Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty

کتاب یوئیل اور لاودیکیہ کی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا — نمبر تیس

Number Thirty

شمارهٔ سی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 16, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Messianic fulfillment's in the book of Matthew include the waymark of the time of the end, the waymark of the message being formalized, two witnesses of the waymark of 9/11, one a witness of the internal message to Laodicea and the other the external message of Islam’s terrorism. It is fitting that the waymark of 9/11 is represented by two of the twelve Messianic fulfillment's in Matthew, for 9/11 includes the message of the second angel, where there is always a doubling. The death of July 18, 2020, was the fifth waymark we considered, and then the voice in the wilderness in July 2023, was the sixth and the resurrection of 2024 was number seven. The eighth Messianic fulfillment is the Midnight Cry.

در کتاب متّی، تحقق‌های مسیحایی شامل نشانهٔ راهِ زمانِ آخر، نشانهٔ راهِ رسمی‌شدنِ پیام، و دو شاهدِ نشانهٔ راهِ 11 سپتامبر است: یکی شاهدِ پیامِ درونی به لائودکیه، و دیگری پیامِ بیرونیِ تروریسمِ اسلام. شایسته است که نشانهٔ راهِ 11 سپتامبر به‌وسیلهٔ دو مورد از دوازده تحققِ مسیحایی در متّی بازنمایی شود، زیرا 11 سپتامبر دربرگیرندهٔ پیامِ فرشتهٔ دوم است، جایی که همواره نوعی دوگانگی وجود دارد. مرگِ 18 ژوئیهٔ 2020 پنجمین نشانهٔ راهی بود که بررسی کردیم، سپس صدا در بیابان در ژوئیهٔ 2023 ششمین بود، و رستاخیزِ 2024 هفتمین. هشتمین تحققِ مسیحایی، فریادِ نیمه‌شب است.

## The Eighth Messianic Waymark is the Midnight Cry

ہشتم مسیحائی سنگِ راہ نصفُ اللیل کی صدا ہے

> All this was done, that it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. Matthew 21:4, 5.

> همۀ این امور واقع شد تا آنچه به‌واسطۀ نبی گفته شده بود، به انجام رسد که می‌گوید: به دخترِ صهیون بگویید: اینک، پادشاهِ تو نزد تو می‌آید، حلیم، و سوار بر الاغی، و کره‌الاغی، بچۀ الاغ. متی 21:4، 5.

## Prediction

پیشگویی

> Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.

> بسیار شادی کن، ای دختر صهیون؛ بانگ شادمانی برآور، ای دختر اورشلیم: اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید؛ او عادل است و دارای نجات؛ حلیم است و بر الاغی سوار، و بر کرّه، بچّهٔ الاغ. زکریّا ۹:۹

> “Five hundred years before, the Lord had declared by the prophet Zechariah, ‘Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem. Behold, thy King cometh unto thee. He is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass.’ [Zechariah 9:9.] Had the disciples realized that Christ was going to judgment and to death, they could not have fulfilled this prophecy.

> «پانصد سال پیش از آن، خداوند به‌واسطهٔ نبی، زکریا، اعلام کرده بود: “ای دختر صهیون، به‌شدّت شادی کن؛ ای دختر اورشلیم، بانگ شادمانی برآور. اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید. او عادل است و دارای نجات؛ فروتن است و سوار بر الاغ، و بر کرهٔ الاغ.” [Zechariah 9:9.] اگر شاگردان دریافته بودند که مسیح به‌سوی داوری و مرگ می‌رود، نمی‌توانستند این نبوت را به انجام رسانند.»

> “In like manner, Miller and his associates fulfilled prophecy, and gave a message which inspiration had foretold should be given to the world, but which they could not have given had they fully understood the prophecies pointing out their disappointment, and presenting another message to be preached to all nations before the Lord should come. The first and second angels’ messages were given at the right time, and accomplished the work which God designed to accomplish by them.” The Great Controversy, 405.

> به همین‌سان، میلر و همکارانش نبوت را تحقق بخشیدند و پیامی را اعلام کردند که الهام پیشگویی کرده بود باید به جهان داده شود، اما اگر آنان نبوت‌هایی را که به نومیدی ایشان اشاره می‌کرد و پیام دیگری را عرضه می‌داشت که می‌بایست پیش از آمدن خداوند به همهٔ امت‌ها موعظه شود، به‌طور کامل فهمیده بودند، نمی‌توانستند آن را اعلام کنند. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم در زمان مقرر داده شد و کاری را که خدا قصد داشت به‌وسیلهٔ آن‌ها به انجام رساند، به انجام رسانید.» نبرد عظیم، ۴۰۵.

The misunderstanding of God’s prophetic Word was involved with the history of Christ’s triumphal entry, and also with the parallel history of the proclamation of the Midnight Cry message in 1844. The one hundred and forty-four thousand are required to understand “the prophecies pointing out their disappointment.” John in Revelation ten is told in advance, that the message of the little book that was going to be sweet in his mouth, would turn bitter.

بدفہمیِ کلامِ نبوتِ خداوند مسیح کے ظفرمندانہ ورود کی تاریخ میں بھی شامل تھی، اور 1844 میں منادیِ پیامِ فریادِ نیم شب کی متوازی تاریخ میں بھی۔ ایک لاکھ چوالیس ہزار پر لازم ہے کہ وہ “ان نبوتوں کو سمجھیں جو ان کی مایوسی کی نشان دہی کرتی ہیں۔” یوحنا کو مکاشفہ 10 میں پیشگی بتایا جاتا ہے کہ چھوٹی کتاب کا وہ پیام جو اس کے منہ میں شیریں ہونے والا تھا، کڑوا ہو جائے گا۔

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> «ما برای آینده هیچ چیز برای ترسیدن نداریم، مگر آنکه راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است، و تعلیم او را در تاریخ گذشته‌مان، از یاد ببریم.» Life Sketches, 196.

The “Lord’s leading” in the past is represented among other providential acts, as His hand covering a mistake in the figures, for it was not best for the Millerites to understand their disappointment in advance, any more than it was for the disciples to understand all the elements of their disappointment at the cross. But the history of the proclamation of the Midnight Cry is identified as the very light that leads to heaven, and this is noted in Ellen White’s very first vision. The one hundred and forty-four thousand must understand the disappointments of the disciples and the Millerites. To refuse that light is to fall off the path.

«Руководство Господа» в прошлом представлено, помимо прочих действий провидения, как Его рука, покрывшая ошибку в исчислениях, ибо для миллеритов было не лучше заранее понять своё разочарование, чем для учеников — понять все составные части своего разочарования у креста. Но история провозглашения Полуночного крика отождествляется с тем самым светом, который ведёт к небу, и это отмечено в самом первом видении Эллен Уайт. Сто сорок четыре тысячи должны понимать разочарования учеников и миллеритов. Отказаться от этого света — значит сойти с пути.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «در ابتدای راه، نوری درخشان در پشت سرشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان «فریاد نیمه‌شب» است. این نور در سراسر راه می‌تابید و پای‌های ایشان را روشن می‌ساخت تا مبادا بلغزند.»

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> «اگر چشمان خود را بر عیسی، که درست در پیش روی ایشان بود و آنان را به سوی شهر هدایت می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نپایید که بعضی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است، و انتظار داشتند که پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بالا بردن بازوی راستِ جلال‌مند خویش ایشان را تشویق می‌کرد، و از بازوی او نوری صادر می‌شد که بر فراز گروه ادونت به اهتزاز درمی‌آمد، و آنان فریاد می‌زدند: “هللویا!” دیگران به‌بی‌باکی آن نورِ پشت سرِ خود را انکار کردند و گفتند که این خدا نبود که آنان را تا اینجا هدایت کرده بود. نورِ پشت سرِ ایشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ مطلق فروگذاشت، و ایشان لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به پایین، به سوی جهانِ تاریک و شریرِ زیرِ پایشان سقوط کردند.» Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

The eighth waymark is the Midnight Cry as typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem.

هشتمین نشانۀ راه، فریادِ نیمه‌شب است، چنان‌که به‌واسطۀ ورودِ ظفرمندِ مسیح به اورشلیم به‌صورتِ نمادین مجسّم گردیده است.

> “The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

> «فریاد نیمه‌شب نه چندان به‌وسیلهٔ استدلال منتقل می‌شد، هرچند برهان کتاب‌مقدسی آن روشن و قاطع بود. نیرویی الزام‌آور با آن همراه بود که جان را به حرکت درمی‌آورد. نه شکی بود و نه پرسشی. در هنگام ورود ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم، مردمی که از همه‌جای آن سرزمین برای نگاه‌داشتن عید گرد آمده بودند، به کوه زیتون سرازیر شدند؛ و چون به انبوه جمعیتی که عیسی را همراهی می‌کردند پیوستند، از الهام آن ساعت بهره‌مند شدند و به فزونیِ این بانگ یاری رساندند: “مبارک است آن‌که به نام خداوند می‌آید!” [Matthew 21:9.] به همین‌گونه، بی‌ایمانانی نیز که به جلسات اَدونتیست‌ها سرازیر می‌شدند—برخی از روی کنجکاوی، و برخی صرفاً برای تمسخر—قدرتِ اقناع‌کننده‌ای را که پیامِ “اینک داماد می‌آید!” را همراهی می‌کرد، احساس نمودند.» Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

To be a wise virgin in the latter days, would of prophetic necessity require that those wise virgins suffer a disappointment, that in turn ushers in the tarrying time of the parable. Without the tarrying time experience you are not a wise or a foolish virgin.

برای آن‌که کسی در ایام آخر باکره‌ای حکیم باشد، از ضرورت نبوی اقتضا می‌کرد که آن باکرگان حکیم دچار یأس و سرخوردگی شوند؛ و این امر به نوبهٔ خود زمانِ تأخیرِ مَثَل را فرامی‌رسانَد. بدون تجربهٔ زمانِ تأخیر، نه باکره‌ای حکیم هستید و نه باکره‌ای جاهل.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

Either way, the wise virgins of the last days must experience a disappointment that paralleled April 19, 1844, for the experience of the parable is the experience of the one hundred and forty-four thousand, who John in the Revelation identifies as virgins.

به هر حال، باکره‌های حکیمِ ایام آخر باید نومیدی‌ای را تجربه کنند که موازی با ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ باشد، زیرا تجربهٔ این مَثَل همان تجربهٔ صد و چهل و چهار هزار نفر است که یوحنا در مکاشفه آنان را باکرگان معرفی می‌کند.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> اینان‌اند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان‌اند که برّه را هرجا که می‌رود پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریداری شده‌اند، تا نوبرها برای خدا و برای برّه باشند. مکاشفه ۱۴:۴

How many parables of Christ are directly and specifically identified as being fulfilled to the very letter? Every parable will be fulfilled to the very letter, but the parable of the ten virgins is specifically set forth as being fulfilled in the past and the future “to the very letter.” It is compared to the third angel that is to remain present truth from 1844 onward until Michael stands up and human probation closes.

مسیح کی کتنی تمثیلیں ایسی ہیں جن کی تکمیل براہِ راست اور مخصوص طور پر لفظ بہ لفظ ہونے کے طور پر شناخت کی گئی ہے؟ ہر تمثیل لفظ بہ لفظ پوری ہوگی، لیکن دس کنواریوں کی تمثیل کو خاص طور پر اس طرح پیش کیا گیا ہے کہ وہ ماضی اور مستقبل میں “لفظ بہ لفظ” پوری ہونے والی ہے۔ اس کا موازنہ تیسرے فرشتے سے کیا گیا ہے، جو 1844 سے آگے اُس وقت تک موجودہ سچائی بنا رہے گا جب تک میکائیل کھڑا نہ ہو جائے اور انسانی مہلتِ آزمائش ختم نہ ہو جائے۔

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «مرا بارها به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند که پنج تن از ایشان دانا و پنج تن نادان بودند. این مَثَل تا به آخرین حرف خود تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

Until the close of time, the parable of the ten virgins is present truth, and the Midnight Cry will be fulfilled again to the very letter.

تا پایان زمان، مَثَلِ ده باکره حقیقتِ حاضر است، و فریادِ نیمه‌شب بار دیگر مو‌به‌مو تحقق خواهد یافت.

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> «دنیایی هست که در شرارت، در فریب و گمراهی، و در همان سایۀ مرگ آرمیده است—خوابیده، خوابیده. چه کسانی دردِ جان احساس می‌کنند تا آنان را بیدار سازند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ ذهن من به آینده برده شد، آنگاه که علامت داده خواهد شد. “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید.” اما برخی در به‌دست آوردن روغن برای پر کردن چراغ‌های خود تأخیر کرده‌اند، و بسیار دیر خواهند دریافت که سیرت، که به‌وسیلهٔ روغن نمایانده شده است، قابل انتقال نیست.» Review and Herald, February 11, 1896.

The Midnight Cry is the next waymark on the horizon in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That waymark is accompanied by the persecution that begins against the faithful in advance of the Sunday law. That persecution is external, and internal, and the internal persecution includes two distinct symbols. One of those symbols is Judas, the other the Sanhedrin.

فریادِ نیمه‌شب، نشانهٔ بعدی بر افق در حرکتِ یکصد و چهل و چهار هزار است. آن نشانه با آزاری همراه است که پیش از قانونِ یک‌شنبه بر ضدِ امینان آغاز می‌شود. آن آزار هم بیرونی است و هم درونی، و آزارِ درونی شامل دو نمادِ متمایز است. یکی از آن نمادها یهوداست، و دیگری سنهدرین.

## The Ninth Messianic Waymark is the Betrayal for 30 Silver Pieces

نهمین نشانۀ مسیحایی، خیانت در برابر ۳۰ پاره نقره است.

> Then was fulfilled that which was spoken by Jeremy the prophet, saying, And they took the thirty pieces of silver, the price of him that was valued, whom they of the children of Israel did value; And gave them for the potter’s field, as the Lord appointed me. Matthew 27:9, 10.

> تب وہ بات پوری ہوئی جو یرمیاہ نبی کی معرفت کہی گئی تھی کہ انہوں نے چاندی کے تیس ٹکڑے لے لیے، یعنی اُس کی قیمت جس کی قیمت بنی اسرائیل کی اولاد میں سے بعض نے ٹھہرائی تھی؛ اور اُنہیں کمہار کے کھیت کے لیے دے دیا، جیسا کہ خداوند نے مجھے حکم فرمایا تھا۔ متی 27:9، 10۔

## Prediction

پیش‌بینی

> And I said unto them, If ye think good, give me my price; and if not, forbear. So they weighed for my price thirty pieces of silver. And the Lord said unto me, Cast it unto the potter: a goodly price that I was prised at of them. And I took the thirty pieces of silver, and cast them to the potter in the house of the Lord. Zechariah 11:12, 13.

> و به ایشان گفتم: «اگر در نظر شما نیکوست، مزد مرا به من بدهید؛ و اگر نه، خودداری کنید.» پس ایشان برای مزد من سی پارهٔ نقره وزن کردند. و خداوند به من گفت: «آن را نزد کوزه‌گر بیفکن؛ این همان بهای گران‌قدری است که مرا بدان نزد ایشان بها نهادند.» و آن سی پارهٔ نقره را گرفتم و آنها را نزد کوزه‌گر در خانهٔ خداوند افکندم. زکریا ۱۱:۱۲، ۱۳.

The betrayal of Judas represents the betrayal of the counterfeit priests, for the number 30 represents the age of the priests. The priests, who are also Levites are purified as gold and silver by the Messenger of the Covenant. Judas’s thirty pieces of silver represents the purging of the false priests at the Sunday law, though Judas died just before the cross, it was still the same day. Judas is not the symbol of the Sanhedrin; he is a symbol of one who was thought to be among the disciples of Christ.

یَهودا کا دھوکا جعلی کاہنوں کی غداری کی نمائندگی کرتا ہے، کیونکہ عدد 30 کاہنوں کی عمر کی نمائندگی کرتا ہے۔ کاہن، جو لاوی بھی ہیں، عہد کے رسول کے وسیلہ سے سونے اور چاندی کی مانند پاک کیے جاتے ہیں۔ یہودا کے تیس چاندی کے سکّے اتوار کے قانون کے وقت جھوٹے کاہنوں کی تطہیر کی نمائندگی کرتے ہیں؛ اگرچہ یہودا صلیب سے ذرا پہلے مر گیا، تاہم وہ پھر بھی اُسی دن تھا۔ یہودا سنہڈرین کی علامت نہیں ہے؛ وہ اُس شخص کی علامت ہے جسے مسیح کے شاگردوں میں شمار کیا جاتا تھا۔

As a disciple of Christ, you were a disciple of the anointing of Jesus. The anointing at His baptism changed Jesus’ name unto Jesus Christ, for Christ means—the anointed one. His name then changed, for He was then to confirm the covenant with many for one week, and a premier symbol of covenant relationship is a changed name. Jesus was anointed with power at His baptism. To be a disciple of Christ, meant you were a disciple of His baptism. It was at His baptism that He was anointed with power. The statement by Peter in Matthew 16:18 is known in the Christian theological world as the “Christian Confession.” It is one of the great themes for discussion among theologians and scholars. Generally, a discussion of the theologians and scholars identifies something of no, or perhaps minor importance, but the point remains, that Christianity understands that when Jesus was anointed, He then became the Messiah.

به‌عنوان شاگردِ مسیح، شما شاگردِ مسحِ عیسی بودید. مسح در تعمید او، نام عیسی را به عیسی مسیح دگرگون ساخت، زیرا مسیح یعنی—آن مسح‌شده. پس نام او دگرگون شد، زیرا آنگاه می‌بایست عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار سازد، و یکی از برجسته‌ترین نمادهای رابطهٔ عهد، تغییر نام است. عیسی در تعمید خود با قدرت مسح شد. شاگردِ مسیح بودن، بدین معنا بود که شما شاگردِ تعمید او بودید. در تعمید او بود که با قدرت مسح شد. سخن پطرس در متی 16:18 در جهان الهیات مسیحی به «اعتراف مسیحی» شناخته می‌شود. این، یکی از موضوعات بزرگِ بحث در میان الهی‌دانان و پژوهشگران است. به‌طور کلی، بحث الهی‌دانان و پژوهشگران چیزی را مطرح می‌سازد که یا هیچ اهمیتی ندارد، یا شاید اهمیتی اندک داشته باشد؛ اما نکته همچنان باقی است که مسیحیت چنین درک می‌کند که چون عیسی مسح شد، آنگاه به مسیحا بدل گشت.

> He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. Matthew 16:15, 16.

> او به ایشان فرمود: «شما مرا که می‌دانید؟» شمعون پطرس در پاسخ گفت: «تو مسیح، پسر خدای زنده هستی.» متی ۱۶:‏۱۵، ۱۶

Peter’s original name conveyed that very truth, for Simon Barjona means “one who hears the message of the dove,” which was the message of His baptism. His baptism aligns with 9/11, and Judas represents those who at some point professed an understanding of 9/11, but lose their way along the path. Judas is not a symbol of the Sanhedrin, for they represent the Laodicean Seventh-day Adventist church. Judas provided a witness for the Sanhedrin, but the symbolism of the Sanhedrin’s rebellion is different than the rebellion of Judas. The Sanhedrin’s rebellion is expressed in the following dream.

نامِ اصلیِ پطرس دقیقاً همان حقیقت را منتقل می‌کرد، زیرا شمعون باریونا به این معناست: «کسی که پیامِ کبوتر را می‌شنود»، و این همان پیامِ تعمیدِ او بود. تعمیدِ او با ۹/۱۱ هم‌راستاست، و یهودا نمایندهٔ کسانی است که در مقطعی ادعای فهمِ ۹/۱۱ را داشته‌اند، اما در طولِ مسیر راهِ خود را گم می‌کنند. یهودا نمادِ سنهدرین نیست، زیرا آنان نمایندهٔ کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم هستند. یهودا برای سنهدرین شهادتی فراهم کرد، اما نمادپردازیِ شورشِ سنهدرین با شورشِ یهودا متفاوت است. شورشِ سنهدرین در رؤیای زیر بیان شده است.

> “I gathered up my writings, and we started on our journey. On the way we held two meetings in Orange and had evidence that the church was profited and encouraged. We were ourselves refreshed by the Spirit of the Lord. That night I dreamed that I was in Battle Creek looking out from the side glass at the door and saw a company marching up to the house, two and two. They looked stern and determined. I knew them well and turned to open the parlor door to receive them, but thought I would look again. The scene was changed. The company now presented the appearance of a Catholic procession. One bore in his hand a cross, another a reed. And as they approached, the one carrying a reed made a circle around the house, saying three times: ‘This house is proscribed. The goods must be confiscated. They have spoken against our holy order.’ Terror seized me, and I ran through the house, out of the north door, and found myself in the midst of a company, some of whom I knew, but I dared not speak a word to them for fear of being betrayed. I tried to seek a retired spot where I might weep and pray without meeting eager, inquisitive eyes wherever I turned. I repeated frequently: ‘If I could only understand this! If they will tell me what I have said or what I have done!’

> «من نوشته‌هایم را گرد آوردم و سفر خود را آغاز کردیم. در راه، دو جلسه در اورنج برگزار کردیم و شواهدی داشتیم که کلیسا بهره‌مند و دلگرم شده است. خودِ ما نیز به‌وسیلهٔ روح خداوند تازه‌قوت یافتیم. آن شب در خواب دیدم که در بتل‌کریک هستم و از شیشهٔ کنارِ در به بیرون نگاه می‌کنم و گروهی را دیدم که دو به دو به‌سوی خانه پیش می‌آمدند. آنان جدی و مصمم به نظر می‌رسیدند. ایشان را به‌خوبی می‌شناختم و برگشتم تا درِ اتاق پذیرایی را بگشایم و از آنان استقبال کنم، اما با خود اندیشیدم که بار دیگر نگاه کنم. صحنه تغییر کرده بود. آن گروه اکنون هیئتی چون یک راهپیمایی کاتولیکی داشت. یکی در دست خود صلیبی داشت و دیگری نی‌ای. و چون نزدیک شدند، آن‌که نی در دست داشت، گرداگرد خانه دایره‌ای کشید و سه بار گفت: “این خانه تحریم شده است. اموال باید مصادره گردد. ایشان بر ضد نظم مقدس ما سخن گفته‌اند.” وحشت مرا فرا گرفت، و از میان خانه دویدم، از درِ شمالی بیرون رفتم، و خود را در میان گروهی یافتم که بعضی از آنان را می‌شناختم، اما از ترس آنکه به من خیانت شود، جرأت نداشتم حتی یک کلمه با ایشان بگویم. می‌کوشیدم جای خلوتی بیابم که بتوانم بی‌آنکه در هر سو با چشمان مشتاق و کنجکاو روبه‌رو شوم، بگریم و دعا کنم. مکرر تکرار می‌کردم: “کاش فقط می‌توانستم این را بفهمم! کاش به من بگویند چه گفته‌ام یا چه کرده‌ام!”»

> “I wept and prayed much as I saw our goods confiscated. I tried to read sympathy or pity for me in the looks of those around me, and marked the countenances of several whom I thought would speak to me and comfort me if they did not fear that they would be observed by others. I made one attempt to escape from the crowd, but seeing that I was watched, I concealed my intentions. I commenced weeping aloud, and saying: ‘If they would only tell me what I have done or what I have said!’ My husband, who was sleeping in a bed in the same room, heard me weeping aloud and awoke me. My pillow was wet with tears, and a sad depression of spirits was upon me.” Testimonies, volume 1, 577, 578.

> «بسیار گریستم و دعا کردم، آنگاه که دیدم اموال ما را ضبط می‌کنند. کوشیدم در نگاه‌های اطرافیان، نشانی از همدردی یا ترحم نسبت به خود بخوانم، و سیمای چند تن را زیر نظر گرفتم که می‌پنداشتم اگر از این نمی‌ترسیدند که دیگران آنان را ببینند، با من سخن می‌گفتند و مرا تسلی می‌دادند. یک بار کوشیدم از میان جمع بگریزم، اما چون دیدم مرا زیر نظر دارند، مقصود خود را پنهان کردم. سپس با صدای بلند به گریستن آغاز کردم و گفتم: “کاش فقط به من می‌گفتند چه کرده‌ام یا چه گفته‌ام!” شوهرم، که در همان اتاق بر بستری خفته بود، صدای گریۀ بلند مرا شنید و مرا بیدار کرد. بالش من از اشک تر شده بود، و اندوهی سنگین بر روحم سایه افکنده بود.» شهادت‌ها، جلد ۱، 577، 578.

Applying the principle that the prophets speak more about the latter days than the days in which they lived, raises a very solemn question for the leaders of the Seventh-day Adventist church. Sister White “gathered up” her “writings” and began a return journey to Battle Creek. Battle Creek was then the heart of the work, as is Tacoma Park today, or Jerusalem in the days of Christ. She gathered up her writings for the trip, after she set forth a struggle she had been having concerning her writings. The context of her dream is about her writings. The struggle took place in the town of Wright.

اِس اُصول کا اِطلاق کہ انبیا اُن ایّام کے مقابلے میں جن میں وہ خود زندہ تھے، آخری ایّام کے بارے میں زیادہ کلام کرتے ہیں، سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا کے رہنماؤں کے لیے ایک نہایت سنجیدہ سوال اُٹھاتا ہے۔ سسٹر وائٹ نے اپنی “تحریریں” “سمیٹیں” اور بیٹل کریک کی طرف واپسی کا سفر شروع کیا۔ اُس وقت بیٹل کریک کام کا مرکز تھا، جیسے آج ٹاکوما پارک ہے، یا مسیح کے ایّام میں یروشلیم تھا۔ اُس نے سفر کے لیے اپنی تحریریں سمیٹ لیں، اُس کے بعد کہ اُس نے اُس کشمکش کو بیان کیا تھا جو وہ اپنی تحریروں کے بارے میں جھیل رہی تھی۔ اُس کے خواب کا سیاق اُس کی تحریروں کے بارے میں ہے۔ یہ کشمکش رائٹ کے قصبے میں پیش آئی۔

> “While in Wright we had sent my manuscript for No. 11 to the office of publication, and I was improving almost every moment when out of meeting in writing out matter for No. 12. My energies, both physical and mental, had been severely taxed while laboring for the church in Wright. I felt that I should have rest, but could see no opportunity for relief. I was speaking to the people several times a week, and writing many pages of personal testimonies. The burden of souls was upon me, and the responsibilities I felt were so great that I could obtain but a few hours of sleep each night.

> «در مدّت اقامت ما در رایت، دست‌نویس مرا برای شمارۀ 11 به دفتر نشر فرستاده بودیم، و من تقریباً هر لحظه‌ای را که بیرون از جلسات بودم، به بهبود آن و نیز به نگارش مطالب برای شمارۀ 12 می‌گذراندم. قوای من، هم جسمانی و هم ذهنی، در هنگام کار و خدمت برای کلیسا در رایت به‌سختی فرسوده شده بود. احساس می‌کردم که باید استراحت کنم، امّا هیچ فرصتی برای آسایش و فراغت نمی‌دیدم. چند بار در هفته برای مردم سخن می‌گفتم، و صفحات بسیاری از شهادت‌های شخصی می‌نوشتم. بارِ جان‌ها بر من نهاده شده بود، و مسئولیت‌هایی که احساس می‌کردم چنان عظیم بود که هر شب جز چند ساعت اندک خواب نمی‌توانستم یافت.»

> “While thus laboring in speaking and writing, I received letters of a discouraging character from Battle Creek. As I read them I felt an inexpressible depression of spirits, amounting to agony of mind, which seemed for a short period to palsy my vital energies. For three nights I scarcely slept at all. My thoughts were troubled and perplexed. I concealed my feelings as well as I could from my husband and the sympathizing family with whom we were. None knew my labor or burden of mind as I united with the family in morning and evening devotion, and sought to lay my burden upon the great Burden Bearer. But my petitions came from a heart wrung with anguish, and my prayers were broken and disconnected because of uncontrollable grief. The blood rushed to my brain, frequently causing me to reel and nearly fall. I had the nosebleed often, especially after making an effort to write. I was compelled to lay aside my writing, but could not throw off the burden of anxiety and responsibility upon me, as I realized that I had testimonies for others which I was unable to present to them.

> «در حالی که بدین‌سان در گفتن و نوشتن مشغول کار بودم، نامه‌هایی با مضمونی دلسردکننده از بتل‌کریک دریافت کردم. چون آنها را خواندم، اندوهی وصف‌ناپذیر بر روح من مستولی شد که به عذابی جانکاه در ذهن می‌انجامید و برای مدتی کوتاه چنان می‌نمود که نیروهای حیاتی مرا فلج ساخته است. سه شب را تقریباً هیچ نخوابیدم. افکارم آشفته و سرگردان بود. احساسات خود را تا آنجا که می‌توانستم از شوهرم و از خانوادهٔ همدلّی که نزد آنان اقامت داشتیم پنهان می‌کردم. هیچ‌کس از مشقت و بار ذهنی من آگاه نبود، آنگاه که در عبادت صبحگاهی و شامگاهی با خانواده همراه می‌شدم و می‌کوشیدم بار خود را بر آن حامل عظیمِ بارها بیفکنم. اما عریضه‌های من از دلی برمی‌خاست که از شدت اندوه فشرده و مجروح شده بود، و دعاهایم به سبب غمی مهارنشدنی گسسته و ناپیوسته بود. خون به مغزم هجوم می‌آورد و مکرراً سبب می‌شد که تلوتلو بخورم و نزدیک باشد که بر زمین افتم. غالباً دچار خون‌دماغ می‌شدم، به‌ویژه پس از آنکه تلاشی برای نوشتن می‌کردم. ناگزیر شدم نوشتن را کنار بگذارم، اما نمی‌توانستم بار اضطراب و مسئولیتی را که بر من بود از خود دور سازم، زیرا دریافته بودم که برای دیگران شهادت‌هایی دارم که از ارائهٔ آنها به ایشان ناتوان بودم.»

> “I received still another letter, informing me that it was thought best to defer the publication of No. 11 until I could write out that which I had been shown in regard to the Health Institute, as those in charge of that enterprise stood in great want of means and needed the influence of my testimony to move the brethren. I then wrote out a portion of that which was shown me in regard to the Institute, but could not get out the entire subject because of pressure of blood to the brain. Had I thought that No. 12 would be so long delayed, I should not in any case have sent that portion of the matter contained in No. 11. I supposed that after resting a few days I could again resume my writing. But to my great grief I found that the condition of my brain made it impossible for me to write. The idea of writing testimonies, either general or personal, was given up, and I was in continual distress because I could not write them.

> «نامه‌ای دیگر دریافت کردم که در آن به من اطلاع داده شده بود صلاح آن دانسته‌اند که انتشار شمارهٔ 11 به تعویق افتد تا بتوانم آنچه را در خصوص مؤسسهٔ بهداشت به من نشان داده شده بود، به رشتهٔ تحریر درآورم؛ زیرا آنان که عهده‌دار آن مؤسسه بودند، سخت نیازمند امکانات مالی بودند و به نفوذ شهادت من نیاز داشتند تا برادران را به حرکت آورند. آنگاه بخشی از آنچه در خصوص مؤسسه به من نشان داده شده بود نوشتم، اما به سبب فشار خون به مغز نتوانستم تمام موضوع را به انجام رسانم. اگر می‌پنداشتم که شمارهٔ 12 تا این اندازه به تأخیر خواهد افتاد، در هیچ صورت آن بخش از مطالب را که در شمارهٔ 11 آمده بود، نمی‌فرستادم. گمان می‌بردم که پس از چند روز استراحت، دوباره بتوانم نوشتن را از سر گیرم. اما با اندوه عظیم دریافتم که وضع مغزم نوشتن را برای من ناممکن ساخته است. اندیشهٔ نگاشتن شهادت‌ها، خواه عمومی و خواه شخصی، کنار گذاشته شد، و من پیوسته در رنج بودم، زیرا نمی‌توانستم آنها را بنویسم.»

> “In this state of things it was decided that we would return to Battle Creek and there remain while the roads were in a muddy, broken-up condition, and that I would there complete No. 12. My husband was very anxious to see his brethren at Battle Creek and speak to them and rejoice with them in the work which God was doing for him. I gathered up my writings, and we started on our journey. …” Testimonies, volume 1, 576, 577.

> «در این اوضاع و احوال، تصمیم بر آن شد که به بتل‌کریک بازگردیم و تا زمانی که راه‌ها در وضعی گل‌آلود و خراب بودند، در آنجا بمانیم، و من نیز در آنجا شمارهٔ ۱۲ را به پایان برسانم. شوهرم بسیار مشتاق بود که برادران خود را در بتل‌کریک ببیند و با ایشان سخن گوید و در کاری که خدا برای او انجام می‌داد، با آنان شادی کند. من نوشته‌هایم را گرد آوردم، و سفر خود را آغاز کردیم. …» شهادت‌ها، جلد ۱، ۵۷۶، ۵۷۷.

In the latter days, the leadership of the Seventh-day Adventist church, represented as Battle Creek and those she “knew well,” changed into a Catholic procession. The leadership of the Seventh-day Adventist church changed into a Catholic procession. In the dream they came “two by two,” one with a reed, another with a cross. They drew a circle around the house and proclaimed three times, “This house is proscribed. The goods must be confiscated. They have spoken against our holy order.” What are the “goods” in the “house” which the Catholic leaders of Battle Creek “confiscated?” What “holy order” of the Catholic church was “spoken against?”

در ایّام آخر، رهبری کلیسای ادونتیست روز هفتم، که به‌صورتِ باتل کریک و کسانی که او «به‌خوبی می‌شناخت» نمایان شده‌اند، به یک دسته‌روی کاتولیکی مبدّل شدند. رهبری کلیسای ادونتیست روز هفتم به یک دسته‌روی کاتولیکی تغییر یافت. در رؤیا، آنان «دو به دو» می‌آمدند، یکی با نی‌ای در دست و دیگری با صلیبی. آنان گرداگرد خانه دایره‌ای کشیدند و سه بار اعلام کردند: «این خانه ممنوع‌الاعلان است. اموال باید مصادره شود. آنان بر ضدّ نظام مقدّس ما سخن گفته‌اند.» «اموال» در آن «خانه» که رهبران کاتولیکیِ باتل کریک «مصادره کردند» چه بود؟ کدام «نظام مقدّس» کلیسای کاتولیک بود که «بر ضدّ آن سخن گفته شده بود»؟

More directly the question might be, “what order of Catholicism led out in the inquisition?” The inquisition began with the order of Dominicans, before the Jesuits arrived in history, but once involved they became the order that championed the cruelty and bloodshed.

به‌طور مستقیم‌تر، این پرسش را می‌توان چنین مطرح کرد: «کدام فرقه از کاتولیسیسم پیشگام تفتیش عقاید بود؟» تفتیش عقاید با فرقهٔ دومینیکن آغاز شد، پیش از آن‌که یسوعیان در تاریخ پدیدار شوند؛ اما پس از آن‌که درگیر شدند، آنان به فرقه‌ای بدل گشتند که از قساوت و خون‌ریزی جانبداری می‌کرد.

> “Throughout Christendom, Protestantism was menaced by formidable foes. The first triumphs of the Reformation past, Rome summoned new forces, hoping to accomplish its destruction. At this time the order of the Jesuits was created, the most cruel, unscrupulous, and powerful of all the champions of popery. Cut off from earthly ties and human interests, dead to the claims of natural affection, reason and conscience wholly silenced, they knew no rule, no tie, but that of their order, and no duty but to extend its power. The gospel of Christ had enabled its adherents to meet danger and endure suffering, undismayed by cold, hunger, toil, and poverty, to uphold the banner of truth in face of the rack, the dungeon, and the stake. To combat these forces, Jesuitism inspired its followers with a fanaticism that enabled them to endure like dangers, and to oppose to the power of truth all the weapons of deception. There was no crime too great for them to commit, no deception too base for them to practice, no disguise too difficult for them to assume. Vowed to perpetual poverty and humility, it was their studied aim to secure wealth and power, to be devoted to the overthrow of Protestantism, and the re-establishment of the papal supremacy.

> «در سراسر عالم مسیحیت، پروتستانتیسم از سوی دشمنانی سهمگین تهدید می‌شد. چون نخستین پیروزی‌های اصلاح دینی سپری شد، روم نیروهای تازه‌ای فراخواند، به امید آن‌که نابودی آن را به انجام رساند. در این زمان فرقهٔ یسوعیان پدید آمد؛ بی‌رحم‌ترین، بی‌اصول‌ترین، و نیرومندترینِ همهٔ مدافعان پاپ‌گرایی. بریده از پیوندهای زمینی و علایق انسانی، مرده نسبت به اقتضائات محبت طبیعی، با عقل و وجدانِ به‌کلی خاموش، آنان هیچ قاعده و هیچ پیوندی جز قاعده و پیوندِ فرقهٔ خود نمی‌شناختند، و هیچ وظیفه‌ای جز گسترش قدرت آن نداشتند. انجیل مسیح، پیروان خود را قادر ساخته بود که با خطر رویارو شوند و رنج را تحمل کنند، بی‌آنکه از سرما، گرسنگی، مشقت، و فقر هراسان شوند، تا پرچم حقیقت را در برابر شکنجه، سیاه‌چال، و آتشِ شهادت برافراشته نگاه دارند. برای مقابله با این نیروها، یسوعی‌گری در پیروان خود تعصبی می‌دمید که آنان را قادر می‌ساخت همان خطرات را تحمل کنند، و در برابر قدرت حقیقت، همهٔ سلاح‌های فریب را به کار برند. هیچ جنایتی آن‌قدر بزرگ نبود که مرتکب آن نشوند، هیچ فریبی آن‌قدر پست نبود که بدان دست نیازند، و هیچ تغییر چهره‌ای آن‌قدر دشوار نبود که آن را بر خود نگیرند. با آن‌که به فقر و فروتنیِ دائمی سوگند خورده بودند، هدف سنجیدهٔ ایشان این بود که ثروت و قدرت را به دست آورند، خود را وقف برانداختن پروتستانتیسم کنند، و برتری پاپ را از نو برقرار سازند.»

> “When appearing as members of their order, they wore a garb of sanctity, visiting prisons and hospitals, ministering to the sick and the poor, professing to have renounced the world, and bearing the sacred name of Jesus, who went about doing good. But under this blameless exterior the most criminal and deadly purposes were often concealed. It was a fundamental principle of the order that the end justifies the means. By this code, lying, theft, perjury, assassination, were not only pardonable but commendable, when they served the interests of the church. Under various disguises the Jesuits worked their way into offices of state, climbing up to be the counselors of kings, and shaping the policy of nations. They became servants to act as spies upon their masters. They established colleges for the sons of princes and nobles, and schools for the common people; and the children of Protestant parents were drawn into an observance of popish rites. All the outward pomp and display of the Romish worship was brought to bear to confuse the mind and dazzle and captivate the imagination, and thus the liberty for which the fathers had toiled and bled was betrayed by the sons. The Jesuits rapidly spread themselves over Europe, and wherever they went, there followed a revival of popery.

> «Երբ նրանք ներկայանում էին որպես իրենց միաբանության անդամներ, հագնում էին սրբության զգեստ, այցելում բանտեր և հիվանդանոցներ, սպասավորություն անում հիվանդներին ու աղքատներին, հայտարարում, թե հրաժարվել են աշխարհից, և կրում Հիսուսի սուրբ անունը, որ շրջում էր՝ բարիք գործելով։ Սակայն այս անարատ արտաքինի տակ հաճախ ծածկված էին ամենահանցավոր և մահաբեր նպատակները։ Միաբանության հիմնարար սկզբունքներից մեկն այն էր, որ նպատակը արդարացնում է միջոցները։ Այս կանոնի համաձայն՝ սուտը, գողությունը, սուտ երդումը, սպանությունը ոչ միայն ներելի էին, այլև գովելի, երբ ծառայում էին եկեղեցու շահերին։ Տարբեր քողարկումների տակ ճիզվիտները ներթափանցում էին պետական պաշտոնների մեջ, բարձրանում մինչև թագավորների խորհրդական դառնալը և ձևավորում ազգերի քաղաքականությունը։ Նրանք ծառաներ էին դառնում, որպեսզի լրտեսեն իրենց տերերին։ Նրանք հիմնում էին քոլեջներ իշխանների և ազնվականների որդիների համար, և դպրոցներ՝ հասարակ ժողովրդի համար, իսկ բողոքական ծնողների երեխաները ներգրավվում էին պապական ծեսերի պահպանման մեջ։ Հռոմեական պաշտամունքի ամբողջ արտաքին շքեղությունն ու ցուցադրականությունը գործի էին դրվում՝ միտքը շփոթեցնելու և երևակայությունը շլացնելու ու գերի դարձնելու համար, և այդպիսով այն ազատությունը, որի համար հայրերը տքնել և արյուն էին թափել, մատնվեց որդիների կողմից։ Ճիզվիտները արագորեն տարածվեցին ամբողջ Եվրոպայով մեկ, և ուր էլ նրանք գնում էին, այնտեղ հետևում էր պապականության վերազարթոնքը»։

> “To give them greater power, a bull was issued re-establishing the inquisition. Notwithstanding the general abhorrence with which it was regarded, even in Catholic countries, this terrible tribunal was again set up by popish rulers, and atrocities too terrible to bear the light of day were repeated in its secret dungeons. In many countries, thousands upon thousands of the very flower of the nation, the purest and noblest, the most intellectual and highly educated, pious and devoted pastors, industrious and patriotic citizens, brilliant scholars, talented artists, skillful artisans, were slain or forced to flee to other lands.

> «برای آن‌که قدرت بیشتری به آنان داده شود، فرمانی پاپی صادر شد که محکمهٔ تفتیش عقاید را از نو برقرار می‌کرد. با وجود نفرت عمومی‌ای که نسبت به آن وجود داشت، حتی در کشورهای کاتولیک، این محکمهٔ هولناک بار دیگر به‌دست فرمانروایان پاپ‌گرا برپا شد، و سبعیت‌هایی چنان هراس‌انگیز که تابِ آشکار شدن در روشنایی روز را نداشتند، در سیاه‌چال‌های پنهانی آن تکرار گردید. در بسیاری از کشورها، هزاران هزار تن از برگزیده‌ترین افراد ملت، پاک‌ترین و شریف‌ترین، خردمندترین و فرهیخته‌ترین، شبانان پارسا و فداکار، شهروندان سخت‌کوش و میهن‌دوست، دانشوران درخشان، هنرمندان بااستعداد، و صنعتگران ماهر، کشته شدند یا ناگزیر گشتند به سرزمین‌های دیگر بگریزند.»

> “Such were the means which Rome had invoked to quench the light of the Reformation, to withdraw from men the Bible, and to restore the ignorance and superstition of the Dark Ages. But under God’s blessing and the labors of those noble men whom He had raised up to succeed Luther, Protestantism was not overthrown. Not to the favor or arms of princes was it to owe its strength. The smallest countries, the humblest and least powerful nations, became its strongholds. It was little Geneva in the midst of mighty foes plotting her destruction; it was Holland on her sandbanks by the northern sea, wrestling against the tyranny of Spain, then the greatest and most opulent of kingdoms; it was bleak, sterile Sweden, that gained victories for the Reformation.” The Great Controversy, 234, 235.

> «این‌ها همان وسایلی بودند که روم برای خاموش ساختن نور اصلاح دینی به کار گرفته بود، تا کتاب‌مقدس را از دست مردمان بیرون کَشَد و جهل و خرافات قرون تاریک را بازگرداند. اما تحت برکت خدا و به‌سبب کوشش‌های آن مردان شریف که او ایشان را برانگیخت تا پس از لوتر به کار برخیزند، پروتستانیسم سرنگون نشد. قرار نبود که نیروی خود را مدیون لطف یا سلاح‌های شاهزادگان باشد. کوچک‌ترین کشورها، فروتن‌ترین و کم‌قدرت‌ترین ملت‌ها، به دژهای استوار آن بدل شدند. ژنوِ کوچک بود در میان دشمنان نیرومندی که برای نابودی‌اش دسیسه می‌کردند؛ هلند بود بر کرانه‌های شنی‌اش در کنار دریای شمال، که با استبداد اسپانیا—که در آن زمان بزرگ‌ترین و توانگرترین پادشاهی‌ها بود—دست‌وپنجه نرم می‌کرد؛ و سوئدِ سرد و سترون بود که برای اصلاح دینی پیروزی‌ها به دست آورد.» The Great Controversy, 234, 235.

The Catholic church did all they could to hide the Bible from men, by claiming their pagan traditions and customs are above God’s Word. The leaders of Laodicean Adventism will not take dissenters to court over the writings of Ellen White, but Catholics professing to be the leaders of Battle Creek will. The very essence of the beast of Catholicism is employing secular power to accomplish religious purposes. When Adventism sought the legal secular power to manage its institutions, the fruits of their ”holy order” can be seen.

کلیسای کاتولیک هر آنچه در توان داشت انجام داد تا کتاب‌مقدس را از مردم پنهان سازد، بدین ادعا که سنّت‌ها و رسوم بت‌پرستانهٔ ایشان برتر از کلام خداست. رهبران ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای مخالفان را بر سر نوشته‌های الن وایت به دادگاه نخواهند کشاند، امّا کاتولیک‌هایی که مدّعی‌اند رهبران بتل کریک هستند، چنین خواهند کرد. جوهرِ حقیقیِ وحشِ کاتولیسیسم همان به‌کارگیری قدرت دنیوی برای تحقق مقاصد دینی است. هنگامی که ادونتیسم برای ادارهٔ نهادهای خود در پی قدرت حقوقیِ سکولار برآمد، ثمراتِ «نظم مقدّس» آنان را می‌توان دید.

In the context of the Spanish Inquisitions auto-da-fé (act of faith) ceremonies, the reed and cross appear as symbolic elements tied to Christ’s crucifixion. The reed refers to the mock scepter placed in Jesus’ hand during his crowning with thorns, used by Roman soldiers to strike him, symbolizing mockery, suffering, and scorn.

در زمینهٔ آیین‌های «اوتو-دا-فه» (عملِ ایمان) وابسته به تفتیش عقاید اسپانیا، نی و صلیب به‌عنوان عناصری نمادینِ مرتبط با مصلوب‌شدنِ مسیح ظاهر می‌شوند. نی به عصای سلطنتیِ تمسخرآمیزی اشاره دارد که هنگام تاج‌گذاریِ عیسی با خار در دست او نهادند و سربازان رومی آن را برای زدنِ او به کار بردند؛ نمادی از استهزا، رنج و خواری.

The cross is prominently featured in auto-da-fé processions. A green cross (often veiled in black crepe) served as the emblem of the Inquisition, carried in a separate preparatory procession the day before and displayed during the event. It symbolized the tribunal’s authority.

صلیب در راه‌پیمایی‌های «اوتو-دا-فه» به‌گونه‌ای برجسته حضور دارد. صلیبی سبز (که غالباً با پارچهٔ کرپِ سیاه پوشانده می‌شد) نشانِ رسمیِ تفتیش عقاید بود؛ این صلیب را در آیینی مقدماتی و جداگانه، در روز پیش از مراسم حمل می‌کردند و در جریان رویداد به نمایش می‌گذاشتند. این صلیب نمادِ اقتدارِ محکمه بود.

Proscribing of goods refers to the confiscation (sequestration or proscription) of a convicted person’s property, a common Inquisition penalty to fund the tribunal and punish heresy. This was publicly announced in the auto-da-fé sentences, emphasizing public humiliation and deterrence.

منعِ اموال سے مراد کسی مجرمِ محکوم کی جائیداد کی ضبطی (تحویل یا مصادرہ) ہے، جو انکوئزیشن کی ایک عام سزا تھی، تاکہ عدالتِ تفتیش کے اخراجات پورے کیے جائیں اور بدعت کی سزا دی جائے۔ اس کا علانیہ اعلان آتو-دا-فے کے فیصلوں میں کیا جاتا تھا، جس سے عوامی رسوائی اور عبرت دلانے پر زور دیا جاتا تھا۔

The writings of Ellen G. White clearly and conclusively condemn the leadership that will proscribe her writings in an attempt to silence the song of the vineyard being sung, but it is the last action of an unholy order, just before they manifest their characters openly at the Sunday law. A “Catholic procession,” aligns with 25 ancient men bowing to the sun. In the following four paragraphs, the first paragraph sets forth the “professed people of God,” in the “last days.” The passage clearly teaches that in the last days, Seventh-day Adventist ministers will in “churches and in large gatherings in the open air,” “urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week.”

نوشته‌های اِلن جی. وایت به‌روشنی و به‌گونه‌ای قاطع رهبری‌ای را محکوم می‌کنند که در تلاشی برای خاموش ساختن سرود تاکستانی که در حال سروده شدن است، نوشته‌های او را ممنوع خواهد ساخت؛ اما این آخرین اقدامِ نظمی ناپاک است، درست پیش از آنکه آنان در قانون یکشنبه، خصلت‌های خود را آشکارا ظاهر سازند. یک «راهپیمایی کاتولیکی» با بیست‌وپنج مردِ کهن که در برابر خورشید تعظیم می‌کنند، همسو می‌شود. در چهار بندِ زیر، بند نخست «قومِ مدعیِ خدا» را در «ایام آخر» مطرح می‌سازد. این متن به‌روشنی تعلیم می‌دهد که در ایام آخر، خادمانِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتم در «کلیساها و در اجتماعات بزرگ در فضای باز»، «ضرورت نگاه داشتن روز نخست هفته را بر مردم اصرار خواهند ورزید.»

> “The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.”

> «خداوند در این ایّام آخر با قومِ مُدعای خویش مرافعه‌ای دارد. در این مرافعه، مردانِ صاحبِ مناصبِ مسئول، مسیری را در پیش خواهند گرفت که درست در نقطهٔ مقابلِ راهی است که نحمیا پیمود. آنان نه فقط خودْ سَبَّت را نادیده خواهند گرفت و خوار خواهند شمرد، بلکه خواهند کوشید دیگران را نیز از نگاه‌داشتن آن بازدارند، و آن را زیر آوارِ رسم و سنّت مدفون سازند. در کلیساها و در اجتماعاتِ بزرگِ فضای باز، خادمانِ دین بر مردم اصرار خواهند ورزید که نگاه‌داشتنِ روزِ اوّلِ هفته ضروری است. بلاهایی در دریا و خشکی خواهد بود؛ و این بلاها فزونی خواهد گرفت، و مصیبتی از پیِ مصیبتی دیگر، به‌فاصله‌ای اندک، خواهد آمد؛ و آن گروهِ کوچکِ نگاه‌دارانِ باوجدانِ سَبَّت به‌عنوان کسانی معرّفی خواهند شد که به سببِ بی‌اعتنایی‌شان به یکشنبه، غضبِ خدا را بر جهان فرود می‌آورند.»

This is clearly identifying Seventh-day Adventists as the “professed people of God” who will encourage Sunday keeping, and that they will also point “out” “the little band of conscientious Sabbath-keepers.” The next paragraph she emphasizes that the persecution of past ages will be repeated. The previous paragraph ended with her identifying the professed people of God in contrast with those she says are conscientious Sabbath-keepers. She then introduces past histories, and warns those histories will be repeated in the latter days. She is very clear.

این سخن به‌روشنی، اَدونتیست‌های روز هفتم را به‌عنوان «قومِ معترفِ خدا» معرفی می‌کند که حفظِ یکشنبه را تشویق خواهند کرد، و نیز «آن گروهِ کوچکِ سبت‌دارانِ باوجدان» را «نشان» خواهند داد. در بندِ بعدی، او تأکید می‌کند که آزار و جفای اعصارِ گذشته تکرار خواهد شد. بندِ پیشین با این پایان یافت که او قومِ معترفِ خدا را در تقابل با کسانی مشخص کرد که آنان را سبت‌دارانِ باوجدان می‌نامد. سپس تاریخ‌های گذشته را پیش می‌کشد و هشدار می‌دهد که آن تاریخ‌ها در ایامِ آخر تکرار خواهند شد. او بسیار روشن سخن می‌گوید.

> “Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.

> «شیطان این دروغ را ترویج می‌کند تا جهان را به اسارت درآورد. نقشهٔ او این است که مردم را وادار سازد تا خطاها را بپذیرند. او در اشاعهٔ همهٔ ادیان باطل نقشی فعال دارد، و در تلاش‌های خود برای تحمیل تعالیم نادرست، از هیچ کاری فروگذار نخواهد کرد. مردان، تحت پوشش غیرت دینی و تحت تأثیر روح او، برای همنوعان خود بی‌رحمانه‌ترین شکنجه‌ها را ابداع کرده‌اند و هولناک‌ترین رنج‌ها را بر آنان وارد آورده‌اند. شیطان و عوامل او همچنان همان روح را دارند؛ و تاریخ گذشته در روزگار ما تکرار خواهد شد.»

> “There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.

> “کچھ لوگ ایسے ہیں جنہوں نے بدی کے ارتکاب کے لیے اپنے ذہن اور ارادہ کو وقف کر رکھا ہے؛ اپنے دلوں کے تاریک نہاں خانوں میں وہ یہ طے کر چکے ہیں کہ کون کون سے جرائم وہ کریں گے۔ یہ لوگ خود فریبی میں مبتلا ہیں۔ انہوں نے خدا کے حق کے عظیم قانون کو رد کر دیا ہے، اور اس کی جگہ اپنا ایک معیار قائم کر لیا ہے، اور اپنے آپ کو اسی معیار سے موازنہ کر کے اپنے آپ کو مقدس قرار دیتے ہیں۔ خداوند انہیں اجازت دے گا کہ وہ ظاہر کریں کہ ان کے دلوں میں کیا ہے، اور اس آقا کی روح کے مطابق عمل کریں جو ان پر حکمران ہے۔ وہ انہیں موقع دے گا کہ وہ اپنی شریعت سے اپنی نفرت کو ان لوگوں کے ساتھ اپنے برتاؤ میں ظاہر کریں جو اس کے تقاضوں کے وفادار ہیں۔ وہ اسی مذہبی جنون کی روح سے متحرک ہوں گے جس نے اس ہجوم کو ابھارا تھا جس نے مسیح کو مصلوب کیا؛ کلیسیا اور ریاست ایک ہی فاسد ہم آہنگی میں متحد ہو جائیں گے۔”

> “The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.

> کلیسای امروز در گام‌های یهودیانِ روزگاران گذشته گام نهاده است؛ آنان که احکام خدا را به خاطر سنّت‌های خویش کنار گذاشتند. او فریضه را دگرگون ساخته، عهد جاودانی را شکسته است، و اکنون، همان‌گونه که در آن زمان بود، غرور، بی‌ایمانی، و بی‌وفایی نتیجه آن است. وضعیت حقیقی او در این سخنان از سرود موسی بیان شده است: «خویشتن را فاسد ساخته‌اند؛ عیب ایشان، عیب فرزندان او نیست؛ ایشان نسلی کج‌رو و منحرف‌اند. ای قوم نادان و بی‌خرد، آیا خداوند را چنین جزا می‌دهید؟ آیا او پدر تو نیست که تو را خریده است؟ آیا او تو را نساخته و استوار نگردانیده است؟» Review and Herald، 18 مارس 1884.

There is passage after passage in the Spirit of Prophecy identifying the latter-day persecution of God’s faithful, and the “church of today” which she is identifying is not Christianity in general, it is the church she repeatedly identifies as being typified by the Jewish church. Those clear passages in her writings are the motivation for the Seventh-day Adventist church to attempt to place restrictions upon the writings of Sister White, as her dream so aptly identifies. Their actions against her writings, which were the obvious goods of her house that are to be proscribed by the leaders of Battle Creek who changed into a holy order of Catholicism. Their attack upon her writings is also represented by the attack upon Jeremiah’s writings. Ellen White’s dream is a second witness to Jeremiah’s writings being burned.

در روح نبوت، بخش‌های پیاپی‌ای وجود دارد که آزار و جفای آخرالزمانیِ وفاداران خدا را مشخص می‌کند، و «کلیسای امروز» که او بدان اشاره می‌کند، مسیحیت به‌طور کلی نیست، بلکه همان کلیسایی است که او مکرراً آن را کلیسایی معرفی می‌کند که کلیسای یهود نمونه و تمثیل آن بوده است. آن عبارات روشن در نوشته‌های او، انگیزه‌ای است برای اینکه کلیسای ادونتیست روز هفتم بکوشد محدودیت‌هایی بر نوشته‌های خواهر وایت تحمیل کند، چنان‌که رؤیای او به‌درستی چنین امری را مشخص می‌سازد. اقدامات آنان علیه نوشته‌های او، که آشکارا همان اموال خانۀ او بودند که رهبران بتل کریک—که به یک نظام مقدسِ کاتولیسیزم دگرگون شدند—می‌بایست ممنوع اعلام کنند. حملۀ آنان به نوشته‌های او همچنین با حمله به نوشته‌های ارمیا نیز به تصویر کشیده شده است. رؤیای الن وایت، شاهد دومی است بر سوزانده‌شدن نوشته‌های ارمیا.

In the third generation of Laodicean Adventism compromise was the predominant theme. The third generation is represented by the church of Pergamos. Beginning with the publication of W. W. Prescott’s book titled The Doctrine of Christ in 1919, through to the publication of Questions on Doctrine in 1957, marks a period of transition represented by an alpha publication and ending with an omega publication. The first book represented W. W. Prescott’s rejection of the Lion of the tribe of Judah, for the apostate Protestant view of Christ. Prescott’s book, aptly titled The Doctrine of Christ, gutted the Millerite prophetic message, leaving the empty definition of Jesus that is worshipped by Catholicism and apostate Protestantism. The last book in that generation defines a sanctification and justification that destroys God’s law, His justice and mercy. Ancient Israel was given the responsibility to be the depositaries of God’s law, and Adventism was to be the depositaries of not only God’s law, but also His prophetic Word. In 1919 a book that rejected the defense of God’s prophetic Word, marking the beginning of the third generation of Laodicean Adventism that ended with a book that rejects God’s law.

در نسل سوم اَدونتیسمِ لائودیکیه، مصالحه مضمونِ غالب بود. نسل سوم با کلیسای پرغامس نمایانده می‌شود. از آغازِ انتشارِ کتابِ و. و. پرسکات با عنوان *تعلیمِ مسیح* در سال ۱۹۱۹ تا انتشارِ *پرسش‌ها دربارهٔ اصولِ اعتقادی* در سال ۱۹۵۷، دوره‌ای از گذار مشخص می‌گردد که با یک انتشارِ آلفا نمایانده شده و با یک انتشارِ اُمگا پایان می‌یابد. کتابِ نخست، ردّ شیرِ سبطِ یهودا از سوی و. و. پرسکات را به نفعِ دیدگاهِ مرتدِ پروتستانی دربارهٔ مسیح نمایان می‌ساخت. کتابِ پرسکات، که به‌درستی *تعلیمِ مسیح* نامیده شده بود، پیامِ نبویِ میلری را تهی ساخت و تنها تعریفِ پوچی از عیسی را بر جای گذاشت که کاتولیسیزم و پروتستانیسمِ مرتد آن را می‌پرستند. آخرین کتاب در آن نسل، تقدیس و توجیهی را تعریف می‌کند که شریعتِ خدا، عدالتِ او و رحمتِ او را نابود می‌سازد. به اسرائیلِ باستان مسئولیت سپرده شده بود که امانت‌دارِ شریعتِ خدا باشد، و اَدونتیسم نیز می‌بایست نه تنها امانت‌دارِ شریعتِ خدا، بلکه امانت‌دارِ کلامِ نبویِ او نیز باشد. در سال ۱۹۱۹، کتابی منتشر شد که دفاع از کلامِ نبویِ خدا را رد می‌کرد، و این آغازِ نسلِ سومِ اَدونتیسمِ لائودیکیه را رقم زد؛ نسلی که با کتابی پایان یافت که شریعتِ خدا را رد می‌کند.

> “If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

> «اگر در سرسختیِ دل پافشاری کنید، و از راهِ غرور و خودپارساانگاری به خطاهای خویش اعتراف نکنید، به حالِ خود واگذاشته خواهید شد تا در معرضِ وسوسه‌های شیطان قرار گیرید. اگر هنگامی که خداوند خطاهای شما را آشکار می‌سازد، توبه نکنید یا اعتراف ننمایید، مشیتِ او شما را بارها و بارها از همان مسیر خواهد گذرانید. واگذاشته خواهید شد تا اشتباهاتی از همان جنس مرتکب شوید؛ همچنان از حکمت بی‌بهره خواهید ماند، و گناه را پارسایی، و پارسایی را گناه خواهید خواند. انبوهِ فریب‌هایی که در این ایامِ آخر غلبه خواهند یافت، شما را احاطه خواهند کرد، و پیشوایان خود را تغییر خواهید داد، و نخواهید دانست که چنین کرده‌اید.» Review and Herald, December 16, 1890.

Pergamos, the third church led to Thyatira, the papal church, which is the fourth generation, when the 25 men bow to the symbol of Thyatira’s authority.

پرگامس، سومین کلیسا، به سوی طیاتیرا، یعنی کلیسای پاپی، هدایت شد؛ کلیسایی که نسل چهارم است، هنگامی که آن بیست‌وپنج مرد در برابر نماد اقتدارِ طیاتیرا سر فرود می‌آورند.

> “The regulation adopted by the early colonists, of permitting only members of the church to vote or to hold office in the civil government, led to most pernicious results. This measure had been accepted as a means of preserving the purity of the state, but it resulted in the corruption of the church. A profession of religion being the condition of suffrage and officeholding, many, actuated solely by motives of worldly policy, united with the church without a change of heart. Thus the churches came to consist, to a considerable extent, of unconverted persons; and even in the ministry were those who not only held errors of doctrine, but who were ignorant of the renewing power of the Holy Spirit. Thus again was demonstrated the evil results, so often witnessed in the history of the church from the days of Constantine to the present, of attempting to build up the church by the aid of the state, of appealing to the secular power in support of the gospel of Him who declared: ‘My kingdom is not of this world.’ John 18:36. The union of the church with the state, be the degree never so slight, while it may appear to bring the world nearer to the church, does in reality but bring the church nearer to the world.” The Great Controversy, 297.

> ”اوائلی نوآبادکاروں کے اختیار کردہ اس ضابطے نے کہ صرف کلیسیا کے ارکان ہی رائے دہی کریں یا شہری حکومت میں عہدہ رکھیں، نہایت مہلک نتائج پیدا کیے۔ یہ اقدام ریاست کی پاکیزگی کو محفوظ رکھنے کے ایک ذریعے کے طور پر قبول کیا گیا تھا، لیکن اس کا نتیجہ کلیسیا کی خرابی کی صورت میں نکلا۔ چونکہ رائے دہی اور عہدہ رکھنے کے لیے مذہب کا اقرار شرط تھا، اس لیے بہت سے لوگ، جو محض دنیوی مصلحت کے محرکات سے متحرک تھے، دل کی تبدیلی کے بغیر کلیسیا میں شامل ہو گئے۔ یوں کلیسیاؤں کی ترکیب ایک قابلِ لحاظ حد تک غیر تبدیل شدہ اشخاص پر مشتمل ہو گئی؛ اور یہاں تک کہ خادمانِ دین میں بھی ایسے لوگ تھے جو نہ صرف عقیدے کی غلطیوں پر قائم تھے بلکہ روح القدس کی تجدید بخش قدرت سے بھی ناواقف تھے۔ اس طرح ایک بار پھر ان بدنتائج کی تصدیق ہوئی جو قسطنطین کے زمانے سے لے کر موجودہ وقت تک کلیسیا کی تاریخ میں بارہا دیکھی گئی ہیں، یعنی ریاست کی مدد سے کلیسیا کو استوار کرنے کی کوشش، اور اُس کی انجیل کی تائید میں دنیوی اقتدار سے اپیل کرنا جس نے فرمایا: ’میری بادشاہی اس دنیا کی نہیں۔‘ یوحنا 18:36۔ کلیسیا اور ریاست کا اتحاد، خواہ اس کی نوعیت کتنی ہی خفیف کیوں نہ ہو، اگرچہ بظاہر دنیا کو کلیسیا کے قریب لاتا ہوا معلوم ہو، حقیقت میں صرف کلیسیا کو دنیا کے زیادہ قریب لے آتا ہے۔“ The Great Controversy, 297.

The “union of the church with the state, be the degree never so slight, while it may appear to bring the world nearer to the church, does in reality but bring the church nearer to the world.” On May 18, 1977, Bert B. Beach (a director in the church’s Northern Europe-West Africa Division and involved in interchurch relations) presented a gold-covered medallion to the antichrist, Pope Paul VI during a group audience in Rome. It was part of a meeting of the Conference of Secretaries of World Confessional Families. The event was reported in the Adventist Review (August 11, 1977) and noted by Religious News Service as the first time an official SDA representative met a Pontiff.

«پیوند کلیسا با دولت، هرچند درجهٔ آن هرگز تا این اندازه ناچیز باشد، اگرچه ممکن است چنین بنماید که جهان را به کلیسا نزدیک‌تر می‌سازد، اما در واقع چیزی جز نزدیک‌تر ساختن کلیسا به جهان نیست.» در ۱۸ مه ۱۹۷۷، برت بی. بیچ (یکی از مدیران بخش اروپای شمالی ـ افریقای غربیِ کلیسا و درگیر در روابط بین‌کلیسایی) در جریان یک دیدار گروهی در رم، مدالیونی با روکش طلا به ضدّمسیح، پاپ پل ششم، تقدیم کرد. این اقدام بخشی از نشست کنفرانس دبیران خانواده‌های اعترافی جهانی بود. این رویداد در Adventist Review (۱۱ اوت ۱۹۷۷) گزارش شد و Religious News Service آن را به‌عنوان نخستین بار که یک نمایندهٔ رسمی SDA با یک پونتیف دیدار می‌کرد، مورد توجه قرار داد.

> “The Lord has pronounced a curse upon those who take from or add to the Scriptures. The great I AM has decided what shall constitute the rule of faith and doctrine, and he has designed that the Bible shall be a household book. The church that holds to the word of God is irreconcilably separated from Rome. Protestants were once thus apart from this great church of apostasy, but they have approached more nearly to her, and are still in the path of reconciliation to the Church of Rome. Rome never changes. Her principles have not altered in the least. She has not lessened the breach between herself and Protestants; they have done all the advancing. But what does this argue for the Protestantism of this day? It is the rejection of Bible truth which makes men approach to infidelity. It is a backsliding church that lessens the distance between itself and the Papacy.

> «خداوند بر کسانی که از کتب مقدس چیزی بکاهند یا بر آن بیفزایند، لعنت اعلام کرده است. آن «هستم که هستم» عظیم تعیین کرده است که چه چیز باید قاعدهٔ ایمان و تعلیم را تشکیل دهد، و مقرر داشته است که کتاب‌مقدس کتابی برای اهل خانه باشد. کلیسایی که به کلام خدا پایبند است، به‌گونه‌ای آشتی‌ناپذیر از روم جداست. پروتستان‌ها زمانی چنین از این کلیسای عظیم ارتداد جدا بودند، اما اکنون بیش از پیش به آن نزدیک شده‌اند و هنوز نیز در مسیر آشتی با کلیسای روم‌اند. روم هرگز تغییر نمی‌کند. اصول او به کمترین اندازه‌ای دگرگون نشده است. او شکاف میان خود و پروتستان‌ها را کمتر نکرده است؛ این آنان بوده‌اند که همهٔ گام‌ها را به پیش نهاده‌اند. اما این دربارهٔ پروتستانیسمِ امروز چه دلالت دارد؟ این ردِ حقیقتِ کتاب‌مقدس است که انسان‌ها را به بی‌ایمانی نزدیک می‌سازد. این کلیسای مرتد است که فاصلهٔ میان خود و پاپیّت را کاهش می‌دهد.»

> “It is souls like Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, and the thousands of noble men who were martyrs for the truth’s sake, who are the true Protestants. They stood as faithful sentinels of truth, declaring that Protestantism is incapable of union with Romanism, but must be as far separated from the principles of the Papacy as is the east from the west. Such advocates of truth could no more harmonize with ‘the man of sin’ than could Christ and his apostles. In earlier ages the righteous felt that it was impossible to affiliate with Rome, and, though their antagonism to this system of error was maintained at risk of property and life, yet they had courage to maintain their separation, and manfully struggled for the truth. Bible truth was dearer to them than wealth, honor, or even life itself. They could not endure to see the truth buried under a mass of superstition and lying sophistry. They took the word of God in their hands, and raised the standard of truth before the people, boldly declaring that which God had revealed unto them through diligent searching of the Bible. They died the cruelest of deaths for their fidelity to God, but by their blood they purchased for us liberties and privileges that many who claim to be Protestants are easily yielding up to the power of evil. But shall we yield up these dearly bought privileges? Shall we offer insult to the God of heaven, and, after he has freed us from the Romish yoke, again place ourselves in bondage to this antichristian power? Shall we prove our degeneracy by signing away our religious liberty, our right to worship God according to the dictates of our own conscience?

> «جان‌هایی چون لوتر، کرنمر، ریدلی، هوپر، و آن هزاران مردِ شریف که به‌خاطر حقیقت شهید شدند، همان پروتستان‌های حقیقی‌اند. آنان همچون دیدبانان امینِ حقیقت ایستادند و اعلام کردند که پروتستانتیسم از پیوند با کاتولیسیسمِ رومی ناتوان است، بلکه باید از اصول پاپیّت به همان اندازه دور و جدا باشد که مشرق از مغرب. چنین مدافعانِ حقیقت، بیش از آن‌که مسیح و رسولانش می‌توانستند با «مردِ گناه» سازگار شوند، نمی‌توانستند با او هماهنگ گردند. در اعصار پیشین، پارسایان احساس می‌کردند که هم‌پیوستگی با روم ناممکن است، و هرچند مخالفت ایشان با این نظامِ ضلالت با به خطر افکندن مال و جان همراه بود، با این همه شجاعت آن را داشتند که جدایی خویش را حفظ کنند و مردانه برای حقیقت پیکار نمایند. حقیقتِ کتاب‌مقدّس نزد ایشان از ثروت، حرمت، و حتی خودِ زندگی نیز عزیزتر بود. آنان تاب آن نداشتند که حقیقت را مدفون در زیر انبوهی از خرافات و سفسطه‌های دروغین ببینند. کلام خدا را در دست گرفتند و علمِ حقیقت را در برابر مردم برافراشتند و با دلیری آنچه را خدا از طریقِ جست‌وجویِ مجدّانه در کتاب‌مقدّس بر ایشان مکشوف ساخته بود اعلام نمودند. آنان به سبب وفاداری‌شان به خدا، بی‌رحمانه‌ترین مرگ‌ها را پذیرا شدند، اما با خون خویش آزادی‌ها و امتیازاتی را برای ما خریدند که بسیاری از آنان که مدّعی‌اند پروتستان‌اند، به‌آسانی به قدرتِ شر تسلیم می‌کنند. اما آیا ما این امتیازاتِ گران‌خریده را واگذار خواهیم کرد؟ آیا به خدای آسمان اهانت روا خواهیم داشت و، پس از آن‌که ما را از یوغِ رومی رهانیده است، بار دیگر خود را در بندگیِ این قدرتِ ضدّمسیحی قرار خواهیم داد؟ آیا با امضا کردنِ واگذاریِ آزادیِ دینیِ خود، حقّ خود را برای پرستشِ خدا مطابق با حکمِ وجدانِ خویش، انحطاط خویش را ثابت خواهیم کرد؟»

> “The voice of Luther, that echoed in mountains and valleys, that shook Europe as with an earthquake, summoned forth an army of noble apostles of Jesus, and the truth they advocated could not be silenced by fagots, by tortures, by dungeons, by death; and still the voices of the noble army of martyrs are telling us that the Roman power is the predicted apostasy of the last days, the mystery of iniquity which Paul saw beginning to work even in his day. Roman Catholicism is rapidly gaining ground. Popery is on the increase, and those who have turned their ears away from hearing the truth are listening to her delusive fables. Papal chapels, papal colleges, nunneries, and monasteries are on the increase, and the Protestant world seems to be asleep. Protestants are losing the mark of distinction that distinguished them from the world, and they are lessening the distance between themselves and the Roman power. They have turned away their ears from hearing the truth; they have been unwilling to accept light which God shed upon their pathway, and are therefore going into darkness. They speak with contempt of the idea that there will be a revival of the past cruel persecution on the part of Romanists and those who affiliate with them. They do not recognize the fact that the word of God fully predicts such a revival, and will not concede that the people of God in the last days shall suffer persecution, although the Bible says, ‘The dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> صدای لوتر، که در کوه‌ها و دره‌ها طنین افکند و اروپا را همچون زلزله‌ای به لرزه درآورد، لشکری از رسولان شریفِ عیسی را به میدان فراخواند؛ و حقیقتی که آنان از آن دفاع می‌کردند، نه با هیزم‌های افروخته، نه با شکنجه‌ها، نه با زندان‌ها، و نه با مرگ، خاموش‌شدنی نبود؛ و هنوز نیز صداهای آن سپاه شریفِ شهیدان به ما می‌گویند که قدرت روم همان ارتدادِ پیشگویی‌شدهٔ ایام آخر است، همان سرِّ بی‌دینی که پولس دید حتی در روزگار خود او آغاز به عمل کرده بود. کاتولیسیسم رومی به‌سرعت در حال گسترش است. پاپ‌گرایی رو به افزایش است، و آنان که گوش خود را از شنیدن حقیقت برگردانده‌اند، به افسانه‌های فریبندهٔ او گوش می‌سپارند. نمازخانه‌های پاپی، کالج‌های پاپی، صومعه‌های راهبه‌ها و دیرها رو به فزونی است، و جهان پروتستان گویا در خواب است. پروتستان‌ها نشانِ تمایزی را که آنان را از جهان متمایز می‌ساخت از دست می‌دهند، و فاصلهٔ میان خود و قدرت روم را کمتر می‌کنند. ایشان گوش خود را از شنیدن حقیقت برگردانده‌اند؛ از پذیرفتن نوری که خدا بر مسیرشان تابانیده بود سر باز زده‌اند، و از این‌رو به سوی تاریکی می‌روند. آنان با تحقیر از این اندیشه سخن می‌گویند که از جانب رومیان و آنان که با ایشان هم‌پیمان‌اند، احیایی از آزار و جفای بی‌رحمانهٔ گذشته روی خواهد داد. آنان این واقعیت را به رسمیت نمی‌شناسند که کلام خدا چنین احیایی را به‌طور کامل پیشگویی کرده است، و نمی‌پذیرند که قوم خدا در ایام آخر متحمل جفا خواهند شد، هرچند کتاب‌مقدس می‌گوید: «اژدها بر آن زن غضبناک شد، و رفت تا با باقی‌ماندگانِ ذریّت او، که احکام خدا را نگاه می‌دارند و شهادت عیسی مسیح را دارند، جنگ کند.»

> “Popery is the religion of human nature, and the mass of humanity love a doctrine that permits them to commit sin, and yet frees them from its consequences. People must have some form of religion, and this religion, formed by human device, and yet claiming divine authority, suits the carnal mind. Men who think themselves wise and intelligent turn away in pride from the standard of righteousness, the ten commandments, and do not think it is in harmony with their dignity to inquire into the ways of God. Therefore they go into false ways, into forbidden paths, become self-sufficient, self inflated, after the pattern of the pope, not after the pattern of Jesus Christ. They must have the form of religion that has the least requirement of spirituality and self-denial, and as unsanctified human wisdom will not lead them to loathe popery, they are naturally drawn toward its provisions and doctrines. They do not want to walk in the ways of the Lord. They are altogether too much enlightened to seek God prayerfully and humbly, with an intelligent knowledge of his word. Not caring to know the ways of the Lord, their minds are all open to delusions, all ready to accept and believe a lie. They are willing to have the most unreasonable, most inconsistent falsehoods palmed off upon them as truth.

> «پاپی‌گری دینِ طبیعتِ انسانی است، و تودهٔ بشریت تعلیمی را دوست می‌دارند که به ایشان اجازه می‌دهد گناه کنند و با این حال آنان را از پیامدهای آن رها می‌سازد. مردم باید نوعی دین داشته باشند، و این دین که به تدبیرِ انسان ساخته شده و با این همه مدعی اقتدار الهی است، با ذهنِ جسمانی سازگار می‌آید. انسان‌هایی که خود را حکیم و فهیم می‌پندارند، با تکبر از معیارِ پارسایی، یعنی ده فرمان، روی می‌گردانند و گمان نمی‌کنند که با شأن ایشان سازگار باشد که دربارهٔ راه‌های خدا جست‌وجو کنند. از این‌رو به راه‌های باطل، به مسیرهای ممنوعه، در می‌آیند و به نمونهٔ پاپ، نه به نمونهٔ عیسی مسیح، خودبسنده و خودبزرگ‌بین می‌شوند. آنان باید صورتی از دین داشته باشند که کمترین مطالبه را از روحانیت و انکارِ نفس داشته باشد، و چون حکمتِ انسانیِ تقدیس‌نشده آنان را به بیزاری از پاپی‌گری رهنمون نمی‌شود، به‌طور طبیعی به سوی تمهیدات و تعالیم آن کشیده می‌شوند. آنان نمی‌خواهند در راه‌های خداوند سلوک کنند. ایشان یکسره خود را بیش از حد روشن‌بین می‌پندارند که خدا را با دعا و فروتنی، و با شناختی عاقلانه از کلام او، بطلبند. چون اعتنایی به شناختن راه‌های خداوند ندارند، ذهن‌هایشان سراسر به روی گمراهی‌ها گشوده است و یکسره آماده‌اند که دروغی را بپذیرند و باور کنند. آنان مایل‌اند که نامعقول‌ترین و ناسازگارترین اکاذیب را به ایشان به‌عنوان حقیقت قالب کنند.»

> “Satan’s masterpiece of deception is popery; and while it has been demonstrated that a day of great intellectual darkness was favorable to Romanism, it will also be demonstrated that a day of great intellectual light is also favorable to its power; for the minds of men are concentrated on their own superiority, and do not like to retain God in their knowledge. Rome claims infallibility, and Protestants are following in the same line. They do not desire to search for truth and go on from light to a greater light. They wall themselves in with prejudice, and seem willing to be deceived and to deceive others.

> «شاهکار فریب شیطان، پاپیّت است؛ و همان‌گونه که ثابت شده است روزگاری از تاریکی عظیم فکری برای رومی‌گری مساعد بود، همچنین ثابت خواهد شد که روزگاری از روشنایی عظیم فکری نیز برای قدرت آن مساعد است؛ زیرا اذهان مردم بر برتریِ خویش متمرکز می‌شود و خوش نمی‌دارند که خدا را در معرفت خود نگاه دارند. روم دعوی عصمت از خطا می‌کند، و پروتستان‌ها در همان مسیر گام برمی‌دارند. آنان مایل نیستند که در جست‌وجوی حقیقت برآیند و از نور به نوری عظیم‌تر پیش روند. خویشتن را با تعصب حصار می‌کشند، و چنین می‌نماید که آماده‌اند فریب بخورند و دیگران را نیز بفریبند.»

> “But though the attitude of the churches is discouraging, yet there is no need of being disheartened; for God has a people who will preserve their fidelity to his truth, who will make the Bible, and the Bible alone, their rule of faith and doctrine, who will elevate the standard, and hold aloft the banner on which is inscribed, “The commandments of God and the faith of Jesus.” They will value a pure gospel, and make the Bible the foundation of their faith and doctrine.

> «اما هرچند نگرش کلیساها دلسردکننده است، بااین‌حال هیچ نیازی به نومیدی نیست؛ زیرا خدا قومی دارد که وفاداری خود را به حقیقت او حفظ خواهند کرد، که کتاب‌مقدس، و تنها کتاب‌مقدس، را معیار ایمان و تعلیم خود خواهند ساخت، که معیار را برافراشته خواهند کرد و پرچمی را که بر آن نوشته شده است، «احکام خدا و ایمانِ عیسی»، بلند نگاه خواهند داشت. آنان برای انجیلِ پاک ارزش قائل خواهند شد و کتاب‌مقدس را بنیاد ایمان و تعلیم خود قرار خواهند داد.»

> “For such a time as this, when men are casting aside the law of the Lord of hosts, the prayer of David is applicable,—‘It is time for thee, Lord, to work; for they have made void thy law.’ We are coming to a time when almost universal scorn will be heaped upon the law of God, and God’s commandment-keeping people will be severely tried; but will they lose their respect for the law of Jehovah because others do not see and realize its binding claims? Let God’s commandment-keeping people, like David, reverence God’s law in proportion as men cast it aside and heap upon it disrespect and contempt.” Signs of the Times, February 19, 1894.

> «براى چنین زمانى که مردمان شریعتِ یهوه صبایوت را به کنار مى‌افکنند، دعای داود مصداق دارد: «وقت آن است که تو، ای خداوند، عمل نمایی؛ زیرا شریعت تو را باطل ساخته‌اند.» ما به زمانی نزدیک می‌شویم که تقریباً تحقیرى همگانى بر شریعت خدا انباشته خواهد شد، و قومِ نگاه‌دارندهٔ احکامِ خدا به‌شدت آزموده خواهند شد؛ اما آیا ایشان حرمتِ خود را نسبت به شریعتِ یهوه از دست خواهند داد، فقط از آن رو که دیگران دعاوی الزام‌آور آن را نمی‌بینند و درنمی‌یابند؟ بگذارید قومِ نگاه‌دارندهٔ احکامِ خدا، همچون داود، شریعتِ خدا را به همان نسبت که مردمان آن را به کنار مى‌افکنند و بر آن بی‌حرمتی و خواری فرو مى‌ریزند، حرمت نهند.» Signs of the Times, February 19, 1894.

Two years before the antichrist was given a golden medal by a leader of the Laodicean Seventh-day Adventist church, in 1975, a lawsuit was brought against the Seventh-day Adventist church; EEOC v. Pacific Press Publishing Association (Case No. C-74-2025 CBR in the U.S. District Court for the Northern District of California), where the Equal Employment Opportunity Commission sued the church’s publishing house on behalf of two female employees—Merikay Silver (a former editor who had left by the time of the suit) and Lorna Tobler—alleging gender-based discrimination in pay and benefits. The church defended its practices partly by invoking religious exemptions and discussing its governance structure.

دو سال پیش از آن‌که پیشوایی از کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روز هفتم، مدالی زرین به ضدّمسیح اعطا کند، در سال ۱۹۷۵ دعوایی حقوقی علیه کلیسای ادونتیست روز هفتم اقامه شد؛ EEOC v. Pacific Press Publishing Association (Case No. C-74-2025 CBR in the U.S. District Court for the Northern District of California)، که در آن کمیسیون فرصت‌های برابر اشتغال، از جانب دو کارمند زن—مریکی سیلور (ویراستار پیشینی که تا زمان طرح دعوا آنجا را ترک کرده بود) و لورنا توبلر—علیه مؤسسهٔ انتشاراتی کلیسا اقامهٔ دعوا کرد و مدعی تبعیض مبتنی بر جنسیت در پرداخت و مزایا شد. کلیسا نیز بخشی از دفاع خود از رویه‌هایش را با استناد به معافیت‌های دینی و با بحث دربارهٔ ساختار حکمرانی خود مطرح کرد.

In a sworn statement dated February 6, 1976 (part of a defense brief submitted to the court), Neal C. Wilson (then president of the church’s North American Division, and later General Conference president from 1979–1990) addressed the church’s historical views on Roman Catholicism. The statement was made in the context of arguing against characterizations of the church as having a “hierarchy” similar to the papal system. The full relevant quote is: “Although it is true that there was a period in the life of the Seventh-day Adventist Church when the denomination took a distinctly anti-Roman Catholic viewpoint, and the term ‘hierarchy’ was used in a pejorative sense to refer to the papal form of church governance, that attitude on the Church’s part was nothing more than a manifestation of widespread anti-popery among conservative protestant denominations in the early part of this century and the latter part of the last, and which has now been consigned to the historical trash heap so far as the Seventh-day Adventist Church is concerned.”

در یک اظهاریۀ سوگندشده به تاریخ ۶ فوریۀ ۱۹۷۶ (که بخشی از لایحۀ دفاعیه‌ای تقدیم‌شده به دادگاه بود)، نیل سی. ویلسون (در آن زمان رئیس بخش آمریکای شمالی کلیسا، و سپس رئیس کنفرانس عمومی از ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۰) به دیدگاه‌های تاریخی کلیسا نسبت به کاتولیسیسم رومی پرداخت. این اظهاریه در چارچوب استدلال بر ضد توصیف‌های کلیسا به‌عنوان دارای «سلسله‌مراتب»ی مشابه نظام پاپی ارائه شد. نقل‌قول کاملِ مربوط چنین است: «اگرچه درست است که در دورانی از حیات کلیسای ادونتیست روز هفتم، این فرقه موضعی آشکارا ضدِ کاتولیکِ رومی اتخاذ می‌کرد، و اصطلاح “سلسله‌مراتب” در معنایی تحقیرآمیز برای اشاره به شکل پاپیِ ادارۀ کلیسا به کار می‌رفت، آن نگرش از جانب کلیسا چیزی جز نمودِ ضدیتِ فراگیر با پاپ‌گرایی در میان فرقه‌های محافظه‌کار پروتستان در اوایل این قرن و اواخر قرن گذشته نبود، و اکنون، تا آنجا که به کلیسای ادونتیست روز هفتم مربوط می‌شود، به زباله‌دان تاریخ سپرده شده است.»

This reflects a shift away from the church’s traditional prophetic interpretation, which identified the papacy as the ‘beast’ or antichrist in Revelation. Critics within and outside the church have interpreted it as downplaying or abandoning that anti-Catholic stance to align with modern ecumenism or legal defenses. Wilson, in 1985 identified the Presidents of the various Divisions of the church as “cardinals,” when he stated, “… there is no ‘cardinal’ from all the countries of the Far East, while there will probably be two ‘cardinals’ from Africa.”

این امر بازتابِ چرخشی به‌دور از تفسیرِ نبویِ سنّتیِ کلیساست؛ تفسیری که پاپیّت را در مکاشفه همان «وحش» یا ضدّمسیح می‌دانست. منتقدان، چه درون کلیسا و چه بیرون از آن، این امر را چنین تفسیر کرده‌اند که آن موضعِ ضدّکاتولیکی برای همسویی با اکومنیسمِ مدرن یا دفاعیاتِ حقوقی، کم‌اهمیت جلوه داده شده یا کنار گذاشته شده است. ویلسون در سال ۱۹۸۵، هنگامی که رؤسای بخش‌های گوناگون کلیسا را «کاردینال‌ها» نامید، چنین اظهار داشت: «… هیچ “کاردینالی” از میان همهٔ کشورهای خاور دور وجود ندارد، در حالی که احتمالاً دو “کاردینال” از آفریقا خواهد بود.»

Sister White stated that it is a backslidden church that lessens the distance between itself and the pope! The compromise of the third generation is represented as weeping for Tammuz in Ezekiel eight, and by the compromise of Pergamos. The first generation from 1863 unto 1888 represented the church of Ephesus, a church that lost its first love, and the Millerite movements first love was the prophetic message, and the first chapter of that prophetic message was the “seven times” that were set aside in 1863.

خواهر وایت اظهار داشت که این کلیسای مرتد است که فاصلهٔ میان خود و پاپ را کاهش می‌دهد! مصالحهٔ نسل سوم در حزقیال هشت به‌صورت گریستن برای تموز، و نیز در مصالحهٔ پرغامس، به تصویر کشیده شده است. نسل نخست از ۱۸۶۳ تا ۱۸۸۸ نمایانگر کلیسای اِفِسُس بود؛ کلیسایی که محبت نخستین خود را از دست داد، و محبت نخستین جنبش‌های میلری همان پیام نبوتی بود، و فصل نخست آن پیام نبوتی «هفت زمان» بود که در سال ۱۸۶۳ کنار نهاده شد.

From 1888 unto 1919, the second generation represented by Smyrna and Ezekiel’s secret chambers, witnessed the death of the Spirit of Prophecy, as Sister White was laid to rest in 1915. More details of the four generations are necessary to complete the testimony, but the progressive rebellion must be understood to fully appreciate how an apostate people could “proscribe” the writings of Ellen White, or how they could promote the first day of the week as acceptable. Judas works with the “drunkards of Ephraim” that “rule this people” in Jerusalem, and those that rule Jerusalem and bow to the sun, are represented by the Sanhedrin.

از 1888 تا 1919، نسل دوم که به‌وسیلهٔ سمیرنا و حجره‌های پنهانیِ حزقیال نمایانده شده است، مرگِ روحِ نبوت را مشاهده کرد، زیرا خواهر وایت در سال 1915 به خاک سپرده شد. برای تکمیل شهادت، جزئیات بیشتری دربارهٔ چهار نسل لازم است؛ اما برای آن‌که به‌طور کامل درک شود چگونه قومی مرتد می‌توانست نوشته‌های الن وایت را «ممنوع» اعلام کند، یا چگونه می‌توانستند روز نخست هفته را امری مقبول ترویج کنند، باید این شورشِ تدریجی فهمیده شود. یهودا با «مستی‌زدگانِ افرایم» که «بر این قوم» در اورشلیم «حکمرانی می‌کنند» همکاری می‌کند، و آنان که بر اورشلیم حکمرانی می‌کنند و به خورشید سجده می‌برند، به‌وسیلهٔ سنهدرین نمایانده شده‌اند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> «در میان فرزندانِ مدّعیِ خدا، چه اندک شکیبایی ظاهر شده است، چه بسیار سخنانِ تلخ گفته شده است، و چه اندازه محکوم‌سازی بر ضدّ کسانی که از ایمانِ ما نیستند ابراز گردیده است. بسیاری، آنان را که به کلیساهای دیگر تعلّق دارند، گناهکارانی بزرگ پنداشته‌اند، حال آنکه خداوند ایشان را چنین نمی‌نگرد. کسانی که اعضای کلیساهای دیگر را بدین‌گونه می‌نگرند، نیاز دارند که خود را زیر دستِ نیرومندِ خدا فروتن سازند. کسانی که ایشان محکوم می‌کنند، ممکن است نورِ اندکی داشته و فرصت‌ها و امتیازاتِ کمی یافته باشند. اگر نوری را که بسیاری از اعضای کلیساهای ما داشته‌اند، آنان نیز می‌داشتند، چه‌بسا با سرعتی بسیار بیشتر پیش می‌رفتند و ایمانِ خود را به جهانیان بهتر عرضه می‌کردند. دربارهٔ کسانی که به نورِ خویش می‌بالند، و با این همه در آن گام برنمی‌دارند، مسیح می‌گوید: “لیکن به شما می‌گویم، که در روزِ داوری، تحمّل برای صور و صیدون آسان‌تر خواهد بود تا برای شما. و تو، ای کَپَرناحوم [اَدوِنتیست‌های روزِ هفتم، که از نورِ عظیم برخوردار بوده‌اند]، که تا آسمان [از حیثِ امتیاز] سرافراز شده‌ای، تا هاویه فرو افکنده خواهی شد؛ زیرا اگر معجزاتی که در تو به‌عمل آمده، در سدوم به‌عمل آمده بود، تا امروز باقی می‌ماند. لیکن به شما می‌گویم، که در روزِ داوری، تحمّل برای زمینِ سدوم آسان‌تر خواهد بود تا برای تو.” در آن زمان عیسی در پاسخ گفت: “ای پدر، خداوندِ آسمان و زمین، تو را سپاس می‌گویم، زیرا این امور را از حکیمان و دانایان [در برآوردِ خودشان] پنهان داشتی و آن‌ها را بر طفلان مکشوف ساختی.”»

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

> «و اکنون، چون شما تمامی این اعمال را به‌جا آورده‌اید، خداوند می‌فرماید، و من به شما سخن گفتم، بامدادان برخاسته و سخن گفته‌ام، اما شما نشنیدید؛ و شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ ازاین‌رو با این خانه که به نام من خوانده می‌شود و شما بر آن توکل دارید، و با این مکانی که آن را به شما و به پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلوه کردم. و شما را از حضور خویش به دور خواهم افکند، چنان‌که همه برادران شما، یعنی تمامی نسل افرایم را، به دور افکندم.»

> “The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

> «خداوند در میان ما نهادهایی بس مهم برقرار ساخته است، و این نهادها باید اداره شوند، نه آنگونه که نهادهای دنیوی اداره می‌شوند، بلکه مطابق نظام خدا. باید آنها با چشمی یگانه به جلال او اداره شوند، تا به هر وسیله‌ای جان‌های در حال هلاکت نجات یابند. به قوم خدا شهادت‌های روح رسیده است، و با این حال بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها و اندرزها اعتنا نکرده‌اند.»

> “‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

> «اکنون این را بشنوید، ای قومِ احمق و بی‌فهم، که چشم دارند و نمی‌بینند، و گوش دارند و نمی‌شنوند: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌گوید: آیا از حضور من نمی‌لرزید؟ من که ریگ را به‌عنوان حدّ دریا به فریضه‌ای جاودان نهادم تا از آن تجاوز نکند؛ و هرچند امواجش خود را به تلاطم افکنند، نمی‌توانند غلبه یابند؛ و هرچند غرش کنند، از آن عبور نتوانند کرد. امّا این قوم دلی سرکش و یاغی دارند؛ برگشته‌اند و رفته‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از یهوه خدای خود بترسیم، او که باران، هم بارانِ نخستین و هم بارانِ آخرین را در موسمِ آن عطا می‌کند؛ و هفته‌های مقرّرِ حصاد را برای ما محفوظ می‌دارد. گناهان شما این چیزها را بازگردانیده است، و خطایاى شما چیزهای نیکو را از شما بازداشته است.... آنان دعوای یتیم را داوری نمی‌کنند، با این‌همه کامیاب می‌شوند؛ و حقّ نیازمندان را داوری نمی‌کنند. آیا به‌سبب این امور عقوبت نخواهم کرد؟ خداوند می‌گوید؛ و آیا جان من از چنین امّتی انتقام نخواهد گرفت؟»

> “Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

> «آیا خداوند ناگزیر خواهد شد بگوید: “پس تو برای این قوم دعا مکن، و برای ایشان فریاد و تضرع برمیاور، و نزد من شفاعت منما، زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “بنابراین، باران‌ها بازداشته شده‌اند، و باران اخیر نباریده است.... آیا از این زمان به بعد نزد من نخواهی نالید که: ای پدر من، تو راهنمای جوانی من هستی؟”» Review and Herald، 1 اوت 1893.

Back to Articles