Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Nine

کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و پنجاه و نهم

Unveiling the Three Angelic Touches in Daniel’s Vision: A Prophetic Revelation

گشودنِ سه لمسِ فرشته‌گون در رؤیای دانیال: مکاشفه‌ای نبوی

Author

Jeff Pippenger

Published

March 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapter ten Daniel is touched three times, and those three touches correspond to the three times Daniel personally experiences the “mareh,” vision. The first and last appearances were of Gabriel, the messenger of the Revelation of Jesus Christ. Gabriel is the one who takes the message from Christ, that was given Him by the Father, and delivers it to the prophet, who is to send it to the churches.

در باب دهم، دانیال سه بار لمس می‌شود، و آن سه لمس با سه باری مطابقت دارد که دانیال شخصاً «مَرئه»، یعنی رؤیا، را تجربه می‌کند. نخستین و آخرین ظهورها از آنِ جبرئیل بود، فرستادهٔ مکاشفهٔ عیسی مسیح. جبرئیل همان کسی است که پیامی را که پدر به مسیح داده بود، از مسیح می‌گیرد و آن را به نبی می‌رساند، تا او آن را به کلیساها بفرستد.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> لیکن میں تجھے وہ بات دکھاؤں گا جو کلامِ حق کی کتاب میں درج ہے؛ اور ان باتوں میں تمہارے سردار میکائیل کے سوا کوئی میرا ساتھ دینے والا نہیں۔ دانی ایل 10:21۔

Gabriel knows he is a created being, and this is why he straightly informed John not to worship him in the book of Revelation.

جبریل جانتا ہے کہ وہ ایک مخلوق ہے، اور اسی لیے اس نے مکاشفہ کی کتاب میں یوحنا کو صاف طور پر آگاہ کیا کہ وہ اس کی پرستش نہ کرے۔

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> و من بر پایهای او افتادم تا او را سجده کنم. و او به من گفت: زنهار چنین مکن؛ من هم‌خدمت تو هستم و از برادران تو که شهادت عیسی را دارند. خدا را سجده کن؛ زیرا شهادت عیسی روح نبوت است. مکاشفه 19:10.

The student of prophecy is therefore to understand that the reason Gabriel identifies that there is none above him in connection with what “is noted in the scripture of truth,” has a specific prophetic purpose. When he identifies the fact that only Christ understands the scriptures better than himself, he identifies Christ as “Michael your prince.” But Michael is not only a prince, he is the archangel.

ازاین‌رو، دانشجوی نبوت باید دریابد که سبب آن‌که جبرائیل تصریح می‌کند در ارتباط با آنچه «در کتابِ حقیقت مکتوب است» هیچ‌کس برتر از او نیست، دارای مقصودی نبویِ مشخص است. هنگامی که او این واقعیت را بیان می‌کند که تنها مسیح کتب مقدس را بهتر از او درک می‌کند، مسیح را به‌عنوان «میکائیل، امیرِ شما» معرفی می‌نماید. اما میکائیل فقط یک امیر نیست، بلکه رئیسِ فرشتگان است.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> لیکن میکائیلِ مقرب فرشتہ بھی، جب ابلیس سے جھگڑتے ہوئے موسیٰ کے جسم کے بارے میں بحث کر رہا تھا، اس پر گستاخانہ الزام لانے کی جرأت نہ کر سکا، بلکہ کہا، خداوند تجھے ملامت کرے۔ یہوداہ 7۔

All three touches are therefore angelic touches, and the three times Daniel experiences the “mareh,” vision it is angelic. The third time Daniel is touched it is to be strengthened, for previously, at the second touch he lost his strength.

پس هر سه لمس، لمس‌های فرشته‌وارند، و هر سه باری که دانیال «مَرْئَه»، یعنی رؤیا را تجربه می‌کند، این امر به‌واسطهٔ فرشته است. بار سوم که دانیال لمس می‌شود، برای آن است که تقویت گردد، زیرا پیش‌تر، در لمس دوم، قوت خود را از دست داده بود.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:18–20.

> پھر ایک بار وہ آیا اور مجھے چھوا، جو صورت میں ایک انسان کے مانند تھا، اور اُس نے مجھے تقویت بخشی، اور کہا، اے نہایت محبوب انسان، خوف نہ کر؛ تجھے سلامتی ہو؛ مضبوط ہو، ہاں، مضبوط ہو۔ اور جب اُس نے مجھ سے کلام کیا تو مجھے قوت ملی، اور میں نے کہا، میرا خداوند کلام کرے، کیونکہ تُو نے مجھے تقویت بخشی ہے۔ تب اُس نے کہا، کیا تُو جانتا ہے کہ میں تیرے پاس کیوں آیا ہوں؟ اور اب میں فارس کے رئیس سے لڑنے کو پھر جاؤں گا؛ اور جب میں روانہ ہو جاؤں گا، دیکھ، یونان کا رئیس آئے گا۔ دانی ایل 10:18–20۔

Gabriel reminds Daniel that he had “come to make” Daniel “understand what shall befall thy people in the latter days,” when he asked Daniel if he “knowest thou wherefore I come unto thee?” In agreement with what he had taught Daniel of the latter days, Gabriel then states that he would then “return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come.” He then begins the prophetic narrative of chapter eleven, that describes what befalls the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That prophetic narrative is placed in the context of the battle with “the prince of Persia” and “the prince of Grecia”.

جبرائیل دانیال را به یاد می‌آورد که هنگامی که از او پرسید: «آیا می‌دانی که چرا نزد تو آمده‌ام؟»، گفته بود «آمده‌ام تا» دانیال را «از آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد آگاه سازم». در هماهنگی با آنچه دربارهٔ ایام آخر به دانیال تعلیم داده بود، جبرائیل سپس بیان می‌کند که آنگاه «بازخواهم گشت تا با رئیس فارس جنگ کنم؛ و چون من بروم، اینک رئیس یونان خواهد آمد». سپس او روایت نبویِ باب یازدهم را آغاز می‌کند؛ روایتی که آنچه را در ایام آخر بر یکصد و چهل و چهار هزار واقع می‌شود، توصیف می‌نماید. آن روایت نبوی در چارچوب نبرد با «رئیس فارس» و «رئیس یونان» قرار داده شده است.

The actual history between Cyrus the Great and Alexander the Great was over two hundred years. But in the great earthquake of Revelation chapter eleven, the final movements are rapid ones, and as soon as the sixth kingdom is conquered by the counterfeit king of the north, the seventh kingdom, the ten kings, represented by Greece, immediately agree to give their kingdom unto the beast.

تاریخ واقعی میان کورشِ کبیر و اسکندرِ کبیر بیش از دویست سال بود. اما در زلزلهٔ عظیمِ باب یازدهمِ مکاشفه، حرکات نهایی حرکاتی سریع‌اند، و به‌محض آن‌که پادشاهی ششم به‌دستِ پادشاهِ شمالِ جعلی فتح شود، پادشاهی هفتم، یعنی ده پادشاه که به‌وسیلهٔ یونان نمایانده شده‌اند، بی‌درنگ موافقت می‌کنند که پادشاهی خود را به وحش بسپارند.

At one level the “mareh” vision is employed seven times in Daniel chapter ten. We have considered four of those seven times, and identified that the first reference is Daniel identifying that before the third year of Cyrus Daniel understood the vision. In the next three references the three touches at each vision identify the experience of Daniel as he awakens from the mourning of the twenty-one days. His awakening of revival is structured upon the three-step process of the everlasting gospel, and the three steps are represented by angel’s, though step number two is Michael the archangel, who is He who raised Moses out of death, and translated him into heaven.

در یک سطح، رؤیای «مَرأه» در فصل دهم کتاب دانیال هفت بار به‌کار رفته است. ما چهار مورد از آن هفت بار را بررسی کرده‌ایم، و تشخیص داده‌ایم که نخستین اشاره این است که دانیال بیان می‌کند پیش از سال سوم کورش، دانیال رؤیا را فهمیده بود. در سه اشارهٔ بعدی، آن سه لمس در هر رؤیا، تجربهٔ دانیال را در هنگامی که از سوگواریِ بیست‌ویک روزه بیدار می‌شود، مشخص می‌سازند. بیداریِ احیای او بر فرایند سه‌مرحله‌ایِ انجیل جاودانه ساختار یافته است، و این سه مرحله به‌وسیلهٔ فرشتگان نمایانده می‌شوند، هرچند مرحلهٔ شمارهٔ دو میکائیلِ رئیس‌فرشتگان است، یعنی همان کسی که موسی را از مرگ برخیزانید و او را به آسمان منتقل کرد.

The other three times the word “vision” is located in chapter ten, is not the “mareh,” it is the “marah.” “Marah” is the feminine of “mareh.” It means a vision, and causatively a “mirror” or “looking-glass”. The key to its definition is that it is “causative.” It is the vision of “the appearance”, but it is different in its gender, thus identifying a different prophetic message. As its definition the “mirror” implies that those who see the vision, see some type of reflection. This is the element of the word that is “causative.” The definition of a causative word in the context of “marah,” is profound.

سه بارِ دیگر که واژهٔ «vision» در باب دهم آمده است، واژهٔ «mareh» نیست، بلکه «marah» است. «Marah» صورت مؤنثِ «mareh» است. معنای آن رؤیا است، و به‌صورت سببی، «آینه» یا «آیینهٔ نگاه» نیز معنا می‌دهد. کلیدِ تعریفِ آن این است که «سببی» است. این رؤیایِ «ظهور» است، اما در جنسیتِ خود متفاوت است، و بدین‌سان پیامی نبویِ متفاوت را مشخص می‌سازد. چنان‌که تعریفِ آن، یعنی «آینه»، دلالت دارد، آنان که این رؤیا را می‌بینند، نوعی بازتاب را مشاهده می‌کنند. این همان عنصری از این واژه است که «سببی» می‌باشد. تعریفِ یک واژهٔ سببی در چارچوبِ «marah» عمیق است.

The term “causative” relates to the concept of causation or the action of causing something to happen. In linguistics, specifically in verb morphology, the causative form is a grammatical construction that indicates that the subject of a verb is causing another person or thing to perform the action described by the verb. For example, in English, the verb “to read” becomes causative when we say “to make someone read.” Here, the subject is causing another person to perform the action of reading.

اصطلاح «سببی» به مفهوم سببیت یا عملِ موجب‌شدنِ وقوعِ چیزی مربوط است. در زبان‌شناسی، به‌ویژه در صرفِ افعال، صورتِ سببی ساختی دستوری است که دلالت می‌کند فاعلِ یک فعل، شخص یا چیز دیگری را وامی‌دارد که عملی را که فعل بر آن دلالت دارد انجام دهد. برای مثال، در زبان انگلیسی، فعلِ «to read» هنگامی سببی می‌شود که بگوییم «to make someone read». در اینجا، فاعل سبب می‌شود که شخصی دیگر عملِ خواندن را انجام دهد.

The causative form indicates that the subject is responsible for bringing about the action described by the verb. “Causative” refers to the manner in which an action or event is caused to occur. The three times Daniel uses the Hebrew word “marah,” the vision that is looked upon causes the beholder to be changed into the image he is beholding.

صورتِ سببی دلالت کرتی ہے کہ فاعل اس فعل کے وقوع کا ذمہ دار ہے جسے فعل بیان کرتا ہے۔ “سببی” سے مراد وہ طریقہ ہے جس کے ذریعے کسی فعل یا واقعہ کو واقع کیا جاتا ہے۔ دانی ایل جن تین مقامات پر عبرانی لفظ “marah” استعمال کرتا ہے، وہاں جس رُویا کو دیکھا جاتا ہے وہ دیکھنے والے کو اُس صورت میں تبدیل کر دیتی ہے جسے وہ دیکھ رہا ہوتا ہے۔

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance (mareh) of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision (marah): for the men that were with me saw not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision (marah), and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:4–9.

> اور پہلے مہینے کی چوبیسویں تاریخ کو، جب میں بڑے دریا کے کنارے تھا، جو حدّیکل ہے؛ تب میں نے اپنی آنکھیں اٹھائیں اور دیکھا، اور کیا دیکھتا ہوں کہ ایک شخص کتان پہنے ہوئے ہے، اور اُس کی کمر اُوفاز کے خالص سونے سے بندھی ہوئی ہے۔ اُس کا بدن زبرجد کی مانند تھا، اور اُس کا چہرہ بجلی کی مانند دکھائی دیتا تھا، اور اُس کی آنکھیں آگ کے چراغوں کی مانند تھیں، اور اُس کے بازو اور اُس کے پاؤں صیقل کیے ہوئے پیتل کے رنگ کی مانند تھے، اور اُس کی باتوں کی آواز ایک ہجوم کی آواز کی مانند تھی۔ اور میں، دانی ایل، نے اکیلے اُس رویا (marah) کو دیکھا؛ کیونکہ جو آدمی میرے ساتھ تھے انہوں نے اُس رویا (marah) کو نہ دیکھا؛ لیکن اُن پر بڑا لرزہ طاری ہوا، یہاں تک کہ وہ اپنے آپ کو چھپانے کے لیے بھاگ گئے۔ پس میں اکیلا رہ گیا، اور میں نے یہ عظیم رویا (marah) دیکھی، اور مجھ میں کچھ طاقت نہ رہی؛ کیونکہ میری رونق مجھ میں بگڑ کر فساد میں بدل گئی، اور مجھ میں کچھ طاقت نہ رہی۔ توبھی میں نے اُس کی باتوں کی آواز سنی؛ اور جب میں نے اُس کی باتوں کی آواز سنی تو میں اپنے منہ کے بل گہری نیند میں تھا، اور میرا چہرہ زمین کی طرف تھا۔ دانی ایل 10:4–9۔

At the end of the twenty-one days of mourning, which in the last days align with the three and a half days the two witnesses are dead in the street, Daniel was suddenly caused to see the appearance of Christ, and His appearance is “as the appearance (mareh) of lightning.” That event, at the end of the three and a half days of Revelation chapter eleven, produces a separation, for “the men that were with” Daniel were caused to “[see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore” Daniel “was left alone,” but “the men that were with me [were caused to see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves”.

در پایانِ بیست‌ویک روزِ سوگواری، که در ایام آخر با آن سه روز و نیم که دو شاهد در کوچه مرده افتاده‌اند منطبق می‌شود، ناگهان به دانیال داده شد که ظهورِ مسیح را ببیند، و ظهورِ او «مانند منظر (mareh) برق» است. آن رویداد، در پایانِ سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه، جدایی‌ای پدید می‌آورد، زیرا «آن مردانی که با» دانیال بودند «رؤیا (marah) را [ندیدند]؛ لیکن لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، به‌طوری‌که گریختند تا خویشتن را پنهان کنند. بنابراین» دانیال «تنها باقی ماند»، اما «آن مردانی که با من بودند رؤیا (marah) را [ندیدند]؛ لیکن لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، به‌طوری‌که گریختند تا خویشتن را پنهان کنند».

The vision that Daniel saw while he was alone was the feminine, causative vision that transformed Daniel into the image of the vision. The transformation was accomplished by Daniel’s human strength being removed, and his comeliness being turned into corruption.

رؤیایی که دانیال در حالی که تنها بود دید، رؤیایی مؤنث و سببی بود که دانیال را به صورتِ همان رؤیا دگرگون ساخت. این دگرگونی از طریقِ زدوده شدنِ قوّتِ انسانیِ دانیال و مبدّل شدنِ نیکوییِ او به فساد به انجام رسید.

> “The very flesh in which the soul tabernacles and through which it works is the Lord’s. We have no right to neglect any part of the living machinery. Every portion of the living organism is the Lord’s. The knowledge of our own physical organism should teach us that every member is to do God’s service, as an instrument of righteousness.

> همان جسمی که جان در آن خیمه می‌زند و از طریق آن عمل می‌کند، از آنِ خداوند است. ما هیچ حقی نداریم که از هیچ بخشی از این سازوکار زنده غفلت کنیم. هر جزء از این ارگانیسم زنده از آنِ خداوند است. شناختِ ارگانیسم جسمانیِ خودمان باید به ما بیاموزد که هر عضو باید در خدمت خدا باشد، همچون ابزاری برای عدالت.

> “None but God can subdue the pride of man’s heart. We cannot save ourselves. We cannot regenerate ourselves. In the heavenly courts there will be no song sung, To me that loved myself, and washed myself, redeemed myself, unto me be glory and honor, blessing and praise. But this is the keynote of the song that is sung by many here in this world. They do not know what it means to be meek and lowly in heart; and they do not mean to know this, if they can avoid it. The whole gospel is comprised in learning of Christ, His meekness and lowliness.

> «جز خدا هیچ‌کس نمی‌تواند غرورِ دلِ انسان را فرو نشاند. ما نمی‌توانیم خود را نجات دهیم. ما نمی‌توانیم خود را از نو مولود سازیم. در دربارهای آسمانی هیچ سرودی خوانده نخواهد شد که بگوید: به من که خود را محبت کردم، و خود را شستم، خود را فدیه دادم، مرا جلال و حرمت و برکت و ستایش باد. بلکه این نغمهٔ اصلیِ سرودی است که بسیاری در این جهان می‌خوانند. آنان نمی‌دانند حلیم و افتاده‌دل بودن چه معنا دارد؛ و اگر بتوانند از آن بپرهیزند، قصد ندارند آن را بدانند. تمام انجیل در آموختن از مسیح، یعنی حلم و فروتنیِ او، خلاصه می‌شود.»

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself.” Testimonies to Ministers, 456.

> «ایمان کے وسیلہ سے راست‌بازی کیا ہے؟ یہ خدا کا وہ کام ہے کہ وہ انسان کے جلال کو خاک میں ملا دیتا ہے، اور انسان کے لیے وہ کچھ کرتا ہے جو وہ خود اپنے لیے کرنے کی قدرت نہیں رکھتا۔» Testimonies to Ministers, 456.

The experience of justification by faith is the work of God in laying the glory of man in the dust. The vision the men that were with Daniel were caused to flee from was the “causative” feminine vision of Christ’s appearance, and immediately after Daniel’s self-righteousness was laid in the dust, the three angelic touches were applied that ultimately empowered Daniel to carry the message.

تجربهٔ پارساشمردگی به‌واسطهٔ ایمان، کارِ خداست در آن‌که جلالِ انسان را در خاک بنهد. آن رؤیایی که مردانی که با دانیال بودند بر اثر آن به گریختن واداشته شدند، رؤیای «سببی» مؤنثِ ظهورِ مسیح بود؛ و بلافاصله پس از آن‌که خودپارساانگاریِ دانیال در خاک نهاده شد، آن سه لمسِ فرشته‌وار اعمال گردید که سرانجام دانیال را برای حملِ پیام توانمند ساخت.

In 1888, the mighty angel descended with the message of justification by faith, as presented by Elders Jones and Waggoner. That very same angel again descended on September 11, 2001, with the very same message of justification by faith. That marked the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. At the ending of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the message at the beginning is repeated, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

در سال ۱۸۸۸، آن فرشتهٔ نیرومند با پیامِ آمرزش از راه ایمان، آنگونه که توسط مشایخ جونز و واگنر ارائه شد، فرود آمد. همان فرشته، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، بار دیگر با همان پیامِ آمرزش از راه ایمان فرود آمد. این، آغازِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را رقم زد. در پایانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، پیامی که در آغاز بود تکرار می‌شود، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ همان چیز به تصویر می‌کشد.

On August 11, 1840 that very same angel descended and began the three-steps that were accomplished from 1840 to 1844. Those three steps began with the empowerment of the first angel on August 11, 1840, the arrival of the second angel on April 19, 1844, and the arrival of the third angel on October 22, 1844. That history prefigured the descent of the first of three angels on September 11, 2001, which was followed by the second angel at the disappointment of July 18, 2020, and that concludes with the arrival of the third angel at the soon coming Sunday law.

در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، همان فرشته نازل شد و آن سه گام را آغاز کرد که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ به انجام رسیدند. آن سه گام با اقتدار یافتنِ فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شد، با آمدنِ فرشتهٔ دوم در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ ادامه یافت، و با آمدنِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تکمیل شد. آن تاریخ، نزولِ نخستینِ سه فرشته را در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ پیش‌نمون ساخت، که پس از آن فرشتهٔ دوم در نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آمد، و این روند با آمدنِ فرشتهٔ سوم در قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، به پایان می‌رسد.

At the end of that history, when Michael descends to resurrect Moses and Elijah after the three and a half days of death in the streets, as represented in Revelation chapter eleven, and as also represented by Daniel’s twenty-one days of mourning, Christ again descends. He first presents the vision of His glory, the vision which lays the glory of man in the dust, and produces a separation. Once Daniel is in the dust, and after Daniel has become changed by beholding the “causative” feminine vision, he is touched by Gabriel the first time, and placed upon his trembling feet.

در پایانِ آن تاریخ، هنگامی که میکائیل برای برانگیختنِ موسی و ایلیّا پس از آن سه روز و نیم مرگ در کوچه‌ها فرود می‌آید، چنان‌که در فصل یازدهمِ مکاشفه تمثیل شده است، و نیز چنان‌که در بیست و یک روز ماتمِ دانیال نیز بازنموده شده است، مسیح بار دیگر فرود می‌آید. او نخست رؤیای جلالِ خویش را عرضه می‌دارد، همان رؤیایی که جلالِ انسان را به خاک می‌افکند و جدایی‌ای پدید می‌آورد. چون دانیال در خاک افتاد، و پس از آنکه دانیال از طریقِ مشاهدهٔ آن رؤیای مؤنثِ «علّی» دگرگون شد، جبرائیل برای نخستین بار او را لمس می‌کند و بر پاهای لرزانش برمی‌انگیزَد.

Then Michael the archangel descends to “resurrect Moses” and touches Daniel the second time, leaving him powerless for being overwhelmed with the reality that he was actually speaking to his Lord. Then Gabriel comes and touches him the third time, and strengthens him for the work of being the ensign in the soon-coming Sunday law. The three touches are symbols of the three angels of Revelation fourteen, though they occur in a single day.

سپس میکائیلِ رئیس‌فرشتگان فرود می‌آید تا «موسی را قیام دهد» و برای بار دوم دانیال را لمس می‌کند، و او را از آن جهت بی‌قوت می‌گذارد که از واقعیتِ این امر که در حقیقت با خداوند خویش سخن می‌گفت، مغلوب و مبهوت شده بود. سپس جبرائیل می‌آید و برای بار سوم او را لمس می‌کند و برای کارِ برپا داشتنِ عَلَم در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، او را تقویت می‌نماید. این سه لمس، نمادِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده هستند، هرچند همگی در یک روز روی می‌دهند.

The experience of the first angel includes the appearance of Christ as lightning, the “causative” vision that separates, and the first touch that raises Daniel out of the dust of his human glory. The first angel possesses all three steps included in the first, for it represents the first message. It is not an accident that the first touch is recorded in verses NINE to ELEVEN.

تجربهٔ فرشتهٔ اوّل شامل ظهور مسیح همچون برق، رؤیای «علّی» که جدایی پدید می‌آورد، و نخستین لمسی است که دانیال را از غبارِ جلالِ انسانیِ او برمی‌خیزاند. فرشتهٔ اوّل هر سه مرحلهٔ مندرج در اوّل را در بر دارد، زیرا نمایانگر پیام اوّل است. تصادفی نیست که نخستین لمس در آیات NINE تا ELEVEN ثبت شده است.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Daniel 10:9–11.

> بااین‌همه، آوازِ سخنان او را شنیدم؛ و چون آوازِ سخنان او را شنیدم، آنگاه در خوابی عمیق بر روی خود فرو افتادم، و رویم به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد که مرا بر زانوهایم و بر کفِ دستانم برپا داشت. و او به من گفت: ای دانیال، مردی که بسیار محبوبی، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب، و راست بر پا بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را به من گفت، لرزان ایستادم. دانیال ۱۰:۹–۱۱.

The experience of the second touch, which was administered by Christ Himself, changes Daniel from being unable to speak, to being able to speak with his Lord. In the second touch, Daniel has no breath, so he is here represented at the point of Ezekiel’s first message in chapter thirty-seven.

تجربهٔ لمسِ دوم، که به‌وسیلهٔ خودِ مسیح اعطا شد، دانیال را از ناتوانی در سخن گفتن، به تواناییِ سخن گفتن با خداوندش دگرگون می‌سازد. در لمسِ دوم، دانیال نفَسی ندارد؛ ازاین‌رو، او در اینجا در نقطهٔ نخستین پیامِ حزقیال در فصل سی‌وهفتم به تصویر کشیده شده است.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> و چون چنین سخنانی با من گفت، روی خود را به سوی زمین افکندم و لال شدم. و اینک، کسی که به شباهت پسران آدم بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیش روی من ایستاده بود، گفتم: ای سرورم، به سبب این رؤیا دردهای من بر من مستولی شده است، و هیچ قوتی در خود نگاه نداشته‌ام. زیرا چگونه بندهٔ این سرور من می‌تواند با این سرور من سخن گوید؟ زیرا در من بی‌درنگ هیچ قوتی باقی نماند، و نفسی نیز در من نمانده است. دانیال ۱۰:‏۱۵–۱۷

In the second message of Ezekiel, a message from the four winds is to be breathed upon the bones, that they might live and stand up as a mighty army. The empowerment of that army is represented by the third touch.

در پیام دومِ حزقیال، پیامی از چهار باد باید بر استخوان‌ها دمیده شود تا زنده گردند و به صورت لشکری عظیم بر پای ایستند. توان‌بخشیِ آن لشکر با لمسِ سوم نمود می‌یابد.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 10:18–11:2.

> پس بارِ دیگر کسی که همچون منظرِ انسانی بود آمد و مرا لمس کرد و مرا تقویت نمود، و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، تقویت شدم و گفتم: آقایم سخن بگوید، زیرا مرا تقویت کرده‌ای. پس گفت: آیا می‌دانی برای چه نزد تو آمده‌ام؟ و اکنون بازخواهم گشت تا با رئیسِ فارس بجنگم؛ و چون بیرون بروم، اینک رئیسِ یونان خواهد آمد. لیکن آنچه را که در کتابِ حقیقت ثبت شده است به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور هیچ‌کس با من پایداری نمی‌کند جز میکائیل، رئیسِ شما. و من نیز در سالِ اولِ داریوشِ مادی، برخاستم تا او را تأیید و تقویت کنم. و اکنون حقیقت را به تو نشان خواهم داد. اینک هنوز سه پادشاه دیگر در فارس خواهند برخاست؛ و چهارمین از همهٔ ایشان بسیار دولتمندتر خواهد بود؛ و او به قوّتِ خود از راهِ دولتِ خویش همه را بر ضدِّ مملکتِ یونان برخواهد انگیخت. دانیال ۱۰:‏۱۸–۱۱:‏۲.

The message that brings the two witnesses to life in Ezekiel chapter thirty-seven is the message of Islam of the third woe, but line upon line, the message that Gabriel identifies in the illustration of Michael raising Moses up and taking him up into heaven as an ensign, is the message of the final president of the United States. It is the message of the sixth president (the Republican horn) who was slain in 2020, as had been the true Protestant horn. In Daniel’s narrative the resurrection from the days of mourning for the true Protestant horn, led into the identification of the resurrection of the Republican horn.

پیامی که در باب سی‌وهفتم حزقیال آن دو شاهد را زنده می‌سازد، پیام اسلامِ وایِ سوم است؛ اما سطر بر سطر، پیامی که جبرئیل در تمثیلِ برخیزانیدنِ موسی به‌دستِ میکائیل و بالا بردنِ او به آسمان به‌عنوانِ عَلَم شناسایی می‌کند، پیامِ رئیس‌جمهورِ نهاییِ ایالات متحده است. این، پیامِ ششمین رئیس‌جمهور (شاخِ جمهوری‌خواه) است که در سال ۲۰۲۰ کشته شد، چنان‌که شاخِ حقیقیِ پروتستان نیز کشته شده بود. در روایتِ دانیال، رستاخیز از ایامِ ماتم برای شاخِ حقیقیِ پروتستان آغاز شد و به شناساییِ رستاخیزِ شاخِ جمهوری‌خواه انجامید.

Seven times in Daniel chapter ten, the word “vision” or “appearance” is employed. Those seven references are identified by the same Hebrew word, with the exception that three of those times the word is in the feminine tense and the other four it is in the masculine tense. Seven being the number of perfection, and the three-four combination that equals seven is a primary characteristic of the book of Revelation where the last three of the seven churches, and the last three of the seven seals, and the last three of the seven trumpets are specifically distinguished from the first four.

در باب دهم دانیال، واژهٔ «رؤیا» یا «ظهور» هفت بار به‌کار رفته است. این هفت ارجاع با همان واژهٔ عبری مشخص شده‌اند، با این استثنا که در سه مورد آن واژه در صیغهٔ مؤنث آمده و در چهار مورد دیگر در صیغهٔ مذکر. از آنجا که هفت عدد کمال است، و ترکیب سه و چهار که حاصلش هفت می‌شود از ویژگی‌های اصلی کتاب مکاشفه است، جایی که سه کلیسای آخر از هفت کلیسا، و سه مُهر آخر از هفت مُهر، و سه شیپور آخر از هفت شیپور، به‌طور خاص از چهار مورد نخست متمایز شده‌اند.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and in this sense Daniel and John are the same last day symbol. The vision of Christ in chapter ten, is the vision of Christ in Revelation chapter one.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب واحد هستند، و از این حیث دانیال و یوحنا همان نمادِ ایامِ آخرند. رؤیای مسیح در فصل دهم، همان رؤیای مسیح در فصل اولِ مکاشفه است.

In Revelation chapter one, John hears a voice behind him and turns to see the one who is speaking.

در فصل اولِ کتاب مکاشفه، یوحنا صدایی را از پشت سرِ خود می‌شنود و برمی‌گردد تا آن‌کس را که سخن می‌گوید ببیند.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

> در روزِ خداوند در روح بودم، و از پشت سر خود آوازی عظیم، همچون صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: «من الفا و امگا هستم، اوّل و آخر؛ و آنچه می‌بینی در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اَفَسُس، و اِسمیرنا، و پِرغامُس، و طیاتِیرا، و ساردِس، و فیلادِلفیا، و لائودِکیه.» مکاشفه ۱:‏۱۰، ۱۱

Whether it is the three touches in Daniel chapter ten, or the same vision in chapter one of Revelation, or the two messages of Ezekiel in chapter thirty-seven, or Isaiah being touched with a live coal from off the altar, the experience is identifying the empowering of the final warning message, and that message begins at the resurrection of the two witnesses in July of 2023. Daniel, John, Ezekiel and Isaiah all represent a messenger that hears the “voice” from the “old paths” behind him, which asks, “whom shall I send?” When that messenger responds, “here am I, send me,” he is strengthened and raises his voice, as one who is crying in the wilderness. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

چه سه لمس در فصل دهم دانیال باشد، یا همان رؤیا در فصل اول مکاشفه، یا دو پیام حزقیال در فصل سی‌وهفتم، یا آن‌گاه که اشعیا با اخگری گداخته از مذبح لمس شد، این تجربه بیانگر شناساییِ توان‌بخشیِ پیامِ هشدار نهایی است، و آن پیام از رستاخیزِ دو شاهد در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز می‌گردد. دانیال، یوحنا، حزقیال و اشعیا همگی نمایانگرِ پیام‌آوری هستند که «آواز» را از «راه‌های قدیم» در پشت سر خود می‌شنود که می‌پرسد: «که را بفرستم؟» و هنگامی که آن پیام‌آور پاسخ می‌دهد: «لبیک، مرا بفرست»، او تقویت می‌شود و آواز خود را همچون کسی که در بیابان ندا می‌دهد، بلند می‌سازد. «هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید.»

We will continue this study in our next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی خود ادامه خواهیم داد.

> “Upon the occasion just described, the angel Gabriel imparted to Daniel all the instruction which he was then able to receive. A few years afterward, however, the prophet desired to learn more of subjects not yet fully explained, and again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

> در آن موقعیتی که هم‌اکنون وصف شد، فرشته جبرئیل همه تعلیمی را که دانیال در آن زمان قادر به دریافت آن بود، به او داد. با این همه، چند سال بعد، نبی آرزو داشت درباره موضوعاتی که هنوز به‌طور کامل توضیح داده نشده بودند، بیشتر بداند؛ و بار دیگر خود را وقف آن ساخت که از خدا نور و حکمت بطلبد. «در آن ایام من دانیال سه هفته تمام ماتم می‌داشتم. نان لذیذ نمی‌خوردم، و گوشت و شراب به دهانم داخل نشد، و خویشتن را اصلاً تدهین ننمودم…. آنگاه چشمان خود را برداشته، نگریستم، و اینک مردی را دیدم ملبّس به کتان، که کمرش به طلای خالص اوفاز بسته شده بود. و بدنش مثل زبرجد، و رویش مانند منظر برق، و چشمانش مثل مشعل‌های آتش، و بازوان و پای‌هایش مانند رنگ برنج صیقلی، و آواز سخنانش مثل آواز گروهی عظیم بود» (دانیال 10:2–6).

> “This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.

> «این توصیف مشابه آن چیزی است که یوحنا هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پاتموس بر او مکشوف شد، ارائه کرده است. شخصیتی نه کمتر از خودِ پسر خدا بر دانیال ظاهر شد. خداوند ما همراه با فرستاده‌ای آسمانی دیگر می‌آید تا به دانیال آنچه را که در ایام آخر واقع خواهد شد، تعلیم دهد.»

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire. Yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that He may open our understanding to comprehend the truths brought to us from heaven.

> وہ عظیم سچائیاں جو دنیا کے مخلصی دینے والے نے آشکارا کیں، اُن ہی کے لیے ہیں جو حق کی جستجو ایسے کرتے ہیں جیسے پوشیدہ خزانوں کی تلاش کی جاتی ہے۔ دانی ایل ایک معمر شخص تھا۔ اُس کی زندگی ایک مشرکانہ دربار کی کششوں کے درمیان گزری تھی، اور اُس کا ذہن ایک عظیم سلطنت کے معاملات سے بوجھل تھا۔ توبھی وہ اِن سب سے الگ ہو کر خدا کے حضور اپنی جان کو فروتن کرتا ہے اور حقِ تعالیٰ کے مقاصد کی معرفت حاصل کرنے کا طالب ہوتا ہے۔ اور اُس کی التجاؤں کے جواب میں، آسمانی درباروں سے وہ نور عطا کیا گیا اُن لوگوں کے لیے جو آخری ایّام میں زندہ ہوں گے۔ پس ہمیں کس قدر سنجیدگی کے ساتھ خدا کو تلاش کرنا چاہیے، تاکہ وہ ہماری سمجھ کو کھول دے کہ ہم اُن سچائیوں کو سمجھ سکیں جو آسمان سے ہمارے پاس لائی گئی ہیں۔

> “‘I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength’ (verses 7, 8). All who are truly sanctified will have a similar experience. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> «من، دانیال، به‌تنهایی این رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند؛ اما لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، به‌طوری‌که گریختند تا خویشتن را پنهان سازند.... و در من هیچ قوتی باقی نماند؛ زیرا جمالم در من به فساد مبدل شد، و هیچ قوتی در خود نگاه نداشتم» (آیات 7، 8). همهٔ کسانی که به‌راستی تقدیس شده‌اند، تجربه‌ای مشابه خواهند داشت. هرچه دریافت آنان از عظمت، جلال، و کمال مسیح روشن‌تر باشد، ضعف و نقص خویش را زنده‌تر خواهند دید. آنان هیچ گرایشی نخواهند داشت که برای خود شخصیتی بی‌گناه قائل شوند؛ آنچه در خودشان درست و زیبا می‌نمود، در مقایسه با طهارت و جلال مسیح، فقط بی‌ارزش و فسادپذیر جلوه خواهد کرد. هنگامی که انسان‌ها از خدا جدا هستند و از مسیح ادراکاتی بسیار مبهم دارند، آنگاه است که می‌گویند: «من بی‌گناه هستم؛ من تقدیس شده‌ام.»

> “Gabriel now appeared to the prophet, and thus addressed him: ‘Oh Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words’ (verses 11, 12).

> «اکنون جبرئیل بر آن نبی ظاهر شد و بدین‌گونه او را خطاب کرد: “ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب، و راست بر پای بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام.” و چون این سخن را با من گفت، لرزان بر پا ایستادم. سپس به من گفت: “ای دانیال، مترس؛ زیرا از نخستین روزی که دل خود را بر فهمیدن نهادی و خویشتن را در حضور خدایت فروتن ساختی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنان تو آمده‌ام” (آیات 11، 12).»

> “What great honor is shown to Daniel by the Majesty of heaven! He comforts His trembling servant and assures him that his prayer has been heard in heaven. In answer to that fervent petition the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but heaven’s Prince, the Archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> «با شکوه آسمان چه افتخار بزرگی به دانیال نشان داده می‌شود! او خادم لرزانِ خود را تسلّی می‌دهد و به او اطمینان می‌بخشد که دعایش در آسمان شنیده شده است. در پاسخ به آن تضرّعِ مشتاقانه، فرشته جبرائیل فرستاده شد تا بر دلِ پادشاه فارس اثر گذارد. آن پادشاه در طول آن سه هفته، هنگامی که دانیال روزه می‌گرفت و دعا می‌کرد، در برابر تأثیرات روحِ خدا مقاومت ورزیده بود؛ اما شاهزاده آسمان، میکائیلِ رئیس‌فرشتگان، فرستاده شد تا دلِ آن پادشاهِ سرسخت را برگرداند تا اقدامی قاطع برای اجابت دعای دانیال به عمل آورد.»

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my Lord speak; for thou hast strengthened me’ (verses 15–19). So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men’ (verse 16). By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> «“و چون آن سخنان را با من گفت، روی خود را به سوی زمین نهادم و لال شدم. و اینک، کسی مانند شباهت پسران آدمیان لب‌هایم را لمس کرد…. و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، تقویت یافتم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا قوت بخشیدی” (آیات ۱۵–۱۹). جلال الهی که بر دانیال مکشوف گردید، چنان عظیم بود که تاب دیدن آن را نداشت. آنگاه فرستادهٔ آسمان درخشندگیِ حضورِ خود را پوشانید و بر نبی به صورتِ «کسی مانند شباهت پسران آدمیان» (آیهٔ ۱۶) ظاهر شد. او به قدرت الهیِ خویش این مردِ درستکار و باایمان را نیرومند ساخت تا پیامی را که از جانب خدا برای او فرستاده شده بود، بشنود.»

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character and unwavering fidelity are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Sanctified Life, 49–52.

> «دانیال خادم وفادارِ حضرتِ اعلیٰ تھا۔ اُس کی طویل زندگی اپنے آقا کی خدمت میں اعلیٰ اعمال سے معمور رہی۔ اُس کے کردار کی پاکیزگی اور اُس کی غیر متزلزل وفاداری کا ہم سر فقط اُس کے دل کی فروتنی اور خدا کے حضور اُس کی ندامت ہے۔ ہم پھر کہتے ہیں، دانیال کی زندگی حقیقی تقدیس کی ایک الہامی تمثیل ہے۔» Sanctified Life, 49–52.

Back to Articles