Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Seven

کتاب دانیال — شمارۀ چهل‌وهفت

Unmasking Deceptive Doctrines: A Critical Analysis of Daniel 8 and the Challenges to Adventist Theology

افشای تعالیم فریبنده: تحلیلی انتقادی از دانیال ۸ و چالش‌های فراروی الهیات ادونتیستی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.

هنگامی که شاخ کوچکِ روم در آیات نه تا دوازدهِ باب هشتمِ دانیال به تصویر کشیده می‌شود، نمادی فاسد است، زیرا نمادِ تراجنس‌پوشی است؛ جامه‌پوشی که میان مذکر و مؤنث در نوسان است. این امر با فهم میلری از این‌که روم در دو مرحله بازنمایی شده بود، هماهنگ است: مرحلهٔ نخست، کشورداریِ رومی، و مرحلهٔ دوم، کلیساداریِ رومی؛ اما در این نوسانِ جنسیت‌ها در آیات، شاخ کوچک از توالی تاریخی و نبوی بیرون است (فاسد شده است). با این همه، هر یک از آن چهار آیه، تاریخی را بازنمایی می‌کند که مستقیماً با کشورداریِ رومی یا کلیساداریِ رومی مرتبط است. رومِ بت‌پرست همهٔ کسانی را که در برابر اقتدار امپراتوریِ آن مقاومت می‌کردند، آزار می‌داد؛ اما آزارِ رومِ پاپی (مؤنث) در آیهٔ ده، به‌طور خاص متوجه آسمان است.

In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.

در فهم میلریتی که رومْ چهارمین و آخرین پادشاهی بود، نوسان از دولت به کلیسا و سپس دوباره از دولت به کلیسا، مایهٔ نگرانی نمی‌بود. آنان آمیزش آهن و گل را در پاهای باب دوم دانیال دیده بودند و آن را صرفاً دو مرحله از روم می‌دانستند، بی‌آنکه دغدغه‌ای برای تعیینِ توالیِ تاریخیِ مشخصی از پادشاهیِ چهارم و پنجم داشته باشند. درک آنان از باب هفتم نیز همین‌گونه بود، جایی که آن شاخی که به ضدِّ حضرتِ اعلی سخنانِ عظیم می‌گفت، سه شاخ را از میانِ ده شاخِ اصلیِ وحشِ روم برکنده بود. حتی اگر میلر نوسانِ جنسیتِ آیاتِ نُه تا دوازده را نیز تشخیص داده بود، این امر برای فهم او از اینکه پادشاهیِ چهارم روم است، اهمیتی نداشت. در فهم میلریتی، پادشاهیِ چهارم در سال 1798 پایان یافت، و رویدادِ نبویِ بعدی، بازگشتِ ثانویِ مسیح بود.

The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.

شاخِ مؤنث، آن زنی را مشخص می‌سازد که با شاخِ مذکر مرتکب زنای روحانی می‌شود، و در آیات ده و دوازده به تصویر کشیده شده است.

> And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.

> اور وہ بڑھتے بڑھتے آسمان کے لشکر تک جا پہنچا؛ اور اس نے اس لشکر اور ستاروں میں سے بعض کو زمین پر گرا دیا، اور انہیں پامال کیا۔ دانی ایل 8:10۔

The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.

آزار و اذیت قدرت پاپی متوجه مسیحیت (لشکر آسمان) بود، و در آیه دوازده، رومِ پاپی (مؤنث)، این قدرت را می‌یابد که از طریق تعدّیِ زنا کردن با پادشاهان اروپا، کار خون‌ریزانهٔ خود را به انجام رساند.

> And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.

> و به‌سببِ معصیت، لشکری بر ضدِّ قربانیِ دائمی به او سپرده شد؛ و حقیقت را بر زمین افکند؛ و عمل کرد و کامیاب گردید. دانیال ۸:۱۲

The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”

اس آیت میں “لشکر” سے مراد وہ فوجی طاقت ہے جو پاپائیت کو “روزانہ” کے خلاف دی گئی۔ لفظ “خلاف” کے معنی “سے” ہیں۔ یورپ کے بت‌پرست بادشاہوں (بت‌پرست روم)، جن کی نمائندگی “روزانہ” سے ہوتی ہے، کی طرف سے فوجی حمایت (ایک لشکر) پاپائیت کو “سرکشی کے سبب” دی گئی۔ کلیسیا اور ریاست کا اتحاد، جس میں کلیسیا اس تعلق پر قابض ہو، وہی “سرکشی” ہے۔ اس سرکشی کی مے مسیحیوں کا خون ہے۔ جب ایک بار پاپائیت کو بت‌پرست روم کی افواج پر اختیار حاصل ہو گیا، تو پاپائی روم (“وہ”) نے “سچائی کو زمین پر گرا دیا؛ اور وہ عمل کرتی رہی، اور کامیاب ہوتی رہی۔”

In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:

در دانیال فصل یازدهم، آیهٔ سی‌ویک، سپرده شدن لشکرها به رومِ پاپی نیز به تصویر کشیده شده است:

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> और उसकी ओर से सेनाएँ खड़ी होंगी, और वे उस पवित्रस्थान को, जो सामर्थ्य का स्थान है, अशुद्ध करेंगी; और वे नित्य बलिदान को हटा देंगी, और वे उस उजाड़ करने वाली घृणित वस्तु को स्थापित करेंगी। दानिय्येल 11:31.

The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.

این آیه در حال شناساییِ گذار تاریخی از رومِ بت‌پرست به رومِ پاپی است. در این آیه، «بازوان» همان پادشاهان اروپایی هستند که از زمان کلوویس، پادشاه فرانک‌ها (فرانسه)، در سال 496، به حمایت از پاپیّت برخاستند. «بازوان» همچنین «مقدسِ حصین» (شهر روم) را از طریق جنگ‌های پیوسته از قرن چهارم به بعد تا سال 538 آلوده ساختند. «بازوان» همچنین مقاومتِ بت‌پرستانه را در برابر عروج پاپیّت برطرف کردند، و تا سال 508، مقاومتِ بت‌پرستانه به پایان رسیده بود.

The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.

واژه‌ای که به «take away» ترجمه شده است، واژهٔ عبری «sur» است و به معنای «برداشتن» می‌باشد. «بازوان»، «مکروه ویرانگر» (پاپیّت) را در سال ۵۳۸ بر تخت زمین نشاندند. هنگامی که دانیال باب هشت، آیهٔ دوازده، تصریح می‌کند که «لشکری» به شاخ کوچکِ مؤنث داده شد، با شهادت آیهٔ سی‌ویکِ باب یازدهم موافقت دارد. کتاب مکاشفه نیز در باب سیزدهم بر همان حقیقت شهادت می‌دهد.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> و آن وحشی را که دیدم، مانند پلنگ بود، و پاهایش همچون پاهای خرس، و دهانش مانند دهان شیر؛ و اژدها قدرت خود، و تخت خویش، و اقتداری عظیم به او بخشید. مکاشفه ۱۳:۲

Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”

خواهر وایت به‌صراحت حیوانِ مذکور در آیهٔ دو را پاپیّت معرفی می‌کند، و نیز بیان می‌دارد که اژدهای مذکور در آن آیه، رومِ بت‌پرست است. رومِ بت‌پرست سه چیز به پاپیّت داد: «قدرت خود، و تخت خود، و اقتدار عظیم.»

The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”

فوجی طاقت بت‌پرست روم کی طرف سے 496ء میں کلووس کے زمانہ سے دی گئی۔ حکومت کرنے کے لیے “تخت” 330ء میں پاپائیت کو دیا گیا، جب شہنشاہ قسطنطین نے اپنا دارالحکومت قسطنطنیہ منتقل کر دیا، اور اپنے سابق دارالحکومت شہر روم کو پاپائی کلیسیا کے اختیار میں چھوڑ دیا۔ 533ء میں شہنشاہ جسٹنین نے حکم صادر کیا کہ پوپ کلیسیا کا سربراہ اور بدعتیوں کا مصلح ہے، اور اپنی “عظیم قدرت” روم کے پوپ کے حوالے کر دی۔ دانی ایل باب آٹھ کی بارہویں آیت اُس وقت کی نشان دہی کرتی ہے جب ایک “لشکر” دیا گیا، اور اس نبوی سچائی کی گواہی بہت سے گواہوں سے ثابت ہے۔ اُس وقت سے (496ء سے آغاز کرتے ہوئے)، پاپائیت “کامیاب” ہوئی۔

It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.

آن تا پایان خشم علیه پادشاهی شمالیِ اسرائیل، که در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید و پاپیّت زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد، همچنان به «عمل کردن» و «کامیاب شدن» ادامه می‌داد.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> اور بادشاہ اپنی مرضی کے مطابق عمل کرے گا؛ اور وہ اپنے آپ کو سربلند کرے گا، اور ہر معبود سے بڑھ کر اپنی بڑائی کرے گا، اور معبودوں کے خدا کے خلاف عجیب باتیں کہے گا، اور اس وقت تک کامیاب رہے گا جب تک غضب پورا نہ ہو جائے؛ کیونکہ جو کچھ مقرر کیا گیا ہے وہی انجام پائے گا۔ دانی ایل 11:36۔

Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.

آیهٔ نهم از باب هشتم، روم مذکر (روم بت‌پرست) را توصیف می‌کند و فرایند سه‌مرحله‌ایِ فتوحات را که روم بت‌پرست به انجام رساند، بازمی‌نمایاند؛ فرایندی که نمونهٔ پیشاپیشِ آن سه ناحیهٔ جغرافیایی بود که می‌بایست فتح شوند تا روم پاپی بر تخت زمین استوار گردد، چنان‌که به‌وسیلهٔ آن سه شاخی که در باب هفتم از جا کنده شدند، نمایش داده شده است. آن دو فتحِ سه‌مرحله‌ایِ روم بت‌پرست و روم پاپی، بازنمایانندهٔ سه مانع جغرافیاییِ روم جدید در آیات چهل تا چهل‌وسه از دانیال یازده بودند. سپس در باب هشتم، آیهٔ یازدهم، شاخ کوچکِ مذکر (روم بت‌پرست) بار دیگر بازنموده می‌شود. در آن آیه، منطقِ تقدیس‌شده چنان استوار است که مردان استهزاکننده‌ای که بر اورشلیم حکومت می‌کنند، ناگزیر شدند برای برپا ساختن بنیانِ جعلیِ خود، چندین دروغِ الهیاتی را وارد سازند.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> بلی، او خویشتن را حتی تا رئیسِ لشکر بزرگ ساخت، و قربانیِ دائمی به‌واسطۀ او برداشته شد، و جایگاهِ مقدس او سرنگون گردید. دانیال ۸:‏۱۱

As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.

چون پرداختن به سکّه‌ها و جواهراتِ تقلبی‌ای را که از سال 1863 به ادونتیسم وارد شده‌اند آغاز می‌کنیم، باید توجه داشت که دو عرصۀ اصلیِ به‌اصطلاح تخصص الهیاتی وجود دارد که ادونتیسم به آنها می‌بالد، و آنها را مبنای خود برای پشتیبانی از تعالیم پروتستانیسمِ مرتد و کاتولیسیسم قرار می‌دهد. ادعایی که الهی‌دانان معاصرِ ادونتیسم مطرح می‌کنند این است که یا در تاریخ کتاب‌مقدسی متخصص‌اند، یا در زبان‌های کتاب‌مقدسی. نحوۀ به‌کارگیری آنان از این آیه آشکار می‌سازد که کلام نبوی برای ایشان همچون کتابی مختوم شده است، و نیز آشکار می‌سازد که ادعای آنان مبنی بر متخصص بودن در زبان‌های کتاب‌مقدسی، صرفاً تجلّیِ معاصرِ فریسی‌مسلکی است.

First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.

نخست، نادیده‌گرفتن نوسان جنسیت‌ها برای شاخِ کوچک در آیات نه تا دوازده است. اگر ایشان حقیقتاً در زبان عبری صاحب‌نظر بودند، این واقعیت را انکار نمی‌کردند یا از قوت آن نمی‌کاستند که دانیال عمداً در این آیات از نوسان جنسیت بهره برده است. شاخِ کوچک در هر دو جنس نمایانده شده است، و این جنسیت‌ها در خلال آیات پیوسته میان یکدیگر در نوسان‌اند. الاهی‌دانان می‌کوشند این واقعیت را با یاوه‌گویی و سکه‌های تقلبی بپوشانند، زیرا این امر به‌روشنی نشان می‌دهد که آیه یازده به رومِ بت‌پرست اشاره دارد، نه به رومِ پاپی. آنان البته اصرار می‌ورزند که شاخِ کوچکِ آیه یازده پاپ است، حال آنکه در واقع رومِ بت‌پرست است.

Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).

پس از آن‌که پذیرفته شود که از میان چهار آیهٔ مربوط به شاخ کوچک، دو آیه مذکر و دو آیه مؤنث‌اند، آنگاه گنجاندن این حقیقت کتاب‌مقدسی آسان می‌شود که زن در نبوت کتاب‌مقدسی نمایانگر یک کلیساست و مرد نمایانگر یک دولت. دانستن این امر برای همگان که مایل به دیدن‌اند آشکار می‌سازد که شاخ کوچکِ آیهٔ یازدهم، رومی مذکر است (رومِ بت‌پرست)، نه رومی مؤنث (رومِ پاپی).

The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”

پس این آیه چنین فهمیده می‌شود که رومِ بت‌پرست (او) خود را تا برابرِ رئیسِ لشکر بزرگ ساخت، چنان‌که رومِ بت‌پرست آنگاه که رئیسِ لشکر را بر صلیبِ جلجتا نهاد، چنین کرد. رومِ بت‌پرست نه تنها بر ضد مسیح بر صلیب خویشتن را بزرگ ساخت، بلکه آیه ادامه می‌دهد که به‌وسیلهٔ او (رومِ بت‌پرست) «قربانیِ دائمی برداشته شد.»

In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.

در کتاب دانیال دو واژهٔ عبری وجود دارد که هر دو به «برداشتن» ترجمه شده‌اند. این واژه‌ها «sur» و «rum» هستند. هر دو واژه در خدمتِ قدس به‌کار رفته‌اند. «sur» به معنای برداشتن یا برطرف کردن است، و هنگامی که خاکسترها از مذبح در قدس برداشته می‌شدند، واژه‌ای که برای توصیف برداشتنِ خاکسترها به‌کار می‌رفت «sur» بود. واژهٔ «rum» به معنای بالا بردن و exalt کردن است، و هنگامی که کاهن در قدس می‌بایست قربانیِ افراشتنی را بالا برد، می‌بایست قربانی را «rum» (بالا بردن) می‌کرد. در آیهٔ یازدهم، رومِ بت‌پرست («قربانیِ دائمی») بت‌پرستی را با بالا بردن و exalt کردنِ دینِ بت‌پرستی «rum» (برداشتن) می‌کرد.

Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.

رومِ بت‌پرست، دینِ بت‌پرستی را برافراشته و تمجید می‌کرد. الهی‌دانان ادونتیست که مدعی تخصص در زبان‌های کتاب‌مقدسی هستند، برمی‌گزینند که هر مورد از عبارت «take away» را در کتاب دانیال به‌معنای «remove» تلقی کنند. آنان از به‌رسمیت‌شناختن نگارش متمایز و دقیق دانیال قصور می‌ورزند، و بدین‌سان خود را برتر از نبی دانیال قرار می‌دهند.

The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”

الهی‌دانانی که مدعی‌اند زبان‌های کتاب‌مقدس را درک می‌کنند، استدلال‌هایی عرضه می‌دارند تا توجیه کنند چرا دانیال، هنگامی که از دو واژهٔ متفاوت استفاده کرد، قصد داشت همان یک چیز را برساند. آنان برای پشتیبانی از ادعاهای باطل خود، پژوهش‌های واژگانیِ طولانی و ملال‌آور ارائه می‌کنند. الهی‌دانانی که مدعی‌اند تاریخ کتاب‌مقدسی را می‌فهمند، استدلال می‌کنند که این کاربرد نادرست بر این تشخیص مبتنی است که در دوره‌های مختلف تاریخ، یک واژهٔ واحد ممکن است معنایی متفاوت داشته باشد؛ و از این‌رو، هنگامی که دانیال از دو واژهٔ متفاوت استفاده کرد، تنها یک متخصصِ تاریخ می‌تواند تشخیص دهد که دانیال در واقع چه منظوری داشته است. شناسایی این دو روش باطل اهمیت دارد، زیرا الهی‌دانانی که می‌کوشند از روش‌شناسیِ «حکم بر حکم» پنهان شوند، غالباً از آن‌ها بهره می‌گیرند.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> آری، او خویشتن را حتی تا به رئیسِ لشکر بزرگ ساخت، و قربانیِ دائمی به‌واسطهٔ او برداشته شد، و مکانِ مقدسِ او فرو افکنده گردید. دانیال ۸:۱۱.

The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”

لفظی که در این آیه به «برداشته شد» ترجمه شده است، به‌معنای «بلند کردن و تعظیم نمودن» است. این واژه به‌معنای حذف کردن نیست. این حقیقت برای الهی‌دانان ادونتیست موجب سردرگمی و تناقض می‌شود، زیرا مفروضات ایشان، هنگامی که تعریف واقعی واژه‌ای که دانیال به‌کار برده است بر آیه اِعمال گردد، در برابر یک ارزیابی ساده از آیه تاب نمی‌آورد. آنان استدلال می‌کنند که شاخ کوچکِ مذکور در آیه، رومِ پاپی است؛ و از این‌رو آیه چنین خوانده می‌شود که «به‌وسیلهٔ او» (روم پاپی) «قربانیِ دائمی برداشته شد.»

They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.

آنان البته هیچ مشکلی در گنجاندنِ آن واژۀ افزوده ندارند؛ واژه‌ای که خواهر وایت صراحتاً بیان می‌کند به‌وسیلۀ حکمت انسانی افزوده شده است و بر متن انطباق ندارد.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

> «سپس دیدم، در ارتباط با «دائمی» (دانیال ۸:۱۲)، که واژۀ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد، و اینکه خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا فرمود که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند.» Early Writings, 74.

They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.

آنان «دائمی» را خدمتِ مسیح در قدس او می‌شناسند؛ ازاین‌رو، «قربانیِ دائمی» این مفهوم را تأیید می‌کند که «دائمی» همان کارِ قربانیِ مسیح در قدس آسمانی است. اما الهام تصریح می‌کند که واژهٔ «قربانی» «به متن تعلق ندارد».

When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.

جب افرائیم کے مے خوار لوگ “روزانہ” کو مسیح کی مقدِس میں خدمت کے طور پر پہچانتے ہیں، تو پھر آیت یوں پڑھے گی: “اور اُس کے وسیلہ سے” (پاپائی روم) “روزانہ موقوف کر دیا گیا،” یا یوں پڑھے گی: “پاپائی اقتدار کے ذریعہ، مسیح کی مقدِس کی خدمت چھین لی گئی۔” وہ درحقیقت اسی جھوٹ کی تعلیم دیتے ہیں۔ وہ اصرار کرتے ہیں کہ پاپائی حکومت کی تاریکی کے ذریعے مسیح کی مقدِس کی خدمت کی حقیقی سمجھ لوگوں کے ذہنوں سے دور کر دی گئی۔

Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?

بااین‌حال، واژه‌ای که به «برداشتن» ترجمه شده است، به معنای حذف کردن نیست؛ بلکه به معنای برافراشتن و متعالی ساختن است. اگر متخصصانِ مدعیِ زبان‌های کتاب‌مقدسی، معنای واژهٔ عبریِ «rum» را به‌درستی بر این عبارت اِعمال می‌کردند، ترجمهٔ آنان می‌بایست چنین می‌بود: «به‌واسطهٔ قدرت پاپی، خدمتِ قدسگاهیِ مسیح برافراشته و متعالی گردید.» پاپیّت چه زمانی هرگز مسیح را برافراشت و متعالی ساخت؟

They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.

آنان می‌کوشند تعریف واژۀ عبری «sur» را بر واژۀ عبری «rum» تحمیل کنند. دانیال در دو آیۀ دیگر، واژۀ «sur» را که به معنای برداشتن یا زائل کردن است، در ارتباط با «قربانیِ دائمی» به‌کار می‌برد؛ اما در آیۀ یازدهم، دانیال واژۀ «rum» را برگزید که به معنای برافراشتن و تمجید کردن است. نه‌تنها مجموعۀ افسانه‌پردازی‌ها دربارۀ این آیه، به سبب تحریف معنای واژه‌ای که «take away» ترجمه شده، حماقت است، بلکه هرگز زمانی وجود نداشته است که خدمت مسیح در قدس به هیچ وجه از انسان‌ها سلب شده باشد.

> But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.

> لیکن یہ شخص، چونکہ ہمیشہ قائم رہتا ہے، ایک اٹل کہانت رکھتا ہے۔ پس وہ اُنہیں بھی جو اُس کے وسیلہ سے خدا کے پاس آتے ہیں، کامل طور پر نجات دینے پر قادر ہے، کیونکہ وہ ہمیشہ زندہ ہے تاکہ اُن کی شفاعت کرے۔ عبرانیوں 7:24، 25۔

To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!

این ادعا که الهی‌دانان ادونتیست، در تلاشی برای سرپا نگه‌داشتن تطبیق نادرست خود از این آیه، مطرح می‌کنند که دوره‌ای از زمان وجود داشته است که در آن پاپیّت نوعی قدرت اعمال می‌کرد تا شفاعتِ مسیح را در قُدس او از میان بردارد، absurd است!

But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.

لیکن الٰہیات کے علما یہ تعلیم نہیں دیتے کہ یہ آیت اس امر کی نشاندہی کرتی ہے کہ پاپائیت نے مسیح کی مقدِس گاہ کی خدمت کو بلند اور سرفراز کیا۔ وہ دانی ایل کے الفاظ کے مفہوم اور ایلن وائٹ کی الہامی نصیحت سے گریز کرتے ہیں، تاکہ دانی ایل کے کلمات کی گواہی کے باوجود وہی تعلیم دیں جو وہ خود دینا چاہتے ہیں۔

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> بلکه خویشتن را تا به رئیسِ لشکر نیز بزرگ نمود، و قربانیِ دائمی به‌واسطهٔ او برداشته شد، و جایگاهِ مقدس او سرنگون گردید. دانیال ۸:۱۱.

The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.

الٰہیات کے علما یہ تعلیم دیتے ہیں کہ اس آیت کا مطلب یہ ہے کہ ’’پاپائی اقتدار کے ذریعے مسیح کی مقدِس خدمتی منادی کو موقوف کر دیا گیا،‘‘ اور انسانوں کے اذہان سے مسیح کی مقدِس خدمتی خدمت کے ہٹا دیے جانے کی تائید اس حقیقت سے ہوتی ہے کہ اس ہٹائے جانے کے ساتھ ساتھ مسیح کے ’’مقدِس کی جگہ ڈھا دی گئی۔‘‘ خدا کے کلام میں ایک بھی ایسی آیت نہیں جو آسمانی مقدِس کو—جہاں مسیح اپنی شفاعت انجام دیتا ہے—کبھی ڈھایا گیا قرار دے۔ نہ ہی کوئی ایسا بائبلی مقام ہے جو خود آسمان کو، جو ’’اس کے مقدِس کی جگہ‘‘ ہے، کبھی ڈھایا گیا بتاتا ہو۔ ایک بار پھر، الٰہیات کے علما اپنے آپ کو نبی دانی ایل سے بالا رکھتے ہیں، کیونکہ وہ اصرار کرتے ہیں کہ آیت میں ’’اس کے مقدِس کی جگہ‘‘ سے مراد خدا کا مقدِس ہے، باوجود اس کے کہ دانی ایل براہِ راست اس تصور کے برعکس تعلیم دیتا ہے۔

The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

مفروضہ ماہرینِ زبانِ عبرانی اصرار کرتے ہیں کہ اس آیت میں عبرانی لفظ “rum” کو عبرانی لفظ “sur” کے مفہوم کے ساتھ سمجھا جائے۔ وہ یہ بھی اصرار کرتے ہیں کہ عبرانی لفظ “miqdash” کو عبرانی لفظ “qodesh” کے معنی میں سمجھا جائے۔ کتابِ دانی ایل میں “miqdash” اور “qodash” دونوں کا ترجمہ محض “مقدِس” کیا گیا ہے، تاہم ان کے معانی مختلف ہیں۔ “Miqdash” کسی بھی مقدِس کو ظاہر کرتا ہے، خواہ وہ خدا کا مقدِس ہو یا کسی مشرکانہ مذہب کا مقدِس۔ یہ مقدِس کے لیے عام لفظ ہے، لیکن “qodesh” بائبل میں صرف خدا کے مقدِس کے لیے استعمال ہوتا ہے۔

Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.

دانیال تفاوت میان قدسگاهی بت‌پرستانه و قدسگاه خدا را می‌دانست. اگر دانیال می‌خواست قدسگاهی بت‌پرستانه را مشخص کند، از واژهٔ «miqdash» استفاده می‌کرد. برای من شگفت‌آور است که به‌اصطلاح کارشناسان زبان عبری هرگز به این واقعیت نمی‌پردازند که دانیال در چهار آیهٔ پیاپی، هر دو واژه را سه بار به کار می‌برد. کاربرد دانیال از این دو واژهٔ عبری، که هر دو به «قدسگاه» ترجمه شده‌اند، معنایی را که دانیال قصد داشت فهمیده شود، تعریف می‌کند.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.

> بلى، قد تعظَّم حتى إلى رئيس الجند، وبواسطته أُبطلت المحرقة الدائمة، وطُرح مكان مقدسه. وأُعطي له جندٌ على المحرقة الدائمة بسبب المعصية، فطرح الحق إلى الأرض، وفعل ونجح. ثم سمعتُ قدوسًا واحدًا يتكلم، فقال قدوسٌ آخر لذاك القدوس المتكلم: إلى متى تكون الرؤيا من جهة المحرقة الدائمة، ومعصية الخراب، لبذل المقدس والجند كليهما للدوس؟ فقال لي: إلى ألفين وثلاثمئة يوم؛ فعندئذٍ يتطهر المقدس. دانيال 8:11–14.

In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.

در همان عبارتی که اساس ادونتیسم را در بر می‌گیرد، دانیال از دو واژۀ متفاوت عبری استفاده می‌کند که هر دو به «مقدس» ترجمه شده‌اند. در آیات سیزده و چهارده، دانیال واژۀ عبریِ «مقدس» را برگزید که در کتاب‌مقدس تنها برای اشاره به مقدسِ خدا به کار می‌رود؛ اما در آیۀ یازده، دانیال از واژۀ عبریِ عام یا کلی استفاده کرد که می‌تواند به مقدسِ خدا اشاره داشته باشد، یا می‌تواند به یک مقدسِ بت‌پرستانه دلالت کند.

If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”

اگر دانیال می‌خواست «مقدس» را در آیهٔ یازده به‌عنوان مقدسِ خدا معرفی کند، همان واژهٔ عبری را به کار می‌برد که در سه آیهٔ بعد، دو بار از آن استفاده کرده است. کاملاً روشن است که دانیال میان یک مقدسِ بت‌پرستانه در آیهٔ یازده و مقدسِ خدا در آیات سیزده و چهارده تمایز قائل بوده است! اما مستانِ افرایم استدلال می‌کنند که «جایگاهِ مقدسِ او» که در آیهٔ یازده «سرنگون شد»، جایگاهِ مقدسِ خدا بوده است، هرچند از به‌کار بردن واژهٔ «جایگاه» پرهیز می‌کنند.

They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.

آنان تعلیم می‌دهند که پاپیّت خدمت شفاعتِ مسیح را از میان برداشت و حقیقتِ قُدسِ آسمانی را به زیر افکند. امّا دانیال به‌روشنی بیان کرده بود که «قُدس» در آیهٔ یازدهم، نه قُدسِ خدا، بلکه قُدسی بت‌پرستانه بود. دانیال همچنین به همان اندازه روشن ساخته بود که آنچه به زیر افکنده شد، خودِ «قُدس» نبود، بلکه «جایگاهِ» قُدسِ او بود.

Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.

با امتناع از اذعان به نوسانِ جنسیتیِ هدفمندِ آیات نهم تا دوازدهم، الهی‌دانانِ معاصر تعریفی را از «دائمی» پذیرفتند که منشأ آن در پروتستانتیسمِ مرتد بود، و آغاز کردند به بنا نهادنِ بنیادی بر ریگِ حدسِ انسانی، سنّت و عرف. هنگامی که به آیهٔ یازدهم می‌رسند، حتی رهنمودِ الهام‌شدهٔ خواهر وایت را نیز که تصدیق می‌کرد فهمِ میلر از «دائمی» به‌منزلهٔ بت‌پرستی درست بوده است رد می‌کنند، و شروع می‌کنند به به‌کار گرفتنِ هنرِ گمراه‌سازی و حدس و گمان تا دلبستگیِ خود به الهیاتِ کاتولیکی و پروتستانی را دفاع کنند.

They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.

ایشان در آن آیه، رومِ مشرک را به رومِ پاپی بدل می‌سازند، و معنای «برداشتن» را بر واژه‌ای تحمیل می‌کنند که معنی آن «برافراشتن و exalt نمودن» است. آنان نماد شیطانیِ «قربانیِ دائمی» را نمادی الهی تعریف می‌کنند، و سپس اصرار می‌ورزند که معبدی مشرکانه، معبد خداست، در حالی که از اشارهٔ مستقیم به «مکان»ِ مقدِس اجتناب می‌کنند. و «نادانان» (چنان‌که اشعیا آنان را معرفی می‌کند) که تنها در صورتی خواهند فهمید که «عالمان» به آنان بگویند چنین است، این خوانِ افسانه‌ها را می‌پذیرند تا به هلاکت خویش گرفتار آیند.

We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به بررسیِ ادامهٔ افزایشِ معرفتی که در رؤیای میلر به صورتِ جواهرات به تصویر کشیده شده است، خواهیم پرداخت.

> “The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.

> «رسول پولُس ما را هشدار می‌دهد که “بعضی از ایمان برگشته، به ارواحِ گمراه‌کننده و تعالیمِ شیاطین گوش خواهند سپرد.” این همان چیزی است که باید انتظارش را داشته باشیم. بزرگ‌ترین آزمایش‌های ما از جانبِ آن گروه خواهد آمد که زمانی از حقیقت دفاع می‌کردند، اما از آن روی برمی‌گردانند و آن را با نفرت و استهزا زیر پای خود لگدمال می‌کنند. خدا برای خادمانِ وفادارِ خود کاری دارد تا انجام دهند. حملاتِ دشمن باید با حقیقتِ کلامِ او پاسخ داده شود. باطل باید بی‌نقاب گردد، ماهیتِ واقعیِ آن باید آشکار شود، و نورِ شریعتِ یَهُوَه باید در تاریکیِ اخلاقیِ جهان بتابد. ما باید مطالباتِ کلامِ او را اعلام کنیم. اگر از این وظیفهٔ خطیر غفلت ورزیم، بی‌گناه شمرده نخواهیم شد. اما در حالی که در دفاع از حقیقت می‌ایستیم، نباید در دفاع از خود بایستیم و چون فراخوانده شده‌ایم که ملامت و بدفهمی را تحمل کنیم، هیاهوی بسیار برپا سازیم. بر خویشتن ترحم نکنیم، بلکه نسبت به شریعتِ حضرتِ اعلی بسیار غیور باشیم.»

> “Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’

> رسول می‌گوید: «زمانی خواهد آمد که مردم تعلیم صحیح را تحمّل نخواهند کرد؛ بلکه مطابق شهوات خویش، برای خود معلّمان گرد خواهند آورد، زیرا گوش‌هایشان خارش دارد؛ و گوش‌های خود را از حقیقت برخواهند گردانید و به سوی افسانه‌ها منحرف خواهند شد.» از هر سو می‌بینیم که مردم به‌آسانی اسیر خیالات فریبندهٔ کسانی می‌شوند که کلام خدا را باطل می‌شمارند؛ امّا هنگامی که حقیقت در برابر آنان قرار داده می‌شود، از بی‌صبری و خشم آکنده می‌گردند. امّا اندرز رسول به خادم خدا این است: «تو در همه‌چیز هشیار باش، سختی‌ها را تحمّل کن، کار مبشّر را انجام بده، خدمت خود را به‌کمال به انجام رسان.» در روزگار او نیز برخی، آرمان خداوند را ترک کردند. او می‌نویسد: «دیماس مرا ترک گفته است، زیرا این جهان حاضر را دوست داشته»؛ و باز می‌گوید: «اسکندر مسگر به من شرارت بسیار رسانید: خداوند او را برحسب اعمالش جزا دهد: تو نیز از او برحذر باش، زیرا او با سخنان ما بسیار مقاومت کرده است.»

> “Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.

> «انبیاء اور رسولوں نے مخالفت اور ملامت کی یکساں آزمائشوں کا سامنا کیا، اور حتیٰ کہ خدا کا بے عیب برّہ بھی ہر بات میں ہماری مانند آزمایا گیا۔ اُس نے گنہگاروں کی طرف سے اپنے خلاف مخالفت برداشت کی۔»

> “Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.

> «هر هشدارِ مربوط به این زمان باید امینانه ابلاغ شود؛ اما “بندهٔ خداوند نباید ستیزه‌جو باشد، بلکه با همگان ملایم، آمادهٔ تعلیم، بردبار؛ و با فروتنی کسانی را که با خود مخالفت می‌ورزند، تأدیب کند.” ما باید کلام خدای خود را با دقت نگاه داریم، مبادا به‌واسطهٔ عملکردهای فریبندهٔ کسانی که ایمان را ترک گفته‌اند، آلوده شویم. ما باید در برابر روح و نفوذ آنان با همان سلاحی مقاومت کنیم که سرور ما هنگامی که از سوی رئیس تاریکی مورد هجوم قرار گرفت به کار برد، یعنی: «مکتوب است.» ما باید بیاموزیم که چگونه از کلام خدا به‌مهارت استفاده کنیم. اندرز این است: «جدّ و جهد کن تا خویشتن را مقبولِ خدا ظاهر سازی، کارگری که از چیزی شرمنده نباشد و کلامِ حق را به‌درستی تقسیم کند.» برای مقابله با خطای پیچاپیچِ معلّمانِ دروغین و فریبندگان، باید کوششِ مجدّانه و دعای پرشور و ایمان وجود داشته باشد؛ زیرا «در ایام آخر، زمان‌های سخت فرا خواهد رسید. زیرا مردمْ خویشتن‌دوست، زرپرست، لاف‌زن، متکبّر، کفرگو، نافرمانِ والدین، ناسپاس، ناپاک، بی‌عاطفه، پیمان‌شکن، افترازن، بی‌مهار، خشن، دشمنِ نیکان، خائن، بی‌پروا، خودپسند، عشرت‌دوست و نه خدادوست خواهند بود؛ صورتی از دینداری خواهند داشت، اما قوّت آن را انکار خواهند کرد؛ از چنین کسان روی بگردان.» این سخنان، خصلتِ مردانی را ترسیم می‌کند که خادمان خدا ناگزیر خواهند بود با آنان روبه‌رو شوند. «افترازنان» و «دشمنانِ نیکان» به کسانی حمله خواهند کرد که در این عصرِ فاسد، نسبت به خدای خود وفادارند. اما سفیرِ آسمان باید همان روحی را ظاهر سازد که در سرور تجلّی یافت. او باید در فروتنی و محبت، برای نجات انسان‌ها کار کند.»

> “Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.

> «Պողոսը շարունակում է խոսել Աստծո գործին հակառակվողների մասին՝ նրանց համեմատելով այն մարդկանց հետ, որոնք պատերազմեցին հավատարիմների դեմ հին Իսրայելի ժամանակներում։ Նա ասում է. «Եվ ինչպես Յաննեսն ու Յամբրեսը հակառակ կանգնեցին Մովսեսին, այնպես էլ սրանք են դիմադրում ճշմարտությանը՝ ապականված միտք ունեցող մարդիկ, հավատքի նկատմամբ անարժան։ Բայց նրանք այլևս առաջ չեն գնա, որովհետև նրանց անմտությունը կհայտնվի բոլոր մարդկանց, ինչպես և այն մարդկանցը հայտնվեց»։ Մենք գիտենք, որ գալիս է այն ժամանակը, երբ Աստծո դեմ պատերազմելու անմտությունը պիտի բացահայտվի։ Մենք կարող ենք մեզ թույլ տալ սպասել հանդարտ համբերությամբ և վստահությամբ, որքան էլ որ զրպարտված և արհամարհված լինենք. որովհետև «գաղտնի ոչինչ չկա, որ հայտնի չդառնա», և նրանք, ովքեր պատվում են Աստծուն, պիտի պատվվեն Նրանից մարդկանց և հրեշտակների առաջ։ Մենք պետք է մասնակից լինենք բարենորոգիչների չարչարանքներին։ Գրված է. «Քեզ նախատողների նախատինքները ինձ վրա ընկան»։ Քրիստոսը հասկանում է մեր վիշտը։ Մեզնից ոչ մեկը կոչված չէ միայնակ կրել խաչը։ Գողգոթայի Չարչարանքի Մարդը զգում է մեր վշտերի ցավը, և քանի որ Ինքը փորձվելով չարչարվեց, կարող է նաև օգնել նրանց, ովքեր Նրա համար գտնվում են վշտի և փորձության մեջ։ «Այո՛, և բոլոր նրանք, որ կամենում են աստվածապաշտ ապրել Քրիստոս Հիսուսով, հալածանք պիտի կրեն։ Բայց չար մարդիկ և խաբեբաները ավելի ու ավելի կվատթարանան՝ մոլորեցնելով և մոլորվելով։ Իսկ դու մնա այն բաների մեջ, որոնք սովորել ես»։ Review and Herald, January 10, 1888.»

Back to Articles