Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirteen

کتاب یوئیل و کلیسای لائودیکیه‌ای ادونتیست‌های روز هفتم - شماره سیزده

Number Thirteen

شمارهٔ سیزدهم

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are currently addressing the prophetic symbol of 1863. We have been focusing our attention on the biblical Kadesh as the symbol on ancient Israel’s rebellion against the “rest” that brought about their death over a period that culminated at Kadesh, thus illustrating the rejection of Jeremiah’s “old paths” in 1863 when the “seven times” of Leviticus twenty-six was rejected.

ما در حال حاضر به نماد نبویِ 1863 می‌پردازیم. توجه خود را بر قادِشِ کتاب‌مقدسی متمرکز کرده‌ایم، به‌عنوان نمادی از عصیان اسرائیلِ باستان بر ضد «آرامی» که مرگ آنان را در طی دوره‌ای به بار آورد که در قادِش به اوج خود رسید؛ و بدین‌سان، رد شدنِ «راه‌های قدیم» ارمیا را در سال 1863 به تصویر می‌کشد، آنگاه که «هفت زمان» مذکور در لاویان بیست‌وشش رد شد.

In pursuing the light associated with Kadesh and 1863, we have been identifying the ten tests that reached to Kadesh. We have identified the first three tests as the test of the manna. Those three steps can be represented as miracles or tests, and the Sabbath rest being the first of the ten tests corresponds to the tenth test, which is identified so clearly by Paul in Hebrews as the “rest.” The ten tests possess an alpha rest and an omega rest.

در پیِ نورِ مرتبط با قادِش و ۱۸۶۳، ما در حال شناساییِ ده آزمونی بوده‌ایم که تا قادِش امتداد یافتند. ما سه آزمونِ نخست را به‌عنوان آزمونِ مَنّا شناسایی کرده‌ایم. آن سه مرحله را می‌توان به‌صورت معجزات یا آزمون‌ها بازنمایی کرد، و آرامیِ سَبَّت، که نخستینِ آن ده آزمون است، با دهمین آزمون مطابقت دارد؛ آزمونی که پولُس در عبرانیان آن را به‌روشنی «آرامی» معرفی می‌کند. آن ده آزمون دارای یک آرامیِ آلفا و یک آرامیِ اُمگا هستند.

It does not matter how a student of prophecy wishes to define “the rest” that the Hebrews rejected at Kadesh—for prophetically every “rest,” (line upon line) is referring to “the rest and the refreshing” that is the latter rain. Kadesh is a premier symbol of the rejection of the latter rain message and also the latter rain experience, for the sealing which is accomplished upon the one hundred and forty-four thousand at Kadesh is a settling into the truth both “intellectually and spiritually.”

مهم نیست که یک دانشجوی نبوت بخواهد «آن آرامی» را که عبرانیان در قادش رد کردند چگونه تعریف کند—زیرا از لحاظ نبوی، هر «آرامی»‌ای (حکم بر حکم) به «آرامی و تازگی» اشاره دارد که همان باران آخر است. قادش نمادی برجسته از ردّ پیامِ باران آخر و نیز تجربهٔ باران آخر است، زیرا آن مُهرشدنی که بر صد و چهل و چهار هزار تن در قادش انجام می‌شود، استقرار در حقیقت است، هم «از لحاظ فکری و هم از لحاظ روحانی».

> “Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already; the judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1161.

> «به‌محض آن‌که قوم خدا بر پیشانی‌های خود مُهر شوند—نه مُهر یا نشانی که دیده شود، بلکه استقرار در حقیقت، هم از لحاظ فکری و هم از لحاظ روحانی، به‌گونه‌ای که نتوان آنان را متزلزل ساخت—به‌محض آن‌که قوم خدا مُهر شوند و برای غربالگری آماده گردند، آن فرا خواهد رسید. در واقع، این امر هم‌اکنون آغاز شده است؛ داوری‌های خدا اکنون بر زمین وارد آمده‌اند تا به ما هشدار دهند، تا بدانیم چه چیزی در پیش است.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1161.

To settle “into the truth” “intellectually” represents the acceptance of the methodology of line upon line as the one and only sanctified approach in the study of God’s Word. This narrow approach was confirmed as the correct approach in August of 1840, when “multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement.” The “wonderful impetus,” represents the manifestation of the power of the Holy Spirit that sent the first angel’s message around the world in 1840.

«جای گرفتن» «از لحاظ فکری» «در حقیقت» بیانگرِ پذیرفتنِ روش‌شناسیِ «خط بر خط» به‌عنوان یگانه و تنها رویکردِ تقدیس‌شده در مطالعهٔ کلام خداست. این رویکردِ محدود در اوتِ 1840 به‌عنوان رویکردِ درست تأیید شد، زمانی که «انبوهی از مردم به درستیِ اصولِ تفسیرِ نبویِ پذیرفته‌شده از سوی میلر و همکارانش متقاعد شدند، و به جنبشِ آمدن، نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز بخشیده شد.» این «نیروی محرکهٔ شگفت‌انگیز» بیانگرِ ظهورِ قدرتِ روح‌القدس است که در سال 1840 پیامِ فرشتهٔ اول را به سراسر جهان فرستاد.

Those who participated in the work representing the “wonderful impetus” were empowered to do that very work by the power of the Holy Spirit. The Holy Spirit only manifested His power among those who had accepted the sacred methodology. The Holy Spirit only manifested His power within those who had accepted the sacred methodology.

کسانی که در کاری که نمایانگر «انگیزش شگفت‌انگیز» بود مشارکت داشتند، به‌واسطهٔ قدرت روح‌القدس برای انجام همان کار توانمند شدند. روح‌القدس قدرت خود را تنها در میان کسانی آشکار ساخت که روش‌شناسی مقدس را پذیرفته بودند. روح‌القدس قدرت خود را تنها در درون کسانی آشکار ساخت که روش‌شناسی مقدس را پذیرفته بودند.

Settling into the truth intellectually is the acceptance of the line upon line methodology and the ‘acceptance’ of the line upon line methodology is represented to a Laodicean as the opening of the heart-door for the entrance of the Messenger to Laodicea in the person of the Holy Spirit. The acceptance of the sacred methodology brings the power of the Holy Spirit into the mind of those settling into the truth intellectually. The acceptance of that methodology produces a spirituality that is represented as the combination of Divinity with humanity. The application of the biblical methodology of line upon line, when mixed with faith is represented as settling into the truth intellectually, and the truth (message) which is produced by the methodology, cannot be separated from Jesus, who is the Word. To accept the message of His Word is to accept the Holy Spirit into your mind. Thus, settling into the truth intellectual produces the spiritual experience that receives God’s seal of approval.

اقامت یافتن در حقیقت از نظر فکری، همانا پذیرشِ روشِ «خط بر خط» است، و «پذیرشِ» روشِ «خط بر خط» برای یک لائودیکیه‌ای، به‌صورت گشوده شدنِ درِ دل برای ورودِ پیام‌آورِ لائودیکیه در شخصِ روح‌القدس به تصویر کشیده می‌شود. پذیرشِ این روشِ مقدس، قدرتِ روح‌القدس را به ذهنِ کسانی وارد می‌سازد که از نظر فکری در حقیقت اقامت می‌یابند. پذیرشِ آن روش، روحانیتی پدید می‌آورد که به‌صورتِ اتحادِ الوهیت با انسانیت به تصویر کشیده می‌شود. به‌کارگیریِ روشِ کتاب‌مقدسیِ «خط بر خط»، هنگامی که با ایمان آمیخته گردد، به‌صورتِ اقامت یافتن در حقیقت از نظر فکری به تصویر کشیده می‌شود، و حقیقتی (پیامی) که این روش پدید می‌آورد، از عیسی که کلمه است، جدایی‌پذیر نیست. پذیرفتنِ پیامِ کلامِ او، به‌معنای پذیرفتنِ روح‌القدس در ذهنِ خویش است. از این‌رو، اقامت یافتن در حقیقت از نظر فکری، آن تجربهٔ روحانی را پدید می‌آورد که مُهرِ تأییدِ خدا را دریافت می‌کند.

Kadesh was the final test for ancient Israel. The two classes of wine drinkers in the book of Joel are separated and distinguished from each other based upon the rejection or acceptance of the latter rain message which Joel identifies as “new wine” in contrast with the fermented wine being consumed by the other class. Joel’s “new wine” is Paul’s “rest,” in Hebrews three and four. It is also what Isaiah’s “drunkards of Ephraim” refuse to “hear”—to “whom he said, ‘This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing’: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.”

قادِش برای اسرائیلِ باستان آزمون نهایی بود. دو گروهِ می‌خواران در کتاب یوئیل، بر پایهٔ ردّ یا پذیرشِ پیامِ بارانِ آخِر از یکدیگر جدا و متمایز می‌شوند؛ پیامی که یوئیل آن را در تقابل با شرابِ تخمیرشده‌ای که گروهِ دیگر می‌نوشند، «شرابِ نو» می‌خوانَد. «شرابِ نو»ی یوئیل همان «آرامی»ِ پولس در عبرانیانِ سه و چهار است. همچنین همان چیزی است که «مستانِ افرایم» در اشعیا از «شنیدنِ» آن سر باز می‌زنند—«که به ایشان گفت: “این است آرامی که با آن می‌توانید خسته را آرامی بخشید، و این است تازگی”: امّا نخواستند بشنوند. پس کلامِ خداوند برای ایشان بر حکمِی بعد از حکمِی، حکمِی بعد از حکمِی؛ بر خطّی بعد از خطّی، خطّی بعد از خطّی؛ این‌جا اندکی و آن‌جا اندکی بود؛ تا بروند و به عقب بیفتند و شکسته شوند و در دام افتند و گرفتار گردند.»

We have identified that Aaron’s golden calf rebellion represents ‘two’ of the ten tests that conclude at Kadesh. The division of that test into two tests is in agreement with the testing period of the latter rain that is represented by the “image of the beast test,” which is the test that determines the destiny of God’s people. Revelation thirteen identifies ‘rebellion’ for the number ‘thirteen’ represents rebellion.

ہم نے شناخت کیا ہے کہ ہارون کے سنہری بچھڑے کی بغاوت اُن دس آزمائشوں میں سے ‘دو’ کی نمائندگی کرتی ہے جو قادِش پر اختتام پذیر ہوتی ہیں۔ اُس آزمائش کا دو آزمائشوں میں تقسیم ہونا لَیٹر رَین کے آزمائشی عرصہ کے مطابق ہے، جس کی نمائندگی “image of the beast test” کرتی ہے، اور یہی وہ آزمائش ہے جو خدا کے لوگوں کی تقدیر کا تعین کرتی ہے۔ مکاشفہ تیرہ ‘بغاوت’ کی نشان دہی کرتا ہے، کیونکہ عدد ‘تیرہ’ بغاوت کی نمائندگی کرتا ہے۔

The chapter begins with the papal sea beast, premier symbol of rebellion upon earth as Daniel identifies it as the power that speaks great words against the Most High. That rebellion is followed by the rebellion of the earth beast, the United States, who then forces the entire world to follow their example of rebellion. The pattern for the third rebellion in the chapter is found in the first of the three rebellions, represented as the sea beast, the symbol of the Vatican. In verse eleven the United States speaks as a dragon and thus forms an image to the beast—image of the Vatican. Verse twelve onward the United States forces the world to do the same. Aaron’s rebellion is twofold representing the rebellion of the United States and then the rebellion of the entire world when the world image of the Vatican is enforced.

فصل با وحشِ دریاییِ پاپی آغاز می‌شود؛ عالی‌ترین نمادِ عصیان بر زمین، زیرا دانیال آن را قدرتی معرفی می‌کند که سخنانِ بزرگ علیه حضرتِ اعلی بر زبان می‌آورد. آن عصیان، به دنبالِ خود، با عصیانِ وحشِ زمینی، یعنی ایالات متحده، پی گرفته می‌شود؛ که سپس تمام جهان را وادار می‌سازد تا از نمونهٔ عصیانِ آنان پیروی کنند. الگوی سومین عصیان در این فصل، در نخستینِ این سه عصیان یافت می‌شود که به صورتِ وحشِ دریایی، یعنی نمادِ واتیکان، ارائه شده است. در آیهٔ یازدهم، ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید و بدین‌سان صورتی برای وحش پدید می‌آورد—صورتِ واتیکان. از آیهٔ دوازدهم به بعد، ایالات متحده جهان را وامی‌دارد که همان را انجام دهد. عصیانِ هارون دوگانه است و نمایانگرِ عصیانِ ایالات متحده، و سپس عصیانِ تمام جهان است، آنگاه که صورتِ جهانیِ واتیکان به اجرا گذاشته می‌شود.

Aaron’s rebellion identifies both periods, represented as idolatry when Moses was not there, followed by idolatry when Moses was there. Moses had been receiving the Law, and therefore represents the Law of God as the diving point in the rebellion. The test represented by Aaron’s golden image of a calf-beast is the test of 1863.

بغاوتِ ہارون دونوں اَدوار کی نشاندہی کرتی ہے: ایک وہ جو اُس وقت بُت‌پرستی کی صورت میں ظاہر ہوا جب موسیٰ وہاں موجود نہ تھے، اور دوسرا وہ جو اُس وقت بُت‌پرستی کی صورت میں ظاہر ہوا جب موسیٰ وہاں موجود تھے۔ موسیٰ شریعت حاصل کر رہے تھے، اس لیے وہ بغاوت میں امتیازی نقطہ کے طور پر خدا کی شریعت کی نمائندگی کرتے ہیں۔ ہارون کی سنہری بچھڑے نما حیوانی مورت کے ذریعے ظاہر ہونے والی آزمائش 1863 کی آزمائش ہے۔

It is the Sunday law test, representing a dividing line between life and death. It’s the dividing line between the Promised Land or death in the wilderness, the dividing line between the mark of the beast or the seal of God, the dividing line between the fate of Shebna the Laodicean or Eliakim the Philadelphian. The first three tests, represented by the manna symbolize the Sabbath or Sunday controversy, as does the tenth test. The dividing line in Aaron’s golden calf rebellion representing both the fifth and sixth tests—and is the Sunday law.

این آزمونِ قانونِ یکشنبه است که خطّ فاصل میان حیات و مرگ را نشان می‌دهد. این همان خطّ فاصل میان سرزمین موعود یا مرگ در بیابان، خطّ فاصل میان نشانِ وحش یا مُهرِ خدا، و خطّ فاصل میان سرنوشتِ شِبنا، لائودیکیه‌ای، یا اِلیاقیم، فیلادلفیایی است. سه آزمونِ نخست، که به‌وسیلهٔ مَنّا بازنمایی می‌شوند، نمادِ جدالِ سَبَّت یا یکشنبه هستند، همچنان‌که آزمونِ دهم نیز چنین است. خطّ فاصلی که در شورشِ گوسالهٔ زرّینِ هارون، که نمایانگرِ هر دو آزمونِ پنجم و ششم است، ترسیم شده—همان قانونِ یکشنبه است.

The fourth test is the water at Massah, meaning ‘testing’ and ‘Meribah’ meaning the “ensign of Jehovah” and is located in Exodus 17:1–7, where it is directly identified as “testing the Lord”.

چوتھا امتحان مساّہ کے پانی پر تھا، جس کے معنی ’آزمائش‘ ہیں، اور مریبہ، جس کے معنی ”یہوواہ کا عَلَم“ ہیں، اور اس کا ذکر خروج 17:1–7 میں ہے، جہاں اسے براہِ راست ”خداوند کی آزمائش“ قرار دیا گیا ہے۔

> And all the congregation of the children of Israel journeyed from the wilderness of Sin, after their journeys, according to the commandment of the Lord, and pitched in Rephidim: and there was no water for the people to drink. Wherefore the people did chide with Moses, and said, Give us water that we may drink. And Moses said unto them, Why chide ye with me? wherefore do ye tempt the Lord? And the people thirsted there for water; and the people murmured against Moses, and said, Wherefore is this that thou hast brought us up out of Egypt, to kill us and our children and our cattle with thirst?

> و تمامی جماعت بنی‌اسرائیل، مطابق سفرهای خود و برحسب فرمان خداوند، از بیابانِ سین کوچ کرده، در رفیدیم فرود آمدند؛ و در آنجا برای نوشیدنِ قوم، آبی نبود. پس قوم با موسی مخاصمه کرده، گفتند: به ما آب بده تا بنوشیم. و موسی بدیشان گفت: چرا با من مخاصمه می‌کنید؟ چرا خداوند را می‌آزمایید؟ و قوم در آنجا تشنهٔ آب بودند؛ و قوم بر موسی همهمه کرده، گفتند: چرا ما را از مصر برآوردی تا ما و فرزندان ما و مواشیِ ما را از تشنگی هلاک کنی؟

> And Moses cried unto the Lord, saying, What shall I do unto this people? they be almost ready to stone me.

> و موسیٰ نے خداوند سے فریاد کی اور کہا، میں اس قوم کے ساتھ کیا کروں؟ یہ تو قریب ہیں کہ مجھے سنگسار کر ڈالیں۔

> And the Lord said unto Moses, Go on before the people, and take with thee of the elders of Israel; and thy rod, wherewith thou smotest the river, take in thine hand, and go. Behold, I will stand before thee there upon the rock in Horeb; and thou shalt smite the rock, and there shall come water out of it, that the people may drink. And Moses did so in the sight of the elders of Israel.

> و خداوند به موسی گفت: پیشاپیش قوم برو، و چند تن از مشایخ اسرائیل را با خود ببر؛ و عصای خود را که با آن نهر را زدی، در دست خویش بگیر و روانه شو. اینک من در آنجا، بر صخره‌ای در حوریب، پیش روی تو خواهم ایستاد؛ و تو صخره را خواهی زد، و آب از آن بیرون خواهد آمد تا قوم بنوشند. و موسی در برابر دیدگان مشایخ اسرائیل چنین کرد.

> And he called the name of the place Massah, and Meribah, because of the chiding of the children of Israel, and because they tempted the Lord, saying, Is the Lord among us, or not? Exodus 17:1–7.

> اور اُس نے اُس جگہ کا نام مَسّہ اور مَریبہ رکھا، بنی اسرائیل کے جھگڑنے کے سبب، اور اس لیے کہ اُنہوں نے خداوند کو آزمایا اور کہا، کیا خداوند ہمارے درمیان ہے یا نہیں؟ خروج 17:1–7۔

The testing represented by “Massah,” and the ensign represented by “Meribah” are a prophetic alpha that meets its prophetic omega when Moses strikes the same Rock a second time. This means the fourth of the ten provocations is represented at Kadesh, for the second Kadesh is where Moses strikes the Rock in rebellion. This identifies that Kadesh, as a symbol, includes the test of water which produces an ensign.

آزمایشِ represented by “Massah” و نشانیِ represented by “Meribah” یک الفِ نبوی را تشکیل می‌دهند که به اومگای نبویِ خود می‌رسد هنگامی که موسی همان صخره را برای بار دوم می‌زند. این بدین معناست که چهارمینِ ده تحریک در قادش represented می‌شود، زیرا قادشِ دوم همان‌جاست که موسی در عصیان صخره را می‌زند. این امر نشان می‌دهد که قادش، به‌عنوان یک نماد، شاملِ آزمونِ آب است که نشانی پدید می‌آورد.

The test of water which produces the ensign is the test of the latter rain message. 1863 was where the ensign was supposed to have been lifted up, but alas; 1863 was only the first Kadesh, and the second Kadesh is at the soon coming Sunday law. Massah and Meribah represent the final test for the one hundred and forty-four thousand just before they are lifted up as an ensign at the Sunday law. It was not the authority of Rome, or the authority of the Jews that arranged the death of Christ. That authority was authorized in the counsel of Heaven ages before the cross. Moses used his rod, the rod anointed by God Himself to strike the Rock— but only one time. That Rock according to inspiration is represented by the messages of 1840 to 1844, which are the old foundational truths that represent the path of the just. In the testing represented by Massah the water that saves, is the water which comes out of the Rock of the old paths. That water tests and produces two classes; one for the mark of the beast and the other for the seal of God, as is represented by the seal of God upon those lifted up as an ensign, as represented by Meribah.

آزمایشِ آبی که عَلَم را پدید می‌آورد، آزمونِ پیامِ بارانِ آخِر است. سال 1863 زمانی بود که می‌بایست عَلَم برافراشته می‌شد، اما افسوس؛ 1863 فقط قادِشِ نخستین بود، و قادِشِ دوم در قانونِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد. مَسّه و مَریبه نمایانگرِ آزمونِ نهایی برای آن یکصد و چهل و چهار هزار نفرند، درست پیش از آن‌که در قانونِ یکشنبه به‌عنوانِ عَلَمی برافراشته شوند. این نه اقتدارِ روم بود و نه اقتدارِ یهود که مرگِ مسیح را ترتیب داد. آن اقتدار، در مشورتِ آسمان، اعصارِ بسیار پیش از صلیب، مقرر شده بود. موسی عصای خود را به کار برد، عصایی را که خودِ خدا آن را مسح کرده بود تا صخره را بزند— اما فقط یک بار. آن صخره، بنا بر الهام، به‌وسیلهٔ پیام‌های 1840 تا 1844 نمایانده شده است، که همان حقایقِ بنیادینِ کهن‌اند که طریقِ عادلان را نمایندگی می‌کنند. در آزمونی که به‌وسیلهٔ مَسّه نشان داده شده است، آبی که نجات می‌بخشد، همان آبی است که از صخرهٔ راه‌های کهن بیرون می‌آید. آن آب دو طبقه را می‌آزماید و پدید می‌آورد: یکی برای نشانِ وحش و دیگری برای مُهرِ خدا، چنان‌که با مُهرِ خدا بر آنان که به‌عنوانِ عَلَمی برافراشته می‌شوند، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ مَریبه نمایانده شده است، نشان داده می‌شود.

The temple was finished before the third decree of Artaxerxes, establishing that the Millerite temple which Christ raised up in 46 years from 1798 unto 1844, was finished before the third angel, represented by the arrival of the third decree. The one hundred and forty-four thousand are sealed just before the Sunday law where they are then lifted up as an ensign offering of the first fruits of Pentecost, as in days of old. Massa and Meribah identify the water test represented by the message of the Midnight Cry in the history of the first and third angels.

هیکل پیش از فرمان سوم اردشیر به اتمام رسید، و این امر ثابت می‌کند که هیکل میلریتی که مسیح آن را در مدت ۴۶ سال، از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، برپا ساخت، پیش از فرشتهٔ سوم، که با رسیدن فرمان سوم نمایان شده است، کامل شده بود. صد و چهل و چهار هزار تن درست پیش از قانون یک‌شنبه مُهر می‌شوند؛ آنگاه ایشان، همچون ایام قدیم، به‌عنوان عَلَم و هدیهٔ نوبرهای پنتیکاست برافراشته می‌گردند. مسا و مریبه آزمون آب را مشخص می‌سازند که در تاریخ فرشتهٔ اول و سوم، به‌وسیلهٔ پیام فریاد نیمه‌شب نمود یافته است.

The work of combining Divinity with humanity is also represented as the combining of two temples. It also represented as marriage where a man and a woman, or a female temple and a male temple are joined and become one flesh. Christ erected the Millerite temple for the purpose of leading them into His Heavenly temple where they would find “rest,” represented in the history of 1844 by the seventh-day Sabbath.

کارِ پیوند دادنِ الوهیت با انسانیت همچنین به‌صورتِ پیوندِ دو هیکل نیز به تصویر کشیده شده است. همچنین به‌عنوانِ ازدواجی تصویر می‌شود که در آن مرد و زن، یا هیکلِ مؤنث و هیکلِ مذکر، به هم می‌پیوندند و یک تن می‌شوند. مسیح هیکلِ میلری را برپا ساخت تا ایشان را به هیکلِ آسمانیِ خویش هدایت کند، جایی که «آرامی» می‌یافتند؛ آرامی‌ای که در تاریخِ ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ سَبَّتِ روزِ هفتم نمودار شد.

When this understanding of Massa and Meribah, as the fourth test, is applied between an opening test which also represents three tests, and which is then followed by the Sunday law of the fifth and sixth tests—you can then see, but only if you are willing to see, that the threefold manna test is the first test, followed by a test that proceeds the third twofold test of Aaron’s golden calf. Massa and Meribah are represented together, for it is only in the second angel’s message that a prophetic “doubling,” is located. The first three tests of the manna are the first angel’s message. The test of Massa and Meribah is the second angel’s message and Aaron’s rebellion is the third angel’s message.

هنگامی که این فهم از مَسّه و مِریبه، به‌عنوان آزمون چهارم، در میانِ آزمونی آغازین که خود نیز نمایانگر سه آزمون است به کار برده شود، و سپس شریعت یکشنبهِ آزمون‌های پنجم و ششم در پی آن آید—آنگاه می‌توانید ببینید، اما تنها اگر مایل به دیدن باشید، که آزمون سه‌گانهٔ مَنّا، آزمون نخست است، و پس از آن آزمونی قرار دارد که بر آزمون دوگانهٔ سومِ گوسالهٔ طلایی هارون پیشی می‌گیرد. مَسّه و مِریبه با هم بازنمایی شده‌اند، زیرا تنها در پیام فرشتهٔ دوم است که یک «دوبرابرشدگی» نبوی یافت می‌شود. سه آزمون نخستِ مَنّا، پیام فرشتهٔ اول هستند. آزمون مَسّه و مِریبه، پیام فرشتهٔ دوم است و شورش هارون، پیام فرشتهٔ سوم است.

The fifth test is the test of Aaron’s golden calf which begins with a manifestation of idolatry when the rebels thought their naked rebellion was concealed from God.

پانچویں آزمائش ہارون کے سنہری بچھڑے کی آزمائش ہے، جو بت‌پرستی کے ایک ظہور سے شروع ہوتی ہے، جب باغیوں نے یہ گمان کیا کہ ان کی برہنہ بغاوت خدا سے پوشیدہ ہے۔

> And when the people saw that Moses delayed to come down out of the mount, the people gathered themselves together unto Aaron, and said unto him, Up, make us gods, which shall go before us; for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And Aaron said unto them, Break off the golden earrings, which are in the ears of your wives, of your sons, and of your daughters, and bring them unto me. And all the people brake off the golden earrings which were in their ears, and brought them unto Aaron. And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord.

> اور چون قوم دیدند که موسی در فرود آمدن از کوه تأخیر می‌کند، نزد هارون گرد آمدند و به او گفتند: برخیز و برای ما خدایانی بساز که پیشاپیش ما بروند؛ زیرا این موسی، آن مردی که ما را از سرزمین مصر بیرون آورد، نمی‌دانیم چه بر سر او آمده است. و هارون به ایشان گفت: گوشواره‌های طلایی را که در گوش‌های زنانتان و پسرانتان و دخترانتان است، از گوش بیرون آورید و نزد من بیاورید. پس تمامی قوم گوشواره‌های طلایی را که در گوش‌های خود داشتند، از گوش بیرون آوردند و نزد هارون آوردند. و او آنها را از دست ایشان گرفت و با قلم حکاکی آن را صورت بخشید، پس از آنکه گوساله‌ای ریخته‌شده ساخت؛ و ایشان گفتند: ای اسرائیل، اینان خدایان تو هستند که تو را از سرزمین مصر بیرون آوردند. و چون هارون آن را دید، مذبحی در برابر آن بنا کرد؛ و هارون ندا درداد و گفت: فردا عیدی برای خداوند خواهد بود.

> And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:1–6.

> اور اگلے دن وہ صبح سویرے اُٹھے، اور سوختنی قربانیاں چڑھائیں، اور سلامتی کی قربانیاں پیش کیں؛ اور لوگ کھانے پینے کے لیے بیٹھ گئے، اور کھیل کود کے لیے اُٹھ کھڑے ہوئے۔ خروج 32:1–6۔

The sixth test is the second part of the golden calf rebellion, when Moses returns from receiving the Ten Commandments. Moses asks, “Who is on the Lord’s side?” the majority remained passive or aligned with idolaters, manifesting the same rebellion openly in the mediator’s presence.

ششمین آزمون، بخش دومِ شورشِ گوسالهٔ زرّین است، آنگاه که موسی از دریافتِ ده فرمان بازمی‌گردد. موسی می‌پرسد: «کیست که به جانبِ خداوند باشد؟» اکثریت منفعل ماندند یا با بت‌پرستان هم‌سو شدند و همان شورش را آشکارا در حضورِ میانجی ظاهر ساختند.

The fifth and sixth tests clearly typify and align with the Sunday law. Elijah on Mount Carmel asks a similar question as Moses did. Choose this day who you will serve, points to the test of the Sunday law. The symbolism of the image of the beast test points to the Sunday law. The division of the Levites in Aaron’s story and the division of the twelve tribes in the story of Jeroboam’s two golden calves, identify the division of the wise and foolish at the Sunday law. The Laodiceans are the foolish virgins, as testified to by Sister White, and therefore the division of the virgins at the Sunday law is the division of Laodiceans and Philadelphians. The fifth and sixth tests, which are one twofold test, align with the Sunday law, which means they align with 1863, and Kadesh.

آزمون‌های پنجم و ششم به‌روشنی نمونه و منطبق با قانون یکشنبه‌اند. ایلیا بر کوه کرمل پرسشی همانند آنچه موسی مطرح کرد، می‌پرسد. «امروز برگزینید که whom را خدمت خواهید کرد»، به آزمونِ قانون یکشنبه اشاره دارد. نمادپردازیِ آزمونِ تصویرِ وحش به قانون یکشنبه دلالت می‌کند. جداییِ لاویان در داستان هارون و جداییِ دوازده سبط در داستان دو گوسالهٔ زرینِ یربعام، جداییِ دانایان و نادانان را در هنگام قانون یکشنبه مشخص می‌سازد. لاودیکیان همان باکره‌های نادان‌اند، چنان‌که خواهر وایت بر آن شهادت داده است؛ و از این‌رو، جداییِ باکره‌ها در قانون یکشنبه، همان جداییِ لاودیکیان و فیلادلفیان است. آزمون‌های پنجم و ششم، که یک آزمونِ دووجهی هستند، با قانون یکشنبه منطبق‌اند، و این بدان معناست که با ۱۸۶۳ و قادش نیز منطبق‌اند.

Chapters thirty-two and thirty-three of Exodus are fulfilled on the very same day, just hours apart, and that day typifies 1863 and Kadesh. In chapter thirty-three Moses asks to see God’s glory. Therefore, we see Moses in the fifth and sixth provocations being transformed into the one hundred and forty-four thousand. That same Moses is also at Kadesh striking the Rock a second time, thus representing a class that are crushed by the Rock which they refused to fall upon. That Rock is a message, and there are therefore two symbols of Moses at Kadesh, one manifesting God’s glory and the other rejecting the Rock.

باب‌های سی‌ودوم و سی‌وسوم خروج در همان روز بعینه، تنها با فاصلهٔ چند ساعت، به انجام می‌رسند، و آن روز نمونهٔ 1863 و قادش است. در باب سی‌وسوم، موسی درخواست می‌کند که جلال خدا را ببیند. بنابراین، ما موسی را در وسوسه‌های پنجم و ششم می‌بینیم که به صد و چهل‌وچهار هزار تبدیل می‌شود. همان موسی نیز در قادش حاضر است و برای بار دوم صخره را می‌زند، و بدین‌سان نمایانگر گروهی است که به‌وسیلهٔ همان صخره‌ای خرد می‌شوند که نخواستند بر آن بیفتند. آن صخره یک پیام است، و ازاین‌رو در قادش دو نماد از موسی وجود دارد: یکی جلال خدا را ظاهر می‌سازد و دیگری صخره را رد می‌کند.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> «بگذار آنان که چونان دیده‌بانانِ خدا بر حصارهای صهیون ایستاده‌اند، مردانی باشند که بتوانند خطرات را پیش از مردم ببینند—مردانی که بتوانند میان حق و باطل، پارسایی و ناپارسایی تمیز دهند.»

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «این هشدار داده شده است: نباید اجازه داده شود چیزی وارد شود که بنیاد ایمان را، که از زمانی که پیام در سال‌های ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ آمد بر آن بنا می‌کرده‌ایم، بر هم زند. من در این پیام بودم، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما داده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی برداریم که بر آن نهاده شدند، در حالی که روز به روز با دعای جدّی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم. آیا گمان می‌کنید که بتوانم نوری را که خدا به من داده است واگذارم؟ آن باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمان که به من داده شد، پیوسته راهنمای من بوده است.» Review and Herald, April 14, 1903.

One of the symbols of ‘Moses at Kadesh’ strikes the Rock with a rod, a symbol of authority. The first time it was God’s authority and the second time it was man’s authority. The class represented by Moses at the second Kadesh are represented as the drunkards of Ephraim, who use their theological authority (rod) to attack the message of the latter rain, which is the message of the old paths of 1840 to 1844.

یکی از نمادهای «موسی در قادش» این است که صخره را با عصا می‌زند؛ عصا نماد اقتدار است. بار نخست، این اقتدار از آنِ خدا بود و بار دوم، اقتدارِ انسان. گروهی که موسی در قادشِ دوم نمایندهٔ آنان است، به‌صورتِ مستانِ افرایم به تصویر کشیده شده‌اند؛ کسانی که از اقتدار الهیاتیِ خود (عصا) برای حمله به پیامِ بارانِ آخر استفاده می‌کنند، که همان پیامِ راه‌های کهنِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ است.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «تمام پیام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شدند، باید اکنون با قوت عرضه شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند. »

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: «خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان صالح آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند» [Matthew 13:16, 17]. خوشا به حال چشمانی که آن چیزهایی را دیدند که در سال‌های 1843 و 1844 دیده شد.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کار اختتامی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی، به تعیین خدا، پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت. آنگاه دانیال در قرعهٔ خود خواهد ایستاد تا شهادت خویش را بدهد.» Manuscript Releases، جلد 21، 437.

The first test of manna is three tests. The last of the ten tests is the test of the third angel. Both first and last represent “rest” as a symbol of the test. The first test is three tests, representing the first angel that is followed by the second angel, but the fourth test, where the sealing and lifting up as an ensign, is represented by Massa and Meribah. The third angel, represented by the fifth and sixth tests, is the third test, which followed the second test of Massa and Meribah, and the first test of manna.

نخستین آزمونِ مَنّا سه آزمون است. آخرینِ ده آزمون، آزمونِ فرشتهٔ سوم است. هم نخستین و هم آخرین، «استراحت» را به‌عنوان نمادِ آزمون نمایندگی می‌کنند. آزمونِ نخست سه آزمون است و نمایانگرِ فرشتهٔ اول است که فرشتهٔ دوم در پیِ آن می‌آید؛ اما آزمونِ چهارم، که در آن مُهرگذاری و برافراشته‌شدن به‌مثابهٔ عَلَم مطرح است، به‌وسیلهٔ مَسّا و مَریبه نمایانده می‌شود. فرشتهٔ سوم، که به‌وسیلهٔ آزمون‌های پنجم و ششم نمایانده می‌شود، همان آزمونِ سوم است که پس از آزمونِ دومِ مَسّا و مَریبه و آزمونِ نخستِ مَنّا آمد.

The provocation at Taberah set forth in Numbers 11:1–3 is the seventh test. The verses that introduce the fiery trial of faith represented by “Taberah,” which means ‘a burning place’ are preceded with verses identifying the movement of God’s people through the wilderness. The impatience manifested in chapter ten is contrasted with the one hundred and forty-four thousand who follow the Lamb whithersoever He goeth. These are those who have the patience of the saints, but ancient Israel was manifesting impatience in chapter ten that leads to their fiery ordeal in chapter eleven.

آزمونِ هفتم، تحریکی است که در تَبعیراه در اعداد ۱۱:‏۱–۳ بیان شده است. آیاتی که آزمایشِ آتشینِ ایمان را که با «تَبعیراه»—به‌معنای «جای سوختن»—نمایانده شده است، معرفی می‌کنند، پیش از آن با آیاتی آمده‌اند که حرکتِ قومِ خدا را در بیابان مشخص می‌سازند. بی‌صبری‌ای که در باب دهم آشکار شد، با آن یک‌صد و چهل و چهار هزار نفری در تقابل است که هر جا بره می‌رود، او را پیروی می‌کنند. اینان همان کسانی‌اند که صبرِ مقدسان را دارند؛ اما اسرائیلِ کهن در باب دهم بی‌صبری‌ای از خود ظاهر می‌ساخت که در باب یازدهم به محنتِ آتشینِ ایشان می‌انجامد.

> And they departed from the mount of the Lord three days’ journey: and the ark of the covenant of the Lord went before them in the three days’ journey, to search out a resting place for them. And the cloud of the Lord was upon them by day, when they went out of the camp. And it came to pass, when the ark set forward, that Moses said, Rise up, Lord, and let thine enemies be scattered; and let them that hate thee flee before thee. And when it rested, he said, Return, O Lord, unto the many thousands of Israel. Numbers 10:33–36.

> و ایشان از کوه خداوند به مسافتِ سه روز کوچ کردند؛ و تابوتِ عهدِ خداوند در این سفرِ سه‌روزه پیشاپیش ایشان می‌رفت تا برای آنان جای آرامی بجوید. و ابرِ خداوند در روز بر ایشان بود، هنگامی که از اردوگاه بیرون می‌رفتند. و واقع شد که چون تابوت به حرکت درمی‌آمد، موسی می‌گفت: «ای خداوند، برخیز، و بگذار دشمنانت پراکنده شوند؛ و آنان که از تو نفرت دارند، از حضور تو بگریزند.» و چون می‌ایستاد، می‌گفت: «ای خداوند، به میان ربوه‌های بسیارِ اسرائیل بازگرد.» اعداد 10:33–36.

The next verse introduces the rebellion of Taberah.

آیتِ بعد تَبْعِیرہ کی بغاوت کو متعارف کراتی ہے۔

> And when the people complained, it displeased the Lord: and the Lord heard it; and his anger was kindled; and the fire of the Lord burnt among them, and consumed them that were in the uttermost parts of the camp. And the people cried unto Moses; and when Moses prayed unto the Lord, the fire was quenched. And he called the name of the place Taberah: because the fire of the Lord burnt among them. Numbers 11:1–3.

> او هنگامی که قوم شکایت کردند، این امر در نظر خداوند ناپسند آمد؛ و خداوند آن را شنید، و خشم او افروخته شد؛ و آتش خداوند در میان ایشان شعله‌ور گردید و کسانی را که در کناره‌های اردوگاه بودند، سوزانید. پس قوم نزد موسی فریاد برآوردند؛ و چون موسی نزد خداوند دعا کرد، آتش فرو نشست. و او نام آن مکان را تَبعیره نهاد، زیرا آتش خداوند در میان ایشان افروخته بود. اعداد 11:1–3.

The provocation which followed the manifestation of fire, was the longing for flesh food and is the eighth test. This is located in Numbers 11:4–34. The complaining in Taberah represents a corrupted higher nature, a lack of patience, and the rebellion of the lust for the fleshpots of Egypt represents the lower nature. The fire represents purification by fire of the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three, for prophetically Taberah means a burning place and the burning place in God’s prophetic Word is located in Malachi three where fire produces an impatient class destined to be purged and a patient class who are purified as an offering that is lifted up.

هغه پارونه چې د اور د څرګندېدو نه وروسته راغلل، د غوښې د خوراک د هوس په اړه وو، او دا اتم ازمیښت دی. دا په شمېرو 11:4–34 کې موندل کېږي. په تبیعه کې شکايت د لوړې فاسدې شوې فطرت استازولي کوي، د صبر نشتوالی، او د مصر د دیګونو د هوس بغاوت د ټیټې فطرت استازولي کوي. اور د ملاکي د درېیم باب د عهد د رسول له خوا په اور د تصفیې استازولي کوي، ځکه چې په نبوي ډول تبیعه د سوځېدو ځای معنا لري، او د خدای په نبوي کلام کې د سوځېدو ځای په ملاکي درې کې واقع دی، چېرې چې اور یوه بې‌صبره طبقه پیدا کوي چې د پاکېدو لپاره ټاکل شوې ده، او یوه صابره طبقه چې د پورته کېدونکې نذرانې په توګه تصفیه کېږي.

Those represented by Moses in the twofold test of Taberah’s higher and lower nature are the one hundred and forty-four thousand who have settled into the truth both intellectually and also spiritually. The intellect identifies the higher nature and spiritually represents the combination of Divinity with humanity. Divinity can only be combined with humanity when the lower nature is crucified and dead. To be settled into the truth intellectually and spiritually represents the experience of the being sealed. The fires of Taberah represent the final separation of wheat and tares in the work of Christ raising the temple of the one hundred and forty-four thousand.

وہ لوگ جو تبیرہ کی اعلیٰ اور ادنیٰ فطرت کی دوہری آزمائش میں موسیٰ کے ذریعے ممثل کیے گئے ہیں، وہ ایک لاکھ چوالیس ہزار ہیں جو سچائی میں عقلی طور پر بھی اور روحانی طور پر بھی قائم ہو چکے ہیں۔ عقل اعلیٰ فطرت کی شناخت کرتی ہے، اور روحانی طور پر الوہیت کے انسانیت کے ساتھ امتزاج کی نمائندگی کرتی ہے۔ الوہیت انسانیت کے ساتھ صرف اسی وقت متحد ہو سکتی ہے جب ادنیٰ فطرت مصلوب ہو کر مر چکی ہو۔ سچائی میں عقلی اور روحانی طور پر قائم ہو جانا مہر کیے جانے کے تجربہ کی نمائندگی کرتا ہے۔ تبیرہ کی آگیں مسیح کے اس کام میں، جس کے ذریعے وہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی ہیکل کو برپا کرتا ہے، گیہوں اور کڑوے دانوں کی آخری جدائی کی نمائندگی کرتی ہیں۔

The ninth test is the rebellion of Miriam and Aaron found in Numbers 12. The provocation was not unlike the provocation of Korah, Dathan and Abiram or Minneapolis, in 1888. The issue was not simply the rejection of God’s message, but the rejection of God’s choice of leadership.

نهمین آزمون، عصیانِ مریم و هارون است که در اعداد 12 یافت می‌شود. این تحریک، بی‌شباهت به تحریکِ قورح، داتان و ابیرام، یا مینیاپولیس در سال 1888 نبود. مسئله صرفاً ردّ پیام خدا نبود، بلکه ردّ انتخابِ خدا در رهبری نیز بود.

The condemnation of leaders who reject not only the message, but also the messenger precedes the tenth test. The leadership manifest as apostates just before the Sunday law, which is the tenth test. The Sunday law aligns with the cross, and on the way to the cross, which is the Sunday law, the leadership chose Barabbas, a false Christ, for “bar” means ‘son of’ an “abba” means ‘father.’ Approaching the cross (the Sunday law) or Kadesh, the leadership manifests full blown apostasy choosing a counterfeit Christ and also expressing directly to the civil authorities that they have no king, but Caesar.

محکومیتِ رہنماؤں کی، جو نہ صرف پیغام بلکہ پیغامبر کو بھی رد کرتے ہیں، دسویں آزمائش سے پہلے واقع ہوتی ہے۔ قیادت اتوار کے قانون سے ذرا پہلے—جو دسویں آزمائش ہے—مرتدوں کے طور پر ظاہر ہوتی ہے۔ اتوار کا قانون صلیب کے مطابق ہے، اور صلیب کی راہ میں، جو اتوار کا قانون ہے، قیادت نے برابّاس کو چنا، جو ایک جھوٹا مسیح تھا، کیونکہ “bar” کے معنی ہیں ‘کا بیٹا’ اور “abba” کے معنی ہیں ‘باپ’۔ صلیب (اتوار کے قانون) یا قادِش کے قریب پہنچتے ہوئے، قیادت کامل ارتداد کا اظہار کرتی ہے، ایک جعلی مسیح کو اختیار کرکے، اور ساتھ ہی براہِ راست شہری حکام کے سامنے یہ اقرار کرتے ہوئے کہ ان کا کوئی بادشاہ نہیں، سوائے قیصر کے۔

The seventh, eighth and ninth test are identifying the sealing process, but the illustration is of the foolish virgins. The tenth of those tests was the first rebellion of Kadesh, typifying 1863. From 1846 the Hebrews were brought to Sinai to receive the Law. The two tables of the Ten Commandments are the symbol of God’s covenant relationship to ancient literal Israel, and the two tables of Habakkuk are the symbol of modern spiritual Israel’s covenant relationship. The second table was set forth in 1850, and just as ancient Israel vowed to keep the Law, by 1856 a final test was brought, as typified by spies visiting the Promised Land. The majority opinion that was reached over the seven years from 1856 unto 1863 was that the Laodicean wilderness is where they wished to die.

آزمون هفتم، هشتم و نهم، فرایند مُهرشدن را شناسایی می‌کنند، اما تمثیلِ به‌کاررفته، تمثیلِ باکره‌گانِ نادان است. دهمینِ آن آزمون‌ها، نخستین شورشِ قادِش بود که نمادِ سال 1863 است. از 1846، عبرانیان به سینا آورده شدند تا شریعت را دریافت کنند. دو لوحِ ده فرمان، نمادِ رابطهٔ عهدیِ خدا با اسرائیلِ کهنِ واقعی است، و دو لوحِ حبقوق، نمادِ رابطهٔ عهدیِ اسرائیلِ روحانیِ جدید است. لوح دوم در 1850 عرضه شد، و همان‌گونه که اسرائیلِ کهن تعهد کرد که شریعت را نگاه دارد، تا 1856 آزمونی نهایی پدید آمد، چنان‌که در نمونه با رفتنِ جاسوسان به سرزمینِ موعود نشان داده شده است. نظرِ اکثریت که در طی هفت سال، از 1856 تا 1863، شکل گرفت، این بود که بیابانِ لائودکیه جایی است که ایشان می‌خواستند در آن بمیرند.

The period of 1844 to 1863 is typified by the period that begins with baptism at the Red Sea which ended with another baptism at the Jordan River, in the identical location which Jesus would become the Christ, when He was later baptized by John. The baptism at the Red Sea identified a covenant relationship with ancient Israel. That relationship began with a marriage that simultaneously instigated a ten-step testing process. They were then brought to Sinai and promised to keep His law, but didn’t, and then failed the tenth and final test at the first rebellion of Kadesh. After the forty years, and the second and greater rebellion at Kadesh they entered the Promised Land by being baptized into the Jordan River.

دورهٔ 1844 تا 1863 با دوره‌ای تمثیل می‌شود که با تعمید در دریای سرخ آغاز گردید و با تعمیدی دیگر در رود اردن پایان یافت، در همان مکانِ عیناً یکسانی که عیسی بعدها هنگامی که به دست یوحنا تعمید یافت، مسیح گردید. تعمید در دریای سرخ، رابطه‌ای عهدی با اسرائیلِ باستان را مشخص ساخت. آن رابطه با ازدواجی آغاز شد که هم‌زمان فرایندی ده‌مرحله‌ای از آزمون را برانگیخت. سپس ایشان به سینا آورده شدند و وعده دادند که شریعت او را نگاه دارند، اما چنین نکردند، و آنگاه در نخستین شورشِ قادش، در دهمین و آخرین آزمون نیز ناکام شدند. پس از چهل سال، و پس از دومین و بزرگ‌ترِ شورش در قادش، آنان با تعمید یافتن در رود اردن وارد سرزمین موعود شدند.

All the waymarks of baptism are tied together with the covenant. The history of the omega and second Kadesh, align with the history of the first an alpha Kadesh. Moses’ omega rebellion was far greater than the rebellion of an entire nation in the alpha rebellion of Kadesh. The omega is always greater. Both rebellions together represent the rebellion of Isaiah’s learned and unlearned who refuse to enter into the rest of the latter rain message.

تمام نشانه‌های راهِ تعمید با عهد به یکدیگر پیوسته‌اند. تاریخِ اُمگا و قادِشِ دوم، با تاریخِ قادِشِ نخست و آلفا همسو است. عصیانِ اُمگایِ موسی بسی بزرگ‌تر از عصیانِ تمام یک قوم در عصیانِ آلفایِ قادِش بود. اُمگا همواره بزرگ‌تر است. این هر دو عصیان، با هم، نمایانگرِ عصیانِ دانایان و نادانانِ اشعیا هستند که از ورود به آرامیِ پیامِ بارانِ آخر امتناع می‌ورزند.

Three baptisms (Red Sea, Jordan River and Jordan River), the first of Moses and the last of Christ, thus Moses is the alpha and Christ the omega. The letter between the first and the twenty-second letters of the Hebrew alphabet, the thirteenth letter, when attached and following the first letter that is then attached to the last and twenty-second letter creates the Hebrew word “truth.” The middle baptism was the Jordan River and Kadesh. The first baptism at the Red Sea, was followed by the baptism at the Jordan. But the first baptism at the Jordan was put off for forty years until the second visit to Kadesh and the actual baptism of the Jordan. The third baptism, representing the time of visitation for the Jews had arrived as Christ began His work of confirming the covenant for one week in fulfillment of Daniel nine and verse twenty-seven and it was the hour of judgment for ancient Israel.

سه تعمید (دریای سرخ، رود اردن و رود اردن)، نخستین از آنِ موسی و آخرین از آنِ مسیح؛ ازاین‌رو موسی آلفا و مسیح اُمگا است. حرفِ میانِ حرفِ اوّل و حرفِ بیست‌ودومِ الفبای عبری، یعنی حرفِ سیزدهم، هنگامی که ملحق شده و در پیِ حرفِ اوّل قرار گیرد، و آن نیز سپس به حرفِ آخر و بیست‌ودوم ملحق شود، واژهٔ عبریِ «حقیقت» را پدید می‌آورد. تعمید میانی، رود اردن و قادِش بود. نخستین تعمید در دریای سرخ، با تعمید در اردن دنبال شد. امّا نخستین تعمید در اردن، تا چهل سال به تعویق افتاد، تا دیدار دوم از قادِش و تعمید واقعیِ اردن. تعمید سوم، که نمایانگر زمانِ تفقّد برای یهودیان بود، فرا رسیده بود، آنگاه که مسیح کارِ خود را برای استوار ساختنِ عهد به‌مدّت یک هفته، در تحققِ دانیال باب نهم و آیهٔ بیست‌وهفتم، آغاز کرد؛ و آن ساعتِ داوری برای اسرائیلِ باستان بود.

The first baptism at the Red Sea is the first angel’s message, and the two visits to Kadesh represent a “doubling”, for the first visit to Kadesh and the Jordan River is where the rebellion of God’s covenant people is represented and at the second Kadesh the rebellion of the leadership is manifested. Kadesh and the two visits represent a doubling of the second angel’s message where two classes are manifested, and both classes are represented with citizens and also leadership. The baptism of Christ is the third angel’s message when the wheat and tares are separated as was ancient Israel from the Christian bride Christ married in the hour of ancient Israel’s judgment.

په سره بحر کې لومړۍ بپتسما د لومړۍ پرښتې پیغام دی، او قادش ته دوه ورتګونه د «دوچنده کېدو» استازیتوب کوي؛ ځکه قادش ته په لومړي ورتګ او د اردن د سیند په پړاو کې د خدای د عهد د خلکو بغاوت انځور شوی، او په دویم قادش کې د مشرتابه بغاوت څرګندېږي. قادش او دا دوه ورتګونه د دویمې پرښتې د پیغام د دوچنده کېدو استازیتوب کوي، چې پکې دوه ډلې څرګندېږي، او دواړه ډلې هم د عامو وګړو او هم د مشرتابه له لارې تمثیل شوي دي. د مسیح بپتسما د درېیمې پرښتې پیغام دی، کله چې غنم او زیان‌واښه سره بېلېږي، لکه څنګه چې لرغونی اسرائیل له هغې مسیحي ناوې څخه جلا کړل شو چې مسیح د لرغوني اسرائیل د قضاوت په ساعت کې ورسره واده وکړ.

The period of 1844 to 1863 is the Red Sea to the first rebellion at Kadesh. 1844 is the Red Sea crossing, 1846 is the manna, symbol of the Sabbath test which the Whites passed in 1846 when they were married. In 1849 the Lord stretched forth his hand a second time to gather His people. He had gathered them during the first angel’s message when the first of Habakkuk’s tables arrived in history, and the second table was designed for the same purpose.

د ۱۸۴۴ څخه تر ۱۸۶۳ پورې موده د سره سمندر له اوښتو څخه تر قادش کې د لومړي بغاوت پورې ده. ۱۸۴۴ د سره سمندر اوښتل دي؛ ۱۸۴۶ مَنَّا ده، چې د سبت د ازموينې نښه ده، هغه ازموينه چې وايټانو په ۱۸۴۶ کې، کله چې هغوی واده وکړ، تېره کړه. په ۱۸۴۹ کې څښتن خپل لاس دوهم ځل وغځاوه تر څو خپل قوم راټول کړي. هغه هغوی د لومړي فرښتې د پيغام پر مهال راټول کړي وو، کله چې د حبقوق د لوحو لومړۍ برخه په تاريخ کې راورسېده، او دوهمه لوحه هم د همدې موخې لپاره ټاکل شوې وه.

The omega 1850 table was to gather and test, for that is what the alpha 1843 table did. The first angel had a table, and the third angel also had a table, for the first is the alpha and the third is the omega. The “two tables” are waymarks of the first and third angel’s—not the second. The prophetic period of the “tables” begins with a table with error and ends with a table with no error. The history between the two tables is the history of the second angel, where the chart is set aside until 1850.

جدولِ امگا ۱۸۵۰ برای گردآوردن و آزمودن بود، زیرا جدولِ آلفا ۱۸۴۳ نیز همین کار را می‌کرد. فرشتهٔ اول جدولی داشت، و فرشتهٔ سوم نیز جدولی داشت، زیرا اولی آلفا است و سومی امگا. «دو جدول» نشانه‌های راهِ فرشتهٔ اول و فرشتهٔ سوم‌اند—نه فرشتهٔ دوم. دورهٔ نبویِ «جداول» با جدولی همراه با خطا آغاز می‌شود و با جدولی بی‌خطا پایان می‌یابد. تاریخِ میانِ این دو جدول، تاریخِ فرشتهٔ دوم است، جایی که جدول تا سال ۱۸۵۰ کنار گذاشته می‌شود.

After the year 1843 ended on April 19, 1844, the 1843 chart was set aside for it then erroneously predicted the year 1843. From April 19, 1844 unto 1850 there is no Habakkuk’s table. In the history of the second angel, there was no chart and—Babylon fell. The alpha is a table the omega is a table and the middle is the fall of Babylon; a symbol of rebellion which is associated with the period when there was no table. The historical period of Habakkuk’s tables bears the signature of truth.

پس از آن‌که سال 1843 در 19 آوریل 1844 به پایان رسید، نمودار 1843 کنار نهاده شد، زیرا آنگاه به‌اشتباه سال 1843 را پیشگویی کرده بود. از 19 آوریل 1844 تا 1850 هیچ جدولِ حبقوقی وجود ندارد. در تاریخِ فرشتهٔ دوم، هیچ نموداری نبود و—بابل سقوط کرد. الفا یک جدول است، امگا یک جدول است، و میانه سقوطِ بابل است؛ نمادی از عصیان که با دوره‌ای مرتبط است که در آن هیچ جدولی وجود نداشت. دورهٔ تاریخیِ جداولِ حبقوق مُهرِ حقیقت را بر خود دارد.

1850 was typified by Sinai and the giving of the Law. That event was commemorated with Pentecost, when two wave loaves were lifted up. The process of lifting up the wave loaves is represented by the printing and promotion of the table in May of 1842, and the history of 1849 when the second chart was prepared and 1850 when it was available. The period is represented in the line of Christ as the fifty days from His resurrection unto Pentecost, a period divided into forty days followed by ten.

سال ۱۸۵۰ به‌وسیلهٔ سینا و اعطای شریعت مُثَل‌وار نشان داده شده بود. آن رویداد با پنطیکاست یادبود می‌یافت، هنگامی که دو نانِ جنباندنی برافراشته می‌شد. فرایند برافراشتنِ نان‌های جنباندنی با چاپ و ترویجِ جدول در ماه مهِ ۱۸۴۲، و نیز با تاریخِ ۱۸۴۹، هنگامی که نمودارِ دوم آماده شد، و ۱۸۵۰، هنگامی که در دسترس قرار گرفت، بازنمایی می‌شود. این دوره در خطِ مسیح به‌صورت پنجاه روز از رستاخیز او تا پنطیکاست بازنمایی می‌شود، دوره‌ای که به چهل روز و سپس ده روز تقسیم می‌گردد.

In 1849 Christ was stretching forth his hand a second time, and in 1850 Habakkuk’s second table was available and the testing process leading to Kadesh moved forward. In 1856 the last of ancient Israel’s ten tests arrived when new light on Miller’s foundational prophetic revelation was published in the movement’s periodical. For twenty-five hundred and twenty prophetic days, from 1856 unto 1863, the spies went in to search the land. In 1863 they chose a new leader to take them back to Egypt.

در سال ۱۸۴۹، مسیح برای بار دوم دست خود را دراز می‌کرد، و در سال ۱۸۵۰، لوح دوم حبقوق در دسترس بود و روند آزمون که به‌سوی قادش پیش می‌رفت، ادامه یافت. در سال ۱۸۵۶، آخرینِ ده آزمونِ اسرائیلِ باستان فرا رسید، هنگامی که نور جدیدی دربارهٔ مکاشفهٔ نبویِ بنیان‌گذارانهٔ میلر در نشریهٔ این جنبش منتشر شد. به‌مدت دو هزار و پانصد و بیست روز نبوی، از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، جاسوسان برای تجسّسِ زمین داخل شدند. در سال ۱۸۶۳، آنان رهبری تازه برگزیدند تا ایشان را به مصر بازگرداند.

We will continue these truths in the next article.

ما این حقایق را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “In a vision given me at Bordoville, Vermont, December 10, 1871, I was shown that the position of my husband has been a very difficult one. A pressure of care and labor has been upon him. His brethren in the ministry have not had these burdens to bear, and they have not appreciated his labors. The constant pressure upon him has taxed him mentally and physically. I was shown that his relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel. There were murmurers against Moses, when in adverse circumstances, and there have been murmurers against him.” Testimonies, volume 3, 85.

> «در رؤیایی که در ۱۰ دسامبر ۱۸۷۱ در بوردوویل، ورمانت، به من عطا شد، به من نشان داده شد که موقعیت شوهرم بسیار دشوار بوده است. فشارِ مراقبت و کار بر او بوده است. برادران او در خدمتِ بشارت این بارها را بر دوش نداشته‌اند، و زحمات او را ارج ننهاده‌اند. فشارِ پیوسته‌ای که بر او بوده، از لحاظ ذهنی و جسمی او را فرسوده است. به من نشان داده شد که رابطهٔ او با قومِ خدا، از برخی جهات، مشابه رابطهٔ موسی با اسرائیل بود. هنگامی که اوضاع نامساعد بود، بر ضدّ موسی غرغرکنندگانی بودند، و بر ضدّ او نیز غرغرکنندگانی بوده‌اند.» Testimonies, volume 3, 85.

Back to Articles