Article

# آینده برای آمریکا و ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ - شمارهٔ یک

غارنشینانِ عهد: موسیٰ اور ایلیاہ دنیا کے خاتمے پر

Author

Jeff Pippenger

Published

August 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

موسیٰ اور ایلیاہ نبوتی علامات ہیں جن میں سے ہر ایک کو سیاق و سباق کے مطابق ایک منفرد علامت کے طور پر سمجھا جا سکتا ہے، یا پھر انہیں ایسی علامت کے طور پر بھی سمجھا جا سکتا ہے جو دونوں نبیوں کو اپنے اندر سموئے ہوئے ہو۔ دو کی گواہی پر ایک بات قائم ہوتی ہے، اور مکاشفہ گیارہ میں موسیٰ اور ایلیاہ عہدِ قدیم اور عہدِ جدید کے دو گواہوں کی نمائندگی کرتے ہیں۔ کوہِ تبدیلیِ ہئیت پر، جو مسیح کی دوسری آمد کی نمائندگی کرتا ہے، یہ دوہری علامت اتوار کے قانون کے بحران کے ایک لاکھ چوالیس ہزار (ایلیاہ) اور شہیدوں (موسیٰ) دونوں کی نمائندگی کرتی ہے۔ بطورِ مجموعی علامت، حورب کی غار میں، وہ دنیا کے آخر میں خدا کے اُن لوگوں کی نمائندگی کرتے ہیں جو اُس پیغام کو “سنتے”، “پڑھتے” اور “مانتے” ہیں جو خدا کے کردار کا ایک مکاشفہ ہے اور جو ایک لاؤدیکیہ کو فِلَدِلفیائی میں تبدیل کر دینے کی قدرت اپنے اندر رکھتا ہے۔ بہت جلد، (نہایت جلد) ایک ایسا وقت آ پہنچے گا جب نادان لاؤدیکیائی ایڈونٹسٹوں کے لیے اس “تیل” سے فائدہ اٹھانا ممکن نہ رہے گا جو اس پکار کا درست جواب دینے کے لیے ضروری ہے: “دیکھو، دولہا آتا ہے۔”

> و موسیٰ نے خداوند سے کہا، دیکھ، تو مجھ سے کہتا ہے کہ اس قوم کو اوپر لے جا؛ لیکن تو نے مجھے یہ نہیں جتایا کہ تو میرے ساتھ کسے بھیجے گا۔ حالانکہ تو نے یہ بھی فرمایا ہے، میں تجھے نام لے کر جانتا ہوں، اور تو نے بھی میری نظر میں فضل پایا ہے۔ سو اب، میں تیری منت کرتا ہوں، اگر میں نے تیری نظر میں فضل پایا ہے تو مجھے اپنا راستہ اب دکھا، تاکہ میں تجھے جانوں اور تیری نظر میں فضل پاؤں؛ اور یہ بھی خیال فرما کہ یہ قوم تیری ہی قوم ہے۔ اور اُس نے فرمایا، میرا حضور تیرے ساتھ چلے گا، اور میں تجھے آرام بخشوں گا۔ اور اُس نے اُس سے کہا، اگر تیرا حضور میرے ساتھ نہ چلے تو ہمیں یہاں سے اوپر نہ لے جا۔ کیونکہ یہاں یہ بات کس سے معلوم ہو گی کہ میں اور تیری قوم نے تیری نظر میں فضل پایا ہے؟ کیا اسی سے نہیں کہ تو ہمارے ساتھ چلتا ہے؟ یوں میں اور تیری قوم روئے زمین کے سب لوگوں سے ممتاز ٹھہریں گے۔ اور خداوند نے موسیٰ سے کہا، یہ بات بھی جو تو نے کہی ہے میں کروں گا؛ کیونکہ تو نے میری نظر میں فضل پایا ہے، اور میں تجھے نام لے کر جانتا ہوں۔ اور اُس نے کہا، میں تیری منت کرتا ہوں، مجھے اپنا جلال دکھا۔ اور اُس نے فرمایا، میں اپنی ساری نیکی تیرے سامنے سے گزاروں گا، اور تیرے آگے خداوند کے نام کا اعلان کروں گا؛ اور جس پر میں فضل کرنا چاہوں گا اس پر فضل کروں گا، اور جس پر رحم کرنا چاہوں گا اس پر رحم کروں گا۔ اور اُس نے فرمایا، تو میرا چہرہ نہیں دیکھ سکتا؛ کیونکہ انسان مجھے دیکھ کر زندہ نہیں رہ سکتا۔ پھر خداوند نے فرمایا، دیکھ، میرے پاس ایک جگہ ہے، اور تو چٹان پر کھڑا رہے گا۔ اور یوں ہو گا کہ جب میرا جلال گزرے گا تو میں تجھے چٹان کی دراڑ میں رکھوں گا، اور جب تک میں گزر نہ جاؤں اپنی ہتھیلی سے تجھے ڈھانپے رہوں گا۔ پھر میں اپنی ہتھیلی ہٹا لوں گا، اور تو میرے پشت کے آثار دیکھے گا؛ لیکن میرا چہرہ دیکھا نہ جائے گا۔ پھر خداوند نے موسیٰ سے کہا، اپنے لیے پتھر کی دو تختیاں پہلی جیسی تراش لے، اور میں ان تختیوں پر وہی باتیں لکھوں گا جو پہلی تختیوں میں تھیں جنہیں تو نے توڑ ڈالا۔ اور صبح کو تیار رہنا، اور صبح ہی کو کوہِ سینا پر چڑھ آنا، اور وہاں پہاڑ کی چوٹی پر میرے حضور حاضر ہونا۔ اور کوئی آدمی تیرے ساتھ اوپر نہ آئے، اور نہ کوئی آدمی تمام پہاڑ پر کہیں دکھائی دے؛ اور نہ بھیڑ بکریاں اور گائے بیل اس پہاڑ کے سامنے چریں۔ چنانچہ اُس نے پتھر کی دو تختیاں پہلی جیسی تراشیں؛ اور موسیٰ صبح سویرے اٹھا اور جیسا خداوند نے اسے حکم دیا تھا کوہِ سینا پر چڑھ گیا، اور پتھر کی وہ دو تختیاں اپنے ہاتھ میں لے لیں۔ اور خداوند بادل میں نازل ہوا، اور وہاں اُس کے ساتھ کھڑا ہوا، اور خداوند کے نام کا اعلان کیا۔ اور خداوند اُس کے سامنے سے گزرا اور اعلان کیا، خداوند، خداوند خدا، رحیم اور کریم، قہر کرنے میں دھیما، اور شفقت اور راستی میں غنی، ہزاروں پر رحمت قائم رکھنے والا، بدکرداری اور سرکشی اور گناہ کو معاف کرنے والا، لیکن قصوروار کو ہرگز بے سزا نہ چھوڑنے والا؛ باپ دادا کی بدکرداری کی سزا بیٹوں اور پوتوں پر، تیسری اور چوتھی پشت تک پہنچانے والا۔ اور موسیٰ نے جلدی کی، اور زمین کی طرف سر جھکا کر سجدہ کیا۔ اور اُس نے کہا، اے خداوند، اگر اب میں نے تیری نظر میں فضل پایا ہے تو میرے خداوند، میں تیری منت کرتا ہوں، ہمارے درمیان چلے؛ کیونکہ یہ گردن کش قوم ہے؛ اور ہماری بدکرداری اور ہمارے گناہ کو معاف فرما، اور ہمیں اپنی میراث بنا لے۔ اور اُس نے فرمایا، دیکھ، میں عہد باندھتا ہوں: تیری ساری قوم کے سامنے میں ایسے عجائب کروں گا جیسے نہ تمام زمین میں ہوئے ہیں نہ کسی قوم میں؛ اور وہ سب لوگ جن کے درمیان تو ہے، خداوند کا کام دیکھیں گے؛ کیونکہ جو کام میں تیرے ساتھ کرنے کو ہوں وہ ہیبت ناک ہے۔ خروج 33:12–34:10۔

موسیٰ دنیا کے اختتام پر خدا کے لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہ وہ لوگ ہیں جو تفتیشی عدالت کے “آخری دنوں” میں خدا سے درخواست کرتے ہیں کہ وہ انہیں اپنی “راہ” دکھائے، “تاکہ” وہ خدا کو “جان” سکیں، اور جواب میں خدا کی طرف سے ایسا جواب پاتے ہیں جس میں یہ وعدہ شامل ہوتا ہے کہ اُس کی “حضوری” اُن کے “ساتھ چلے گی”، اور یہ کہ خدا اُن لوگوں کو “آرام” دے گا۔

> این‌گونه می‌گوید خداوند: «بر سر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های قدیم بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید، تا برای جان‌های خویش آرامی بیابید.» اما ایشان گفتند: «در آن سلوک نخواهیم کرد.» «و نیز دیدبانانی بر شما گماشتم که گفتند: به آواز کَرِنای گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش نخواهیم داد.» ارمیا 6:16، 17

ارمیاہ ایک ایسے طبقے کی نشان دہی کرتا ہے جو "دیکھنے" اور "سُننے" سے انکار کرتا ہے، اور اسی لیے وہ اُس "آرام" کو حاصل نہیں کرتا جو اُن لوگوں سے وعدہ کیا گیا ہے جو "اچھی راہ" کے طالب ہیں اور "اُس میں چلتے ہیں۔" اشعیاہ کے نزدیک یہی آرام "تازگی" ہے۔

> او به که معرفت را تعلیم خواهد داد؟ و به که فهمِ تعلیم را خواهد بخشید؟ آیا به آنان که از شیر بازداشته شده‌اند و از پستان‌ها جدا گردیده‌اند؟ زیرا باید حکم بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا. زیرا او با لب‌های لکنت‌دار و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. همانان را که به ایشان گفت: این است آسایشی که بدان می‌توانید خسته را آرامش بخشید؛ و این است تازگی؛ با این همه، نخواستند بشنوند. اما کلام خداوند برای ایشان حکم بر حکم بود، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و به عقب بیفتند و شکسته شوند و در دام افتند و گرفتار گردند. اشعیا 28:9–13.

«آرامی» و «تازگیِ حیات» نمایانگر بارانِ آخِر است که در هنگام اعلانِ پیامِ هشدارِ نهایی فرو ریخته می‌شود.

> «به زمانی اشاره شدم که پیام فرشتهٔ سوم در حال بسته‌شدن بود. قدرت خدا بر قوم او قرار گرفته بود؛ آنان کار خود را به انجام رسانده بودند و برای ساعتِ آزمایشِ پیشِ روی خود آماده شده بودند. آنان بارانِ آخر، یا تازگی‌بخشی از حضور خداوند، را دریافت کرده بودند و شهادتِ زنده احیا شده بود. آخرین هشدارِ عظیم در همه‌جا طنین‌انداز شده بود، و ساکنانِ زمین را که پیام را نمی‌پذیرفتند، برانگیخته و به خشم آورده بود.» Early Writings, 279.

وعدُ «الراحة» أو «الانتعاش» الذي هو «المطر المتأخّر» يتضمّن الوعدَ الذي أُعطي لموسى في المغارة بأن «حضور» الله يسير مع شعبه.

> یہ کام یومِ پینتیکوست کے کام کے مانند ہوگا۔ جس طرح ’’پہلی بارش‘‘ انجیل کے آغاز پر روحُ القدس کے انڈیلے جانے میں دی گئی تاکہ قیمتی بیج کے اُگنے کا سبب ہو، اسی طرح ’’پچھلی بارش‘‘ اس کے اختتام پر فصل کے پکنے کے لیے دی جائے گی۔ ’’تب ہم جانیں گے، اگر ہم خداوند کو جاننے کے لیے پیروی کریں؛ اُس کا طلوع صبح کی مانند یقینی ہے؛ اور وہ ہم پر بارش کی مانند، یعنی پچھلی اور پہلی بارش کی مانند، زمین پر آئے گا۔‘‘ (ہوسیع 6:3) ’’پس اے صِیُّون کے فرزندो، شادمان ہو اور خداوند اپنے خدا میں خوشی مناؤ؛ کیونکہ اُس نے تمہیں پہلی بارش مناسب مقدار میں دی ہے، اور وہ تمہارے لیے بارش نازل کرے گا، یعنی پہلی بارش اور پچھلی بارش۔‘‘ (یوایل 2:23) ’’آخری دنوں میں، خدا فرماتا ہے، مَیں اپنے روح میں سے ہر بشر پر اُنڈیلوں گا۔‘‘ ’’اور یوں ہوگا کہ جو کوئی خداوند کا نام لے گا نجات پائے گا۔‘‘ (اعمال 2:17، 21) انجیل کا عظیم کام خدا کی قدرت کے اُس اظہار سے کم تر اظہار کے ساتھ اختتام پذیر نہیں ہونا ہے جس نے اُس کے آغاز کو نمایاں کیا تھا۔ وہ پیشین گوئیاں جو انجیل کے آغاز پر پہلی بارش کے انڈیلے جانے میں پوری ہوئیں، اُس کے اختتام پر پچھلی بارش میں پھر پوری ہوں گی۔ یہی ہیں ’’تازگی کے وہ وقت‘‘ جن کی طرف رسول پطرس نے نظر کی جب اُس نے کہا، ’’پس توبہ کرو اور رجوع لاؤ، تاکہ تمہارے گناہ مٹا دیے جائیں [تحقیقی عدالت میں]، جب خداوند کے حضور سے تازگی کے وقت آئیں؛ اور وہ یسوع کو بھیجے۔‘‘ (اعمال 3:19–20)

> «خادمان خدا، با چهره‌هایی افروخته و درخشان از تقدّسِ مقدّس، از جایی به جایی دیگر خواهند شتافت تا پیامِ آسمان را اعلام کنند. به‌وسیلهٔ هزاران صدا، در سراسر زمین، این هشدار داده خواهد شد. معجزات به‌عمل خواهد آمد، بیماران شفا خواهند یافت، و آیات و شگفتی‌ها در پیِ ایمانداران خواهد آمد. شیطان نیز با شگفتی‌های دروغین عمل می‌کند، حتی در برابر دیدگان مردم آتش را از آسمان فرو می‌آورد. (مکاشفه 13:13.) بدین‌سان ساکنان زمین وادار خواهند شد که موضع خود را اختیار کنند.» نبرد عظیم، 611، 612.

ریختن روح‌القدس در ایام آخر، به‌وسیلهٔ ریختن روح‌القدس در آغازِ اعلامِ انجیل، نمونه‌وار پیش‌نمایی شده است. «کلامِ خداوند به ایشان» که آنچه را روح به کلیساها می‌گوید نخواهند شنید، همان اصلِ نبوتیِ افزودنِ یک خطِ نبوتیِ تاریخ بر خطِ نبوتیِ دیگری بود تا بدین‌وسیله پایانِ جهان به تصویر کشیده شود. این چیزی کمتر از آن اصل نیست که پایانِ یک چیز به‌وسیلهٔ آغازِ آن چیز به تصویر درآورده می‌شود. این قاعدهٔ نبوی از سوی قومِ نادانِ لائودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم رد می‌شود. چون پذیرفته شود، خدا می‌تواند «معرفت را تعلیم دهد»؛ همان معرفتی که دانیال تصریح می‌کند در زمانِ آخر افزون می‌گردد، و همان معرفتی که هوشع می‌گوید قومِ خدا به سببِ رد کردنِ آن هلاک می‌شوند. آن گروه در اشعیا و ارمیا که از شنیدن یا دیدن سر باز می‌زنند، «تازگی» را که همان «آرامی» است رد می‌کنند؛ آرامی‌ای که خدا وعده می‌دهد آن را به قومِ «روزِ آخر» خود عطا کند تا بتوانند بحرانِ پایانِ ایام را به‌سلامت پشت سر بگذارند.

“نامِ خداوند” (سیرت) که خدا برای موسی اعلان کرد، این بود که «یهوه خدا» «رحیم و کریم، دیرغضب، و کثیرالاحسان و راست» است. سیرت او رحمت و راستی است. آن راستی که نمایانگر سیرت اوست، همواره با رحمت او همراه است، زیرا هیچ‌کس حقیقت او را درک نخواهد کرد، مگر آنکه خدا نخست رحمت خود را نسبت به او جاری سازد، زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال (سیرت) خدا قاصر آمده‌اند. این حقیقت که عیسی مسیح آلفا و امگا است، از سوی کسانی شناخته می‌شود و نگاه داشته می‌شود که خدا ایشان را از عصیان‌ها و گناهانشان آمرزیده است. آن آمرزش در صحنه‌های پایانیِ داوریِ تحقیقی واقع می‌شود. آنان را که او رحمت خود را نسبت به ایشان به کار می‌برد و بدین‌سان گناهانشان را می‌آمرزد، برای میراث خود می‌گیرد و با ایشان به عهد درمی‌آید.

> «در آخرین روزهای تاریخ این جهان، عهد خدا با قومِ نگاهدارندهٔ احکامِ او باید تجدید شود.» Review and Herald، 26 فوریهٔ 1914.

همۀ انبیا، از جمله موسی، روزهای آخرِ داوریِ تحقیقی را مشخص می‌کنند؛ زمانی که خدا عهد خود را با کسانی که به‌عنوان صد و چهل و چهار هزار تن شناخته می‌شوند، تجدید می‌نماید. و هنگامی که آن عهد برقرار گردد، خدا «کارهای شگفت خواهد کرد، چنان‌که در تمامی زمین و در هیچ امتی به‌عمل نیامده باشد؛ و تمامی قومی که تو در میان ایشان هستی، عملِ خداوند را خواهند دید؛ زیرا آنچه من با تو خواهم کرد، امری هولناک است.»

تجربهٔ غارِ موسی بر کوه حوریب، که به کوه سینا نیز شناخته می‌شود، در بسترِ کشاکشِ موسی با قومِ خدا قرار داشت. کشاکشِ او این بود که مأموریتی را که خدا به او سپرده بود به انجام رساند. موسی در کشاکشی دربارهٔ پیامِ خدا به جهان بود. درست پیش از آنکه خداوند جلالِ خود را به موسی بنمایاند، می‌بینیم که موسی در برابر خداوند به استدلال متوسل می‌شود و چنین القا می‌کند که اگر خداوند شورشیانی را که اندکی پیش گردِ گوسالهٔ زرّینِ هارون به رقص درآمده بودند هلاک کند، هلاکتِ آن شورشیان، پیامی را که قدرتِ خدا را معرّفی می‌کرد از میان خواهد برد.

> اور خداوند به موسی گفت: «این قوم را دیده‌ام، و اینک قومی سخت‌گردن‌اند. پس اکنون مرا واگذار تا غضبم بر ایشان افروخته شود و ایشان را هلاک کنم، و از تو امتی عظیم پدید آورم.» و موسی به درگاه یهوه خدای خود تضرع کرده، گفت: «ای خداوند، چرا غضب تو بر قوم خویش که ایشان را با قوتی عظیم و دستی توانا از سرزمین مصر بیرون آوردی، افروخته شود؟ چرا مصریان بگویند و گویند: او ایشان را به قصد بدی بیرون آورد تا ایشان را در کوه‌ها بکشد و از روی زمین نابود سازد؟ از شدت غضب خویش بازگرد و از این بلایی که بر قوم خود قصد کرده‌ای، منصرف شو. ابراهیم و اسحاق و اسرائیل، بندگان خود را، به یاد آور که برای ایشان به ذات خود قسم خوردی و بدیشان گفتی: ذریت شما را همچون ستارگان آسمان کثیر خواهم ساخت، و تمامی این سرزمینی را که درباره‌اش سخن گفته‌ام به ذریت شما خواهم داد، و ایشان آن را تا ابد به میراث خواهند برد.» پس خداوند از آن بلایی که گفته بود بر قوم خود بیاورد، منصرف شد. خروج ۳۲:‏۹–۱۴.

تجربهٔ غارِ موسی دربردارندهٔ پیامی است که موسی مأمور شده بود آن را به جهان عرضه کند. شهادتِ عبورِ خداوند از برابرِ موسی و اعلامِ منشِ خویش، در چارچوبِ پیامی درونی دربارهٔ قومِ سرکشِ خدا (لائودیکیه) قرار داده شده است؛ و زمینهٔ تجربهٔ غارِ ایلیا نیز در کشاکشِ او با ایزابل، یا اتحادِ سه‌گانهٔ ایالات متحده، پاپیّت، و سازمانِ مللِ متحد، نهاده شده بود. یکی نمایانگرِ پیامِ درونی برای کلیساست، و دیگری پیامِ بیرونی برای جهان؛ اما آن دو شاهد، موسی و ایلیا، در همان غارِ حوریب حضور دارند، و هر دو در غارِ پایانِ جهان نیز بازنمایی شده‌اند.

> اور اخاب نے ایزبل کو وہ سب کچھ بتایا جو ایلیاہؔ نے کیا تھا، اور یہ بھی کہ اُس نے سب نبیوں کو تلوار سے قتل کر ڈالا تھا۔ تب ایزبل نے ایلیاہؔ کے پاس ایک قاصد بھیجا اور کہا، دیوتا میرے ساتھ ایسا ہی کریں بلکہ اِس سے بھی زیادہ، اگر میں کل اِسی وقت تک تیری جان کو اُن میں سے ایک کی جان کے مانند نہ کر دوں۔ جب اُس نے یہ دیکھا تو وہ اُٹھا اور اپنی جان بچانے کے لیے روانہ ہوا، اور بئرسبعؔ میں، جو یہوداہؔ کا ہے، آ پہنچا اور اپنے خادم کو وہیں چھوڑ دیا۔ لیکن وہ خود ایک دن کی مسافت بیابان میں چلا گیا، اور ایک جھاؤ کے درخت کے نیچے آ کر بیٹھ گیا؛ اور اُس نے اپنے لیے موت مانگی، اور کہا، بس ہے؛ اب، اے خداوند، میری جان لے لے، کیونکہ میں اپنے باپ دادا سے بہتر نہیں ہوں۔ اور جب وہ جھاؤ کے درخت کے نیچے لیٹا اور سو گیا، تو دیکھو، ایک فرشتہ نے اُسے چھوا اور اُس سے کہا، اُٹھ اور کھا۔ اور اُس نے نظر کی، اور دیکھو، اُس کے سرہانے انگاروں پر پکی ہوئی ایک روٹی اور پانی کی ایک صراحی رکھی تھی۔ سو اُس نے کھایا اور پیا، اور پھر لیٹ گیا۔ اور خداوند کا فرشتہ دوسری بار پھر آیا، اور اُسے چھوا، اور کہا، اُٹھ اور کھا؛ کیونکہ یہ سفر تیرے لیے بہت دراز ہے۔ پس وہ اُٹھا اور کھایا پیا، اور اُس خوراک کی قوت سے چالیس دن اور چالیس رات چلتا ہوا خُدا کے پہاڑ حوریبؔ تک پہنچا۔ اور وہاں ایک غار میں آیا اور وہیں قیام کیا؛ اور دیکھو، خداوند کا کلام اُس پر نازل ہوا، اور اُس نے اُس سے کہا، اے ایلیاہؔ، تُو یہاں کیا کر رہا ہے؟ اُس نے کہا، میں ربُّ الافواج خداوند کے لیے بڑی غیرت رکھتا رہا ہوں؛ کیونکہ بنی اسرائیل نے تیرے عہد کو ترک کر دیا، تیری قربان گاہوں کو ڈھا دیا، اور تیرے نبیوں کو تلوار سے قتل کیا؛ اور میں، صرف میں ہی، باقی رہ گیا ہوں؛ اور وہ میری جان کے درپے ہیں کہ اُسے لے لیں۔ تب اُس نے کہا، باہر نکل اور خداوند کے حضور پہاڑ پر کھڑا ہو جا۔ اور دیکھو، خداوند پاس سے گزرا، اور ایک بڑی اور زوردار آندھی نے پہاڑوں کو پھاڑ ڈالا اور چٹانوں کو خداوند کے حضور ٹکڑے ٹکڑے کر دیا؛ لیکن خداوند آندھی میں نہ تھا۔ اور آندھی کے بعد زلزلہ آیا؛ لیکن خداوند زلزلہ میں نہ تھا۔ اور زلزلہ کے بعد آگ آئی؛ لیکن خداوند آگ میں نہ تھا۔ اور آگ کے بعد ایک ہلکی مدھم آواز آئی۔ اور یوں ہوا کہ جب ایلیاہؔ نے اُسے سنا، تو اُس نے اپنے چغے سے اپنا چہرہ ڈھانپ لیا، اور باہر نکل کر غار کے دہانے پر کھڑا ہو گیا۔ اور دیکھو، ایک آواز اُس تک آئی اور کہنے لگی، اے ایلیاہؔ، تُو یہاں کیا کر رہا ہے؟ اُس نے کہا، میں ربُّ الافواج خداوند کے لیے بڑی غیرت رکھتا رہا ہوں؛ کیونکہ بنی اسرائیل نے تیرے عہد کو ترک کر دیا، تیری قربان گاہوں کو ڈھا دیا، اور تیرے نبیوں کو تلوار سے قتل کیا؛ اور میں، صرف میں ہی، باقی رہ گیا ہوں؛ اور وہ میری جان کے درپے ہیں کہ اُسے لے لیں۔ اور خداوند نے اُس سے کہا، جا، اور دمشقؔ کے بیابان کی راہ سے واپس لوٹ؛ اور جب تُو پہنچے تو حزائیلؔ کو مسح کر کہ وہ ارامؔ کا بادشاہ ہو۔ اور نِمشی کے بیٹے یہوؔ کو مسح کر کہ وہ اسرائیلؔ کا بادشاہ ہو؛ اور ابلؔ محولہ کے شافاطؔ کے بیٹے الیشعؔ کو مسح کر کہ وہ تیری جگہ نبی ہو۔ اور یوں ہو گا کہ جو کوئی حزائیلؔ کی تلوار سے بچ نکلے گا اُسے یہوؔ قتل کرے گا؛ اور جو کوئی یہوؔ کی تلوار سے بچ نکلے گا اُسے الیشعؔ قتل کرے گا۔ تو بھی میں نے اسرائیلؔ میں اپنے لیے سات ہزار باقی رکھے ہیں، وہ سب گھٹنے جنہوں نے بعلؔ کے آگے نہیں ٹیکا، اور ہر وہ منہ جس نے اُسے بوسہ نہیں دیا۔ 1 سلاطین 19:1–18۔

غار کا تجربہ نبی کی اُس دل‌شکنی کی نمائندگی کرتا ہے جو اُس کے پیغام اور اپنے پیغام اور کام کے سمجھے گئے اثر کے بارے میں تھی۔ موسیٰ خدا کے معلَنہ پیغام کا دفاع کر رہا تھا اور ایلیاہ اُس پیغام سے دستبردار ہو چکا تھا۔ یہ ایک ہی پیغام ہے، سوائے اس کے کہ ایک کلیسیا کے بارے میں داخلی ہے اور دوسرا کلیسیا کے بارے میں خارجی۔ تاہم، نبوتی طور پر، یہ دونوں مل کر مکاشفہ اٹھارہ کے دوہری پیغام کی تمثیل پیش کرتے ہیں۔ غار سے متعلق تمام حقائق کے بارے میں جس بات پر مجھے زور دینا ہے وہ یہ ہے کہ “آخری ایّام” میں جو دل‌شکنی دونوں میں سے کسی بھی صورت میں ظاہر کی گئی ہے، وہ پیغام اور اُس کے اثر کے بارے میں ہے۔

موسیٰ اور ایلیاہ دونوں اُن لوگوں کی نمائندگی کرتے ہیں جو اُس “آواز” کو “سنتے” اور “دیکھتے” ہیں جو “خداوند کا کلام” ہے۔ وہ “کلام” اُس کے رحم اور سچائی کے وصف کی نمائندگی کرتا ہے۔ زبور نویس بھی خدا کی رحمت دکھائے جانے کی درخواست کرتا ہے، جو اُس کا وصف ہے۔ اُس کی “رحمت” کو دیکھنے کے لیے، زبور نویس یہ وعدہ کرتا ہے کہ وہ سنے گا کہ رُوح کلیسیاؤں سے کیا فرماتا ہے۔

> برای رئیس مغنیان، مزموری از بنی‌قورح. ای خداوند، تو بر زمین خویش التفات فرموده‌ای؛ اسارتِ یعقوب را بازگردانیده‌ای [معکوس کرده‌ای]. گناهِ قوم خود را آمرزیده‌ای، و تمامی خطای ایشان را پوشانیده‌ای. سِلاه. تمامی غضبِ خویش را برگرفته‌ای؛ از شدتِ خشمِ خود بازگشته‌ای. ای خدای نجاتِ ما، ما را بازگردان، و خشمِ خود را از ما برطرف ساز. آیا تا ابد بر ما خشمگین خواهی بود؟ آیا خشمِ خود را از نسلی تا نسل دیگر امتداد خواهی داد؟ آیا بار دیگر ما را زنده نخواهی ساخت، تا قومِ تو در تو شادی کنند؟ ای خداوند، رحمتِ خویش را به ما بنما، و نجاتِ خود را به ما عطا فرما. خواهم شنید که خداوند یهوه چه خواهد گفت، زیرا او با قومِ خود و با مقدسانِ خویش از صلح سخن خواهد گفت؛ اما مبادا ایشان بار دیگر به حماقت بازگردند. یقیناً نجاتِ او به آنان که از او می‌ترسند نزدیک است، تا جلال در سرزمینِ ما ساکن گردد. رحمت و راستی به هم رسیده‌اند؛ عدالت و سلامتی یکدیگر را بوسیده‌اند. راستی از زمین خواهد رویید، و عدالت از آسمان خواهد نگریست. آری، خداوند آنچه نیکوست خواهد بخشید، و زمینِ ما محصولِ خود را خواهد داد. عدالت پیشاپیشِ او خواهد رفت، و ما را در راهِ گام‌های او قرار خواهد داد. مزمور 85:1–13.

ध्यान दें कि “करुणा और सत्य,” (और “सत्य” वही इब्रानी शब्द ‘emet’ है जिसका हम उल्लेख करते रहे हैं) जो धर्म और शान्ति को उत्पन्न करते हैं, “चूमे” हैं। वे परस्पर संयुक्त हैं। भजनकार अपने गीत को खोजी न्याय के अन्तिम दिनों में स्थापित करता है, जब परमेश्वर ने अपनी “प्रजा के अधर्म को क्षमा” कर दिया है। प्रार्थना यह है कि प्रभु अपनी प्रजा को “पुनर्जीवित” करे।

> «بیداری و اصلاحی باید واقع شود، تحت خدمتِ روح‌القدس. بیداری و اصلاح دو چیز متفاوت‌اند. بیداری به معنای تجدیدِ حیاتِ روحانی است، جان‌بخشیِ قوای ذهن و دل، و رستاخیزی از مرگِ روحانی. اصلاح به معنای سازمان‌دهیِ دوباره، تغییر در افکار و نظریه‌ها، عادات و اعمال است. اصلاح، مگر آنکه با بیداریِ روح پیوند داشته باشد، ثمرهٔ نیکوی پارسایی را به بار نخواهد آورد. بیداری و اصلاح باید کارِ معینِ خویش را انجام دهند، و در انجامِ این کار، باید با یکدیگر درآمیزند.» Selected Messages, book 1, 128.

«احیا»یی که مزمورنویس درخواست می‌کند، نشان‌دهندۀ خواهشی از سوی کسی است که می‌داند مرده است. احیایی که مزمورنویس درخواست می‌کند، برای یک لائودیکیه‌ای درخواستی بسیار دشوار است، زیرا لائودیکیه‌ای آگاه نیست که از نظر روحانی مرده است؛ اما اگر چنین نبود، نیازی نداشت که احیا شود. این احیا با موافقت بر این امر تحقق می‌یابد که «بشنوم خداوند یهوه چه خواهد گفت»، و هیچ کار دیگری نباید بر فراهم آوردن آن احیا که هنگامی پدید می‌آید که روح‌القدس در درون ما ساکن می‌شود، مقدم گردد.

> «احیای دینداریِ راستین در میان ما، بزرگ‌ترین و فوری‌ترینِ همهٔ نیازهای ماست. جست‌وجوی این امر باید نخستین کار ما باشد.» Selected Messages، کتاب ۱، ۱۲۱.

خواهر وایت دربارۀ کتاب مکاشفه چنین می‌گوید.

> «وقتی ما به‌عنوان یک قوم دریابیم که این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما احیایی عظیم پدیدار خواهد شد.» Testimonies to Ministers, 113.

واژهٔ «احیا» به معنای بازگرداندن به حیات تعریف می‌شود. آنان که برگزیده شده‌اند تا در شمار صد و چهل و چهار هزار باشند، نخست باید دریابند که مرده‌اند و به احیا نیاز دارند. این حقیقت که صد و چهل و چهار هزار مرده‌اند، جزئی مهم از پیامی است که درست پیش از بسته‌شدن مهلتِ توبه گشوده می‌شود. دربارهٔ این حقیقت، سخن بسیار بیشتری برای گفتن داریم. آنچه ایشان را احیا می‌کند، «رحمتی» است که خدا هنگامی که آنان را «احیا» می‌کند و عدالتِ خویش را به ایشان می‌بخشد، بر آنان امتداد می‌دهد. آنچه ایشان را احیا می‌کند، این حقیقت است که عیسی الفا و امگا است، و این فهم در درون ایشان «صلحی» پدید می‌آورد که از هر فهمی فراتر می‌رود. وعده این است که «حق» «از زمین خواهد رویید». پیامی که به‌عنوان «حق» نمایانده شده است، و همان الفا و امگا است، از ایالات متحده منشأ می‌گیرد، زیرا از «زمین» می‌روید. پیام در آغاز از ایالات متحده آمد، و پیام در پایان نیز از همان‌جا برمی‌خیزد.

با در نظر گرفتن این‌که غارنشینانِ خدا نمادی هستند، به دیگر انبیا نیز خواهیم پرداخت که در غاری نمادین بوده‌اند. عیسی، یحیای تعمیددهنده را ایلیا معرّفی کرد، و یحیی هنگامی که در زندان بود نیاز داشت بداند آیا عیسی همان مسیحِ موعود است یا نه. او نیاز داشت شخصیت حقیقی عیسی را بشناسد. او نیاز داشت بداند که آیا پیامی که خود اعلام کرده بود و پیامی که عیسی همچنان اعلام می‌کرد، همان پیامِ راستین است. او شاگردان خود را فرستاد تا این پرسش را از عیسی بپرسند، و عیسی، از کنار پرسش ایشان گذشت و سپس جلال خویش را به آنان نشان داد.

> «بدین‌سان آن روز سپری شد، در حالی که شاگردانِ یوحنا همه چیز را می‌دیدند و می‌شنیدند. سرانجام عیسی ایشان را نزد خود فراخواند و فرمود که رفته، آنچه را مشاهده کرده بودند به یوحنا خبر دهند، و افزود: “خوشا به حال آن که در من هیچ سببِ لغزش نیابد.” لوقا ۷:۲۳، R. V. برهانِ الوهیتِ او در انطباق آن با نیازهای انسانیتِ دردمند آشکار می‌شد. جلال او در فروتنیِ او نسبت به پستیِ حالِ ما نمایان گردید.»

> شاگردان این پیام را رسانیدند، و همین کافی بود. یوحنا نبوتِ مربوط به مسیحا را به یاد آورد: «خداوندْ مرا مسح کرده است تا به حلیمان بشارت دهم؛ مرا فرستاده است تا شکسته‌دلان را التیام بخشم، و آزادی را برای اسیران و گشایشِ زندان را برای بستگان اعلام کنم؛ تا سالِ مقبولِ خداوند را اعلام نمایم.» اشعیا ۶۱:‏۱، ۲. اعمالِ مسیح نه تنها اعلان می‌کرد که او همان مسیحاست، بلکه نشان می‌داد که پادشاهیِ او به چه شیوه‌ای باید برقرار گردد. همان حقیقتی که در بیابان بر ایلیا مکشوف شده بود، بر یوحنا نیز آشکار گردید؛ آنگاه که «بادی عظیم و نیرومند، کوه‌ها را می‌شکافت و صخره‌ها را پیشِ روی خداوند خرد می‌کرد؛ اما خداوند در باد نبود؛ و پس از باد، زلزله‌ای آمد؛ اما خداوند در زلزله نبود؛ و پس از زلزله، آتشی پدید آمد؛ اما خداوند در آتش نبود»؛ و پس از آتش، خدا با «آوایی آرام و نازک» با نبی سخن گفت. اول پادشاهان ۱۹:‏۱۱، ۱۲. بدین‌سان، عیسی نیز می‌بایست کار خود را نه با هیاهوی جنگ‌افزارها و نه با واژگون ساختنِ تخت‌ها و پادشاهی‌ها، بلکه از راهِ سخن گفتن با دل‌های مردمان به‌وسیلهٔ زندگی‌ای آکنده از رحمت و ازخودگذشتگی، به انجام رساند.» آرزوی اعصار، ۲۱۷.

قدرتِ خدا از طریق کلام او منتقل می‌شود. این قدرت به «دل‌های انسان‌ها» رسانده می‌شود. این همان درسی بود که در «آوازِ ملایمِ آرام» تعلیم داده شد. با این حال، پیامِ ایلیا همان پیامِ بیرونی است که نیروهای خارج از قومِ خدا را شناسایی می‌کند. مسیح در «ایامِ آخر» به ایلیا می‌فرمود که قدرت در کلامِ او قرار دارد؛ با این همه، «برخوردِ سلاح‌ها و واژگون شدنِ تخت‌ها و پادشاهی‌ها» که به‌وسیلهٔ بادِ ویرانگر، زلزله و آتش به تصویر کشیده شده است، نمایانگرِ سه نیروی بیرونی است که در کتابِ مکاشفه معرفی شده‌اند و قومِ خدا با آن‌ها روبه‌رو خواهند شد. «بادِ» ویرانگر در نبوتِ کتاب‌مقدسی نمادی از اسلام است. «زلزله» طغیان و هرج‌ومرجِ انقلابِ فرانسه است. «آتش» همان هلاکتی است که بر سدوم و عموره وارد شد. ایلیا از قدرتِ پاپی گریخته بود تا به غار برسد؛ پس خداوند بر او آشکار ساخت که با وجودِ همهٔ نیروهای شریری که بحرانِ پایانِ جهان را تشکیل می‌دهند، این همان آوازِ ملایمِ آرام است که قدرتِ خدا در آن یافت می‌شود.

موسیٰ، ایلیاہ اور یوحنا بپتسمہ دینے والے، سب اس بات کی گواہی دیتے ہیں کہ انہوں نے ایک غار سے خدا کے کردار کا مشاہدہ کیا۔ “غار” ہی وہ واحد نشان ہے جو ایک شریر اور زانی نسل کو دیا جائے گا۔ یسوع نے “زانی اور شریر نسل” کا ذکر کیا، جو تفتیشی عدالت کے “آخری ایام” کی نسل ہے۔ اس نسل کے لیے نشان نبی یونس تھا، جس نے تین دن ایک غار میں—یعنی مچھلی کے پیٹ میں—گزارے تھے۔

> و چون مردم انبوه‌انبوہ گرد آمده بودند، او آغازِ سخن کرده، گفت: این نسلی شریر است؛ نشانه‌ای می‌طلبند، و هیچ نشانه‌ای بدیشان داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونس نبی. زیرا همان‌گونه که یونس برای نینویان نشانه‌ای بود، همچنین پسر انسان نیز برای این نسل خواهد بود. لوقا 11:29، 30

یونس سه روز و سه شب در شکم نهنگ بود، چنان‌که عیسی نیز سه روز در قبر بود. یونس نشانه‌ای بود و عیسی نیز چنین است. آنان نشانهٔ قیامت را نمایان می‌سازند، که البته پس از مرگ واقع می‌شود.

> آنگاه بعضی از کاتبان و فریسیان در پاسخ گفتند: «استاد، می‌خواهیم از تو نشانه‌ای ببینیم.» اما او در جواب ایشان گفت: «نسلی شریر و زناکار در پیِ نشانه می‌گردد؛ و هیچ نشانه‌ای به آن داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونس نبی. زیرا چنان‌که یونس سه روز و سه شب در شکم نهنگ بود، پسر انسان نیز سه روز و سه شب در دلِ زمین خواهد بود. مردان نینوا در روز داوری با این نسل برخواهند خاست و آن را محکوم خواهند کرد، زیرا ایشان به وعظ یونس توبه کردند؛ و اینک، بزرگ‌تر از یونس در اینجاست.» متی 12:38–41.

اگر اصلِ تکرارِ تاریخ را درک کنیم، همراه با این واقعیت که تمامی تاریخِ مقدّس پایانِ جهان را معرّفی می‌کند، آنگاه یونس و مرگ، دفن و رستاخیزِ مسیح «نشانه» و نیز پیام برای قومِ خدا در زمانِ حاضر هستند. هنگامی که یونس از شکمِ نهنگ بیرون افکنده شد، پیام را اعلام کرد؛ همان‌گونه که پیامِ رستاخیزِ مسیح نیز بی‌درنگ اعلام شد، آن‌گاه که فرشته سنگ را از دهانهٔ غاری که مسیح در آن بود کنار زد. کسانی که به‌واسطهٔ موسی، ایلیا، یونس و مسیح بازنمایی شده‌اند، نه تنها نمادِ قومِ خدا در «ایّامِ آخر» هستند، بلکه پیامِ هر یک از ایشان را نیز که عرضه داشتند، نمادین می‌سازند.

د یونس نښه د غار هغه تجربه هم رانغاړي چې پکې د مسیح د رحیم ذات څرګندونه کېږي. هماغه رحمت چې عیسیٰ الیاس ته وغځاوه، یونس ته هم وغځول شو، کله چې هغه د پیغام له اعلانولو څخه د خپلې مسؤولیت د تېښتې په حال کې و. د یونس په اړه د ویلو لپاره لا ډېر څه شته، خو اوس اړتیا ده چې نورو ټکو ته پام وشي.

این غار، در میان معانی دیگر، نمایانگر مرگ و رستاخیز است. قوم عهدِ خدا در ایام آخر، بر پایهٔ گواهان متعدد، چنین شناخته شده‌اند که مرده بودند و سپس رستاخیز یافتند. البته، یک مسیحی باید تولد تازه بیابد تا ملکوت خدا را ببیند، و این نمایانگر مرگِ انسانِ کهنهٔ جسمانی است؛ اما از لحاظ نبوی، معنایی فراتر دارد. این از پیامی سخن می‌گوید که در میانهٔ راه متوقف می‌شود. ایلیا از اعلام آن پیام بازایستاد، یونس از اعلام آن پیام گریخت. یوحنا به زندان افکنده شد و اعدام گردید. عیسی مصلوب شد.

پس نشانۀ یونس صرفاً دربارۀ مرگ و قیامت نیست، بلکه دربارۀ مرگ و قیامِ یک پیام است؛ و همۀ پیام‌هایی که در کلام خدا نمونه‌وار نمایش داده شده‌اند، نمایندۀ پیامِ هشدار نهایی‌اند که از سوی پدر به عیسی داده شد، و سپس او آن را به جبرائیل داد، و سپس او آن را به نبی داد، و آنگاه او آن را نوشت و به کلیساها فرستاد. خدا مایل بود در تجربۀ غارِ موسی، آن پیام را پایان دهد و از نو آغاز کند. ایلیا کار خود را به‌عنوان پیام‌آور به پایان رساند و به غار گریخت. یونس به ترشیش گریخت. یحیای تعمیددهنده به قتل رسید، چنان‌که عیسی نیز چنین شد. همۀ این شهادت‌ها باید به کتابِ مکاشفه آورده شوند و با یکدیگر همسو گردند. دانیال و مکاشفه دو کتاب‌اند، اما «شهادتِ عیسی» نشان می‌دهد که آن‌ها همچنین یک کتاب نیز هستند. آن‌ها همان ویژگی‌های کتاب‌مقدس را دارا هستند: دو کتاب که یک کتاب را تشکیل می‌دهند، و دو نویسنده که نمایندۀ دو شاهد هستند.

دانیال، اسیرِ بابل و سپس ماد و فارس، به‌طور نمادین هنگامی مرد که به چاهِ شیران افکنده شد. یونس به‌طور نمادین هنگامی مرد که نهنگ او را بلعید. یوحنای مکاشفه‌نگار به‌طور نمادین هنگامی مرد که در روغنِ جوشان افکنده شد. ویلیام میلر مرد، اما این وعده را دارد که فرشتگان در کنار قبر او برای رستاخیزِ عادلان در انتظارند. خدمتِ Future for America به‌طور نمادین در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مرد.

پەیامی هۆشداریی کۆتایی لە چوارچێوەی چاکبوونەوەی برینی مەرگبارەکەی هێزی پاپایەتی دانراوە. چاکبوونەوەی ئەو برینە بابەتێکی تایبەتە لە بەشە سێزدە و حەڤدەی پەیامی ئاشکراکردنەوە. کاتێک برینی مەرگبار چاک دەبێتەوە، پاپایەتی زیندووکراوە دەبێتە شانشینی هەشتەم کە لە بەشی حەڤدەی پەیامی ئاشکراکردنەوە نیشان دراوە. وەک هەشتەم ناسێنراوە، ئەوەیە کە لە حەوتەکەیە. ژمارەی هەشت هێمای زیندووبوونەوەیە، چونکە خەتەنەکردن وەک مۆری پەیوەندیی پەیمان دەبوو لە ڕۆژی هەشتەم دوای لەدایکبوونی منداڵی نێر ئەنجام بدرێت. ئەو ڕێوڕەسمە لە سەردەمی مەسیحییدا بە لەئاوهەڵکێشان جێگەگۆڕکرا، و لەئاوهەڵکێشان مردن و ناشتن و زیندووبوونەوەی مەسیح نمایندگی دەکات. مەسیح لە ڕۆژی دوای ڕۆژی حەوتەم زیندوو کرایەوە. بۆیە، بە شێوەی پێشبینی لە ڕۆژی هەشتەم زیندوو کرایەوە. دوای هەزار ساڵی پشوودان، زەویی نوێکراوە لە هەزارەی هەشتەمدا زیندوو دەکرێتەوە.

Back to Articles