Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Nine

کتاب یوئیل و کلیسای لاادکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم — شمارهٔ سی‌ونهم

Number Thirty-Nine

شماره سی‌ونهم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.

آزمون درونیِ سنگِ رأسِ اومگا که در پیِ آزمونِ بیرونیِ بنیادِ آلفای سال ۲۰۲۴ می‌آید، مستلزمِ تعریفی از «انبار» و از «غذا»یی است که در انبار نگه‌داری می‌شود. این آزمون نبوی است و دارای خطِ حقیقتیِ درونی و بیرونی است. آیا جواهرات، باقی‌ماندگانِ جیمز وایت هستند، یا حقایقِ کلامِ خدا؟ هر دو هستند.

At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.

در ۹/۱۱، قوم خدا فراخوانده شدند تا کتاب کوچک را بخورند و به راه‌های قدیمیِ ارمیا بازگردند، جایی که در آن هنگام بنیادها نهاده شد. در ۹/۱۱، دیده شد که هنگامی که به یوحنا، در باب یازدهمِ مکاشفه، گفته شد که اندازه‌گیری کند، به او گفته شد که دو چیز را اندازه‌گیری کند. به او گفته شد که هم هیکل را، و هم پرستندگانِ درون آن را، اندازه‌گیری کند. به او گفته شد که صحنِ مربوط به ۱٬۲۶۰ سالِ پایمال شدنِ مقدس و لشکر به‌دست امت‌ها را واگذارد. مقدس و لشکر همان هیکل و پرستندگانِ درون آن هستند.

In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.

در سال ۲۰۲۳، همان فرشته‌ای که در ۱۱ سپتامبر فرود آمده بود، بار دیگر فرود آمد و پیامِ نالهٔ نیمه‌شب را مُهرگشایی کرد؛ و سپس در سال ۲۰۲۴، آزمونِ بنیادینِ بیرونیِ این‌که آیا نمادِ روم همچنان رؤیا را، چنان‌که برای میلری‌ها تثبیت کرده بود، تثبیت می‌کند یا نه.

The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”

«پنجره‌های گشوده» آسمان، رسیدن آزمونِ درونیِ اومگا برای هیکل و فراخوانِ «بازگشت» را نشان می‌دهد. این آزمون مستلزمِ شناساییِ دو نماد است. هنگامی که فرشتهٔ سوم در سال 1844 آمد، و سپس بار دیگر در 9/11، به یوحنا گفته می‌شود که هیکل و پرستندگانِ درونِ آن را اندازه بگیرد؛ بدین‌سان، کاری نبوی برای اندازه‌گیریِ هیکل و پرستندگان در سال 2023 مشخص می‌شود. ملاکی این پرسش را مطرح می‌کند که «انبار» چیست و «خوراک» چیست؟ همین پرسش‌ها در رؤیای میلر چنین خواهد بود: «صندوقچه» چیست و «جواهرات» کدام‌اند؟

Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.

رؤیای میلر پنجره‌های گشودهٔ آسمان را به‌عنوان نقطه‌ای معرفی می‌کند که در آن کلیسای ظافر در مکاشفهٔ نوزده، در کتان سفید برافراشته می‌شود تا بر اسبان سفیدِ لشکرِ یَهُوَه صبایوت سوار گردد. پنجره‌های گشوده همان‌جایی است که برکت یا لعنتِ ملاکی فرو ریخته می‌شود. پنجرهٔ گشودهٔ میلر همان‌جاست که در آن زباله‌ها برداشته می‌شود و جواهرات درون صندوقچه گرد آورده می‌شوند.

The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.

آسمان کی کھڑکیوں کا پہلا ذکر نوح کی کہانی میں آتا ہے، اور جب وہ کھڑکیاں کھولی گئیں تو چالیس دن اور چالیس رات بارش ہوئی۔ جب کھڑکیاں کھلتی ہیں تو کشتی میں آٹھ جانیں ہوتی ہیں۔ بحرِ قلزم میں بپتسمہ نے چالیس برس کی آوارہ گردی کا آغاز کیا، یہاں تک کہ یردن پار کیا گیا۔ بعد میں جب مسیح نے عین اسی مقام پر بپتسمہ لیا تو وہ چالیس دن کے لیے بیابان میں لے جائے گئے۔ جب وہ، اپنے بپتسمہ کے وسیلہ سے ممثَّل اپنے جی اٹھنے کے مطابق، مردوں میں سے جی اٹھے، تو آسمان پر صعود فرمانے سے پہلے چالیس دن تک شاگردوں کو تعلیم دیتے رہے۔

When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.

هنگامی که کلیسا از کلیسای مجاهد به کلیسای ظافر بدل شود، داوودِ پادشاه، در سی‌سالگی، چهل سال سلطنت خواهد کرد. کلیسای ظافر با یک نبی، یک کاهن و یک پادشاه نمود می‌یابد. آن نبی که در سی‌سالگی خدمت بیست‌ودوسالهٔ خود را آغاز کرد، حزقیال بود، و آن خدمت را زمانی آغاز کرد که آسمان‌ها گشوده شد.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> Y aconteció en el año treinta, en el mes cuarto, a los cinco días del mes, que estando yo entre los cautivos junto al río Quebar, los cielos se abrieron, y vi visiones de Dios. Ezequiel 1:1.

At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.

در سی‌سالگی، یوسف به‌عنوان کاهن به سلطنت آغاز کرد، و او با بادِ شرقیِ اسلام روبه‌رو شد که بحرانی فزاینده را پدید آورد؛ بحرانی که به مصر، آن اژدهایی که در دریاست خفته است، امکان داد تا حکومت واحد جهانی را برقرار سازد. در آن بحران، یوسف آذوقه را در انبارها گرد آورد.

In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ندایی در بیابان شنیده شد؛ سپس شیرِ سبطِ یهودا آغاز به گشودن مُهرهای پیامِ فریادِ نیمه‌شب کرد. در سال ۲۰۲۴، آزمونِ بنیادیِ بیرونیِ آلفا دو طبقه را از هم جدا ساخت، و روندِ گشودنِ مُهرها ادامه یافت. اکنون در سال ۲۰۲۶، آزمونِ درونیِ امگا در معبد، که بار دیگر دو طبقه را از هم جدا خواهد ساخت، فرا رسیده است.

The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.

آن ہفتۂ مقدس میں، جس میں مسیح نے، عہد کے رسول کی حیثیت سے، بہتوں کے ساتھ عہد کو قائم کیا، صحن اور مقدس مقام شامل ہیں۔ 22 اکتوبر 1844 سے لے کر اُس وقت تک جب میکائیل کھڑا ہو جائے (جیسا کہ اُس نے اُس ہفتۂ مقدس کے اختتام پر کیا تھا جب اسٹیفن سنگسار کیا گیا)، یہ قدس الاقداس ہے۔ بہاری عیدیں اُس ہفتۂ مقدس میں پوری ہوئیں، اور وہ عیدوں کا الفا ہیں؛ اور خزانی عیدیں—یعنی پہلے دن نرسنگوں کی عید، دسویں دن یومِ کفارہ، اور پھر پندرھویں سے بائیسویں دن تک عیدِ خیام—عیدوں کا اومیگا ہیں۔

> “In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.

> “به همین‌سان، نمونه‌هایی که به ظهور دوم مربوط می‌شوند، باید در زمانی که در خدمت نمادین تعیین شده است، تحقق یابند. در نظام موسوی، تطهیر مقدس، یا روز بزرگ کفاره، در دهمین روز از ماه هفتم یهودی واقع می‌شد (لاویان ۱۶:‏۲۹–۳۴)، هنگامی که کاهن اعظم، پس از آنکه برای تمامی اسرائیل کفاره به‌جا آورده و بدین‌گونه گناهان ایشان را از مقدس برطرف کرده بود، بیرون می‌آمد و قوم را برکت می‌داد. از این‌رو چنین باور می‌رفت که مسیح، کاهن اعظم بزرگ ما، ظاهر خواهد شد تا زمین را با نابودی گناه و گناهکاران تطهیر کند و قوم منتظر خویش را به جاودانگی برکت دهد. دهمین روز از ماه هفتم، روز بزرگ کفاره، زمان تطهیر مقدس، که در سال ۱۸۴۴ بر بیست‌ودوم اکتبر منطبق می‌شد، زمان آمدن خداوند به‌شمار می‌رفت. این امر با براهینی که پیش‌تر ارائه شده بود، مبنی بر اینکه ۲۳۰۰ روز در پاییز پایان می‌یافت، هماهنگ بود، و نتیجه‌گیری گریزناپذیر می‌نمود.”

> “In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.

> در مثلِ متی ۲۵، زمانِ انتظار و به‌خواب‌رفتن، با آمدنِ داماد دنبال می‌شود. این امر مطابقِ استدلال‌هایی بود که همین‌اکنون، هم از نبوت و هم از نمونه‌ها، ارائه شد. آن‌ها بر حقانیتِ خود یقینِ نیرومندی پدید آوردند؛ و «فریادِ نیمه‌شب» به‌وسیلهٔ هزاران ایماندار اعلام شد.

> “Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.

> “قیام مانند موجی مدّی سراسر سرزمین را فراگرفت. از شهری به شهر دیگر، از روستایی به روستای دیگر، و تا نواحی دورافتادهٔ کشور پیش رفت، تا آنکه قوم منتظرِ خدا به‌تمامی بیدار شدند. تعصّب افراطی در برابر این اعلام، همچون یخبندانِ نخستین در برابر خورشیدِ برآینده، ناپدید شد. ایمانداران دیدند که شک و حیرتشان برطرف گردیده است، و امید و شجاعت دل‌های ایشان را جان بخشیده است. این کار از آن افراط‌هایی مبرّا بود که هرگاه هیجانِ انسانی بدون تأثیر مهارکنندهٔ کلام و روحِ خدا پدیدار شود، همواره ظاهر می‌گردد. از حیث خصلت، همانند آن اوقاتِ فروتنی و بازگشت به‌سوی خداوند بود که در میان اسرائیلِ باستان، در پیِ پیام‌های توبیخ‌آمیزِ بندگان او، رخ می‌داد. این حرکت، ویژگی‌هایی را در بر داشت که کارِ خدا را در هر عصر ممتاز می‌سازد. در آن، شادیِ وجدآمیز اندک بود؛ بلکه بیشتر کاوشی عمیق در دل، اعتراف به گناه، و ترکِ دنیا دیده می‌شد. آمادگی برای ملاقات با خداوند، بارِ جان‌های دردمند بود. دعاهای مداوم و تخصیصِ بی‌قیدوشرطِ خویشتن به خدا وجود داشت.” جدال عظیم، ۴۰۰.

The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.

جشن‌های بهاری در هفتهٔ مقدّس تحقق یافتند، و بارانِ نخستین یا آلفا آنگاه در پنتیکاست فرو ریخته شد؛ و بدین‌سان، ریزشِ بارانِ آخر را در جشن‌های پاییزی نمونه‌وار می‌ساخت. آن جشن‌های بهاری در لاویان ۲۳، آیات یک تا بیست‌ودو بیان شده‌اند. جشن‌های پاییزی در آیات ۲۳ تا ۴۴ قرار دارند. ۲۳۰۰ سال شما را به ۱۸۴۴ می‌رساند. بیست‌ودو آیه برای جشن‌های بهاری و بیست‌ودو آیه برای جشن‌های پاییزی. دو مجموعهٔ بیست‌ودوگانه در فصل بیست‌وسوم.

The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.

عیدِ نرسنگے اس بات کی تنبیہ تھا کہ دس دنوں کے اندر عدالت واقع ہوگی، اور عیدِ خیمہ جشنِ مسرت تھی اُن گناہوں کے لیے جو یومِ کفارہ پر معاف کیے گئے تھے۔ عید کے بعد سبت اور آٹھواں دن زمین کے ہزار سالہ سبت کے آرام کی نمائندگی کرتے ہیں۔

> But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.

> امّا ای محبوبان، از این یک امر غافل مباشید که نزد خداوند، یک روز همچون هزار سال است، و هزار سال همچون یک روز. ۲ پطرس ۳:۸

The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.

نخستین فرشته گشایش داوری را اعلام کرد، و در آن سطح نبوی، سال ۱۷۹۸، که «زمان آخر»ِ دانیال بود، تحقق عید کَرِنّاهاست؛ اما در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، پیامِ گشوده‌شدهٔ نخستین فرشتهٔ ۱۷۹۸، با تحقق نبوتِ وایِ دوم، قدرت یافت. اسلام بخشی از هشدارِ عیدِ کَرِنّاهاست که روزِ نزدیک‌شوندهٔ داوری را اعلام می‌کند.

For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.

برای آنان که مایل‌اند ببینند، اعیاد پاییزیِ شیپورها و خیمه‌ها اعیادیِ آلفا و امگا را نمایندگی می‌کنند، و داوری در میان آن‌ها قرار دارد. این تصادفی نیست که این اعیاد در لاویان بیست‌وسه شناسانده شده‌اند. عدد بیست‌وسه نماد کفاره است. این نیز تصادفی نیست که عید نخست در روز اولِ ماه هفتم است و عید آخر در روز بیست‌ودوم پایان می‌یابد. عید شیپورها حرف نخستِ الفبای عبری است، روز کفاره حرف میانی است، و عید خیمه‌ها حرف بیست‌ودومِ الفبای عبری است.

Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.

احبار کے تیئسویں باب کی آیات 23 تا 44 بائیس آیات پر مشتمل ہیں جو “سچائی کے ڈھانچے” کے اندر واقع ہیں۔ درمیان میں آنے والا دسویں دن ایک آزمائش کی نشان دہی کرتا ہے، کیونکہ دس آزمائش کی علامت ہے، اور یومِ کفّارہ وہ مقام ہے جہاں گمراہوں کی بغاوت درج اور فیصلہ کی جاتی ہے، اور اس بغاوت کی نمائندگی عبرانی حروفِ تہجی کے تیرھویں حرف سے ہوتی ہے۔ عبرانی لفظ “سچائی” کا درمیانی حرف تیرھواں ہے، اور وہ ساتویں مہینے کے دسویں دن کے ساتھ مطابقت رکھتا ہے، اور بطورِ راہ نما نشان وہ عبرانی حروفِ تہجی اور اس مخصوص دن کی نبوتی خصوصیات کا حامل ہے۔ دس اور تیرہ کا مجموعہ تیئس ہے۔ ستر، 10 ضرب 7 کا حاصل ہے، اور ساتویں مہینے کا دسویں دن بھی ستر کے مساوی ہے، جو مہلتِ آزمائش کے اختتام کی علامت ہے۔

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.

> پس پطرس نزد او آمده، گفت: خداوندا، برادرم تا چند بار به من گناه ورزد و او را بیامرزم؟ آیا تا هفت بار؟ عیسی به او گفت: به تو نمی‌گویم تا هفت بار، بلکه تا هفتاد مرتبه هفت بار. متی ۱۸:‏۲۱، ۲۲

Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.

چهارصد و نود سال برای اسرائیلِ باستان مقرر و منفصل گردید. این سال‌ها از دو هزار و سیصد سال جدا شد و به صورت هفتاد هفته نمایش داده شد؛ از این‌رو، عیسی مشخص ساخت که حدّ زمانِ مهلتِ آزمون چهارصد و نود است، که در دانیال نه به صورت «هفتاد» هفته نمایانده شده است.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> هفتاد هفته بر قوم تو و بر شهر مقدّس تو مقرّر شده است، تا نافرمانی به کمال رسد، و گناهان پایان پذیرد، و برای تقصیر کفّاره به‌عمل آید، و عدالت جاودانی آورده شود، و رؤیا و نبوّت مُهر گردد، و قدّوسِ اقداس مسح شود. دانیال ۹:۲۴

The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.

عبرانی واژه‌ای که «منقطع» ترجمه شده است، در عهد عتیق تنها در همین آیه به‌کار رفته است و معنای آن «تعیین‌شده یا مقرر» است. این واژه با آن واژه‌ای که معمولاً به «منقطع» ترجمه می‌شود متفاوت است؛ واژه‌ای که بر اساس بریدن قربانی‌ها به‌دست اَبرام در نخستین گامِ عهد در پیدایش پانزده استوار است. «تعیین» و «مقرر» شده بود که اسرائیل چهارصد و نود سال زمانِ آزمایشی داشته باشد، و سپس به‌عنوان قومِ عهدِ خدا منقطع گردد. دو «انقطاع» متفاوت؛ یکی که آن دوره را به‌عنوان دوره‌ای آزمایشی نشان می‌دهد که به‌وسیله عدد هفتاد از عددی بزرگ‌تر «منقطع» شده بود، و آن‌گاه که «شراب تازه» یوئیل از دهان ایشان «منقطع» می‌شود، مهلتِ آزمایش بسته می‌شود. هفتاد نمایانگر بسته‌شدنِ مهلتِ آزمایش است.

The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.

جشن‌های پاییزی دارای سه گامِ واژهٔ عبریِ «حقیقت» هستند. جشن‌های پاییزی در لاویان ۲۳:۲۳ آغاز می‌شوند؛ نشانهٔ میانیِ روزِ کفّاره، روزِ دهم و حرفِ سیزدهم است که با ۲۳ برابر می‌شود؛ و عیدِ خیمه‌ها در روزِ بیست‌ودوم پایان می‌یابد، و سپس یک سَبَتِ عظیم که در پیِ عید می‌آید؛ و این بخش در ۲۳:۴۴ پایان می‌پذیرد.

Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.

احبار کا مطلب لاوی کا کہانت ہے۔ بہاری عیدیں باب 23:1–22 میں ظاہر کی گئی ہیں، پھر خزانی عیدیں 23:23–44 میں ظاہر کی گئی ہیں۔ بہاری عیدیں بائیس آیات سے ظاہر کی گئی ہیں، اور عبرانی حروفِ تہجی بائیس حروف پر مشتمل ہیں۔ خزانی عیدیں بھی بائیس آیات میں بیان کی گئی ہیں۔ نرسنگوں کی عید، یومِ کفارہ میں آنے والی عدالت کے قریب آنے کا اعلان کرتی ہے۔ پھر عیدِ خیام سات دن تک رہتی ہے، جو ساتویں مہینے کی بائیسویں تاریخ پر ختم ہوتی ہے۔ ان سات دنوں میں پہلا دن ایک رسمی سبت تھا، اور آٹھواں دن بھی ایسا ہی تھا، جو سات روزہ عید کے بعد کا دن تھا۔ پہلا اور آٹھواں دن، آٹھویں دن کو ان سات میں سے آٹھویں کی علامت بناتے ہیں۔

> Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.

> به بنی‌اسرائیل سخن بگو و بگو: روز پانزدهمِ این ماه هفتم، عید خیمه‌ها به‌مدت هفت روز برای خداوند خواهد بود. در روز نخست، اجتماعِ مقدس برپا شود؛ هیچ کارِ مشقّت‌آمیزی در آن انجام ندهید. هفت روز قربانیِ آتشین برای خداوند تقدیم کنید؛ و در روز هشتم نیز برای شما اجتماعِ مقدس باشد، و قربانیِ آتشین برای خداوند تقدیم نمایید؛ این محفلِ باشکوهی است، و در آن هیچ کارِ مشقّت‌آمیزی انجام ندهید. … همچنین در روز پانزدهمِ ماه هفتم، هنگامی که محصولِ زمین را جمع کرده‌اید، عیدی برای خداوند هفت روز نگاه دارید: در روز نخست سَبَّت باشد، و در روز هشتم نیز سَبَّت باشد. لاویان 23:34–36, 39.

The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.

شَبّاتِ آیینیِ روزِ هشتم، مظهرِ شَبّاتِ هزاره است که در پیِ عیدِ خیمه‌ها می‌آید. سرگردانیِ بنی‌اسرائیلِ باستان در بیابان به مدتِ چهل سال، با سکونت در خیمه‌ها در ایامِ عیدِ خیمه‌ها گرامی داشته می‌شود، و این نه تنها نمایانگرِ ریزشِ بارانِ آخر است، بلکه زمانِ تنگیِ یعقوب را نیز مجسم می‌سازد، هنگامی که فرشتگان، وفادارانِ خدا را برای حفاظت به تپه‌ها و کوه‌ها رهبری کرده‌اند.

> “In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.

> «در زمانِ تنگی، همهٔ ما از شهرها و دهات گریختیم، اما شریران ما را تعقیب کردند، و با شمشیر به خانه‌های مقدسین درآمدند. آنان شمشیر را برای کشتن ما بلند کردند، اما شمشیر شکست و چون کاهی بی‌قدرت بر زمین افتاد. سپس همهٔ ما شب و روز برای رهایی فریاد برآوردیم، و فریاد ما به حضور خدا بالا رفت. خورشید برآمد، و ماه از حرکت بازایستاد. نهرها از جریان ایستادند. ابرهای تیره و سنگین برخاستند، و با یکدیگر برخورد کردند. اما در آنجا یک جای صاف و روشن از جلالِ پایدار بود، که از آنجا آواز خدا چون صدای آب‌های بسیار آمد، و آسمان‌ها و زمین را لرزانید. آسمان باز و بسته می‌شد، و در اضطراب و تلاطم بود. کوه‌ها چون نی‌ای در باد می‌لرزیدند، و صخره‌های شکسته را به هر سو پرتاب می‌کردند. دریا چون دیگی می‌جوشید، و سنگ‌ها را بر خشکی می‌افکند. و چون خدا روز و ساعتِ آمدنِ عیسی را بیان کرد، و عهد جاودانی را به قوم خود اعلام نمود، یک جمله فرمود و سپس مکث کرد، در حالی که کلمات در سراسر زمین طنین می‌افکند. اسرائیلِ خدا با چشمانِ دوخته به بالا ایستاده بود و به کلماتی گوش می‌داد که از دهان یهوه صادر می‌شد و همچون غرش‌های بلندترین رعد در سراسر زمین می‌پیچید. آن صحنه به‌غایت باهیبت و هولناک بود. در پایان هر جمله، مقدسین ندا می‌دادند: جلال! هلّلویاه! سیمای ایشان به جلال خدا منوّر شده بود؛ و ایشان از آن جلال می‌درخشیدند، همان‌گونه که چهرهٔ موسی آنگاه که از سینا فرود آمد، می‌درخشید. شریران از شدت آن جلال نمی‌توانستند بر ایشان بنگرند. و چون بر آنان که با مقدس نگاه داشتنِ سَبَّتِ او خدا را حرمت نهاده بودند، آن برکتِ بی‌پایان اعلام شد، فریاد عظیمِ ظفر بر وحش و بر تمثال او برخاست.»

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.

> «آنگاه یوبیل آغاز شد، زمانی که زمین می‌بایست آرام گیرد.» Review and Herald، 21 ژوئیه 1851.

Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.

عیسی بازمی‌گردد و زمین به مدت هزار سال آرام می‌گیرد، چنان‌که در سَبَتِ سال هفتمِ زمین و یوبیل به‌صورت نمونه پیشاپیش نشان داده شده است. در آیهٔ سه از لاویان بیست‌وسه، سَبَتِ روز هفتم برای انسان به‌عنوان مقدمهٔ این فصل معرفی می‌شود؛ فصلی که با هشتم، یعنی آنچه از آنِ هفت است، پایان می‌یابد و نمایانگر سَبَتِ سال هفتم برای آرام گرفتن زمین است.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.

> او خداوند به موسیٰ فرمود: «بنی‌اسرائیل را خطاب کرده، به ایشان بگو: دربارۀ عیدهای خداوند که باید آنها را محافل مقدّس اعلام کنید، اینها عیدهای من هستند. شش روز کار انجام شود، اما روز هفتم سَبَّتِ آرامی است، محفل مقدّس؛ در آن هیچ کاری انجام ندهید. این در همۀ مساکن شما سَبَّتِ خداوند است.» لاویان 23:1–3

The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.

الفای فصل بیست‌وسه، سَبَّتِ روزِ هفتم است، و اُمگای این فصل، هزار سالِ خالی بودنِ زمین است، که به‌واسطهٔ سَبَّتِ سالِ هفتم برای زمین و یوبیل، نمونه‌وار گردیده است. الفای این فصل، اعیادِ بهاری است که با سَبَّتِ روزِ هفتم آغاز می‌شود و در آیهٔ بیست‌ودو پایان می‌یابد؛ حال آن‌که اُمگای این فصل در روزِ بیست‌ودومِ ماهِ هفتم به پایان می‌رسد، و پس از آن سَبَّتِ تشریفاتیِ روزِ هشتم می‌آید که نمایانگرِ سَبَّتِ سالِ هفتم برای زمین است.

Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.

آیات یک تا بیست‌ودو کار مسیح را به‌عنوان کاهن اعظم آسمانی در مکان مقدّس نشان می‌دهند؛ آیات بیست‌وسه تا چهل‌وچهار کار او را در قدس‌الاقداس نشان می‌دهند. لاویان نمادی از کاهنان است و خدمت کاهنیِ اعظمِ مسیح را بازنمایی می‌کند. سبتِ آلفا، یعنی سبتِ روز هفتم، به آفرینش بازمی‌گردد، و سبتِ اُمگا، یعنی سبتِ سال هفتم، تا زمینِ نو شده امتداد می‌یابد. لاویان بیست‌وسه از لحاظ تاریخی از آفرینش تا آفرینشِ دوباره امتداد دارد.

The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.

شادی یا شرمِ پیام نبوتی، نمادی از کسانی است که یا پیامِ فریادِ نیمه‌شب را در اختیار دارند یا بدلی از آن را. تا زمانی که این حقیقت در روایت منظور نگردد، مسئله‌ای که شرم را پدید می‌آورد، از نظر دور می‌ماند. آنان که روغنِ حقیقی را در اختیار دارند، این نکته را از دست نخواهند داد. شادی، نمایانگرِ کسانی است که گناهانشان برداشته شده است، و اینان به‌وسیلهٔ کسانی نمود می‌یابند که عیدِ خیمه‌ها را جشن می‌گیرند.

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> اور کلام مجسم ہوا، اور ہمارے درمیان سکونت اختیار کی، (اور ہم نے اُس کا جلال دیکھا، ایسا جلال جیسا باپ کے اکلوتے کی شان کے لائق ہے،) جو فضل اور سچائی سے معمور تھا۔ یوحنا 1:14۔

The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:

یونانی لفظ جس کا ترجمہ “dwelt” کیا گیا ہے، اس کے معنی ہیں “خیمہ زن ہونا۔” یسوع مجسم ہوا اور ہمارے درمیان خیمہ زن ہوا۔ اُس نے ہماری انسانی فطرت، ہمارا خیمہ، ہمارا تنبو، ہماری جھونپڑی، ہمارا جسم اختیار کیا۔ پطرس نے اسے یوں بیان کیا:

> Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.

> آری، سزاوار می‌دانم تا زمانی که در این خیمه هستم، شما را با به یاد آوردن برانگیزم؛ زیرا می‌دانم که به‌زودی باید این خیمهٔ خود را فرو گذارم، چنان‌که خداوند ما عیسی مسیح نیز بر من آشکار ساخته است. دوم پطرس ۱:‏۱۳، ۱۴

Paul said it this way:

پولُس آن را این‌گونه بیان کرد:

> For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.

> زیرا می‌دانیم که اگر خانهٔ زمینیِ این خیمه فرو ریزد، بنایی از خدا داریم، خانه‌ای که با دست ساخته نشده، جاودانی در آسمان‌ها. زیرا در این نیز ناله می‌کنیم، و سخت مشتاق آنیم که با خانهٔ خود که از آسمان است ملبّس شویم؛ اگر به‌راستی چون ملبّس شویم، عریان یافت نشویم. زیرا ما که در این خیمه هستیم ناله می‌کنیم، چون زیر بار سنگینیم؛ نه از آن رو که می‌خواهیم عریان شویم، بلکه تا بر آن ملبّس گردیم، تا فانیّت در حیات فرو برده شود. ۲ قرنتیان ۵:۱–۴

The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.

عیدِ خیمہ‌گان مُهر شدنِ آن یک‌صد و چهل و چهار هزار را به‌طور نمادین نشان می‌دهد، که این امر هنگامی به انجام می‌رسد که پنجره‌های آسمان گشوده می‌شوند. وقتی گناهان آن یک‌صد و چهل و چهار هزار برداشته شود، روح‌القدس بی‌پیمانه بر کلیسای ظافر افاضه خواهد شد. داوری برای آن یک‌صد و چهل و چهار هزار به پایان رسیده است، و آنان که مُهر شده‌اند، به پیش می‌روند تا فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم را تحت قدرت روح‌القدس، آن‌گونه که با عیدِ خیمه‌گان نمود یافته است، اعلام کنند.

Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

جسدِ ما هیکل است، و خیمه‌ای که همان مسکنِ مقدّس است. آنان که به اورشلیم گرد می‌آمدند تا عیدِ خیمه‌ها را برگزار کنند، جشن می‌گرفتند که گناهانشان محو شده بود. موسی به کار گرفته شد تا مسکنِ مقدّس را در بیابان برپا دارد، و عیدِ خیمه‌ها در پایان با سکونت در خیمه‌ها در بیابان برگزار می‌شد، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد.

> Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.

> لهٰذا، اے مقدس بھائیو، جو آسمانی بلاہٹ میں شریک ہو، ہمارے اقرار کے رسول اور سردار کاہن، مسیح یسوع، پر غور کرو؛ جو اپنے مقرر کرنے والے کے لیے وفادار تھا، جس طرح موسیٰ بھی اس کے تمام گھر میں وفادار تھا۔ کیونکہ یہ شخص موسیٰ سے زیادہ جلال کے لائق ٹھہرا، اس لیے کہ گھر بنانے والا خود گھر سے زیادہ عزت رکھتا ہے۔ کیونکہ ہر گھر کسی نہ کسی کے ذریعہ بنایا جاتا ہے؛ لیکن جس نے سب چیزیں بنائیں وہ خدا ہے۔ اور موسیٰ فی الحقیقت اس کے تمام گھر میں ایک خادم کی حیثیت سے وفادار تھا، ان باتوں کی گواہی کے لیے جو بعد میں کہی جانے والی تھیں؛ لیکن مسیح اپنے ہی گھر پر ایک بیٹے کی حیثیت سے ہے؛ اور اگر ہم اپنے بھروسے اور امید کے فخر کو آخر تک مضبوطی سے قائم رکھیں، تو ہم ہی اس کا گھر ہیں۔ عبرانیوں 3:1–6۔

Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.

موسیٰ وہ وفادار خادم تھا جسے خدا نے خیمۂ عبادت کے ہیکل کو قائم کرنے کے لیے استعمال کیا، لیکن مسیح، سردار کاہن اور رسول ہونے کے ناطے، خادم موسیٰ سے بڑھ کر عزت رکھتا ہے۔ ہر گھر—موسیٰ کے خیمۂ عبادت کے ہیکل سے لے کر سلیمان کے ہیکل تک، پھر ہیرودیس کے چھیالیس برس میں ازسرِنو تعمیر کیے گئے ہیکل تک، انسانی ہیکل جس میں 46 کروموسوم ہیں، اور 1798 سے 1844 تک کا میلیرائیٹ ہیکل—سب خدا ہی نے بنائے۔ ہیکلوں کے مختلف ظہورات کی نبوی سلسلہ میں، جو باغِ عدن میں شروع ہوتا ہے، پھر گناہ کے بعد باغ کے دروازے پر، پھر طوفان کے بعد مذبحوں سے ہوتا ہوا موسیٰ تک پہنچتا ہے؛ تین بنیادی نشانِ راہ یہ ہیں: موسیٰ، مسیح، اور ایک لاکھ چوالیس ہزار۔

Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.

موسیٰ اور مسیح قدیم اسرائیل کے الفا اور اومیگا کی نمائندگی کرتے ہیں، اور باہم مل کر وہ انسانیت اور الوہیت کے امتزاج کی نمائندگی کرتے ہیں، جس کی نمائندگی ایک لاکھ چوالیس ہزار بھی کرتے ہیں۔ تیسرے فرشتے کی آمد پر، مکاشفہ باب گیارہ میں، یوحنا کو ہدایت دی جاتی ہے کہ ہیکل کو ناپے، اور اسی فرشتے کی 9/11 پر آمد کے وقت بھی یوحنا کو دوبارہ ہیکل ناپنے کا حکم دیا جاتا ہے۔ دونوں صورتوں میں اسے کہا جاتا ہے کہ 1,260 دنوں کے صحن کو چھوڑ دے۔ 2023 میں، وہی فرشتہ آیا، اور اب خدا کے لوگوں کو ہیکل ناپنے کے لیے بلایا جا رہا ہے۔ 1,260 دن، یا ساڑھے تین دن، 2023 میں ختم ہوئے، اور اس وقت سے لے کر اتوار کے قانون سے ذرا پہلے تک ہیکل کو قائم کیا جانا ہے۔ 2024 نے بنیادیں ڈالنے کے عمل کو نشان زد کیا، اور اسی میں بغاوت ایک ایسے گروہ کی صورت میں ظاہر ہوئی جس نے “چھوٹی باتوں کے دن کو حقیر جانا،” اور ملر کی اس علامت کی تعیین کے خلاف احتجاج کیا جو رؤیا کو قائم کرتی ہے۔

> Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.

> علاوه بر این، کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: «دستانِ زَرُبّابِل بنیاد این خانه را نهاده است؛ دستان او نیز آن را به پایان خواهد رسانید؛ و خواهی دانست که یهوه صبایوت مرا نزد شما فرستاده است. زیرا کیست که روزِ چیزهای کوچک را خوار شمرده باشد؟ زیرا آنان شادی خواهند کرد و شاقول را در دستِ زَرُبّابِل همراه آن هفت خواهند دید؛ اینها چشمان خداوند هستند که در تمامی زمین به هر سو در رفت‌وآمدند.» زکریا ۴:۸–۱۰

To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.

ردّ تشخيص ميلر القائل إن روما هي التي تُثبِّت الرؤيا، هو ردٌّ للأسس، وهو «ازدراء ليوم الأمور الصغيرة». لقد كانت الحركة الميلرية هي حركة الألفا للملاكَين الأول والثاني، وأما حركة المئة والأربعة والأربعين ألفًا فهي حركة الأوميغا للملاك الثالث. وهي أقوى من الألفا باثنتين وعشرين مرة. وبهذا المعنى النبوي، فإن أسس الحركة الميلرية هي «يوم الأمور الصغيرة». إن ازدراء أي حقٍّ تأسيسي ممثَّل على لوحَي حبقوق، هو موت؛ لأن الرؤيا التي تُثبَّت في الآية الرابعة عشرة من دانيال الحادي عشر هي الرؤيا نفسها التي عيَّنها سليمان.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> جہاں رویا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت پر عمل کرتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?

ترجمهٔ ps نیازمند دانستن این است که «ps» به کدام زبان اشاره دارد. لطفاً زبان مقصد را مشخص کنید.

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.

در روزگار عیسی، ازدواج یهودی در سه مرحلهٔ اصلی انجام می‌شد که اغلب در طول چند ماه یا یک سال امتداد می‌یافت. نخستین مرحله، ازدواجِ قانونی بود که نامزدی خوانده می‌شد؛ در این مرحله، ازدواج از نظر قانونی برقرار می‌گردید، اما عروس و داماد از یکدیگر جدا می‌ماندند، و داماد به خانهٔ پدر خود بازمی‌گشت تا مکانی برای عروس خویش آماده سازد. از همین رو بود که مریم، همسرِ یوسف، حتی پیش از آنکه با او زندگی کند، همسر او خوانده می‌شد. بی‌وفایی در این دوره، زنا محسوب می‌گردید.

The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.

د انتظار موده نامعلومه وه او کېدای شوه چې څو ورځې، څو اوونۍ یا څو میاشتې وي. دا نامعلومتیا د تمثیل یو اساسي عنصر دی. پلار به ښايي تر یو کال پورې انتظار کاوه، څو د ناوې عفت تثبیت کړي. زوم د خپل بېرته راتګ دقیقه ورځ او ساعت نه اعلانوه، ځکه دا د هغه د پلار پرېکړه وه چې وټاکي څه وخت، نو ناوې پوهېده چې واده را روان دی—خو نه پوهېده چې کله. دا نامعلومتیا قصدي وه، او تر هغه چې پلار زوم ته امر نه وای کړی چې ولاړ شي او خپله ناوې راولي، په دې بهیر کې شامل هر څه ځنډېدلي وو.

When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”

جب باپ کہتا تھا، ”جا کر اپنی دلہن کو لے آؤ،“ تو دولہا رات کے وقت اپنے دوستوں کے ساتھ آتا، نعرے بلند کرتا اور نرسنگا بجاتا تھا۔ یہ ہمیشہ رات ہی کو ہوتا تھا تاکہ دن کی گرمی میں طویل فاصلے طے کرنے سے بچا جا سکے، جو اسرائیل کی سرزمین میں سخت مشقت کا باعث بن سکتی ہے۔ مشعلوں اور تیل کی ضرورت ہوتی تھی، کیونکہ وہاں گلیوں میں روشنیاں نہ تھیں، اور یہ جلوس کئی گھنٹوں تک جاری رہ سکتا تھا۔ قدیم عبرانی شادیوں میں ان جلوسوں کے دوران جو اصل رسمی اعلان کیا جاتا تھا، وہ یہ تھا: ”دیکھو، دولہا آتا ہے!“

The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.

تمثیلی حکایت میں کنواریاں (سہیلیاں) کوئی عام عورتیں نہ تھیں، بلکہ وہ دلہن کی خدمت گزار ساتھنیں تھیں، جو اس کے ساتھ انتظار کر رہی تھیں، جلوس میں شامل ہونے کی متوقع تھیں، اور اس بات کی ذمہ دار تھیں کہ ہر گھڑی تیار رہیں اور اپنے ساتھ اپنا تیل رکھیں تاکہ دولہا کے گھر تک راستہ روشن کر سکیں۔ مشعلیں جلدی جل جاتی تھیں، اس لیے اگر سفر طویل ہو تو اضافی تیل ساتھ لانا ایک ناگزیر ضرورت تھی۔ تیل کی کوئی اجتماعی شراکت نہ تھی۔

The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.

تأخیر در آیین کهنِ کاروانِ عروسی و ازدواج امری عادی بود و از نظر فرهنگی مشکلی به شمار نمی‌رفت. انتظارِ تأخیر می‌رفت، و به خواب رفتن نیز امری طبیعی بود. تمایز نه در خوابیدن، بلکه در آمادگی است، نه در بیداربودن. باکره‌های نادان، چنان‌که دانایان کرده بودند، برای تأخیر برنامه‌ریزی نکردند. همه در آن دوره می‌خوابیدند، زیرا فاصله میان نامزدیِ قانونی و به‌کمال‌رسیدنِ ازدواج ممکن بود یک سال به طول انجامد.

Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.

چون کاروانِ عروسی به خانۀ داماد می‌رسید، بزمِ ازدواج آغاز می‌شد و در برای همیشه بسته می‌گردید و دیرآمدگان را راه نمی‌دادند. این نه از سرِ بی‌رحمی، بلکه مطابق رسم بود؛ زیرا هر کس پس از بسته شدن در، بعدتر در می‌زد، نشان می‌داد که جزو آن کاروان نبوده است.

Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.

عیسیٰ کوئی نئی تمثیلی تصویر تراش نہیں رہے تھے، اور نہ ہی انہوں نے اس تمثیل کی کوئی توضیح پیش کی، جیسا کہ وہ اکثر کیا کرتے تھے۔ انہیں توضیح فراہم کرنے کی ضرورت نہ تھی، کیونکہ یہ تمام ثقافتی تفصیلات اُن کے سامعین کے لیے پوری طرح معروف اور مفہوم تھیں۔ عیسیٰ ایک حقیقی مشرقی شادی کی نشان دہی کر رہے تھے، نہ کہ کسی مجرد تصور کی۔

The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.

جزئیات به‌طور کامل بر اساس شهادتِ عبری، و نیز بر پایهٔ مورخانِ ادوار رومی و یونانی، تأیید می‌شوند.

The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)

مِشنَا (سدهٔ دوم میلادی، اما حافظِ رسومِ دورانِ معبد پیش از سال ۷۰ میلادی)

The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)

تَلْمُود (گردآوریِ متأخر، اما نقل‌کنندهٔ سنّتِ پیشین)

Josephus (1st century Jewish historian)

یوسفوس (مورخ یهودیِ قرن اوّل)

Rabbinic wedding liturgy and legal discussions

عبادات و مباحث حقوقیِ عروسیِ ربانی

Greco-Roman observers of Judea

ناظران یونانی‌ـ‌رومیِ یهودیه

Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.

یوسِفوس کوئی مرتب “شادی نامہ” پیش نہیں کرتا، لیکن جن قانونی اور ثقافتی تفصیلات کو وہ مفروض مانتا ہے، وہ عین مطابق مشنا/تلمود کی توضیحات کے ساتھ مطابقت رکھتی ہیں۔ مشنا بنیادی ماخذ ہے۔

The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.

این مَثَل برای شنوندهٔ یهودیِ قرن اوّل چنان کوبنده فرود می‌آمد، زیرا در متی ۲۵ هیچ چیز نیازی به توضیح نداشت. رسیدن در نیمه‌شب امری عادی بود، چراغ‌ها و روغن ضرورت‌هایی آشکار بودند، و تأخیری میان نامزدیِ قانونیِ ازدواج و حرکتِ نیمه‌شب امری مورد انتظار به شمار می‌رفت، و درِ بسته نیز رویّه‌ای کاملاً معمول بود! باکرگانی که محروم شدند، سرافکنده بودند، و از نظر مخاطبان یهودیِ دوران عیسی، شرمساریِ باکرهٔ نادان کاملاً بجا و سزاوار بود. چون شنوندگان عیسی آیین را به‌خوبی می‌شناختند، هیچ همدردی‌ای با باکرگان نادان نمی‌داشتند، زیرا همه می‌دانستند که آمادگی، مسئولیتی مطلق برای هر باکره‌ای بود که برای حضور در آن موکب دعوت می‌شد. این حقایق برای مخاطبان یهودی آن‌چنان بدیهی بود که عیسی هرگز نیازی نداشت هیچ توضیحی دربارهٔ این مَثَل ارائه کند.

Back to Articles