Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred

کتابِ دانیال — نمبر ایک سو

The Ongoing Struggle for Justification by Faith: A Historical Analysis of Apostasy in Protestantism

توثیق به‌وسیلهٔ ایمان: تحلیلی تاریخی از ارتداد در پروتستانتیسم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The message brought by Elders Jones and Waggoner in the rebellion of 1888, was the message of justification by faith in verity. Apostate Protestantism argues that the justification provided by Christ’s death on the cross covers a man in his sins, but that His blood does not actually remove his sins. This false doctrine places the removal of sin at the Second Coming, when sinners are then magically transformed. Apostate Protestantism and officially since 1957, Laodicean Adventism, claim that Christ is exclusively our Substitute, but not our Example. A year before 1888, Sister White penned the following.

1888ء کی سرکشی کے دوران ایلڈرز جونز اور ویگنر کے ذریعے لایا گیا پیغام، درحقیقت ایمان کے وسیلہ سے راستباز ٹھہرائے جانے کا پیغام تھا۔ مرتد پروٹسٹنٹیت یہ استدلال کرتی ہے کہ صلیب پر مسیح کی موت کے ذریعے فراہم کی گئی راستبازی ایک انسان کو اُس کے گناہوں سمیت ڈھانپ لیتی ہے، لیکن اُس کا خون حقیقتاً اُس کے گناہوں کو دور نہیں کرتا۔ یہ جھوٹا عقیدہ گناہ کے ازالہ کو دوسرے آنے کے وقت تک مؤخر کر دیتا ہے، جب گنہگار پھر جادوئی طور پر تبدیل کر دیے جاتے ہیں۔ مرتد پروٹسٹنٹیت، اور 1957 سے سرکاری طور پر لاودیکیائی ایڈونٹزم، یہ دعویٰ کرتے ہیں کہ مسیح صرف اور صرف ہمارا قائم مقام ہے، لیکن ہمارا نمونہ نہیں۔ 1888 سے ایک سال پہلے، سسٹر وائٹ نے درجِ ذیل تحریر فرمایا۔

> “‘A new heart will I give you and a new spirit will I put within you.’ I believe with all my heart that the Spirit of God is being withdrawn from the world, and those who have had great light and opportunities and have not improved them, will be the first to be left. They have grieved away the Spirit of God. The present activity of Satan in working upon hearts, and upon churches and nations should startle every student of prophecy. The end is near. Let our churches arise. Let the converting power of God be experienced in the heart of the individual members, and then we shall see the deep moving of the Spirit of God. Mere forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus. He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God….

> «“Delile osun pa yexê û ruhêk nû bixe nav we de.” Ez bi hemû dilê xwe bawer im ku Ruhê Xwedê ji cîhanê tê vekişandin, û ewên ku ronahiyek mezin û derfetên mezin hebûn û wan baş bi kar neanîn, dê yekemîn bin ku bên hiştin. Wan Ruhê Xwedê xemgîn kir û ji xwe dûr xistin. Çalakiya niha ya Şeytan di xebata wî de li ser dilan, û li ser dêr û neteweyan, divê her xwendekarê pêxemberiyê bi tirs bixe. Dawî nêzîk e. Bila dêrên me rabin. Bila hêza veguherîner a Xwedê di dilê endamên takekesî de bê ezmûnkirin, û wê hingê em ê tevgera kûr a Ruhê Xwedê bibînin. Tenê bexşîna guneh ne encama yekane ya mirina Îsa ye. Wî fedayiya bêdawî ne tenê ji bo ku guneh were rakirin kir, lê jî ji bo ku tabîeta mirovî were vegerandin, ji nû ve bibe bedew, ji xwêliyên xwe were avakirinê, û ji bo amadebûna li ber hebûna Xwedê were guncawkirin….»

> “Christ is the ladder which Jacob saw whose base rested on the earth and whose topmost round reached the highest heavens. This shows the appointed method of salvation. We are to climb round after round of this ladder. If any one of us shall finally be saved, it will be by clinging to Jesus as to the rounds of a ladder. Christ is made unto the believer wisdom and righteousness, sanctification, and redemption….

> «مسیح همان نردبانی است که یعقوب دید؛ نردبانی که پایه‌اش بر زمین قرار داشت و بالاترین پله‌اش به اعلیٰ آسمان‌ها می‌رسید. این، طریق مقرّر نجات را نشان می‌دهد. ما باید پله‌به‌پله از این نردبان بالا رویم. اگر سرانجام هر یک از ما نجات یابد، این نجات از آن رو خواهد بود که همچون پله‌های نردبان، به عیسی چنگ زده است. مسیح برای ایماندار، حکمت و عدالت و تقدیس و فدیه ساخته شده است….»

> “There will be some terrible falls by those who think they stand firm because they have the truth; but they have it not as it is in Jesus. A moment’s carelessness may plunge a soul into irretrievable ruin. One sin leads to the second, and the second prepares the way for a third and so on. We must as faithful messengers of God, plead with Him constantly to be kept by his power. If we swerve a single inch from duty we are in danger of following on in a course of sin that ends in perdition. There is hope for every one of us, but only in one way—by fastening ourselves to Christ, and exerting every energy to attain to the perfection of his character.

> "انهن مان، جيڪي سمجهن ٿا ته هو سچائي سبب مضبوط بيٺل آهن، ڪي اهڙا به هوندا جيڪي ڏاڍين خوفناڪ لغزشن ۾ ڪري پوندا؛ پر انهن وٽ اها سچائي اهڙي نه آهي جيئن اها يسوع ۾ آهي. هڪ گهڙيءَ جي بيخبري ڪنهن جان کي اهڙي تباهيءَ ۾ اڇلائي سگهي ٿي، جنهن جي تلافي هرگز نٿي ٿي سگهي. هڪ گناهه ٻئي ڏانهن وٺي وڃي ٿو، ۽ ٻيو ٽئين لاءِ رستو هموار ڪري ٿو، ۽ ائين ئي اڳتي. اسان کي، خدا جا وفادار پيغامبر ٿي، هن سان لڳاتار التجا ڪرڻ گهرجي ته اسين سندس قدرت وسيلي محفوظ رکيا وڃون. جيڪڏهن اسين فرض کان هڪ انچ به هٽي وڃون ته اسان کي ان خطري ۾ پئجي وڃڻ جو انديشو آهي ته اسين گناهه جي اهڙي راهه تي هلندا وڃون، جيڪا آخرڪار هلاڪت تي پڄاڻي ڪري ٿي. اسان مان هر هڪ لاءِ اميد آهي، پر فقط هڪ ئي راهه ۾—مسيح سان پاڻ کي مضبوط ٻڌي ڇڏڻ ۾، ۽ سندس سيرت جي ڪمال تائين پهچڻ لاءِ هر قوت ڪم ۾ آڻڻ ۾."

> “This goody-goody religion that makes light of sin and that is forever dwelling upon the love of God to the sinner, encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin and he knows it to be sin. This is the way that many are doing who profess to believe present truth. The truth is kept apart from their life, and that is the reason it has no more power to convict and convert the soul. There must be a straining of every nerve and spirit and muscle to leave the world, its customs, its practices, and its fashions….

> “यह सदाचारी-सा धर्म, जो पाप को हल्का ठहराता है और जो निरंतर पापी के प्रति परमेश्वर के प्रेम पर ही मन लगाए रहता है, पापी को यह विश्वास करने के लिए प्रोत्साहित करता है कि परमेश्वर उसे उस समय भी बचा लेगा जब वह पाप में बना रहता है और वह जानता है कि वह पाप है। यही वह रीति है जिसमें बहुत-से लोग चल रहे हैं जो वर्तमान सत्य पर विश्वास करने का दावा करते हैं। सत्य को उनके जीवन से अलग रखा जाता है, और यही कारण है कि उसमें आत्मा को दोषी ठहराने और परिवर्तित करने की शक्ति अधिक नहीं होती। संसार, उसकी रीति-रिवाजों, उसकी प्रथाओं और उसके फैशनों को छोड़ने के लिए हर स्नायु, आत्मा और मांसपेशी का पूरा जोर लगाना आवश्यक है….”

> “If you put away sin and exercise living faith, the riches of heaven’s blessings will be yours.” Selected Messages, book 3, 155.

> «اگر گناه را کنار بگذارید و ایمان زنده را به‌کار ببندید، غنای برکات آسمان از آنِ شما خواهد بود.» Selected Messages، جلد ۳، ۱۵۵.

The false “goody-goody religion” of apostate Protestantism was established as an official doctrine at the outset of the fourth generation of Adventism in 1957. It presented a definition of justification that “encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin.” The cross, teaches that “forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus,” for “He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God.”

مذهبِ کاذبِ «خوش‌اخلاقِ خوش‌نما»ی پروتستانتیسمِ مرتد، در آغازِ نسلِ چهارمِ ادونتیسم، در سال ۱۹۵۷، به‌عنوان آموزه‌ای رسمی برقرار گردید. این مذهب، تعریفی از تبرئه ارائه کرد که «گناهکار را تشویق می‌کند که باور کند خدا او را نجات خواهد داد، در حالی که او همچنان در گناه ادامه می‌دهد.» صلیب تعلیم می‌دهد که «آمرزشِ گناه تنها نتیجهٔ مرگِ عیسی نیست»، زیرا «او آن قربانیِ بی‌نهایت را تقدیم کرد، نه فقط تا گناه از میان برداشته شود، بلکه تا طبیعتِ انسانی بازگردانیده، دوباره زیبا ساخته، از ویرانه‌هایش بازسازی گردد، و برای حضورِ خدا شایسته ساخته شود.»

The rebellion of 1957, demonstrates that the seed of the rebellion that was planted in 1863, and that then sprouted in 1888, and which was thereafter watered by the counterfeit message represented by the book published in 1919 (The Doctrine of Christ), had ultimately brought forth the fruit of an open pronouncement that the original “faith of the just” represented by Habakkuk’s two tables, was now removed and replaced with the corrupted definition of “justification by faith” that exists in apostate Protestantism. The disobedient prophet from Judah, had returned to the assembly of mockers and eaten with the lying prophet of Bethel.

شورشِ سالِ ۱۹۵۷ نشان می‌دهد که بذرِ آن شورشی که در ۱۸۶۳ کاشته شد، و سپس در ۱۸۸۸ جوانه زد، و پس از آن به‌وسیلهٔ پیامِ جعلیِ ممثَّل در کتابِ منتشرشده در ۱۹۱۹ (تعلیمِ مسیح) آبیاری گردید، سرانجام ثمرهٔ خود را در قالبِ اعلامی آشکار به بار آورد؛ بدین معنا که «ایمانِ عادلان»ِ اصلی که به‌وسیلهٔ دو لوحِ حبقوق نمایانده شده بود، اکنون برداشته شده و با تعریفِ فاسدِ «عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان» که در پروتستانتیسمِ مرتد وجود دارد، جایگزین شده است. آن نبیِ نافرمان از یهودا، به جماعتِ استهزاکنندگان بازگشته و با نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل هم‌غذا شده بود.

The message to the Laodicean church which was first presented to the movement of the Millerites in 1856, and then again to the Laodicean church in 1888, was rejected every step of the way. That message of Jones and Waggoner, which according to Sister White was both the message to Laodicea, and the message of justification by faith, was rejected, under the premise that the rebels who were rejecting it, were actually defending the old landmarks! The landmarks they were defending was a foundation of their own human construction, that is built upon sand.

پیامی که به کلیسای لائودیکیه داده شد و نخست در سال 1856 به جنبش میلری‌ها عرضه گردید، و سپس بار دیگر در سال 1888 به کلیسای لائودیکیه ارائه شد، در هر مرحله مردود شمرده شد. آن پیام جونز و واگنر، که بنا به گفتهٔ خواهر وایت هم پیامِ لائودیکیه بود و هم پیامِ عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان، بر این اساس رد شد که یاغیانی که آن را رد می‌کردند، در واقع از نشانه‌های کهن دفاع می‌کنند! نشانه‌هایی که ایشان از آن دفاع می‌کردند، بنیادی بود از ساختهٔ خودِ انسان ایشان، که بر شن بنا شده است.

The message of “justification by faith” that was presented by Jones and Waggoner in 1888, included the fact of the true gospel, which identifies that those who are justified, are also sanctified. It emphasized that to be justified was to “actually” be made holy, not simply to be legally “proclaimed” as holy. The message of Jones and Waggoner, which Sister White identified she had been presenting for years before the rebellion of 1888, identifies that when justification is imputed, sanctification is simultaneously imparted.

پیامِ «ایمان کے وسیلہ سے راست‌بازی»، جو 1888 میں جونز اور ویگنر نے پیش کیا، انجیلِ حقیقی کے اس حقیقت پر مشتمل تھا کہ جو راست ٹھہرائے جاتے ہیں، وہ مقدّس بھی کیے جاتے ہیں۔ اس نے اس بات پر زور دیا کہ راست ٹھہرایا جانا یہ ہے کہ انسان کو «حقیقتاً» مقدّس بنایا جائے، نہ کہ محض قانونی طور پر مقدّس «قرار» دیا جائے۔ جونز اور ویگنر کا یہ پیغام، جسے سسٹر وائٹ نے بیان کیا کہ وہ 1888 کی بغاوت سے کئی برس پہلے سے پیش کرتی آ رہی تھیں، اس امر کی نشان دہی کرتا ہے کہ جب راست‌بازی محسوب کی جاتی ہے، تو تقدیس بھی بیک وقت عطا کی جاتی ہے۔

It cannot be otherwise, for both justification and sanctification are accomplished by the presence of the Holy Spirit in the believer. Justification and sanctification are simply two words that describe two elements of one work that is accomplished within the believer by the presence of the Holy Spirit.

چنین نمی‌تواند بود، زیرا هم توجیه و هم تقدیس به‌واسطۀ حضور روح‌القدس در مؤمن تحقق می‌یابد. توجیه و تقدیس صرفاً دو واژه‌اند که دو بُعدِ یک عمل را توصیف می‌کنند؛ عملی که به‌واسطۀ حضور روح‌القدس در درونِ مؤمن به انجام می‌رسد.

It was the very message of Moses that Korah’s rebels rejected, that was again rejected in 1856, then again in 1888, and then publicly enshrined as the salvation theology of Laodicean Adventism in 1957. The continuous rebellion wearied God, for the people said, “Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment?”

همان پیامی که یاغیانِ قورح آن را رد کردند، بار دیگر در سال 1856 رد شد، سپس دوباره در 1888، و آنگاه در 1957 به‌صورت علنی به‌عنوان الهیات نجاتِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای رسمیت یافت. این عصیانِ پیوسته خدا را به ستوه آورد، زیرا قوم گفتند: «هر که بدی می‌کند در نظر خداوند نیکوست، و او از ایشان خشنود است»؛ یا: «خدای داوری کجاست؟»

They said “those that are sinning are justified by Christ’s blood, and God delights in them, even though they continue to sin.” This is the spiritual deception that is represented by the message to Laodicea (a people judged), for in spite of the fact that Christ identifies the Laodiceans as “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked,” they believe that they are “rich, and increased with goods, and have need of nothing.” And in that condition, they are actually on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord.

گفتند: «آنان که در گناه به سر می‌برند، به خون مسیح عادل شمرده شده‌اند، و خدا از ایشان خشنود است، هرچند همچنان به گناه ادامه می‌دهند.» این همان فریب روحانی است که در پیام به لاودکیه (قومی داوری‌شده) به تصویر کشیده شده است؛ زیرا با وجود آن‌که مسیح لاودکیان را «شقی، و مسکین، و فقیر، و کور، و عریان» معرفی می‌کند، آنان بر این باورند که «دولتمندم، و توانگر شده‌ام، و به هیچ چیز محتاج نیستم.» و در همان حالت، در واقع بر آستانه آن‌اند که از دهان خداوند بیرون افکنده شوند.

The faithful of Millerite history who had persevered through the experience of the first disappointment in 1844, as represented by Jeremiah in chapter fifteen, verse fifteen through twenty-one, as the faithful builders of the temple, who had been promised that if they would not return to the “assembly of mockers,” that they would become God’s “mouth,” did return to “the assembly of mockers” (represented by the lying prophet of Bethel), and transitioned into Laodiceans, on the verge of being spewed out of God’s mouth, and they know it not.

وفادارانِ تاریخِ میلری که در سال ۱۸۴۴ تجربهٔ نخستین نومیدی را پشت سر نهاده و در آن پایدار مانده بودند—چنان‌که ارمیا در باب پانزدهم، آیات پانزده تا بیست‌ویک، آنان را همچون بنّایانِ امینِ هیکل تصویر می‌کند، که به ایشان وعده داده شده بود اگر به «مجمعِ استهزاکنندگان» بازنگردند، «دهان» خدا خواهند شد—به «مجمعِ استهزاکنندگان» بازگشتند (که با نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل نمود یافته است) و به لائودیکیان مبدل شدند، بر آستانهٔ آن‌که از دهانِ خدا بیرون افکنده شوند، و خود از آن آگاه نیستند.

The condition of Laodicean Adventism on September 11, 2001, was typified by the condition of the Protestants on August 11, 1840. Those two histories were typified by the quibbling Jews, when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ. In each of the three histories a former chosen people were, and are in the process now, of being passed by. The Messenger of the Covenant in the time of John the Baptist, was to enter into covenant with those whom Peter identified as a “chosen generation.”

حالتِ اَدونتیزمِ لائودیکیه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، به‌وسیلهٔ حالتِ پروتستان‌ها در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمونه‌سازی شده بود. آن دو تاریخ نیز به‌وسیلهٔ یهودیانِ خُرده‌گیر، هنگامی که روح‌القدس در تعمیدِ مسیح نازل شد، نمونه‌سازی گردید. در هر یک از این سه تاریخ، قومی که پیش‌تر برگزیده بودند، موردِ عبور قرار گرفتند و اکنون نیز در حالِ کنار گذاشته شدن هستند. رسولِ عهد در زمانِ یحیای تعمیددهنده، می‌بایست با کسانی که پطرس ایشان را «نسلِ برگزیده» نامید، واردِ عهد شود.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> اما شما نسلی برگزیده، کهانتی پادشاهانه، امتی مقدس، و قومی خاص هستید، تا فضایل آن کسی را اعلام نمایید که شما را از ظلمت به نور شگفت‌انگیز خود فراخوانده است؛ شما که در زمان گذشته قومی نبودید، اما اکنون قوم خدا هستید؛ شما که رحمتی نیافته بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:‏۹، ۱۰

Peter was identifying the new chosen people of his period, which then was the Christian church. They had been selected as a “chosen generation,” during a period when Christ and John the Baptist both identified the former chosen people, as a generation of vipers.

پطرس قومِ برگزیدهٔ جدیدِ دورانِ خود را مشخص می‌کرد، که در آن زمان کلیسای مسیحی بود. آنان در دوره‌ای به‌عنوان «نسلِ برگزیده» انتخاب شده بودند که طی آن، مسیح و یحییِ تعمیددهنده هر دو قومِ برگزیدهٔ پیشین را «نسلِ افعیان» معرفی کردند.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. Matthew 12:34.

> اے سانپوں کے بچو، تم بدکار ہو کر بھلا کیسے اچھی باتیں کہہ سکتے ہو؟ کیونکہ جو دل میں بھرا ہوتا ہے، وہی منہ سے نکلتا ہے۔ متی 12:34۔

The generation that is passed by, is a “generation of vipers,” which is a symbol of Satan—the reptile of Bible prophecy. The generation that is passed by had filled up their cup of probationary time, and through four generations they had settled into the character of the viper. They had developed the forehead of a whore. This is why the twenty-five ancient men in Ezekiel chapter eight, are willing to bow to the sun. They had formed the character of the papacy.

نسلی که از آن گذشته می‌شود، «نسلِ افعیان» است؛ و این نمادی از شیطان است—خزندهٔ نبوتِ کتاب‌مقدس. آن نسلی که از آن گذشته می‌شود، پیمانهٔ زمانِ آزمایشیِ خود را پُر کرده بود، و در طی چهار نسل در خصلتِ افعی استقرار یافته بود. آنان پیشانیِ فاحشه را پرورانده بودند. از همین‌روست که آن بیست‌وپنج پیرمرد در باب هشتمِ حزقیال، حاضرند در برابر خورشید سجده کنند. آنان خصلتِ پاپیّت را پدید آورده بودند.

> “The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the Word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> «پیام فرشتۀ سوم به جهان فرستاده شده است تا انسان‌ها را هشدار دهد که نشانِ وحش یا تصویر او را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خود نپذیرند. دریافت این نشان به این معناست که شخص به همان تصمیمی برسد که وحش گرفته است، و همان اندیشه‌ها را در مخالفتی مستقیم با کلام خدا تأیید و تبلیغ کند.» Review and Herald، 13 ژوئیهٔ 1897.

The mark of the beast, is the mark of the man of sin, who is the pope of Rome and the earthly representative of Satan. To come to the same mind as the beast, is to come to the same mind as Satan, who is symbolized as a viper.

نشانِ وحش، نشانِ مردِ گناه است، که همان پاپِ روم و نمایندهٔ زمینیِ شیطان می‌باشد. هم‌فکر شدن با وحش، به معنای هم‌فکر شدن با شیطان است، که به صورتِ افعی نمادپردازی شده است.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> «برای به‌دست آوردن منافع و افتخارات دنیوی، کلیسا برانگیخته شد تا التفات و پشتیبانی بزرگان زمین را بطلبد؛ و بدین‌سان، چون مسیح را رد کرده بود، به این کشانده شد که وفاداری خود را به نمایندۀ شیطان—اسقف روم—تسلیم کند.» نبرد عظیم، 50.

In the last generation of a former chosen people, their character reflects the character of Satan. The “chosen generation” who in times past, were not the people of God, are chosen through a process of testing, purging and purification. Those that pass the testing process are chosen to be in a covenant relationship with God. The Lord entered into covenant with the Christian church, then again with Millerite Adventism, and He does so again with the one hundred and forty-four thousand.

در آخرین نسلِ قومی که پیش‌تر برگزیده شده بودند، سیرتِ ایشان بازتابِ سیرتِ شیطان است. «نسلِ برگزیده» که در زمان‌های گذشته قومِ خدا نبودند، از طریقِ فرایندی از آزمون، پالایش و تطهیر برگزیده می‌شوند. آنان که از فرایندِ آزمون سربلند بیرون می‌آیند، برگزیده می‌شوند تا در رابطه‌ای عهدی با خدا باشند. خداوند با کلیسای مسیحی داخلِ عهد شد، سپس بارِ دیگر با ادونتیسمِ میلری، و بارِ دیگر نیز چنین می‌کند با صد و چهل و چهار هزار.

When the Lord enters into covenant with the newly chosen people of God (who in times past were not the people of God), He comes to them as the Messenger of the Covenant. In each of the three histories that fulfill Malachi chapter three, there is a messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The first messenger was John the Baptist, who typified the second and third messenger. The second messenger was William Miller. Together the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller establish the characteristics of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant to come and enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

When the Lord enters into covenant with the newly chosen people of God (who in times past were not the people of God), He comes to them as the Messenger of the Covenant. In each of the three histories that fulfill Malachi chapter three, there is a messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The first messenger was John the Baptist, who typified the second and third messenger. The second messenger was William Miller. Together the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller establish the characteristics of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant to come and enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

The three messengers that prepare the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple, illustrate a work that is accomplished in the time of the investigative judgment, which concludes at the executive judgment.

سه پیام‌آوری که راه را برای مسیح، که رسولِ عهد است، آماده می‌سازند تا ناگهان به هیکلِ خود بیاید، نمونه‌وار بیانگر کاری هستند که در زمانِ داوریِ تحقیقی انجام می‌پذیرد و در داوریِ اجرایی به پایان می‌رسد.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> «در آخرین روزهای تاریخ این زمین، عهد خدا با قوم فرمان‌نگه‌دارِ او باید تجدید شود. «و در آن روز، برای ایشان با حیوانات صحرا و با پرندگان آسمان و با خزندگان زمین عهدی خواهم بست؛ و کمان و شمشیر و جنگ را از زمین خواهم شکست، و ایشان را در امنیّت خواهم خوابانید. و تو را تا ابد به خود نامزد خواهم ساخت؛ آری، تو را در عدالت و انصاف و محبت و رحمت‌ها به خود نامزد خواهم ساخت. و تو را در وفاداری به خود نامزد خواهم ساخت؛ و خداوند را خواهی شناخت.»

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

> «و در آن روز واقع خواهد شد که من اجابت خواهم کرد، خداوند می‌گوید؛ آسمان‌ها را اجابت خواهم کرد، و آنها زمین را اجابت خواهند کرد؛ و زمین غله و شراب و روغن را اجابت خواهد کرد؛ و آنها یزرعیل را اجابت خواهند کرد. و او را برای خود در زمین خواهم کاشت؛ و بر آن که رحمت نیافته بود رحمت خواهم نمود؛ و به آنان که قوم من نبودند خواهم گفت: تو قوم من هستی؛ و ایشان خواهند گفت: تو خدای من هستی.» هوشع ۲:‏۱۴–۲۳

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> «‘En aquel día, ... el remanente de Israel, y los que hubieren escapado de la casa de Jacob, ... se apoyarán con verdad en Jehová, el Santo de Israel.’ Isaías 10:20. De ‘toda nación, y tribu, y lengua, y pueblo’ habrá quienes respondan gozosos al mensaje: ‘Temed a Dios, y dadle gloria; porque la hora de su juicio ha llegado.’ Se apartarán de todo ídolo que los ate a esta tierra, y ‘adorarán a aquel que hizo el cielo y la tierra, el mar y las fuentes de las aguas.’ Se libertarán de todo enredo, y estarán delante del mundo como monumentos de la misericordia de Dios. Obedientes a todo requerimiento divino, serán reconocidos por ángeles y por hombres como los que ‘guardan los mandamientos de Dios, y la fe de Jesús.’ Apocalipsis 14:6–7, 12.»

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again [reverse] the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> «“اینک ایامی می‌آید، می‌گوید خداوند، که شخم‌زن به دروگر خواهد رسید، و انگورفشار به آن که بذر می‌افشاند؛ و کوه‌ها شرابِ شیرین خواهند چکانید، و همهٔ تپه‌ها ذوب خواهند شد. و اسیریِ قوم خود، اسرائیل، را باز خواهم گردانید [معکوس خواهم کرد]، و ایشان شهرهای ویران را بنا خواهند نمود و در آنها ساکن خواهند شد؛ و تاکستان‌ها غرس خواهند کرد و شراب آنها را خواهند نوشید؛ باغ‌ها نیز خواهند ساخت و میوهٔ آنها را خواهند خورد. و ایشان را بر زمینشان خواهم نشاند، و دیگر هرگز از زمینی که به ایشان داده‌ام کنده نخواهند شد، می‌گوید یهوه، خدای تو. عاموس ۹:۱۳–۱۵.»” Review and Herald, February 26, 1914.

Malachi chapter three, was fulfilled in the time of Christ, and in the time of the Millerites, and those two histories identify its fulfillment in the last days. Sister White aligns the fulfillment of Malachi chapter three, with Christ’s work of cleansing the temple.

ملاکی بابِ سوم مسیح کے زمانہ میں اور ملرائیوں کے زمانہ میں پورا ہوا، اور یہ دونوں تواریخ آخری ایّام میں اس کی تکمیل کی نشان دہی کرتی ہیں۔ سسٹر وائٹ ملاکی بابِ سوم کی تکمیل کو مسیح کے ہیکل کو پاک کرنے کے کام کے ساتھ مربوط کرتی ہیں۔

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> در پاک ساختن هیکل از خریداران و فروشندگان جهان، عیسی رسالت خویش را برای پاک ساختن دل از آلودگی گناه اعلام کرد—از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه، و عادات شریرانه‌ای که جان را فاسد می‌سازند. «ملاکی ۳:‏۱–۳» نقل شده است. آرزوی اعصار، ۱۶۱.

The cleansing of the temple by Christ represented His work of cleansing the heart of the repentant sinner. In His ministry among men, He twice cleansed the earthly temple.

تطهیرِ ہیکل کے ذریعے مسیح نے توبہ کرنے والے گنہگار کے دل کی تطہیر کے اپنے کام کی نمائندگی کی۔ انسانوں کے درمیان اپنی خدمت کے دوران اُس نے دو مرتبہ زمینی ہیکل کو پاک کیا۔

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> «نبی کہتا ہے، “میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اترتے دیکھا، جس کے پاس بڑا اختیار تھا؛ اور زمین اس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اس نے بڑی زور دار آواز سے پکار کر کہا، بابلِ عظیم گر پڑا، گر پڑا، اور شیاطین کا مسکن بن گیا” (Revelation 18:1, 2)۔ یہ وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتہ نے دیا تھا۔ بابل گر پڑا ہے، “کیونکہ اس نے اپنی زناکاری کے غضب کی مے تمام قوموں کو پلائی” (Revelation 14:8)۔ وہ مے کیا ہے؟—اس کی جھوٹی تعلیمات۔ اس نے چوتھے حکم کے سبت کے بجائے دنیا کو ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اس جھوٹ کو دہرایا ہے جو شیطان نے سب سے پہلے عدن میں حوا سے کہا تھا—یعنی روح کی طبعی لافانیت۔ اسی نوع کی بہت سی گمراہ کن غلطیاں اس نے دور دور تک پھیلا دی ہیں، “آدمیوں کے احکام کو تعلیمات ٹھہرا کر سکھاتے ہیں” (Matthew 15:9)۔»

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «وقتی عیسی خدمت عمومیِ خویش را آغاز کرد، معبد را از بی‌حرمتیِ کفرآمیز آن پاک ساخت. در میان واپسین اعمال خدمت او نیز دومین تطهیرِ معبد قرار داشت. به همین‌سان، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: «بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، زیرا که همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانیده است» (مکاشفه 14:8). و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قومِ من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهایش نصیبی ببرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است» (مکاشفه 18:4، 5).» Selected Messages, book 2, 118.

In the fulfillment of Malachi chapter three, John the Baptist was the messenger who prepared for Jesus, as the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple and twice cleanse it. In His ministry of three and a half years, He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry, thus identifying that the cleansing work has a beginning that represents the ending. Jesus always illustrates the ending with the beginning, and in agreement with His work as Alpha and Omega the three and a half years began and ended with a temple cleansing.

در تحققِ باب سومِ ملاکی، یحییِ تعمیددهنده آن رسولی بود که برای عیسی، به‌عنوان رسولِ عهد، راه را مهیا ساخت تا ناگهان به هیکلِ خود بیاید و آن را دو بار تطهیر کند. او در خدمتِ سه سال و نیمهٔ خود، هیکل را در آغاز و پایانِ خدمتش تطهیر کرد و بدین‌سان آشکار ساخت که کارِ تطهیر، آغازی دارد که نمایانگرِ پایان است. عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، و در هماهنگی با کارِ او به‌عنوان آلفا و اُمگا، آن سه سال و نیم با تطهیرِ هیکل آغاز شد و با تطهیرِ هیکل پایان یافت.

At the conclusion of the three and a half years, He shed the blood that confirmed the covenant that fulfilled the prediction of Daniel chapter nine that He would confirm the covenant with many for one week, in the midst of which He would be cut off.

در پایانِ سه سال و نیم، او آن خون را ریخت که عهد را تثبیت کرد؛ همان عهدی که پیشگوییِ باب نهمِ دانیال را تحقق بخشید، مبنی بر اینکه او با بسیاری برای یک هفته عهد را استوار خواهد ساخت، و در میانهٔ آن منقطع خواهد شد.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> اور باسٹھ ہفتوں کے بعد مسیحا کاٹ ڈالا جائے گا، لیکن اپنے لیے نہیں؛ اور آنے والے رئیس کے لوگ شہر اور مقدِس کو تباہ کر دیں گے؛ اور اُس کا انجام سیلاب کے ساتھ ہوگا، اور جنگ کے آخر تک ویرانیاں مقرر کی گئی ہیں۔ اور وہ ایک ہفتہ کے لیے بہتوں کے ساتھ عہد کو مضبوط کرے گا؛ اور ہفتہ کے وسط میں وہ قربانی اور نذر کو موقوف کر دے گا، اور مکروہات کے پھیلاؤ کے سبب وہ اُسے ویران کر دے گا، یہاں تک کہ تکمیل ہو جائے، اور جو ٹھہرایا گیا ہے وہ اُس ویران کرنے والے پر انڈیلا جائے گا۔ دانی ایل 9:26، 27۔

We will continue this study in the next article.

در مقالهٔ بعدی این مطالعه را ادامه خواهیم داد.

> “Page after page might be written in regard to these things. Whole conferences are becoming leavened with the same perverted principles. ‘For the rich men thereof are full of violence, and the inhabitants thereof have spoken lies, and their tongue is deceitful in their mouth.’ The Lord will work to purify his church. I tell you in truth, the Lord is about to turn and overturn in the institutions called by his name.

> «می‌توان صفحه پس از صفحه دربارهٔ این امور نوشت. کنفرانس‌های کامل در حال خمیرمایه‌گرفتن از همان اصول منحرف هستند. “زیرا مردان ثروتمند آن از ظلم آکنده‌اند، و ساکنانش دروغ گفته‌اند، و زبان ایشان در دهانشان فریبکار است.” خداوند عمل خواهد کرد تا کلیسای خود را پاک سازد. به‌راستی به شما می‌گویم، خداوند در شُرُف آن است که در مؤسساتی که به نام او خوانده می‌شوند، واژگون کند و زیر و زبر سازد.»

> “Just how soon this refining process will begin, I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in his hand will cleanse his temple of its moral defilement. He will thoroughly purge his floor. God has a controversy with all who practice the least injustice; for in so doing they reject the authority of God, and imperil their interest in the atonement, the redemption which Christ has undertaken for every son and daughter of Adam. Will it pay to take a course abhorrent to God? Will it pay to put upon your censers strange fire to offer before God, and say it makes no difference?

> «این فرایندِ تصفیه دقیقاً چه زود آغاز خواهد شد، نمی‌توانم بگویم، اما تأخیر آن طولانی نخواهد بود. او که بادبیزن خویش را در دست دارد، هیکل خود را از آلودگی اخلاقی‌اش پاک خواهد ساخت. او خرمنگاه خود را به‌تمامی پاک خواهد نمود. خدا با همه آنان که کمترین بی‌انصافی را روا می‌دارند، دعوی دارد؛ زیرا ایشان بدین‌سان اقتدار خدا را رد می‌کنند و بهره خویش را در کفاره، یعنی آن فدیه‌ای که مسیح برای هر پسر و دخترِ آدم بر عهده گرفته است، به خطر می‌افکنند. آیا در پیش گرفتن راهی که منفورِ خداست سودی خواهد داشت؟ آیا سودی خواهد داشت که بر مجمرهای خود آتش بیگانه بگذارید تا آن را در حضور خدا تقدیم کنید، و بگویید تفاوتی نمی‌کند؟»

> “It has not been after God’s order to center so much in Battle Creek. The state of things now exists that was presented before me as a warning. I am sick at heart at the representation. The Lord gave warnings to prevent this demoralizing condition of things, but they have not been heeded. ‘Ye are the salt of the earth: but if the salt have lost his savor, wherewith shall it be salted? It is thenceforth good for nothing, but to be cast out, and to be trodden under foot of men.’

> «این مطابق نظم خدا نبوده است که این‌همه امور در بتل‌کریک متمرکز شود. وضعیتی که اکنون وجود دارد همان چیزی است که پیش‌تر به‌عنوان هشداری به من نشان داده شد. از این تصویری که پیش روست، دل من سخت به درد آمده است. خداوند هشدارها داد تا از این حالتِ تباه‌کننده جلوگیری شود، اما به آن‌ها اعتنا نشده است. “شما نمک زمین هستید؛ لیکن اگر نمک مزهٔ خود را از دست بدهد، با چه چیز شور خواهد شد؟ از آن پس دیگر به هیچ کار نمی‌آید، جز آنکه بیرون افکنده شود و پایمالِ مردم گردد.”»

> “I appeal to my brethren to wake up. Unless a change takes place speedily, I must give the facts to the people; for this state of things must change; unconverted men must no longer be managers and directors in so important and sacred work. With David we are forced to say, ‘It is time for thee, Lord, to work: for they have made void thy law.’” Special Testimonies, 30, 31.

> «از برادران خود استدعا دارم که بیدار شوند. مگر آنکه به‌زودی تغییری پدید آید، ناگزیرم حقایق را به مردم اعلام کنم؛ زیرا این وضع باید دگرگون شود؛ مردانِ ناتبدیل‌یافته دیگر نباید در چنین کار مهم و مقدسی مدیران و متصدیان باشند. با داود ناچاریم بگوییم: “ای خداوند، وقت آن است که عمل نمایی، زیرا شریعت تو را باطل ساخته‌اند.”» Special Testimonies, 30, 31.

Back to Articles