Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Nine

کتابِ دانی‌ایل — نمبر ایک سو اُنچاس

The Mystery of God Revealed: Uniting Divinity and Humanity

رازِ خدا آشکار شد: پیوندِ الوهیت و انسانیت

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been considering the history represented in verse forty of Daniel chapter eleven. We are now addressing the internal line of history within the verse which represents the history of the Protestant horn of the earth beast. We are employing the joining of Ezekiel’s two sticks in chapter thirty-seven as the point of reference to identify the mystery of God, by Christ in joining His divinity with humanity when the third angel arrives. Line upon line, the message of the mystery of God that John identified as finishing during the sounding of the seventh trumpet, was specifically sent to Laodicea by the apostle Paul. Ezekiel, John and Paul’s testimony aligns with the same mystery of God that was represented in the message of Jones and Waggoner in 1888, which was the message to Laodicea.

ہم دانی ایل باب گیارہ کی آیت چالیس میں ممثل تاریخ پر غور کرتے رہے ہیں۔ اب ہم اس آیت کے اندرونی تاریخی سلسلے پر توجہ دے رہے ہیں، جو زمینی حیوان کے پروٹسٹنٹ سینگ کی تاریخ کی نمائندگی کرتا ہے۔ ہم حزقی ایل کے باب سینتیس میں مذکور دو لاٹھیوں کے ملاپ کو بطور نقطۂ حوالہ استعمال کر رہے ہیں تاکہ خُدا کے بھید کی شناخت کی جائے، یعنی جب تیسرا فرشتہ آتا ہے تو مسیح اپنی الوہیت کو انسانیت کے ساتھ ملا دیتا ہے۔ سطر پر سطر، خُدا کے بھید کا وہ پیغام جسے یوحنا نے ساتویں نرسنگے کے پھونکے جانے کے دوران مکمل ہوتے ہوئے شناخت کیا، خاص طور پر رسول پولس کے وسیلہ سے لاؤدیکیہ کو بھیجا گیا تھا۔ حزقی ایل، یوحنا، اور پولس کی گواہی اسی خُدا کے بھید کے ساتھ ہم آہنگ ہے جو 1888 میں جونز اور ویگنر کے پیغام میں ممثل تھا، اور وہی لاؤدیکیہ کے لیے پیغام تھا۔

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> زیرا می‌خواهم بدانید که برای شما، و برای آنان که در لائودکیه‌اند، و برای همهٔ کسانی که روی مرا در جسم ندیده‌اند، چه جهاد عظیمی دارم؛ تا دل‌های ایشان تسلی یابد، و در محبت با هم پیوسته گردند، و به تمامی دولتِ یقینِ کاملِ فهم برسند، برای شناختِ سرِّ خدا، و پدر، و مسیح؛ که در او همهٔ گنجینه‌های حکمت و معرفت نهفته است. کولسیان ۲:۱–۳.

The work of atonement, of joining the two sticks of divinity and humanity began when the third angel arrived, but Paul is addressing the final and perfect fulfillment of the joining of the two sticks which is the mystery of God. He therefore identifies the message as the message to Laodicea that first arrived in 1856, and then was repeated in 1888, and then found its perfect fulfillment on September 11, 2001. Paul identifies the temple in a twofold nature, when he presented the mystery of God, which was to be finished in the sounding of the seventh trumpet. He divides that mystery into a head and a body.

کارِ کفّاره، یعنی پیوستنِ دو چوبِ الوهیت و انسانیت، هنگامی آغاز شد که فرشتهٔ سوم فرا رسید؛ اما پولُس به تحقق نهایی و کاملِ پیوستنِ آن دو چوب، که همان سرّ خداست، می‌پردازد. ازاین‌رو، او این پیام را همان پیامِ لاودیکیه معرفی می‌کند که نخست در سال 1856 رسید، سپس در 1888 تکرار شد، و آنگاه در 11 سپتامبر 2001 به تحقق کامل خود دست یافت. پولُس، هنگامی که سرّ خدا را عرضه کرد، که باید در نواخته شدنِ شیپور هفتم به انجام می‌رسید، هیکل را دارای ماهیتی دوگانه معرفی می‌کند. او آن سرّ را به سر و بدن تقسیم می‌کند.

> And he is the head of the body, the church: who is the beginning, the firstborn from the dead; that in all things he might have the preeminence. For it pleased the Father that in him should all fulness dwell; And, having made peace through the blood of his cross, by him to reconcile all things unto himself; by him, I say, whether they be things in earth, or things in heaven. And you, that were sometime alienated and enemies in your mind by wicked works, yet now hath he reconciled In the body of his flesh through death, to present you holy and unblameable and unreproveable in his sight: If ye continue in the faith grounded and settled, and be not moved away from the hope of the gospel, which ye have heard, and which was preached to every creature which is under heaven; whereof I Paul am made a minister; Who now rejoice in my sufferings for you, and fill up that which is behind of the afflictions of Christ in my flesh for his body’s sake, which is the church: Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God. Colossians 1:18–25.

> او خودْ سرِ بدن، یعنی کلیساست؛ او که آغاز است، نخست‌زاده از مردگان، تا در همه چیز برتری را از آنِ خود داشته باشد. زیرا پدر را چنین پسند آمد که تمامیِ پُری در او ساکن شود؛ و به‌وسیلهٔ او، چون صلح را به خونِ صلیبِ او برقرار ساخت، همه‌چیز را با خویشتن مصالحه دهد؛ به‌وسیلهٔ او، می‌گویم، خواه آنچه بر زمین است و خواه آنچه در آسمان است. و شما را که زمانی بیگانه و در ذهنِ خود به سببِ اعمال شریرانه دشمن بودید، اکنون در بدنِ جسمانیِ او از راهِ مرگ مصالحه داده است، تا شما را در حضورِ خود مقدس و بی‌عیب و بی‌ملامت حاضر سازد؛ اگر در ایمان، استوار و ثابت‌قدم بمانید و از امیدِ انجیل که شنیده‌اید منحرف نگردید؛ همان انجیلی که به هر مخلوقی که زیر آسمان است موعظه شده و من، پولس، خادمِ آن گشته‌ام؛ کسی که اکنون در رنج‌های خود برای شما شادی می‌کنم و در جسمِ خویش آنچه از مصائبِ مسیح برای خاطرِ بدنِ او، یعنی کلیسا، باقی مانده است به کمال می‌رسانم؛ که من خادمِ آن شده‌ام، بر حسبِ تدبیرِ خدا که برای شما به من عطا شده است، تا کلامِ خدا را به انجام رسانم. کولسیان ۱:۱۸–۲۵.

Christ is the head, which is to have preeminence in all things, and His church is the body. Together the head and the body represent the combination of divinity with humanity, and another important fact is also identified. The relation of the head and the body, is that the head is to have the preeminence over the body. With mankind, who were created in God’s image, the higher powers (the head), are to have rulership over the lower powers (the body.) Together they form one being, or in the terminology of the temple which John was to measure, they represent the holy place (humanity, the body), and the Most Holy Place (divinity, the head). How these two are joined together into “one stick”, or one body is the work of “at-One-ment.” Paul continues:

مسیح سر است، که باید در همه‌چیز برتری و تقدم داشته باشد، و کلیسای او بدن است. سر و بدن با هم، ترکیبِ الوهیت با انسانیت را نمایان می‌سازند، و حقیقت مهم دیگری نیز بدین‌سان مشخص می‌گردد. رابطهٔ سر و بدن چنین است که سر باید بر بدن برتری و تقدم داشته باشد. در مورد نوع بشر، که به صورت خدا آفریده شدند، قوای برتر (سر) باید بر قوای فروتر (بدن) حکمرانی داشته باشند. این دو با هم یک وجود را تشکیل می‌دهند، یا به اصطلاحِ هیکل که یوحنا می‌بایست آن را اندازه‌گیری کند، مکان مقدس (انسانیت، بدن) و قدس‌الاقداس (الوهیت، سر) را نمایندگی می‌کنند. اینکه این دو چگونه در «یک چوب» یا یک بدن به هم پیوسته می‌شوند، کارِ «کفاره» است. پولس ادامه می‌دهد:

> Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God; Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus: Whereunto I also labour, striving according to his working, which worketh in me mightily. Colossians 1:25–29.

> جس کا میں خادم بنایا گیا ہوں، اُس خدا کی تدبیر کے مطابق جو تمہارے لیے مجھے سونپی گئی، تاکہ میں خدا کے کلام کو کامل طور پر پہنچاؤں؛ یعنی وہ بھید جو زمانوں اور نسلوں سے پوشیدہ رکھا گیا تھا، مگر اب اُس کے مقدسوں پر ظاہر کیا گیا ہے: جن پر خدا نے یہ ظاہر کرنا چاہا کہ قوموں کے درمیان اِس بھید کے جلال کی دولت کیا ہے؛ اور وہ یہ ہے کہ مسیح تم میں ہے، جلال کی اُمید: اُسی کی ہم منادی کرتے ہیں، ہر شخص کو تنبیہ کرتے ہوئے اور ہر شخص کو کامل حکمت کے ساتھ تعلیم دیتے ہوئے، تاکہ ہم ہر شخص کو مسیح یسوع میں کامل پیش کریں: اور اِسی کے لیے میں بھی محنت کرتا ہوں، اُس کی قدرت کے موافق جانفشانی کرتا ہوا، جو مجھ میں زور کے ساتھ اثر کرتی ہے۔ کلسیوں 1:25–29۔

The perfection of the one hundred and forty-four thousand, which presents “every man perfect in Christ” is the “mystery of God,” which is the combination of divinity with humanity, or as Paul states it, is “Christ in” humanity “the hope of glory.” In the days of the sounding of the Seventh Trumpet that mystery is accomplished. When Ezekiel identifies that joining, he employs two sticks, one for the northern kingdom and one for the southern kingdom to identify the symbolic link, which represents the temple by the number “forty-six.” The stick of the symbolic link of “forty-six,” is to be joined with the symbolic link of “two hundred and twenty.”

کمالِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، که «هر انسان را در مسیح کامل» ارائه می‌دارد، همان «سرِّ خدا» است؛ یعنی اتحادِ الوهیت با انسانیت، یا آن‌گونه که پولس بیان می‌کند، «مسیح در» انسانیت است، «امیدِ جلال». در ایامِ نواخته‌شدنِ شیپورِ هفتم، آن سرّ به انجام می‌رسد. هنگامی که حزقیال آن پیوستگی را مشخص می‌سازد، از دو چوب‌دستی بهره می‌گیرد، یکی برای پادشاهیِ شمالی و دیگری برای پادشاهیِ جنوبی، تا آن پیوندِ نمادین را معرفی کند؛ پیوندی که معبد را با عددِ «چهل و شش» نمایان می‌سازد. چوب‌دستیِ پیوندِ نمادینِ «چهل و شش» باید با پیوندِ نمادینِ «دویست و بیست» متحد گردد.

Two hundred and twenty is the symbol of divinity combined with humanity. From the publishing of the King James Bible in 1611, unto the first presentation of Miller’s message in 1831 and thereafter the publishing of the message in 1833 in the Vermont Telegraph, is two hundred and twenty years. Miller’s message was the formalization of the increase of knowledge that was derived from the Bible, when the book of Daniel was unsealed in 1798. At the beginning date of 1611, there was a divine document published and at the ending date of 1831 there was a human publication based upon the divine truth that was unsealed in 1798.

دو سو بیس الوہیت کے انسانیت کے ساتھ متحد ہونے کی علامت ہے۔ سن 1611 میں کنگ جیمز بائبل کی اشاعت سے لے کر 1831 میں میلر کے پیغام کی پہلی پیشکش تک، اور اس کے بعد 1833 میں Vermont Telegraph میں اس پیغام کی اشاعت تک، دو سو بیس سال بنتے ہیں۔ میلر کا پیغام اُس علم کے اضافہ کی باقاعدہ صورت بندی تھا جو بائبل سے اخذ کیا گیا تھا، جب 1798 میں دانی ایل کی کتاب سے مہر اٹھا دی گئی۔ 1611 کی ابتدائی تاریخ پر ایک الٰہی دستاویز شائع ہوئی، اور 1831 کی اختتامی تاریخ پر 1798 میں منکشف کی گئی الٰہی سچائی کی بنیاد پر ایک انسانی اشاعت سامنے آئی۔

Those three dates represent not only two hundred and twenty years, but also the structure of the Hebrew word “Truth”, which is created by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to create the word “Truth.” A divine publication at the beginning and a human publication at the ending, and 1798 represents an increase of knowledge which would manifest a class of wicked persons who rejected that knowledge, and thus represented the thirteenth letter, which is a symbol of rebellion. That link of two hundred and twenty years was established in the movement of the first angel, and the movement of the third angel provides a second witness.

آن سه تاریخ نه تنها بیانگر دویست و بیست سال‌اند، بلکه همچنین ساختار واژهٔ عبریِ «حق» را نیز نشان می‌دهند؛ واژه‌ای که از ترکیبِ حرفِ نخست، سیزدهمین حرف، و آخرین حرفِ الفبای عبری ساخته می‌شود تا کلمهٔ «حق» پدید آید. انتشاری الهی در آغاز و انتشاری انسانی در پایان، و 1798 نمایانگر افزایشی در معرفت است که طبقه‌ای از اشخاص شریر را آشکار می‌ساخت که آن معرفت را رد کردند، و بدین‌سان نمایانگر حرف سیزدهم بودند که نماد عصیان است. آن پیوندِ دویست و بیست‌ساله در جنبشِ فرشتهٔ اول برقرار شد، و جنبشِ فرشتهٔ سوم شاهدی دوم فراهم می‌آورد.

In 1776, the divine document, the Declaration of Independence, was published and two hundred and twenty years later, in 1996, a human document The Time of the End magazine was published. The human document was derived from the increase of knowledge that was produced at the time of the end in 1989, which, as with 1798, produced a rebellion to the divine message represented by the Declaration of Independence. The increase of knowledge in 1996, identified the future for America as it loses the freedom and independence it had declared in 1776 at the soon coming Sunday law. This provides a second witness that the number two hundred and twenty represents the combination of divinity with humanity, and that second witness was set forth with the signature of “Truth,” and was represented by a first witness in the history of the first angel (the first), and the second witness in the history of the third angel (the last).

در سال 1776، آن سند الهی، یعنی «اعلامیۀ استقلال»، منتشر شد؛ و دویست و بیست سال بعد، در 1996، سندی بشری با عنوان مجلۀ The Time of the End منتشر گردید. آن سند بشری از افزایشی در معرفت برخاسته بود که در زمان آخر، در 1989، پدید آمد؛ و این افزایشِ معرفت، همان‌گونه که در 1798 نیز رخ داد، عصیانی علیه پیام الهیِ ممثَّل در «اعلامیۀ استقلال» به وجود آورد. افزایش معرفت در 1996 آیندۀ آمریکا را آشکار ساخت؛ آینده‌ای که در آن، آمریکا در قانون یکشنبۀ قریب‌الوقوع، آزادی و استقلالی را که در 1776 اعلام کرده بود از دست می‌دهد. این امر شاهدی دوم فراهم می‌آورد بر اینکه عدد دویست و بیست نمایانگر ترکیب الوهیت با بشریت است؛ و آن شاهد دوم با امضای «Truth» عرضه شد، و به‌وسیلۀ شاهدی اول در تاریخ فرشتۀ اول (نخستین)، و شاهد دوم در تاریخ فرشتۀ سوم (آخرین) بازنمایی گردید.

1776 also marked the beginning of a period that preceded the actual beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy. In that preparation period the signature of truth was once again identified by 1776, marking the beginning of the United States, and 1798 marking the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. In the middle of that beginning and ending history, 1789 marked the center letter as thirteen colonies ratified the Constitution. Each of the three dates represent the “speaking” of the United States; with the Declaration of Independence in 1776, the Constitution in 1789, and the Alien and Sedition Acts in 1798. That history represents twenty-two years, which is a tithe or a tenth of two hundred and twenty, so it also represents a symbol of the combination of Divinity with humanity.

1776 همچنین آغاز دوره‌ای را نشان می‌داد که پیش از آغاز واقعیِ وحشِ زمین به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس قرار داشت. در آن دورهٔ آماده‌سازی، امضای حقیقت بار دیگر به‌وسیلهٔ 1776 شناخته شد که آغاز ایالات متحده را مشخص می‌کرد، و 1798 نیز آغاز ایالات متحده را به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس نشان می‌داد. در میانهٔ آن تاریخِ آغاز و پایان، 1789 حرفِ مرکزی را مشخص ساخت، زیرا سیزده مستعمره قانون اساسی را تصویب کردند. هر یک از این سه تاریخ، «سخن گفتن» ایالات متحده را نمایندگی می‌کند: اعلامیهٔ استقلال در 1776، قانون اساسی در 1789، و قوانین بیگانگان و فتنه در 1798. آن تاریخ بیست‌ودو سال را دربر می‌گیرد، که عشر یا یک‌دهمِ دویست‌وبیست است؛ ازاین‌رو، همچنین نمادی از ترکیبِ الوهیت با انسانیت را نمایندگی می‌کند.

Its representation is of the history of the earth beast who is portrayed as beginning as a lamb (divinity), and ending as a dragon (humanity). 1776 begins with the Declaration of Independence marking divinity and the Alien and Sedition Acts represent humanity, and in those twenty-two years that preceded the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, the transition from the lamb to the dragon is typified.

نماد آن، تاریخِ وحشِ زمین است که به‌صورت موجودی تصویر می‌شود که با برّه (الوهیت) آغاز می‌کند و با اژدها (انسانیت) پایان می‌یابد. سال 1776 با اعلامیۀ استقلال آغاز می‌شود که نشانۀ الوهیت است، و قوانین بیگانگان و فتنه نمایندۀ انسانیت‌اند؛ و در آن بیست‌ودو سالی که پیش از آغاز سلطنتِ وحشِ زمین به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس سپری شد، گذار از برّه به اژدها به‌صورت نمونه‌وار به تصویر کشیده می‌شود.

The beginning of the twenty-five hundred and twenty years of judgment against the southern kingdom of Judah, is connected with the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The trampling down of the sanctuary and host in Judah began in 677 BC, and the twenty-three hundred year prophecy began two hundred and twenty years later in 457 BC. The stick of the southern kingdom of Judah is linked with the symbol of forty-six to the northern kingdom, and also linked to the twenty-three hundred years by the link of two-hundred and twenty.

آغازِ دو ہزار پانچ سو بیس سالہ عدالت، جو جنوبی مملکتِ یہوداہ کے خلاف تھی، دانی ایل باب آٹھ آیت چودہ کی دو ہزار تین سو سالہ مدت کے آغاز سے مربوط ہے۔ یہوداہ میں مقدِس اور لشکر کی پامالی 677 قبلِ مسیح میں شروع ہوئی، اور دو ہزار تین سو سالہ نبوت دو سو بیس سال بعد 457 قبلِ مسیح میں شروع ہوئی۔ جنوبی مملکتِ یہوداہ کی لاٹھی چھیالیس کی علامت کے ذریعے شمالی مملکت سے مربوط ہے، اور نیز دو سو بیس کے ربط کے ذریعے دو ہزار تین سو سالوں سے بھی وابستہ ہے۔

Paul claimed to be the minister of the dispensation of God, and then defined the dispensation he was a minister of as the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory. He further addresses this truth when writing to Timothy.

پولُس ادعا کرد که خادمِ تدبیرِ خداست، و سپس تدبیری را که خادمِ آن بود به‌عنوان سرِّ خدا تعریف کرد، که همان مسیح در شما، امیدِ جلال، است. او این حقیقت را در هنگام نوشتن به تیموتائوس نیز بیشتر مورد خطاب قرار می‌دهد.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> اور بلا شبہ دینداری کا بھید بڑا ہے: خدا جسم میں ظاہر ہوا، روح میں راست ٹھہرایا گیا، فرشتوں نے اسے دیکھا، غیر قوموں میں اُس کی منادی کی گئی، دنیا میں اُس پر ایمان لایا گیا، اور جلال میں اُٹھا لیا گیا۔ 1 تیمتھیس 3:16۔

Paul here says that the mystery of godliness is God manifest in the flesh. God is the Head, and the flesh is the body. The mystery of godliness is Christ in the believer, it is the joining of divinity with humanity. Paul also uses the metaphor of marriage as did Hosea.

پولس در اینجا می‌گوید که سرّ دینداری، ظهور خدا در جسم است. خدا سر است و جسم، بدن. سرّ دینداری، مسیح در مؤمن است؛ یعنی پیوستن الوهیت با انسانیت. پولس همچنین، چنان‌که هوشع نیز کرد، از استعارهٔ ازدواج بهره می‌گیرد.

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> زیرا ما اعضای بدن او هستیم، از گوشت او و از استخوان‌های او. از این سبب، مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به زن خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. این سرّی عظیم است؛ لیکن من دربارهٔ مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. افسسیان ۵:۳۰–۳۲.

In chapter thirty-seven, when Ezekiel identifies the covenant of the last days, which is the renewed covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand, he provides an illustration of the joining of two sticks. Those two sticks, line upon line, include Hosea and Paul’s marriage metaphor. When they were joined together, they were to be no more two nations, but one nation, forever.

در فصل سی‌وهفتم، هنگامی که حزقیال عهدِ ایامِ آخر را—که همان عهدِ تجدیدشده با کسانی است که به‌عنوان صد و چهل و چهار هزار شناخته می‌شوند—مشخص می‌سازد، تمثیلی از به‌هم‌پیوستنِ دو چوب ارائه می‌کند. آن دو چوب، سطر بر سطر، استعارهٔ ازدواجِ هوشع و پولُس را دربر می‌گیرند. هنگامی که به یکدیگر پیوستند، دیگر نباید دو ملت باشند، بلکه برای همیشه یک ملت باشند.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:22, 23.

> و من ایشان را در آن سرزمین، بر کوه‌های اسرائیل، یک امت خواهم ساخت؛ و یک پادشاه بر همۀ ایشان پادشاه خواهد بود؛ و دیگر هرگز دو امت نخواهند بود، و دیگر هرگز به دو مملکت تقسیم نخواهند شد. و دیگر خویشتن را به بت‌های خود، و به چیزهای مکروه خود، و به هیچ‌یک از گناهان خویش نجس نخواهند ساخت؛ بلکه ایشان را از همۀ مسکن‌هایشان که در آن‌ها گناه ورزیده‌اند نجات خواهم داد، و ایشان را طاهر خواهم ساخت؛ پس ایشان قوم من خواهند بود، و من خدای ایشان خواهم بود. حزقیال ۳۷:۲۲، ۲۳.

The joining together of Ezekiel identifies when they are no more divided, nor do they sin any longer, when they are cleansed, and when God is their only God, and they have only one king. On October 22, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple to “cleanse” His people. He came to receive a kingdom, whose people according to Peter were then to be a kingdom of priests and kings. On that date the bridegroom also came to the marriage, which is the mystery Paul and Hosea identify, which represents the combination of divinity with humanity. John identifies that the mystery, which Paul identifies as “Christ in you, the hope of glory,” would be finished in the days of the sounding of the seventh angel.

پیوستنِ مذکور در حزقیال، زمانی را مشخص می‌سازد که ایشان دیگر منقسم نباشند، و دیگر گناه نورزند، هنگامی که طاهر گردانیده شوند، و خدا یگانه خدای ایشان باشد، و ایشان فقط یک پادشاه داشته باشند. در ۲۲ اکتبر، رسولِ عهد ناگهان به هیکل آمد تا قوم خود را «طاهر» سازد. او آمد تا پادشاهی‌ای را دریافت کند که قومِ آن، بنا بر گفتهٔ پطرس، در آن هنگام می‌بایست مملکتی از کاهنان و پادشاهان باشند. در آن تاریخ، داماد نیز به عروسی آمد؛ همان رازی که پولس و هوشع بدان اشاره می‌کنند، و نمایانگرِ پیوندِ الوهیت با انسانیت است. یوحنا تصریح می‌کند که آن راز، که پولس آن را «مسیح در شما، امیدِ جلال» می‌نامد، در ایامِ نواخته شدنِ فرشتهٔ هفتم به کمال خواهد رسید.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> اما در ایام صدای فرشتهٔ هفتم، هنگامی که آغاز به نواختن کند، سرِّ خدا به انجام خواهد رسید، چنان‌که آن را به بندگان خود، انبیا، اعلام کرده است. مکاشفه 10:7.

The seventh angel is the third woe, which arrived on September 11, 2001. The seventh angel began to sound when the third angel arrived in the history of 1844, and onward, but the rebellion of 1863 prevented the work from being finished. The third angel arrived and the seventh trumpet began to sound again on September 11, 2001, and this time the “mystery of God” is to be “finished.” That “mystery” is the combination of divinity with humanity, which produces the one hundred and forty-four thousand, who then become God’s ensign and army. For this reason, chapter thirty-seven of Ezekiel, begins with Ezekiel being taken to a valley of dead dry bones. Those bones represent Laodicean Adventism on September 11, 2001, and for this reason Paul addresses his gospel of the mystery of God to the Laodiceans.

El séptimo ángel es el tercer ay, que llegó el 11 de septiembre de 2001. El séptimo ángel comenzó a tocar cuando el tercer ángel llegó en la historia de 1844, y en adelante, pero la rebelión de 1863 impidió que la obra fuera terminada. El tercer ángel llegó y la séptima trompeta comenzó a sonar de nuevo el 11 de septiembre de 2001, y esta vez el “misterio de Dios” ha de ser “consumado”. Ese “misterio” es la combinación de la divinidad con la humanidad, la cual produce a los ciento cuarenta y cuatro mil, quienes entonces llegan a ser el estandarte y el ejército de Dios. Por esta razón, el capítulo treinta y siete de Ezequiel comienza con Ezequiel siendo llevado a un valle de huesos secos y muertos. Esos huesos representan al adventismo laodicense el 11 de septiembre de 2001, y por esta razón Pablo dirige su evangelio del misterio de Dios a los laodicenses.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> کیونکہ میں چاہتا ہوں کہ تم جانو کہ مجھے تمہارے لیے، اور لاؤدیکیہ والوں کے لیے، اور اُن سب کے لیے جنہوں نے جسم میں میرا چہرہ نہیں دیکھا، کس قدر بڑی کشمکش ہے؛ تاکہ اُن کے دل تسلی پائیں، اور وہ محبت میں باہم پیوستہ ہو کر فہم کے کامل یقین کی تمام دولت تک پہنچیں، تاکہ خدا کے بھید، یعنی باپ اور مسیح کی معرفت حاصل کریں؛ جس میں حکمت اور علم کے سب خزانے پوشیدہ ہیں۔ کلسیوں 2:1–3۔

This is also the description Sister White associates with the dead dry bones of Ezekiel.

این نیز همان توصیفی است که خواهر وایت با استخوان‌های خشکِ مردهٔ حزقیال مرتبط می‌سازد.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> «اما این تشبیهِ استخوان‌های خشک نه‌تنها بر جهان انطباق دارد، بلکه بر کسانی نیز صادق است که از نور عظیم برخوردار شده‌اند؛ زیرا آنان نیز مانند اسکلت‌های آن وادی‌اند. آنان صورتِ انسان را دارند، چارچوبِ بدن را دارند؛ اما حیاتِ روحانی ندارند. لیکن مَثَل، استخوان‌های خشک را صرفاً به‌هم‌پیوسته و به صورت‌های انسان وانمی‌گذارد؛ زیرا کافی نیست که در اندام و سیمای ایشان تناسب و تقارن باشد. نَفَسِ حیات باید بدن‌ها را زنده سازد، تا بتوانند برپا بایستند و به حرکت درآیند. این استخوان‌ها نمایانگرِ خاندانِ اسرائیل، کلیسای خدا هستند، و امیدِ کلیسا در تأثیرِ حیات‌بخشِ روح‌القدس است. خداوند باید بر این استخوان‌های خشک بدمد تا زنده شوند.»

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> «روحِ خدا، با قدرتِ حیات‌بخشِ خود، باید در هر عاملِ انسانی حاضر باشد، تا هر عضله و پیِ روحانی در کار و تمرین باشد. بدونِ روح‌القدس، بدونِ نَفَسِ خدا، رخوتِ وجدان و زوالِ حیاتِ روحانی پدید می‌آید. بسیاری که از حیاتِ روحانی بی‌بهره‌اند، نام‌هایشان در دفاترِ کلیسا ثبت است، اما در دفترِ حیاتِ برّه نوشته نشده‌اند. ممکن است به کلیسا پیوسته باشند، اما با خداوند متحد نیستند. ممکن است در انجامِ مجموعه‌ای معین از وظایف، کوشا باشند و همچون زندگان شمرده شوند؛ اما بسیاری در شمارِ کسانی هستند که «نامی داری که زنده‌ای، و حال آنکه مرده‌ای.»»

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> «مگر آن‌که جان حقیقتاً به سوی خدا توبه و بازگشت کرده باشد؛ مگر آن‌که نَفَسِ حیات‌بخشِ خدا جان را به زندگی روحانی زنده سازد؛ مگر آن‌که اقرارکنندگانِ حقیقت به‌وسیلهٔ اصلی آسمانی به حرکت درآیند، از آن بذرِ فسادناپذیری که زنده است و تا ابد باقی می‌ماند، مولود نشده‌اند. مگر آن‌که بر عدالتِ مسیح به‌عنوان یگانه تضمینِ خویش توکل کنند؛ مگر آن‌که سیرتِ او را سرمشق گیرند و در روحِ او عمل نمایند، عریان‌اند و ردای عدالتِ او را بر تن ندارند. مردگان غالباً به‌جای زندگان قلمداد می‌شوند؛ زیرا آنان که آنچه را به زعمِ خود نجات می‌نامند، بر وفقِ تصوراتِ خویش به انجام می‌رسانند، خدا را در خویش ندارند که در ایشان هم اراده پدید آورد و هم عمل، بر حسبِ رضامندیِ نیکوی خویش.»

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> «این طبقه به‌خوبی با وادیِ استخوان‌های خشکیده‌ای که حزقیال در رؤیا دید، نمود یافته است.» ریویو اند هرالد، ۱۷ ژانویهٔ ۱۸۹۳.

The Laodicean message was first presented to Adventism in 1856, the very year the Lord opened up the advancing light of the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six. The message of 1856, consisting of an internal message calling for repentance, and an external message of prophecy, was rejected in 1863. The Laodicean message of the mystery of “Christ in you, the hope of glory”, was repeated in 1888 by Elders Jones and Waggoner, and that message was also identified as the message to Laodicea by Sister White.

پیام لائودکیه نخستین‌بار در سال ۱۸۵۶ به ادونتیسم عرضه شد، درست در همان سالی که خداوند نور فزایندهٔ «هفت زمان» را در باب بیست‌وششم لاویان گشود. پیام سال ۱۸۵۶، که مشتمل بود بر پیامی درونی برای دعوت به توبه، و پیامی بیرونی از نبوت، در سال ۱۸۶۳ رد شد. پیام لائودکیه دربارهٔ سرّ «مسیح در شما، امید جلال» در سال ۱۸۸۸ به‌وسیلهٔ مشایخ جونز و واگنر تکرار شد، و آن پیام نیز از سوی خواهر وایت به‌عنوان پیام به لائودکیه شناخته شد.

Line upon line, Ezekiel chapter thirty-seven begins with Ezekiel being spiritually conveyed to September 11, 2001, where he is given a view of Laodicean Adventism, who are dead in sins and trespasses. He is told to give two distinct prophetic messages. The first produces a joining together, but the bodies are still dead. The second prophecy calls for the message of the “four winds” to breathe life into the bones. The message of the four winds is the sealing message of the one hundred and forty-four thousand which identifies four angels holding the four winds. Sister White identifies those four winds as an “angry horse”, seeking to break loose, for it is being restrained. The angry horse of Islam is seeking to break loose and bring death and destruction in its path, as it did on September 11, 2001, and it will be released again at the soon coming Sunday law.

سطرًا على سطر، يبدأ الإصحاح السابع والثلاثون من حزقيال بأن يُنقَل حزقيال روحيًا إلى 11 سبتمبر/أيلول 2001، حيث يُعطى رؤية للأدفنتية اللاودكية، التي هي ميتة في الذنوب والخطايا. ويُؤمَر بأن يقدّم رسالتين نبويتين متميزتين. الأولى تُحدِث انضمامًا معًا، لكن الأجساد تظل ميتة. أما النبوة الثانية فتدعو إلى أن تنفخ رسالة «الرياح الأربع» حياةً في العظام. ورسالة الرياح الأربع هي رسالة الختم الخاصة بالمئة والأربعة والأربعين ألفًا، التي تُعرّف أربعة ملائكة ممسكين بالرياح الأربع. وتُعرّف الأخت وايت تلك الرياح الأربع بأنها «حصان غاضب» يسعى إلى الانفلات، لأنه مقيَّد. إن الحصان الغاضب للإسلام يسعى إلى الانفلات وجلب الموت والدمار في طريقه، كما فعل في 11 سبتمبر/أيلول 2001، وسيُطلَق ثانيةً عند قانون الأحد الآتي قريبًا.

That message brings the dead bodies into a unified army that is standing upon its feet. That unified army is brought to its feet in response to the message of the seventh angel, for in the days of the sounding of the seventh angel, the mystery of the one hundred and forty-four thousand’s marriage with Christ will be accomplished.

آن پیام، اجساد مرده را به لشکری متحد بدل می‌سازد که بر پای‌های خود ایستاده است. آن لشکر متحد در پاسخ به پیام فرشته هفتم بر پاهای خود برانگیخته می‌شود، زیرا در ایام نواختن فرشته هفتم، سرّ ازدواجِ صد و چهل و چهار هزار نفر با مسیح به انجام خواهد رسید.

Then Ezekiel is shown the joining of two sticks that become one nation. Those two sticks are the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah, which are joined together as one nation at the conclusion of their mutual scattering periods of twenty-five hundred and twenty years. Their mutual conclusion produces a spiritual temple, represented by the forty-six years at the beginning and at the ending of the mutual scattering times.

سپس به حزقیال پیوستنِ دو چوب نشان داده می‌شود که یک قوم واحد می‌گردند. آن دو چوب، پادشاهی شمالیِ اسرائیل و پادشاهی جنوبیِ یهودا هستند که در پایان دوره‌های پراکندگیِ متقابلِ دو هزار و پانصد و بیست‌سالهٔ خود، به‌صورت یک قوم واحد به هم پیوسته می‌شوند. پایانِ متقابلِ ایشان معبدی روحانی پدید می‌آورد که به‌وسیلهٔ چهل و شش سال در آغاز و در پایانِ زمان‌های پراکندگیِ متقابل، نمایانده شده است.

We will continue this study in the next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “‘And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.’

> «و صبح زود برخاستند و به سوی بیابان تقوع بیرون رفتند؛ و چون بیرون می‌رفتند، یهوشافاط ایستاد و گفت: ای یهودا و ای ساکنان اورشلیم، مرا بشنوید؛ به یهوه، خدای خود، ایمان آورید تا استوار گردید؛ به انبیای او ایمان آورید تا کامیاب شوید. ۲ تواریخ ۲۰:۲۰.»

> ““Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

> «به یهوه خدای خود ایمان آورید تا استوار گردید؛ و به انبیای او ایمان آورید تا کامیاب شوید.»

> “Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’

> «اشعیا ۸:۲۰. “به شریعت و به شهادت؛ اگر ایشان موافق این کلام سخن نگویند، از آن روست که در ایشان نوری نیست.”»

> “Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

> «در این‌جا دو متن در برابر قوم خدا نهاده شده است: دو شرط برای موفقیت. شریعتی که خودِ یهوه بیان فرموده است، و روح نبوت، دو منبع حکمت‌اند تا قوم او را در هر تجربه‌ای هدایت کنند. تثنیه ۴:۶. “این است حکمت و فهم شما در نظر امت‌ها، که خواهند گفت: یقیناً این امت بزرگ، قومی حکیم و فهیم است.”»

> “The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

> «شریعتِ خداوند و روحِ نبوت دست‌به‌دست هم برای هدایت و مشورت دادن به کلیسا عمل می‌کنند، و هرگاه کلیسا با اطاعت از شریعت او این امر را به رسمیت شناخته است، روحِ نبوت فرستاده شده است تا او را در طریقِ حق هدایت کند.»

> “Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

> «مکاشفه ۱۲:۱۷. “و اژدها بر زن خشم گرفت، و رفت تا با باقی‌ماندۀ نسل او جنگ کند؛ آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و شهادت عیسی مسیح را دارند.” این نبوت به‌روشنی نشان می‌دهد که کلیسای باقی‌مانده خدا را در شریعت او به رسمیت خواهد شناخت و از عطیۀ نبوت برخوردار خواهد بود. اطاعت از شریعت خدا و روح نبوت همواره قوم حقیقی خدا را متمایز ساخته است، و آزمون معمولاً بر اساس ظهورات حاضر داده می‌شود.»

> “In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

> «در روزگار ارمیا، قوم دربارهٔ پیام موسی، ایلیا یا الیشع هیچ پرسشی نداشتند؛ اما پیامی را که از جانب خدا به ارمیا فرستاده شده بود، مورد تردید قرار دادند و کنار نهادند، تا آنکه قوت و تأثیر آن تباه شد و دیگر هیچ چاره‌ای نماند جز اینکه خدا ایشان را به اسارت ببرد.»

> “Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

> «همچنین در روزگار مسیح، مردم آموخته بودند که پیام ارمیا راست بوده است، و خود را متقاعد می‌ساختند که اگر در روزگار پدران خویش می‌زیستند، پیام او را می‌پذیرفتند؛ اما در همان حال، پیام مسیح را رد می‌کردند، همان کسی که همهٔ انبیا دربارهٔ او نوشته بودند.»

> “As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

> «همان‌گونه که پیام فرشتهٔ سوم در جهان برخاست، پیامی که قرار است شریعت خدا را در تمامی کمال و قدرتش به کلیسا آشکار سازد، عطیۀ نبوت نیز بی‌درنگ دوباره احیا شد. این عطیه در رشد و پیشبرد این پیام نقشی بسیار برجسته ایفا کرده است.»

> “As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 34.

> «چون اختلافِ نظرهایی در بابِ تفسیرهای کتاب‌مقدّس و شیوه‌های کار پدید آمده است که می‌توانست ایمانِ باورمندانِ به این پیام را متزلزل سازد و به نفاق در کار بینجامد، روحِ نبوت همواره بر آن وضع روشنایی افکنده است. این روح، همیشه برای جماعتِ ایمانداران یگانگیِ اندیشه و هماهنگیِ عمل به ارمغان آورده است. در هر بحرانی که در روندِ پیشرفتِ این پیام و گسترشِ کار پدید آمده، آنان که استوار بر شریعتِ خدا و نورِ روحِ نبوت ایستاده‌اند، پیروز شده‌اند و کار در دستانِ ایشان رونق یافته است.» Loma Linda Messages, 34.

Back to Articles