Article

# Parallel Warnings - Number One

هشدارهای موازی - شماره یک

The Revelation of Jesus Christ: Understanding the Final Warning for Mankind

दِ یسوع مسیح مکاشفه: دِ بشر دپاره دِ وروستي خبرداری پوهېدنه

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “Revelation of Jesus Christ” is opened up to God’s people when “the time is at hand.” The final warning message for mankind is given just before the close of human probation and that final message is represented in several prophetic lines in the Bible. In Revelation fourteen that final warning message is represented by three angels.

«مکاشفۀ عیسی مسیح» برای قوم خدا هنگامی گشوده می‌شود که «وقت نزدیک است». آخرین پیام هشدار برای بشریت درست پیش از پایان مهلت آزمایش انسان داده می‌شود، و آن پیام نهایی در چندین خط نبوتی در کتاب‌مقدس به تصویر کشیده شده است. در مکاشفۀ چهارده، آن پیام نهایی هشدار به‌وسیلهٔ سه فرشته به تصویر کشیده شده است.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.

> و فرشته‌ای دیگر را دیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و انجیل جاودانی را داشت تا آن را به ساکنان زمین، و به هر امت و قبیله و زبان و قوم بشارت دهد، و به آواز بلند می‌گفت: از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است؛ و او را که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید، پرستش کنید.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.

> اور اُس کے پیچھے ایک اور فرشتہ آیا، جو کہتا تھا: بابل، وہ بڑا شہر، گر گیا، گر گیا، کیونکہ اُس نے اپنی زناکاری کے غضب آلود مَے سے سب قوموں کو پلایا۔

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> اور تیسرے فرشتے نے اُن کے پیچھے آ کر بلند آواز سے کہا، اگر کوئی شخص اُس حیوان اور اُس کے بُت کی پرستش کرے، اور اُس کی چھاپ اپنے ماتھے یا اپنے ہاتھ پر لے، تو وہ بھی خدا کے غضب کی اُس مے میں سے پیئے گا جو اُس کے قہر کے پیالے میں بے آمیزش انڈیلی گئی ہے؛ اور وہ مقدس فرشتوں کے سامنے اور برّہ کے سامنے آگ اور گندھک میں عذاب دیا جائے گا۔ اور اُن کے عذاب کا دھواں ابدالآباد اُٹھتا رہے گا؛ اور جو اُس حیوان اور اُس کے بُت کی پرستش کرتے ہیں، اور جو کوئی اُس کے نام کی چھاپ لیتا ہے، اُنہیں رات دن آرام نہ ملے گا۔ یہیں مقدسوں کے صبر کا مقام ہے: یہ وہ ہیں جو خدا کے حکموں پر عمل کرتے ہیں اور یسوع پر ایمان رکھتے ہیں۔ مکاشفہ 14:6–12۔

In chapter eighteen of Revelation the very same message announces the fall of Babylon.

در فصل هجدهمِ مکاشفه، همین پیام سقوطِ بابل را اعلام می‌کند.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> اور ان باتوں کے بعد میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اترتے دیکھا، جسے بڑا اختیار حاصل تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اُس نے بڑی قوت کے ساتھ بلند آواز سے پکار کر کہا: بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور وہ بدروحوں کا مسکن، اور ہر ناپاک روح کی پناہ گاہ، اور ہر ناپاک اور مکروہ پرندے کا پنجرہ بن گیا ہے۔ کیونکہ تمام قوموں نے اُس کی زنا کے غضب آلود مے میں سے پیا ہے، اور زمین کے بادشاہوں نے اُس کے ساتھ زنا کیا ہے، اور زمین کے سوداگر اُس کی عیش و عشرت کی فراوانی سے مالدار ہو گئے ہیں۔ اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی جو کہہ رہی تھی: اے میرے لوگو، اُس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اُس کے گناہوں میں شریک نہ ہو، اور اُس کی آفتوں میں سے کچھ تم پر نہ آئے۔ کیونکہ اُس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اُس کی بدکرداریوں کو یاد کیا ہے۔ مکاشفہ 18:1–5۔

The prophetic line of history, or we might say, the sequence of events represented by the angel that lightens the earth with his glory in chapter eighteen represents the events that lead to the close of judgment, the close of probation and the seven last plagues. The prophetic history represented in chapter eighteen runs “parallel” to the line of prophetic history represented by the three angels of chapter fourteen.

خطِ نبوتیِ تاریخ، یا می‌توان گفت توالیِ رویدادهایی که به‌وسیلهٔ آن فرشته‌ای که در باب هجده زمین را با جلال خود روشن می‌سازد به تصویر کشیده شده است، بیانگرِ وقایعی است که به پایانِ داوری، پایانِ مهلتِ آزمایش، و هفت بلای آخر منتهی می‌شود. تاریخِ نبوتی‌ای که در باب هجده به تصویر درآمده است، به‌صورت «موازی» با خطِ تاریخِ نبوتی‌ای جریان دارد که به‌وسیلهٔ سه فرشتهٔ باب چهارده نمایش داده شده است.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> «خدا پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ را در جایگاه خود در سلسلهٔ نبوت قرار داده است، و کار آن‌ها نباید تا پایان تاریخ این زمین متوقف گردد. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم هنوز برای این زمان حقیقت هستند، و باید به موازات پیامی که در پی می‌آید پیش روند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با آواز بلند اعلام می‌کند. یوحنا گفت: “بعد از این امور، فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان نازل می‌شد و قدرت عظیمی داشت، و زمین از جلال او روشن گردید.” در این روشنایی، نور هر سه پیام با یکدیگر متحد است.» The 1888 Materials, 803, 804.

The three angels of chapter fourteen flying in the midst of heaven, symbolizes a worldwide message that concludes with the mark of the beast and the close of probation. In chapter eighteen the entire earth is lightened by the glory of the angel whose message also concludes with the close of probation.

سه فرشتهٔ باب چهاردهم که در میان آسمان پرواز می‌کنند، نماد پیامی جهانی است که با نشان وحش و پایان زمانِ فرصتِ فیض به اوج خود می‌رسد. در باب هجدهم، تمام زمین از جلال آن فرشته روشن می‌گردد؛ فرشته‌ای که پیام او نیز با پایان زمانِ فرصتِ فیض خاتمه می‌یابد.

The message that is symbolically represented by three angels in chapter fourteen and that is also represented by the angel that descends in chapter eighteen are two illustrations of the same warning message. There is nothing redundant in the Bible, nothing wasted. The fact that the very same message is identified more than once by John is an emphasis on the importance of the message and it illustrates the divine method of teaching that is a biblical rule called “repeat and enlarge.” Bringing two lines of prophetic history together reveals truths that would not be recognized in either line when considered apart from the other line. Today if you brought two witnesses of the same event into court to testify, they might very well give opposite reports based upon their political or social ideology. This is not the case with Bible witnesses, they always agree, and if it appears to you that they don’t agree, then you are looking at something incorrectly.

پیامی که در باب چهاردهم به‌طور نمادین به‌وسیلهٔ سه فرشته ارائه شده است، و نیز به‌وسیلهٔ فرشته‌ای که در باب هجدهم فرود می‌آید به تصویر کشیده شده، دو نمود از یک پیامِ هشدارِ واحد هستند. در کتاب‌مقدس هیچ چیز زائدی وجود ندارد، هیچ چیز بیهوده نیست. این واقعیت که همان پیام دقیقاً بیش از یک بار به‌وسیلهٔ یوحنا مشخص شده است، تأکیدی بر اهمیت آن پیام است و روش الهیِ تعلیم را به نمایش می‌گذارد؛ روشی که یک قاعدهٔ کتاب‌مقدسی است و «تکرار و بسط» نامیده می‌شود. کنار هم نهادنِ دو خط از تاریخِ نبوی، حقایقی را آشکار می‌سازد که در هیچ‌یک از آن دو خط، هنگامی که جدا از خط دیگر در نظر گرفته شوند، شناخته نمی‌شوند. امروزه اگر دو شاهدِ یک رویداد واحد را برای ادای شهادت به دادگاه بیاورید، چه‌بسا بر پایهٔ ایدئولوژی سیاسی یا اجتماعیِ خود، گزارش‌هایی متضاد ارائه دهند. اما در مورد شاهدانِ کتاب‌مقدس چنین نیست؛ آنان همواره با یکدیگر توافق دارند، و اگر به نظر شما می‌رسد که توافق ندارند، در این صورت شما چیزی را به‌نادرستی می‌نگرید.

The two illustrations we are considering are the very same warning message that the book of Malachi represents as the return of Elijah the prophet. All three of the messages arrive in advance of the close of probation—for the warning message contained in all three lines of prophecy are not simply given in advance of the close of probation, but the close of probation is the very point of reference, the subject if you will, of each of those warning messages. In fact, if any warning message is proclaimed or illustrated by any prophet, it’s the same warning as Revelation fourteen, eighteen and Malachi’s Elijah prophecy.

دو تصویری که در حال بررسی آن‌ها هستیم، همان پیام واحدِ هشدار است که کتاب ملاکی آن را به‌صورتِ بازگشتِ ایلیا نبی به تصویر می‌کشد. هر سهِ این پیام‌ها پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش فرا می‌رسند—زیرا پیامِ هشدارِ مندرج در هر سه خطِ نبوت، صرفاً پیشاپیشِ بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش داده نشده است، بلکه بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش خود همان نقطهٔ ارجاع، و اگر بخواهید موضوعِ هر یک از آن پیام‌های هشدار است. در واقع، اگر هر پیامِ هشداری به‌وسیلهٔ هر نبی‌ای اعلام یا به تصویر کشیده شود، همان هشدارِ مکاشفهٔ چهارده، هجده، و نبوتِ ایلیایِ ملاکی است.

These three lines of prophecy can easily be shown to run parallel to each other. That being said there are two primary sources of information in biblical prophecy. One is the identification of the sequence of events that unfold at the end of the world. The other source of information is the illustration of the prophets’ activities connected with the message outlining the future events.

این سه خط نبوت را به‌آسانی می‌توان نشان داد که به موازات یکدیگر جریان دارند. با این حال، در نبوت کتاب‌مقدسی دو منبع اصلی اطلاعات وجود دارد. یکی، شناساییِ توالیِ رویدادهایی است که در پایان جهان رخ می‌گشایند. منبع دیگرِ اطلاعات، ترسیمِ فعالیت‌های انبیا است که با پیامی مرتبط است که رویدادهای آینده را ترسیم می‌کند.

There are two rules worth considering in connection with these ideas. The first is that all the prophets speak about the end of the world, which is where probation closes.

در ارتباط با این مفاهیم، دو قاعده شایان تأمل است. نخست آن‌که همهٔ انبیا دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند؛ همان‌جا که مهلتِ آزمایش به پایان می‌رسد.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستان، کمتر برای زمانِ خویش سخن گفتند تا برای زمانِ ما؛ از این‌رو نبوتِ ایشان برای ما نافذ و جاری است. «و این همه بر ایشان واقع شد تا نمونه‌ها باشد؛ و برای تنبیهِ ما مکتوب گردید، که انتهای عالم‌ها بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «نه برای خود، بلکه برای ما به آن اموری خدمت می‌کردند که اکنون به شما خبر داده شده است به‌وسیلهٔ آنان که انجیل را برای شما موعظه کردند، به روح‌القدس که از آسمان فرستاده شد؛ اموری که فرشتگان آرزومندِ نگریستن در آن‌ها هستند.» 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «کتاب مقدّس گنجینه‌های خود را برای این نسل آخر اندوخته و با هم پیوسته است. همهٔ رویدادهای عظیم و معاملات خطیرِ تاریخ عهد عتیق، در این ایّام آخر، در کلیسا تکرار شده‌اند و در حال تکرار شدن هستند.» Selected Messages, book 3, 338, 339.

All the prophetic messages of the Bible are “in force for us” “upon whom the ends of the world are come.” That rule, in conjunction with another rule that identifies “matters” which the Holy Spirit has “shaped,” “both in the giving of the prophecy and” also “in the events portrayed” add strength to the claim that prophetic events at the beginning of a prophecy typify and run parallel to the prophetic events at the end of any given prophecy.

همهٔ پیام‌های نبویِ کتاب‌مقدس «برای ما نافذ است»، «ما که پایان‌های جهان بر ما رسیده است». این قاعده، همراه با قاعده‌ای دیگر که «امور»ی را که روح‌القدس «صورت داده است»، «هم در اعطای نبوت و» نیز «در وقایعِ به تصویر کشیده‌شده» شناسایی می‌کند، بر این ادعا قوت می‌بخشد که رویدادهای نبوی در آغاز یک نبوت، نمونه و هم‌موازِ رویدادهای نبوی در پایانِ هر نبوتِ معیّن هستند.

> “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نیاز به مطالعه‌ای بسیار نزدیک‌ترِ کلام خدا وجود دارد؛ و به‌ویژه دانیال و مکاشفه باید توجهی بی‌سابقه در تاریخ کار ما دریافت کنند. ممکن است در برخی زمینه‌ها، دربارهٔ قدرت روم و پاپیّت، سخن کمتری برای گفتن داشته باشیم؛ اما باید توجه را به آنچه انبیا و رسولان تحت الهام روح‌القدسِ خدا نوشته‌اند، معطوف سازیم. روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در رویدادهای به‌تصویرکشیده‌شده، چنان سامان داده است که بیاموزاند عامل انسانی باید از نظر پنهان نگاه داشته شود، در مسیح مستور گردد، و این‌که یهوهْ خدای آسمان و شریعت او باید متعال و سرافراز گردند. کتاب دانیال را بخوانید. تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آنجا به تصویر درآمده‌اند، نکته‌به‌نکته بازخوانید.» Testimonies to Ministers, 112.

The “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed.” In “giving of the prophecy and in the events portrayed” “matters” have been “so shaped” by “the Holy Spirit” that both “the giving of the prophecy” and “the events portrayed,” are to be recognized as inspired and applied to the prophetic illustration of the end of the world.

«روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در وقایعِ به‌تصویرکشیده‌شده، چنین شکل داده است.» در «اعطای نبوت و در وقایعِ به‌تصویرکشیده‌شده»، «امور» به‌وسیلهٔ «روح‌القدس» «چنین شکل داده شده‌اند» که هم «اعطای نبوت» و هم «وقایعِ به‌تصویرکشیده‌شده» باید الهام‌شده شناخته شوند و بر تمثیلِ نبویِ پایانِ جهان تطبیق داده شوند.

John was given the prophecy from Gabriel and told to write it in a book and send it to the churches. He was then being persecuted by Rome; he was exiled in a fashion that would parallel what in the world today would call a black-site. In that history John was as isolated from mankind as is any prisoner at Guantanamo Bay.

یوحنا این نبوت را از جبرائیل دریافت کرد و به او گفته شد که آن را در کتابی بنویسد و به کلیساها بفرستد. سپس او از سوی روم مورد آزار و جفا قرار گرفت؛ او به گونه‌ای به تبعید فرستاده شد که با آنچه امروز در جهان «بازداشتگاه سیاه» خوانده می‌شود، قابل مقایسه بود. در آن مقطع از تاریخ، یوحنا به همان اندازه از جامعهٔ بشری منزوی بود که هر زندانی در خلیج گوانتانامو.

John identifies that the vision took place when he was worshipping on the seventh-day Sabbath, which is the Lord’s Day.

یوحنا تصریح می‌کند که این رؤیا هنگامی به او مکشوف شد که در روز سبتِ روز هفتم، که روز خداوند است، در حال پرستش بود.

> For the Son of man is Lord even of the sabbath day. Matthew 12:8.

> زیرا پسر انسان حتی مالکِ روزِ سَبَّت نیز هست. متی ۱۲:۸.

While worshipping in the Spirit, he heard a great voice behind him.

در حالی که در روح عبادت می‌کرد، صدایی عظیم از پشت سر خود شنید.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9–11.

> من یوحنا، که برادر شما و شریک در مصیبت و در پادشاهی و صبرِ عیسی مسیح نیز هستم، در جزیره‌ای بودم که پطمس نامیده می‌شود، به‌خاطر کلام خدا و به‌خاطر شهادتِ عیسی مسیح. در روز خداوند در روح بودم، و از پشت سر خود آوازی بلند، همچون صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: من الف و یا، اول و آخر هستم؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اِفِسُس، و به اِسمیرنا، و به پِرغامُس، و به طیاتیرا، و به ساردِس، و به فیلادلفیه، و به لائودکیه. مکاشفه ۱:‏۹–۱۱

John, his surroundings and the circumstances identified describe him as one that is being persecuted for being a seventh-day Sabbath worshipper, but one who is also being persecuted because they believe in both the Bible and the writings of Ellen White, which is the “testimony of Jesus.” He hears a great voice behind him, which he turns to see, and in so doing he represents a Seventh-day Adventist at the end of the world who hear a voice behind them saying, “this is the way, walk ye in it.”

यूहन्ना, उसका परिवेश और वर्णित परिस्थितियाँ उसे ऐसे व्यक्ति के रूप में प्रकट करती हैं जो सातवें-दिन के सब्त का उपासक होने के कारण सताया जा रहा है, परन्तु वह इस कारण भी सताया जा रहा है कि वे बाइबल और एलेन व्हाइट की रचनाओं—जो “यीशु की गवाही” हैं—दोनों पर विश्वास करते हैं। वह अपने पीछे एक बड़ा शब्द सुनता है, जिसे देखने के लिये वह मुड़ता है, और ऐसा करते हुए वह संसार के अन्त में एक सातवें-दिन के एडवेंटिस्ट का प्रतिनिधित्व करता है, जो अपने पीछे से यह कहते हुए एक वाणी सुनते हैं, “यही मार्ग है, इसी में चलो।”

All the lines of prophecy parallel each other at the end of the world.

تمام خطوطِ نبوت در پایانِ جهان با یکدیگر موازی‌اند.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> «در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند.» اعمال رسولان، ۵۸۵.

Any prophet that hears a voice behind them, aligns with John in the illustration of God’s people at the end of the world. John heard a voice behind him that gave him instructions. Isaiah also heard a voice of instruction.

هر نبی‌ای که آوازی را از پشت سر خود می‌شنود، با یوحنا در تصویر قوم خدا در پایان جهان هم‌سو است. یوحنا آوازی را از پشت سر خود شنید که به او دستورالعمل می‌داد. اشعیا نیز آوای هدایت و تعلیم را شنید.

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.

> لہٰذا خداوند انتظار کرے گا تاکہ وہ تم پر فضل کرے، اور اسی لیے وہ سرافراز ہوگا تاکہ تم پر رحم کرے؛ کیونکہ خداوند انصاف کا خدا ہے۔ مبارک ہیں وہ سب جو اُس کا انتظار کرتے ہیں۔

> For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. And though the Lord give you the bread of adversity, and the water of affliction, yet shall not thy teachers be removed into a corner any more, but thine eyes shall see thy teachers: And thine ears shall hear a word behind thee, saying, This is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left. Isaiah 30:18–21.

> زیرا قوم در صهیون، در اورشلیم، ساکن خواهند شد؛ دیگر هرگز نخواهی گریست. او به آواز فریاد تو بسیار کریم خواهد بود؛ چون آن را بشنود، تو را اجابت خواهد فرمود. و اگرچه خداوند به شما نانِ تنگی و آبِ مصیبت دهد، با این همه، معلمانت دیگر پنهان نخواهند شد، بلکه چشمانت معلمانت را خواهند دید. و گوش‌هایت سخنی را از پشت سر خود خواهد شنید که می‌گوید: «این است راه، در آن گام بردارید»، هنگامی که به راست می‌گردید و هنگامی که به چپ. اشعیا 30:18–21.

God’s remnant people hear a voice behind them identifying which way they should walk. They then need to decide if they will listen or not listen. The people represented by John and Isaiah are people at the end of the world who wait for the Lord while He tarries, and Isaiah informs us he tarries because He is a God of judgment. From the beginning of Millerite history in 1798 until the close of probation for Adventism at the Sunday law, God is accomplishing the judgment in the heavenly sanctuary. The promise is that those who wait for the Lord during the judgment period will be blessed.

قومِ بقیۂ خدا اپنے پیچھے سے ایک آواز سنتی ہے جو یہ واضح کرتی ہے کہ انہیں کس راہ پر چلنا چاہیے۔ پھر انہیں فیصلہ کرنا ہوتا ہے کہ آیا وہ سنیں گے یا نہیں سنیں گے۔ یوحنا اور یسعیاہ کے ذریعہ جن لوگوں کی نمائندگی کی گئی ہے، وہ دنیا کے آخر کے لوگ ہیں جو خداوند کا انتظار کرتے ہیں جب وہ تاخیر کرتا ہے، اور یسعیاہ ہمیں آگاہ کرتا ہے کہ وہ اس لیے تاخیر کرتا ہے کیونکہ وہ انصاف کا خدا ہے۔ میلری تاریخ کے آغاز 1798 سے لے کر اتوار کے قانون کے وقت ایڈونٹ ازم کے لیے مہلتِ آزمائش کے اختتام تک، خدا آسمانی مقدِس میں عدالت کے کام کو انجام دے رہا ہے۔ وعدہ یہ ہے کہ جو لوگ عدالت کے زمانہ میں خداوند کا انتظار کرتے ہیں وہ مبارک ٹھہریں گے۔

God’s people who are blessed for waiting, are represented by the virgins who wait for the Bridegroom in the parable of the ten virgins. All ten fell asleep, and then at midnight a crisis arrives that separates the sleeping virgins into two classes. One class had heard a voice behind them and turned to see the voice which instructed them as to which way to proceed, and the other class refused to turn around and hear the voice—in spite of the fact that the message that runs throughout the book of Revelation is, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

قومِ خدا که به سبب انتظار کشیدن مبارک شمرده می‌شوند، در مَثَلِ ده باکره به‌وسیلهٔ آن باکرگانی نمایانده شده‌اند که در انتظار دامادند. هر ده تن به خواب رفتند، و سپس در نیمه‌شب بحرانی پدید می‌آید که باکرگانِ خفته را به دو دسته جدا می‌سازد. یک دسته صدایی را از پشت سر خود شنیده بودند و بازگشته بودند تا آن صدا را که ایشان را دربارهٔ راهی که باید در پیش گیرند هدایت می‌کرد، ببینند؛ و دستهٔ دیگر از بازگشتن و شنیدن آن صدا سر باز زدند—با وجود این واقعیت که پیامی که در سراسر کتاب مکاشفه جاری است این است: «هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید.»

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

John represents the Adventist people who turn to the past in order to understand the future. When they “hear a word behind” them as John did, the word also includes the instruction given in Isaiah’s testimony of this identical event. Isaiah’s instruction was, “this is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left.” The wise virgins in Daniel twelve understand the increase of knowledge at the end of the world, because they had “run to and fro” in the word to understand the life-giving knowledge that was unsealed.

یوحنا نمایانگر قوم اَدوِنتیست است که برای فهم آینده، به گذشته بازمی‌گردند. هنگامی که آنان، همان‌گونه که یوحنا چنین کرد، «سخنی از پشت سرِ» خود می‌شنوند، آن سخن همچنین شامل تعلیمی است که در شهادت اشعیا دربارهٔ همین واقعه آمده است. تعلیم اشعیا این بود: «این است راه؛ در آن سلوک نمایید، هنگامی که به جانب راست می‌گردید و هنگامی که به جانب چپ می‌گردید.» باکره‌های حکیم در دانیال دوازده، افزایشِ معرفت را در پایان جهان درمی‌یابند، زیرا در کلام «به این سو و آن سو» رفته بودند تا معرفتِ حیات‌بخشی را که مُهر آن گشوده شده بود، بفهمند.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مهر کن؛ بسیاری به هر سو رفت‌وآمد خواهند کرد و معرفت افزون خواهد شد. دانیال ۱۲:۴.

The prophets we are considering represent Seventh-day Adventists in the history where judgment comes to a conclusion and probation closes. Those represented as the wise virgins hear a voice behind them saying this is the way to walk and He promises to guide them on the path when they turn to the left or the right. “Running to and fro” as the wise virgins do when the book is unsealed is a symbol for Bible study. Nature informs us that in order to run, you first must learn to walk and Isaiah’s testimony says that if you listen to the voice behind you, he will guide you in the study of His Word whether you turn to the Old Testament (left) or the New Testament (right). Open the Bible and He will guide you by His voice. But for Seventh-day Adventists at the end of the world it also means He will guide you when you open the Bible (left) and when you open the Spirit of Prophecy (right).

پیامبرانی که اکنون مورد بررسی ما هستند، نمایندهٔ اَدونتیست‌های روز هفتم در آن مقطع از تاریخ‌اند که در آن داوری به پایان می‌رسد و زمانِ آزمایش خاتمه می‌یابد. کسانی که به‌صورت باکره‌های دانا به تصویر کشیده شده‌اند، صدایی را از پشت سر خود می‌شنوند که می‌گوید: این است راه، در آن سلوک کنید؛ و او وعده می‌دهد که هنگامی که به چپ یا به راست می‌گردند، ایشان را در این مسیر هدایت کند. «از این سو به آن سو رفتن»، آن‌گونه که باکره‌های دانا هنگام گشوده شدن کتاب انجام می‌دهند، نمادی از مطالعهٔ کتاب‌مقدس است. طبیعت به ما می‌آموزد که برای دویدن، نخست باید راه رفتن را بیاموزید، و شهادتِ اشعیا می‌گوید که اگر به صدای پشت سر خود گوش فرا دهید، او شما را در مطالعهٔ کلام خویش هدایت خواهد کرد، خواه به عهد عتیق (چپ) روی آورید، خواه به عهد جدید (راست). کتاب‌مقدس را بگشایید، و او به‌واسطهٔ صدای خود شما را هدایت خواهد کرد. اما برای اَدونتیست‌های روز هفتم در پایان جهان، این همچنین بدین معناست که او شما را هدایت خواهد کرد، هم هنگامی که کتاب‌مقدس را می‌گشایید (چپ)، و هم هنگامی که روحِ نبوت را می‌گشایید (راست).

The way to walk is even more specific when Jeremiah’s testimony is added.

وقتی شهادتِ اِرْمیا نیز افزوده شود، راهِ سلوک از این هم مشخص‌تر می‌گردد.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.

> خداوند چنین می‌فرماید: «بر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از طریق‌های قدیم بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید؛ و برای جان‌های خویش آرامی خواهید یافت.» اما ایشان گفتند: «در آن سلوک نخواهیم کرد.» همچنین دیدبانانی بر شما گماشتم که گفتند: «به آواز کرنا گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش فرا نخواهیم داد.»

> Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> پس ای امت‌ها، بشنوید؛ و ای جماعت، بدانید آنچه را که در میان ایشان است. ای زمین، بشنو: اینک من بلا را بر این قوم خواهم آورد، یعنی حاصل اندیشه‌های ایشان را، زیرا که به سخنان من گوش فرانداشته‌اند، و نه به شریعت من، بلکه آن را رد کرده‌اند. ارمیا ۶:‏۱۶–۱۹

There are two classes of worshippers in the passage. One group considers all the “ways” and chooses the “old paths” to walk in. They were capable of selecting the “good way” from all the other possible “ways,” because they are those who listened to the voice behind them, and that voice informed them, “this is the way, walk ye in it.” John represents those that hear the voice from behind, a voice from the “old paths.”

در این بخش دو دسته از عبادت‌کنندگان وجود دارند. یک گروه همهٔ «راه‌ها» را در نظر می‌گیرند و برمی‌گزینند که در «طریق‌های کهن» سلوک کنند. آنان قادر بودند «راه نیکو» را از میان همهٔ «راه‌های» ممکن برگزینند، زیرا از جملهٔ کسانی هستند که به آن آواز از پشت سر خود گوش فرا دادند، و آن آواز ایشان را آگاه ساخت: «این است راه، در آن سلوک نمایید.» یوحنا نمایندهٔ کسانی است که آن آواز را از پشت سر می‌شنوند، آوازی از «طریق‌های کهن».

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «خداوند چنین می‌فرماید: بر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از طریق‌های قدیم بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید.» ارمیا ۶:۱۶.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «مبادا کسی در پی آن باشد که بنیان‌های ایمان ما را برکند—بنیان‌هایی که در آغاز کار ما، به‌واسطهٔ مطالعهٔ دعا‌آمیزِ کلام و به‌وسیلهٔ مکاشفه، نهاده شد. بر این بنیان‌ها ما در طی پنجاه سال گذشته بنا کرده‌ایم. ممکن است مردمان گمان کنند که راهی تازه یافته‌اند و می‌توانند بنیانی استوارتر از آنچه نهاده شده است، بگذارند. اما این فریبی عظیم است. زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی دیگر جز آنچه نهاده شده است، بگذارد.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> در گذشته بسیاری به برپا ساختن ایمانی نو و استقرار اصولی تازه دست یازیدند. اما بنای آنان تا چه مدت پابرجا ماند؟ به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره استوار نشده بود.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «آیا نخستین شاگردان نیز ناچار نبودند با گفته‌های انسان‌ها روبه‌رو شوند؟ آیا آنان مجبور نبودند به نظریه‌های باطل گوش فرا دهند و سپس، پس از آنکه همه کار را به انجام رساندند، استوار بایستند و بگویند: «زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است، بگذارد»؟ اول قرنتیان 3:11.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «پس ما باید آغازِ اطمینانِ خود را تا به انتها استوار نگاه داریم. سخنانِ قدرت از سوی خدا و از سوی مسیح برای این قوم فرستاده شده است تا ایشان را، نکته به نکته، از جهان بیرون آورده، به روشناییِ واضحِ حقیقتِ حاضر داخل سازد. خادمانِ خدا با لب‌هایی که به آتشِ مقدس لمس شده بود، این پیام را اعلام کرده‌اند. کلامِ الهی مُهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است.» شهادت‌ها، جلد ۸، صص. ۲۹۶، ۲۹۷.

But there is another group in Jeremiah’s line and that “congregation” as he identifies them, have built a house representing a new faith, and that house falls because it was not built upon the rock. That house is the Seventh-day Adventist church, or as John identifies the very same church—the synagogue of Satan.

اما در سلسلهٔ ارمیا، گروه دیگری نیز وجود دارد و آن «جماعتی» که او آنان را چنین معرفی می‌کند، خانه‌ای بنا کرده‌اند که نمایانگر ایمانی جدید است، و آن خانه فرو می‌ریزد، زیرا بر صخره بنا نشده بود. آن خانه، کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم است، یا چنان‌که یوحنا همان کلیسا را معرفی می‌کند—کنیسهٔ شیطان.

To refuse to hear is to reject, his “words” and his “law.” Due to their rebellion against returning and walking in the old paths and also their refusal to hear the trumpet message of the watchman, God is going to bring evil upon the people Jeremiah identifies as a “evil congregation.” How God deals with the Seventh-day Adventist church of Laodicea is a subject of Bible prophecy. The prophet Hosea contributes to the characteristics of the “evil congregation” when he speaks about why they are rejected.

نپذیرفتنِ شنیدن، به‌منزلهٔ رد کردنِ «سخنان» او و «شریعت» اوست. به سببِ سرکشیِ ایشان در بازنگشتن و سالک نشدن در طریق‌های کهن، و نیز به سببِ امتناعشان از شنیدنِ پیامِ کرنا از دیده‌بان، خداوند شرّ را بر قومی خواهد آورد که ارمیا آن را «جماعتی شریر» می‌نامد. چگونگیِ رفتارِ خدا با کلیسای لائودیکیه در میان ادونتیست‌های روز هفتم، موضوعی از نبوتِ کتاب‌مقدّس است. نبی، هوشع، نیز هنگامی که دربارهٔ سببِ مردود شدنِ ایشان سخن می‌گوید، بر ویژگی‌های «جماعتِ شریر» می‌افزاید.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> قومِ من به سبب نبودِ معرفت هلاک می‌شوند؛ زیرا تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا دیگر برای من کاهن نباشی؛ و چون شریعتِ خدایِ خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانت را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

They are rejected for lacking knowledge, which represents a message that is unsealed at the time of the end. God is ending here His covenant relationship with His people in the passage, for He directly calls them, “My people!” Because they rejected Christ, and have forgotten His law they will be no priest for God. When God’s people enter into covenant with God, He makes them priests and kings. When God entered into covenant with ancient Israel he stated through Moses:

آنان به سبب نداشتن معرفت مردود می‌شوند؛ معرفتی که نمایانگر پیامی است که در زمانِ آخر گشوده می‌شود. خدا در اینجا در این بخش، رابطهٔ عهدیِ خود را با قوم خویش پایان می‌دهد، زیرا آنان را به‌طور مستقیم «قومِ من!» می‌خواند. چون مسیح را رد کردند و شریعت او را از یاد برده‌اند، برای خدا کاهن نخواهند بود. هنگامی که قوم خدا به عهد با خدا داخل می‌شوند، او ایشان را کاهنان و پادشاهان می‌گرداند. وقتی خدا با اسرائیلِ باستان وارد عهد شد، به‌واسطهٔ موسی چنین فرمود:

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> Ahora, pues, si de veras obedecéis mi voz y guardáis mi pacto, vosotros seréis mi especial tesoro sobre todos los pueblos; porque mía es toda la tierra. Y vosotros me seréis un reino de sacerdotes y una nación santa. Estas son las palabras que hablarás a los hijos de Israel. Éxodo 19:5, 6.

When God entered into covenant with the Christian church he stated through Peter:

خداوند هنگامی که با کلیسای مسیحی عهد بست، از طریق پطرس اعلام فرمود:

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> لیکن تم ایک برگزیدہ نسل، شاہی کہانت، مقدّس قوم، اور خدا کی خاص ملکیت ہو، تاکہ تم اُس کی فضیلتیں ظاہر کرو جس نے تمہیں تاریکی میں سے اپنی عجیب روشنی میں بلایا ہے؛ تم جو پہلے قوم نہ تھے، مگر اب خدا کی قوم ہو؛ اور جن پر پہلے رحم نہ ہوا تھا، مگر اب تم پر رحم ہوا ہے۔ 1 Peter 2:9, 10.

Peter in these verses addresses the transition from ancient Israel as God’s chosen covenant people unto the Christian church, when he states that “in times past were not a people, but now are the people of God.” When the Jews divorced themselves from God, the Lord entered into covenant with the Christian church. Both were considered as nations of priests while they were married to the Lord.

پیتر در این آیات به انتقال از اسرائیلِ باستان، به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ عهدیِ خدا، به کلیسای مسیحی می‌پردازد، آن‌گاه که می‌گوید: «در زمانِ گذشته قومی نبودید، اما اکنون قومِ خدایید.» هنگامی که یهودیان خود را از خدا جدا ساختند، خداوند با کلیسای مسیحی وارد عهد شد. هر دو، مادامی که با خداوند در پیوند زناشویی بودند، به‌عنوان امت‌هایی از کاهنان شمرده می‌شدند.

To be rejected as a priest indicates that you once were a covenant people. Seventh-day Adventists entered into covenant with the Lord at the beginning of Adventist history. The church in the wilderness came out of the Reformation but rejected the Millerite message, and thus divorced themselves from God during the history of the first and second angels’ messages. The final separation was the arrival of the second angel and the pronouncement was that they were no longer a daughter of Christ, but had become a daughter of Babylon. Immediately after, during the Midnight Cry, God called His new bride to the covenant marriage.

رد شدن به‌عنوان کاهن دلالت بر آن دارد که زمانی قومی در عهد بوده‌اید. ادونتیست‌های روز هفتم در آغاز تاریخ ادونتیسم با خداوند وارد عهد شدند. کلیسا در بیابان از دلِ نهضت اصلاحات بیرون آمد، اما پیام میلریتی را رد کرد، و بدین‌سان در جریان تاریخ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم، خود را از خدا مطلّقه ساخت. جدایی نهایی با فرارسیدن فرشتهٔ دوم واقع شد، و اعلام این بود که آنان دیگر دخترِ مسیح نیستند، بلکه دخترِ بابل شده‌اند. بلافاصله پس از آن، در خلال ندای نیمه‌شب، خدا عروس جدید خود را به ازدواجِ عهد فراخواند.

The two tables that were the symbol of the covenant for ancient Israel were the two tables of the Ten Commandments, and the two tables for spiritual modern Israel are the two tables of Habakkuk as represented by the 1843 and 1850 charts. The covenant people that inspiration has identified repeatedly as Laodicea rejected the old paths, refused to listen to the voice behind them, and they therefore repeat the ending history of ancient Israel as they are spewed out of the mouth of the Lord. Why does this happen to those He calls, “My people?”

دو لوحی که برای اسرائیل باستان نماد عهد بودند، همان دو لوحِ ده فرمان بودند؛ و دو لوح برای اسرائیل روحانیِ معاصر، دو لوحِ حبقوق‌اند، آن‌گونه که در نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ بازنمایی شده‌اند. قوم عهد که الهام بارها آنان را لائودکیه معرفی کرده است، طریق‌های قدیم را رد کردند، از شنیدن آوازی که از پشت سرشان بود سر باز زدند، و از این‌رو تاریخ پایانیِ اسرائیل باستان را تکرار می‌کنند، آنگاه که از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شوند. چرا این امر بر کسانی واقع می‌شود که او ایشان را «قوم من» می‌خواند؟

The parable of the ten virgins, which illustrates the experience of Adventism is twice fulfilled, once at the beginning and then at the ending of Adventism. Sister White teaches that the parable has been and will be fulfilled to the very letter, and also that the parable is always to be understood as present truth, just as is the third angel.

مَثَلُ العذارى العشر، الذي يُصوِّر اختبار الأدفنتية، قد تمّ ويتمّ تحقيقه مرّتَين: مرةً في بداية الأدفنتية، ثم مرةً أخرى عند نهايتها. وتُعلِّم الأخت وايت أن هذا المثل قد تحقّق وسيتحقّق حرفيًا إلى أدقّ التفاصيل، وأنه ينبغي أيضًا أن يُفهَم دائمًا بوصفه حقًّا حاضرًا، كما هو الحال مع الملاك الثالث.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «بارها مرا به مَثَلِ ده باکره ارجاع داده‌اند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به آخرین جزءِ خود تحقق یافته است و خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همانند پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

Millerite Adventism fulfilled the waiting of the parable between their failed prediction of 1843 and the correct prediction of October 22, 1844. The prophetic details of this history are many and important, but I simply wish to identify that the parable of the ten virgins is directly connected to the third angel as Sister White just stated.

ادونتیسم میلری در فاصلهٔ میان پیش‌بینی نافرجام آنان برای سال ۱۸۴۳ و پیش‌بینی درستِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، انتظارِ مَثَل را به تحقق رسانید. جزئیات نبویِ این تاریخ بسیار و مهم‌اند، اما من صرفاً می‌خواهم مشخص سازم که مَثَلِ ده باکره، چنان‌که خواهر وایت همین‌اکنون بیان کرد، به‌طور مستقیم با فرشتهٔ سوم مرتبط است.

From 1798 until October 22, 1844, the message of the first angel announced the opening of the judgment. Just before the judgment began the Midnight Cry of the parable of the ten virgins was fulfilled. Therefore, when the third angel announces the close of judgment, the announcement of the Midnight Cry will once again be repeated.

از سال ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، پیام فرشتهٔ اول گشایش داوری را اعلام می‌کرد. درست پیش از آنکه داوری آغاز شود، نداى نیمه‌شبِ مَثَلِ ده باکره تحقق یافت. بنابراین، هنگامی که فرشتهٔ سوم پایان داوری را اعلام می‌کند، اعلام نداى نیمه‌شب بار دیگر تکرار خواهد شد.

The recognition that the Protestant churches had rejected God’s message, thus becoming the daughters of Babylon, was the arrival of the second angel’s message and the beginning of the tarrying time in the parable that was being “fulfilled to the very letter.” The Lord did not return in 1843, He tarried to test and bless the virgins. The announcement of the second angel identifying the Protestant churches as daughters of Babylon was a call for those still in those fallen churches to come out and stand with the Millerites and their understanding of the prophecies. At the Exeter camp meeting Samuel Snow provided the evidence necessary to confirm the Lord’s coming on October 22, 1844, and the message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave. Then the third angel arrived at the Great Disappointment of October 22, 1844.

تشخیص اینکه کلیساهای پروتستان پیام خدا را رد کرده‌اند و بدین‌سان دختران بابل شده‌اند، همان فرارسیدن پیام فرشتهٔ دوم و آغاز زمانِ درنگ در مَثَلی بود که «به دقیق‌ترین وجه» در حال تحقق بود. خداوند در سال ۱۸۴۳ بازنگشت؛ او درنگ کرد تا باکره‌ها را بیازماید و برکت دهد. اعلامِ فرشتهٔ دوم که کلیساهای پروتستان را به‌عنوان دختران بابل معرفی می‌کرد، دعوتی بود برای آنان که هنوز در آن کلیساهای ساقط بودند تا از آنها بیرون آیند و با میلریت‌ها و فهم ایشان از نبوت‌ها هم‌موضع شوند. در اردوی اجتماع اکستر، ساموئل اسنو شواهد لازم را برای تأیید آمدن خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فراهم ساخت، و پیامِ فریادِ نیمه‌شب چون موجی خروشان سراسر سرزمین را درنوردید. سپس فرشتهٔ سوم در نومیدی عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید.

This was a brief summation of a beginning history that I have left out many points, in order to isolate a few points that seem more relevant to what we are addressing.

این خلاصه‌ای کوتاه از تاریخی آغازین بود که در آن، بسیاری از نکات را فروگذاشته‌ام تا چند نکته را که به نظر می‌رسد با آنچه بدان می‌پردازیم مرتبط‌تر است، برجسته سازم.

We will continue these thoughts in the next article.

در مقالهٔ بعدی این مطالب را ادامه خواهیم داد.

Back to Articles