Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Two

کتاب دانیال — شمارۀ سی‌ودوم

From Lions to Deception: A Deep Dive into Daniel 6 and End-Time Prophecy

د زمریانو له کندې څخه تر فریب پورې: د دانیال ۶ او د پای‌زمان نبوت ژوره شننه

Author

Jeff Pippenger

Published

December 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter six, is the third line in the first six chapters of Daniel, which directly presents an illustration of the Sunday law crisis. In chapter three Nebuchadnezzar’s golden image, and the three worthies, represent the ensign which is lifted up, and the entire world beholds.

فصل ششم دانیال، سومین خط در شش فصل نخستِ کتاب دانیال است که به‌طور مستقیم نمونه‌ای از بحرانِ قانونِ یکشنبه را ارائه می‌کند. در فصل سوم، تمثالِ طلاییِ نبوکدنصر و آن سه مردِ وفادار، آن عَلَمی را مجسّم می‌سازند که برافراشته می‌شود و تمامی جهان آن را مشاهده می‌کند.

> Then Nebuchadnezzar the king sent to gather together the princes, the governors, and the captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, to come to the dedication of the image which Nebuchadnezzar the king had set up. Daniel 3:2.

> پس نبوکدنصرِ پادشاه فرستاد تا امیران، والیان، حاکمان، مشیران، خزانه‌داران، مشاوران، کلانتران و جمیع فرمانروایانِ ایالات را گرد آورند تا برای افتتاح آن تمثالی که نبوکدنصرِ پادشاه برپا کرده بود، حاضر شوند. دانیال ۳:۲

In chapter three, the three worthies refused to bow, and their action brought upon them the persecution of the furnace, whereas Daniel in chapter six, bows three times a day, and his action brought upon him the persecution of the lion’s den. Line upon line, they represent the Sunday law persecution as a decision of worship, that in both cases, has already been determined by the faithful. Those represented by the three and one combination that symbolizes the one hundred and forty-four thousand have settled into the truth before the shaking of persecution arrives.

در باب سوم، آن سه مرد شایسته از سجده کردن سر باز زدند، و عمل ایشان آزارِ کورهٔ آتش را بر ایشان نازل ساخت؛ حال آنکه دانیال در باب ششم، روزی سه بار زانو می‌زند، و عمل او آزارِ چاهِ شیران را بر وی وارد می‌آورد. سطر بر سطر، ایشان جفای قانونِ یکشنبه را به‌مثابه تصمیمی در باب عبادت مجسم می‌سازند؛ تصمیمی که در هر دو مورد، از پیش به‌وسیلهٔ faithful معین شده است. آنان که به‌واسطهٔ ترکیبِ سه و یک، که نمادِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار است، نمایانده شده‌اند، پیش از آنکه تکانِ آزار فرا رسد، در حقیقت استوار گشته‌اند.

> “Said the angel, ‘Deny self; ye must step fast.’ Some of us have had time to get the truth and to advance step by step, and every step we have taken has given us strength to take the next. But now time is almost finished, and what we have been years learning, they will have to learn in a few months. They will also have much to unlearn and much to learn again. Those who would not receive the mark of the beast and his image when the decree goes forth, must have decision now to say, Nay, we will not regard the institution of the beast.” Early Writings, 68.

> «فرشته گفت: "نفس را انکار کنید؛ باید با شتاب گام بردارید." برخی از ما وقت داشته‌ایم تا حقیقت را دریابیم و گام‌به‌گام پیش برویم، و هر گامی که برداشته‌ایم به ما قوت داده است تا گام بعدی را برداریم. اما اکنون زمان قریب به پایان است، و آنچه ما سال‌ها در آموختنش صرف کرده‌ایم، آنان ناگزیر خواهند بود در چند ماه بیاموزند. ایشان همچنین چیزهای بسیاری خواهند داشت که از نوابند، و چیزهای بسیاری که دوباره بیاموزند. آنان که نمی‌خواهند هنگامی که فرمان صادر می‌شود، نشان وحش و تصویر او را بپذیرند، باید اکنون این قاطعیت را داشته باشند که بگویند: نه، ما نهادِ وحش را محترم نخواهیم شمرد." اوایل نگارش‌ها، 68.»

In chapter five, the Sunday law is addressing the end of the earth beast, and the judgment brought by the enemies that came through the wall.

در باب پنجم، قانون یکشنبه به پایانِ وحشِ زمین می‌پردازد، و به داوری‌ای که به‌وسیلهٔ دشمنانی که از میان دیوار وارد شدند، آورده شد.

> In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom, being about threescore and two years old. Daniel 5:30, 31.

> در همان شب، بِلشَصَّر، پادشاهِ کَلدانیان، کشته شد. و داریوشِ مادی سلطنت را به دست گرفت، در حالی که تقریباً شصت و دو سال داشت. دانیال ۵:۳۰، ۳۱.

In chapter six, the sealing of God’s people, represented by the king’s seal being placed upon the lion’s den is identified.

در باب ششم، مُهر شدن قومِ خدا، که با نهاده شدنِ مُهرِ پادشاه بر دهانۀ لانۀ شیران به تصویر کشیده شده است، شناسایی می‌شود.

> And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:17.

> وَأُتِيَ بِحَجَرٍ وَوُضِعَ عَلَى فَمِ الجُبِّ، وَخَتَمَهُ الْمَلِكُ بِخَاتَمِهِ وَبِخَاتَمِ عُظَمَائِهِ، لِكَيْلَا يَتَغَيَّرَ الْمَقْصِدُ مِنْ جِهَةِ دَانِيآلَ. دانيال 6:17.

The three lines all contribute to the characteristics of the ensign that is lifted up in a cloud, during the hour of the great earthquake in Revelation chapter eleven.

این سه خط همگی در شکل‌گیری ویژگی‌های آن عَلَمی که در ابری برافراشته می‌شود، در ساعتِ زلزلهٔ عظیم در باب یازدهم مکاشفه، سهم دارند.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:12, 13.

> و ایشان آوازی عظیم از آسمان شنیدند که به آنان می‌گفت: «به اینجا صعود کنید.» پس در ابری به آسمان بالا رفتند، و دشمنانشان ایشان را دیدند. و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم رخ داد، و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار تن کشته شدند؛ و باقی‌ماندگان هراسان شدند و جلال را به خدای آسمان دادند. مکاشفه ۱۱:۱۲، ۱۳

Daniel chapter six, identifies the sealing of God’s people, but it is more specifically addressing the punishment of the confederacy of the “presidents, the governors, and the princes, the counsellors, and the captains,” that deceived the king into killing Daniel. The deception of the king (a symbol of the state), is a significant prophetic subject, containing several prophetic witnesses. Unlike Nebuchadnezzar in chapter three, or Belshazzar in chapter five, who were both oblivious to Daniel and the three witnesses until after the crisis arrived, Darius’ “preference” for Daniel, in advance of the crisis identifies a different setting for the crisis of the Sunday law.

دانیال باب ششم، مُهر شدن قوم خدا را مشخص می‌سازد، اما به‌طور خاص‌تر به مجازات هم‌پیمانیِ «صدران، والیان، امیران، مشیران و سرداران» می‌پردازد که پادشاه را فریب دادند تا دانیال را به قتل برساند. فریب خوردنِ پادشاه (که نمادی از دولت است)، موضوعی مهم در نبوت است و چندین شاهد نبوی را در بر دارد. برخلاف نبوکدنصر در باب سوم، یا بلشصر در باب پنجم، که هر دو تا پس از فرا رسیدن بحران، از دانیال و آن سه شاهد بی‌خبر بودند، «ترجیح» داریوش نسبت به دانیال، پیش از وقوع بحران، صحنه‌ای متفاوت را برای بحرانِ قانون یک‌شنبه مشخص می‌سازد.

Daniel was “preferred” above the other two presidents, and the three presidents were over the one hundred and twenty princes. Daniel is contrasted primarily with the presidents and princes, and he is favored above the two that form a confederacy of deception represented by five (five foolish virgins).

دانیال بر آن دو رئیس دیگر «برتری داده شده بود»، و آن سه رئیس بر یکصد و بیست امیر گماشته بودند. دانیال در درجهٔ نخست در تقابل با رئیسان و امیران قرار داده شده است، و بر آن دو نفری که اتحادی از فریب را تشکیل می‌دهند و به‌وسیلهٔ عدد پنج نمود می‌یابند (پنج باکرهٔ نادان) برتری یافته است.

> It pleased Darius to set over the kingdom an hundred and twenty princes, which should be over the whole kingdom; And over these three presidents; of whom Daniel was first: that the princes might give accounts unto them, and the king should have no damage. Then this Daniel was preferred above the presidents and princes, because an excellent spirit was in him; and the king thought to set him over the whole realm. Then the presidents and princes sought to find occasion against Daniel concerning the kingdom; but they could find none occasion nor fault; forasmuch as he was faithful, neither was there any error or fault found in him. Then said these men, We shall not find any occasion against this Daniel, except we find it against him concerning the law of his God. Daniel 6:1–5.

> وَخُيِّلَ إلى داريوس أن يُقيم على المملكة مائةً وعشرين مرزبانًا يكونون على المملكة كلها؛ وعلى هؤلاء ثلاثةَ رؤساء، كان دانيال أولهم، لكي يُؤدّي المرزبانون إليهم الحساب، فلا يلحق الملكَ ضرر. ففاق هذا دانيالُ الرؤساءَ والمرزبانيّةَ، لأن فيه روحًا فاضلة، وكان الملك يفكّر في أن يولّيه على المملكة كلها. حينئذٍ طلب الرؤساءُ والمرزبانيّةُ أن يجدوا على دانيال علّةً من جهة المملكة، فلم يقدروا أن يجدوا علّةً ولا ذنبًا، لأنه كان أمينًا، ولم يوجد فيه خطأ ولا ذنب. فقال هؤلاء الرجال: لا نجد على هذا دانيال علّةً ما لم نجدها عليه من جهة شريعة إلهه. دانيال 6: 1–5.

Darius is being used to illustrate a deception that is carried out against the king, which represents the ten kings (the United Nations), at the end of the world. The deception contributes to the hatred which the ten kings (the United Nations), manifest against the whore (the papacy), which causes them to “make her desolate and naked,” and “eat her flesh, and burn her with fire.”

داریوش برای به‌تصویرکشیدن فریبی به کار گرفته می‌شود که در پایان جهان بر ضد پادشاه اجرا می‌گردد، و پادشاه نماد ده پادشاه است (سازمان ملل متحد). این فریب به آن کینه‌ای دامن می‌زند که ده پادشاه (سازمان ملل متحد) بر ضد فاحشه (پاپیّت) آشکار می‌سازند؛ کینه‌ای که سبب می‌شود او را «ویران و عریان» سازند، و «گوشتش را بخورند و او را به آتش بسوزانند.»

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.

> و آن ده شاخی که بر آن وحش دیدی، از فاحشه نفرت خواهند داشت، و او را ویران و عریان خواهند ساخت، و گوشتش را خواهند خورد، و او را به آتش خواهند سوزانید. زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است که ارادهٔ او را به‌جا آورند، و هم‌داستان شوند، و پادشاهیِ خود را به وحش بسپارند، تا کلام‌های خدا به انجام رسد. و آن زنی که دیدی، همان شهر بزرگ است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفهٔ 17:16–18

The United Nations (the seventh kingdom), will destroy the papacy, even though they will have just recently given her their kingdom, for they rule for a “short space.”

سازمان ملل متحد (هفتمین پادشاهی)، پاپیّت را نابود خواهد کرد، هرچند که اندکی پیش‌تر پادشاهیِ خویش را به او سپرده‌اند، زیرا آنان برای «مدّتی کوتاه» فرمان می‌رانند.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. Revelation 17:10.

> و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، و یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید اندک زمانی باقی بماند. مکاشفه 17:10

At the Sunday law the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen (the United States), has just finished its reign of the seventy symbolic years, in which the fifth kingdom of Bible prophecy, the sea beast of Revelation thirteen (the papacy), has been forgotten for those seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three.

در زمانِ قانون یکشنبه، ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، یعنی حیوانِ زمین از مکاشفه باب سیزده (ایالات متحده)، به‌تازگی سلطنتِ خود را در طول هفتاد سالِ نمادین به پایان رسانده است؛ سال‌هایی که در آن پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، یعنی حیوانِ دریا از مکاشفه باب سیزده (پاپیّت)، در طی آن هفتاد سالِ نمادینِ اشعیا باب بیست‌وسه به فراموشی سپرده شده بود.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> و در آن روز واقع خواهد شد که صور به مدت هفتاد سال، بر حسب ایام یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور همچون فاحشه‌ای آواز خواهد خواند. بربطی برگیر، در شهر بگرد، ای فاحشه‌ای که به فراموشی سپرده شده‌ای؛ نغمه‌ای دلنشین بنواز، سرودهای بسیار بخوان، تا به یاد آورده شوی. و واقع خواهد شد که پس از پایان هفتاد سال، خداوند از صور تفقد خواهد نمود، و او به مزد خویش بازخواهد گشت، و با همه مملکت‌های جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. اشعیا 23:15–17.

At the Sunday law the seventh kingdom of Bible prophecy, the ten kings (the United Nations), begins to reign, but only briefly, for the premier king of the ten kings, then begins its work of forcing the entire world to align under the structure of the beast, which is the combination of church and state, and is symbolized as the image of the beast.

در هنگام قانون یک‌شنبه، هفتمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس، یعنی ده پادشاه (سازمان ملل متحد)، آغاز به سلطنت می‌کند، اما تنها برای مدتی کوتاه؛ زیرا پادشاه برترِ آن ده پادشاه، آنگاه کار خود را برای وادار ساختن تمام جهان به هم‌سو شدن زیر ساختار وحش آغاز می‌کند، ساختاری که همان اتحاد کلیسا و دولت است و به‌صورت تمثال وحش نمادین شده است.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> وَنگاہ کی، اور دیکھو، ایک اور حیوان زمین میں سے نکلتا ہوا ظاہر ہوا؛ اور اُس کے دو سینگ برّہ کے مانند تھے، مگر وہ اژدہا کی مانند بولتا تھا۔ اور وہ پہلے حیوان کا سارا اختیار اُس کے سامنے عمل میں لاتا ہے، اور زمین اور اُس کے باشندوں کو اُس پہلے حیوان کی پرستش کرنے پر اُکساتا ہے، جس کا جان لیوا زخم بھر گیا تھا۔ اور وہ بڑے بڑے عجیب کام دکھاتا ہے، یہاں تک کہ آدمیوں کے سامنے آسمان سے زمین پر آگ اُتار لاتا ہے۔ اور اُن معجزوں کے سبب سے، جنہیں وہ حیوان کے سامنے دکھانے کا اختیار رکھتا تھا، زمین کے باشندوں کو گمراہ کرتا ہے، اور زمین کے باشندوں سے کہتا ہے کہ اُس حیوان کے لیے ایک صورت بنائیں، جو تلوار کا زخم کھا کر بھی زندہ رہا تھا۔ مکاشفہ 13:11–14۔

A primary element of the symbolism of the earth beast (the United States), that begins as a lamb and ends speaking as a dragon, is its speaking. Speaking prophetically identifies an action of the legislative and judicial authorities.

عنصر اصلیِ نمادپردازیِ حیوانِ زمین‌برآمده (ایالات متحده)، که به‌سانِ برّه آغاز می‌کند و سرانجام همچون اژدها سخن می‌گوید، سخن گفتنِ آن است. در زبانِ نبوت، سخن گفتن معرفِ عملِ مقاماتِ قانون‌گذاری و قضایی است.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> «سخن گفتنِ یک ملت، عملِ مقاماتِ قانون‌گذاری و قضاییِ آن است.» The Great Controversy, 443.

When the United States first spoke as a lamb, it produced the Constitution of the United States, thus establishing a land of refuge for those fleeing the persecution of the papacy and the kings of Europe.

وقتی ایالات متحده نخستین بار چون برّه سخن گفت، قانون اساسی ایالات متحده را پدید آورد و بدین‌سان سرزمین پناهگاهی برای آنان که از آزار و اذیت پاپیّت و پادشاهان اروپا می‌گریختند، برقرار ساخت.

> And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.

> اور زمین نے اُس عورت کی مدد کی، اور زمین نے اپنا منہ کھولا اور اُس سیلاب کو نگل لیا جو اژدہا نے اپنے منہ سے اُگلا تھا۔ مکاشفہ 12:16۔

At the end of the seventy symbolic years, the earth beast speaks again, but then as a dragon, as it enforces Sunday worship, which is the mark of papal authority. When the mark of papal authority is enforced, the papacy is remembered, and she is remembered, when the Commandment that was never to be forgotten is made illegal to observe.

در پایان هفتاد سالِ نمادین، وحشِ زمین بار دیگر سخن می‌گوید، اما این بار همچون اژدها، آنگاه که عبادتِ یکشنبه را، که نشانِ اقتدارِ پاپی است، به اجرا درمی‌آورد. هنگامی که نشانِ اقتدارِ پاپی به اجرا گذاشته می‌شود، پاپیّت به یاد آورده می‌شود، و او به یاد آورده می‌شود، زمانی که رعایتِ آن فرمانی که هرگز نباید به فراموشی سپرده می‌شد، غیرقانونی اعلام می‌گردد.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> یاد رکھ سبت کے دن کو تاکہ اسے مقدس مانے۔ چھ دن تُو محنت کرے اور اپنا سارا کام کاج انجام دے؛ لیکن ساتواں دن خداوند تیرے خدا کا سبت ہے؛ اُس میں تُو کوئی کام نہ کرنا، نہ تُو، نہ تیرا بیٹا، نہ تیری بیٹی، نہ تیرا غلام، نہ تیری لونڈی، نہ تیرا چوپایہ، اور نہ تیرا پردیسی جو تیرے پھاٹکوں کے اندر ہو؛ کیونکہ خداوند نے چھ دن میں آسمان اور زمین کو، سمندر کو، اور جو کچھ اُن میں ہے سب کو بنایا، اور ساتویں دن آرام کیا؛ اِس لیے خداوند نے سبت کے دن کو برکت دی اور اسے مقدس ٹھہرایا۔ خروج 20:8–11۔

National apostasy is then followed by national ruin, and the three powers that lead the world to Armageddon join hands.

ارتدادِ قومی کے بعد پھر قومی تباہی آتی ہے، اور وہ تین قوتیں جو دنیا کو آرمگدّون کی طرف لے جاتی ہیں، ایک دوسرے کا ہاتھ تھام لیتی ہیں۔

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با صدور فرمانی که در تعارض با شریعت خدا، استقرار پاپیّت را به اجرا درآورد، ملت ما خود را به‌طور کامل از پارسایی جدا خواهد ساخت. هنگامی که پروتستانتیزم دست خود را بر فراز این شکاف دراز کند تا دست قدرت روم را بفشارد، هنگامی که بر فراز این مغاک دست خود را پیش برد تا با روح‌گرایی دست دهد، هنگامی که تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، کشور ما هر اصل قانون اساسی خویش را به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری‌خواه مردود شمارد، و برای گسترش اکاذیب و فریب‌های پاپی تدارک ببیند، آنگاه خواهیم دانست که زمانِ کارکرد شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» Testimonies, volume 5, 451.

When “Protestantism” (the United States), “the Roman power” (the Vatican) and “Spiritualism” (the United Nations), join hands at the Sunday law, they begin to lead the world to Armageddon, which is represented as first forcing the world to accept the authority of a one-world government, which consists of church and state, with the church in control of the relationship. The power of the miracles that are employed by the earth beast, not only brings about the fornication of the whore of Tyre with the kings of the earth, but it enforces the “speaking” of the world-wide image of the beast. By prophetic definition this means the one-world government must have a legislative body (located in New York), and a judicial body (located in the Hague).

هنگامی که «پروتستانیسم» (ایالات متحده)، «قدرت روم» (واتیکان) و «روح‌باوری» (سازمان ملل متحد) در قانون یکشنبه دست یکدیگر را می‌فشارند، آغاز می‌کنند که جهان را به سوی هارمجدون رهبری کنند؛ امری که چنین به تصویر کشیده شده است که نخست جهان را وادار می‌سازد تا اقتدار یک حکومت جهانی واحد را بپذیرد؛ حکومتی که از کلیسا و دولت تشکیل شده است، با این حال که کلیسا بر این رابطه تسلط دارد. قدرت معجزاتی که از سوی حیوانِ زمین به کار گرفته می‌شود، نه تنها زنای فاحشه صور را با پادشاهان زمین پدید می‌آورد، بلکه «سخن گفتنِ» تمثال جهانیِ وحش را نیز به اجرا درمی‌آورد. بر اساس تعریف نبوی، این بدان معناست که حکومت جهانی واحد باید دارای یک هیئت قانون‌گذاری (مستقر در نیویورک) و یک هیئت قضایی (مستقر در لاهه) باشد.

> And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:14–18.

> اور اُن لوگوں کو، جو زمین پر رہتے ہیں، اُن معجزات کے وسیلہ سے جنہیں وہ حیوان کے سامنے دکھانے کی قدرت رکھتا تھا، فریب دیتا ہے؛ اور زمین کے باشندوں سے کہتا ہے کہ وہ اُس حیوان کے لیے ایک مورت بنائیں، جسے تلوار کا زخم لگا تھا اور پھر بھی وہ زندہ رہا۔ اور اُسے یہ قدرت دی گئی کہ وہ حیوان کی مورت میں جان ڈال دے، تاکہ حیوان کی مورت بولے بھی، اور یہ بھی کرائے کہ جتنے لوگ حیوان کی مورت کی پرستش نہ کریں وہ قتل کیے جائیں۔ اور وہ سب لوگوں کو، چھوٹے اور بڑے، دولت مند اور غریب، آزاد اور غلام، مجبور کرتا ہے کہ وہ اپنے دہنے ہاتھ پر یا اپنے ماتھے پر ایک نشان لگوائیں؛ اور کوئی شخص نہ خرید سکے نہ فروخت، مگر وہی جس کے پاس وہ نشان، یا حیوان کا نام، یا اُس کے نام کا عدد ہو۔ یہاں حکمت ہے۔ جسے سمجھ ہو، وہ حیوان کے عدد کو گنے، کیونکہ یہ ایک آدمی کا عدد ہے؛ اور اُس کا عدد چھ سو چھیاسٹھ ہے۔ مکاشفہ 13:14–18۔

The earth beast (the United States), will deceive the entire world into accepting a worldwide image of the beast, the same image which the United States had formed as it led to and ultimately enforced the Sunday law. It will then empower the one-world government to enforce its laws upon pain of death, and/or economic penalties. The deception of Darius the king, is a symbol of the deception of the kings that is repeatedly identified in prophecy, for as the earth beast begins to force the world to accept the one-world government the argument that is used to force the world to accept the arrangement, is that the power that has angered the nations (Islam), must be opposed with a worldwide war.

وحشِ زمین (ایالات متحده)، تمام جهان را خواهد فریفت تا صورتِ وحش را در مقیاسی جهانی بپذیرد؛ همان صورتی که ایالات متحده، هنگامی که به سوی قانون یکشنبه رهنمون شد و سرانجام آن را به اجرا درآورد، پدید آورده بود. سپس به حکومتِ واحدِ جهانی قدرت خواهد بخشید تا قوانین خود را با مجازات مرگ و/یا کیفرهای اقتصادی به اجرا گذارد. فریبِ داریوشِ پادشاه، نمادی از فریبِ پادشاهان است که بارها در نبوت شناسایی شده است؛ زیرا هنگامی که وحشِ زمین آغاز به واداشتنِ جهان به پذیرشِ حکومتِ واحدِ جهانی می‌کند، استدلالی که برای وادار ساختنِ جهان به قبولِ این ترتیبات به کار گرفته می‌شود، این است که آن قدرتی که امت‌ها را به خشم آورده است (اسلام)، باید با جنگی جهانی مورد مقابله قرار گیرد.

The United States enforces the mark of papal authority, for the judgments of God had brought such a state of crisis in the United States leading up to the Sunday law, that the solution was offered that by returning to the god of Catholicism, the economic hardships that had been increasing would be ended. Yet at the Sunday law, the enemy that had snuck in under the lower wall, brings the judgment of national ruin.

ایالات متحدۀ آمریکا نشان اقتدار پاپی را به اجرا درمی‌آورد، زیرا داوری‌های خدا در ایالات متحدۀ آمریکا چنان وضعی از بحران را تا آستانۀ قانون یکشنبه پدید آورده بود که این راه‌حل پیشنهاد شد که با بازگشت به خدای کاتولیسیسم، سختی‌های اقتصادی‌ای که رو به افزایش بود پایان خواهد یافت. با این حال، در هنگام قانون یکشنبه، آن دشمنی که از زیر دیوار پایین خزیده و به درون راه یافته بود، داوریِ ویرانیِ ملی را به ارمغان می‌آورد.

> “And then the great deceiver will persuade men that those who serve God are causing these evils. The class that have provoked the displeasure of Heaven will charge all their troubles upon those whose obedience to God’s commandments is a perpetual reproof to transgressors. It will be declared that men are offending God by the violation of the Sunday sabbath; that this sin has brought calamities which will not cease until Sunday observance shall be strictly enforced; and that those who present the claims of the fourth commandment, thus destroying reverence for Sunday, are troublers of the people, preventing their restoration to divine favor and temporal prosperity. Thus the accusation urged of old against the servant of God will be repeated and upon grounds equally well established: ‘And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim.’ 1 Kings 18:17, 18. As the wrath of the people shall be excited by false charges, they will pursue a course toward God’s ambassadors very similar to that which apostate Israel pursued toward Elijah.” The Great Controversy, 590.

> «و سپس آن فریب‌دهندهٔ بزرگ، مردم را متقاعد خواهد ساخت که این شرور را کسانی پدید می‌آورند که خدا را خدمت می‌کنند. گروهی که ناخشنودی آسمان را برانگیخته‌اند، همهٔ گرفتاری‌های خود را بر کسانی خواهند نهاد که اطاعت ایشان از احکام خدا، سرزنشی دائمی برای متعدیان است. اعلام خواهد شد که مردم با نقض سَبَّتِ یکشنبه، خدا را می‌رنجانند؛ که این گناه بلاهایی را پدید آورده است که تا زمانی که رعایت یکشنبه به‌طور سخت‌گیرانه اجرا نگردد، پایان نخواهد یافت؛ و این‌که کسانی که مطالبات حکم چهارم را عرضه می‌کنند و بدین‌سان حرمت یکشنبه را از میان می‌برند، آشوبگران قوم‌اند و مانع بازگشت ایشان به لطف الهی و رفاه زمانی می‌شوند. بدین‌گونه، همان اتهامی که در روزگار قدیم بر بندهٔ خدا وارد شد، بار دیگر و بر پایه‌هایی به همان اندازه استوار تکرار خواهد گردید: «و واقع شد چون اخاب ایلیا را دید، اخاب به او گفت: آیا تویی که اسرائیل را مضطرب می‌سازی؟ و او پاسخ داد: من اسرائیل را مضطرب نساخته‌ام، بلکه تو و خاندان پدرت، از آن‌رو که احکام خداوند را ترک کرده‌اید و از بعلیم پیروی نموده‌ای.» 1 پادشاهان 18:17، 18. همان‌گونه که خشم مردم به‌وسیلهٔ اتهامات دروغین برانگیخته خواهد شد، ایشان با فرستادگان خدا رفتاری خواهند کرد بسیار همانند آنچه اسرائیلِ مرتد با ایلیا کرد.» جدال عظیم، 590.

In the “hour” of “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, the “third Woe” of Islam, that is also the Seventh Trumpet then sounds, and it will anger the nations. That anger of the nations against Islam will be used to deceive the world into accepting the same empty promise that had just failed for the earth beast. The empty promise being; that by submitting to the authority of Catholicism, as represented by the mark of papal authority, that the increasing judgments of God would cease. That promise, already proven to be ineffective for the United States, will then be employed as a promise to the panicking world.

در «ساعتِ» «زلزلهٔ عظیمِ» مکاشفه فصل یازدهم، «وایِ» سومِ اسلام، که همان شیپور هفتم نیز هست، آنگاه نواخته می‌شود و امت‌ها را به خشم خواهد آورد. آن خشمِ امت‌ها بر ضد اسلام به کار گرفته خواهد شد تا جهان فریب داده شود و همان وعدهٔ پوچی را بپذیرد که به‌تازگی برای وحشِ زمین ناکام مانده بود. آن وعدهٔ پوچ این است که با تن دادن به اقتدار کاتولیسیزم، چنان‌که در نشانِ اقتدار پاپی نمایان است، داوری‌های فزایندهٔ خدا متوقف خواهد شد. آن وعده، که پیشاپیش بی‌اثر بودنِ آن برای ایالات متحده ثابت شده است، سپس به‌عنوان وعده‌ای به جهانِ هراسان عرضه خواهد شد.

It will be urged that if the nations of the world would only agree and allow the one-world government to be established for the purpose of addressing the warfare brought by Islam, stability would return. Islam is the power identified in the scriptures that brings every man together against Islam, but that coming together is the ultimate deception of the kings.

استدلال خواهد شد که اگر ملت‌های جهان فقط توافق کنند و اجازه دهند حکومت واحد جهانی به‌منظور رسیدگی به جنگی که اسلام پدید آورده است برقرار شود، ثبات بازخواهد گشت. اسلام آن قدرتی است که در کتب مقدس به‌عنوان عاملی شناخته می‌شود که همه انسان‌ها را علیه اسلام گرد هم می‌آورد، اما این گرد آمدن همان فریب نهاییِ پادشاهان است.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> و فرشتهٔ خداوند به او گفت: «اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید، و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند تنگیِ تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دست او بر ضد هر کس، و دست هر کس بر ضد او خواهد بود؛ و او در حضورِ همهٔ برادران خویش ساکن خواهد شد.» پیدایش 16:11، 12.

Ishmael is the spiritual father of the religion of Islam. It is true that Mohammed, the father of Islam did not arrive in history until the seventh century, but the ancient literal people are what God uses to represent the spiritual people in the last days.

اسماعیل پدر روحانیِ دینِ اسلام است. درست است که محمد، پدر اسلام، تا قرن هفتم در تاریخ پدیدار نشد؛ اما خدا از اقوامِ باستانیِ تحت‌اللفظی برای نمایان ساختنِ مردمانِ روحانی در ایامِ آخر استفاده می‌کند.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Isaiah 44:6, 7.

> بدین‌سان می‌فرماید یهوه، پادشاه اسرائیل و ولیّ او، یهوهٔ صبایوت: من اوّلم و من آخر؛ و جز من خدایی نیست. و کیست که همچون من ندا دهد و آن را اعلام کند و برای من به ترتیب برپا دارد، از آن زمان که قوم باستانی را برگزیدم؟ و چیزهایی را که در راه‌اند و واقع خواهند شد، بگذار تا برای ایشان بیان کنند. اشعیا ۴۴:‏۶، ۷

Before Ishmael was born, he was named and his prophetic role was identified. His spiritual descendants’ hands would “be against every man, and every man’s hand” will be against “him.” And unlike the foolish teaching of progressive liberalism, the Bible teaches that Ishmael will “dwell in the presence of all his brethren.” They do not assimilate into the culture around them, but rather, many condemn it, protest against it and attack it. The spirit of Ishmael is that “he” would “be a wild man.” The idea that there exists a peaceful class of the Islamic faith is not sustained in God’s Word, nor in the Koran.

پیش از آنکه اسماعیل زاده شود، نام او تعیین گردید و نقش نبوی‌اش شناسانده شد. دست‌های نسل‌های روحانی او «بر ضد هر کس» خواهد بود، و «دست هر کس» نیز بر ضد «او» خواهد بود. و برخلاف تعلیم احمقانهٔ لیبرالیسم مترقی، کتاب‌مقدس تعلیم می‌دهد که اسماعیل «در حضور همهٔ برادران خود ساکن خواهد شد». آنان در فرهنگ پیرامون خویش جذب و هضم نمی‌شوند، بلکه بسیاری از ایشان آن را محکوم می‌کنند، بر ضد آن اعتراض می‌نمایند و به آن حمله‌ور می‌شوند. روح اسماعیل این است که «او» «مردی وحشی» خواهد بود. این تصور که در ایمان اسلامی طبقه‌ای صلح‌طلب وجود دارد، نه در کلام خدا تأیید می‌شود و نه در قرآن.

The deception of the two presidents and one hundred and twenty princes in Daniel chapter six, is identifying the deception that is brought upon the ten kings when they are led to believe the purpose and urgency for implementing a one-world government, under the control of Rome, is to address the escalating crisis of the Islamic warfare that is the “third Woe”. Once the image of the beast is set up and empowered to “speak,” the world will find out, too late, that the purposes of the papacy is to address those who uphold the seventh-day Sabbath (Daniel), not the enemy that snuck in through the unguarded southern wall.

فریبِ دو رئیس و یک‌صد و بیست امیر در فصل ششمِ دانیال، همان فریبی را مشخص می‌سازد که بر ده پادشاه وارد می‌آید، آنگاه که ایشان به این باور هدایت می‌شوند که هدف و فوریتِ برپاییِ یک حکومتِ جهانیِ واحد، تحتِ سلطهٔ روم، رسیدگی به بحرانِ فزایندهٔ جنگاوریِ اسلامی است که «وایِ» سوم می‌باشد. هنگامی که صورتِ وحش برپا گردد و قدرت یابد تا «سخن گوید»، جهان بسیار دیر خواهد فهمید که مقاصدِ پاپیّت معطوف به مقابله با کسانی است که سبتِ روزِ هفتم را نگاه می‌دارند (دانیال)، نه آن دشمنی که از طریقِ دیوارِ جنوبیِ بی‌نگهبان به درون خزیده بود.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> «کلامِ خدا نسبت به خطرِ قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر به این هشدار اعتنا نشود، جهانِ پروتستان تنها زمانی خواهد آموخت که مقاصدِ روم واقعاً چیست، که دیگر برای گریختن از دام بسیار دیر شده باشد. او در سکوت در حال رشد یافتن به‌سوی قدرت است. تعالیمِ او نفوذِ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها، و در دل‌های مردمان اعمال می‌کنند. او بناهای رفیع و عظیمِ خود را برمی‌افرازد؛ در نهانخانه‌های پنهانِ آن‌ها، آزارهای پیشینِ او بار دیگر تکرار خواهند شد. او پنهانی و بی‌آنکه موردِ ظن قرار گیرد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا چون زمانِ ضربه زدنِ او فرا رسد، مقاصدِ خویش را پیش ببرد. تمام آنچه او می‌طلبد، موضعِ برتر است، و این هم‌اکنون به او داده می‌شود. به‌زودی خواهیم دید و احساس خواهیم کرد که مقصودِ عنصرِ رومی چیست. هر که به کلامِ خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، از این‌رو ننگ و آزار را بر خود هموار خواهد ساخت.» The Great Controversy, 581.

The deception of the United Nations that is carried out by the papacy, that produces the vengeance of their hearts, is often illustrated in the Scriptures, and the story of Darius is a primary example of this truth. It is a deception that is accomplished first in the United States and then repeated upon the world. This truth is identified in the story of Elijah and Jezebel, then again in the story of John the Baptist and Herodias, as well as in the crucifixion of Christ. Islam’s angering of the nations is the ploy employed by the papal power that provides her the vantage ground for attacking Sabbath-keepers all around the world.

فریبِ سازمانِ ملل که به‌وسیلهٔ پاپیّت به انجام می‌رسد و انتقامِ دل‌های ایشان را پدید می‌آورد، بارها در کتبِ مقدّس به تصویر کشیده شده است، و داستانِ داریوش نمونه‌ای برجسته از این حقیقت است. این فریبی است که نخست در ایالاتِ متحده به انجام می‌رسد و سپس بر جهان تکرار می‌شود. این حقیقت در داستانِ ایلیا و ایزابل آشکار می‌گردد، سپس بار دیگر در داستانِ یحییِ تعمیددهنده و هیرودیاس، و نیز در مصلوب‌شدنِ مسیح. برانگیختنِ خشمِ ملّت‌ها به‌وسیلهٔ اسلام، حیله‌ای است که قدرتِ پاپی به کار می‌گیرد و برای او موضعِ برتر را فراهم می‌سازد تا نگاهدارانِ سَبَت را در سراسرِ جهان موردِ هجوم قرار دهد.

The first mention of Islam is the introduction of Ishmael into the Scriptures, and the role identified of Islam at the end of the world that of putting the world into a universal panic so they will accept any proposal as a solution, is what allows the deception to be accomplished. The deception is what motivates the United Nations (the ten kings), to fulfill God’s will, and agree to give their kingdom (the seventh kingdom) unto the papacy (the beast).

نخستین اشاره به اسلام، ورود اسماعیل به درون کتاب‌مقدس است؛ و نقشی که برای اسلام در پایان جهان معیّن شده است—یعنی افکندن جهان در هراسی همگانی تا هر پیشنهادی را به‌عنوان راه‌حل بپذیرند—همان چیزی است که امکان تحقق این فریب را فراهم می‌سازد. این فریب است که سازمان ملل متحد (ده پادشاه) را برمی‌انگیزد تا ارادهٔ خدا را به‌جا آورند و موافقت کنند که پادشاهی خود را (پادشاهی هفتم) به پاپیّت (وحش) واگذار کنند.

The deception illustrated by Darius, and the other prophetic lines, includes the role of Islam angering the nations, the ultimate reason the papacy is destroyed by the United Nations, and just as significantly, it identifies the circumstances surrounding the enigma of the eighth kingdom, that is of the seven being put in place as the head of modern Babylon.

فریبى که به‌وسیلهٔ داریوش و دیگر خطوط نبوت به تصویر کشیده شده است، شامل نقش اسلام در خشمگین ساختن ملت‌ها، علت نهایی نابودی پاپیّت به‌دست سازمان ملل متحد، و نیز به همان اندازه مهم، تعیین‌کنندهٔ اوضاع و احوال پیرامون معمای پادشاهی هشتم است؛ یعنی آن‌که از هفت است و به‌عنوان سرِ بابِلِ جدید برپا می‌شود.

Daniel in the lion’s den is a very complex prophetic representation, but the understanding is only available when the methodology of “line upon line,” is applied.

دانیال در چاهِ شیران، یک بازنماییِ نبویِ بسیار پیچیده است، اما فهم آن تنها هنگامی ممکن می‌شود که روش‌شناسیِ «خط بر خط» به‌کار گرفته شود.

We will continue Daniel chapter six in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی فصل ششم دانیال را ادامه خواهیم داد.

> “When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

> «هنگامی که ما به‌عنوان یک قوم دریابیم که این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما احیایی عظیم دیده خواهد شد.» Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles