Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

کتابِ دانی ایل — ایک سو ستاون نمبر

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

بازگشاییِ نمادپردازیِ نبوّتیِ کوروش در کتاب دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

در آیهٔ اوّلِ باب دهم، آگاه می‌شویم که آن، سال سومِ کوروش بود؛ امّا در باب اوّل، به ما گفته می‌شود که دانیال تنها تا سال اوّلِ کوروش زیست، یا باقی ماند.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> و دانیال تا سال اوّل کوروشِ پادشاه همچنان باقی ماند. دانیال ۱:۲۱.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

کورش دو سال با داریوشِ مادی عملاً هم‌حکومت بود؛ ازاین‌رو سال سوم او بود، اما درعین‌حال سال نخست او نیز بود.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سالِ سومِ کورش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که بلطشصر نامیده می‌شد مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، اما زمانِ معیّن دراز بود؛ و او آن امر را دریافت و رؤیا را فهم کرد. دانیال ۱۰:۱.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

به‌طور نبوی، کورش در نخستین و آخرین رؤیاهای دانیال معرفی می‌شود. فصل نخست دانیال، چنان‌که پیش‌تر در مقالات سابق بیان شده است، نمایانگر فرشتهٔ اولِ باب چهاردهمِ مکاشفه است. هنگامی که فرشتهٔ اول در نبوت شناسایی می‌شود، همهٔ ویژگی‌های نبویِ هر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده را در خود داراست. سه گامِ انجیل جاودانی که در فرشتهٔ اول نمایان شده‌اند، این‌ها هستند: «از خدا بترسید»، «او را جلال دهید»، زیرا «ساعت داوری او رسیده است.»

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

چون دانیال و آن سه یار «از خدا ترسیدند»، بر آن شدند که خوراک بابل را رد کنند و همچنان گیاه‌خوار بمانند. در آزمون دیداری‌ای که پس از آن انجام شد، دانیال و آن سه یار با ظاهر سالم خود، در تقابل با کسانی که از خوراک بابلی می‌خوردند، «خدا را جلال دادند». پس از سه سال، «ساعت داوری» فرا رسید، آنگاه که نبوکدنصر ایشان را آزمود و دریافت که آنان ده برابر از همه حکیمان بابلی داناترند.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

سه گامِ انجیلِ جاودان همچنین در فصل نهاییِ دانیال به‌عنوان فرایندی بازنمایی شده است که به‌واسطهٔ آن، فزونیِ معرفت، کسانی را که در برابر نوری که در زمانِ آخر گشوده می‌شود مسئول شناخته می‌شوند، پاک می‌سازد، سفید می‌گرداند و می‌آزماید. در فصل نخستِ دانیال، همانند فصل آخر، سه گامِ فرشتهٔ اول، که هر سه فرشته را دربر می‌گیرد، مشخص شده است. از آنجا که فصل یک، انجیلِ جاودانِ فرشتهٔ اول است، فصل دومِ دانیال نمایانگرِ فرشتهٔ دومِ مکاشفهٔ چهارده است، جایی که آزمونِ تمثالِ وحش یا تمثالِ مسیح بازنمایی شده است، همان‌گونه که در دومین آزمون از سه گامِ فصل یک نیز چنین بود.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

از آنجا که فصل‌های اول و دوم دانیال نمایانگر فرشتهٔ اول و دومِ مکاشفهٔ چهارده هستند، فصل سوم و آزمون در دشتِ دورا، نمایانگر پیام فرشتهٔ سوم است، با هشدار آن مبنی بر اینکه نشانِ وحش پذیرفته نشود. در فصل اول دانیال، سالِ اولِ کورش ذکر شده است، و در فصل دهم، که آخرین رؤیای دانیال است، کورش با سالِ سومِ خود معرفی می‌شود؛ اما می‌دانیم که آن سالِ سوم، همان سالِ اولِ اوست، زیرا دانیال فقط تا سالِ اولِ کورش ادامه یافت.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

بنا بر این، کوروش نمادی از سالِ اوّلی است که دربرگیرندهٔ سه سال است. او نمادِ پیامِ فرشتهٔ اوّل است. سالِ اوّلِ کوروش در آخرین آیهٔ نخستین رؤیای دانیال ذکر شده است، و سپس بار دیگر در نخستین آیهٔ آخرین رؤیای دانیال. مهم است که نمادپردازیِ نبویِ کوروش را بازشناسیم، و ما نخست در حالِ شناساییِ این هستیم که او نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ اوّل است. این امر را از نظرِ نبوی می‌توان از این واقعیت دریافت که دانیال سالِ سوّمِ او را سالِ اوّلِ او معرّفی می‌کند؛ امّا مهم‌تر از آن، این موضوع از طریقِ نخستین فرمانی که او صادر کرد، شناخته می‌شود.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

وہ کشمکش جو باب دس میں جبرائیل کو فارس کے بادشاہوں کے ساتھ پیش آ رہی تھی، اُس کا تعلق سائرس کو اُس مقام تک پہنچانے سے تھا جہاں وہ تین فرمانوں میں سے پہلے فرمان کے اجراء کو عملی جامہ پہنائے؛ یہی فرمان یہودیوں کو واپس آنے اور یروشلم اور ہیکل کی تعمیرِ نو کی اجازت دیتا۔ تیسرا فرمان تیئس سو سالہ نبوت کے آغاز کی علامت تھا، جس کا اختتام اُس وقت ہوا جب تیسرا فرشتہ 22 اکتوبر 1844 کو آیا۔ تیسرا فرمان تیسرے فرشتے کی نمائندگی کرتا تھا، اور لہٰذا سائرس کا پہلا فرمان 1798 میں پہلے فرشتے کی آمد کی نمائندگی کرتا تھا۔ سائرس پہلے فرشتے کی نمائندگی کرتا ہے، اور اسی سبب دانی ایل کی کتاب میں اُس کا پہلا سال تین سالوں کی نمائندگی کرتا تھا۔

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

لہٰذا خورس "وقتِ آخر" کی نمائندگی کرتا ہے، کیونکہ جب پہلا فرشتہ (خورس) 1798 میں آیا، تو "وقتِ آخر" آ پہنچا اور دانی ایل کی کتاب کھول دی گئی۔ یہ سمجھا جاتا ہے کہ نام خورس قدیم فارسی لفظ "Kūruš" سے ماخوذ ہے، جس کے معنی "سورج" ہیں، اور اس کے ساتھ عیلامی لفظ "kursh" شامل ہے، جس کے معنی "تخت" ہیں؛ یہ شاہی اقتدار یا بادشاہت کے ساتھ ایک تعلق کی نشان دہی کرتا ہے۔ یسعیاہ بھی خورس کی ان خصوصیات کا ذکر کرتا ہے۔

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> اوست که دربارهٔ کوروش می‌گوید: «او شبان من است، و تمامی ارادهٔ مرا به انجام خواهد رسانید»؛ و نیز به اورشلیم می‌گوید: «تو بنا خواهی شد»؛ و به هیکل: «بنیادت نهاده خواهد شد». خداوند به مسیحِ خویش، به کوروش، چنین می‌گوید، همان که دست راستش را گرفته‌ام تا امت‌ها را پیش روی او مغلوب سازم؛ و کمرهای پادشاهان را بگشایم؛ تا درهای دولنگه را پیش روی او بگشایم، و دروازه‌ها بسته نشوند. من پیش روی تو خواهم رفت، و جاهای ناهموار را هموار خواهم ساخت؛ درهای برنجین را خرد خواهم کرد، و پشت‌بندهای آهنین را خواهم برید. و گنج‌های تاریکی و ذخایر نهفتهٔ مکان‌های پنهان را به تو خواهم داد، تا بدانی که من، یهوه، که تو را به نامت می‌خوانم، خدای اسرائیل هستم. به‌خاطر یعقوب، بندهٔ من، و اسرائیل، برگزیدهٔ من، تو را حتی به نامت خوانده‌ام؛ و تو را لقب داده‌ام، هرچند مرا نشناخته‌ای. من یهوه هستم و دیگری نیست؛ غیر از من خدایی نیست. من کمر تو را بستم، هرچند مرا نشناخته‌ای؛ تا از مشرق آفتاب و از مغرب بدانند که جز من هیچ‌کس نیست. من یهوه هستم و دیگری نیست.» اشعیا 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

کوروش نمونه‌ای از مسیح بود، زیرا او «مسیحِ» خداوند بود و «شبّانِ» خدا خوانده شد؛ همان که اورشلیم را بنا می‌کند و بنیاد هیکل را می‌نهد. او همان کسی است که با گشوده شدن دروازه‌های بسته سر و کار دارد، چنان‌که مسیح اوست که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید. و به کوروش «گنج‌های ظلمت و خزاین نهفتهٔ مکان‌های پنهان» داده می‌شود. کوروش چندین نشانهٔ راه را بر خطّ جنبش‌های اصلاحی تحقق می‌بخشد.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

او زمانِ پایان را مشخص می‌کند: هنگامی که فرشتهٔ اول می‌رسد، هنگامی که کتاب دانیال مُهرگشایی می‌شود، و در پی آن افزایشی در معرفت پدید می‌آید که از «گنج‌های ظلمت و ذخایرِ پنهانِ نهانگاه‌ها» سرچشمه می‌گیرد. آن «گنج‌های ظلمت و ذخایرِ پنهانِ نهانگاه‌ها»، «بنیادی» را تشکیل می‌دهند که «بنا می‌شود»، و «هیکل»ی را که باید «نهاده شود». مسیح، که کوروش مُمثِّلِ او بود، «مسیحِ» خداوند است، همان‌گونه که مسیح در تعمید خویش مسح شد. از این‌رو، کوروش نه فقط نشانهٔ رسیدنِ فرشتهٔ اول است، بلکه همچنین فرشتهٔ دوم نیز هست که چون فرود می‌آید، فرشتهٔ اول را توان می‌بخشد؛ چنان‌که روح‌القدس نیز هنگامِ مسح شدنِ مسیح فرود آمد. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، مسیح در یا «دروازه» را به سوی قدس‌الاقداس گشود؛ دروازه‌ای که بسته شده بود. کوروش همچنین رسیدنِ فرشتهٔ سوم را نیز مشخص می‌سازد.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

کورش فرشتۀ اول است، و فرشتۀ اول همۀ عناصر هر سه فرشته را در خود دارد. کورش همان زمانِ آخر در سال 1798 است، هنگامی که فرشتۀ اول آمد. کورش نمایانگر 11 اوت 1840 است، هنگامی که پیام فرشتۀ اول قوت یافت (مسح شد). او نمایانگر کارِ نهادنِ بنیادهاست، چنان‌که این امر در تهیهٔ جدول 1843 در ماه مه 1842 به تصویر کشیده شد. او نمایانگر بنای هیکل نیز هست، زیرا در نخستین نومیدی در 19 آوریل 1844، آن دو طبقه از یکدیگر جدا شدند؛ و او نمایانگر جداییِ دوم در نومیدیِ عظیمِ 22 اکتبر 1844 نیز هست.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

تمامی نشانه‌های راهِ جنبش اصلاحیِ میلری‌ها به‌واسطهٔ کوروش به‌صورت نمونه پیش‌نمایانده شده بود؛ و ازاین‌رو، آن نشانه‌ها همچنین نشانه‌های جنبشِ صد و چهل و چهار هزار نفر را نیز به‌صورت نمونه پیش‌نمایان می‌سازند. جنبش میلری‌ها را آن علائمی پیشاپیش همراهی می‌کرد که مسیح مشخص ساخته بود تاریخِ میلری‌ها را پیشی خواهند گرفت.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> «نبوت نه تنها چگونگی و هدف آمدن مسیح را پیشگویی می‌کند، بلکه نشانه‌هایی نیز ارائه می‌دهد که به‌وسیلهٔ آن‌ها مردم باید بدانند چه زمانی آن نزدیک است. عیسی فرمود: «و در آفتاب و ماه و ستارگان علامت‌ها خواهد بود.» لوقا ۲۱:۲۵. «آفتاب تاریک خواهد شد، و ماه نور خود را نخواهد داد، و ستارگان آسمان فرو خواهند ریخت، و قوّت‌هایی که در آسمان هستند متزلزل خواهند شد. و آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قوّت و جلال عظیم بر ابرها می‌آید.» مرقس ۱۳:۲۴–۲۶. مکاشفه‌نویس نخستینِ نشانه‌هایی را که باید پیش از ظهور دوم واقع شوند، چنین وصف می‌کند: «زلزله‌ای عظیم رخ داد؛ و آفتاب چون پلاسِ مویین سیاه شد، و ماه تماماً چون خون گردید.» مکاشفه ۶:۱۲.»

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> «این نشانه‌ها پیش از آغاز قرن نوزدهم مشاهده شدند. در تحقق این نبوت، در سال ۱۷۵۵، هولناک‌ترین زمین‌لرزه‌ای که تاکنون به ثبت رسیده است، رخ داد.» نبرد عظیم، 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

نشانه‌هایی که آمدنِ دوم را اعلام می‌کردند اندکی پیش از ۱۷۹۸، یعنی در ۱۷۵۵، آغاز شدند. سال ۱۷۹۸ پایان اسارتِ اسرائیلِ روحانی در بابِلِ روحانی بود؛ اسارتی که خواهر وایت تعلیم می‌دهد به‌واسطهٔ اسارتِ تحت‌اللفظیِ اسرائیلِ تحت‌اللفظی در بابِلِ تحت‌اللفظی نمونه‌سازی شده بود، اسارتی که در پایان هفتاد سالِ اسارت به انجام رسید، هنگامی که کورش از دروازه‌های گشوده وارد شد و بابِل را گرفت و بَیلشَصَّر را کشت.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «امروز کلیسای خدا آزاد است که نقشهٔ الهی را برای نجاتِ نسلِ گمشده تا به کمال پیش ببرد. برای قرن‌های بسیار، قوم خدا از آزادی‌های خود محروم بودند. موعظهٔ انجیل در پاکیِ آن ممنوع بود، و سخت‌ترین کیفرها بر آنان که جرأت می‌کردند از اوامر انسان‌ها سرپیچی کنند، اِعمال می‌شد. در نتیجه، تاکستانِ بزرگِ اخلاقیِ خداوند تقریباً به‌طور کامل بی‌متصدی مانده بود. مردم از نورِ کلامِ خدا محروم شدند. تاریکیِ خطا و خرافه تهدید می‌کرد که معرفتِ دینِ حقیقی را محو سازد. کلیسای خدا بر زمین، در طی این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به‌راستی در اسارت بود، همان‌گونه که بنی‌اسرائیل در دورانِ تبعید در بابل در اسارت نگاه داشته شده بودند.» انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

پایان هفتاد سال در بابل، نمونهٔ 1798 بود، و نشانه‌هایی پیش از 1798 وجود داشت که اعلام می‌کرد بازگشت مسیح نزدیک است.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> «ظهورِ لشکرِ کوروش در برابرِ دیوارهای بابل، برای یهودیان نشانه‌ای بود که رهاییِ ایشان از اسارت نزدیک می‌شود. بیش از یک قرن پیش از تولدِ کوروش، الهام او را به نام یاد کرده بود و سبب شده بود که گزارشی از همان کاری که او می‌بایست انجام دهد ثبت شود: اینکه شهرِ بابل را غافلگیرانه تسخیر کند و راه را برای آزادیِ فرزندانِ اسارت هموار سازد.» انبیا و پادشاهان، 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

کورش همچنین نشانه‌هایی را که پیش از ۱۷۹۸ پدید آمدند، نمونه‌وار مجسم می‌ساخت. مورخان دربارهٔ حکومت داریوش و کورش تا اندازه‌ای مبهم سخن می‌گویند، اما کلام خدا روشن است. امپراتوری ماد و پارس در پی امپراتوری بابل آمد، و نخستین پادشاه ماد و پارس داریوش بود، هرچند این برادرزاده‌اش کورش بود که سرداری بود که در شب آخرین بزم بلشصر، بابل را فتح کرد. کورش و داریوش هر دو نمونه‌وار زمان پایان اسارت هفتادساله را مجسم می‌سازند؛ که نمایانگر زمان آخر در ۱۷۹۸ است، و آن نیز همچنین نمونه‌وار زمان آخر در ۱۹۸۹ را مجسم می‌سازد.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

زمانِ آخر در تاریخِ موسی با تولدهای هارون و موسی، با فاصلهٔ سه سال از یکدیگر، مشخص شد. آن تاریخ به کامل‌ترین وجه، تاریخِ مسیح را نمونه‌وار پیش‌نمایی می‌کرد، و زمانِ آخر در آن تاریخ با تولدِ یحیی مشخص شد، و شش ماه بعد از آن، تولدِ پسرعموی او، عیسی. زمانِ آخر دارای دو نشانهٔ راه است، و داریوش و کوروش هر دو پایانِ اسارتِ هفتادساله را نشان می‌دهند، که نمونهٔ پایانِ اسارتِ هزار و دویست و شصت‌ساله بود. زخمِ مهلکِ وحشِ پاپی در سال 1798، در سال بعد با مرگِ آن کسی دنبال شد که بر آن وحش سوار شده و بر آن سلطنت کرده بود. در سال 1989، ریگان و بوشِ اول، هر دو رئیس‌جمهور بودند.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

کورش نشانه‌هایی را رقم می‌زند که زمانِ قریبِ پایان را اعلام می‌کنند، و او خود نیز زمانِ پایان را مشخص می‌سازد. او افزایشِ معرفت را نشان می‌دهد، و اقتدار یافتنِ پیامِ نخست را هنگامی که فرشته‌ای فرود می‌آید، و نیز آن کاری را که آنگاه در نهادنِ بنیادها، یعنی کارِ بنای هیکل، آغاز می‌شود، و آمدنِ فرشتهٔ سوم را هنگامی که رسولِ عهد ناگهان به هیکلِ خود می‌آید، مشخص می‌نماید.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> در سال سومِ کورش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که بَیلْطَشَصَّر نامیده می‌شد مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، اما زمانِ معیَّن دراز بود؛ و او آن امر را فهمید و رؤیا را دریافت. در آن روزها، من، دانیال، سه هفتهٔ کامل ماتم می‌گرفتم. نانِ لذیذ نخوردم، و گوشت و شراب به دهانم درنیامد، و خویشتن را هرگز تدهین نکردم، تا آنکه سه هفتهٔ تمام به پایان رسید. و در روز بیست‌وچهارمِ ماهِ اول، هنگامی که بر کنارِ نهرِ عظیم، یعنی حِدِّقِل، بودم. دانیال 10:1–4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

نمادهای کوروش و بَلتَشَصَّر بیانگر تاریخی نبویِ مشخص در ایام آخر هستند. نماد بَلتَشَصَّر به ما می‌فهماند که قومی که بدان‌ها اشاره می‌شود، همان یکصد و چهل و چهار هزار تن‌اند که نسل نهاییِ قوم عهد می‌باشند. ایشان در آن تاریخ نبوی‌ای قرار داده شده‌اند که به‌وسیلهٔ کوروش نمایانده می‌شود؛ تاریخی که پیش از 1798، و 1989، و 11 سپتامبر 2001 قرار داشت، زیرا کوروش نمایندهٔ همهٔ آن نشانه‌های راه است. او همچنین نمایانگر یأسِ 18 ژوئیهٔ 2020، و حتی قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد. کلیدِ تشخیص اینکه آخرین رؤیای دانیال از نظر نبوی در کجا قرار داده شده است، از آنچه دانیال می‌داند به‌دست می‌آید.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

در آیهٔ اول، دانیال (بلطشصر) هم از «امر» و هم از «رؤیا» فهم دارد. «امر»، واژهٔ عبری «دابار» است، به معنای «کلام»، و جبرئیل آن را برای نمایاندن رؤیای «خازون»ِ دو هزار و پانصد و بیست سال («هفت زمان») به کار می‌برد. «رؤیا» در آیهٔ اول، که دانیال آن را درمی‌یابد، رؤیای «مَرِه»ِ دو هزار و سیصد سال است. قوم عهدِ خدا در ایام آخر، در زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹، «هفت زمان» را درک نکردند. آنان «هفت زمان» را تا پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ درک نکردند؛ پس دانیال باید در زمانِ جنبش اصلاحیِ نبوی‌ای باشد که به‌وسیلهٔ کورش پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانده شده است، زیرا دانیال، که نمایندهٔ جنبش نهاییِ نبوی است، هم «امر» و هم «رؤیا» را درمی‌یابد.

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

دانیال به‌عنوان کسی معرفی می‌شود که در دوره‌ای بیست‌ویک‌روزه از ماتم به سر می‌برد. دانیال «در آن ایامِ» ماتم، «امر» را فهمید، و نیز از «رؤیا» فهم حاصل کرد. حقیقتی که به‌وسیلهٔ «امر» نمایان شده بود، در ایام ماتم بر دانیال مکشوف گردید. قوم خدا در خطوط اصلاح، اندکی پیش از فریاد نیمه‌شب، به‌صورت «ماتم‌کنندگان» به تصویر کشیده شده‌اند. این ماتم، به‌وسیلهٔ مارتا و مریم که برای ایلعازر ماتم می‌کردند، درست پیش از ورود ظفرمندانه، بازنمایی شده است. این امر با یأس پس از نخستین ناکامی در تاریخ میلریتی، آن‌گونه که ارمیا بیان کرده است، به تصویر کشیده شد.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> سخنان تو یافت شد و آنها را خوردم؛ و کلام تو برای من شادی و وجدِ دل من گردید؛ زیرا من به نام تو خوانده شده‌ام، ای یهوه، خدای صبایوت. در مجلس استهزاکنندگان ننشستم و شادمانی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکنده ساخته‌ای. چرا درد من دائمی است و جراحت من علاج‌ناپذیر، که از شفا یافتن امتناع می‌ورزد؟ آیا تو برای من به تمامی همچون دروغی خواهی بود، و مانند آب‌هایی که وفا نمی‌کنند؟ ارمیا ۱۵:‏۱۶–۱۸

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

اِرمیاہ نے اُن دو گواہوں کی موت پر، جیسا کہ مکاشفہ باب گیارہ میں سدوم اور مصر کے باشندوں نے کیا، “خوشی” نہ کی۔ “خوشی نہ کرنا” ماتم کرنا ہے۔ بلطشضر کا ماتم اُس ماتم کی نشاندہی کرتا ہے جو اُن دو گواہوں کی موت کے ساتھ وابستہ ہے۔ 18 جولائی 2020 کو، اور 3 نومبر 2020 کو، سچے پروٹسٹنٹ سینگ اور زمینی درندے کے جمہوریہ پرست سینگوں کے دو گواہ سدوم اور مصر کی گلیوں میں قتل کیے گئے، جہاں ہمارا خداوند بھی مصلوب کیا گیا تھا۔ جب ہمارا خداوند مصلوب کیا گیا، تو اُس کے شاگرد ماتم کرنے لگے۔ اُن دو گواہوں کو مکاشفہ باب گیارہ میں موسیٰ اور ایلیاہ کے طور پر پیش کیا گیا تھا۔

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

در کتاب‌مقدس پنج اشاره به مسیح به‌عنوان میکائیل وجود دارد: سه مورد در کتاب دانیال، یک مورد در رسالهٔ یهودا، و موردی دیگر در کتاب مکاشفه. در باب دهم، که اکنون مورد بررسی ماست، از میکائیل دو بار یاد شده است، در آیات سیزده و بیست‌ویک، و سپس بار دیگر در باب دوازدهم، آیهٔ یک. او در مکاشفه دوازده، آیهٔ هفت، معرفی شده است. در رسالهٔ یهودا، میکائیل به‌عنوان کسی معرفی شده است که موسی را برخیزانید؛ موسی‌ای که در مکاشفه باب یازدهم، یکی از آن شاهدانی است که در کوچه افتاده و مرده است.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> ازاین‌رو شما را به یاد می‌آورم، هرچند این را زمانی می‌دانستید، که خداوند، پس از آن‌که قوم را از سرزمین مصر رهانید، بعد ایشان را که ایمان نیاوردند هلاک ساخت. و فرشتگانی را که منزلت نخستین خود را نگاه نداشتند، بلکه مسکن خویش را ترک کردند، در زنجیرهای جاودانی، زیر تاریکی، تا برای داوریِ آن روز عظیم محفوظ داشته است. چنان‌که سدوم و عموره و شهرهای پیرامون آن‌ها نیز، به همان‌گونه، خود را به زنا سپردند و در پیِ جسمی بیگانه رفتند، برای عبرتی پیش روی نهاده شده‌اند، در حالی که کیفرِ آتش جاودانی را می‌کشند. همچنین این خواب‌دیدگانِ ناپاک نیز جسم را آلوده می‌سازند، حاکمیت را خوار می‌شمارند، و بر صاحبانِ جلال بد می‌گویند. با این همه، میکائیلِ رئیس‌فرشتگان، هنگامی که با ابلیس محاجّه می‌کرد و دربارهٔ جسد موسی منازعه داشت، جرأت نکرد بر او حکمِ اهانت‌آمیز جاری سازد، بلکه گفت: «خداوند تو را سرزنش فرماید.» یهودا ۵–۹.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

در کتاب یهودا، در زمینهٔ هر دوِ سدوم و مصر، که نمایانگر آن شهر بزرگ است که در باب یازدهم مکاشفه، موسی و ایلیا در آن کشته می‌شوند، مسیح، که به‌وسیلهٔ میکائیل بازنمایی شده است، بدنِ موسی را زنده می‌سازد. موسی و ایلیا در باب یازدهم مکاشفه به مدت سه روز و نیمِ نمادین مرده بودند، و ایام سوگواری برای بلشاصر هنگامی پایان می‌پذیرد که میکائیل از آسمان فرود می‌آید. سطر بر سطر، دانیال باب ده آیات یک تا چهار، دورهٔ سوگواری را مشخص می‌کند که هنگامی خاتمه می‌یابد که آن دو شاهد به‌وسیلهٔ میکائیل زنده می‌شوند.

We shall continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> «پدر، موسی و ایلیا را برگزید تا پیام‌آوران او نزد مسیح باشند، و او را با نور آسمان جلال دهند، و دربارهٔ جانکاهیِ پیشِ رویش با او مکالمه کنند، زیرا آنان چون انسان بر زمین زیسته بودند؛ اندوه و رنج بشری را تجربه کرده بودند، و می‌توانستند با آزمایش عیسی در زندگی زمینی‌اش همدردی کنند. ایلیا، در مقام خویش به‌عنوان نبی‌ای برای اسرائیل، نمایندهٔ مسیح بوده است، و کار او تا اندازه‌ای مشابه کار نجات‌دهنده بوده است. و موسی، به‌عنوان رهبر اسرائیل، در جایگاه مسیح ایستاده بود، با او مکالمه می‌کرد و از رهنمودهای او پیروی می‌نمود؛ ازاین‌رو، این دو، از میان همهٔ سپاهیانِ گردآمده پیرامون تخت خدا، شایسته‌ترین بودند که به پسر خدا خدمت کنند.»

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> «هنگامی که موسی، در خشم از بی‌ایمانیِ بنی‌اسرائیل، صخره را با غضب زد و آبی را که برای آن فریاد برمی‌آوردند برای ایشان فراهم ساخت، جلال را به خود نسبت داد؛ زیرا ذهن او چنان در ناسپاسی و سرکشیِ اسرائیل فرو رفته بود که در انجام آن عملی که خدا به او فرمان داده بود، از تکریم خدا و بزرگ‌داشت نام او بازماند. نقشهٔ قادرِ مطلق این بود که بارها بنی‌اسرائیل را در تنگناها قرار دهد، و سپس در ضرورت عظیم ایشان، به قدرت خود آنان را رهایی بخشد، تا عنایت خاص او را نسبت به خویش بشناسند و نام او را تمجید کنند. اما موسی، چون به انگیزه‌های طبیعی دل خود تسلیم شد، اکرامی را که شایستهٔ خدا بود به خود اختصاص داد، تحت قدرت شیطان افتاد، و از ورود به سرزمین موعود منع شد. اگر موسی استوار می‌ماند، خداوند او را به سرزمین موعود می‌آورد، و سپس بدون آنکه مرگ را ببیند، او را به آسمان منتقل می‌ساخت.»

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> «چنان‌که واقع شد، موسی از میان مرگ گذشت، اما پسر خدا از آسمان فرود آمد و پیش از آن‌که جسد او فساد ببیند، وی را قیامت بخشید. هرچند شیطان برای جسد موسی با میکائیل مجادله کرد و آن را شکارِ بحقِ خویش می‌پنداشت، نتوانست بر پسر خدا غالب آید؛ و موسی، با بدنی قیام‌یافته و جلال‌یافته، به بارگاه‌های آسمان برده شد، و اکنون یکی از آن دو بزرگوار بود که از سوی پدر مأمور شده بودند تا بر پسر او خدمت کنند.»

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> «با اجازه دادن به خود تا چنین مغلوبِ خواب شوند، شاگردان گفت‌وگوی میان پیام‌آوران آسمانی و نجات‌دهندۀ جلال‌یافته را از دست داده بودند. امّا چون ناگهان از خوابی ژرف بیدار می‌شوند و رؤیای باشکوهی را که در برابر ایشان است می‌بینند، از شور و شگفتی و هیبت لبریز می‌گردند. هنگامی که به سیمای درخشانِ استاد محبوبِ خود می‌نگرند، ناگزیر می‌شوند چشمان خویش را با دستانشان بپوشانند، زیرا در غیر این صورت تاب تحملِ آن جلالِ وصف‌ناپذیری را که شخصِ او را در بر گرفته و همچون پرتوهای خورشید اشعۀ نور ساطع می‌کند، ندارند. شاگردان برای لحظه‌ای کوتاه، خداوندِ خود را می‌بینند که در برابر چشمانشان جلال یافته و سرافراز شده است، و از سوی آن موجوداتِ درخشانی که ایشان آنان را مقربانِ خدا می‌شناسند، مورد حرمت قرار گرفته است.» The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

Back to Articles