Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-One

آیت چهل—شماره بیست‌ویک: تاریخ پنهان آن

The Second Woe - Part Eight - Ezekiel Number Two

مصیبتِ دوم — حصہ ہشتم — حزقی ایل نمبر دو

Author

Jeff Pippenger

Published

August 5, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ezekiel represents those who have had a work of instruction accomplished for them by the Lion of the tribe of Judah, and His basic instruction is “line upon line.”

حزقی‌ئیل نمایانگرِ کسانی است که شیرِ سبطِ یهودا برای ایشان کاری از تعلیم به انجام رسانیده است، و تعلیمِ بنیادینِ او «حکم بر حکم» است.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:12, 13.

> जिन से उसने कहा, “यही वह विश्राम है, जिससे तुम थके-मांदे को विश्राम दे सकते हो; और यही वह ताज़गी है”; तौभी उन्होंने सुनना न चाहा। परन्तु यहोवा का वचन उनके लिये आज्ञा पर आज्ञा, आज्ञा पर आज्ञा; पंक्ति पर पंक्ति, पंक्ति पर पंक्ति; यहाँ थोड़ा, वहाँ थोड़ा, ऐसा हुआ, ताकि वे चलें, और पीछे को गिरें, और टूट जाएँ, और फँसें, और पकड़ लिये जाएँ। यशायाह 28:12, 13।

Currently the Lion of the tribe of Judah is opening up the book of Ezekiel. We are informed that Ezekiel is a priest in the thirtieth year, whether “thirty” represents his symbolic age as a priest, or the thirtieth year in the prophetic line that began at Josiah’s Great Passover. The final priesthood of the latter days is the one hundred and forty-four thousand, and the ancient literal histories typify a symbolic history in the latter days.

در حال حاضر، شیرِ قبیلهٔ یهودا کتاب حزقیال را می‌گشاید. به ما گفته می‌شود که حزقیال در سال سی‌ام کاهن است، خواه «سی» نمایانگر سنّ نمادین او به‌عنوان کاهن باشد، یا سال سی‌ام در خطّ نبوی‌ای که از فِصَحِ عظیمِ یوشیا آغاز شد. کَهَنوتِ نهاییِ ایّامِ آخر همان یکصد و چهل و چهار هزار است، و تاریخ‌های لفظیِ کهن، نمودارِ تاریخِ نمادینی در ایّامِ آخرند.

> But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:6.

> لیکن تم خُداوند کے کاہن کہلاؤ گے؛ لوگ تمہیں ہمارے خدا کے خادم کہیں گے؛ تم قوموں کی دولت کھاؤ گے، اور اُن کے جلال میں فخر کرو گے۔ یسعیاہ 61:6

Ezekiel is a symbol of God’s people in the latter days–the sacred history which every prophetic testimony identifies. That sacred history is the movement of the third angel, which was especially typified by the movement of the first angel in 1840. The movement of the first angel was the alpha angel of the three angels and the third is the omega angel. Ezekiel is therefore aligned with Peter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The symbolic history both Peter and Ezekiel are located at, is represented as the history Panium.

حزقیال نماد قوم خدا در ایام آخر است—همان تاریخ مقدسی که هر شهادت نبوی آن را مشخص می‌سازد. آن تاریخ مقدس، حرکت فرشتهٔ سوم است، که به‌ویژه به‌وسیلهٔ حرکت فرشتهٔ اول در سال 1840 به‌صورت نمونه ارائه شد. حرکت فرشتهٔ اول، فرشتهٔ آلفای سه فرشته بود و فرشتهٔ سوم، فرشتهٔ اُمگا است. ازاین‌رو، حزقیال در زمان مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار، با پطرس هم‌راستا است. تاریخ نمادینی که هم پطرس و هم حزقیال در آن قرار دارند، به‌عنوان تاریخ پانیوم معرفی می‌شود.

## The Little Book

کتابِ کوچک

Ezekiel takes the little book, as did John in Revelation ten.

حزقی‌ایل کتابِ صغیر را می‌گیرد، چنان‌که یوحنا نیز در مکاشفهٔ ده گرفت.

> But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–10, 3:1–3.

> لیکن اے فرزندِ آدم، جو کچھ میں تجھ سے کہتا ہوں اسے سن؛ تو اس سرکش گھرانے کی مانند سرکش نہ ہو: اپنا منہ کھول، اور جو میں تجھے دیتا ہوں اسے کھا لے۔ اور جب میں نے نگاہ کی، تو دیکھ، ایک ہاتھ میری طرف بڑھایا گیا؛ اور دیکھو، اُس میں ایک کتاب کا طومار تھا؛ اور اُس نے اُسے میرے سامنے پھیلا دیا؛ اور وہ اندر اور باہر لکھا ہوا تھا: اور اُس میں نوحہ، ماتم، اور ہائے لکھا ہوا تھا۔ پھر اُس نے مجھ سے کہا، اے فرزندِ آدم، جو کچھ تجھے ملے اُسے کھا؛ اِس طومار کو کھا، اور جا کر اسرائیل کے گھرانے سے کلام کر۔ سو میں نے اپنا منہ کھولا، اور اُس نے مجھے وہ طومار کھلایا۔ اور اُس نے مجھ سے کہا، اے فرزندِ آدم، اپنے پیٹ کو کھلا اور اپنی انتڑیوں کو اِس طومار سے بھر لے جو میں تجھے دیتا ہوں۔ تب میں نے اُسے کھا لیا؛ اور وہ میرے منہ میں مٹھاس کے سبب شہد کی مانند تھا۔ حزقی ایل 2:8–10، 3:1–3۔

In Revelation ten, John eats the little book, and the entire chapter represents the manifestation of the power of God from August 11, 1840 until October 22, 1844.

در مکاشفهٔ دهم، یوحنا کتابچهٔ کوچک را می‌خورد، و تمام این فصل نمایانگر تجلی قدرت خدا از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> «فرشته‌ای که در اعلام پیامِ فرشتهٔ سوم هم‌صدا می‌شود، باید تمامی زمین را با جلال خویش روشن سازد. در اینجا از کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. نهضت ادونتیِ سال‌های ۱۸۴۰–۱۸۴۴ جلوه‌ای پرجلال از قدرت خدا بود؛ پیامِ فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقهٔ دینی پدید آمد که از زمان اصلاح دینیِ سدهٔ شانزدهم تاکنون در هیچ سرزمینی مشاهده نشده بود؛ اما اینها باید به‌وسیلهٔ جنبشِ عظیمی که تحت آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم برپا می‌شود، پشت سر گذاشته شوند.» جدال عظیم، ۶۱۱.

Ezekiel is aligned with John in Chapter ten of Revelation, so Peter, John and Ezekiel stand together in their allotted place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

حزقی‌ایل در باب دهمِ مکاشفه با یوحنا همسو است؛ از این‌رو پطرس، یوحنا و حزقی‌ایل در زمانِ مهر شدنِ آن یک‌صد و چهل و چهار هزار، در جایگاهِ مقررِ خویش با هم ایستاده‌اند.

1840 to 1844 represents a four-year-period that began when the time prophecy that began with a one-hundred-and-fifty-year period on July 27, 1299. Those “five months” ended and joined with the time prophecy of three hundred ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840, when the glorious manifestation of the power of God was manifested until October 22, 1844. Then the application of prophetic time ceased.

از سال 1840 تا 1844، دوره‌ای چهار ساله را نشان می‌دهد که آغاز آن هنگامی بود که نبوت زمانی‌ای که با دوره‌ای یکصد و پنجاه‌ساله در 27 ژوئیهٔ 1299 آغاز شده بود. آن «پنج ماه» به پایان رسید و به نبوت زمانیِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز پیوست که در 11 اوت 1840 خاتمه یافت، آنگاه که ظهور جلال‌مند قدرت خدا آشکار گردید تا 22 اکتبر 1844. سپس کاربرد زمان نبوی متوقف شد.

> And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.

> و به آن‌که تا ابدالآباد زنده است سوگند یاد کرد، همان که آسمان و آنچه را در آن است، و زمین و آنچه را در آن است، و دریا و آنچه را در آن است آفرید، که دیگر زمانی نخواهد بود. مکاشفه ۱۰:۶

Prophetic time ended as a valid application of prophecy on October 22, 1844. Ezekiel, Peter and John each represent God’s wise virgins of the movement of the first and second angels and also the movement of the third angel.

زمانِ نبوتی به‌عنوان کاربرد معتبر نبوت در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت. حزقیال، پطرس و یوحنا هر یک نمایانگر باکرگانِ خردمندِ خدا در جنبشِ فرشتۀ اول و دوم، و نیز در جنبشِ فرشتۀ سوم هستند.

## Visions

رؤیاها

The first ‘eleven’ chapters of Ezekiel present a series of “visions” as set forth in verse one of chapter one.

یازده فصلِ نخستِ حزقیال سلسله‌ای از «رؤیاها» را عرضه می‌کند، چنان‌که در آیهٔ نخستِ فصل اول بیان شده است.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> Y aconteció en el año treinta, en el mes cuarto, a los cinco días del mes, estando yo entre los cautivos junto al río Quebar, que los cielos se abrieron, y vi visiones de Dios. Ezequiel 1:1.

The “visions” of the first eleven chapters was first given in chapter one by the river of Chebar, then it was enlarged upon in chapter three’s vision on the “plain” and then again in chapter eight’s vision at Jerusalem. The three locations of the river of Chebar, the plain and Jerusalem represent three visions that together make up one vision, which is the “visions” of verse one and of the first ‘eleven’ chapters.

«رؤیاهای» یازده باب نخست، ابتدا در باب اول نزد نهر خابور عطا شد؛ سپس در رؤیای باب سوم بر «دشت» بسط یافت؛ و بار دیگر در رؤیای باب هشتم در اورشلیم گسترش پیدا کرد. این سه مکان، یعنی نهر خابور، دشت و اورشلیم، نمایانگر سه رؤیا هستند که در کنار هم یک رؤیا را تشکیل می‌دهند؛ و آن همان «رؤیاها»ی آیهٔ اول و یازده باب نخست است.

## Jubilee

Jubileusz

Considering the thirtieth year as the thirtieth year of the Jubilee cycle that began at Josiah's famous Passover, and then ended on October 22, is easily supportable, for that particular line of sacred history is portrayed distinctly, line upon line with more than one witness. As an example; Passover represents the Spring feasts and the day of atonement represents the Fall feasts. Leviticus twenty-three is therefore aligned with the Jubilee cycle that began with Josiah. There are other lines that align with the history represented by king Josiah unto October 22, 573 BC. The historical fulfillment on October 22, 573 BC of a Jubilee year is supported by the historians.

در نظر گرفتنِ سالِ سی‌اُم به‌عنوانِ سی‌اُمین سالِ چرخهٔ یوبیل که از فِصَحِ مشهورِ یوشیا آغاز شد و سپس در ۲۲ اکتبر به پایان رسید، به‌آسانی قابل پشتیبانی است؛ زیرا آن شاخهٔ خاص از تاریخِ مقدّس به‌گونه‌ای متمایز، سطر بر سطر، با بیش از یک شاهد به تصویر کشیده شده است. به‌عنوان نمونه؛ فِصَح نمایانگرِ اعیادِ بهاری است و روزِ کفّاره نمایانگرِ اعیادِ پاییزی. از این‌رو، لاویان بیست‌وسه با چرخهٔ یوبیلی که با یوشیا آغاز شد، هم‌راستا است. خطوطِ دیگری نیز وجود دارد که با تاریخی که به‌وسیلهٔ پادشاه یوشیا تا ۲۲ اکتبر ۵۷۳ ق.م. بازنمایی شده است، هم‌راستا هستند. تحققِ تاریخیِ یک سالِ یوبیل در ۲۲ اکتبر ۵۷۳ ق.م. از سویِ مورخان پشتیبانی می‌شود.

The chronologists are generally comfortable with placing the day of atonement as October 22, 573 BC, and Josiah’s Great Passover in 622 BC, is also an accepted date by those biblical chronologists. The Passover, a symbol of the spring feasts, began a forty-nine-year Jubilee cycle, that ended at the symbol of the fall feasts on the day of atonement. The seven weeks of years that made up forty-nine years were the symbols of the Sabbath of the land.

زمان‌شناسان عموماً با قرار دادن روز کفاره در ۲۲ اکتبر ۵۷۳ ق.م. موافق‌اند، و عید فصح عظیم یوشیا در ۶۲۲ ق.م. نیز تاریخی پذیرفته‌شده نزد آن زمان‌شناسان کتاب‌مقدسی است. فصح، که نماد اعیاد بهاری بود، چرخهٔ یوبیلِ چهل‌ونه‌ساله‌ای را آغاز کرد که در نماد اعیاد پاییزی، در روز کفاره، به پایان رسید. هفت هفتهٔ سال‌هایی که مجموعاً چهل‌ونه سال را تشکیل می‌دادند، نمادهای سَبَّتِ زمین بودند.

> “In every page, whether history, or precept, or prophecy, the Old Testament Scriptures are irradiated with the glory of the Son of God. So far as it was of divine institution, the entire system of Judaism was a compacted prophecy of the gospel. To Christ “give all the prophets witness.” Acts 10:43. From the promise given to Adam, down through the patriarchal line and the legal economy, heaven’s glorious light made plain the footsteps of the Redeemer. Seers beheld the Star of Bethlehem, the Shiloh to come, as future things swept before them in mysterious procession. In every sacrifice Christ’s death was shown. In every cloud of incense His righteousness ascended. By every jubilee trumpet His name was sounded. In the awful mystery of the holy of holies His glory dwelt.” The Desire of Ages, 211.

> «در هر صفحه، خواه تاریخ باشد، خواه حکم، یا نبوت، نوشته‌های عهد عتیق به جلال پسر خدا منوّر شده‌اند. تا آنجا که منشأیی الهی داشت، تمام نظام یهودیت نبوتی فشرده از انجیل بود. به مسیح «جمیع انبیا شهادت می‌دهند.» اعمال ۱۰:۴۳. از وعده‌ای که به آدم داده شد، و در امتداد سلسلهٔ انبیا و نظام شریعت، نور پرجلال آسمان گام‌های نجات‌دهنده را آشکار ساخت. غیب‌گویان ستارهٔ بیت‌لحم را، و شیلوهِ آینده را، آنگاه که امور آینده در برابر ایشان در صفی رازآلود می‌گذشت، مشاهده کردند. در هر قربانی، مرگ مسیح نمایانده می‌شد. در هر ابرِ بخور، عدالت او صعود می‌کرد. با هر شیپورِ یوبیل، نام او طنین‌انداز می‌شد. در راز هراس‌انگیزِ قدس‌الاقداس، جلال او ساکن بود.» اشتیاق اعصار، ۲۱۱.

## Seventeen

هفده

Zedekiah had been taken to Babylon when Jerusalem fell fourteen years before 573 BC. The Jewish historians identify the Jubilee cycle from Josiah in 622 to October 22, 573 as the 17th Jubilee cycle. The period from the battle of Raphia to the battle of Panium was seventeen years. Ptolemy, was the victor at the battle of Raphia, and he reigned as the king of the south for seventeen years. From the Edict of Milan until Constantine divided his empire in 330, was seventeen years. In the seventeenth Jubilee cycle Jerusalem was destroyed by Nebuchadnezzar.

صدقیا هنگامی که اورشلیم چهارده سال پیش از ۵۷۳ ق.م. سقوط کرد، به بابل برده شده بود. مورخان یهودی چرخهٔ یوبیل را از زمان یوشیا در ۶۲۲ تا ۲۲ اکتبر ۵۷۳ به‌عنوان هفدهمین چرخهٔ یوبیل شناسایی می‌کنند. فاصلهٔ میان نبرد رافیا و نبرد پانیوم هفده سال بود. بطلمیوس در نبرد رافیا پیروز شد، و او هفده سال به‌عنوان پادشاه جنوب سلطنت کرد. از فرمان میلان تا زمانی که کنستانتین در سال ۳۳۰ امپراتوری خود را تقسیم کرد، هفده سال بود. در هفدهمین چرخهٔ یوبیل، اورشلیم به‌دست نبوکدنصر ویران شد.

> For the children of Israel shall abide many days without a king, and without a prince, and without a sacrifice, and without an image, and without an ephod, and without teraphim: Afterward shall the children of Israel return, and seek the Lord their God, and David their king; and shall fear the Lord and his goodness in the latter days. Hosea 3:4, 5.

> زیرا بنی‌اسرائیل روزهای بسیار خواهند ماند بی‌پادشاه و بی‌امیر و بی‌قربانی و بی‌ستون و بی‌ایفود و بی‌ترافیم. پس از آن، بنی‌اسرائیل بازگشت خواهند کرد و یهوه، خدای خویش، و داود، پادشاه خود را خواهند طلبید؛ و در ایام آخر، با ترس، نزد یهوه و نیکویی او خواهند آمد. هوشع ۳:۴، ۵

Hosea is addressing a subject that has direct bearing on the captivity of Zedekiah, though it also represents the beginning of captivity for the northern kingdom in 723 BC. The reason Hosea’s passage connects with Ezekiel’s testimony has to do with the rejection of God when Israel insisted on a human king. Israel’s desire to be ruled by a human king, rather than a Divine king is represented as “the pride of your power” in the judgment of "seven times" in Leviticus 26.

هوشَع در حال پرداختن به موضوعی است که ارتباطی مستقیم با اسارتِ صدقیا دارد، هرچند همچنین آغازِ اسارتِ پادشاهیِ شمالی را در سال 723 ق.م نمایان می‌سازد. سببِ پیوندِ این بخش از هوشَع با شهادتِ حزقیال به ردّ خدا بازمی‌گردد، آنگاه که اسرائیل بر داشتنِ پادشاهی انسانی اصرار ورزید. میلِ اسرائیل به آنکه به‌جای پادشاهی الهی، تحتِ حکومتِ پادشاهی انسانی باشد، در داوریِ «هفت بار» در لاویان 26 به‌صورتِ «غرورِ قدرتِ شما» بازنمایی شده است.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> و اگر با وجودِ همۀ اینها باز هم به من گوش فرا ندهید، آنگاه شما را به سبب گناهانتان هفت چندان بیشتر مجازات خواهم کرد. و غرورِ قدرت شما را درهم خواهم شکست؛ و آسمان شما را چون آهن، و زمین شما را چون برنج خواهم ساخت. لاویان 26:18، 19.

The “pride of your power” represents Israel's desire to be like the world and have their own king. The removal of the king from the northern kingdom in 723 BC and then king Zedekiah’s of the southern kingdom’s captivity in 586 BC represents the breaking of the “pride” of ancient Israel, and pride precedes a fall. In Bible prophecy a “power” is a king or kingdom, and the pride of Israel in securing a human king marks the rejection of the theocracy and the Divine king.

“तुम्हारी शक्ति का घमण्ड” इस्राएल की उस इच्छा का प्रतिनिधित्व करता है कि वह संसार के समान हो जाए और उसका अपना राजा हो। 723 ईसा पूर्व में उत्तरी राज्य से राजा का हटाया जाना, और फिर 586 ईसा पूर्व में दक्षिणी राज्य के राजा सिदकिय्याह की बन्धुआई, प्राचीन इस्राएल के “घमण्ड” के टूट जाने का प्रतिनिधित्व करते हैं; और पतन से पहले घमण्ड होता है। बाइबिलीय भविष्यद्वाणी में “शक्ति” एक राजा या राज्य होती है, और एक मानवीय राजा को सुरक्षित करने में इस्राएल का घमण्ड ईशतंत्र और दिव्य राजा के अस्वीकार को चिह्नित करता है।

> And it came to pass, when Samuel was old, that he made his sons judges over Israel. Now the name of his firstborn was Joel; and the name of his second, Abiah: they were judges in Beersheba. And his sons walked not in his ways, but turned aside after lucre, and took bribes, and perverted judgment. Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and shew them the manner of the king that shall reign over them. 1 Samuel 8:1–9.

> اور یوں ہوا کہ جب سموئیل بوڑھا ہو گیا تو اُس نے اپنے بیٹوں کو اسرائیل پر قاضی مقرر کیا۔ اور اُس کے پہلوٹھے کا نام یوایل تھا، اور دوسرے کا نام ابیاہ؛ وہ بیرسبع میں قاضی تھے۔ لیکن اُس کے بیٹے اُس کی راہوں پر نہ چلے بلکہ نفعِ ناروا کی طرف مائل ہوئے، اور رشوت لی، اور انصاف کو بگاڑ دیا۔ تب اسرائیل کے سب بزرگ جمع ہو کر رامہ میں سموئیل کے پاس آئے، اور اُس سے کہنے لگے، دیکھ، تُو بوڑھا ہو گیا ہے، اور تیرے بیٹے تیری راہوں پر نہیں چلتے؛ پس اب ہمارے لیے ایک بادشاہ مقرر کر دے کہ وہ سب قوموں کی مانند ہماری عدالت کرے۔ لیکن یہ بات سموئیل کو ناپسند گزری، جب اُنہوں نے کہا، ہمیں ایک بادشاہ دے کہ وہ ہماری عدالت کرے۔ اور سموئیل نے خداوند سے دعا کی۔ اور خداوند نے سموئیل سے کہا، جو کچھ یہ لوگ تجھ سے کہتے ہیں اُس سب میں اُن کی بات مان لے؛ کیونکہ اُنہوں نے تجھے نہیں رد کیا، بلکہ مجھے رد کیا ہے تاکہ میں اُن پر بادشاہی نہ کروں۔ اُن سب کاموں کے مطابق جو اُس دن سے، جب میں اُنہیں مصر سے نکال لایا، آج کے دن تک وہ کرتے آئے ہیں، کہ اُنہوں نے مجھے ترک کیا اور دوسرے معبودوں کی عبادت کی، ویسا ہی وہ تیرے ساتھ بھی کرتے ہیں۔ سو اب تُو اُن کی بات مان لے؛ تو بھی اُنہیں خوب جتا دے، اور اُن پر بادشاہی کرنے والے بادشاہ کا دستور اُنہیں بتا دے۔ 1 سموئیل 8:1–9۔

It is to be noted that at that point Israel rejected not only God as their king, but also the Spirit of Prophecy, as represented by Samuel, for it states, “they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee.”

قابلِ غور بات یہ ہے کہ اُس موقع پر اسرائیل نے نہ صرف خدا کو اپنے بادشاہ کے طور پر رد کیا، بلکہ روحِ نبوت کو بھی، جو سموئیل کے ذریعے ممثل تھی، کیونکہ لکھا ہے، "انہوں نے مجھے ترک کر دیا ہے اور دوسرے معبودوں کی عبادت کی ہے، اسی طرح وہ تیرے ساتھ بھی کرتے ہیں۔"

> “Satan is... constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> «شیطان است... پیوسته امرِ جعلی را پیش می‌نهد تا مردم را از حقیقت منحرف سازد. واپسین فریبِ شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر گرداند. «جایی که رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شود» (امثال 29:18). شیطان با زیرکی، به شیوه‌های گوناگون و از طریق عوامل مختلف، عمل خواهد کرد تا اعتمادِ قومِ بازماندهٔ خدا را به شهادتِ راستین متزلزل سازد.»

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> «نسبت به شهادت‌ها نفرتی افروخته خواهد شد که شیطانی است. عملکردهای شیطان چنین خواهد بود که ایمان کلیساها را به آن‌ها متزلزل سازد، و دلیل این امر چنین است: اگر هشدارها و توبیخ‌ها و اندرزهای روح خدا مورد اعتنا قرار گیرند، شیطان نمی‌تواند چنین راهی هموار و آشکار برای وارد ساختن فریب‌های خود و در بند کشیدن جان‌ها در گمراهی‌های خویش داشته باشد.» Selected Messages, book 1, 48.

The last deception for the theocracy of ancient Israel was a rejection of not only God, but also the Spirit of Prophecy. That rejection in 1097 BC typifies the last deception of Laodicean Seventh-day Adventism in 1863. The “seven times” of Leviticus twenty-six is the Word of God, and the Spirit of Prophecy states of the “seven times” that it “should not be altered.”

فریبِ نهایی برای خدا‌سالاریِ اسرائیلِ باستان، رد کردنِ نه تنها خدا، بلکه نیز روحِ نبوت بود. آن ردّ در سالِ ۱۰۹۷ پیش از میلاد، فریبِ نهاییِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ایِ روزِ هفتم را در سالِ ۱۸۶۳ نمونه‌وار می‌سازد. «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش کلامِ خداست، و روحِ نبوت دربارهٔ «هفت زمان» می‌گوید که آن «نباید تغییر داده شود.»

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «He visto que el cuadro de 1843 fue dirigido por la mano del Señor, y que no debía ser alterado; que las cifras eran como Él quería que fuesen; que Su mano estaba sobre él y ocultó un error en algunas de las cifras, de modo que nadie pudiera verlo, hasta que Su mano fue quitada». Primeros Escritos, 74.

The Spirit of Prophecy obviously endorsed the “seven times” and her endorsement was a warning not to change the figures on the chart, of which the "seven times" is the center column and the upper right-hand corner. With Uriah Smith’s counterfeit chart in 1863, the progressive rejection of the foundational truths, typified by ancient Israel in their rejection of God and the Spirit of Prophecy identified the rebellion of 1863. The date of the 1863 rebellion aligns with the prophetic line set forth in the book of Ezekiel. In that line of history, the conclusion was the destruction of Jerusalem, which typified the Sunday law. 1863 to the soon-coming Sunday law was typified by the history of king Saul in 1097 BC to Zedekiah in 586 BC.

روح نبوت به‌وضوح «هفت زمان» را تأیید کرد، و تأیید او هشداری بود مبنی بر اینکه اعدادِ روی نمودار تغییر داده نشوند؛ نموداری که «هفت زمان» در آن ستونِ میانی و گوشهٔ بالای سمت راست را تشکیل می‌دهد. با نمودارِ جعلیِ اوریا اسمیت در سال 1863، ردّ تدریجیِ حقایقِ بنیادی—که به‌وسیلهٔ اسرائیلِ باستان در ردّ خدا نمونه‌سازی شده بود—آغاز شد، و روح نبوت شورشِ سال 1863 را مشخص ساخت. تاریخِ شورشِ 1863 با خطّ نبوتیِ مطرح‌شده در کتابِ حزقیال هم‌راستا است. در آن خطّ تاریخی، نتیجه، ویرانیِ اورشلیم بود که نمونه‌ای از قانونِ یک‌شنبه به‌شمار می‌آمد. فاصلهٔ 1863 تا قانونِ یک‌شنبه که به‌زودی خواهد آمد، به‌وسیلهٔ تاریخِ شاه شائول در 1097 ق.م. تا صدقیا در 586 ق.م. نمونه‌سازی شده بود.

Zedekiah was taken captive to Babylon fourteen years before the Jubilee of 573 BC. The seventeenth Jubilee cycle began in 622 BC, and in the thirtieth year Ezekiel is set forth as a priest in 591 BC, then five years later Jerusalem was destroyed in 586 BC. It was destroyed on the same day of the year as it was destroyed the second time in AD 70 by Titus. Verse one of Ezekiel one is five years before Jerusalem’s destruction and nineteen years before the temple vision of chapter forty.

صِدْقِيّا به بابل به اسارت برده شد، چهارده سال پیش از یوبیلِ ۵۷۳ ق.م. هفدهمین چرخهٔ یوبیل در ۶۲۲ ق.م آغاز شد، و در سال سی‌ام، حزقیال در ۵۹۱ ق.م به‌عنوان کاهن مطرح می‌گردد؛ سپس پنج سال بعد، اورشلیم در ۵۸۶ ق.م ویران شد. این شهر در همان روز از سال ویران گردید که بار دوم در سال ۷۰ م. به‌دست تیتوس ویران شد. آیهٔ نخستِ حزقیالِ باب اول، پنج سال پیش از ویرانی اورشلیم و نوزده سال پیش از رؤیای معبد در باب چهلم قرار دارد.

> In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

> در سال بیست‌وپنجمِ اسیریِ ما، در ابتدای سال، در روز دهمِ ماه، در سال چهاردهم پس از آنکه شهر زده شد، در همان روز، دست خداوند بر من بود و مرا به آنجا برد. حزقیال ۴۰:۱.

For disobedience unto the covenant of the Sabbath of the land, God identified that “seven times” would be the curse for disobedience to the seventh-year, which is the Sabbath of the land. “Time” is a year, and a “year” is three hundred and sixty days, and seven times three hundred and sixty is twenty-five hundred and twenty years. The Millerites may not have employed the expression of “the twenty-five twenty,” but both their sacred charts identified numerically the twenty-five hundred and twenty years.

از آن‌جا که نسبت به عهدِ سَبَّتِ زمین نافرمانی شد، خداوند مقرر داشت که «هفت زمان» لعنتِ نافرمانی نسبت به سالِ هفتم باشد، که همان سَبَّتِ زمین است. «زمان» یک سال است، و «سال» سیصد و شصت روز است، و هفت ضرب در سیصد و شصت برابر است با دو هزار و پانصد و بیست سال. ممکن است میلری‌ها تعبیرِ «بیست‌وپنج‌بیست» را به کار نبرده باشند، اما هر دو نمودارِ مقدّسِ ایشان از نظر عددی همان دو هزار و پانصد و بیست سال را نشان می‌داد.

The pronouncement of the curse of seven times upon both the northern kingdom of Israel and the southern kingdom of Judah was the first, or you can say the ‘foundational,’ or you might even say the “alpha” understanding of William Miller. In 1863 the Laodicean Seventh-day Adventist church rejected the foundational understanding of Miller’s discoveries; “discoveries” that represented the entire foundation of the Millerite movement. Inspiration warned directly that this might happen, and it has, and it happened a long time ago.

اعلان لعنتِ «هفت زمان» بر هر دو پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل و پادشاهیِ جنوبیِ یهودا، نخستین فهم، یا به تعبیری «بنیادین»، و حتی می‌توان گفت فهمِ «آلفا»ی ویلیام میلر بود. در سال ۱۸۶۳، کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روز هفتم، فهمِ بنیادینِ اکتشافاتِ میلر را رد کرد؛ «اکتشافاتی» که تمام بنیادِ جنبشِ میلری را نمایندگی می‌کردند. الهام مستقیماً هشدار داده بود که ممکن است چنین اتفاقی رخ دهد، و چنین نیز شده است، و این رخداد زمانِ درازی پیش به وقوع پیوسته است.

The foundation to the temple that was rebuilt after the captivity in Babylon was finished during the history of the first decree, and before the second decree. The temple was fully built in the history of the second decree. In the third decree national sovereignty was restored to literal ancient Israel. William Miller represented the first angel that arrived in 1798 and was empowered on August 11, 1840. The second angel arrived after the foundations were laid, as represented by the 1843 chart, which was published in May of 1842. At the first disappointment of 1844, the alpha disappointment of 1844, the second angel and also the tarrying time in the parable of the virgins arrived, and when the second angel’s message was empowered at the Exeter camp meeting the temple was finished. Then at the great, or omega disappointment of 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple, in fulfillment of the twenty-three hundred years that began at the third decree and ended at the arrival of the third angel.

بنیادِ هیکل که پس از اسارتِ بابِل بازسازی شد، در جریانِ تاریخِ فرمانِ نخست تکمیل گردید و پیش از فرمانِ دوم بود. هیکل در تاریخِ فرمانِ دوم به‌طور کامل بنا شد. در فرمانِ سوم، حاکمیتِ ملّی به اسرائیلِ باستانِ حقیقی اعاده گردید. ویلیام میلر نمایندهٔ فرشتهٔ اول بود که در سال 1798 رسید و در 11 اوت 1840 قوّت یافت. فرشتهٔ دوم پس از آنکه بنیادها نهاده شد، رسید؛ چنان‌که در نمودارِ 1843 که در ماه مه 1842 منتشر شد، به تصویر کشیده شده است. در نخستین یأسِ 1844، یأسِ آلفای 1844، فرشتهٔ دوم و نیز وقتِ تأخیر در مَثَلِ باکره‌ها پدیدار شدند، و هنگامی که پیامِ فرشتهٔ دوم در اجتماعِ اردوییِ اکستر قوّت یافت، هیکل تکمیل شد. سپس در یأسِ عظیم، یا اُمگای 1844، رسولِ عهد ناگهان به هیکلِ خویش آمد، در تحققِ دو هزار و سیصد سالی که از فرمانِ سوم آغاز شد و با رسیدنِ فرشتهٔ سوم پایان یافت.

Josiah, means ‘the foundation of God.’ Whether its king Josiah or Josiah Litch; both are symbols of the foundations, as represented in the history of the first decree and as represented by the spring feasts set forth in the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three. The foundations, the spring feasts and the first decree are all symbols of 1840 and the empowerment of the first angel. October 22, 573 BC as set forth in Ezekiel chapter forty and verse one is a symbol of October 22, 1844 and the opening of the judgment of the dead, and also a symbol of September 11, 2001 at the opening of the judgment of the living. Any who have been following these articles should know the applications I am employing.

یوشیا به معنای «بنیادِ خدا» است. خواه پادشاه یوشیا باشد و خواه یوشیا لیچ، هر دو نمادِ بنیادها هستند؛ چنان‌که در تاریخِ فرمانِ نخست نمایان شده‌اند و نیز چنان‌که به‌وسیلهٔ اعیادِ بهاری که در بیست‌ودو آیهٔ نخستِ لاویان بیست‌وسه بیان گردیده‌اند، به تصویر کشیده شده‌اند. بنیادها، اعیادِ بهاری، و فرمانِ نخست، همگی نمادهای سال 1840 و توانمندسازیِ فرشتهٔ اول هستند. 22 اکتبر 573 ق.م، چنان‌که در حزقیال باب چهل، آیهٔ یک آمده است، نمادی از 22 اکتبر 1844 و گشایشِ داوریِ مردگان است، و نیز نمادی از 11 سپتامبر 2001 در هنگامِ گشایشِ داوریِ زندگان. هر که این مقالات را دنبال کرده باشد، باید کاربردهایی را که من به کار می‌برم بداند.

Ezekiel is a symbol within the prophetic history represented in His writings. Ezekiel is there when the twenty-five men bow to the sun at the end of chapter eight. He was also there in the next chapters as ‘the sealing that is followed by the slaughtering’ is brought upon Jerusalem, which Ellen White identifies as the Seventh-day Adventist church. In the first eleven chapters, Ezekiel is brought into the heavenly sanctuary to receive his instructions, as were the Millerites called to do in 1844, and as this movement is now being called to do.

حزقیال در تاریخ نبوی‌ای که در نوشته‌های او بازنمایی شده است، نمادی به‌شمار می‌آید. حزقیال در آنجا حاضر است، آنگاه که آن بیست‌وپنج مرد در پایان فصل هشتم در برابر خورشید سجده می‌کنند. او همچنین در فصل‌های بعدی نیز حاضر بود، هنگامی که «مهرگذاری‌ای که در پیِ آن کشتار می‌آید» بر اورشلیم واقع می‌شود؛ اورشلیمی که الن وایت آن را کلیسای ادونتیست روز هفتم معرفی می‌کند. در یازده فصل نخست، حزقیال به حرم آسمانی آورده می‌شود تا دستورهای خود را دریافت کند؛ همان‌گونه که میلری‌ها در سال ۱۸۴۴ بدان فراخوانده شدند، و همان‌گونه که اکنون این جنبش نیز بدان فراخوانده می‌شود.

> Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.

> پس حزقیال برای شما نشانه‌ای است؛ مطابق هر آنچه او انجام داده است، شما نیز انجام خواهید داد؛ و چون این واقع شود، خواهید دانست که من یهوه خداوند هستم. حزقیال 24:24.

## When This Cometh

چون این واقع شود

When we reach the point in the latter days that the things Ezekiel illustrated are repeating in God’s people, then we have reached the sign of Ezekiel. When you know that Ezekiel represents the one hundred and forty-four thousand, and you know it to a level of faith and understanding that possesses the sanctified expectation that everything illustrated by Ezekiel in his writings typifies a sacred sequence of events in the latter days involving the one hundred and forty-four thousand—when you know that, then “ye shall know” “the Lord” is “God.”

وقتی در ایام آخر به آن نقطه برسیم که اموری که حزقیال به تصویر کشید در میان قوم خدا تکرار می‌شود، آنگاه به نشانِ حزقیال رسیده‌ایم. هنگامی که بدانید حزقیال نمایانگرِ صد و چهل و چهار هزار است، و این را در مرتبه‌ای از ایمان و فهم بدانید که واجدِ انتظارِ تقدیس‌شده‌ای باشد مبنی بر اینکه هر آنچه حزقیال در نوشته‌های خود به تصویر کشیده است، نمونه‌ای از توالیِ مقدسِ رویدادها در ایام آخر است که صد و چهل و چهار هزار را دربرمی‌گیرد—وقتی این را بدانید، آنگاه «خواهید دانست» که «خداوند» «خدا» است.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles