تمہارا عہد منسوخ کیا جائے گا، اور پاتال کے ساتھ تمہارا معاہدہ قائم نہ رہے گا؛ جب وہ اُمڈتا ہوا کوڑا گزرے گا، تب تم اُس کے پاؤں تلے روندے جاؤ گے۔ یسعیاہ 28:9–18۔

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

مردان استهزاگری که بر اورشلیم حکومت می‌کنند، رهبران کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم هستند که اشعیا چند آیه پیش‌تر آنان را «مستانِ افرایم» و «تاجِ تکبّر» معرفی کرده بود. در پنطیکاست، پطرس به کسانی پاسخ داد که ادعا می‌کردند این پیام به‌وسیلهٔ مردان مست اعلام می‌شود. دورهٔ زمانیِ باران آخر دربارهٔ یک پیامِ راستین و یک پیامِ کاذبِ باران آخر است. پیامی که از جانب خداوند می‌آید، همواره دو طبقه از پرستندگان پدید می‌آورد، و هر دو طبقه نیز شراب می‌نوشند. پیامِ تقدیس‌شده، یا شرابِ تقدیس‌شده، همان چیزی است که در یوئیل از دهانِ بی‌ایمانان بریده می‌شود.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> بیدار شوید، ای مستان، و بگریید؛ و زاری کنید، ای همۀ میگساران، به‌سببِ شرابِ تازه؛ زیرا از دهان شما بریده شده است. یوئیل ۱:۵.

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

در فصل نخستِ یوئیل، باغبانانِ شریرِ تاکستان، که نمایانگرِ کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لائودکیه هستند، در ارتباط با «شرابِ تازه» که از دهانِ ایشان «منقطع» شده است، محکوم و داوری می‌شوند. خداوند، ریزشِ روحِ خود را در بارانِ آخر، که به‌وسیلهٔ «هدایا و هدایای نوشیدنی» نمادپردازی شده است، از آن باغبانانِ شریرِ مست منقطع ساخته یا بازداشته است.

> The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

> نذر اور مے کی قربانی خداوند کے گھر سے منقطع ہو گئی ہے؛ کاہن، یعنی خداوند کے خادم، ماتم کرتے ہیں۔ کھیت ویران ہو گیا، زمین نوحہ کرتی ہے؛ کیونکہ غلہ برباد ہو گیا ہے؛ نئی مے خشک ہو گئی ہے، اور تیل مضمحل ہو گیا ہے۔ اے کسانو، شرمندہ ہو؛ اے تاکستانوں کے نگہبانوں، گندم اور جو کے سبب واویلا کرو؛ کیونکہ کھیت کی فصل تباہ ہو گئی ہے۔ انگور کی بیل سوکھ گئی ہے، اور انجیر کا درخت مضمحل ہو گیا ہے؛ انار کا درخت، کھجور کا درخت بھی، اور سیب کا درخت، بلکہ میدان کے سب درخت مرجھا گئے ہیں؛ کیونکہ خوشی بنی‌آدم سے مرجھا کر جاتی رہی ہے۔ اے کاہنو، کمر باندھو اور ماتم کرو؛ اے مذبح کے خادمو، واویلا کرو؛ آؤ، ٹاٹ اوڑھے ساری رات پڑے رہو، اے میرے خدا کے خادمو؛ کیونکہ نذر اور مے کی قربانی تمہارے خدا کے گھر سے روک لی گئی ہے۔ روزہ کے لیے اپنے آپ کو مخصوص کرو، ایک مقدس اجتماع کا اعلان کرو، بزرگوں اور ملک کے سب باشندوں کو خداوند اپنے خدا کے گھر میں جمع کرو، اور خداوند سے فریاد کرو، ہائے اس دن پر! کیونکہ خداوند کا دن نزدیک ہے، اور وہ قادرِ مطلق کی طرف سے تباہی کی مانند آئے گا۔ کیا خوراک ہماری آنکھوں کے سامنے کاٹ نہیں دی گئی؟ ہاں، ہمارے خدا کے گھر سے خوشی اور شادمانی بھی؟ یوایل 1:9–16۔

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

جب یسعیاہ کے “افرائیم کے مے خوار” یوایل میں “بیدار” ہوتے ہیں، تو جن حالات میں وہ بیدار ہوتے ہیں وہ پچھلی بارش کا پیغام ہے—جو “نئی مے” کے طور پر ظاہر کیا گیا ہے۔ یہ خدا کی برگزیدہ عہدی قوم سے روک لیا گیا ہے۔ اس عبارت میں “غلہ” اناج کے لیے ایک عام لفظ ہے، اور خدا کا کلام آسمان کی روٹی ہے، اور اس عبارت میں وہ “ضائع” کر دیا گیا ہے۔

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

«شرابِ نو» پیامِ حقیقتِ حاضر است که در ۹/۱۱ فرا رسید. «شرابِ نو خشکیده است» و «منقطع شده است»، زیرا «شرابِ نو» تنها از سوی کسانی شناخته می‌شود که به «راه‌های کهن» ارمیا بازمی‌گردند؛ زیرا یک پیامِ «نو» همواره با پیامِ «کهن» در توافق است. واژه‌ای که به «خشکیده است» ترجمه شده، در زبان عبری به معنای «شرمنده شدن» است.

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

آنان که «شرمسار» می‌شوند، از موضوعات اصلی کتاب یوئیل و انبیا هستند. میگسارانِ افرایم از پیامِ بارانِ آخِرِ تقلبیِ خویش شرمسارند؛ پیامی که غالباً «سلامتی و امان» خوانده می‌شود. سه نمادِ غلّه، شرابِ تازه و روغن، نمایانگرِ پیامِ بارانِ آخِر است. بارانِ آخِر همچنین به‌منزلهٔ افاضهٔ روح‌القدس به تصویر کشیده می‌شود.

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

کامِ روحُ‌القدس این است که بر گناه و بر عدالت و بر داوری الزام و توبیخ آورد، و آن هم دقیقاً به همین ترتیب. کلامِ خدا بر گناه الزام می‌آورد و به‌وسیلهٔ «غله» نمادین شده است. در اختیار داشتنِ «شرابِ تازه» کسانی را مشخص می‌سازد که روحُ‌القدس را در اختیار دارند؛ همان روحی که به‌وسیلهٔ «باران» و نیز به‌وسیلهٔ «شراب» نمادین شده است، زیرا هم «باران» و هم «شراب» را به‌آسانی می‌توان به‌عنوان پیامی یا تعلیمی نشان داد.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

> با این همه، به شما راست می‌گویم که برای شما مفید است که من بروم؛ زیرا اگر نروم، تسلّی‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ امّا اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و چون او بیاید، جهان را دربارهٔ گناه، و عدالت، و داوری ملزم خواهد ساخت: دربارهٔ گناه، زیرا به من ایمان نمی‌آورند؛ دربارهٔ عدالت، زیرا نزد پدر خود می‌روم و دیگر مرا نخواهید دید؛ و دربارهٔ داوری، زیرا رئیس این جهان داوری شده است. هنوز چیزهای بسیار دارم که به شما بگویم، لیکن اکنون تحمّل آنها را ندارید. امّا چون او، یعنی روحِ راستی، بیاید، شما را به جمیع راستی هدایت خواهد کرد؛ زیرا از خود سخن نخواهد گفت، بلکه آنچه را بشنود، همان را خواهد گفت؛ و از امور آینده به شما خبر خواهد داد. یوحنا 16‏:7–13

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

مقصود یوئیل از «غله» کلام خداست که بر «گناه» ملزم می‌سازد. «عدالت» در کسانی ظاهر می‌گردد که انسانیت خویش را از طریق پیامِ حقیقتِ حاضر، که به‌صورت «شراب» «نو» (حقیقتِ حاضر) (پیام) نمود یافته است، با الوهیت پیوند داده‌اند. «روغن» نمادِ «داوری» است، زیرا «داوری» بر این اساس استوار است که آیا کسانی که داوری می‌شوند «روغن» دارند یا نه. غله و شراب نو و روغنِ یوئیل همان الزامِ بر گناه و عدالت و داوری است. همهٔ عناصرِ کارِ روح‌القدس در ارتباط با فرو‌ریزیِ بارانِ آخر، مجموعهٔ حقایقی را تشکیل می‌دهند که از ۹/۱۱، هنگامی که یوئیل به آنان فرمان می‌دهد «بیدار شوید!»، قرار است ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای را بیازمایند.

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

سه نمادِ پیامِ بارانِ آخر با پیام‌های سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده هم‌سویی دارند، و «دهقانان» باید «شرمسار» شوند و «باغبانانِ تاکستان» باید «زاری کنند». در یوئیل، قومِ خدا هرگز نباید شرمسار شوند.

> And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

> و شما خواهید دانست که من در میان اسرائیل هستم، و این‌که من یهوه خدای شما هستم و جز من دیگری نیست؛ و قوم من هرگز خجل نخواهند شد. یوئیل ۲:۲۷.

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

کشاورزان و باغبانان خجل‌اند و زاری می‌کنند، زیرا پیامِ بارانِ آخِرِ تقلبی که عرضه می‌دارند، از پدید آوردن حیات در تاکستانی که به ایشان سپرده شده بود تا از آن نگهداری کنند، ناتوان است. ادونتیسم از طریق نبیّهٔ خود می‌داند که خوانده شده بودند تا تجربهٔ بارانِ آخِر را به انجام رسانند، اما محصولِ مزارع خشکیده است. آنان به‌ویژه «برای گندم و برای جو» خجل‌اند و می‌گریند. هدیهٔ نوبرِ «جو» در روزِ قیامِ مسیح، فصلِ پنتیکاستی را آغاز کرد که در پنتیکاست، با هدیهٔ نوبرِ «گندم»ِ پنتیکاست، به پایان رسید. مستانِ افرایم خجل‌اند، زیرا در سوی نادرستِ فصلِ پنتیکاستی قرار دارند، فصلی که از 9/11 تا قانونِ یکشنبه تکرار می‌شود، هنگامی که بارانِ آخِر در حال باریدن است.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> «بسیاری تا حد زیادی در دریافت باران نخستین قصور ورزیده‌اند. آنان همهٔ فوایدی را که خدا بدین‌سان برای ایشان فراهم کرده است، به دست نیاورده‌اند. انتظار دارند که این کمبود به‌وسیلهٔ باران آخر جبران شود. هنگامی که غنی‌ترین فراوانیِ فیض عطا گردد، قصد دارند دل‌های خود را بگشایند تا آن را دریافت کنند. آنان دچار اشتباهی هولناک هستند. کاری که خدا با بخشیدن نور و معرفت خویش در دل انسان آغاز کرده است، باید پیوسته به پیش رود. هر فردی باید ضرورت شخصیِ خود را دریابد. دل باید از هر آلودگی تهی شود و برای سکونت روح پاک گردانیده شود. شاگردان نخستین به‌واسطهٔ اعتراف به گناه و ترک آن، به‌واسطهٔ دعای مشتاقانه و تقدیم خویشتن به خدا، خود را برای ریزش روح‌القدس در روز پنتیکاست آماده ساختند. اکنون نیز همان کار، اما به درجه‌ای بزرگ‌تر، باید انجام شود. در آن زمان، عامل انسانی فقط می‌بایست برکت را بطلبد و منتظر خداوند بماند تا کاری را که دربارهٔ اوست کامل سازد. این خداست که کار را آغاز کرد، و او کار خویش را به انجام خواهد رسانید و انسان را در عیسی مسیح کامل خواهد ساخت. اما نباید نسبت به فیضی که باران نخستین نمایانگر آن است، هیچ غفلتی روا داشته شود. تنها کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتری دریافت خواهند کرد. اگر ما روزانه در نمودِ فضایل فعالِ مسیحی پیشرفت نکنیم، ظهورات روح‌القدس را در باران آخر تشخیص نخواهیم داد. ممکن است آن بر دل‌های پیرامون ما فرو ریزد، اما ما آن را تشخیص نخواهیم داد و دریافت نخواهیم کرد.» شهادت‌ها برای خادمان، ۵۰۶، ۵۰۷.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

در چارچوب آن خطّی که خواهر وایت آن را «فصل پنتیکاستی» می‌نامد، «باران نخستین» عبارت بود از دمیدنِ مسیح بر شاگردان پس از آن‌که، بعد از قیام خود، از دیدار آسمانی خویش فرود آمد. «باران آخر» در این زمینه، پنتیکاست بود. در آلفای فصل پنتیکاستی، چند قطره بر شاگردان دمیده شد، و در امگا، شاگردانی که بر ایشان دمیده شده بود، با زبان‌های آتشین به تمامی جهان سخن می‌گفتند. تجلّی روح‌القدس در آغاز و در پایان. الوهیت در آغاز، روح‌القدس را از طریق یک پیام به بشریت منتقل می‌ساخت؛ و در پایان، الوهیت و انسانیتِ متحد، آن‌گونه که به‌وسیله زبان‌ها (انسانیت) و آتش (الوهیت) نمود یافته است، روح‌القدس را از طریق یک پیام به بشریت منتقل می‌کنند. تقدیمِ بافهٔ نوبرِ جو در آغاز، با قیام مسیح هم‌راستا است، و دو قرص نانِ گندم در تقدیمِ نوبرِ پنتیکاست، با پنتیکاست هم‌راستا است.

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

آن دو قرص نان تنها قربانی‌ای بودند که خمیرمایه را در بر داشتند، که نماد گناه است. آن قرص‌ها پخته شده بودند؛ ازاین‌رو نمایانگر زدوده شدن گناه بودند، اما در عین حال این حقیقت را برقرار می‌داشتند که دو قرص نانِ جنبانده‌شده که نمایندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار بودند، مردان و زنانی بودند که گناهکار بودند، اما به‌وسیلهٔ رسول عهد در باب سوم ملاکی از آن گناهان پاک گردیده بودند. بنابراین، آلفای فصل پنطیکاست نمایانگر نان آسمان بود که شاگردان خویش را تعلیم می‌داد، و اُمگای آن فصل همان شاگردان را به‌صورت دو قرص نان مجسم می‌ساخت که به سوی آسمان افراشته شدند. پس نمادِ الوهیت و انسانیت در زبان‌های آتش، و افراشتنِ هدیۀ جنبانیدنی که نشانگر بردن پیام به جهان به‌وسیلهٔ شاگردان بود، با یکدیگر متحد می‌شوند تا این حقیقت را مشخص سازند که یکصد و چهل و چهار هزار باید همچون قربانی‌ای برافراشته شوند که عیسی مسیح را به‌طور کامل نمایندگی می‌کند، و عیسی مسیح نمایانگر آن است که الوهیتِ متحد با انسانیت گناه نمی‌کند.

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

«پذیرفتنِ بارانِ اوّل» را ترک کردن، در حالی که انتظار می‌رود «آن کمبودِ» «همهٔ برکاتی که خدا» همراه با «بارانِ اوّل» «فراهم کرده بود» «به‌وسیلهٔ بارانِ آخر جبران شود»، «اشتباهی هولناک» است. بارانِ اوّل همان «طریق‌های قدیم» در ارمیاست که در 9/11 به‌عنوان راهی که باید در آن سلوک کرد، شناسایی شد. این «اشتباهی هولناک» است و نیز فریبی عظیم که مردم را به این اندیشه می‌کشاند که دارای پیامی از بارانِ آخر هستند که بر صخره بنا شده است، اما سرانجام درمی‌یابند که پیامشان بر ریگ بنا شده بود.

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

پطرس شرم نداشت که در بازنماییِ خویش از آن یکصد و چهل و چهار هزار در دورهٔ بارانِ آخر، به‌صراحت توضیح دهد که چه کسانی مست بودند و چه کسانی مست نبودند. همهٔ انبیا دربارهٔ ایامِ آخر سخن می‌گویند، و یوئیل «مستانِ افرایم» را چنین شناسایی می‌کند که بیدار می‌شوند و با شواهدی روشن روبه‌رو می‌گردند که امتیازِ این‌که قومی باشند که فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم را تحتِ قدرتِ بارانِ آخر اعلام می‌کردند، برای همیشه از ایشان گرفته شده است. آن یکصد و چهل و چهار هزار، در دورهٔ بارانِ آخر، از 11/9 تا قانونِ یکشنبه، پرورش یافته و مُهر می‌شوند. آنان کسانی هستند که هر جا بره برود، از او پیروی می‌کنند.

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

پطرس در پنطیکاست نمایانگر کسانی است که پیام بارانِ آخِر را اعلام می‌کنند؛ پیامی که او آن را بر کتاب یوئیل بنا می‌نهد. یهودیانی که در سراسر تاریخ خود مسئولیت نگاه‌داشتنِ پنطیکاست را بر عهده داشتند، از سوی پطرس آگاه می‌شدند که اکنون آن پنطیکاستی که همهٔ پنطیکاست‌های پیشین به سوی آن اشاره می‌کردند، در حال تحقق است. یهودیان، همچون مستانِ افرایم، چنان از شرابِ بابل مست بودند که پطرس و آن یازده تن را، در حالی که آنان پیام بارانِ آخِر را در چارچوبِ کتاب یوئیل عرضه می‌کردند، به مستی متهم ساختند. هنگامی که مستانِ افرایم در آیهٔ پنجِ فصل نخستِ یوئیل «بیدار می‌شوند»، با فرایندِ آزمونِ بارانِ آخِر روبه‌رو می‌گردند؛ جایی که دو گروه پدید می‌آیند. در این فرایندِ آزمون، یک گروه پیامِ بارانِ آخِر را تشخیص می‌دهد و گروهِ دیگر آن را تشخیص نمی‌دهد.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “ما نباید در انتظار بارانِ آخِر بمانیم. این باران بر همهٔ کسانی می‌آید که شبنم و بارش‌های فیضی را که بر ما فرو می‌ریزد، تشخیص دهند و از آنِ خود سازند. هنگامی که پاره‌های نور را گرد می‌آوریم، هنگامی که رحمت‌های یقینیِ خدا را ارج می‌نهیم، خدایی که دوست دارد ما به او اعتماد کنیم، آنگاه هر وعده به انجام خواهد رسید. «زیرا چنان‌که زمین غنچهٔ خود را بیرون می‌آورد، و باغ روییدنی‌های کاشته‌شده در آن را می‌رویاند، همچنین خداوند یهوه عدالت و حمد را پیش روی همهٔ امت‌ها خواهد رویانید.» اشعیا ۶۱:‏۱۱. تمامی زمین باید از جلال خدا پر گردد.” تفسیری بر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ص. ۹۸۴.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

«شناسایی کردن» یعنی «به یاد آوردن یا بازیافتنِ معرفت»؛ زیرا پیامِ بارانِ آخر از طریقِ تاریخ‌های مقدسِ گذشته که تاریخِ بارانِ آخر را به تصویر می‌کشند، شناخته می‌شود. تاریخِ پطرس در پنتیکاست در درونِ ساختارِ تاریخی‌ای قرار داده شده بود که یوئیل آن را بیان کرده بود. زمینهٔ یوئیل همراه با تحققِ آن به‌وسیلهٔ پطرس، دو شاهد بر تاریخِ فریادِ نیمه‌شبِ ۱۸۴۴ فراهم می‌آورد. این سه شاهد (و دیگران) باید به‌عنوان نمونه‌هایی از تاریخ، زمینه، و پیامِ بارانِ آخر «شناخته شوند».

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

وقتی مسیح پس از آن‌که صعود کرد و سپس بازگشت، بر شاگردان دمید، این همچون «چند قطره» پیش از ریزش عظیم در پنطیکاست بود. در آغاز و در پایان، ظهوری از ریخته‌شدن روح‌القدس وجود داشت. آن چند قطره از مسیح به شاگردانش، آلفای فصل پنطیکاست است که با اُمگا و با ریخته‌شدن پیام از شاگردان به جهان پایان می‌یابد. آلفا با تقدیم نوبرِ جو مشخص می‌شود و با تقدیم نوبرِ گندم به پایان می‌رسد. آغاز باران آخِر با فرو ریختن ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک در 11 سپتامبر مشخص شد. این، آغاز تاریخی را نشان می‌دهد که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود. 11 سپتامبر با تقدیم نوبرِ جو نمایانده شده است و قانون یکشنبه، نوبرِ گندم است.

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

مستانِ افرایم به این واقعیت بیدار می‌شوند که پادشاهی‌شان از ایشان گرفته خواهد شد و به قومی داده خواهد شد که ثمرات شایسته را بیاورند. یوئیل نافرمانیِ مستان را بدین‌گونه بیان می‌کند که «هدایای آردی» و «هدایای نوشیدنی» از خانهٔ خداوند منقطع شده است و نیز این‌که «شراب تازه» از دهان ایشان بریده شده است. «شراب تازه» در زبان عبری به آبِ فشردهٔ تازه اشاره دارد، اما «شراب»ی که مستان در آیهٔ پنج می‌نوشند، آبِ تخمیرشده است. دو نوع شراب وجود دارد که نمایانگر آموزه‌اند، و در سیاقِ یوئیل این آموزه، پیامِ بارانِ آخر است. مستانِ افرایم آبِ تخمیرشده نوشیده‌اند و از آبِ «تازه» و فشرده‌شدهٔ نو «منقطع» شده‌اند. دو نوع شراب نمایانگر دو پیامِ بارانِ آخر است، و مستان از پیامِ خالص «بریده» شده‌اند. واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «منقطع شدن» بر پایهٔ رسمِ کهنِ عهد بستن است که در آن حیوانات را قطعه‌قطعه می‌کردند و از میان پاره‌های آن‌ها عبور می‌نمودند. «منقطع شدن» یعنی مردود شمرده شدن به‌عنوان قومِ عهدِ خدا.

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

کتاب یوئیل قوم خدا را در ایام آخر معرفی می‌کند؛ قومی که با میلری‌ها آغاز می‌شود، آنان که در نتیجهٔ گشوده شدن کتاب دانیال در سال 1798 پدید آمدند، و با آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر به پایان می‌رسد، که ایشان نیز در نتیجهٔ گشوده شدن کتاب دانیال در سال 1989 پدید آمدند. در آغاز، ریزش روح‌القدس به‌وسیلهٔ دورهٔ زمانی از اجتماع اردویی اکزتر تا نومیدیِ 22 اکتبر 1844 به تصویر کشیده شد. آن تاریخ، مَثَلِ ده باکرهٔ متی بیست‌وپنج را به انجام رساند؛ مثلی که در تاریخ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، مو به مو، تکرار می‌شود.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم اَدْوِنتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «اغلب به مَثَلِ ده باکره ارجاع داده می‌شوم که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل به دقیق‌ترین وجه، کلمه‌به‌کلمه، تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و همانند پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> «جهانی هست که در شرارت، در فریب و گمراهی، و در همان سایۀ مرگ خفته است—خفته، خفته. چه کسانی دردِ جان را احساس می‌کنند تا آنان را بیدار سازند؟ چه آوازی می‌تواند به آنان برسد؟ ذهن من به آینده برده می‌شود، آنگاه که این ندا داده خواهد شد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید.” اما بعضی در به‌دست آوردن روغن برای تجدیدِ سوختِ چراغ‌های خود تأخیر خواهند کرد، و آنگاه بسیار دیر درمی‌یابند که شخصیت، که به‌وسیلۀ آن روغن نمود یافته است، قابل انتقال نیست. آن روغن، عدالتِ مسیح است. آن نمایندۀ شخصیت است، و شخصیت قابل انتقال نیست. هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برای دیگری فراهم سازد. هر کس باید برای خود شخصیتی به‌دست آورد که از هر لکۀ گناه پاک شده باشد.» Bible Echo, May 4, 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

کون ہیں جو ”ایک ایسی دنیا کو جو بدی میں پڑی ہوئی ہے“ ”بیدار کرنے کے لیے جانکاہ روحانی کرب محسوس کر رہے ہیں؟“ یوایل اس سوال کا جواب دیتا ہے:

> And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

> و واقع خواهد شد که هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت؛ زیرا بر کوه صهیون و در اورشلیم رهایی خواهد بود، چنان‌که خداوند گفته است، و نیز در باقی‌ماندگانی که خداوند ایشان را خواهد خواند. یوئیل ۲:۳۲.

We will continue these things in the following article.

ما این مطالب را در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

> «Ժամանակ առ ժամանակ, հարության օրվա կեսօրից ուշ, աշակերտներից երկուսը գնում էին Էմմաուս՝ Երուսաղեմից ութ մղոն հեռավորության վրա գտնվող մի փոքրիկ քաղաք։ Այս աշակերտները Քրիստոսի գործում աչքի ընկնող տեղ չէին ունեցել, սակայն Նրան անկեղծ հավատացողներ էին։ Նրանք եկել էին քաղաք՝ Պասեքը պահելու, և մեծապես շփոթված էին այն դեպքերից, որոնք վերջերս տեղի էին ունեցել։ Նրանք լսել էին այդ առավոտվա լուրը՝ Քրիստոսի մարմնի գերեզմանից հեռացվելու վերաբերյալ, ինչպես նաև այն կանանց վկայությունը, որոնք հրեշտակներին էին տեսել և հանդիպել էին Հիսուսին։ Այժմ նրանք վերադառնում էին իրենց տները՝ խորհելու և աղոթելու համար։ Տրտմությամբ նրանք շարունակում էին իրենց երեկոյան ճանապարհը՝ խոսելով դատաստանի և խաչելության տեսարանների մասին։ Երբեք առաջ նրանք այսքան ամբողջապես վհատված չէին եղել։ Անհույս և անհավատ, նրանք քայլում էին խաչի ստվերի մեջ»։

> “They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

> जब वे अपनी यात्रा में अधिक दूर न बढ़े थे, तब उनके साथ एक अपरिचित व्यक्ति आ मिला; परंतु वे अपने शोक और निराशा में इतने डूबे हुए थे कि उन्होंने उस पर ध्यानपूर्वक दृष्टि न डाली। वे अपनी बातचीत जारी रखते हुए अपने हृदय के विचार व्यक्त करते रहे। वे उन शिक्षाओं के विषय में तर्क-वितर्क कर रहे थे जो मसीह ने दी थीं, परंतु जिन्हें वे समझ पाने में असमर्थ प्रतीत होते थे। जब वे घटित घटनाओं की चर्चा कर रहे थे, तब यीशु उन्हें सांत्वना देने के लिए व्याकुल थे। उन्होंने उनका शोक देखा था; वे उन परस्पर-विरोधी, उलझनभरे विचारों को समझते थे, जो उनके मन में यह प्रश्न उत्पन्न कर रहे थे, क्या यह पुरुष, जिसने अपने आप को इतना अपमानित होने दिया, मसीह हो सकता है? उनका शोक रोका न जा सका, और वे रो पड़े। यीशु जानते थे कि उनके हृदय प्रेम में उन्हीं से बंधे हुए हैं, और वे उनकी आँखों के आँसू पोंछकर उन्हें आनंद और हर्ष से परिपूर्ण कर देना चाहते थे। परंतु पहले उन्हें वे शिक्षाएँ देनी थीं जिन्हें वे कभी न भूलते।

> “‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

> «او به ایشان گفت: این چه سخنانی است که در حین راه رفتن با یکدیگر ردّ و بدل می‌کنید و اندوهگین هستید؟ و یکی از ایشان که نامش کِلوپاس بود، در پاسخ به او گفت: آیا تنها تو در اورشلیم غریبی و از وقایعی که در این روزها در آنجا روی داده است، آگاه نشده‌ای؟» آنان نومیدی خود را دربارهٔ استاد خویش برای او بازگفتند، «که نبی‌ای بود توانا در کردار و گفتار در حضور خدا و تمامی قوم»؛ اما، به گفتهٔ ایشان، «رؤسای کَهَنه و حاکمان ما او را سپردند تا به مرگ محکوم شود، و او را مصلوب کردند.» با دل‌هایی سخت آزرده از نومیدی و با لب‌هایی لرزان، افزودند: «و حال آنکه ما امید داشتیم که او همان کسی باشد که اسرائیل را فدیه دهد؛ و گذشته از همهٔ اینها، امروز روز سوم است از زمانی که این وقایع رخ داده است.»

> “Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

> عجیب است که شاگردان سخنان مسیح را به یاد نیاوردند و درنیافتند که او رویدادهایی را که به وقوع پیوسته بود، پیشگویی کرده بود! آنان درنیافتند که بخش پایانیِ اعلام او نیز به همان‌سان که بخش نخست به‌راستی تحقق یافت، تحقق خواهد یافت؛ یعنی در روز سوم دوباره برخواهد خاست. این همان بخشی بود که می‌بایست به یاد می‌داشتند. کاهنان و حاکمان این را فراموش نکردند. در روزی «که پس از روزِ تهیه بود، رؤسای کاهنان و فریسیان نزد پیلاطس گرد آمدند و گفتند: آقا، به یاد داریم که آن گمراه‌کننده، هنگامی که هنوز زنده بود، گفت: پس از سه روز دوباره برخواهم خاست.» متی 27:62، 63. اما شاگردان این سخنان را به یاد نیاوردند.

> “‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

> «پس به ایشان گفت: ای بی‌خردان و سُست‌دلان در ایمان آوردن به آنچه همهٔ انبیا گفته‌اند؛ آیا مسیح را نمی‌بایست که این رنج‌ها را متحمل شود و به جلال خود داخل گردد؟» شاگردان در شگفت بودند که این غریب کیست که تا به ژرفای جان ایشان نفوذ می‌کند و با چنین شورمندی، عطوفت، و همدردی، و با چنین امیدبخشی سخن می‌گوید. برای نخستین بار از زمان خیانت به مسیح، آنان آغاز کردند که احساس امیدواری کنند. بارها با دقت به همراه خویش نگریستند و اندیشیدند که سخنان او همان سخنانی است که مسیح می‌گفت. از حیرت سرشار شدند، و دل‌های ایشان به تپشِ انتظارِ شادمانه درآمد.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

> «از موسی آغاز کرده، که خود الفبای تاریخ کتاب‌مقدس است، مسیح در تمامی کتب مقدّس آنچه را دربارهٔ خود بود، برای ایشان تفسیر نمود. اگر او نخست خود را بر آنان آشکار ساخته بود، دل‌هایشان سیر می‌شد. در پریِ شادیِ خویش، دیگر به هیچ چیز بیش از آن گرسنه نمی‌ماندند. امّا لازم بود که آنان شهادتی را که نمونه‌ها و نبوّت‌های عهد عتیق دربارهٔ او داده بودند، درک کنند. ایمان ایشان می‌بایست بر اینها استوار گردد. مسیح برای متقاعد ساختن آنان هیچ معجزه‌ای نکرد، بلکه نخستین کار او این بود که کتب مقدّس را توضیح دهد. آنان به مرگ او چون نابودیِ همهٔ امیدهای خویش نگریسته بودند. اکنون او از نوشته‌های انبیا نشان داد که همین امر، نیرومندترین دلیل برای ایمان ایشان بوده است.»

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> «Enseñando a estos discípulos, Jesús mostró la importancia del Antiguo Testamento como testimonio de Su misión. Muchos cristianos profesos descartan ahora el Antiguo Testamento, alegando que ya no tiene utilidad alguna. Pero tal no es la enseñanza de Cristo. Tan altamente lo estimaba, que en cierta ocasión dijo: “Si no oyen a Moisés y a los profetas, tampoco se persuadirán aunque alguno se levantare de los muertos”. Lucas 16:31.

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

> «این صدای مسیح است که از طریق آباء و انبیا، از ایام آدم تا صحنه‌های پایانی زمان، سخن می‌گوید. نجات‌دهنده در عهد عتیق به همان روشنی که در عهد جدید آشکار است، مکشوف می‌گردد. این نوری است که از گذشتهٔ نبوی می‌تابد و زندگی مسیح و تعالیم عهد جدید را با وضوح و زیبایی نمایان می‌سازد. معجزات مسیح برهانی بر الوهیت اوست؛ اما برهانی نیرومندتر بر اینکه او فدیه‌دهندهٔ جهان است، در سنجشِ نبوت‌های عهد عتیق با تاریخِ عهد جدید یافت می‌شود.»

> “Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

> «مسیح با استدلال از نبوت، به شاگردان خود تصوری درست از آنچه او می‌بایست در انسانیت باشد، عطا کرد. انتظار ایشان از مسیحایی که می‌بایست مطابق امیال انسان‌ها تخت و قدرت پادشاهی خود را به دست گیرد، گمراه‌کننده بوده است. این امر با درک صحیحِ فرود آمدن او از والاترین مقام به فروترین جایگاهی که می‌توان اشغال کرد، مداخله می‌کرد. مسیح خواهان آن بود که تصورات شاگردانش در هر جزء، پاک و راست باشد. آنان می‌بایست تا آنجا که ممکن است، درباره جامِ رنجی که برای او مقرر شده بود، آگاهی یابند. او به ایشان نشان داد که آن کشمکش هولناکی که هنوز قادر به درک آن نبودند، تحقق عهدی است که پیش از بنیان‌گذاری جهان بسته شده بود. مسیح می‌بایست بمیرد، همان‌گونه که هر متعدیِ شریعت، اگر در گناه ادامه دهد، باید بمیرد. همه این امور می‌بایست واقع شود، اما پایان آن شکست نبود، بلکه پیروزیِ جلال‌آمیز و جاودانه بود. عیسی به ایشان گفت که باید هر کوششی برای نجات جهان از گناه به عمل آید. پیروان او باید همان‌گونه که او زیست، زندگی کنند، و همان‌گونه که او عمل کرد، با تلاشی شدید و پایدار، عمل نمایند.»

> “Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

> «بدین‌سان، مسیح با شاگردان خود سخن گفت و ذهن ایشان را گشود تا کتب مقدّس را دریابند. شاگردان خسته بودند، امّا گفت‌وگو از شور و قوّت نیفتاد. کلمات حیات و اطمینان از لب‌های منجی فرو می‌ریخت. امّا هنوز چشمان ایشان بسته نگاه داشته شده بود. هنگامی که او از واژگونی اورشلیم برای آنان سخن می‌گفت، آنان با دیدگانی گریان به آن شهر محکوم به هلاکت می‌نگریستند. امّا هنوز اندک گمانی نداشتند که همسفر ایشان کیست. به خاطر نمی‌آوردند که موضوع گفت‌وگویشان در کنار آنان گام برمی‌دارد؛ زیرا مسیح چنان از خویشتن سخن می‌گفت که گویی شخصی دیگر است. آنان می‌پنداشتند که او یکی از کسانی است که در آن عید بزرگ حضور داشته و اکنون به خانهٔ خود بازمی‌گردد. او نیز همچون ایشان با احتیاط بر سنگ‌های ناهموار راه می‌رفت و گاه‌گاه همراه آنان برای اندکی استراحت درنگ می‌کرد. بدین‌گونه در آن راه کوهستانی پیش می‌رفتند، در حالی که آن یگانه‌ای که به‌زودی جایگاه خود را در دست راست خدا می‌گرفت، و می‌توانست بگوید: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من داده شده است»، در کنار آنان گام برمی‌داشت. متی 28:18.»

> “During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

> «در طول سفر، خورشید غروب کرده بود، و پیش از آن‌که مسافران به محل استراحت خود برسند، کارگرانِ مزارع کار خویش را ترک گفته بودند. هنگامی که شاگردان در آستانه ورود به خانه خود بودند، آن غریب چنان می‌نمود که گویی قصد دارد به سفر خود ادامه دهد. اما شاگردان به سوی او کشیده شدند. جان‌های ایشان مشتاق بود که بیش از این از او بشنوند. گفتند: «با ما بمان.» او در ظاهر دعوت را نپذیرفت، اما ایشان بر آن اصرار ورزیدند و التماس‌کنان گفتند: «نزدیک شام است و روز بسیار سپری شده است.» مسیح این درخواست را پذیرفت و «داخل شد تا با ایشان بماند.»»

> “Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

> «اگر شاگردان در اصرار بر دعوت خویش کوتاهی کرده بودند، هرگز نمی‌دانستند که همسفر ایشان همان خداوندِ برخاسته از مردگان است. مسیح هرگز مصاحبت خود را بر کسی تحمیل نمی‌کند. او به کسانی توجه می‌فرماید که به او نیاز دارند. با کمال میل به محقرترین خانه درخواهد آمد و پست‌ترین دل را شادمان خواهد ساخت. اما اگر آدمیان آن‌قدر بی‌اعتنا باشند که نه به میهمان آسمانی بیندیشند و نه از او بخواهند که نزد ایشان بماند، او به راه خود ادامه می‌دهد. بدین‌سان بسیاری دچار خسارتی عظیم می‌شوند. آنان مسیح را بیش از آنچه شاگردان در هنگامی که او در راه با ایشان گام می‌زد می‌شناختند، نمی‌شناسند.»

> “The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

> نانِ شامِ ساده به‌زودی آماده می‌شود. آن را پیش روی مهمان می‌نهند، که در صدرِ سفره جای گرفته است. اکنون او دست‌های خود را برای برکت دادنِ طعام پیش می‌آورد. شاگردان با شگفتی از جا برمی‌جهند. همسفرِ ایشان دست‌های خود را دقیقاً به همان گونه می‌گشاید که استادشان عادت داشت انجام دهد. بار دیگر می‌نگرند، و اینک، نشانِ میخ‌ها را در دست‌های او می‌بینند. هر دو در همان دم فریاد برمی‌آورند: این عیسیِ خداوند است! او از مردگان برخاسته است!

> “They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

> «آنان برمی‌خیزند تا خویشتن را بر پاهای او افکنند و او را پرستش کنند، اما او از برابر دیدگانشان ناپدید شده است. به جایی که آن یگانه ایستاده بود—آن که بدنش چندی پیش در قبر آرمیده بود—می‌نگرند و به یکدیگر می‌گویند: “آیا هنگامی که در راه با ما سخن می‌گفت و کتاب‌ها را بر ما می‌گشود، دل ما در اندرونمان نمی‌سوخت؟”»

> “But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

> «اما با این خبر عظیم که باید ابلاغ کنند، نمی‌توانند بنشینند و سخن بگویند. خستگی و گرسنگیِ ایشان از میان رفته است. غذای خود را نخورده وا می‌گذارند، و سرشار از شادی، بی‌درنگ بار دیگر در همان راهی که از آن آمده بودند روانه می‌شوند، و می‌شتابند تا این مژده را به شاگردان در شهر برسانند. در برخی جاها راه امن نیست، اما از شیب‌های تند بالا می‌روند و بر صخره‌های صاف می‌لغزند. نمی‌بینند و نمی‌دانند که در پناهِ همان کسی هستند که آن راه را با ایشان پیموده است. با عصای زیارت در دست، پیش می‌تازند و آرزو دارند تندتر از آنچه جرأت می‌کنند بروند. راه خود را گم می‌کنند، اما دوباره آن را می‌یابند. گاه دوان‌دوان و گاه لغزان، به پیش می‌شتابند، و همراهِ نادیدنیِ ایشان در تمام راه نزدیکِ ایشان است.»

> “The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

> «Шаб торик аст, аммо Офтоби Адолат бар онҳо медурахшад. Дилҳояшон аз шодӣ ба ҷастухез меоянд. Ба назар мерасад, ки онҳо дар ҷаҳони наве ҳастанд. Масеҳ Наҷотдиҳандаи зинда аст. Онҳо дигар барои Ӯ чун мурда мотам намегиранд. Масеҳ эҳьё шудааст — бозу боз инро такрор мекунанд. Ин аст паёме, ки онҳо ба андуҳзадагон мебаранд. Онҳо бояд ба онҳо саргузашти аҷиби роҳ ба Эммаусро нақл кунанд. Онҳо бояд бигӯянд, ки кӣ дар роҳ ба онҳо ҳамроҳ шуд. Онҳо бузургтарин паёмеро мебаранд, ки ҳаргиз ба ҷаҳон дода шудааст, паёми муждае, ки умедҳои хонаводаи башар барои замон ва барои абадият бар он такя дорад». The Desire of Ages, 795–801.

Back to Articles