Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Three

مکاشفهٔ عیسی مسیح — شمارهٔ سه

Unveiling the Prophetic Foundations: A Study of Revelation and the Path of Truth

آشکار ساختن بنیادهای نبوی: مطالعه‌ای در باب مکاشفه و راه حقیقت

Author

Jeff Pippenger

Published

August 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “So in searching the field and digging for the precious jewels of truth, hidden treasures are discerned. Unexpectedly we find precious ore that is to be gathered and treasured. And the search is to be continued. Hitherto very much of the treasure found has lain near the surface, and was easily obtained. When the search is properly conducted every effort is made to keep a pure understanding and heart. When the mind is kept open and is constantly searching the field of revelation, we shall find rich deposits of truth.

> "پس در جست‌وجوی مزرعه و کندوکاو برای یافتن جواهرات گران‌بهای حقیقت، گنج‌های نهفته آشکار می‌شوند. به‌گونه‌ای غیرمنتظره، کانسنگ گران‌بهایی را می‌یابیم که باید گردآوری و گرامی داشته شود. و این جست‌وجو باید ادامه یابد. تا کنون، بخش بسیار زیادی از گنجی که یافته شده، نزدیک به سطح زمین قرار داشته و به‌آسانی به دست آمده است. هنگامی که این جست‌وجو به‌درستی انجام می‌شود، هر کوششی به عمل می‌آید تا فهم و دلی پاک نگاه داشته شود. وقتی ذهن گشوده نگه داشته می‌شود و پیوسته در میدان مکاشفه در جست‌وجوست، ذخایر سرشار حقیقت را خواهیم یافت."

> “Old truths will be revealed in new aspects, and truths will appear which have been overlooked in the search. Mighty truths have been buried beneath the sophistry of error, but they will be found by the diligent searcher. As he finds and opens the treasure house of the precious jewels of truth, it is no robbery; for all who appreciate these jewels may possess them, and then they too have a treasure house to open to others. He who imparts does not deprive himself of the treasure; for as he examines it that he may present it in such a way as to attract others, he finds new treasures. . . .

> «حقایق کهن در جلوه‌هایی نو آشکار خواهند شد، و حقایقی پدیدار خواهند گشت که در جریان جست‌وجو از نظر دور مانده‌اند. حقایق عظیم در زیر مغالطه‌های خطا مدفون شده‌اند، اما جویندهٔ کوشا آن‌ها را خواهد یافت. هنگامی که او گنج‌خانهٔ جواهرات گران‌بهای حقیقت را می‌یابد و می‌گشاید، این دزدی نیست؛ زیرا همهٔ کسانی که این جواهرات را ارج می‌نهند می‌توانند مالک آن‌ها شوند، و آنگاه آنان نیز گنج‌خانه‌ای خواهند داشت تا آن را به روی دیگران بگشایند. آن‌که عطا می‌کند، خود را از این گنج محروم نمی‌سازد؛ زیرا چون آن را بررسی می‌کند تا بتواند آن را به گونه‌ای عرضه کند که دیگران را جذب نماید، گنج‌های تازه‌ای می‌یابد....»

> “Those who stand before the people as teachers of truth are to grapple with great themes. They are not to occupy precious time in talking of trivial subjects. Let them study the Word, and preach the Word. Let the Word be in their hands as a sharp, two-edged sword. Let it testify to past truths and show what is to be in the future.

> «آنان که در برابر مردم به‌عنوان معلمانِ حقیقت می‌ایستند، باید با موضوعات بزرگ دست‌وپنجه نرم کنند. ایشان نباید وقت گران‌بها را به سخن گفتن از موضوعات پیش‌پاافتاده مشغول سازند. بگذارید کلام را مطالعه کنند و کلام را موعظه نمایند. بگذارید کلام در دستان ایشان همچون شمشیری تیز، دودَم باشد. بگذارید به حقایق گذشته شهادت دهد و آنچه را که در آینده خواهد بود آشکار سازد.»

> “Increased light will shine upon all the grand truths of prophecy, and they will be seen in freshness and brilliancy, because the bright beams of the Sun of Righteousness will illuminate the whole.” Manuscript Releases, volume 1, 37–40.

> «نورِ فزاینده بر تمامی حقایق عظیمِ نبوت خواهد تابید، و آنها با طراوت و درخشندگی دیده خواهند شد، زیرا پرتوهای تابناکِ آفتابِ عدالت همه‌چیز را روشن خواهد ساخت.» Manuscript Releases، جلد ۱، ۳۷–۴۰.

I believe that I have now placed enough prophetic representations in place with the previous articles to have a good point of reference as we begin to proceed through the book of Revelation. If you are reading these articles online, I would hope you understand that the articles are in sequence by date. I understand that there are those following the articles that are familiar with most of what I am sharing, and I offer to them my apologies for all the redundancy. I have been trying to give enough biblical support for the truths we are handling, that someone new to the principles that Future for America employs will understand and stay engaged, though they might lack some of the familiarity with these concepts that many of us already know.

אני מאמין כי כעת הצבתי די והותר ייצוגים נבואיים במקומם במאמרים הקודמים, כדי שתהיה נקודת ייחוס טובה כאשר נתחיל להתקדם בספר ההתגלות. אם אתם קוראים מאמרים אלה באינטרנט, אני מקווה שאתם מבינים שהמאמרים מסודרים ברצף על פי התאריך. אני מבין שיש מי שעוקבים אחר המאמרים ומכירים את רוב הדברים שאני משתף, ולפניהם אני מבקש את סליחתי על כל החזרות. השתדלתי להציג ביסוס מקראי מספיק לאמיתות שבהן אנו עוסקים, כדי שמי שחדש לעקרונות ש־Future for America נוקטת יבין ויישאר מעורב, אף כי ייתכן שחסרה לו חלק מן ההיכרות עם מושגים אלה, אשר לרבים מאתנו כבר ידועים.

There are some very powerful truths, which until recently I had never recognized that have been opened in the book of Revelation. I could simply set the truths out there in the public domain without trying first to build a premise of prophetic support before I share them, but the truths are so new and so serious that I have not been willing to share without some foundation upon which to place the truths, which I believe are represented as the unsealing of Revelation that happens just before probation closes.

حقایق بسیار نیرومندی وجود دارد که تا همین اواخر هرگز آن‌ها را در کتاب مکاشفه تشخیص نداده بودم و اکنون گشوده شده‌اند. می‌توانستم این حقایق را به‌سادگی در عرصهٔ عمومی مطرح کنم، بی‌آنکه نخست بکوشم پیش از بیان آن‌ها، مبنایی از پشتوانهٔ نبوی بنا نهم؛ اما این حقایق چنان تازه و چنان خطیرند که مایل نبوده‌ام آن‌ها را بی‌هیچ بنیادی که بتوان حقایق را بر آن نهاد، در میان بگذارم؛ حقایقی که به باور من، به‌صورت گشوده شدن مهرهای مکاشفه نمود یافته‌اند، و این امر درست پیش از بسته شدن زمانِ آزمایش رخ می‌دهد.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> اور اُس نے مجھ سے کہا، اِس کتاب کی نبوت کی باتوں پر مُہر نہ لگا، کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ جو ناراست ہے، وہ ناراست ہی رہے؛ اور جو ناپاک ہے، وہ ناپاک ہی رہے؛ اور جو راست باز ہے، وہ راست باز ہی رہے؛ اور جو مُقدّس ہے، وہ مُقدّس ہی رہے۔ مکاشفہ 22:10، 11۔

Jesus set forth a principle about teaching the truth, that I believe applies here. The principle is set within the identification of the work of the Holy Spirit.

عیسی اصلی را دربارهٔ تعلیمِ حقیقت بیان کرد که به باور من در اینجا قابلِ اِعمال است. این اصل در چارچوبِ شناساییِ کارِ روح‌القدس قرار دارد.

> And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:8–16.

> اور جب وہ آئے گا تو دنیا کو گناہ، راستبازی اور عدالت کے بارے میں قصوروار ٹھہرائے گا: گناہ کے بارے میں، کیونکہ وہ مجھ پر ایمان نہیں لاتے؛ راستبازی کے بارے میں، کیونکہ میں اپنے باپ کے پاس جاتا ہوں اور تم مجھے پھر نہیں دیکھو گے؛ عدالت کے بارے میں، کیونکہ اس دنیا کے سردار پر حکم ہو چکا ہے۔ مجھے ابھی تم سے اور بھی بہت سی باتیں کہنی ہیں، مگر تم اب ان کی برداشت نہیں کر سکتے۔ لیکن جب وہ، یعنی سچائی کا رُوح، آئے گا تو تمہیں تمام سچائی کی راہ دکھائے گا، کیونکہ وہ اپنی طرف سے نہ کہے گا؛ بلکہ جو کچھ سنے گا، وہی کہے گا، اور تمہیں آنے والی باتوں کی خبر دے گا۔ وہ میری تمجید کرے گا، اس لیے کہ وہ مجھ ہی سے لے گا اور تمہیں جتائے گا۔ یوحنا 16:8–16۔

When Christ stated, “I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now,” it upholds my conviction that there is now much to share, but there should first be a logical premise to build those truths upon. That being said, the previous verses identify the three angels’ messages as represented by the Holy Spirit reproving “the world of sin, and of righteousness, and of judgment.” Those three messages are the final warning message, so this passage identifying the work of the Holy Spirit is an important testimony, for it emphasizes that the message is progressively understood, and it is only understood by those who possess the oil of the Holy Spirit. John, in the book of Revelation represents that very truth when he identifies that he is a Sabbath worshipping Seventh-day Adventist at the end of the world.

هنگامی که مسیح فرمود: «هنوز چیزهای بسیار دارم که به شما بگویم، لیکن اکنون طاقت تحمل آن‌ها را ندارید»، این سخن اعتقاد مرا تأیید می‌کند که اکنون مطالب بسیاری برای عرضه وجود دارد، اما نخست باید مقدمه‌ای منطقی فراهم شود تا آن حقایق بر آن بنا گردند. با این وصف، آیات پیشین، پیام‌های سه فرشته را چنین معرفی می‌کنند که روح‌القدس «جهان را بر گناه و بر عدالت و بر داوری ملزم» می‌سازد. آن سه پیام، آخرین پیام هشدار هستند؛ ازاین‌رو، این بخش که کار روح‌القدس را مشخص می‌سازد، شهادتی مهم است، زیرا تأکید می‌ورزد که پیام به‌طور تدریجی فهمیده می‌شود، و تنها کسانی آن را درمی‌یابند که دارای روغن روح‌القدس باشند. یوحنا در کتاب مکاشفه، درست همین حقیقت را به تصویر می‌کشد، آنگاه که تصریح می‌کند که در پایان جهان، یک اَدونتیستِ روزِ هفتمِ نگهدارندهٔ سَبَّت است.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.

> در روزِ خداوند در روح بودم، و از پشتِ سرِ خود آوازی عظیم شنیدم، مانندِ صدای شیپور. مکاشفه ۱:۱۰.

Seventh-day Adventists at the end of the world who will understand the unsealed message in Revelation will do so because they are “in the Spirit.” In the context of the parable that we have been told “illustrates the experience of the Adventist people,” John is a wise virgin, for he has the oil of the Spirit. He represents the wise virgins at the end of the world, who hear a great voice “behind” them. The “voice from behind” him is the Alpha and Omega as identified in the very next verse, and the voice informs him to return to the old paths and walk therein.

اَدوِنتیست‌های روز هفتم در پایان جهان که پیامِ گشوده‌شده در مکاشفه را درک خواهند کرد، این کار را از آن‌رو انجام خواهند داد که «در روح» هستند. در چارچوبِ مَثَلی که به ما گفته شده است «تجربهٔ قوم اَدوِنتیست را به تصویر می‌کشد»، یوحنا باکره‌ای دانا است، زیرا روغنِ روح را دارد. او نمایندهٔ باکرگانِ دانا در پایان جهان است که آوازی عظیم را «از پشتِ» سرِ خود می‌شنوند. «آوازی از پشتِ» سرِ او همان الفا و اُمگا است، چنان‌که در آیهٔ بعدی به‌صراحت معرفی می‌شود، و آن آواز به او اعلام می‌کند که به راه‌های کهن بازگردد و در آن‌ها سلوک نماید.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

> بدین‌سان خداوند می‌فرماید: «بر سر راه‌ها بایستید و بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است؛ و در آن گام بردارید، و برای جان‌های خویش آرامش خواهید یافت.» اما آنان گفتند: «در آن گام نخواهیم برداشت.» ارمیا ۶:۱۶.

The “rest” Jeremiah refers to is the outpouring of the Holy Spirit during the latter rain. In the next verse Jeremiah provides a second illustration of the foolish virgins who refuse to return to the foundations of Adventism (the old paths) and walk therein.

«آرامش»ی که ارمیا به آن اشاره می‌کند، همان افاضهٔ روح‌القدس در طیّ بارانِ آخر است. در آیهٔ بعد، ارمیا نمونهٔ دومی از باکرگانِ جاهل را ارائه می‌کند که از بازگشت به مبانیِ ادونتیسم (راه‌های قدیم) و سلوک در آن‌ها امتناع می‌ورزند.

> Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

> نیز بر شما دیدبانانی گماشتم که می‌گفتند: «به آوای کرنا گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش نخواهیم فرا داد.» ارمیا ۶:۱۷

When John hears the voice behind him directing him to the old paths or the foundations of Adventism, the voice he hears is as a trumpet. That voice is conveyed through the “watchmen” that God set over Adventism. Father Miller was the watchman that blew the warning trumpet at the beginning of Adventism during the proclamation of the first angel announcing the opening of the judgment. But John specifically represents those who proclaim the third angel’s message announcing the close of the judgment. He represents those who return to the foundations that God erected through the work of Miller.

جب یوحنا اپنے پیچھے سے اُس آواز کو سنتا ہے جو اُسے قدیم راہوں یا ایڈونٹزم کی بنیادوں کی طرف رہنمائی کرتی ہے، تو وہ آواز جو وہ سنتا ہے نرسنگے کی مانند ہے۔ یہ آواز اُن "نگہبانوں" کے ذریعے پہنچائی جاتی ہے جنہیں خدا نے ایڈونٹزم پر مقرر کیا۔ فادر ملر وہ نگہبان تھا جس نے عدالت کے آغاز کے اعلان کرنے والے پہلے فرشتے کی منادی کے دوران، ایڈونٹزم کے آغاز میں، تنبیہ کا نرسنگا پھونکا۔ لیکن یوحنا خاص طور پر اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو تیسرے فرشتے کے پیغام کی منادی کرتے ہیں، جو عدالت کے اختتام کا اعلان کرتا ہے۔ وہ اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو اُن بنیادوں کی طرف واپس لوٹتے ہیں جنہیں خدا نے ملر کے کام کے وسیلہ سے قائم کیا۔

We have repeatedly shown through the years, (and it can be found in Habakkuk’s Tables), that the first angel’s message “fear God” is to convict of sin, and that the second angel’s message is where righteousness is manifested and the third identifies judgment. These are the three steps of the three angels and also the three steps of the work of the Holy Spirit. Those three steps are also represented by the three Hebrew letters that make up the Hebrew word that is translated as “truth.” In the passage from John sixteen, Jesus is speaking of the work of the Holy Spirit in guiding God’s people into “all truth,” while also showing them “things to come.” Yet Jesus states that He has “many things to say unto you, but ye cannot bear them now.”

हमने वर्षों से बार-बार यह दिखाया है (और यह हबक्कूक की तालिकाओं में पाया जा सकता है) कि पहले स्वर्गदूत का संदेश, “परमेश्वर का भय मानो,” पाप का दोषी ठहराने के लिए है; और दूसरे स्वर्गदूत के संदेश में धर्म प्रकट होता है, तथा तीसरा न्याय की पहचान कराता है। ये तीन स्वर्गदूतों के तीन चरण हैं और पवित्र आत्मा के कार्य के भी यही तीन चरण हैं। ये तीनों चरण उन तीन इब्रानी अक्षरों द्वारा भी निरूपित होते हैं, जिनसे वह इब्रानी शब्द बनता है जिसका अनुवाद “सत्य” किया गया है। यूहन्ना सोलह के इस अंश में, यीशु परमेश्वर की प्रजा को “सम्पूर्ण सत्य” में मार्गदर्शन देने में पवित्र आत्मा के कार्य की चर्चा कर रहे हैं, साथ ही उन्हें “आने वाली बातें” भी दिखा रहे हैं। तौभी यीशु कहते हैं कि “मुझे तुम से और भी बहुत-सी बातें कहनी हैं, परन्तु अब तुम उन्हें सह नहीं सकते।”

I hope you have understood some of the significance of the Hebrew word translated as “truth.” For we have just began to apply that symbol to our study. In the first three verses of Revelation one the communication process between God and man is identified. It is identified even before the Revelation identifies the three-fold nature of the godhead. It finds a second witness in the last verses of Revelation and in so doing, based upon applying “line upon line” it produces more light.

امیدوارم که بخشی از اهمیت واژهٔ عبری‌ای را که به «حقیقت» ترجمه شده است، درک کرده باشید. زیرا ما تازه آغاز کرده‌ایم که آن نماد را در مطالعهٔ خود به کار بریم. در سه آیهٔ نخستِ مکاشفه باب یک، فرایند ارتباط میان خدا و انسان مشخص می‌شود. این امر حتی پیش از آن مشخص می‌شود که مکاشفه ماهیت سه‌گانهٔ الوهیت را معرفی کند. این موضوع در آیات پایانیِ مکاشفه شاهدی دوم می‌یابد و بدین‌سان، بر اساس به‌کارگیری اصلِ «خط بر خط»، نور بیشتری پدید می‌آورد.

Then when we add Genesis 1:1–2:3, we find a third witness and another prophetic line to lay upon the previous two lines at the beginning and ending of Revelation.

سپس هنگامی که پیدایش ۱:۱–۲:۳ را می‌افزاییم، شاهدی سوم و نیز خطی نبویِ دیگر می‌یابیم تا آن را بر دو خط پیشین در آغاز و پایانِ مکاشفه منطبق سازیم.

Then we add the last promise in the Old Testament identifying the Elijah to come, and we have four prophetic lines.

سپس آخرین وعده را در عهد عتیق که ایلیایِ آینده را مشخص می‌سازد، می‌افزاییم، و چهار خطِ نبوتی خواهیم داشت.

Then we add the first chapter of the New Testament and we have five lines to put together the ultimate message found in the Bible when applying the principle of Alpha and Omega to all the lines. If we would finish off the five lines we have already identified, by applying the principle across the board to those five lines, then we should expect to see the end of Matthew and the end of John testifying to the same information that all five of the “first and last” prophetic lines that we are considering.

سپس فصل نخستِ عهد جدید را می‌افزاییم، و بدین‌سان پنج خط در اختیار داریم تا با کنار هم نهادن آن‌ها، هنگام به‌کارگیری اصلِ آلفا و اُمگا بر همهٔ خطوط، پیامِ نهاییِ موجود در کتاب‌مقدس را به دست آوریم. اگر این پنج خطی را که پیش‌تر شناسایی کرده‌ایم، با اِعمال این اصل به‌طور فراگیر بر آن پنج خط، به انجام رسانیم، آنگاه باید انتظار داشته باشیم که پایانِ متّی و پایانِ یوحنّا بر همان اطلاعاتی شهادت دهند که هر پنج خطِ نبوّتیِ «نخست و آخر» که در حال بررسی آن‌ها هستیم، بر آن شهادت می‌دهند.

The message that is being unsealed is established in the book of Revelation, so it is the reference point for the other lines, in agreement with Sister White informing us that “all the books of the Bible meet and end in Revelation.” The message of the first three verses of the book of Revelation identify the process God uses to transmit His word to John to write out and send to the churches. The first book of the New Testament, as already noted, sets forth the lineage of Jesus Christ and it starts with a very informative point.

هغه پیغام چې مهرونه یې پرانیستل کېږي، د مکاشفې په کتاب کې ټینګېدلی دی؛ نو هماغه د نورو کرښو لپاره د ارجاع ټکی دی، د خور وایټ له دې وینا سره په موافقه کې چې «د بائبل ټول کتابونه په مکاشفه کې سره یوځای کېږي او هلته پای ته رسېږي.» د مکاشفې د کتاب د لومړیو دریو آیتونو پیغام هغه بهیر راپېژني چې خدای یې د خپلې کلام د لېږدولو لپاره کاروي، څو یوحنا یې ولیکي او کلیساوو ته یې واستوي. د نوي عهد نامې لومړی کتاب، لکه څنګه چې مخکې یادونه وشوه، د عیسی مسیح نسب بیانوي، او په یوه خورا معلوماتي نکته سره پیل کېږي.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham. Matthew 1:1.

> کتابِ نسب‌نامهٔ عیسی مسیح، پسر داود، پسر ابراهیم. متی ۱:۱.

Jesus ended his direct interaction with the quibbling Jews by silencing them with the subject of “the son of David,” a subject that could have only been understood by the Jews if they had understood the biblical principle of beginning and ending. They didn’t, and most Adventists don’t. Anyone who wishes to argue against the principle of history repeating demonstrates that they do not understand that ancient Israel typifies modern Israel, and their unwillingness to believe that principle, is the identical unwillingness at the end of ancient Israel to understand the same principle. Jesus represented that principle in His final riddle to the Jews by directing them to the riddle of how David’s Lord, could also be David’s son?

عیسی تعامل مستقیم خود را با یهودیانِ جدل‌گر با خاموش ساختن ایشان از طریق موضوعِ «پسر داوود» به پایان رسانید؛ موضوعی که یهودیان تنها در صورتی می‌توانستند آن را دریابند که اصلِ کتاب‌مقدسیِ آغاز و انجام را فهمیده بودند. آنان نفهمیدند، و بیشتر اَدوِنتیست‌ها نیز نمی‌فهمند. هر کس که بخواهد بر ضدّ اصلِ تکرارِ تاریخ استدلال کند، نشان می‌دهد که نمی‌فهمد اسرائیلِ باستان نمونهٔ اسرائیلِ جدید است؛ و نخواستنِ آنان برای ایمان آوردن به آن اصل، همان نخواستنِ یکسانی است که در پایانِ اسرائیلِ باستان برای فهمیدنِ همین اصل وجود داشت. عیسی در معمّای نهاییِ خود برای یهودیان، با ارجاع دادن ایشان به این معمّا که چگونه ممکن است سَرورِ داوود، در عین حال پسرِ داوود نیز باشد، آن اصل را مجسّم ساخت.

John chapter one, identifies that in the beginning the Word was with God, and the Word is God and the Word created all things. This of course aligns with the other lines we are referring to. And if we then consider the last words in the gospel of John, we see Peter, after hearing Jesus describe how he would die, asking Jesus what would happen to the apostle John.

بابِ اوّلِ انجیلِ یوحنا بیان می‌کند که در ابتدا کلمه با خدا بود، و کلمه خدا بود، و کلمه همه‌چیز را آفرید. این البته با دیگر مضامینی که به آن‌ها اشاره می‌کنیم، هم‌سو است. و اگر سپس آخرین سخنان در انجیلِ یوحنا را در نظر بگیریم، می‌بینیم که پطرس، پس از آن‌که شنید عیسی چگونه مرگ خود را توصیف کرد، از عیسی پرسید که بر رسول یوحنا چه خواهد گذشت.

> Peter seeing him saith to Jesus, Lord, and what shall this man do? Jesus saith unto him, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? follow thou me. Then went this saying abroad among the brethren, that that disciple should not die: yet Jesus said not unto him, He shall not die; but, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? This is the disciple which testifieth of these things, and wrote these things: and we know that his testimony is true. And there are also many other things which Jesus did, the which, if they should be written every one, I suppose that even the world itself could not contain the books that should be written. Amen. John 21:21–25.

> پطرس چون او را دید، به عیسی گفت: «خداوندا، و این مرد چه خواهد کرد؟» عیسی به او گفت: «اگر بخواهم که او بماند تا من بیایم، تو را با آن چه کار؟ تو از پی من بیا.» پس این سخن در میان برادران شهرت یافت که آن شاگرد نخواهد مرد؛ لیکن عیسی به او نگفت که نخواهد مرد، بلکه گفت: «اگر بخواهم که او بماند تا من بیایم، تو را با آن چه کار؟» این است آن شاگردی که بر این امور شهادت می‌دهد و اینها را نوشته است؛ و ما می‌دانیم که شهادت او راست است. و نیز چیزهای بسیار دیگر هست که عیسی به‌جا آورد، که اگر یکایک آنها نوشته شود، گمان می‌برم که خود جهان نیز گنجایش کتابهایی را که نوشته می‌شد، نداشته باشد. آمین. یوحنا 21:21–25.

Peter wanted to know how John would die, or even if John would die. The answer is repeated twice in the passage when Jesus stated it and then John restated, “If I will that he [John] tarry till I come, what is that to thee?” John did live to Jesus’ Second Coming.

پطرس می‌خواست بداند یوحنا چگونه خواهد مرد، یا حتی آیا یوحنا خواهد مرد یا نه. پاسخ در این بخش دو بار تکرار می‌شود: نخست هنگامی که عیسی فرمود، و سپس یوحنا بار دیگر بیان کرد: «اگر بخواهم که او [یوحنا] تا آمدن من بماند، تو را چه؟» یوحنا تا آمدن دوم عیسی زنده ماند.

You can only see or hear that “truth” if you believe in the repetition of history, and also that the history that is to be repeated, does so at the end of the world. The end of the world is where John was when he wrote the book of Revelation. The last book in John’s gospel agrees with the other lines of beginning and ending for it places John in the history of the events leading to the Second Coming where he, representing those who proclaim the final warning message, sends that message to the churches.

شما تنها زمانی می‌توانید آن «حقیقت» را ببینید یا بشنوید که به تکرار تاریخ ایمان داشته باشید، و نیز به این‌که تاریخی که قرار است تکرار شود، در پایان جهان تکرار می‌گردد. پایان جهان همان جایی است که یوحنا هنگام نگارش کتاب مکاشفه در آن قرار داشت. آخرین کتاب در انجیلِ یوحنا با دیگر خطوطِ آغاز و پایان هماهنگ است، زیرا یوحنا را در تاریخِ رویدادهای منتهی به آمدنِ ثانوی جای می‌دهد؛ جایی که او، به نمایندگی از کسانی که پیامِ هشدار نهایی را اعلام می‌کنند، آن پیام را به کلیساها می‌فرستد.

> “In the days of the early Christians, Christ came the second time. His first advent was at Bethlehem, when He came as an infant. His second advent was at the Isle of Patmos, when He revealed Himself in glory to John the Revelator, who ‘fell at His feet as dead’ when he saw Him. But Christ strengthened him to endure the sight, and then gave him a message to write to the churches of Asia, the names of which are descriptive of the characteristics of every church.

> در روزگار مسیحیان نخستین، مسیح بار دوم آمد. آمدن نخست او در بیت‌لحم بود، آنگاه که به‌صورت طفلی آمد. آمدن دوم او در جزیرهٔ پطمس بود، هنگامی که خویشتن را در جلال بر یوحنای مکاشفه‌کننده آشکار ساخت؛ همان‌که چون او را دید، «همچون مرده بر پای‌های او افتاد». اما مسیح او را قوت بخشید تا تابِ آن رؤیت را بیاورد، و سپس پیامی به او داد تا برای کلیساهای آسیا بنویسد، که نام‌هایشان وصف‌کنندهٔ ویژگی‌های هر کلیساست.

> “The light that Christ revealed to His servant the prophet is for us. In His revelation are given the three angels’ messages, and a description of the angel that was to come down from heaven with great power, lightening the earth with his glory. In it are warnings against the wickedness that would exist in the last days, and against the mark of the beast. We are not only to read and understand this message, but to proclaim it with no uncertain sound to the world. By presenting these things revealed to John, we shall be able to stir the people.” Manuscript Releases, volume 19, 41.

> نوری که مسیح بر خادم خویش، نبی، آشکار ساخت، برای ماست. در مکاشفهٔ او، پیام‌های سه فرشته و نیز توصیف آن فرشته‌ای داده شده است که می‌بایست با قدرتی عظیم از آسمان فرود آید و زمین را با جلال خویش روشن سازد. در آن، هشدارهایی بر ضد شریری که در ایام آخر وجود خواهد داشت، و بر ضد نشان وحش، آمده است. ما نه تنها باید این پیام را بخوانیم و بفهمیم، بلکه باید آن را با آوایی روشن و بی‌ابهام به جهان اعلام کنیم. با ارائهٔ این امور که بر یوحنا مکشوف گردیده است، قادر خواهیم بود مردم را به حرکت درآوریم.» Manuscript Releases، جلد 19، 41.

The end of the gospel of John identifies the communication process as in Revelation’s first three verses, by locating John prophetically in the history of the Second Coming. Thus, using Jesus’ first “second coming” (Patmos) to illustrate His last “second coming.” It connects perfectly with the other lines we are considering, for it represents John at the end of the world, on Patmos where he receives the Revelation of Jesus Christ. What about the end of the book of Matthew?

انجیل یوحنا در پایان خود، فرایند ارتباط را همان‌گونه که در سه آیهٔ نخستِ مکاشفه آمده است، مشخص می‌سازد، بدین‌سان که یوحنا را به‌طور نبوی در تاریخِ آمدنِ ثانوی جای می‌دهد. بنابراین، از نخستین «آمدنِ ثانوی» عیسی («پَطمُس») برای تصویر کردن آخرین «آمدنِ ثانوی» او بهره می‌گیرد. این امر به‌گونه‌ای کامل با دیگر خطوطی که در نظر داریم پیوند می‌یابد، زیرا یوحنا را در پایانِ جهان، در پَطمُس، نشان می‌دهد؛ جایی که مکاشفهٔ عیسی مسیح را دریافت می‌کند. اما دربارهٔ پایانِ کتابِ متی چه می‌توان گفت؟

> Then the eleven disciples went away into Galilee, into a mountain where Jesus had appointed them. And when they saw him, they worshipped him: but some doubted. And Jesus came and spake unto them, saying, All power is given unto me in heaven and in earth. Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost: Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and, lo, I am with you alway, even unto the end of the world. Amen. Matthew 28:16–20.

> سپس آن یازده شاگرد به جلیل رفتند، به همان کوهی که عیسی ایشان را بدان‌جا مقرر فرموده بود. و چون او را دیدند، او را پرستش کردند؛ لیکن بعضی شک کردند. و عیسی نزدیک آمده، بدیشان خطاب کرده، گفت: تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من داده شده است. پس بروید و همه امّت‌ها را شاگرد سازید و ایشان را به اسمِ پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید؛ و به ایشان تعلیم دهید که همه آنچه را که به شما حکم کرده‌ام، نگاه دارند. و اینک من هر روزه تا انقضای عالم با شما هستم. آمین. متی 28:16–20.

In the passage all power is given to Jesus, and this would of course be His creative power. And then He gives a commandment to baptize in the name of the Father, Son and also the Holy Spirit that moved upon the water in Genesis one, and the seven spirits that are before the throne of God. This passage identifies that Christians are to recognize the three persons of the heavenly trio as three distinct entities. The end of Matthew adds to the lines as the other six do.

در این passage تمام قدرت به عیسی داده می‌شود، و این البته قدرت آفرینندگیِ او خواهد بود. سپس او فرمانی می‌دهد که تعمید دهند به نام پدر، پسر، و نیز روح‌القدس که در پیدایش یک بر روی آب‌ها در حرکت بود، و هفت روحی که در برابر تخت خدا هستند. این passage مشخص می‌سازد که مسیحیان باید سه شخصِ trio آسمانی را به‌عنوان سه وجودِ متمایز به رسمیت بشناسند. پایان متی نیز همچون آن شش مورد دیگر، بر این سطور می‌افزاید.

> “Christ has made baptism the sign of entrance to His spiritual kingdom. He has made this a positive condition with which all must comply who wish to be acknowledged as under the authority of the Father, the Son, and the Holy Spirit. Before man can find a home in the church, before passing the threshold of God’s spiritual kingdom, he is to receive the impress of the divine name, ‘The Lord our righteousness.’ Jeremiah 23:6.

> «مسیح تعمید را نشانۀ ورود به ملکوت روحانی خویش قرار داده است. او آن را شرطی قطعی مقرر فرموده است که همۀ کسانی که می‌خواهند به‌عنوان تابع اقتدار پدر، پسر، و روح‌القدس شناخته شوند، باید از آن تبعیت کنند. پیش از آنکه انسان در کلیسا خانه‌ای بیابد، پیش از آنکه از آستانۀ ملکوت روحانی خدا بگذرد، باید مُهر نام الهی را دریافت کند: «یَهُوَه عدالت ما.» ارمیا 23:6.»

> “Baptism is a most solemn renunciation of the world. Those who are baptized in the threefold name of the Father, the Son, and the Holy Spirit, at the very entrance of their Christian life declare publicly that they have forsaken the service of Satan, and have become members of the royal family, children of the heavenly King. They have obeyed the command, ‘Come out from among them, and be ye separate, … and touch not the unclean thing.’ And to them is fulfilled the promise, ‘I will receive you, and will be a Father unto you, and ye shall be My sons and daughters, saith the Lord Almighty.’ 2 Corinthians 6:17, 18.

> «تعمید، انکارِ دنیا به نهایتِ وقار و جلال است. آنان که به نامِ سه‌گانهٔ پدر و پسر و روح‌القدس تعمید می‌یابند، در همان آغازِ حیاتِ مسیحیِ خویش، آشکارا اعلام می‌دارند که خدمتِ شیطان را ترک گفته‌اند و عضوِ خاندانِ ملوکانه، فرزندانِ پادشاهِ آسمانی، شده‌اند. ایشان از این فرمان اطاعت کرده‌اند: “از میانِ ایشان بیرون آیید و جدا شوید، … و چیزِ ناپاک را لمس مکنید.” و در حقِ آنان این وعده به انجام می‌رسد: “شما را خواهم پذیرفت، و برای شما پدری خواهم بود، و شما پسران و دخترانِ من خواهید بود، می‌گوید خداوندِ قادرِ مطلق.” دوم قرنتیان ۶:‏۱۷، ۱۸.»

> “As Christians submit to the solemn rite of baptism, He registers the vow that they make to be true to Him. This vow is their oath of allegiance. They are baptized in the name of the Father and the Son and the Holy Spirit. Thus they are united with the three great powers of heaven. They pledge themselves to renounce the world and to observe the laws of the kingdom of God. Henceforth they are to walk in newness of life. No longer are they to follow the traditions of men. No longer are they to follow dishonest methods. They are to obey the statutes of the kingdom of heaven. They are to seek God’s honor. If they will be true to their vow, they will be furnished with grace and power that will enable them to fulfill all righteousness. ‘As many as received Him, to them gave He power to become the sons of God, even to them that believe on His name.’” Evangelism, 307.

> «جب مسیحی بپتسمہ کی سنجیدہ رسم کے تابع ہوتے ہیں تو وہ اُس عہد کو درج کرتا ہے جو وہ اُس کے ساتھ وفادار رہنے کے لیے کرتے ہیں۔ یہ عہد اُن کی وفاداری کی قسم ہے۔ وہ باپ، بیٹے اور روحُ القدس کے نام میں بپتسمہ لیتے ہیں۔ یوں وہ آسمان کی تین عظیم قدرتوں کے ساتھ متحد ہو جاتے ہیں۔ وہ اپنے آپ کو اس بات کے لیے پابند کرتے ہیں کہ دنیا سے کنارہ کریں اور خدا کی بادشاہی کے قوانین کی پابندی کریں۔ اب سے اُنہیں زندگی کی نئی حالت میں چلنا ہے۔ اب وہ انسانوں کی روایات کے پیرو نہ رہیں۔ اب وہ بےایمان طریقوں پر نہ چلیں۔ اُنہیں آسمانی بادشاہی کے فرائض کی اطاعت کرنی ہے۔ اُنہیں خدا کے جلال کی جستجو کرنی ہے۔ اگر وہ اپنے عہد کے سچے رہیں گے تو اُنہیں ایسا فضل اور قدرت بخشی جائے گی جو اُنہیں تمام راستبازی پوری کرنے کے قابل بنائے گی۔ ‘لیکن جتنوں نے اُسے قبول کیا، اُس نے اُنہیں خدا کے فرزند بننے کا حق بخشا، یعنی اُنہیں جو اُس کے نام پر ایمان لاتے ہیں۔’ Evangelism, 307.»

Jesus illustrates the end by the beginning in His Word, for He is the Word, and He is the Alpha and Omega.

عیسی در کلامِ خود پایان را به‌وسیلهٔ آغاز به تصویر می‌کشد، زیرا او کلمه است، و او آلفا و امگا است.

Bringing these seven lines together builds a very detailed picture of the communication process between God and man, with many other critical and important truths set forth and established by the other “lines” witnesses. Seven “lines” of prophecy representing the Alpha and Omega. But what about the book of Malachi?

با گرد آوردن این هفت خط در کنار یکدیگر، تصویری بسیار دقیق از فرایند ارتباط میان خدا و انسان شکل می‌گیرد، همراه با بسیاری از حقایق دیگرِ حیاتی و مهم که به‌وسیلهٔ دیگر شاهدانِ «خطوط» بیان و تثبیت شده‌اند. هفت «خط» نبوت که نمایانگر آلفا و امگا هستند. اما دربارهٔ کتاب ملاکی چه می‌توان گفت؟

Malachi’s book is a scathing rebuke against the unfaithful priests in Adventism. It opens with the identification of two classes of worshippers in Adventism at the end of the world.

کتاب ملاکی نکوهشی تند علیه کاهنانِ بی‌وفا در ادونتیسم است. این کتاب با معرفیِ دو گروه از پرستش‌کنندگان در ادونتیسم در پایان جهان آغاز می‌شود.

> The burden of the word of the Lord to Israel by Malachi. I have loved you, saith the Lord. Yet ye say, Wherein hast thou loved us? Was not Esau Jacob’s brother? saith the Lord: yet I loved Jacob. Malachi 1:1, 2.

> بارِ کلامِ خداوند به اسرائیل به‌واسطۀ ملاکی. خداوند می‌فرماید: «شما را محبت کرده‌ام.» اما شما می‌گویید: «در چه چیز ما را محبت کرده‌ای؟» خداوند می‌فرماید: «آیا عیسو برادر یعقوب نبود؟ با این حال، یعقوب را محبت کردم.» ملاکی ۱:‏۱، ۲

Malachi further informs us that the two classes of worshippers at the end of the world are two classes of priests.

ملاکی مزید ہمیں آگاہ کرتا ہے کہ دنیا کے آخر میں عبادت گزاروں کی دو جماعتیں دراصل کاہنوں کی دو جماعتیں ہیں۔

> And now, O ye priests, this commandment is for you. If ye will not hear, and if ye will not lay it to heart, to give glory unto my name, saith the Lord of hosts, I will even send a curse upon you, and I will curse your blessings: yea, I have cursed them already, because ye do not lay it to heart. Malachi 2:1, 2.

> اور اب، اے کاہنو، یہ حکم تمہارے لیے ہے۔ اگر تم نہ سنو، اور اگر تم اسے دل پر نہ لو کہ میرے نام کو جلال دو، ربّ الافواج فرماتا ہے، تو میں تم پر لعنت بھیجوں گا، اور میں تمہاری برکتوں پر لعنت کروں گا؛ بلکہ میں ان پر پہلے ہی لعنت کر چکا ہوں، کیونکہ تم اسے دل پر نہیں لیتے۔ ملاکی 2:1، 2۔

The beginning of Malachi is typifying the Laodicean and Philadelphian message with two classes of priests. The priests are commanded to “hear.” John represents the priests that do hear, and a priest represents God’s covenant chosen people. They are already cursed and will be cursed again if they do not “hear” and “they do not” or “will not” “lay it to heart.”

ابتدای ملاکی با دو گروه از کاهنان، پیامِ لائودیکیه و فیلادلفیه را به‌گونه‌ای نمادین بازمی‌نمایاند. به کاهنان امر می‌شود که «بشنوند». یوحنا نمایانگر آن کاهنانی است که می‌شنوند، و کاهن نمایندهٔ قومِ برگزیدهٔ عهدِ خداست. ایشان از پیش ملعون شده‌اند و اگر «نشنوند» و آن را «به دل نسپارند» یا «نخواهند به دل بسپارند»، بار دیگر نیز ملعون خواهند شد.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.

> شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، بنا کرده می‌شوید تا خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدّس باشید، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطۀ عیسی مسیح مقبولِ خداست، تقدیم کنید. ازاین‌رو نیز در کتاب آمده است: «اینک در صهیون سنگ زاویه‌ای اصلی، برگزیده و گران‌بها می‌نهم؛ و هر که به او ایمان آورد، هرگز سرافکنده نخواهد شد.» پس برای شما که ایمان می‌آورید، او گران‌بهاست؛ امّا برای آنان که نافرمان‌اند، «همان سنگی که بنّایان رد کردند، سرِ زاویه گردیده است»، و نیز «سنگِ لغزش و صخرۀ مایۀ عثار»؛ یعنی برای آنان که از کلام می‌لغزند، چون نافرمان‌اند؛ و برای همین نیز مقرّر شده بودند. امّا شما نسل برگزیده، کهانت ملوکانه، امّت مقدّس، و قومی مخصوص هستید، تا فضایلِ او را اعلام کنید که شما را از ظلمت به نورِ شگفت‌انگیز خود فراخوانده است؛ شما که در گذشته قومی نبودید، امّا اکنون قومِ خدا هستید؛ و آنان که رحمت نیافته بودند، امّا اکنون رحمت یافته‌اید. ۱ پطرس ۲:‏۵–۱۰.

The priests are God’s chosen people who are tested by the “corner stone” in the foundation of the temple. The corner stone is what all the other foundation stones are aligned with, and also it is the stone that bears the weight of the entire temple. Miller’s corner stone was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The corner stone or the stone that the builders rejected is a true story of the building of the temple, which is described very specifically in the writings of the Spirit of Prophecy. One point about the first stone that was rejected is that it was set aside after it was rejected, and from that point on the builders of the temple would regularly trip over the cornerstone, that had been set aside within their work area. It was a stone of stumbling.

کاهنان قوم برگزیدهٔ خدا هستند که به‌وسیلهٔ «سنگِ زاویه» در پیِ بنیادِ هیکل آزموده می‌شوند. سنگِ زاویه همان سنگی است که همهٔ دیگر سنگ‌های بنیاد با آن هم‌راستا می‌گردند، و نیز سنگی است که بارِ تمام هیکل را بر دوش می‌کشد. سنگِ زاویهٔ میلر «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بود. سنگِ زاویه، یا آن سنگی که بناکنندگان رد کردند، حکایتی حقیقی از بنای هیکل است که در نوشته‌های روح نبوت به‌گونه‌ای بسیار مشخص توصیف شده است. یکی از نکات مربوط به نخستین سنگی که رد شد این است که پس از رد شدن کنار گذاشته شد، و از آن پس بناکنندگان هیکل به‌طور منظم بر آن سنگِ زاویه که در محدودهٔ کارشان کنار نهاده شده بود، می‌لغزیدند. آن سنگ، سنگِ لغزش بود.

In Malachi God informs the wicked priests, also known as the foolish Laodicean virgins that he is going to and already has “cursed” them. He curses them for they will not “hear” and “lay” the Elijah message to their hearts. The Elijah message turns the fathers’ hearts to the children and the children’s hearts to the fathers. Turning their hearts represents hearing the Elijah message of fathers and children, which is the principle of first and last. Hearing the message of the first and last is not enough, it must be laid upon the heart. To accept the message of Elijah is to lay it to your heart. If a priest will not hear that principle, he will be cursed.

در ملاکی، خداوند کاهنان شریر را، که همچنین به‌عنوان باکره‌های نادانِ لائودیکیه شناخته می‌شوند، آگاه می‌سازد که ایشان را «لعنت» خواهد کرد و نیز هم‌اکنون کرده است. او ایشان را لعنت می‌کند، زیرا «نمی‌شنوند» و پیامِ الیاس را بر دل‌های خود «نمی‌نهند». پیامِ الیاس، دلِ پدران را به‌سوی فرزندان و دلِ فرزندان را به‌سوی پدران برمی‌گرداند. بازگردانیدنِ دل‌های ایشان، نمایانگرِ شنیدنِ پیامِ الیاس دربارهٔ پدران و فرزندان است، که همان اصلِ نخست و آخر است. شنیدنِ پیامِ نخست و آخر کافی نیست؛ بلکه باید بر دل نهاده شود. پذیرفتنِ پیامِ الیاس، یعنی آن را بر دل خود نهادن. اگر کاهنی آن اصل را نشنود، ملعون خواهد شد.

They brought the curse upon themselves when in 1863 they began the process of rejecting the very first foundational truth Miller discovered and have done nothing but continue that rejection to this very day. But even though the progressive curse began in 1863, (for they are already cursed), the curse that is in the future tense, takes place when they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. The beginning of Malachi illustrates the end, for the end represents the last warning given to the wise and foolish priests. The wise and foolish in Malachi are represented as Esau and Jacob. The elder brother representing the covenant through the birthright of being the first born, contrasted with a younger brother. The elder being the first and the younger being the last.

آنان در سال ۱۸۶۳، هنگامی که فرایند رد کردن همان نخستین حقیقتِ بنیادی را که میلر کشف کرده بود آغاز کردند، لعنت را بر خود آوردند، و تا به امروز جز ادامه دادن همان ردّ چیزی نکرده‌اند. اما هرچند این لعنتِ تدریجی در سال ۱۸۶۳ آغاز شد (زیرا ایشان از هم‌اکنون نیز ملعون‌اند)، آن لعنتی که در زمان آینده بیان شده است، هنگامی واقع می‌شود که در قانون یکشنبه از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شوند. آغازِ ملاکی پایان را به تصویر می‌کشد، زیرا پایان نمایانگر آخرین هشداری است که به کاهنانِ دانا و نادان داده می‌شود. دانایان و نادانان در ملاکی به‌صورت عیسو و یعقوب به تصویر کشیده شده‌اند: برادر بزرگ‌تر که عهد را از طریق حقِّ نخست‌زادگیِ فرزندِ نخستین نمایندگی می‌کند، در تقابل با برادر کوچک‌تر. بزرگ‌تر، اوّل را نمایندگی می‌کند و کوچک‌تر، آخر را.

In Malachi both Esau and Jacob are Laodicean Adventists but the last eventually heard the “voice” of the Lord, repented and had his named changed to Israel. The elder, the first did not hear. Jacob heard the voice of the Lord the night he dreamed and saw angels ascending and descending upon the ladder, representing Christ. Jacob represents Laodicean Adventists at the end of the world who are converted from Laodiceans unto Philadelphians when they experience the first three verses of Revelation one, as illustrated by John and Jacob’s dream of the ladder of ascending and descending angels. That experience marks the beginning of Jacob’s conversion into Israel, the Philadelphian. The ending of Jacob’s conversion story is when he wrestles with Christ at Penuel. Thus Jacob’s birthright story begins in the first three verses of Revelation chapter one when the unsealing of the final warning message is taking place and it ends in the time of the seven last plagues, during the time of trouble.

در ملاکی، هم عیسو و هم یعقوب ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای هستند؛ اما دومی سرانجام «آواز» خداوند را شنید، توبه کرد، و نامش به اسرائیل تغییر یافت. آن بزرگ‌تر، آن نخستین، نشنید. یعقوب آن شبی که در خواب دید و فرشتگان را بر نردبان، که نمایندهٔ مسیح بود، در حال صعود و نزول مشاهده کرد، آواز خداوند را شنید. یعقوب نمایندهٔ ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای در پایان جهان است که هنگامی که سه آیهٔ نخستِ مکاشفهٔ باب یک را تجربه می‌کنند، از لائودیکیه‌ایان به فیلادلفیاییان تبدیل می‌شوند؛ چنان‌که این امر به‌وسیلهٔ یوحنا و خواب یعقوب از نردبانِ فرشتگانِ صاعد و نازل به تصویر کشیده شده است. آن تجربه، آغاز تبدیل یعقوب به اسرائیل، یعنی فیلادلفیایی، را نشان می‌دهد. پایان داستانِ تبدیلِ یعقوب زمانی است که او در فنیئیل با مسیح کشتی می‌گیرد. از این‌رو، داستانِ حقِّ نخست‌زادگیِ یعقوب در سه آیهٔ نخستِ مکاشفه باب یک آغاز می‌شود، آن‌گاه که گشوده‌شدنِ مُهرِ پیامِ هشدار نهایی در حال وقوع است، و در زمان هفت بلای آخر، در خلال زمانِ تنگی، پایان می‌یابد.

All four sets of beginnings and endings, “line upon line” give testimony to the message of the Revelation of Jesus Christ. The question is whether the foolish priests will hear or not hear.

هر چهار دستهٔ آغازها و پایان‌ها، «حکم بر حکم»، بر پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح شهادت می‌دهند. پرسش این است که آیا کاهنانِ جاهل خواهند شنید یا نخواهند شنید.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> خوشا به حال آن‌که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوّت را می‌شنوند و آنچه را که در آن مکتوب است نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳

The wise priests who hear what the Spirit says to the churches, hear the message of Elijah. Miller was Elijah, and some heard, but others refused.

کاهنانِ حکیم که آنچه را روح به کلیساها می‌گوید می‌شنوند، پیامِ ایلیا را نیز می‌شنوند. میلر ایلیا بود، و برخی شنیدند، اما دیگران سر باز زدند.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> «هزاران تن به پذیرفتن حقیقتی که ویلیام میلر موعظه می‌کرد، هدایت شدند، و خادمان خدا در روح و قدرتِ ایلیا برانگیخته شدند تا این پیام را اعلام کنند. همچون یوحنا، پیشروِ عیسی، آنان که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند، خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت نهند و مردمان را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه به بار آورند. شهادت آنان به‌گونه‌ای بود که کلیساها را بیدار سازد و به‌نیرومندی تحت تأثیر قرار دهد و منش واقعی ایشان را آشکار کند. و هنگامی که این هشدارِ خطیر، برای گریختن از غضبِ آینده، طنین‌انداز شد، بسیاری از آنان که با کلیساها متحد بودند، این پیامِ شفا‌بخش را پذیرفتند؛ ارتدادهای خویش را دیدند، و با اشک‌های تلخِ توبه و جان‌گدازیِ عمیقِ روح، خویشتن را در حضور خدا فروتن ساختند. و چون روحِ خدا بر آنان قرار گرفت، ایشان نیز در بلند کردن این ندا یاری رساندند: “از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.”» Early Writings, 233.

Miller was typified by both Elijah and John the Baptist, for John the Baptist prepared the way for Christ’s first coming and Miller prepared the way for Christ to come to the Most Holy Place of the heavenly sanctuary on October 22, 1844. Malachi directly identifies John and Miller’s work.

میلر به‌وسیلهٔ هر دو، ایلیا و یحییِ تعمیددهنده، تمثیل شده بود؛ زیرا یحییِ تعمیددهنده راه را برای نخستین آمدن مسیح مهیا کرد، و میلر راه را برای آمدن مسیح به قدس‌الاقداسِ مقدس آسمانی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آماده ساخت. ملاکی به‌طور مستقیم کارِ یحیی و میلر را مشخص می‌سازد.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:1–6.

> اینک، رسول خویش را می‌فرستم، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد ساخت؛ و آن خداوندی که شما طالب او هستید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی آن رسولِ عهد که شما مشتاق اویید؛ اینک، او خواهد آمد، یهوه صبایوت می‌گوید. اما کیست که روز آمدن او را تاب آورد؟ و کیست که هنگامی که ظاهر شود، بایستد؟ زیرا او همچون آتشِ پالایشگر و مانند صابونِ رخت‌شویان است. و او چون پالایشگر و تصفیه‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را طاهر خواهد ساخت، و ایشان را مانند طلا و نقره پاک خواهد گردانید، تا هدیه‌ای به عدالت برای خداوند تقدیم کنند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم نزد خداوند مقبول خواهد بود، چنان‌که در ایام قدیم و همچون سال‌های پیشین بود. و من برای داوری به شما نزدیک خواهم شد؛ و بر ضد جادوگران، و بر ضد زناکاران، و بر ضد آنان که سوگند دروغ می‌خورند، و بر ضد آنان که مزدِ مزدور را پایمال می‌کنند، و حق بیوه‌زن و یتیم را ستم می‌نمایند، و حق غریب را منحرف می‌سازند، و از من نمی‌ترسند، شاهدی سریع خواهم بود، یهوه صبایوت می‌گوید. زیرا من یهوه هستم و تغییر نمی‌کنم؛ از این رو شما، ای پسران یعقوب، نابود نشده‌اید. ملاکی ۳:‏۱–۶.

As the ‘watchman’ for his history, Miller’s work represented raising the foundations of the temple. His work in the beginning must illustrate a work that represents the finishing of the temple. That final work requires another watchman to give the trumpet a certain sound. Miller and the message of the first angel announced the opening of judgment, and the watchman who Miller typifies at the end of Adventism will announce the close of judgment.

به‌عنوان «دیده‌بان» برای تاریخ خود، کار میلر نمایانگر برپا داشتنِ بنیادهای هیکل بود. کار او در آغاز باید مصوِّرِ کاری باشد که نمایانگر تکمیل هیکل است. آن کار نهایی مستلزمِ دیده‌بانی دیگر است تا شیپور را با نوایی معیّن به صدا درآورد. میلر و پیامِ فرشتهٔ اول، آغازِ داوری را اعلام کردند، و آن دیده‌بانی که میلر در پایانِ اَدونتیسم نمونهٔ اوست، پایانِ داوری را اعلام خواهد کرد.

In Malachi the Lord promises to bring judgment “against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me.” Those that are being identified here are those who “fear not” “the Lord of hosts.” William Miller is the messenger of the first angel which calls for men to “fear God.” Rejecting the foundations is to reject the fear of God.

در ملاکی، خداوند وعده می‌دهد که داوری را «بر ضد جادوگران، و بر ضد زناکاران، و بر ضد سوگندخورندگانِ دروغین، و بر ضد کسانی که مزدِ مزدور را پایمال می‌کنند، و بیوه‌زن و یتیم را، و آنان که غریب را از حقّش منحرف می‌سازند، و از من نمی‌ترسند» خواهد آورد. آنان که در اینجا معرفی می‌شوند، همان کسانی هستند که از «یهوه صبایوت» «نمی‌ترسند». ویلیام میلر، پیام‌آورِ فرشتهٔ اول است که انسان‌ها را فرا می‌خواند تا «از خدا بترسند». رد کردنِ مبانی، رد کردنِ ترس از خداست.

> For, behold, the day cometh, that shall burn as an oven; and all the proud, yea, and all that do wickedly, shall be stubble: and the day that cometh shall burn them up, saith the Lord of hosts, that it shall leave them neither root nor branch. But unto you that fear my name shall the Sun of righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts. Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:1–6.

> زیرا اینک آن روز می‌آید که چون تنور خواهد سوخت؛ و همهٔ متکبران، آری، و همهٔ بدکاران کاه خواهند بود؛ و آن روز که می‌آید ایشان را خواهد سوزانید، یهوه صبایوت می‌گوید، چنان‌که نه ریشه‌ای برای ایشان باقی گذارد و نه شاخه‌ای. اما بر شما که از نام من می‌ترسید، آفتاب عدالت با شفا در بال‌های خویش طلوع خواهد کرد؛ و شما بیرون خواهید آمد و مانند گوساله‌های پرواری رشد خواهید نمود. و شریران را پایمال خواهید کرد؛ زیرا ایشان در آن روز که من این کار را به‌جا آورم، زیر کف پاهای شما خاکستر خواهند شد، یهوه صبایوت می‌گوید. شریعت موسی، بندهٔ مرا، که آن را در حوریب برای تمامی اسرائیل، با فرایض و احکام، به او امر فرمودم، به یاد آورید. اینک من ایلیای نبی را پیش از فرا رسیدن روز عظیم و مهیب یهوه نزد شما خواهم فرستاد. و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی 4:1–6.

- The beginning of the Bible (Genesis) and the end of the Bible (Revelation).

  ابتدای کتاب مقدس (پیدایش) و پایان کتاب مقدس (مکاشفه).

- The beginning of the Old Testament (Genesis) and the end of the Old Testament (Malachi).

  آغازِ عہدِ عتیق (پیدائش) اور عہدِ عتیق کا اختتام (ملاکی)۔

- The beginning of the New Testament (Matthew) and the end of the New Testament (again Revelation).

  آغازِ عہدِ جدید (متی) اور عہدِ جدید کا اختتام (یعنی مکاشفہ)۔

- The beginning of John’s testimony (the gospel of John) and the end of John’s testimony (again Revelation).

  آغازِ یوحنا کی گواہی (انجیلِ یوحنا) اور یوحنا کی گواہی کا اختتام (پھر مکاشفہ)۔

- The beginning of Malachi and the end of Malachi.

  آغازِ ملاکی اور اختتامِ ملاکی۔

- The beginning of Matthew’s gospel and the end of Matthew’s gospel.

  آغازِ انجیلِ متی اور اختتامِ انجیلِ متی۔

- The beginning of John’s gospel and the end of John’s gospel.

  آغازِ انجیلِ یوحنا اور انجیلِ یوحنا کا اختتام۔

- The beginning of the four gospels and the end of the four gospels.

  آغازِ چاروں اناجیل اور چاروں اناجیل کا اختتام۔

When we remove the prophetic beginnings or endings that are referenced more than once, it equals eight prophetic lines that are to be brought together and placed upon the first three verses of Revelation. What about the end of Genesis?

وقتی آغازها یا پایان‌های نبوی‌ای را که بیش از یک بار به آن‌ها ارجاع شده است کنار بگذاریم، حاصل آن هشت خط نبوی است که باید گرد آورده شوند و بر سه آیهٔ نخستِ مکاشفه قرار گیرند. اما دربارهٔ پایانِ پیدایش چه می‌توان گفت؟

Genesis chapter fifty ends with the death of Joseph.

پیدایش کے پچاسویں باب کا اختتام یوسف کی وفات پر ہوتا ہے۔

> So Joseph died, being an hundred and ten years old: and they embalmed him, and he was put in a coffin in Egypt. Genesis 50:26.

> پس یوسف در سن صد و ده سالگی درگذشت؛ و او را حنوط کردند و در مصر در تابوتی نهاده شد. پیدایش 50:26.

Chapter forty-eight identifies the death of Jacob. The death of Jacob being first in chapter forty-eight leading to the death of Joseph in chapter fifty’s closing verses place the signature of the Alpha and Omega upon the last three chapters of Genesis as the ending of the book of Genesis.

فصل چهل‌وهشتم مرگ یعقوب را مشخص می‌کند. قرار گرفتن مرگ یعقوب نخست در فصل چهل‌وهشتم، که به مرگ یوسف در آیات پایانی فصل پنجاهم می‌انجامد، مُهر آلفا و اُمگا را بر سه فصل پایانی سِفر پیدایش، به‌عنوان پایان کتاب پیدایش، می‌نهد.

Those two deaths are used as symbols of the beginning and ending of Israel’s captivity in Egypt. In the beginning, Jacob’s body is taken back to be buried with his fathers, and when Moses comes out of Egypt, he brings Joseph’s body to be buried in the burial place of his fathers.

آن دو مرگ به‌عنوان نمادهای آغاز و پایانِ اسارت اسرائیل در مصر به‌کار گرفته شده‌اند. در آغاز، جسد یعقوب بازگردانده می‌شود تا با پدرانش به خاک سپرده شود، و هنگامی که موسی از مصر بیرون می‌آید، جسد یوسف را با خود می‌آورد تا در محل دفنِ پدرانش به خاک سپرده شود.

> And Moses took the bones of Joseph with him: for he had straitly sworn the children of Israel, saying, God will surely visit you; and ye shall carry up my bones away hence with you. Exodus 13:19.

> و موسیٰ یوسفؑ کی ہڈیاں اپنے ساتھ لے گیا، کیونکہ اس نے بنی اسرائیل سے سختی کے ساتھ قسم لی تھی، یہ کہہ کر: خدا یقیناً تمہاری خبر لے گا، اور تم میری ہڈیاں یہاں سے اپنے ساتھ اوپر لے جاؤ گے۔ خروج 13:19۔

The ending of Genesis is the last three chapters. In chapter forty-eight Jacob (Israel) pronounces blessings upon his twelve sons that are directly identified as prophecies of what happens to those twelve tribes in the “last days” of the investigative judgment.

پیدایش کا اختتام آخری تین ابواب پر مشتمل ہے۔ اڑتالیسویں باب میں یعقوب (اسرائیل) اپنے بارہ بیٹوں پر ایسی برکتیں جاری کرتا ہے جنہیں براہِ راست ان پیشگوئیوں کے طور پر متعین کیا گیا ہے جو تفتیشی عدالت کے ”آخری دنوں“ میں ان بارہ قبیلوں کے ساتھ پیش آتی ہیں۔

> And Jacob called unto his sons, and said, Gather yourselves together, that I may tell you that which shall befall you in the last days. Gather yourselves together, and hear, ye sons of Jacob; and hearken unto Israel your father. Genesis 49:1, 2.

> و یعقوب پسران خود را فراخواند و گفت: «گرد آیید تا شما را از آنچه در روزهای آخر بر شما واقع خواهد شد، آگاه سازم. گرد آیید و بشنوید، ای پسران یعقوب؛ و به اسرائیلِ پدر خود گوش فرا دهید.» پیدایش 49:1، 2

In the “last days” of the investigative judgment the Lord promises to gather his twelve sons, who are represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. These are they who John represents in the book of Revelation. They are gathered by a call from Jacob, a call from their beginning history that they are told to “hear,” and “hearken” unto. In the last days, those typified by Jacob’s sons “hear” a message and “hearken” or as John says “keep” those things that are written therein. It’s a call from the father to the children, it is the Elijah message. Those called are called the “son[‘s] of Jacob,” and are also to “hearken unto Israel” their father.

در «ایام آخر»ِ داوریِ تحقیقی، خداوند وعده می‌دهد که دوازده پسر خود را گرد آورد؛ همانانی که در کتاب مکاشفه به صورت یکصد و چهل و چهار هزار تن به تصویر کشیده شده‌اند. اینان همان کسانی هستند که یوحنا در کتاب مکاشفه از آنان سخن می‌گوید. ایشان به واسطهٔ ندایی از یعقوب گرد آورده می‌شوند؛ ندایی برخاسته از تاریخ آغازین ایشان که به آنان گفته می‌شود آن را «بشنوند» و بدان «گوش فرا دهند». در ایام آخر، آنان که به‌وسیلهٔ پسران یعقوب تمثیل شده‌اند، پیامی را «می‌شنوند» و «گوش فرا می‌دهند» یا چنان‌که یوحنا می‌گوید، آنچه را که در آن نوشته شده است «نگاه می‌دارند». این ندایی از پدر به فرزندان است؛ این همان پیام ایلیا است. آنان که فراخوانده می‌شوند «پسر[ان] یعقوب» خوانده می‌شوند، و نیز باید به «اسرائیل» پدر خویش «گوش فرا دهند».

Esau and Jacob in Malachi represent the wise and foolish virgins. The call is from their father Jacob and their father Israel, identifying that when the last call is made everyone is a Laodicean Adventist and the choice is placed into their own hands whether to be a son of Jacob the deceiver or Israel the overcomer. What allows them to make a choice is the creative power within the message. If the message is read, heard and kept, then through the identical creative power that brought all things into existence they will be changed unto a son of Israel. To refuse to hear, is to retain the experience of Jacob, the deceiver.

عیسو و یعقوب در ملاکی نمایانگر باکره‌های دانا و نادان هستند. این ندا از پدرشان، یعقوب، و پدرشان، اسرائیل، صادر می‌شود و بدین‌سان آشکار می‌سازد که هنگامی که آخرین ندا داده می‌شود، همگان ادونتیستِ لائودیکیه‌ای هستند و این انتخاب به دست خود آنان نهاده می‌شود که آیا پسر یعقوبِ فریبکار باشند یا اسرائیلِ غالب. آنچه ایشان را قادر می‌سازد انتخاب کنند، قدرتِ خلاقه‌ای است که در درونِ پیام نهفته است. اگر پیام خوانده، شنیده و نگاه داشته شود، آنگاه به‌واسطه همان قدرتِ خلاقه‌ای که همه چیز را به وجود آورد، ایشان به پسرِ اسرائیل دگرگون خواهند شد. امّا سر باز زدن از شنیدن، به معنای باقی ماندن در تجربه یعقوب، یعنی فریبکار، است.

The gathering call by Jacob, which is also the gathering call of the message that is unsealed in Revelation is an important symbol to understand. The “seven times” of Leviticus twenty-six teaches that there is no gathering, unless there is previously a scattering. The one hundred and forty-four thousand are those who were scattered in advance of the calling. This truth is repeatedly identified in the Bible.

فراخوانِ گردآوریِ یعقوب، که همچنین همان فراخوانِ گردآوریِ پیامی است که در مکاشفه گشوده شده است، نمادی مهم برای فهمیدن است. «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش تعلیم می‌دهد که هیچ گردآوری‌ای وجود ندارد، مگر آنکه پیش از آن پراکندگی‌ای روی داده باشد. آن یکصد و چهل و چهار هزار تن، کسانی هستند که پیش از فراخوان پراکنده شده بودند. این حقیقت بارها و بارها در کتاب‌مقدس مشخص شده است.

> Hear the word of the Lord, O ye nations, and declare it in the isles afar off, and say, He that scattered Israel will gather him, and keep him, as a shepherd doth his flock. Jeremiah 31:10.

> اے قومو، خداوند کا کلام سنو، اور دُور کے جزیروں میں اس کا اعلان کرو، اور کہو، جس نے اسرائیل کو پراگندہ کیا وہی اسے جمع کرے گا، اور اس کی نگہبانی کرے گا، جیسے چرواہا اپنے گلہ کی کرتا ہے۔ یرمیاہ 31:10۔

The covenant that is renewed with the one hundred and forty-four thousand includes the promise that God will write his law upon our hearts. But those who have this creative act performed for them by the Lord have been previously scattered.

میثاقی که با یکصد و چهل و چهار هزار تن تجدید می‌شود، دربرگیرندۀ این وعده است که خدا شریعت خویش را بر دل‌های ما خواهد نوشت. اما آنان که این فعل خلّاق به‌دست خداوند برایشان به انجام می‌رسد، پیش‌تر پراکنده شده بوده‌اند.

> Again the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, thy brethren, even thy brethren, the men of thy kindred, and all the house of Israel wholly, are they unto whom the inhabitants of Jerusalem have said, Get you far from the Lord: unto us is this land given in possession. Therefore say, Thus saith the Lord God; Although I have cast them far off among the heathen, and although I have scattered them among the countries, yet will I be to them as a little sanctuary in the countries where they shall come. Therefore say, Thus saith the Lord God; I will even gather you from the people, and assemble you out of the countries where ye have been scattered, and I will give you the land of Israel. And they shall come thither, and they shall take away all the detestable things thereof and all the abominations thereof from thence. And I will give them one heart, and I will put a new spirit within you; and I will take the stony heart out of their flesh, and will give them an heart of flesh. Ezekiel 11:14–19.

> باز کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: ای پسر انسان، برادرانت، آری، برادرانت، مردان خویشاوند تو، و تمامی خاندان اسرائیل به‌تمامی، همان کسانی هستند که ساکنان اورشلیم درباره ایشان گفته‌اند: از خداوند دور شوید؛ این سرزمین به ما برای ملکیت داده شده است. پس بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: هرچند ایشان را در میان امت‌ها دور افکنده‌ام، و هرچند ایشان را در میان کشورها پراکنده ساخته‌ام، بااین‌حال در کشورهایی که بدان‌ها خواهند رفت، برای ایشان چون قدسگاهی کوچک خواهم بود. پس بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: من شما را از میان قوم‌ها جمع خواهم کرد، و از کشورهایی که در آن‌ها پراکنده شده‌اید فراهم خواهم آورد، و سرزمین اسرائیل را به شما خواهم داد. و ایشان به آنجا خواهند آمد، و همه چیزهای مکروه آن و همه رجاسات آن را از آنجا دور خواهند کرد. و به ایشان یک دل خواهم داد، و روحی تازه در اندرون شما خواهم نهاد؛ و دل سنگی را از جسم ایشان بیرون خواهم آورد، و به ایشان دل گوشتی خواهم داد. حزقیال 11:14–19.

More is to be said about the gathering of the one hundred and forty-four thousand in relation to the “scattering,” but we first need to bring together the consideration of the signature of Alpha and Omega in these nine references we are considering.

در باب گردآوری آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن در ارتباط با «پراکندگی» سخن بیشتری باید گفته شود، اما نخست لازم است بررسیِ نشانِ امضاوارِ آلفا و امگا را در این نه ارجاعی که مورد نظر ماست، یک‌جا گرد آوریم.

Two classes are represented in the last three chapters of Genesis. A class of rebels and a class of the wise. Both classes hear a voice that says this is the way walk ye in it, but one class refused to hearken to the trumpet and walk in the old paths. The class of rebels in Genesis forty-eight through fifty are represented by the thirteenth tribe.

در سه فصل پایانیِ کتاب پیدایش، دو طبقه به تصویر کشیده شده‌اند: طبقه‌ای از یاغیان و طبقه‌ای از حکیمان. هر دو طبقه ندایی را می‌شنوند که می‌گوید: «این است راه، در آن سلوک نمایید»، اما یک طبقه از شنیدن صدای شیپور و راه رفتن در طریق‌های قدیم سر باز زد. طبقهٔ یاغیان در پیدایش چهل‌وهشت تا پنجاه، به‌وسیلهٔ قبیلهٔ سیزدهم نمایانده شده است.

At the beginning of ancient Israel there were thirteen tribes and at the beginning of modern Israel there were thirteen disciples. The one disciple that is distinguished from the other twelve disciples, (as was Ephraim distinguished from the other tribes) are both symbols of rebellion. Sister White directly calls Judas a foolish virgin.

در آغازِ اسرائیلِ باستان سیزده قبیله وجود داشت و در آغازِ اسرائیلِ جدید سیزده شاگرد. آن یک شاگردی که از دوازده شاگرد دیگر متمایز است، (چنان‌که افرایم از دیگر قبایل متمایز بود) هر دو نمادِ عصیان‌اند. خواهر وایت به‌صراحت یهودا را باکره‌ای نادان می‌خواند.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> “گندم کے درمیان کڑوے دانے رہے ہیں اور ہمیشہ رہیں گے، عقلمند کنواریوں کے ساتھ نادان کنواریاں بھی، اور وہ بھی جن کے پاس اپنی مشعلوں کے ساتھ اپنے برتنوں میں تیل نہیں ہے۔ اُس کلیسیا میں جسے مسیح نے زمین پر قائم کیا، ایک لالچی یہوداہ تھا، اور کلیسیا کی تاریخ کے ہر دور میں یہوداہ موجود رہیں گے۔” Signs of the Times، 23 اکتوبر 1879۔

Judas Iscariot was a foolish virgin; he was a tare and if a foolish virgin, then also a Laodicean.

یہوداہ اسکریوتی ایک بیوقوف کنواری تھا؛ وہ کڑوا گھاس تھا، اور اگر وہ بیوقوف کنواری تھا تو وہ لاؤدیکیائی بھی تھا۔

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «حالتِ کلیسا که به‌وسیلهٔ باکرگانِ نادان نمایانده شده است، همچنین از آن به‌عنوان وضعیتِ لائودیکیه یاد شده است.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

Joseph’s two sons both received a blessing from Jacob in chapter forty-eight of Genesis, and from that point on they are referred to as “half tribes.” Half tribes or not, they were still tribes. Judas Iscariot was replaced by Matthias in order to fill in the twelfth place formerly held by Judas Iscariot. Judas was a disciple, and in this sense—there were thirteen disciples at the end of ancient Israel, just as there were thirteen tribes at the beginning.

در فصل چهل و هشتمِ پیدایش، هر دو پسر یوسف از یعقوب برکت یافتند، و از آن پس از آنان با عنوان «نیم‌سبط‌ها» یاد می‌شود. نیم‌سبط باشند یا نباشند، ایشان همچنان سبط بودند. یهودای اِسخَریوطی با مَتّیاس جایگزین شد تا جایگاه دوازدهمی را که پیش‌تر در اختیار یهودای اِسخَریوطی بود، پُر کند. یهودا یکی از شاگردان بود، و از این حیث—در پایان اسرائیلِ باستان سیزده شاگرد وجود داشت، همان‌گونه که در آغاز سیزده سبط وجود داشت.

Joseph’s son Ephraim (the thirteenth tribe) became the symbol of the rebellion when the northern ten tribes rallied in support of Jeroboam and divided the kingdom into ten northern tribes and two southern tribes. Why do I identify Ephraim the son of Joseph as the symbol of rebellion instead of his brother Manasseh? The rebellion associated with Ephraim begins in chapter forty-eight, before Jacob blesses his twelve sons. In chapter forty-eight Jacob first blesses Joseph’s two sons. Because Manasseh was the first-born Joseph expects that the first blessing of his sons should go upon Manasseh, and Joseph rebels against Jacob choosing Ephraim.

فرزند یوسف، اِفرایم (قبیلهٔ سیزدهم)، هنگامی به نماد عصیان بدل شد که ده قبیلهٔ شمالی در حمایت از یَربعام گرد آمدند و پادشاهی را به ده قبیلهٔ شمالی و دو قبیلهٔ جنوبی تقسیم کردند. چرا من اِفرایم، فرزند یوسف، را به‌جای برادرش مَنَسّی نماد عصیان می‌دانم؟ عصیانی که با اِفرایم مرتبط است از فصل چهل‌وهشتم آغاز می‌شود، پیش از آن‌که یعقوب دوازده پسر خود را برکت دهد. در فصل چهل‌وهشتم، یعقوب نخست دو پسر یوسف را برکت می‌دهد. از آن‌جا که مَنَسّی نخست‌زاده بود، یوسف انتظار داشت که نخستین برکتِ پسرانش بر مَنَسّی قرار گیرد، و یوسف در برابر انتخاب اِفرایم از سوی یعقوب سر به عصیان برمی‌دارد.

The beginning of Ephraim as a representative of God’s elect possesses a testimony of rebellion, and the end of Ephraim is Leviticus twenty-six’s scattering of “seven times” from 723 BC through to 1798. In 723 BC the northern ten tribes, the kingdom of Ephraim, (also known as Israel) received a deadly wound as a kingdom of Bible prophecy. That deadly wound began a time prophecy that concluded with the papal power and its kingdom receiving a deadly wound in 1798. The deadly wound of the papal power in 1798 typifies the final fall of Babylon when the king of the north will “come to his end with none to help” in Daniel eleven verse forty-five. The rebellion and fall of Babylon in the last days was typified by the rebellion and fall of the papal power in 1798, which in turn was typified by the rebellion and fall of the kingdom of Ephraim (Israel) in 723 BC, which was typified by Joseph’s rebellion to his father’s prophetic inspiration as identified in the end of Genesis.

آغاز افرایم، به‌عنوان نمایندهٔ برگزیدگان خدا، حامل شهادتی از عصیان است، و پایان افرایم همان پراکندگیِ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش است که از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۱۷۹۸ امتداد می‌یابد. در ۷۲۳ پیش از میلاد، ده سبط شمالی، یعنی پادشاهی افرایم، (که به اسرائیل نیز شناخته می‌شد) به‌عنوان یک پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، زخمی مهلک دریافت کرد. آن زخم مهلک، نبوتی زمانی را آغاز کرد که با دریافتِ زخم مهلک از سوی قدرت پاپی و پادشاهی آن در ۱۷۹۸ به پایان رسید. زخم مهلکِ قدرت پاپی در ۱۷۹۸، نمونهٔ سقوط نهایی بابل است، هنگامی که پادشاه شمال در دانیال یازده آیهٔ چهل‌وپنج «به پایان خود خواهد رسید و یاوری نخواهد داشت». عصیان و سقوط بابل در ایام آخر، به‌وسیلهٔ عصیان و سقوط قدرت پاپی در ۱۷۹۸ نمونه‌وار گردید، و آن نیز به‌نوبهٔ خود به‌وسیلهٔ عصیان و سقوط پادشاهی افرایم (اسرائیل) در ۷۲۳ پیش از میلاد نمونه‌وار شده بود، و آن نیز به‌وسیلهٔ عصیان یوسف نسبت به الهام نبویِ پدرش، چنان‌که در پایان پیدایش مشخص شده است، نمونه‌وار گردیده بود.

The rebellion that Ephraim is a symbol of started with his father’s rebellion (Joseph) against his father (Jacob). It ultimately leads to the rebellion of the ten northern tribes, which leads to the “scattering represented” as “seven times” in Leviticus twenty-six. The period of the time the northern kingdom was scattered is divided into two periods. One ending in the year 538, the next period ending in 1798, and all pointing to the message that is unsealed just before probation closes in the book of Revelation. That message identifies the final fall of Babylon. At each waymark of Ephraim’s prophetic history rebellion is marked. Just as is the rebellion of the thirteenth disciple, Judas Iscariot. This is two of the witnesses that identify the number thirteen as a symbol of rebellion. But none of these sacred truths can be recognized if a person isn’t standing on the foundations of Adventism that were built upon the first truth Miller discovered and the first truth discarded by Adventism.

سرکشی‌ای که اِفرایم نماد آن است، با سرکشیِ پدرش، یوسف، بر ضدّ پدرِ خویش، یعقوب، آغاز شد. این سرانجام به سرکشیِ ده سبطِ شمالی می‌انجامد، که به «پراکنده‌شدنی که» در لاویان بیست‌وشش به‌صورت «هفت زمان» نمود یافته است، منتهی می‌گردد. دوره‌ای که در آن مملکتِ شمالی پراکنده بود، به دو دوره تقسیم می‌شود: یکی که در سال ۵۳۸ پایان می‌یابد، و دورهٔ بعدی که در ۱۷۹۸ خاتمه می‌پذیرد؛ و همهٔ اینها به پیامی اشاره دارند که درست پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش، در کتاب مکاشفه، از مُهر گشوده می‌شود. آن پیام سقوط نهاییِ بابل را مشخص می‌سازد. در هر نشانهٔ راه از تاریخِ نبویِ اِفرایم، سرکشی آشکار است؛ همان‌گونه که در سرکشیِ سیزدهمین شاگرد، یهودای اسخریوطی، نیز چنین است. اینها دو تن از شاهدانی هستند که عدد سیزده را به‌عنوان نمادِ سرکشی معرفی می‌کنند. اما هیچ‌یک از این حقایقِ مقدّس را نمی‌توان شناخت، مگر آنکه شخص بر بنیادهای ادونتیسم ایستاده باشد؛ بنیادهایی که بر نخستین حقیقتی بنا شدند که میلر کشف کرد و بر نخستین حقیقتی که ادونتیسم آن را کنار گذاشت.

The ending of Genesis agrees with all the other lines that we have been considering. In summation:

پیدایش کا اختتام اُن تمام دوسری جہتوں کے ساتھ موافق ہے جن پر ہم غور کرتے آئے ہیں۔ خلاصۂ کلام یہ ہے:

In the beginning the heavenly trio of the Father, Son and Holy Spirit witnessed the creation of the heavens and earth that was accomplished by the Son, who is also the Word. The Word became the channel of communication from the Father, to mankind, and the Word is the only avenue for mankind to communicate with the Father. The Father’s message was given by the Son to the angel Gabriel, who replaced Lucifer (the light bearer) after Lucifer’s rebellion in heaven. Gabriel receives the light, or message and delivers it to a prophet, who is the holy created being assigned with passing the message from the Father to the fallen created family. The message given to the prophet is written out and then conveyed to mankind. At every step in the communication process the message is holy, and for this reason the prophets, who are fallen human beings are to be holy. At the point that the holy message is transferred into the hands of fallen humanity, humanity has the potential of handling a holy message with unsanctified hands. Thus, the light of the holy message produces both light and darkness. When the message is received by those in the family of fallen man it contains the identical creative power that created all things, which is the power that justifies that being. The beginning of the communication process illustrates the end of the communication process. Therefore, if the message is heard, read and kept, the message recreates fallen mankind into the image of the Son.

در ابتدا، آن هیئتِ ثلاثیِ آسمانیِ پدر، پسر و روح‌القدس، آفرینشِ آسمان‌ها و زمین را که به‌واسطهٔ پسر، که همان کلمه نیز هست، به انجام رسید، مشاهده کردند. کلمه مجرای ارتباط از جانب پدر به‌سوی بشریت گردید، و کلمه یگانه راهی است که از طریق آن بشریت می‌تواند با پدر ارتباط برقرار کند. پیامِ پدر به‌وسیلهٔ پسر به فرشتهٔ جبرائیل داده شد؛ همان که پس از طغیانِ لوسیفر در آسمان، جایگزینِ لوسیفر (حاملِ نور) گردید. جبرائیل نور، یا پیام، را دریافت می‌کند و آن را به نبی‌ای می‌رساند که آن موجودِ مقدسِ آفریده‌شده‌ای است که مأمور شده است پیام را از جانب پدر به خانوادهٔ سقوط‌کردهٔ مخلوق انتقال دهد. پیامی که به نبی داده می‌شود، نوشته می‌گردد و سپس به بشریت رسانده می‌شود. در هر مرحله از فرایندِ ارتباط، پیام مقدس است، و از این‌رو انبیا، که انسان‌های سقوط‌کرده‌اند، باید مقدس باشند. در نقطه‌ای که پیامِ مقدس به دستانِ بشریتِ سقوط‌کرده سپرده می‌شود، بشریت این قابلیت را دارد که پیامی مقدس را با دستانی تقدیس‌نشده در دست گیرد. ازاین‌رو، نورِ پیامِ مقدس هم نور پدید می‌آورد و هم تاریکی. هنگامی که پیام از سوی کسانی در خانوادهٔ انسانِ سقوط‌کرده دریافت می‌شود، همان قدرتِ خلاقِ عیناً یکسانی را در بر دارد که همه‌چیز را آفرید، و این همان قدرتی است که آن شخص را عادل می‌شمارد. آغازِ فرایندِ ارتباط، پایانِ فرایندِ ارتباط را به تصویر می‌کشد. بنابراین، اگر پیام شنیده شود، خوانده شود و نگاه داشته شود، پیام، بشریتِ سقوط‌کرده را به صورتِ پسر از نو می‌آفریند.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> خوشا به حال آن‌که می‌خوانَد، و آنان که کلمات این نبوت را می‌شنوند و آنچه را در آن مکتوب است نگاه می‌دارند، زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳

John illustrates fallen mankind in the “last days” of the investigative judgment who hear a voice behind them and turn around to receive the message that leads to the past. Those that receive and make the message not a part of their life, but exclusively their life, are there and then justified. To be justified is to be made holy. When those who read and hear the message sent from the Father, accept the message and are made holy, it is through the creative power within the message. The creative power accomplishes the work of justifying men, when men believe as did Abraham. The message instructs them to turn and listen to the voice behind, which leads to the old paths, which are the foundational truths. The message guides them into all truth and as they walk the old paths, they are walking on the path of the justified.

یوحنا، بشرِ ساقط را در «ایّام آخر»ِ داوریِ تحقیقی به تصویر می‌کشد؛ آنان که آوازی را از پشتِ سرِ خود می‌شنوند و بازمی‌گردند تا پیامی را دریافت کنند که به گذشته رهنمون می‌شود. آنان که این پیام را می‌پذیرند و آن را نه جزئی از زندگیِ خود، بلکه سراسرِ زندگیِ خویش می‌سازند، در همان‌جا و در همان لحظه عادل شمرده می‌شوند. عادل شمرده شدن، همان مقدّس گردانیده شدن است. هنگامی که کسانی که پیامِ فرستاده‌شده از سوی پدر را می‌خوانند و می‌شنوند، آن پیام را می‌پذیرند و مقدّس گردانیده می‌شوند، این امر از طریقِ قدرتِ خلّاقِ نهفته در خودِ پیام صورت می‌گیرد. آن قدرتِ خلّاق، آنگاه که انسان‌ها همانند ابراهیم ایمان می‌آورند، کارِ عادل شمردنِ ایشان را به انجام می‌رساند. این پیام به ایشان تعلیم می‌دهد که بازگردند و به آوازِ پشتِ سر گوش فرا دهند؛ آوازی که به راه‌های کهن رهنمون می‌شود، راه‌هایی که همان حقایقِ بنیادین‌اند. این پیام ایشان را به تمامیِ حقیقت هدایت می‌کند، و چون در راه‌های کهن گام برمی‌دارند، در طریقِ عادلان سلوک می‌کنند.

> But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. The way of the wicked is as darkness: they know not at what they stumble. My son, attend to my words; incline thine ear unto my sayings. Let them not depart from thine eyes; keep them in the midst of thine heart. For they are life unto those that find them, and health to all their flesh. Keep thy heart with all diligence; for out of it are the issues of life. Put away from thee a froward mouth, and perverse lips put far from thee. Let thine eyes look right on, and let thine eyelids look straight before thee. Ponder the path of thy feet, and let all thy ways be established. Turn not to the right hand nor to the left: remove thy foot from evil. Proverbs 4:18–27.

> परन्तु धर्मियों का पथ उस चमकती हुई ज्योति के समान है, जो पूर्ण दिवस तक अधिक और अधिक प्रकाशमान होती जाती है। दुष्टों का मार्ग अन्धकार के समान है; वे नहीं जानते कि किस बात पर ठोकर खाते हैं। हे मेरे पुत्र, मेरी बातों पर ध्यान दे; अपने कान मेरे वचनों की ओर लगा। वे तेरी आँखों से दूर न होने पाएँ; उन्हें अपने हृदय के बीच में बनाए रख। क्योंकि जो उन्हें प्राप्त करते हैं, उनके लिये वे जीवन हैं, और उनके सारे शरीर के लिये स्वास्थ्य हैं। अपने हृदय की पूरी चौकसी के साथ रक्षा कर; क्योंकि जीवन के स्रोत उसी में से निकलते हैं। टेढ़े मुँह को अपने से दूर कर, और कुटिल होंठों को अपने पास से हटा दे। तेरी आँखें सीधे आगे देखें, और तेरी पलकें तेरे सम्मुख सीधी लगी रहें। अपने पैरों के पथ पर विचार कर, और तेरे सब मार्ग स्थिर हों। न दाहिनी ओर मुड़, न बाईं ओर; अपने पाँव को बुराई से हटा ले। नीतिवचन 4:18–27।

Those justified by the message conveyed walk on the path that represents an ever-increasing light, but that very light makes the path of the wicked correspondingly darker. Light separates from darkness. The creative power that commanded for there to be light in the beginning produces the same effect upon mankind at the end as light did in the beginning. The class that refuses to hear the voice behind, and therefore choose to walk the darkened path “stumble” at his Word, for they stumble on the foundation stone, the old tried stone. The voice is Alpha and Omega, and when the justified hear those words and incline their hearts unto those words they keep those words in the midst of their hearts, for the Alpha and Omega turns their hearts to the fathers, (the past) and the hearts of the fathers point to the end.

آنان که به‌واسطۀ پیامی که ابلاغ شده است عادل شمرده می‌شوند، در راهی گام برمی‌دارند که نمودار نوری فزاینده و پیوسته است؛ اما همان نور، راه شریران را به همان نسبت تاریک‌تر می‌سازد. نور از ظلمت جدا می‌گردد. قدرت خلاقی که در آغاز فرمان داد تا نور پدید آید، در پایان نیز بر بشر همان اثری را برجا می‌گذارد که نور در ابتدا بر جای نهاد. آن گروهی که از شنیدن آن آوازِ از پسِ سر امتناع می‌ورزند و ازاین‌رو برمی‌گزینند که در راهِ تاریک‌شده سلوک کنند، به کلام او «لغزش می‌خورند»، زیرا بر سنگ بنیاد، بر آن سنگ کهنه و آزموده، لغزش می‌کنند. آن آواز، آلفا و امگا است، و چون عادل‌شدگان آن کلمات را می‌شنوند و دل‌های خود را به سوی آن کلمات مایل می‌سازند، آن کلمات را در میان دل‌های خویش نگاه می‌دارند، زیرا آلفا و امگا دل‌های ایشان را به سوی پدران بازمی‌گرداند، (گذشته) و دل‌های پدران به سوی پایان اشاره می‌کند.

> The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.

> راهِ عادلان راستی است؛ تو که بس راست‌کرداری، طریقِ عادلان را می‌سنجی. آری، ای خداوند، در طریقِ داوری‌های تو منتظرِ تو بوده‌ایم؛ اشتیاقِ جانِ ما به نامِ تو و به یادِ توست. شبانگاه، با جانِ خویش مشتاقِ تو بوده‌ام؛ آری، با روحِ خود که در اندرونِ من است، بامدادان تو را خواهم طلبید؛ زیرا چون داوری‌های تو در زمین جاری شود، ساکنانِ جهان عدالت را خواهند آموخت. اشعیا 26:7–9.

God weighs, or He judges, those who walk the path of the just, and He does so in the “last days” when His judgments are in the land. The just are those who have waited for the Lord in fulfillment of the tarrying time in the parable of the ten virgins. The desire of those walking the path of increasing knowledge, is for a greater and greater understanding of God’s name, His character. Those who have waited for their Lord, are those that proclaim the final warning message, for they are those who proclaim the Midnight Cry, which is of course the first internal message of Revelation eighteen that is followed by the second, external message.

خدا کسانی را که در طریق عادلان گام برمی‌دارند، می‌سنجد، یا بر ایشان داوری می‌کند، و این را در «ایام آخر» به‌جا می‌آورد، هنگامی که احکام او در زمین جاری است. عادلان آنان‌اند که در تحقق زمانِ تأخیر در مَثَلِ ده باکره، منتظر خداوند مانده‌اند. اشتیاقِ کسانی که در مسیرِ معرفتِ فزاینده گام می‌زنند، درکی هرچه بیشتر و بیشتر از نام خدا، یعنی سیرت او، است. آنان که در انتظارِ سرورِ خویش مانده‌اند، همان کسانی هستند که پیامِ هشدارِ نهایی را اعلام می‌کنند، زیرا ایشان‌اند که فریادِ نیمه‌شب را ندا می‌دهند؛ فریادی که البته نخستین پیامِ درونیِ مکاشفه هجده است و پس از آن، پیامِ دوم، یعنی پیامِ بیرونی، می‌آید.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:1–4.

> और इन बातों के बाद मैंने एक और स्वर्गदूत को स्वर्ग से उतरते देखा, जिसके पास बड़ा अधिकार था; और पृथ्वी उसकी महिमा से आलोकित हो गई। और उसने बड़े बल से ऊँचे शब्द में पुकारकर कहा, “बाबुल महान गिर पड़ा, गिर पड़ा है, और वह दुष्टात्माओं का निवास, और हर अशुद्ध आत्मा का अड्डा, और हर अशुद्ध और घृणित पक्षी का पिंजरा बन गया है। क्योंकि सब जातियों ने उसके व्यभिचार के क्रोध की दाखमधु पी है, और पृथ्वी के राजाओं ने उसके साथ व्यभिचार किया है, और पृथ्वी के व्यापारी उसके विलास की बहुतायत से धनवान हो गए हैं।” और मैंने स्वर्ग से एक और वाणी यह कहते सुनी, “हे मेरी प्रजा, उसमें से निकल आओ, ताकि तुम उसके पापों में सहभागी न हो, और उसकी विपत्तियों में से कोई तुम पर न आ पड़े।” प्रकाशितवाक्य 18:1–4.

When the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the Seventh-day Adventist church refused its final call to return to the old paths. It then ceased to be the horn of true Protestantism in the United States. At that point a testing process began for those who chose to take the message of that strong voice and eat it, as typified by John when the angel of Revelation ten descended at the beginning of Adventism on August 11, 1840. The spiritual nation that had taken the mantle of true Protestantism when the first angel’s message was rejected, then followed in the footsteps of apostate Protestantism at the beginning of Adventism.

هنگامی که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد، کلیسای ادونتیست روز هفتم دعوت نهایی خود را برای بازگشت به طریق‌های کهن رد کرد. سپس دیگر شاخِ پروتستانتیسمِ راستین در ایالات متحده نبود. در آن هنگام، فرایندی از امتحان برای کسانی آغاز شد که برگزیدند پیام آن آوازِ نیرومند را برگیرند و آن را بخورند؛ چنان‌که در یوحنا نمونه‌وار ترسیم شده است، آنگاه که فرشتهٔ مکاشفهٔ ده در آغاز ادونتیسم، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، نازل شد. آن ملتِ روحانی که هنگامی که پیام فرشتهٔ اول رد شد، ردای پروتستانتیسمِ راستین را بر دوش گرفته بود، آنگاه در آغاز ادونتیسم در جای پای پروتستانتیسمِ مرتد گام نهاد.

The true Protestant horn was then given to those who accepted the message in the little book that was in the angel’s hand in Revelation ten. The testing process at the beginning of Adventism from 1840 through 1844 represents a testing process at the end of Adventism from September 11, 2001 until the Sunday law in the United States. Within the first history of 1840 to 1844, and the testing process that began on September 11, 2001, marks a dispensational transition from the former body of believers who held the mantle of Protestantism, unto a new body of believers who take the mantle of true Protestantism.

شاخِ حقیقیِ پروتستان سپس به کسانی عطا شد که پیامِ کتابِ کوچکِ در دستِ فرشته را در مکاشفهٔ ده پذیرفتند. فرایندِ آزمون در آغازِ ادونتیسم از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، نمایانگرِ فرایندِ آزمونی در پایانِ ادونتیسم از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانونِ یکشنبه در ایالاتِ متحده است. در درونِ تاریخِ نخستینِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، و نیز فرایندِ آزمونی که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، انتقالی تدبیری از پیکرِ پیشینِ ایماندارانی را نشان می‌دهد که ردای پروتستانتیسم را بر دوش داشتند، به پیکرِ تازه‌ای از ایمانداران که ردای پروتستانتیسمِ حقیقی را بر عهده می‌گیرند.

More important to our consideration of the path of the justified is that within that history there is a disappointment that marks the beginning of the tarrying time. The faithful wait for their Lord in that time, which ends with the unsealing of the message of the Midnight Cry. That testing process at the beginning of Adventism ended when the message of the Midnight Cry concluded on October 22, 1844. The testing process at the end concludes for those represented by John at the Sunday law in the United States. The message of the Midnight Cry at the end, will conclude just as at the beginning, and in the beginning of Adventism the message of the Midnight Cry was unsealed in advance of the close of the testing process. The message of the Midnight Cry at the beginning is now being unsealed at the end.

آنچه برای بررسی ما از مسیرِ پارساشدگان اهمیتی بیشتر دارد، این است که در درون آن تاریخ، نومیدی‌ای وجود دارد که آغازِ زمانِ تأخیر را مشخص می‌سازد. وفاداران در آن زمان در انتظارِ سرورِ خویش می‌مانند؛ زمانی که با گشوده شدنِ مُهرِ پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» به پایان می‌رسد. آن فرایندِ آزمون در آغازِ ادونتیسم، هنگامی پایان یافت که پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به انجام رسید. فرایندِ آزمون در پایان، برای کسانی که یوحنا نمایندهٔ ایشان است، در هنگامِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده به پایان می‌رسد. پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در پایان، همان‌گونه که در آغاز بود، به انجام خواهد رسید؛ و در آغازِ ادونتیسم، پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» پیش از بسته شدنِ فرایندِ آزمون گشوده شد. پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در آغاز، اکنون در پایان در حالِ گشوده شدن است.

The justified wise virgins enter into covenant with God when the wicked foolish virgins enter into a covenant of death.

باکره‌های خردمندِ عادل‌شمرده‌شده هنگامی با خدا وارد عهد می‌شوند که باکره‌های شریرِ نادان به عهدی با مرگ درمی‌آیند.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Isaiah 28:12–16.

> जिनसे उसने कहा, यह वह विश्राम है, जिसके द्वारा तुम थके हुओं को विश्राम दे सकते हो; और यह वह ताज़गी है; तौभी उन्होंने सुनना न चाहा। परन्तु यहोवा का वचन उनके लिये आज्ञा पर आज्ञा, आज्ञा पर आज्ञा; पंक्ति पर पंक्ति, पंक्ति पर पंक्ति; यहाँ थोड़ा, और वहाँ थोड़ा ठहरा; ताकि वे जाएँ, और पीछे को गिरें, और तोड़े जाएँ, और फन्दे में फँसें, और पकड़ लिए जाएँ। इसलिये हे ठट्ठा करने वाले पुरुषो, जो यरूशलेम में रहने वाली इस प्रजा पर प्रभुता करते हो, यहोवा का वचन सुनो। क्योंकि तुम ने कहा है, हम ने मृत्यु के साथ वाचा बाँधी है, और अधोलोक के साथ हमारा समझौता है; जब वह उमड़ता हुआ कोड़ा निकल जाएगा, तब वह हम तक न पहुँचेगा; क्योंकि हम ने झूठ को अपना शरणस्थान बना लिया है, और मिथ्या के नीचे हम ने अपने को छिपा लिया है। इस कारण प्रभु यहोवा यों कहता है, देखो, मैं सिय्योन में नेव के लिये एक पत्थर रखता हूँ, जो परखा हुआ पत्थर है, अनमोल कोने का पत्थर, दृढ़ नेव; जो विश्वास करे वह उतावली न करेगा। यशायाह 28:12–16।

The justified take the holy message of the Midnight Cry to the church and thereafter they proclaim the message of the second voice as they call mankind out of Babylon.

راست‌شمرده‌شدگان پیام مقدسِ فریادِ نیمه‌شب را به کلیسا می‌رسانند، و پس از آن، در حالی که انسان‌ها را از بابِل فرا می‌خوانند، پیامِ صدای دوم را اعلام می‌کنند.

> “So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’” Review and Herald, December 6, 1892.

> «پس در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: “بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهرِ عظیم، زیرا همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانید.” و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “ای قومِ من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید و مبادا از بلاهایش نصیبی ببرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.”» Review and Herald, December 6, 1892.

Those who come out of Babylon and join those walking on the path of the just are accepted into the fold through the water of baptism that is represented by the name of the heavenly trio. The justified, whether it is those who are currently hearing the message delivered to John on Patmos, or those who thereafter are called out of Babylon are all justified by receiving the Holy Spirit. That combination of the Holy Spirit’s divinity and man’s humanity was accomplished, as set forth as an example when Christ took upon himself human nature. The one hundred and forty-four thousand were represented upon two witnesses, the twelve sons of Jacob and the twelve disciples. The wicked are represented by the thirteenth tribe and the thirteenth disciple. Both “thirteens” in either illustration were called to be priests unto God, and those who reject that calling are represented by Esau, while his younger brother Jacob represents those who accept the calling. Esau and Jacob both represent Laodicean Seventh-day Adventists at the end of the world. One class accepts the holy message conveyed through the prophet’s writings and is changed unto Israel, while Esau retains his name.

کسانی که از بابل بیرون می‌آیند و به آنان که در طریق عادلان گام برمی‌دارند می‌پیوندند، از راه آبِ تعمید که به نام آن تثلیث آسمانی نمایان شده است، در گله پذیرفته می‌شوند. پارساشمردگان، خواه آنان که اکنون پیامِ رسانیده‌شده به یوحنا در پطمس را می‌شنوند، و خواه آنان که پس از آن از بابل فراخوانده می‌شوند، همگی از راه دریافت روح‌القدس پارساشمرده می‌شوند. آن اتحادِ الوهیتِ روح‌القدس و انسانیتِ بشر، چنان‌که به‌عنوان نمونه هنگامی به انجام رسید که مسیح طبیعت انسانی را بر خود گرفت، تحقق یافت. یکصد و چهل و چهار هزار نفر در قالب دو شاهد، یعنی دوازده پسر یعقوب و دوازده شاگرد، نمودار شدند. شریران به‌وسیله قبیله سیزدهم و شاگرد سیزدهم نمایان می‌شوند. هر دو «سیزده» در هر یک از این تمثیل‌ها خوانده شدند تا کاهنان خدا باشند، و آنان که آن دعوت را رد می‌کنند به‌وسیله عیسو نمایان شده‌اند، حال آنکه برادر کوچک‌تر او، یعقوب، نماینده کسانی است که آن دعوت را می‌پذیرند. عیسو و یعقوب هر دو نماینده ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه در پایان جهان‌اند. یک دسته، پیام مقدسی را که از طریق نوشته‌های نبی ابلاغ شده است می‌پذیرد و به اسرائیل تبدیل می‌شود، در حالی که عیسو نام خود را حفظ می‌کند.

There is of course much more in these nine lines of Alpha and Omega, for this was simply a brief summation of beginnings and endings in God’s Word.

بدیهی است که در این نه سطرِ آلفا و اُمگا بسیار بیش از این نهفته است، زیرا این تنها خلاصه‌ای کوتاه از آغازها و انجام‌ها در کلام خدا بود.

Nine lines of history, representing prophetic histories from the creation to the Second Coming. All nine of these prophetic lines of beginnings and endings are directly connected to the first three verses of Revelation chapter one. Those three verses identify that the Revelation of Jesus Christ, that is unsealed just before probation closes, is a manifestation of God’s creative power. What other power could construct such a complex inter-woven testimony from a variety of witnesses, who provided their testimony from the time of Moses until the time of John the Revelator?

نه خط از تاریخ، که نمایانگر تاریخ‌های نبوی از آفرینش تا آمدنِ دوم است. هر نهِ این خطوطِ نبویِ آغازها و پایان‌ها، به‌طور مستقیم با سه آیهٔ نخستِ بابِ اولِ مکاشفه مرتبط‌اند. آن سه آیه نشان می‌دهند که مکاشفهٔ عیسی مسیح، که اندکی پیش از بسته شدنِ مهلتِ توبه گشوده می‌شود، جلوه‌ای از قدرتِ آفرینندهٔ خداست. چه قدرتِ دیگری می‌توانست چنین شهادتِ پیچیده و درهم‌تنیده‌ای را از مجموعه‌ای از شاهدان پدید آورد، شاهدانی که شهادتِ خود را از زمانِ موسی تا زمانِ یوحنای مکاشفه‌گر ارائه کردند؟

Take off your shoes, for this is holy ground.

کفش‌های خود را از پا بیرون آور، زیرا اینجا زمینِ مقدّس است.

Back to Articles