Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شمارهٔ چهارم

Number Four

نمبر چار

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

در اشعیا بیست‌وهشت، «مردانِ استهزاکننده که بر» «اورشلیم» «حکومت می‌کنند» به‌صورت «مستانِ افرایم» و نیز به‌عنوان «تاجِ غرور» تصویر شده‌اند. «تاج» نمایانگر رهبری است و «غرور» نمایانگر سرشتی شیطانی است.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

مستیوں میں ڈوبے ہوئے لوگ اُس بقیہ (“residue”) کے مقابل رکھے گئے ہیں جو خدا کے “تاج”ِ جلال بن جاتے ہیں، کیونکہ آخری بارش کے دوران خداوند اپنی “بادشاہیِ جلال” قائم کرتا ہے، جس کی تمثیل اُس نے صلیب پر “بادشاہیِ فضل” قائم کرنے کے ذریعے پیش کی۔ صلیب پر بادشاہیِ فضل، سنڈے لا کے وقت بادشاہیِ جلال کی تمثیل ہے۔ آخری بارش 9/11 کو شروع ہوئی، جب ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر بندی اور زندوں کی عدالت شروع ہوئی۔

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> «من دیدم که همه چیز با شدتی تمام می‌نگرد و اندیشه‌های خود را به سوی بحرانِ قریب‌الوقوعی که در پیش روی آنهاست می‌کشاند. گناهان اسرائیل باید پیشاپیش به داوری برده شود. هر گناهی باید در مَقدِس اعتراف گردد؛ آنگاه کار به پیش خواهد رفت. این باید اکنون انجام شود. باقی‌ماندگان در زمانِ تنگی فریاد خواهند زد: خدای من، خدای من، چرا مرا واگذاشته‌ای؟»

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> «بارانِ آخِر بر آنان که پاک هستند نازل می‌شود—پس آنگاه همگان آن را همچون گذشته دریافت خواهند کرد.»

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> «Cuando los cuatro ángeles suelten, Cristo establecerá Su reino. Nadie recibe la lluvia tardía sino aquellos que están haciendo todo cuanto pueden. Cristo nos ayudaría. Todos podrían ser vencedores por la gracia de Dios, mediante la sangre de Jesús. Todo el cielo está interesado en la obra. Los ángeles están interesados». Spalding and Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

چہار ہوائیںِ مکاشفہ کو یسعیاہ بھی ایک تند باد کے طور پر پیش کرتا ہے جسے پوربی ہوا کے دن میں روک لیا گیا تھا، جس طرح مکاشفہ کی نزاع کی چار ہوائیں چار فرشتوں کے ذریعہ تھامی گئی ہیں۔ سسٹر وائٹ چار ہواؤں کی شناخت ایک “غضب ناک گھوڑے کے طور پر کرتی ہیں جو چھوٹنے کے لیے بے قرار ہے” اور جو “موت اور ہلاکت” لاتی ہیں۔ چار ہوائیں بتدریج چھوڑ دی جاتی ہیں: ابتدا 9/11 سے ہوتی ہے، پھر سنڈے لا کے وقت یہ نہایت شدت اختیار کرتی ہیں، اور پھر جب انسانی مہلتِ آزمائش ختم ہو جاتی ہے تو یہ پوری طرح کھول دی جاتی ہیں۔

## Released and Restrained

آزادشده و مهارشده

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

सातवाँ तुरही, जो तीसरा हाय भी है, और जो परमेश्वर के भेद के समाप्त होने की घोषणा करता है, भविष्यद्वाणी के अनुसार 9/11 पर फूँका गया, जब इस्लाम को छोड़ा गया और फिर 9/11 के बाद जॉर्ज डब्ल्यू. बुश के द्वारा भविष्यद्वाणी के अनुसार रोका गया। इस्लाम की माता, हाजिरा, अर्थात् इश्माएल की माता, रोक और छोड़ने का एक प्रतीक है। उसे सारा ने इब्राहीम के साथ संतान उत्पन्न करने के लिए छोड़ा; फिर जलन के कारण सारा ने उसे रोका, जिसके कारण हाजिरा भाग गई, जब तक कि स्वर्गदूत ने हाजिरा को भागने से न रोका और उससे लौट जाने को न कहा। इसहाक के जन्म के बाद, हाजिरा और सारा का विवाद तब तक चलता रहा, जब तक इब्राहीम ने उस दासी को निकाल न दिया, और इस प्रकार उस पर एक और रोक न लगा दी।

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

چهار فرشتهٔ اسلام در آغازِ نبوّتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزِ مکاشفه، باب نهم، آیهٔ پانزدهم، رها شدند و سپس در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار گردیدند.

> And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

> اور چھٹے فرشتے نے نرسنگا پھونکا، اور میں نے اُس سنہری قربان گاہ کے چاروں سینگوں میں سے، جو خدا کے حضور ہے، ایک آواز سنی، جو اُس چھٹے فرشتے سے، جس کے پاس نرسنگا تھا، یہ کہہ رہی تھی: اُن چار فرشتوں کو کھول دے جو بڑے دریا، فرات، پر بندھے ہوئے ہیں۔ اور وہ چاروں فرشتے کھول دیے گئے، جو ایک گھڑی، اور ایک دن، اور ایک مہینے، اور ایک سال کے لیے تیار کیے گئے تھے، تاکہ آدمیوں کے تیسرے حصہ کو قتل کریں۔ مکاشفہ 9:13–15۔

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

پس از آن‌که اسلامِ بلای سوم در ۱۱ سپتامبر برای حمله رها شد، جورج دبلیو بوش جنگ جهانی خود علیه تروریسم را آغاز کرد و مهاری بر اسلام نهاد. نخستین اشاره به اسماعیل، که نماد اسلام است، بیان می‌کند که نسل اسماعیل بر ضد هر انسان خواهد بود و هر انسان بر ضد آنان خواهد بود.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> اور خداوند کے فرشتے نے اُس سے کہا، دیکھ، تُو حاملہ ہے اور ایک بیٹے کو جنم دے گی، اور اُس کا نام اسمٰعیل رکھنا؛ کیونکہ خداوند نے تیری مصیبت سُن لی ہے۔ اور وہ جنگلی انسان ہوگا؛ اُس کا ہاتھ ہر ایک کے خلاف ہوگا، اور ہر ایک کا ہاتھ اُس کے خلاف؛ اور وہ اپنے سب بھائیوں کے سامنے بسا رہے گا۔ پیدایش 16:11، 12۔

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

اسلام وہ طاقت ہے جو دنیا کے خاتمہ پر ایسی ہوگی کہ “ہر آدمی کا ہاتھ” اس کے خلاف ہوگا، اور اسلام ہر آدمی کے خلاف ہوگا، جیسا کہ آج یہ بالکل کامل طور پر پورا ہو رہا ہے۔ نبوت کی ایک علامت کے طور پر اسلام کا مخصوص کام ایک عالمی جنگ برپا کرنا ہے۔ اس مضمون کی تصدیق ایلیاہ، یوحنا بپتسمہ دینے والے کی سرگزشت سے ہوتی ہے، اور مکاشفہ کی کتاب میں اسے “قوموں کے غضب ناک ہونے” کے طور پر پیش کیا گیا ہے۔

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «آغازِ آن زمانِ تنگی»، که در اینجا ذکر شده است، اشاره به زمانی ندارد که بلاها شروع به فرو ریخته شدن کنند، بلکه به دوره‌ای کوتاه درست پیش از فرو ریخته شدن آنها اشاره دارد، در حالی که مسیح در قدس حضور دارد. در آن زمان، هنگامی که کار نجات به پایان خود نزدیک می‌شود، تنگی بر زمین عارض خواهد شد، و امت‌ها خشمگین خواهند شد، با این حال مهار خواهند شد تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان، «بارانِ آخر»، یا تازگی‌ای از حضور خداوند، خواهد آمد تا به ندای بلندِ فرشتهٔ سوم قدرت بخشد و مقدسان را مهیا سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر فرو ریخته خواهند شد، پایدار بمانند.» Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

در «ایّامی» که بارانِ آخر می‌بارد، مسیح پادشاهیِ جلالِ خود را، چنان‌که در کتاب دانیال به تصویر کشیده شده است، برپا می‌سازد.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> و در ایام این پادشاهان، خدای آسمان‌ها سلطنتی برپا خواهد کرد که هرگز تباه نخواهد شد؛ و این سلطنت به قومی دیگر واگذار نخواهد گردید، بلکه همهٔ این سلطنت‌ها را خرد کرده، به پایان خواهد رسانید، و خود تا ابد پایدار خواهد ماند. دانیال ۲:۴۴.

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

در «ایّامى» که مسیح پادشاهى جلال خویش را برپا مى‌سازد، آنان که «تاج» جلال اویند، در تقابل با میگسارانى قرار مى‌گیرند که «تاج» تکبّر را بر سر دارند. «رؤیاى» حبقوق که مى‌بایست نوشته شود و بر «لوح‌ها» به‌روشنى نقش گردد، به‌گونه‌اى گویا، شهادت تاریخىِ حقایق بنیادینِ ادونتیسم را به تصویر مى‌کشد. در شهادت حبقوق، دو طبقه‌اى که یوئیل از «تکبّر» یا «جلال» ترسیم مى‌کند، به‌صورت گروهى بازنمایى شده‌اند که یا—به‌واسطهٔ ایمان عادل شمرده شده‌اند—یا—در تکبّر سرافراشته گردیده‌اند. آیهٔ چهارِ باب دو، این دو طبقه را مخاطب قرار مى‌دهد و آنان با نمونهٔ کلاسیکِ فریسى و باجگیر موازات دارند. باجگیر عادل شمرده‌شده به خانه رفت، و «جان» فریسى «راست» نیست، زیرا «سرافراشته» شده است.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> بنگرید، جانِ او که متکبرانه برافراشته شده، در او راست نیست؛ اما عادل به ایمانِ خویش زیست خواهد کرد. حبقوق ۲:۴.

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

در آیهٔ بعد، حبقوق آن طبقه‌ای را که دل‌هایشان از غرور برافراشته شده است، مست توصیف می‌کند و بدین‌سان مستانِ اشعیا و حبقوق را با «غرور» مرتبط می‌سازد.

> Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

> हाँ, क्योंकि वह दाखमधु के कारण विश्वासघात करता है, वह अभिमानी मनुष्य है और अपने निवास में नहीं ठहरता; वह अधोलोक के समान अपनी लालसा को बढ़ाता है, और मृत्यु के समान है, और तृप्त नहीं हो सकता; परन्तु सब जातियों को अपने पास बटोर लेता है, और सब लोगों को अपने लिये इकट्ठा कर लेता है। हबक्कूक 2:5।

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

شایانِ یادآوری است که این آیات در حبقوق نه تنها در تاریخ میلری تحقق یافتند، بلکه تحققِ آنها موضوعی رایج در نوشته‌ها و گفتارهای الن وایت و نیز پیشگامان آغازین ادونتیسم بود. کسانی که به‌واسطهٔ ایمانی که در آیهٔ چهارمِ تاریخ میلری به تصویر کشیده شده است عادل شمرده شدند، همانانی بودند که بحرانِ نخستین نومیدی را تحمل کردند؛ نومیدی‌ای که هم زمانِ درنگ را مشخص کرد و هم فرا رسیدنِ پیامِ فرشتهٔ دوم را که سقوطِ بابل را اعلام می‌کرد. میلریان در درونِ آن تاریخِ آزمایش دریافتند که قومِ عهدِ پیشین، که به‌طور تاریخی پروتستان بودند، به دخترانِ بابل مبدل شده‌اند. آن پروتستان‌ها، پروتستان‌هایی بودند که کلیسای ساردِس نمایندهٔ ایشان است، و نمایانگرِ قومی عهدی‌اند؛ زیرا آنان «نامی» داشتند که نمادِ هم شخصیت و هم رابطهٔ عهدی است، اما مرده بودند.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> اور کلیسیاے ساردِس کے فرشتے کو لکھ: یہ باتیں وہ فرماتا ہے جس کے پاس خدا کے سات روحیں اور سات ستارے ہیں: میں تیرے اعمال کو جانتا ہوں کہ تو زندہ ہونے کا نام رکھتا ہے، اور مردہ ہے۔ مکاشفہ 3:1

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

در فرایند آزمون سال ۱۸۴۴ که در ۱۹ آوریل آغاز شد و سپس در ۲۲ اکتبر به پایان رسید، آنان که در این فرایند آزمون مردود شدند، در تکبر برافراشته گشتند؛ و اگر تنها آیاتِ پس از آیهٔ پنج را بخوانیم، خصلتِ غرورِ انسانی در آنجا با نمونه‌ای از گستاخی و خودبزرگ‌بینیِ پاپی به‌تصویر کشیده شده است. این مطلب در آیهٔ بیستم به پایان می‌رسد، آنجا که اعلام می‌شود: «خداوند در هیکلِ مقدسِ خویش است؛ تمامیِ زمین در حضور او خاموش بماند.»

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> اما خداوند در هیکلِ مقدّسِ خویش است؛ تمامی زمین به حضور او خاموش باشد. حبقوق ۲:۲۰.

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

آیت دوم از باب دوم حبقوق، نخستین ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ را مشخص می‌سازد، و این باب در آیهٔ بیستم پایان می‌یابد؛ آیه‌ای که به‌روشنی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را نشان می‌دهد، هنگامی که خداوند ناگهان به هیکل خویش آمد.

## Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

چهار آمدن در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ (حکم بر حکم)

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «آمدنِ مسیح به‌عنوانِ کاهنِ اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیرِ مقدّس، آن‌گونه که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزدِ قدیم‌الایّام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خویش، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویداد واحد هستند؛ و این همچنین با آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متّی ۲۵ توصیف کرده است، به تصویر کشیده شده است.» نبرد عظیم، ۴۲۶.

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

آیات سوم و چهارم دو طبقه‌ای را مشخص می‌کنند که در فرایند آزمونِ آیهٔ دوم تا آیهٔ بیستم پدید می‌آیند؛ فرایند آزمونی که از ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ادامه دارد. آیات چهارم تا نوزدهم، به‌استثنای آیهٔ چهاردهم که به تاریخی می‌پردازد که پس از نزول فرشتهٔ مکاشفه، باب هجدهم، در 9/11 می‌آید، خطاب به قدرت پاپی هستند.

> For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

> زیرا زمین از معرفتِ جلالِ خداوند پر خواهد شد، چنان‌که آب‌ها دریا را می‌پوشانند. حبقوق ۲:۱۴.

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

در فرایندِ آزمونِ فرشتهٔ دوم در تاریخ میلری، دو طبقه از پرستندگان پدید آمدند و سپس در بحرانِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آشکار شدند. شخصیتِ شریران در این عبارت، شخصیتِ پاپیّت است، و در آن دورهٔ آزمون، میلری‌های وفادار به این نتیجه رسیدند که در توافق با پیامِ فرشتهٔ دوم اعلام کنند که کلیسای پروتستان، از طریق ردّ پیامِ میلری، به دخترانِ روم تبدیل شده است. مجادله‌ای که از ۱۹ آوریل آغاز شد و در ۲۲ اکتبر پایان یافت، همان عرصه‌ای است که در آن، شخصیت یا به‌صورتِ نوشنده‌ای مغرور از شرابِ بابل، همانند بلشصر، آشکار می‌شود، یا به‌صورتِ کسی که همچون دانیال در حضورِ بلشصر، به‌واسطهٔ ایمانِ خود عادل شمرده شد. آن مجادله همان جایی است که نمایشِ این رخداد به وقوع می‌پیوندد و جهان را نسبت به واقعیاتِ ابدیِ مرتبط با پیامِ فرشتهٔ سوم بیدار می‌سازد. پس‌زمینهٔ مست در برابرِ عادل‌شمرده‌شده، در چارچوبِ این استدلال قرار داده شده است که جهان چگونه نسبت به این مسائل روشن می‌شود: «زیرا زمین از معرفتِ جلالِ خداوند پر خواهد شد، چنان‌که آب‌ها دریا را می‌پوشاند.» این روشن‌سازی از ۱۱ سپتامبر آغاز شد.

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

در پایان تاریخِ به‌تصویرکشیده‌شده در باب دومِ حبقوق، خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان به هیکلِ خود آمد. او این کار را در تحققِ نبوتی انجام داد که آن را به‌عنوان پَلمونی در آیهٔ چهاردهمِ دانیال هشت بیان کرده بود.

## Palmoni

پلمونی

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

در روز دهمِ ماه هفتمِ تقویم کتاب‌مقدّسی، که در سال ۱۸۴۴ بر روز بیست‌ودومِ ماه دهم منطبق شد، حبقوق ۲:۲۰ به انجام رسید، و عدد نمادین «220» را می‌توان در «فصل و آیه‌ای» دید که تغییری تدبیری در کار مسیح در قُدس آسمانی را مشخص می‌سازد. یکی از ویژگی‌های نبویِ صد و چهل و چهار هزار این است که ایشان کسانی‌اند که هر جا برّه می‌رود، او را پیروی می‌کنند. پیروی از مسیح یعنی پیروی از او در کلامش.

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

در کلام او، عدد «220» به‌طور نمادین نمایانگر ترکیب الوهیت و انسانیت است، و همان کاری که مسیح در آن تاریخ آغاز کرد، کارِ متحد ساختنِ الوهیت خویش با انسانیت بود. در سال 1844، در روز بیست‌ودومِ ماه دهم، یا به‌طور نمادین بیست‌ودو ضرب‌در ده که برابر با «220» است (22 × 10 = 220)، یا می‌توان گفت در همان تاریخی که به‌طور نمادین معادل «220» است، حبقوق «2:20» تحقق یافت، آنگاه که مسیح از مکان مقدس به مکان اقدس منتقل شد تا داوریِ تحقیقی را آغاز کند.

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

پَلمونی، آن عددِ شگفت‌انگیز، در درونِ آن «پرسش و پاسخ»ی قرار دارد که ستونِ مرکزیِ ادونتیسم است، و بیشترِ ادونتیست‌ها به‌طور کامل از آن حقیقت بی‌خبرند.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> «آن آیه‌ای از کتاب‌مقدس که بیش از هر آیهٔ دیگری هم بنیاد و هم ستونِ مرکزیِ ایمانِ ادونتی بود، این اعلام بود: “تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قُدس تطهیر خواهد شد.” [دانیال 8:14.]» نبرد عظیم، 409.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

دانیال باب ہشت کی آیات تیرہ اور چودہ میں آیت تیرہ میں ایک سوال مذکور ہے جس کے بعد آیت چودہ میں اُس کا جواب دیا گیا ہے۔ عبرانی لفظ **پلمونی** کا ترجمہ آیت تیرہ میں **"وہ ایک معین مقدس"** کیا گیا ہے، اور مسیح کا یہ خاص نام **عجیب شمار کرنے والا** یا **رازوں کا شمار کرنے والا** کے معنی رکھتا ہے۔

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

جب ایلن وائٹ یہ متعین کرتی ہیں کہ آیت چودہ ایڈونٹ ازم کا مرکزی ستون اور بنیاد ہے، تو وہ ان دو آیات کے سوال اور جواب پر الٰہی تاکید قائم کرتی ہیں، جو اس امر کا تقاضا کرتی ہے کہ مسیح، بحیثیتِ «عجیب شمار کنندہ»، بنیادی نقطۂ مرجع ہوں۔ سسٹر وائٹ نے بارہا اس اہمیت پر زور دیا کہ کسی بھی اقتباس کی مرکزی سچائی کے طور پر مسیح کو دیکھا جائے، اور آیات تیرہ اور چودہ میں مسیح کا براہِ راست ظہور ہے—«وہ ایک مقدس»—جو پالمونی ہے۔

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

هنگامی که ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش را رد کرد، چشمان خود را بر پالمونی بست؛ زیرا ساختار نبویِ پرسش و پاسخ بر رابطهٔ میان «هفت زمان» موسی و «دو هزار و سیصد روز» دانیال استوار است. رابطهٔ نبویِ «هفت زمان» موسی، یا دو هزار و پانصد و بیست سال، و «دو هزار و سیصد شامگاه و بامداد» دانیال، یا دو هزار و سیصد سال، به‌واسطهٔ زمان برقرار می‌شود، که با اعداد نمایش داده می‌شود؛ و آن شمارندهٔ شگفت‌انگیز درست در مرکزِ آن پرسش و پاسخی قرار دارد که ستون مرکزیِ ادونتیسم است. کسانی که شاید نوشته‌های یوسفوس را خوانده باشند، ممکن است استدلال‌های منطقی او را به یاد آورند که در آن دو امر ویژه را که خدا آفرید، مشخص می‌کرد. یکی زبان عبری بود و دیگری زمانِ قابل اندازه‌گیری، که به نوبهٔ خود مستلزم ریاضیات است.

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

آیهٔ سیزدهم می‌پرسد: «تا به کی؟» این آیه نمی‌پرسد: «چه وقت؟» بلکه می‌پرسد: «تا به کی؟» اینکه پرسش دربارهٔ مدت‌زمان است («تا به کی؟») یا دربارهٔ نقطه‌ای در زمان («چه وقت؟»)، برای فهم درست، امری اساسی است. پاسخِ پرسش در آیهٔ چهاردهم یا نقطه‌ای در زمان را مشخص می‌کند، یا دوره‌ای از زمان را، و چه‌بسا هر دو را؛ اما پاسخ هرچه باشد، باید در چارچوبِ متنِ پرسشِ آیهٔ سیزدهم قرار داده شود. برای آنکه کلام را به‌درستی تقسیم کنیم، یا به‌عبارتی پاسخِ آیهٔ چهاردهم را به‌درستی بفهمیم، لازم است چارچوبِ پرسش را به‌درستی دریابیم. آیا «چه وقت» است یا «آنگاه»؟

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

مستان افرایم به‌گونه‌ای مبهم تعلیم می‌دهند که آیهٔ چهارده در حال تعیین یک نقطهٔ زمانی است؛ نقطه‌ای که آنان آن را ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌دانند، و چون چنین می‌کنند، چه‌بسا به همان بخشی که اندکی پیش از کتاب «نبرد عظیم» نقل کردیم نیز استناد نمایند؛ اما کلام خدا هرگز تغییر نمی‌کند و هرگز دچار شکست نمی‌شود. پرسشِ «تا به کی» مدت‌زمان را مشخص می‌کند، نه یک نقطهٔ زمانی را. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغازگر دورهٔ داوریِ تحقیقی بود، و حقایقِ مرتبط با آن عمل، انجیل جاودانی را نمایندگی می‌کنند و به‌مراتب مهم‌تر از صرفِ تاریخی هستند که آن دوره در آن آغاز شد.

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

دستور زبان عبری روشن است، و همان معنای یکسان در ترجمهٔ King James Version نیز منتقل شده است. نه تنها دستور زبان به‌روشنی پرسش را در بسترِ مدت‌زمان قرار می‌دهد، بلکه پرسش «تا به کی» نیز نمادی از نبوت کتاب‌مقدسی است. بر اساس چندین شاهد می‌توان نشان داد که پرسش «تا به کی» به‌عنوان یک نماد، نمایانگر تاریخ 11/9 تا قانون یک‌شنبه است. نخست نمادِ «تا به کی» را بررسی خواهیم کرد، پیش از آن‌که به پلمونی و یوئیل بازگردیم.

## How Long? Isaiah Six

تا چه زمان؟ اشعیا شش در سالی که عُزّیا پادشاه درگذشت، خداوند را دیدم که بر تختی بلند و افراشته نشسته بود، و دامن‌های جامه‌اش هیکل را پر می‌کرد. بالای سر او سرافیم ایستاده بودند؛ هر یک شش بال داشت: با دو بال روی خویش را می‌پوشانید، با دو بال پاهای خویش را می‌پوشانید، و با دو بال پرواز می‌کرد. و یکی دیگری را ندا داده، می‌گفت: «قدّوس، قدّوس، قدّوس است یهوه صبایوت؛ تمامی زمین از جلال او مملو است.» و آستانه‌های درها از آواز آن که ندا می‌داد، لرزید، و خانه از دود پر شد. آنگاه گفتم: «وای بر من، زیرا هلاک شده‌ام! چون مردی ناپاک‌لب هستم و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوه صبایوت، را دیده است.» پس یکی از سرافیم نزد من پرواز کرد، و اخگری افروخته در دست داشت که آن را با انبر از روی مذبح برگرفته بود. و آن را بر دهانم نهاد و گفت: «اینک این لب‌هایت را لمس کرده است، و عصیانت برداشته شد و گناهت کفاره گردید.» آنگاه آواز خداوند را شنیدم که می‌گفت: «که را بفرستم، و چه کسی برای ما خواهد رفت؟» گفتم: «لبیک، من اینجا هستم؛ مرا بفرست.» و گفت: «برو و به این قوم بگو: “هرآینه خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و هرآینه خواهید دید، اما درک نخواهید کرد.” دل این قوم را فربه کن، و گوش‌های ایشان را سنگین ساز، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل‌های خود بفهمند، و بازگشت کنند و شفا یابند.» چگونه ممکن است این مأموریت انجیلی باشد؟ آن را با مأموریت حزقیال مقایسه کنید: «و تو، ای پسر انسان، به سخنان من که به تو می‌گویم گوش فرا ده؛ مانند آن خاندان متمرد متمرد مباش. دهان خود را بگشا و آنچه را به تو می‌دهم بخور.» پس نگریستم، و اینک دستی به سوی من دراز شده بود، و در آن طوماری بود. و آن را پیش روی من گشود، و بر اندرون و بیرونش نوشته بود؛ و بر آن مراثی و ماتم و وای نوشته شده بود. و به من گفت: «ای پسر انسان، آنچه را پیش روی توست بخور؛ این طومار را بخور، و برو با خاندان اسرائیل سخن بگو.» پس دهان خود را گشودم، و آن طومار را به من خورانید. و به من گفت: «ای پسر انسان، شکمت را بخوران، و اندرونت را از این طوماری که به تو می‌دهم پر ساز.» پس آن را خوردم، و در دهانم مانند عسل شیرین بود. و به من گفت: «ای پسر انسان، نزد خاندان اسرائیل برو و ایشان را به کلام من مخاطب ساز. زیرا تو به قومی با زبان نامفهوم و گفتار دشوار فرستاده نمی‌شوی، بلکه به خاندان اسرائیل؛ نه به قوم‌های بسیار با زبان نامفهوم و گفتار دشوار که سخنان ایشان را نتوانی بفهمی. به‌راستی اگر تو را نزد ایشان می‌فرستادم، به تو گوش می‌دادند. اما خاندان اسرائیل نمی‌خواهد به تو گوش دهد، زیرا نمی‌خواهد به من گوش دهد؛ زیرا تمامی خاندان اسرائیل سخت‌پیشانی و سنگدل‌اند. اینک من روی تو را در برابر روی‌های ایشان سخت ساخته‌ام، و پیشانی تو را در برابر پیشانی‌های ایشان سخت. پیشانی تو را مانند الماس، سخت‌تر از سنگ چخماق ساخته‌ام. از ایشان مترس و از چهره‌هایشان هراسان مشو، هرچند خاندان متمردند.» و به من گفت: «ای پسر انسان، تمامی سخنانی را که به تو می‌گویم در دل خود بپذیر و با گوش‌های خود بشنو. و برو، نزد اسیران، نزد پسران قومت، و با ایشان سخن بگو و به ایشان بگو: “خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید”، خواه بشنوند و خواه نشنوند» (حزقیال ۲:۸ ــ ۳:۱۱). این چیزی است که ما آن را بشارت دادن می‌نامیم؟ به‌طور چشمگیر، پاسخ این است: آری، در زمان مناسب. خدا این انبوه نالندگانِ خاموش و اندوهگین را نمی‌خواهد. او مردان و زنانی را می‌خواهد که خوراک و نوشیدنی‌شان انجام اراده اوست؛ مردان و زنانی که در گوششان طنین می‌افکند: «که را بفرستم؟» و بی‌درنگ پاسخ می‌دهند، «لبیک، من اینجا هستم؛ مرا بفرست»؛ مردان و زنانی که برای خدمت سوگوارانه گماشته می‌شوند، برای اعلامِ دلی ناآماده و گوش‌هایی سنگین و چشمانی بسته؛ مردان و زنانی با تمام انسجام فکری اشعیا و حزقیال، که آموزه داوری را بی‌نقص می‌بینند؛ مردان و زنانی که می‌پذیرند خدمت موعظه می‌تواند اثری سخت‌کننده داشته باشد؛ مردان و زنانی که می‌پذیرند خدا در همه چیزها خداست، حتی بر ایشان و خدمتشان حاکم است، و در همان حال انسان‌ها را مسئولِ همه اعمال اخلاقی‌شان می‌شمارد. این ایمان راسخ، این تسلیم همه‌جانبه به حکمت و خیرخواهی خدا، آنان را از تکبر خشک و متفرعن حفظ خواهد کرد. بااین‌همه، در این پاره از کتاب اشعیا چیزی بیش از این هست. مأموریتی که به اشعیا سپرده شد، محدود به اعلام تکبر، ستم، بت‌پرستی و تشریفات دینیِ سراسر اسرائیل، و فراخواندن مداوم به توبه و بازگشت به عهد نبود. اگرچه مأموریت او در این جهات شبیه مأموریت‌های بسیاری از انبیا بود، اما دقیقاً همانند آنها نبود. او افزون بر همه اینها مأمور شد تا هلاک و تبعید قوم را اعلام کند، و حتی متوجه شود که خودِ موعظه‌اش بخشی از وسیله‌ای خواهد بود که به‌واسطه آن خدا قوم را محکوم می‌سازد. واپسین بخش از مأموریت او چیزی دارد که به‌مراتب هولناک‌تر است: آنگاه که قوم به‌کلی بی‌جان و بی‌بار شود، آن‌چنان که چون درختی بریده گردد، خدا حتی در آن زمان نیز کارش را به انجام نرسانده خواهد بود: «و اگر ده‌یک هنوز در آن باقی بماند، باز هم به سوختن تسلیم خواهد شد؛ اما همچون درخت بُطم یا بلوط که چون قطع شوند، تنه‌ای از آنها باقی می‌ماند، آن کُنده تخمِ مقدس خواهد بود» (اشعیا ۶:۱۳). این سخن بخشی از پاسخی است که اشعیا به پرسش خود می‌یابد: «تا چه زمان، خداوندا؟» خدا پاسخ می‌دهد: تا زمانی دراز و سخت. شهرها ویران و بی‌سکنه خواهند شد، خانه‌ها خالی از مردم خواهند ماند، مزرعه‌ها متروک خواهند شد، و قوم به تبعید رانده خواهد شد (اشعیا ۶:۱۱ـ۱۲). بااین‌حال، نسل به نسل، اندک بقیتی در قوم باقی خواهد ماند؛ اما حتی اینان نیز بی‌گزند نخواهند ماند. پس از آنکه بلا بر شهرها و خانه‌ها و مزرعه‌ها فرود آمد، آن بقیت نیز «بار دیگر به سوختن تسلیم خواهد شد». چرا؟ زیرا کل قوم آن‌قدر آلوده است که باید نابود شود. اما خدا خود را بی‌شاهد و بی‌قوم نخواهد گذاشت. او این بقیت را حفظ خواهد کرد، نه آن‌گونه که باغبانی نهال‌ها را برای خود نگاه می‌دارد، بلکه آن‌گونه که کُنده‌ای پس از قطع درخت برای هر رهگذری باقی می‌ماند. اما آن کُنده «تخمِ مقدس» خواهد بود. یعنی در هر آنچه رخ می‌دهد، خدا نگاه به آینده دارد. داوری نهایی او واژه پایانی نیست. خودِ مجازات او بذرهای حیات را در خود دارد. او قومی برای خود محفوظ خواهد داشت. وعده به‌کلی فراموش نشده است. با آنکه در شرف آن است که قوم را از سرزمین موعود بیرون افکند، خدا همچنان مشغول ساختن پادشاهی خویش است. سخن او واپسین سخن است؛ اما آن سخن صرفاً واژه‌ای از داوری نیست. در پس داوری، و حتی درون آن، بذرها و وعده و آغازهای نو نهفته است. به همین سبب است که اشعیا شش در چارچوب کل کتاب چنین پُرقدرت عمل می‌کند. از همین‌جاست که مضامین عظیم و دوقطبیِ قدوسیت خدا و بزهکاری قوم، حاکمیت خدا و مسئولیت قوم، و امید و نومیدی زاده می‌شوند. داوری و امید را درهم‌تنیده می‌یابیم. از دیدگاه تاریخ نجات، این امر به‌ویژه چشمگیر است. خدا انبیای خود را فرامی‌خواند تا قوم را به توبه بخوانند، اما دقیقاً همان موعظه بر بسیاری داوری می‌آورد، سختی‌ای که قوم را پخته‌تر می‌کند برای داوری‌های باز هم بیشتر، تا آن زمان که داوری برسد و بقیتی باقی بماند و وعدهِ بقا. در آن هنگام، خودِ بقیت درگیر دایره‌ای شوم از شورش و داوری می‌شود، تا آن زمان که آنچه باقی می‌ماند نهال‌ها نباشند، بلکه کُنده‌ها باشند، بااین‌همه کُنده‌های مقدس. این است الگوی وقایع در کتاب. بااین‌حال، آنچه به همان اندازه چشمگیر است این است که چگونه این الگو در عهد جدید بازتاب می‌یابد. هر چهار انجیل قطعه‌ای از اشعیا شش را نقل می‌کنند یا به آن اشاره دارند، و هر چهار انجیل این کار را در پیوند با خدمت عیسی انجام می‌دهند. از آنجا که الگوی یهودستیزیِ سطحی که در دوران ما بخشی از هوای فرهنگیِ غرب شده است، این نکته را به‌راحتی از چشم نهان می‌دارد، لازم است گاه‌به‌گاه به خود یادآوری کنیم که عیسی یهودی بود، شاگردانش یهودی بودند، و خاستگاه نخستین کلیسا یهودی بود. به‌طور خاص، حتی آن بخش‌های عهد جدید که بیشترین سختی را نسبت به مردم یهود نشان می‌دهند، این کار را تنها به این سبب می‌کنند که این نویسندگان خود یهودی‌اند که قوم عهد را به داوری فرامی‌خوانند، درست به همان شیوه‌ای که اشعیا و ارمیا و حزقیال و عاموس و هُوشَع آنان را به داوری فراخواندند. اگر این نکته را از یاد ببریم، به‌راحتی متهم می‌شویم که عیسی و نویسندگان عهد جدید یهودستیز بوده‌اند، و چنین چیزی البته در آغاز هرگز به ذهن کسی در سده نخست خطور نمی‌کرد. اما اگر این نکته را به یاد داشته باشیم، درمی‌یابیم که در واقع آنچه در عیسی و معاصران او تکرار می‌شود، الگوی خودِ اشعیاست. در مرقس ۴، عیسی مَثَلِ برزگر را می‌گوید. او در این مَثَل درجات گوناگون پاسخ‌گویی را از کسانی که به مُنادی پاسخ نمی‌دهند گرفته تا کسانی که با شوقی پایدار و ایمانی استوار پاسخ می‌دهند، ترسیم می‌کند. شاگردان از او می‌پرسند که چرا در مَثَل‌ها تعلیم می‌دهد. عیسی پاسخ می‌دهد: «راز پادشاهی خدا به شما عطا شده است، اما برای آنان که بیرون‌اند همه چیز در مَثَل‌هاست، تا “بنگرند و ببینند، اما ادراک نکنند، و بشنوند و بفهمند، اما مبادا بازگشت کنند و آمرزیده شوند!”» (مرقس ۴:۱۱ـ۱۲). این سخنی شگفت‌آور است. در سطحی، به‌آسانی می‌فهمیم که مَثَل‌ها می‌توانند هم زمان هم مکاشفه باشند و هم پوشانندگی: آنان کسانی را که تا اندازه‌ای در درون‌اند، به اندیشه‌ورزی ژرف‌تر درباره حقیقت فرامی‌خوانند؛ اما برای کسانی که به‌آسانی به گوشه و کنار می‌لغزند، مَثَل‌ها تنها قصه‌های دل‌انگیزند. بااین‌حال، مرقس بیش از این می‌گوید. در اینجا عیسی در حال انجام مأموریتی همانند مأموریت اشعیاست: این مَثَل‌ها بر کسانی که سختی دل دارند داوری می‌آورند. یعنی همان خدمتی که از سوی خدا فرستاده شده است تا مردم را به توبه فرابخواند، از سوی دیگر وسیله‌ای می‌شود برای سخت‌تر شدن آنان. دقیقاً در همین نقطه است که الگوی اشعیا ۶ دوباره پدیدار می‌شود. در یوحنا ۱۲، پس از آنکه عیسی نشانه‌های بسیار در میان قوم انجام می‌دهد، بسیاری همچنان ایمان نمی‌آورند. یوحنا این ناباوری را با دو متن از اشعیا تبیین می‌کند، که یکی از آنها اشعیا ۶:۱۰ است: «از این رو نمی‌توانستند ایمان بیاورند، زیرا اشعیا نیز گفته است: “چشمان ایشان را کور کرده و دل ایشان را سخت گردانیده است، مبادا با چشمان خود ببینند و با دل خود بفهمند و بازگشت کنند، و من ایشان را شفا بخشم.” اشعیا این سخنان را گفت، زیرا جلال او را دید و درباره او سخن گفت» (یوحنا ۱۲:۳۹ـ۴۱). این متن تکان‌دهنده است، نه فقط از آن رو که اشعیا ۶ را به خدمت عیسی ربط می‌دهد، بلکه از آن رو که جلالی را که اشعیا دید، اکنون با عیسی پیوند می‌زند. یعنی همان خداوندی که اشعیا در هیکل دید، در نوعی پیوستگی شگفت با عیسی فهمیده می‌شود. اما برای مقصود کنونی ما، نکته اصلی این است: خدمت عیسی، مانند خدمت اشعیا، در عین آنکه دعوتی به ایمان است، برای برخی کارکردی قضایی نیز دارد. این امر صرفاً شکست تصادفی خدمت او نیست؛ بخشی از الگوی مکاشفه و داوری است. پولس نیز همین متن را بارها به‌کار می‌برد. در اعمال ۲۸، هنگامی که در روم با رهبران یهود سخن می‌گوید و برخی قانع می‌شوند و برخی نه، سرانجام می‌گوید: «روح‌القدس به‌درستی به‌واسطه اشعیا نبی به پدران شما گفت: “نزد این قوم برو و بگو: هرآینه خواهید شنید و نخواهید فهمید، و هرآینه خواهید دید و درک نخواهید کرد. زیرا دل این قوم کُند شده است…”» (اعمال ۲۸:۲۵ـ۲۷). اینجا نیز همان الگو برقرار است. کلام خدا اعلان می‌شود؛ برخی می‌پذیرند، برخی رد می‌کنند؛ و آن رد کردن صرفاً رویدادی روان‌شناختی یا جامعه‌شناختی نیست، بلکه در پرتو اشعیا ۶ بخشی از داوری الهی خوانده می‌شود. بااین‌حال، حتی در اینجا نیز واژه نهایی نومیدی نیست، زیرا از دل این ردّ، انجیل به امّت‌ها می‌رسد، و مقاصد خدا پیش می‌رود. پس، «تا چه زمان؟» در افق اشعیا، پاسخ آن است: تا ویرانی، تا تبعید، تا سوختن دوباره، تا باقی ماندن کُنده‌ای مقدس. در افق عهد جدید، پاسخ آن است: تا آن زمان که همان الگو در خدمت مسیح و رسولان به اوج خود برسد، و تا آن زمان که داوری و نجات هر دو در صلیب و رستاخیز و اعلام انجیل به انجام خود نزدیک شوند. خدا هنوز همان خداست: در قدوسیت هراس‌انگیزش، در حاکمیت بی‌رقیبش، در داوری عادلانه‌اش، و در وفاداریِ شگفتش به وعده‌ای که هرگز رها نمی‌کند.

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

در اشعیا باب ششم آیهٔ سوم، فرشتگان اعلام می‌کنند که تمامی زمین از جلال خدا پر است.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> و یکی به دیگری ندا درداد و گفت: قدّوس، قدّوس، قدّوس، یهوهٔ صبایوت است؛ تمامی زمین از جلال او مملو است. اشعیا ۶:۳

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

خواهر وایت فرود آمدنِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را با فرشتگانِ آیهٔ سه مرتبط می‌سازد.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

> «آنان [فرشتگان] چون آینده را می‌بینند، آنگاه که تمامی زمین از جلال او مملو خواهد شد، سرودِ ظفرمندِ ستایش را با آوازی دل‌انگیز از یکی به دیگری بازمی‌تابانند: «قدوس، قدوس، قدوس، یَهُوَه صبایوت است.»» Review and Herald، 22 دسامبر 1896.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

ישעია נמצא ב־9/11, והוא שואל "עַד־מָתַי" עליו להציג את בשורת 9/11 לעם לאודיקי שאינו חפץ לראות או לשמוע. נאמר לו שעליו להתמיד עד אשר יֵחָרְבוּ הערים, וחורבן הערים, המתחיל בחוק יום ראשון כאשר כפירה לאומית באה בעקבותיה חורבן לאומי.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> پس گفتم: «ای خداوند، تا به کی؟» و او پاسخ داد: «تا آن‌گاه که شهرها بی‌سکنه ویران شوند، و خانه‌ها از آدمی تهی گردند، و سرزمین به‌کلی ویران شود؛ و خداوند مردمان را به دوردست ببرد، و در میان زمین ترک عظیمی پدید آید. اما با این همه، در آن یک‌دهمی باقی خواهد ماند، و آن نیز بازگشت خواهد کرد و خورده خواهد شد؛ همچون درخت بَطم و همچون بلوط که چون برگ‌های خود را فرو می‌ریزند، بن‌مایه‌شان در آنها باقی می‌ماند؛ پس ذریتِ مقدّس بن‌مایهٔ آن خواهد بود.» اشعیا ۶:‏۱۱–۱۳

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

در ۱۱/۹، هنگامی که زمین به جلال خدا منوّر شد، اشعیا مسح می‌شود تا پیام باران آخر را ارائه کند، و می‌پرسد: «تا به کی» باید پیام ۱۱/۹ را به مردمی که دل‌هایشان فربه شده است عرضه کند؟ پاسخ این است: «تا» زمان قانون یکشنبه، زمانی که «ترکی عظیم در میان زمین» پدید خواهد آمد. این «ترک عظیم» به‌وسیلهٔ ادونتیسم لائودیکیایی به انجام می‌رسد که اشعیا در باب بیست‌ودو آن را در قالب شِبنا به تصویر می‌کشد.

> Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

> ہاں، خداوند تجھے زور کے ساتھ قید میں لے جائے گا، اور یقیناً تجھے ڈھانپ دے گا۔ وہ یقیناً تجھے سختی سے لپیٹ کر گیند کی مانند ایک وسیع ملک میں پھینک دے گا؛ وہاں تو مرے گا، اور وہاں تیری شان کے رتھ تیرے آقا کے گھرانے کی رسوائی ٹھہریں گے۔ اور میں تجھے تیرے منصب سے ہٹا دوں گا، اور وہ تجھے تیرے عہدہ سے گرا دے گا۔ یسعیاہ 22:17–19۔

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

ادونتیسمِ لائودیکیّه در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه حقیقت را ترک می‌کند و در آنجا «سرنگون» می‌شود، چنان‌که در دانیال فصل یازدهم آیهٔ چهل و یک به تصویر کشیده شده است.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او نیز به سرزمینِ جلال داخل خواهد شد، و کشورهای بسیاری سرنگون خواهند گشت؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت، یعنی ادوم و موآب و برگزیدگانِ بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

هنگامی که اشعیا می‌پرسد «تا به کی»، به او گفته می‌شود که این پیام را به ادونتیسم تا خودِ قانون یکشنبه اعلام کند؛ آنگاه که «بسیاری»ِ دانیال یازده آیهٔ چهل و یک «واژگون» خواهند شد، هنگامی که ایشان سَبَّت و خدا را ترک می‌کنند. سپس ایشان، چنان‌که در کتاب مکاشفه ــ جایی که همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند ــ به تصویر کشیده شده است، از دهان خداوند بیرون افکنده خواهند شد؛ و نیز در آنجا اشعیا بیست و دو، شِبنا را نشان می‌دهد که «به‌سختی» «چون گوی به سرزمینی پهناور» افکنده می‌شود، زیرا ایشان «دور» «برداشته» می‌شوند.

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

در آن دورهٔ زمانی، باقی‌ماندگان که به‌صورت «ده‌یک» (که همان عشریه است) نمود یافته‌اند، «بازمی‌گردند»؛ و در این آیه به درختانی تشبیه شده‌اند که پس از فرو افتادن برگ‌ها، «مایه»ای در آن‌ها باقی می‌ماند. «برگ‌ها» در نمادشناسی نبوی نمایانگر اقرار و اظهار ایمان‌اند. هنگامی که ادونتیسم به قانون یکشنبه برسد و روز نخست هفته را به جای سَبَّتِ خدا بپذیرد، برگ‌های «اقرار» خود را فرو خواهد افکند و دیگر ادعا نخواهد کرد که از سَبَّتِ روز هفتمِ خدا پاسداری می‌کند.

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

> لعنتِ درختِ انجیر، تمثیلی عملی بود. آن درختِ بی‌ثمر که برگ‌و‌بارِ متظاهرانهٔ خود را در برابرِ خودِ مسیح به رخ می‌کشید، نمادی از قوم یهود بود. نجات‌دهنده می‌خواست سبب و حتمیتِ هلاکتِ اسرائیل را برای شاگردان خویش آشکار سازد. بدین منظور، او به آن درخت اوصافِ اخلاقی بخشید و آن را مفسرِ حقیقتِ الهی گردانید. یهودیان از میانِ همهٔ ملت‌ها متمایز ایستاده بودند و اظهارِ وفاداری به خدا می‌کردند. آنان به‌گونه‌ای ویژه مورد لطفِ او قرار گرفته بودند و برای خود، بیش از هر قومِ دیگر، دعویِ پارسایی داشتند. اما به سببِ محبتِ دنیا و حرصِ سود، فاسد شده بودند. به معرفتِ خود می‌بالیدند، اما از مقتضیاتِ خدا بی‌خبر بودند و سرشار از ریا بودند. همچون آن درختِ بی‌ثمر، شاخه‌های متظاهرانهٔ خود را برافراشته بودند؛ در ظاهر خرّم و در چشم زیبا، اما «جز برگ» ثمری نداشتند. دیانتِ یهود، با هیکلِ باشکوهش، مذبح‌های مقدسش، کاهنانِ عمامه‌برسرش و مراسمِ پرشکوهش، به‌راستی در ظاهر آراسته بود، اما فروتنی، محبت و نیکوکاری در آن یافت نمی‌شد.

> “All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

> "تمام درختان در باغِ انجیر از میوه تهی بودند؛ اما درختانِ بی‌برگ هیچ انتظاری برنمی‌انگیختند و هیچ نومیدی‌ای پدید نمی‌آوردند. این درختان نمایانگرِ امت‌ها بودند. آنان نیز همچون یهودیان از دینداری تهی بودند؛ اما ادعا نکرده بودند که خدا را خدمت می‌کنند. دعویِ خودستایانه‌ای به نیکویی نداشتند. نسبت به اعمال و راه‌های خدا نابینا بودند. برای ایشان هنوز زمانِ انجیرها فرانرسیده بود. ایشان همچنان در انتظارِ روزی بودند که برای آنان نور و امید به ارمغان آورد. اما یهودیانی که برکاتِ بیشتری از خدا دریافت کرده بودند، در برابرِ سوءاستفاده از این عطایا مسئول شمرده شدند. امتیازاتی که بدان‌ها فخر می‌ورزیدند، تنها بر گناهِ ایشان می‌افزود." The Desire of Ages. 582, 583.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

در قانون یک‌شنبه، ادعای ادونتیسمِ لائودیکیه مبنی بر این‌که قومِ عهدِ خدا هستند، از میان می‌رود؛ زیرا نشانِ عهدِ مرگ را می‌پذیرند و مُهرِ عهدِ حیات را رد می‌کنند. آنگاه برگ‌های اظهارِ خود را فرو می‌افکنند، و آنچه به منظر آورده می‌شود، باقیمانده‌ای است که به‌وسیلهٔ اشعیا نمودار شده است؛ کسانی که در 9/11 به «راه‌های قدیم» «بازگشتند»، سپس هنگامی که او (اشعیا) تجربهٔ فاسدِ خود را دریافت، تا به خاک فروتن شدند، و پس از آن با اخگری از روی مذبح تطهیر گردید. خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که اخگرِ مذبح نمایانگرِ تطهیر است، اما تطهیر صرفاً همان چیزی است که با لمس کردنِ لب‌های اشعیا به‌وسیلهٔ اخگر به انجام می‌رسد.

> “The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

> «زغالِ افروخته نمادِ تطهیر است. اگر لب‌ها را لمس کند، هیچ سخنِ ناپاکی از آن‌ها صادر نخواهد شد. زغالِ افروخته همچنین نمادِ اثرگذاریِ کوشش‌های خادمانِ خداوند است.» Review and Herald، 16 اکتبر 1888.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

آخِرُ الزمان میں مذبح سے جو «کوئلے» زمین پر پھینکے جاتے ہیں، وہی کوئلے ہیں جو مکاشفہ کے آٹھویں باب کی پہلی پانچ آیات میں ساتویں اور آخری مُہر کھولے جانے پر زمین پر ڈالے جاتے ہیں۔ یسعیاہ، اور لہٰذا ایک لاکھ چوالیس ہزار، اُس کوئلے کے اُن کے لبوں کو چھونے سے پاک کیے جاتے ہیں، لیکن «کوئلہ» ایک پیغام ہے۔ وہ اُس وقت اُن کے لبوں کو چھوتا ہے جب وہ فرشتہ کے ہاتھ سے کتاب لے کر اُسے کھا لیتے ہیں۔

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> اُنہیں اپنے سچ کے وسیلہ سے مقدس کر؛ تیرا کلام سچ ہے۔ یوحنا 17:17۔

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

Los que “regresan” y llegan a ser el remanente (residuo) son representados como los árboles de roble y de terebinto, y así como Cristo había “investido al árbol de cualidades morales, y lo había hecho expositor de la verdad divina”, los árboles de Isaías tienen dentro de sí la “cualidad moral”, representada por la “sustancia”. La sustancia permanece con los árboles, aun cuando aquellos que eran solo hojas de profesión son desechados. La “simiente santa” es la “sustancia”, y Cristo es la “simiente santa” de la profecía. Esos árboles que son representados como el remanente, y por el mismo Isaías en el capítulo seis, representan a hombres y, por tanto, a la humanidad; y la simiente santa representa la divinidad. Así, Isaías seis identifica la purificación del adventismo desde el 11/9 hasta la ley dominical, y los detalles que Isaías aporta a esa historia profética están todos representados por su pregunta de “¿hasta cuándo?”. Para Isaías, la respuesta a “¿hasta cuándo?” era desde el 11/9 hasta la ley dominical.

## How Long? 1840–1844

چه مدت؟ ۱۸۴۰–۱۸۴۴

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمادی از ۱۱ سپتامبر بود، و در چارچوب تاریخ نبوی از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نبردِ کوه کرمل میان ایلیا و انبیای ایزابل به وقوع پیوست. سرانجام ثابت شد که انبیای بعل، انبیای کاذب‌اند و به دست ایلیا کشته شدند؛ اما در همان آغازِ رویارویی، ایلیا این پرسش را مطرح کرد: «تا به کی» میان دو عقیده می‌لنگید؟

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> اور ایلیاہ تمام لوگوں کے پاس آیا اور کہا: تم کب تک دو رائے کے درمیان ڈانواں ڈول رہو گے؟ اگر خداوند ہی خدا ہے تو اُس کے پیچھے چلو؛ لیکن اگر بعل ہے تو پھر اُس کے پیچھے چلو۔ اور لوگوں نے اُس کے جواب میں ایک لفظ نہ کہا۔ پھر ایلیاہ نے لوگوں سے کہا: میں، ہاں میں ہی اکیلا، خداوند کا نبی باقی رہ گیا ہوں؛ لیکن بعل کے نبی ساڑھے چار سو آدمی ہیں۔ 1 سلاطین 18:21، 22

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

الیاس در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قرار دارد و از آن نسل می‌پرسد که آیا پیام میلری درست است یا نادرست؟ این پیامی دیگر به لائودکیه است، همان‌گونه که اشعیا ۶ نیز بود.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> «هزاران نفر به پذیرش حقیقتی که ویلیام میلر موعظه می‌کرد هدایت شدند، و خادمان خدا در روح و قوتِ ایلیا برانگیخته شدند تا این پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیشروِ عیسی، آنان که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت بگذارند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه به بار آورند. شهادت ایشان چنان بود که کلیساها را بیدار ساخته و به‌نیرومندی متأثر می‌کرد و شخصیت واقعی آنان را آشکار می‌ساخت. و هنگامی که هشدارِ خطیرِ گریختن از غضبِ آینده طنین‌انداز شد، بسیاری از کسانی که با کلیساها متحد بودند، این پیامِ شفا‌بخش را پذیرفتند؛ آنان ارتدادهای خود را دیدند و با اشک‌های تلخِ توبه و با اندوهی ژرف در جان، خویشتن را در حضور خدا فروتن ساختند. و چون روحِ خدا بر ایشان قرار گرفت، به بانگ برآوردنِ این ندا یاری رساندند: “از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.”» Early Writings, 233.

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

در تاریخِ آزمونِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، پروتستان‌هایی که پیامِ ایلیا را رد کردند، به دخترانِ روم بدل شدند و ردای پروتستانتیسم را به ادونتیسمِ میلری واگذار کردند. با اشعیا و ایلیا، ما دو شاهد داریم که بر این حقیقت شهادت می‌دهند که پرسشِ «تا به کی» نمادی از تاریخی است که از ۱۱ سپتامبر آغاز می‌شود و به قانونِ یک‌شنبه پایان می‌یابد. در تاریخِ میلری، ۱۱ اوت ۱۸۴۰ با ۱۱ سپتامبر منطبق است، و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با قانونِ یک‌شنبه منطبق می‌گردد. هنگامی که آتش از آسمان فرود آمد و قربانیِ ایلیا را مصرف کرد، هر دوازده سنگ همراه با قربانی روشن شدند؛ و بدین‌سان، یکصد و چهل و چهار هزار نفر را به‌مثابه عَلَمی که به صورتِ سنگ‌های روشن‌شده نمود یافته است، مشخص ساخت. سپس انبیای کاذب به دستِ ایلیا کشته شدند، همان‌گونه که ایالات متحده، یعنی نبیِ کاذب، به‌عنوانِ پادشاهیِ ششم در قانونِ یک‌شنبه کشته می‌شود.

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

اشعیا باب شش بر فرایندِ آزمون، پالایش و تطهیر در میان قوم خدا از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه تأکید می‌ورزد. الیاس نگرشِ لائودیکیه‌ایِ قوم خدا را مورد خطاب قرار می‌دهد، اما همچنین دلیلی برای تمایز میان نبیِ راستین و نبیِ کاذب، و به تبع آن پیامِ راستین یا کاذب، فراهم می‌سازد. از این‌رو، از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شده و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت، آزمونی نبوی بر پروتستان‌های دورهٔ ساردِس وارد گردید، و همان‌گونه که آتش بر کوه کرمل جدایی به دو طبقه را پدید آورد، در ۱۸۴۴ نیز دو طبقه آشکار شدند. یک طبقه در این فرایندِ آزمون، قومِ عهدِ در شرفِ «پیشین» شدن بود، و طبقهٔ دیگر، ادونتیسمِ میلری بود که خدا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با آن داخلِ عهد می‌شد. دورهٔ آزمون و جدایی، حکایتِ تاکستان است، زیرا ادونتیسمِ میلری در همان نقطه‌ای به‌عنوان نبیِ راستین آشکار شد که پروتستانیسمِ ساردی ایفای نقش خود را به‌عنوان پروتستانیسمِ مرتد آغاز کرد. همان‌گونه که انبیای بعل به‌عنوان کاذب افشا شدند، قومِ عهدِ پیشین نیز چنین افشا گردید و سپس از سوی میلری‌ها به‌عنوان دختری از روم شناسانده شد. سرگذشتِ کوه کرمل، و نیز تحققِ آن تاریخ در زمانِ میلری‌ها، شاهدِ دومی بر اشعیای شش فراهم می‌آورد که پرسشِ «تا به کی» نمادی از بازهٔ زمانی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است.

> “‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

> «ای یهوه، خدای ابراهیم و اسحاق و اسرائیل،» نبی تضرع‌کنان می‌گوید، «امروز معلوم گردد که تو در اسرائیل خدا هستی، و من بندهٔ توام، و همهٔ این کارها را به فرمان تو کرده‌ام. مرا اجابت فرما، ای یهوه، مرا اجابت فرما، تا این قوم بدانند که تو یهوه خدا هستی، و اینکه تو دل ایشان را بار دیگر بازگردانیده‌ای.»

> “A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

> «سکوتی، سنگین از هیبتِ وقار خود، بر همه حاکم است. کاهنانِ بَعل از وحشت می‌لرزند. آنان که به گناهِ خویش آگاه‌اند، در انتظارِ مکافاتِ فوری‌اند.»

> “No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

> «دعاى الیاس هنوز به پایان نرسیده بود که شعله‌هاى آتش، همچون درخشش‌هاى خیره‌کنندهٔ برق، از آسمان بر مذبحِ برافراشته فرود آمد؛ قربانى را سوزانید، آبِ درون نهر را لیسید، و حتى سنگ‌هاى مذبح را نیز فرو خورد. فروغِ آن شعله، کوه را روشن مى‌سازد و دیدگانِ انبوه مردم را خیره مى‌کند. در دره‌هاى پایین، جایى که بسیارى با تعلیقى آمیخته به اضطراب، حرکاتِ آنان را در بالا مى‌نگرند، فرود آمدنِ آتش به‌وضوح دیده مى‌شود و همه از این منظره در شگفت مى‌مانند. این صحنه به ستونِ آتشى شباهت دارد که در کنارِ دریاى سرخ، فرزندانِ اسرائیل را از لشکرِ مصریان جدا ساخت.»

> “The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

> «مردمی که بر فراز کوه‌اند، در هراس و شگفتی، در برابر خدای نادیده به سجده می‌افتند. جرأت نمی‌کنند همچنان به آتشی که از آسمان فرستاده شده است بنگرند. بیم دارند که خود ایشان نیز نابود شوند؛ و چون به وظیفهٔ خویش برای اقرار به اینکه خدای ایلیا، خدای پدران ایشان است که وفاداری خویش را به او مدیون‌اند، محکوم شده‌اند، همگی یک‌صدا فریاد برمی‌آورند: “یهوه، او خداست؛ یهوه، او خداست.” این فریاد با وضوحی شگفت‌انگیز در سراسر کوه طنین می‌افکند و در دشت زیر بازمی‌پیچد. سرانجام اسرائیل بیدار شده است، از فریب بیرون آمده و توبه‌کار گشته است. سرانجام قوم درمی‌یابند که تا چه اندازه خدا را بی‌حرمت ساخته‌اند. ماهیت پرستش بَعَل، در تقابل با عبادت معقولی که خدای حقیقی می‌طلبد، به‌تمامی آشکار می‌گردد. مردم عدالت و رحمت خدا را در بازداشتن شبنم و باران درمی‌یابند تا آنگاه که به اعتراف به نام او آورده شدند. اکنون آنان آماده‌اند اقرار کنند که خدای ایلیا از هر بتی برتر است.» انبیا و پادشاهان، ۱۵۳.

## How Long? Moses

تا به کی؟ موسیٰ

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

نخستین بار که پرسش نمادینِ «تا به کی» در کلام نبوت مطرح می‌شود، در بلای هشتم بر مصریان در زمان موسی است. بلای هشتم «ملخ‌ها» است (نمادی از اسلام) که به‌وسیلهٔ «باد شرقی» آورده می‌شوند (نمادی از اسلام).

> And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

> اور موسیٰ اور ہارون فرعون کے پاس گئے اور اس سے کہا، عبرانیوں کے خداوند خدا یوں فرماتا ہے: تو کب تک میرے سامنے فروتن ہونے سے انکار کرتا رہے گا؟ میرے لوگوں کو جانے دے تاکہ وہ میری عبادت کریں۔ اور اگر تو میرے لوگوں کو جانے دینے سے انکار کرے، تو دیکھ، کل میں تیرے ملک میں ٹڈیاں لے آؤں گا۔ اور وہ زمین کے منہ کو ڈھانپ لیں گی، یہاں تک کہ زمین دکھائی نہ دے گی؛ اور جو کچھ اولوں سے بچ رہا ہے، یعنی جو تمہارے لیے باقی رہ گیا ہے، اسے وہ کھا جائیں گی، اور ہر اس درخت کو بھی کھا جائیں گی جو میدان سے تمہارے لیے اگتا ہے۔ اور وہ تیرے گھروں کو، اور تیرے سب خادموں کے گھروں کو، اور سب مصریوں کے گھروں کو بھر دیں گی؛ ایسی بات نہ تیرے باپ دادا نے دیکھی، نہ تیرے باپ دادا کے باپ دادا نے، اس دن سے جب سے وہ زمین پر ہوئے، آج تک۔ پھر وہ مڑا اور فرعون کے پاس سے باہر چلا گیا۔

> And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

> و خادمان فرعون به او گفتند: «این مرد تا به کی برای ما دام خواهد بود؟ این مردان را روانه کن تا یهوه، خدای خود را عبادت کنند. آیا هنوز نمی‌دانی که مصر نابود شده است؟»

> And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

> و موسیٰ اور ہارون پھر فرعون کے پاس لائے گئے، اور اُس نے اُن سے کہا، جاؤ، خداوند اپنے خدا کی عبادت کرو؛ لیکن وہ کون ہیں جو جائیں گے؟

> And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

> و موسیٰ نے کہا، ہم اپنے جوانوں اور اپنے بوڑھوں کے ساتھ، اپنے بیٹوں اور اپنی بیٹیوں کے ساتھ، اپنی بھیڑ بکریوں اور اپنے گلہ مویشیوں کے ساتھ جائیں گے؛ کیونکہ ہمیں خداوند کے لیے عید منانی ہے۔

> And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

> او به ایشان گفت: «خداوند با شما چنین باشد، آن‌گاه که من شما و کودکانتان را رها کنم! بنگرید، زیرا بلا در پیش روی شماست. چنین نخواهد شد! اکنون شما که مرد هستید بروید و خداوند را عبادت کنید، زیرا خواستهٔ شما همین بود.» و ایشان را از حضور فرعون بیرون راندند.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

> اور خداوند به موسی گفت: «دست خود را بر سرزمین مصر برای ملخ‌ها دراز کن تا بر سرزمین مصر برآیند و هر گیاه زمین را، یعنی هر آنچه تگرگ باقی گذاشته است، بخورند.» و موسی عصای خود را بر سرزمین مصر دراز کرد، و خداوند در تمام آن روز و تمام آن شب بادی شرقی بر آن سرزمین آورد؛ و چون صبح شد، باد شرقی ملخ‌ها را آورد. و ملخ‌ها بر تمام سرزمین مصر برآمدند و در همه حدود مصر فرود آمدند؛ بسیار سهمگین بودند؛ پیش از ایشان هرگز ملخ‌هایی مانند ایشان نبوده است، و پس از ایشان نیز نخواهد بود. زیرا روی تمام زمین را پوشانیدند، به‌طوری‌که زمین تاریک شد؛ و هر گیاه زمین و تمام میوه درختانی را که تگرگ باقی گذاشته بود، خوردند؛ و در تمامی سرزمین مصر، نه بر درختان و نه در گیاهان صحرا، هیچ سبزینه‌ای باقی نماند.

> Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

> پس فرعون موسی و هارون را به‌شتاب فراخواند و گفت: «من به یهوه، خدای شما، و نیز به شما گناه کرده‌ام. پس اکنون، تمنا دارم، فقط این یک بار گناه مرا ببخشید، و نزد یهوه، خدای خود، تضرع کنید تا فقط این مرگ را از من برطرف سازد.» و او از نزد فرعون بیرون رفت و به درگاه یهوه تضرع نمود. و یهوه بادی سخت نیرومند از مغرب گردانید که ملخ‌ها را برگرفت و آنها را به دریای سرخ افکند؛ در تمامی حدود مصر یک ملخ نیز باقی نماند. خروج 10:3–19.

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

ابتدا «یهوه، خدای عبرانیان» می‌پرسد: «تا به کی از فروتن ساختن خویش در حضور من امتناع خواهی ورزید؟» و سپس خادمان فرعون نیز بار دیگر از فرعون می‌پرسند: «این مرد تا به کی برای ما دام خواهد بود؟» این پرسش در خلال بلای هشتم مطرح می‌شود، که به چند دلیل با ۱۱/۹ هم‌راستا است. بلای دهم، کشتار نخست‌زادگان است، که با صلیب هم‌راستا می‌باشد و پس از آن، نومیدی نزد دریای سرخ رخ می‌دهد؛ نومیدی‌ای که الهام آن را با نومیدی شاگردان نزد صلیب هم‌سو می‌سازد، و آن نیز با نومیدی عظیم میلری‌ها در سال ۱۸۴۴ هم‌راستا است. این سه شاهد، همگی با قانون یکشنبه انطباق دارند. بلای دهم همان قانون یکشنبه است، و دو بلا پیش از آن، بلای هشتم «ملخ‌ها» را بر «باد شرقی» آورد. «ملخ‌ها» تمام زمین را پر کردند، همان‌گونه که اسلام امروز سراسر جهان را می‌لرزاند، زیرا تاریکی خود را از طریق مهاجرت اجباری گسترانیده است. نام لاتینی «ملخ بیابانی» «locusta migratoria» است، که نمایانگر گسترش اسلام از طریق مهاجرت می‌باشد؛ امری که در جهان طبیعی به‌صورت مهاجرت نمونه‌وار شده است.

The ninth plague was a darkness that could be felt.

نهمین بلا، تاریکی‌ای بود که می‌شد آن را لمس کرد.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

> و خداوند به موسی گفت: دست خود را به سوی آسمان دراز کن تا بر سرزمین مصر تاریکی پدید آید، همان تاریکی‌ای که بتوان آن را لمس کرد. و موسی دست خود را به سوی آسمان دراز کرد؛ و تا سه روز تاریکیِ غلیظی تمام سرزمین مصر را فرا گرفت. آنان یکدیگر را نمی‌دیدند، و هیچ‌کس تا سه روز از جای خود برنخاست؛ اما همهٔ بنی‌اسرائیل در مسکن‌های خود روشنایی داشتند. خروج ۱۰:‏۲۱–۲۳.

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

در نمادگراییِ «تا به کی» که به‌وسیلهٔ کوه کرمل و ایلیا بازنمایی شده است، هنگامی که آتش از آسمان فرود می‌آید، تمایزی آشکار می‌شود. خدای ایلیا آنچه را به‌جا آورد که بعل از انجام آن ناتوان است. در تاریخ میلریتی، این تمایز میان پروتستانیسمِ ساردیِ سقوط‌کرده و اَدونتیسمِ میلریتی برقرار گردید. در مورد موسی، این تمایز، تاریکی یا روشنایی بود. در خانه‌های عبرانیان روشنایی بود. اشعیا افزون بر این به ما آگاهی می‌دهد که آنان که در خط موسی هیچ نوری ندارند، و همان کسانی نیز هستند که به‌وسیلهٔ ایلیا هلاک می‌شوند، و آنان که در دورهٔ زمانی میلریتی رِدای پروتستانیسم را از دست می‌دهند، «قومی» هستند که «هرآینه می‌شنوند، اما درنمی‌یابند؛ و هرآینه می‌بینند» «اما ادراک نمی‌کنند.» سپس دربارهٔ این قوم اعلامی صادر می‌شود که می‌گوید: «دل این قوم را فربه کن، و گوش‌های ایشان را سنگین ساز، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.»

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

آمادهٔ انجام کار، اما مغلوبِ مأموریتِ موعظه به کسانی که گوش نخواهند سپرد، اشعیا «پس گفت»، «خداوندا، تا به کِی؟»

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

سه آفتِ پایانی از ده آفتِ مصر، گواهی بر سه گام از ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه فراهم می‌آورد. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، پیامِ فرشتهٔ اول به قدرت آراسته شد، و در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، فرشتهٔ دوم پدیدار گشت و در گردهمایی اردوییِ اکزتر، از ۱۲ تا ۱۷ اوت، به قدرت آراسته شد، و فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پدیدار شد. فرشتهٔ سوم با قانون یکشنبه همسو است، و ازاین‌رو فرایندی سه‌گامه را مشخص می‌سازد، زیرا نمی‌توان سومی داشت، بی‌آنکه اولی و دومی در میان باشد.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> «پیام‌های نخست و دوم در سال‌های 1843 و 1844 داده شدند، و اکنون ما زیر اعلام پیام سوم قرار داریم؛ اما هر سه پیام هنوز باید اعلام شوند. اکنون نیز همانند هر زمان دیگر، تکرار آن‌ها برای کسانی که در جست‌وجوی حقیقت‌اند به همان اندازه ضروری است. ما باید با قلم و زبان این اعلام را طنین‌انداز سازیم، با نشان دادن ترتیب آن‌ها و کاربرد نبوت‌هایی که ما را به پیام فرشتهٔ سوم می‌رسانند. بدون پیام‌های اول و دوم، پیام سومی نمی‌تواند وجود داشته باشد. این پیام‌ها را باید از طریق انتشارات و در سخنرانی‌ها به جهان برسانیم، و در امتداد تاریخ نبوی، اموری را که بوده‌اند و اموری را که خواهند بود، نشان دهیم.» Selected Messages, book 2, 104, 105.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

دهمین بلای مصر به‌موجب الهام، با صلیب و نومیدیِ پس از آن مرتبط دانسته شده است. ازاین‌رو، بلای دهم همان پیام سوم است که به ضرورتِ نبوی باید پیش از آن پیام اول و پیام دوم قرار گرفته باشد. در ۹/۱۱ خداوند از فرعون پرسید: «تا به کِی؟» و بلافاصله پس از آن، خادمان فرعون نیز پرسیدند: «تا به کِی؟» پس از آنکه موسی پرسشِ خدا، یعنی «تا به کِی؟» را به فرعون ابلاغ کرد، و درست پیش از آنکه خادمان، پرسشِ موسی را برای فرعون تکرار کنند، موسی نقطه‌ای تعیین‌کننده را چنین مشخص می‌سازد: «پس برگشته، از نزد فرعون بیرون رفت.» خروج ۱۰:۶.

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

۹/۱۱ یک نقطۀ عطفِ نبوی بود که نمونۀ آن در زمانی ظاهر شد که موسی بلای ملخ‌ها را، که بر بادِ شرقی آمد، فرود آورد.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

> «دوره‌هایی وجود دارند که نقاط عطفی در تاریخ ملت‌ها و کلیسا هستند. در مشیت خدا، هنگامی که این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مختصِ آن زمان عطا می‌شود.» Bible Echo، 26 اوت 1895.

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

طاعونِ بعدی، بسته به این‌که در کدام طبقه قرار داشتید، یا تاریکی پدید آورد یا نور. ۱۱ سپتامبر نقطه‌ای «عطف در تاریخ ملّت‌ها و کلیسا» بود. در آن هنگام، قوم خدا فراخوانده شدند که بازگردند و در راه‌های کهن سلوک کنند، امّا از سلوک در آن سر باز زدند و به صدای کرنا گوش نسپردند. پس از ایلیا، جدایی‌ای میان تاریکی و نور به انجام رسید، و موسی پرسید: «تا به کی؟» او همچنین در آن عبارت می‌گوید:

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> «دوره‌هایی وجود دارد که نقاط عطف در تاریخ ملت‌ها و کلیسا هستند. در مشیت خدا، هنگامی که این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مختصِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌گردد؛ و اگر رد شود، انحطاط روحانی و کشتی‌شکستگی در پی خواهد آمد.» Bible Echo، 26 اوت 1895.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی موضوع «تا به کی» را ادامه خواهیم داد.

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> «در ماه مه ۱۸۴۲، یک کنفرانس عمومی در بوستون، ماساچوست، برگزار شد. در آغاز این جلسه، برادران چارلز فیچ و آپولوس هِیل، از هیورهیل، نبوت‌های تصویریِ دانیال و یوحنا را که بر پارچه نقش کرده بودند، همراه با اعداد نبوی، و در حالی که تحقق آن‌ها را نشان می‌داد، ارائه کردند. برادر فیچ، هنگام توضیح دادن از روی نمودار خود در برابر کنفرانس، گفت که در ضمن بررسی این نبوت‌ها، اندیشیده بود که اگر بتواند چیزی از این نوع، چنان‌که در اینجا عرضه شده است، فراهم آورد، این امر موضوع را ساده‌تر خواهد کرد و ارائه آن را برای او به یک مخاطب آسان‌تر می‌ساخت. در مسیر ما نور بیشتری بود. این برادران همان کاری را انجام می‌دادند که خداوند ۲٬۴۶۸ سال پیش در رؤیای حبقوق به او نشان داده بود، آنجا که می‌فرماید: “رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی ثبت کن، تا هر که آن را می‌خواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای وقت معین است.” حبقوق ۲:۲.»

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> «پس از اندکی گفت‌وگو دربارهٔ این موضوع، به اتفاق آرا رأی داده شد که سیصد نسخهٔ همانند این، چاپِ سنگی شود، و این کار به‌زودی انجام گرفت. آن‌ها را «نمودارهای ’43» نامیدند. این کنفرانسی بسیار مهم بود.» The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «He visto que el diagrama de 1843 fue dirigido por la mano del Señor, y que no debía ser alterado; que las cifras eran como Él quería que fueran; que Su mano estaba sobre él y ocultó un error en algunas de las cifras, de modo que nadie pudiera verlo, hasta que Su mano fue retirada.» Primeros escritos, 74.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

> «یہ دوسرے ظہورِ مسیح کے واعظوں اور اخبارات کی متفقہ گواہی تھی، جب وہ “اصل ایمان” پر قائم تھے، کہ نقشے کی اشاعت حبقوق 2:2، 3 کی تکمیل تھی۔ اگر نقشہ نبوت کا ایک موضوع تھا (اور جو اس کا انکار کرتے ہیں وہ اصل ایمان کو چھوڑ دیتے ہیں)، تو پھر اس سے لازم آتا ہے کہ 457 قبل مسیح وہ سال تھا جس سے 2300 دنوں کا حساب شروع کیا جائے۔ یہ ضروری تھا کہ 1843 پہلا شائع شدہ وقت ہو تاکہ “رؤیا” “تاخیر” کرے، یا یہ کہ ایک مہلتِ تاخیر ہو، جس میں کنواریوں کا گروہ وقت کے عظیم موضوع پر اونگھے اور سو جائے، عین اس سے پہلے کہ وہ آدھی رات کی صدا کے ذریعے بیدار کیے جائیں۔» Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

Back to Articles