Article

# Panium - Number Eighteen

پانیوم — شماره هجده

Three Times 250

سه بار ۲۵۰

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now address some of the implications of verse twelve of Daniel eleven, and thereafter, bring the three lines of “250” years into the history of verses eleven through fifteen, that was fulfilled at the battle of Panium in 200 BC. The line of “250” years that began in 457 BC ends in 207 BC in the middle of the period that begins with the battle of Raphia and ends with the battle of Panium. The “250” years in the line of Nero ends with the three-step history of Constantine, represented by the years 313, 321 and 330. The “250” years of the United States ends on July 4, 2026.

اکنون به برخی از دلالت‌های آیهٔ دوازدهمِ دانیال یازده خواهیم پرداخت، و پس از آن، سه خطِ «250» ساله را در تاریخِ آیات یازدهم تا پانزدهم وارد خواهیم کرد؛ تاریخی که در نبردِ پانیوم در سال 200 ق.م. به انجام رسید. خطِ «250» ساله‌ای که در 457 ق.م. آغاز شد، در 207 ق.م.، در میانهٔ دوره‌ای که با نبردِ رافیا آغاز می‌شود و با نبردِ پانیوم پایان می‌یابد، خاتمه می‌پذیرد. «250» سالِ خطِ نرون با تاریخِ سه‌مرحله‌ایِ قسطنطین، که با سال‌های 313، 321 و 330 نمایش داده شده است، پایان می‌یابد. «250» سالِ ایالات متحده در 4 ژوئیهٔ 2026 به پایان می‌رسد.

Nero’s line represents the history of the image of the beast testing time, first in the United States, and then in the world. The line of 457 BC places Trump at a midpoint militarily between two battles. The period that extends from 1776 also marks a midpoint for Trump’s final presidency. In order to place these lines in their proper place we will first address verse twelve, and the demise of Russia and Putin. Then the three lines of “250” years, then the line of the Hasmonean Dynasty. With those lines in place, we will place Peter in alignment with Panium. When those lines are in place we should be able to recognize how the message of July 18, 2020 is to be corrected and proclaimed, and that it is the message of the book of Joel.

خطِّ نیرون نمایانگر تاریخِ زمانِ آزمایشِ صورتِ وحش است، نخست در ایالات متحده، و سپس در جهان. خطِّ ۴۵۷ پیش از میلاد، ترامپ را از لحاظ نظامی در میانه‌ای میان دو نبرد قرار می‌دهد. دوره‌ای که از ۱۷۷۶ امتداد می‌یابد نیز برای ریاست‌جمهوری نهاییِ ترامپ، یک نقطهٔ میانی را مشخص می‌سازد. برای آنکه این خطوط را در جایگاه درستِ خود قرار دهیم، نخست به آیهٔ دوازدهم و زوالِ روسیه و پوتین خواهیم پرداخت. سپس به سه خطِ «۲۵۰» ساله، و آنگاه به خطِّ سلسلهٔ حَشمونیان. هنگامی که این خطوط در جای خود قرار گیرند، پطرس را در هم‌ترازی با پانیوم قرار خواهیم داد. وقتی آن خطوط برقرار شوند، باید بتوانیم تشخیص دهیم که پیامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ چگونه باید اصلاح و اعلام شود، و اینکه آن، پیامِ کتابِ یوئیل است.

## King Uzziah of Judah & Ptolemy King of Egypt

پادشاه عُزّیاى یهودا و بطلمیوس، پادشاه مصر

The history that fulfilled verse eleven at the battle of Raphia aligns with the history of king Uzziah. When Isaiah is purified and empowered to proclaim the message of the latter rain, his calling came in the year that Uzziah died.

تاریخی که آیهٔ یازده را در نبرد رافیا به تحقق رسانید، با تاریخ پادشاه عُزّیا هم‌سو است. هنگامی که اشعیا برای اعلام پیام باران آخر تطهیر شد و اقتدار یافت، دعوت او در همان سالی پدید آمد که عُزّیا درگذشت.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Isaiah 6:1.

> در سالی که عُزّیا پادشاه وفات یافت، خداوند را دیدم که بر تختی بلند و رفیع نشسته بود، و دامانِ ردای او هیکل را پر ساخته بود. اشعیا ۶:۱

Uzziah’s death was preceded by the rebellion he manifested that paralleled and aligned with the rebellion of Ptolemy just after the victory at the battle of Raphia. Uzziah and Ptolemy are symbols of a southern king whose heart has been lifted up, who rebel by seeking to combining their state authority with church authority. When Uzziah attempted to combine church and state, the leprosy on his forehead typified the mark of the beast.

مرگِ عُزیا پیش از آن با شورشی که او آشکار ساخت، و با شورشِ بطلمیوس اندکی پس از پیروزی در نبردِ رافیا هم‌راستا و متناظر بود، مقدّم گردید. عُزیا و بطلمیوس نمادِ پادشاهی جنوبی‌اند که دلش مغرور شده است و با درصدد برآمدن برای درآمیختنِ اقتدارِ دولتیِ خویش با اقتدارِ کلیسا، سر به شورش برمی‌دارد. هنگامی که عُزیا کوشید کلیسا و دولت را با هم درآمیزد، جذامِ بر پیشانیِ او نمونه‌ای از نشانِ وحش بود.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> و فرشتهٔ سوم از پی ایشان آمد و به آواز بلند گفت: اگر کسی وحش و صورتش را پرستش کند و نشان او را بر پیشانی خود یا بر دست خویش بپذیرد، او نیز از شراب غضب خدا خواهد نوشید که بی‌آمیختگی در جام خشم او ریخته شده است؛ و در حضور فرشتگان مقدس و در حضور برّه، به آتش و گوگرد عذاب خواهد یافت. و دود عذاب ایشان تا ابدالآباد بالا می‌رود؛ و آنان که وحش و صورتش را می‌پرستند و هر که نشان نام او را می‌پذیرد، شبانه‌روز آرامی ندارند. مکاشفه ۱۴:۹–۱۱.

Uzziah then represents a progressive death from the time of his rebellious attempt to combine church and state. He then represents a lame-duck co-regency with his son for eleven years. Uzziah lived for eleven years after his rebellion. The beginning of his rebellion symbolizes the Sunday law, where church and state are combined and the mark of the beast is enforced. Eleven years later he died, representing the end of his reign as king of the southern kingdom of Judah, which was the glorious land, which is the United States.

عُزِّيَّا، إذًا، يُمثِّل موتًا تدريجيًّا منذ زمن محاولته المتمرِّدة أن يجمع بين الكنيسة والدولة. ثم يُمثِّل بعد ذلك حُكمًا مشتركًا في حالة عجزٍ سياسي مع ابنه لمدة إحدى عشرة سنة. وقد عاش عُزِّيَّا إحدى عشرة سنة بعد تمرُّده. إن بداية تمرُّده ترمز إلى قانون الأحد، حيث تُجمَع الكنيسة والدولة ويُفرَض سِمَة الوحش. وبعد إحدى عشرة سنة مات، ممثِّلًا نهاية مُلكه ملكًا على المملكة الجنوبية، يهوذا، التي كانت الأرض المجيدة، أي الولايات المتحدة.

In prophetic relation to Ptolemy, Uzziah represents Judah, the glorious land and apostate Protestantism, whereas; Ptolemy represents Egypt, which is the dragon power, whose religion is spiritualism. When the two kings are considered as parallel lines, Uzziah ceases to be an illustration of the glorious land and together they become a symbol of two nations. Egypt and Judah are symbols of the religions of spiritualism and apostate Protestantism. They are a symbol of the state and the church. The statecraft and the churchcraft they represent when they are aligned as one symbol contain two nations, as was the Medes and Persians, as was France’s Egypt and Sodom, as is the United States Republican and Protestant horns, as were the northern and southern kingdoms of Israel and Judah, as well as pagan Rome and papal Rome. As a symbol of two kingdoms, they are prophetically tied together by the temple in Jerusalem where both Uzziah and Ptolemy sought to sacrifice at the temple in Jerusalem. Two nations who both rebel at the same sanctuary.

در ارتباط نبوی با بطلمیوس، عزیا نمایندهٔ یهودا، سرزمینِ جلال و پروتستانتیسمِ مرتد است؛ حال آنکه بطلمیوس نمایندهٔ مصر است، که همان قدرتِ اژدهاست و دینِ آن روح‌باوری است. هنگامی که این دو پادشاه به‌منزلهٔ دو خطِ موازی در نظر گرفته شوند، عزیا دیگر نمونه‌ای از سرزمینِ جلال نخواهد بود و آن دو با هم به نمادِ دو ملت تبدیل می‌شوند. مصر و یهودا نمادهای ادیانِ روح‌باوری و پروتستانتیسمِ مرتد هستند. ایشان نمادِ دولت و کلیسا هستند. سیاست‌ورزیِ دولتی و سیاست‌ورزیِ کلیسایی که ایشان نمایندگی می‌کنند، آنگاه که به‌عنوان یک نماد با یکدیگر همسو می‌شوند، دربردارندهٔ دو ملت‌اند؛ همان‌گونه که مادها و پارسیان بودند، همان‌گونه که مصر و سدومِ فرانسه بود، همان‌گونه که دو شاخِ جمهوری‌خواه و پروتستانِ ایالات متحده است، همان‌گونه که پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل و یهودا بودند، و نیز همان‌گونه که رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی بودند. به‌عنوان نمادی از دو پادشاهی، آنان به‌گونه‌ای نبوی به‌وسیلهٔ هیکل در اورشلیم به یکدیگر پیوند یافته‌اند، جایی که هم عزیا و هم بطلمیوس کوشیدند در هیکلِ اورشلیم قربانی بگذرانند. دو ملت که هر دو در برابر یک مقدسگاه طغیان می‌کنند.

It is important to notice that the rebellion of both kings was in relation to the temple at Jerusalem, which is a symbol of the temple where Daniel saw Christ in chapter ten. Both these king’s histories align at the Ukrainian War, and in so doing they begin their testimony in 2014. They both were lifted up with military victories represented by the battle of Raphia in verse eleven. Raphia marks the borderland of the sixth kingdom of Bible prophecy and the threefold union of the Sunday law. It is also the border of the transition of the church militant unto the church triumphant.

توجّه به این نکته مهم است که سرکشیِ هر دو پادشاه در ارتباط با هیکلِ اورشلیم بود، که نمادی از آن هیکلی است که دانیال در باب دهم، مسیح را در آن دید. تاریخ‌های هر دوی این پادشاهان در جنگ اوکراین بر یکدیگر منطبق می‌شوند، و بدین‌سان شهادت خود را در سال ۲۰۱۴ آغاز می‌کنند. هر دوی ایشان با پیروزی‌های نظامی که در آیهٔ یازدهم به‌وسیلهٔ نبردِ رافیا نمایش داده شده است، سرافراز گردیدند. رافیا مرزِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس و اتحادِ سه‌گانهٔ قانونِ یک‌شنبه را مشخص می‌سازد. همچنین آن، مرزِ گذارِ کلیسای مجاهد به کلیسای ظفرمند است.

After 2014, the richest king announced his intention to run for the presidency in 2015. In 2020 the richest king, representing the Republican horn received its deadly wound that would later be healed. In 2022 the Ukrainian War escalated. Trump then returned in fulfillment of verse thirteen, in the election of 2024. In July of 2023, a voice in the wilderness was sounded. December 31, 2023 the Protestant horn was resurrected, as was the Republican horn in the election of 2024, when Trump returned and then in 2025 the foundation test ended with the arrival of the temple test.

پس از ۲۰۱۴، ثروتمندترین پادشاه قصد خود را برای نامزدی ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۱۵ اعلام کرد. در سال ۲۰۲۰، ثروتمندترین پادشاه، که نمایندهٔ شاخ جمهوری‌خواه بود، زخمِ مهلک خود را دریافت کرد که بعدها شفا می‌یافت. در سال ۲۰۲۲، جنگ اوکراین تشدید شد. سپس ترامپ، در تحقق آیهٔ سیزدهم، در انتخابات ۲۰۲۴ بازگشت. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ندایی در بیابان برخاست. در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، شاخ پروتستان احیا شد، همان‌گونه که شاخ جمهوری‌خواه نیز در انتخابات ۲۰۲۴، هنگامی که ترامپ بازگشت، احیا گردید؛ و سپس در ۲۰۲۵، آزمونِ بنیاد با فرارسیدنِ آزمونِ هیکل به پایان رسید.

## 1989

۱۹۸۹

The truths which were unsealed in 1989 was twofold. The prophetic parallels of the reform movements and the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the same time. There are certain prophetic rules that were employed to establish the initial message of verse forty. Some of those very truths are now the key to the hidden history of the very same verse where those prophetic gems were discovered. I’ll give you an example.

حقایقی که در سال ۱۹۸۹ مُهرگشایی شد، دو جنبه داشت. موازات‌های نبویِ جنبش‌های اصلاحی و شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازدهم، هم‌زمان مُهرگشایی شدند. قواعد نبویِ معیّنی به‌کار گرفته شد تا پیام آغازینِ آیهٔ چهل تثبیت گردد. برخی از همان حقایق، اکنون کلیدِ تاریخِ پنهانِ همان آیه‌ای هستند که آن گوهرهای نبوی در آن کشف شدند. مثالی می‌آورم.

In 1989, there was no unified understanding in Adventism as to what the last six verses of Daniel represented. That lack of unification was twofold. There was no consensus of the meaning of the verses. Those who professed to have understanding of the verses presented human ideas mixed the theology of apostate Protestantism and Catholicism, the birthright heritage they received from their forefathers of the rebellion of 1863, when they fulfilled the role of the disobedient prophet at Jeroboam’s foundational rebellion. Those individual ideas of what the verses were private interpretations, at best. Their ideas of the verses were either contradictory to basic prophetic application, and often contrary to the very premise they themselves identified of the verses.

در سال ۱۹۸۹، در ادونتیسم هیچ برداشتِ یکپارچه‌ای دربارهٔ این‌که شش آیهٔ پایانیِ دانیال نمایانگر چه چیزی هستند، وجود نداشت. این فقدانِ یگانگی دو بُعد داشت. نخست، هیچ اجماعی دربارهٔ معنای آن آیات وجود نداشت. کسانی که مدعیِ فهمِ آن آیات بودند، اندیشه‌های بشری را درآمیخته با الهیاتِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم عرضه می‌کردند؛ یعنی همان میراثِ حقِّ نخست‌زادگی که از نیاکانِ خویش، از شورشِ ۱۸۶۳، به ارث برده بودند، آنگاه که در شورشِ بنیادینِ یربعام، نقشِ نبیِ نافرمان را ایفا کردند. آن تصوراتِ فردی دربارهٔ این‌که آن آیات چه بودند، در بهترین حالت، تفسیرهای خصوصی بود. برداشت‌های ایشان از آن آیات یا با کاربردِ بنیادیِ نبوی در تعارض بود، و چه‌بسا برخلاف همان مقدمه‌ای بود که خودشان برای آن آیات معین می‌کردند.

What we saw in the verses was a consistent understanding of all six verses. It was the consistency of the message we saw that encouraged me to present my understanding, even when I knew all of Adventism rejected what I understood. What we understood of those verses was published first in 1996, and the understanding there set forth has only grown stronger as time has marched out over thirty years!

آنچه در آن آیات دیدیم، برداشتی یکپارچه و منسجم از هر شش آیه بود. همین انسجامِ پیامی که مشاهده کردیم، مرا برانگیخت تا فهم خود را عرضه کنم، حتی با آنکه می‌دانستم تمامی ادونتیسم آنچه را من دریافته بودم رد می‌کرد. آنچه از آن آیات فهمیده بودیم، نخستین بار در سال ۱۹۹۶ منتشر شد، و فهمی که در آنجا ارائه گردید، با گذشت سی سال، تنها استوارتر و نیرومندتر شده است!

If you consider the very first reference in the magazine The Time of the End, you find Testimonies, volume 9, page 11. Five years before 9/11, the magazine starts with 9/11. One of those understandings that encouraged me was in understanding that at “the time of the end” in verse forty, the kings of the north and south were spiritual, not literal powers. At that time, I already knew that Sister White said that the books of Daniel and Revelation are the same book, and that the same line of prophecy that is in Daniel, is taken up by John in the Revelation. I had found that in Revelation eleven, which was fulfilled in the history surrounding the time of the end in 1798; Sister White’s commentary upon the chapter clearly teaches that France was spiritual Egypt, and she was just as clear that in Revelation seventeen, the whore upon the beast was spiritual Babylon.

اگر شما به نخستین ارجاع در مجلهٔ «زمان پایان» توجه کنید، «شهادت‌ها»، جلد ۹، صفحهٔ ۱۱ را می‌یابید. پنج سال پیش از ۱۱ سپتامبر، این مجله با ۹/۱۱ آغاز می‌شود. یکی از آن دریافت‌هایی که مرا دلگرم ساخت، این بود که دریافتم در «زمان پایان» در آیهٔ چهل، پادشاهان شمال و جنوب، قدرت‌هایی روحانی بودند، نه قدرت‌هایی لفظی. در آن زمان، من از پیش می‌دانستم که خواهر وایت گفته است که کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب واحد هستند، و همان خط نبوتی که در دانیال آمده است، یوحنا آن را در مکاشفه ادامه می‌دهد. من دریافته بودم که در مکاشفهٔ یازده، که در تاریخِ پیرامونِ زمان پایان در سال ۱۷۹۸ به انجام رسید، شرحِ خواهر وایت بر آن فصل به‌روشنی تعلیم می‌دهد که فرانسه، مصرِ روحانی بود؛ و او به همان اندازه به‌صراحت بیان می‌دارد که در مکاشفهٔ هفده، فاحشه‌ای که بر آن وحش نشسته است، بابِلِ روحانی بود.

Sister White’s identification of those two powers is in The Great Controversy, and those comments tie together John and Daniel’s testimony. The definition of the king of the south in Daniel chapter eleven is the power that controls Egypt, and the king of the north is the power who controls Babylon. When the Bible and Spirit of Prophecy worked in tandem to establish a truth by bringing Daniel and Revelation together to prove the point, was something I could never surrender to any misguided theologian, or misguided self-appointed leader of a self-supporting ministry.

تشخیص خواهر وایت از آن دو قدرت در کتاب نبرد عظیم آمده است، و آن توضیحات، شهادت یوحنا و دانیال را به یکدیگر پیوند می‌دهد. تعریفِ پادشاه جنوب در باب یازدهم دانیال، قدرتی است که مصر را در اختیار دارد، و پادشاه شمال، قدرتی است که بابل را در اختیار دارد. اینکه کتاب‌مقدس و روح نبوت، هماهنگ و هم‌سو عمل کردند تا با کنار هم نهادن دانیال و مکاشفه، حقیقتی را برای اثبات این نکته برقرار سازند، چیزی بود که من هرگز نمی‌توانستم آن را به هیچ الهی‌دان گمراه، یا رهبر خودگماشته و گمراهِ یک خدمتِ خودحمایت‌گر واگذار کنم.

To understand Ptolemy and Uzziah as symbols of the battle of Raphia and the fallout that occurs after their hearts are lifted up, is to be governed by the fact that Ptolemy represents the dragon power who defeats the proxy power of Rome, only to lose to the proxy power who had defeated Ptolemy in verse ten and in 1989. The historical distinctions are purposeful and important.

برای درکِ بطلمیوس و عُزّیا به‌عنوان نمادهای نبردِ رافیه و پیامدهایی که پس از مغرور شدنِ دل‌هایشان رخ می‌دهد، باید این حقیقت حاکم باشد که بطلمیوس نمایانگرِ قدرتِ اژدهاست که قدرتِ نیابتیِ روم را شکست می‌دهد، اما سپس از قدرتِ نیابتی‌ای شکست می‌خورد که در آیهٔ ده و در سال ۱۹۸۹ بطلمیوس را شکست داده بود. تمایزهای تاریخی عمدی و مهم‌اند.

Uzziah receives the mark of the beast when he attempts to bring church and state together, Uzziah is the glorious land, and the glorious land was a major argument in the beginning of the message in 1989. Is the glorious land the United States, or is it the Seventh-day Adventist church? Those who then held to the erroneous idea that the glorious land is the Adventist church, along with any who still do—would argue that the glorious holy mountain of verse forty-five was clearly God’s church, so that meant to them, that a mountain and a land were the same symbol. Standard human reasoning, I suppose.

عزّيا ينال سِمة الوحش حين يحاول أن يجمع بين الكنيسة والدولة. وعزّيا هو الأرض البهيّة، وكانت الأرض البهيّة حجّة رئيسية في بداية الرسالة سنة 1989. فهل الأرض البهيّة هي الولايات المتحدة، أم هي كنيسة السبتيين الأدڤنتست؟ إن الذين كانوا آنذاك متمسّكين بالفكرة الخاطئة القائلة إن الأرض البهيّة هي الكنيسة الأدڤنتستية، ومعهم كل من لا يزال يتمسّك بها، كانوا سيجادلون بأن الجبل المقدّس البهيّ في الآية الخامسة والأربعين هو بوضوح كنيسة الله، وهذا كان يعني لهم أن الجبل والأرض هما الرمز نفسه. إنه، فيما أظن، منطق بشري معتاد.

Uzziah is the glorious land, and Ptolemy is Egypt. Uzziah, as the glorious land has the two horns of Protestantism and Republicanism. The political manifestation of Ptolemy is communism and its varied forms, and the religious manifestation of Ptolemy is spiritualism and its varied forms. A characteristic of the dragon power is that it is a confederacy, but the false prophet, who is the glorious land is a single nation with two horns.

عُزِّيّا هو الأرض المجيدة، وبطليموس هو مصر. وعُزِّيّا، بوصفه الأرض المجيدة، له القرنان: البروتستانتية والجمهورية. أمّا الظهور السياسي لبطليموس فهو الشيوعية وأشكالها المتعددة، وأمّا ظهوره الديني فهو الروحانية وأشكالها المتعددة. ومن خصائص قوة التنين أنها اتحادٌ كونفدرالي، أمّا النبي الكذاب، الذي هو الأرض المجيدة، فهو أمة واحدة ذات قرنين.

Daniel eleven verse forty established that the United States was the proxy power of the papacy when the Soviet Union was swept away in 1989. This truth aligns with the role of the two-horned earth beast of Revelation thirteen, for the two books are the same.

دانیال یازده آیهٔ چهل ثابت کرد که ایالات متحدهٔ آمریکا در سال ۱۹۸۹، هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی از میان برداشته شد، قدرت نیابتی پاپیّت بود. این حقیقت با نقشِ وحشِ زمینِ دوشاخِ مکاشفهٔ سیزده هم‌سو است، زیرا این دو کتاب یکی هستند.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> اور میں نے ایک اور حیوان کو زمین میں سے نکلتے دیکھا؛ اور اُس کے دو سینگ برّہ کی مانند تھے، اور وہ اژدہا کی طرح بولتا تھا۔ اور وہ پہلے حیوان کا سارا اختیار اُس کے سامنے کام میں لاتا ہے، اور زمین اور اُن سب کو جو اُس میں بستے ہیں، اُس پہلے حیوان کی پرستش کرنے پر مجبور کرتا ہے، جس کا مہلک زخم اچھا ہو گیا تھا۔ مکاشفہ 13:11، 12۔

Revelation thirteen identifies the United States as the proxy power of the Papacy, for the earth beast “exerciseth al the power of the” beast out of the sea that came “before him.” In verse two the dragon of pagan Rome had given the Papacy its power, seat and great authority. The word translated as “power” means power, but in verse twelve it is a different word that is translated as “power,” meaning “delegated authority.”

مکاشفہ تیرہ ریاستہائے متحدہ کو پاپائیت کی نیابتی قوت کے طور پر متعین کرتا ہے، کیونکہ خشکی کا درندہ اُس سمندر سے نکلنے والے درندے کی ’’ساری قدرت کو اُس کے سامنے استعمال کرتا ہے۔‘‘ آیت دو میں بت‌پرست روم کے اژدہا نے پاپائیت کو اپنی قوت، اپنا تخت، اور بڑا اختیار دیا تھا۔ جس لفظ کا ترجمہ ’’قدرت‘‘ کیا گیا ہے اُس کے معنی قوت ہیں، لیکن آیت بارہ میں ایک مختلف لفظ کا ترجمہ ’’قدرت‘‘ کیا گیا ہے، جس کے معنی ’’تفویض کردہ اختیار‘‘ کے ہیں۔

The United States is the proxy power of the papacy, who has been typified by pagan Rome, who gave its military and economic support to the papacy as set forth in verse two. In doing so pagan Rome typified the United States who would also give its “chariots, ships and horsemen” to do the dirty-work of the papal power.

ایالات متحده، قدرتِ نیابتیِ پاپیّت است؛ پاپیّتی که به‌وسیلهٔ رومِ بت‌پرست نمونه‌وار معرفی شده است، همان رومِ بت‌پرستی که پشتیبانیِ نظامی و اقتصادیِ خود را به پاپیّت عطا کرد، چنان‌که در آیهٔ دو بیان شده است. بدین‌سان، رومِ بت‌پرست نمونهٔ ایالات متحده بود که او نیز «ارابه‌ها، کشتی‌ها و سوارانِ» خود را برای انجام کارهای ناپاکِ قدرتِ پاپی در اختیار خواهد گذاشت.

When the three battles of verse ten, eleven and fifteen were fulfilled in history, Antiochus Magnus was at each battle. This fact identifies that the power represented in the three battles is a proxy power of the beast, for it is always Antiochus, and Antiochus in 1989 was the proxy power of the United States.

هنگامی که سه نبردِ آیات ده، یازده و پانزده در تاریخ به انجام رسید، آنتیوخوس ماگنوس در هر یک از آن نبردها حضور داشت. این واقعیت نشان می‌دهد که قدرتی که در این سه نبرد نمایانده شده است، قدرتی نیابتی از وحش است، زیرا همواره آنتیوخوس است؛ و آنتیوخوس در سال ۱۹۸۹ قدرت نیابتیِ ایالات متحده بود.

The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen bear the signature of Alpha and Omega, and also the structure of truth. It is the United States in the first battle and the third battle, identifying an alpha and omega in the first and last battle. The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen also bear the signature of truth. The proxy power of Nazi Ukraine is the battle in the middle that represents the rebellion of the middle waymark in the framework of the Hebrew word truth. The three battles represent 1989 unto the Sunday law, which means they represent the “hidden history” of verse forty.

سه نبردی که به قانون یکشنبهِ آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شوند، مُهرِ آلفا و اُمگا، و نیز ساختارِ حقیقت را بر خود دارند. در نبرد نخست و نبرد سوم، این ایالات متحده است که حضور دارد، و بدین‌سان آلفا و اُمگایی را در نبرد نخست و آخر شناسایی می‌کند. سه نبردی که به قانون یکشنبهِ آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شوند، همچنین مُهرِ حقیقت را نیز بر خود دارند. قدرتِ نیابتیِ اوکراینِ نازی، همان نبردِ میانی است که عصیانِ راه‌نشانِ میانی را در چارچوبِ واژهٔ عبریِ «حقیقت» نمایان می‌سازد. این سه نبرد، از ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه را نمایندگی می‌کنند، و این بدان معناست که «تاریخِ پنهانِ» آیهٔ چهلم را نمایندگی می‌نمایند.

Verse eleven of Revelation eleven identifies 2023, as the point where both horns are resurrected. Daniel eleven, verse eleven identifies the very same period of history. The internal line of prophecy and the external line of prophecy align in 2023. The internal line is the “thing” Daniel understood and the external line is the “vision” he understood.

آیۀ یازدهم از مکاشفۀ یازدهم، سال ۲۰۲۳ را به‌عنوان نقطه‌ای معرفی می‌کند که در آن هر دو شاخ احیا می‌شوند. دانیال یازده، آیۀ یازده نیز دقیقاً همان دورۀ تاریخی را مشخص می‌سازد. خطّ داخلیِ نبوت و خطّ خارجیِ نبوت در سال ۲۰۲۳ با یکدیگر منطبق می‌شوند. خطّ داخلی همان «چیز»ی است که دانیال فهمید، و خطّ خارجی همان «رؤیا»یی است که او فهمید.

The temple test that Daniel illustrates began at the twenty-second day, and twenty-two years after 9/11, which is the point that Isaiah entered the temple brings you to 2023. Isaiah identifies the death of Uzziah after living with leprosy for eleven years at 9/11. The work of erecting the temple consists of first laying the foundation, and thereafter erecting the temple and placing the cap stone which then leads to the third litmus test, represented by the feast of trumpets in the line of Leviticus twenty-three. The internal work of the everlasting gospel is accomplished during the history of the external line. In verse eleven Putin has been typified by Ptolemy, and king Uzziah provides a second witness to the illustration of the king of the south who is lifted up through military success, who thereafter attempts to insert themselves into the realm of religion.

هیکل کی وہ آزمائش جس کی مثال دانی ایل پیش کرتا ہے، بائیسویں دن سے شروع ہوئی؛ اور 9/11 کے بائیس برس بعد—جو وہ مقام ہے جہاں یسعیاہ ہیکل میں داخل ہوا—آپ کو 2023 تک لے آتا ہے۔ یسعیاہ، عزیاہ کی موت کو—جب وہ گیارہ برس کوڑھ کے ساتھ زندہ رہنے کے بعد مرا—9/11 پر نشان زد کرتا ہے۔ ہیکل کی تعمیر کے کام میں پہلے بنیاد ڈالنا شامل ہے، اور اس کے بعد ہیکل کو کھڑا کرنا اور سر کا پتھر نصب کرنا، جو پھر تیسرے لٹمس ٹیسٹ کی طرف لے جاتا ہے، جس کی نمائندگی احبار تیئسویں باب کی سطر میں عیدِ نرسنگاہ کرتی ہے۔ ابدی انجیل کا باطنی کام خارجی سطر کی تاریخ کے دوران مکمل کیا جاتا ہے۔ آیت گیارہ میں پوٹن کی تمثیل بطلیموس سے کی گئی ہے، اور بادشاہ عزیاہ جنوبی بادشاہ کی اس مثال کے لیے دوسرا گواہ فراہم کرتا ہے جو فوجی کامیابی کے باعث سرفراز ہو جاتا ہے، اور اس کے بعد دین کے دائرے میں خود کو داخل کرنے کی کوشش کرتا ہے۔

> And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:11, 12.

> و پادشاهِ جنوب به خشم خواهد آمد و بیرون آمده، با او، یعنی با پادشاهِ شمال، جنگ خواهد کرد؛ و او گروهی عظیم به میدان خواهد آورد؛ اما آن گروه به دست او تسلیم خواهد شد. و چون آن گروه را از میان بردارد، دلش مغرور خواهد شد؛ و ده‌ها هزار تن را فرو خواهد افکند؛ اما از این امر نیرو نخواهد گرفت. دانیال ۱۱:‏۱۱، ۱۲

Uriah Smith addresses Ptolemy Philopator’s history and his attempt to offer sacrifices in Jerusalem’s temple.

اُوریاه اسمیت به تاریخ بطلمیوس فیلُپاتور و کوشش او برای تقدیم قربانی‌ها در معبد اورشلیم می‌پردازد.

> “Ptolemy lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> «بطلمیوس از آن دوراندیشی برخوردار نبود که از پیروزیِ خود بهره‌ای نیکو ببرد. اگر کامیابیِ خویش را دنبال کرده بود، به احتمال زیاد بر تمامی پادشاهیِ آنتیوخوس چیره می‌شد؛ اما چون به ایرادِ چند تهدید و چند وعید بسنده کرد، صلح نمود تا بتواند خویشتن را بی‌وقفه و بی‌مهار به کامرانیِ هوس‌های حیوانیِ خود بسپارد. بدین‌سان، با آنکه دشمنانش را مغلوب ساخته بود، خود مغلوبِ رذایلِ خویش گردید، و نامِ بزرگی را که می‌توانست بنیان نهد از یاد برد و روزگارِ خود را به بزم و عیاشی گذرانید.»

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him. But the lifting up of his heart was more especially manifested in his transactions with the Jews. Coming to Jerusalem, he there offered sacrifices, and was very desirous of entering into the most holy place of the temple, contrary to the law and religion of that place; but being, though with great difficulty, restrained, he left the place burning with anger against the whole nation of the Jews, and immediately commenced against them a terrible and relentless persecution. In Alexandria, where the Jews had resided since the days of Alexander, and enjoyed the privileges of the most favored citizens, forty thousand according to Eusebius, sixty thousand according to Jerome, were slain in this persecution. The rebellion of the Egyptians, and the massacre of the Jews, certainly were not calculated to strengthen him in his kingdom, but were sufficient rather almost totally to ruin it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> «دلِ او به سبب کامیابی‌اش برکشیده شد، اما از آن نیرو نیافت؛ زیرا بهره‌گیری ننگین او از آن، سبب شد که رعایای خودِ او بر ضدّش سر به شورش بردارند. امّا برکشیده شدن دل او به‌ویژه در رفتارهایش با یهودیان آشکار شد. چون به اورشلیم آمد، در آنجا قربانی‌ها تقدیم کرد و بسیار مشتاق بود که برخلاف شریعت و دینِ آن مکان، به اقدسِ اقداسِ معبد داخل شود؛ امّا چون، هرچند با دشواری بسیار، از این کار بازداشته شد، آنجا را در حالی ترک کرد که از تمام قوم یهود خشمگین و مشتعل بود، و بی‌درنگ آزار و اذیتی هولناک و بی‌امان را بر ضدّ ایشان آغاز کرد. در اسکندریه، جایی که یهودیان از روزگار اسکندر اقامت داشتند و از امتیازاتِ برخوردارترین شهروندان بهره‌مند بودند، در این آزار و اذیت، بنا بر قول اوسبیوس، چهل هزار تن، و بنا بر قول جروم، شصت هزار تن، کشته شدند. شورش مصریان و کشتار یهودیان، یقیناً اموری نبودند که او را در پادشاهی‌اش تقویت کنند، بلکه کافی بودند تا آن را تقریباً به‌طور کامل به تباهی کشانند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 254.

Ptolemy Philopator’s military victory at Raphia in 217 BC, did not strengthen Ptolemy, but it caused “his heart to be lifted up.” Victory in the Ukrainian War will not strengthen Putin, but it will “lift up his heart,” as did military success cause king Uzziah to lift up his heart.

پیروزی نظامیِ بطلمیوس فیلوباتور در رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد، بطلمیوس را نیرومند نساخت، بلکه باعث شد «دل او برافراشته شود». پیروزی در جنگ اوکراین نیز پوتین را نیرومند نخواهد ساخت، بلکه «دل او را برافراشته خواهد کرد»، همان‌گونه که کامیابیِ نظامی سبب شد دلِ عُزّیا پادشاه برافراشته شود.

> And Uzziah prepared for them throughout all the host shields, and spears, and helmets, and habergeons, and bows, and slings to cast stones. And he made in Jerusalem engines, invented by cunning men, to be on the towers and upon the bulwarks, to shoot arrows and great stones withal. And his name spread far abroad; for he was marvellously helped, till he was strong. But when he was strong, his heart was lifted up to his destruction: for he transgressed against the Lord his God, and went into the temple of the Lord to burn incense upon the altar of incense. 2 Chronicles 26:14–16.

> او عزّیا برای ایشان، در سراسر تمامی سپاه، سپرها و نیزه‌ها و خودها و زره‌ها و کمان‌ها و فلاخن‌ها برای افکندن سنگ‌ها فراهم ساخت. و در اورشلیم آلات جنگی ساخت، که به دست مردان حاذق اختراع شده بود، تا بر برج‌ها و بر باروها باشد، برای آن‌که بدان‌ها تیرها و سنگ‌های بزرگ پرتاب کنند. و نام او به دوردست‌ها منتشر شد؛ زیرا به گونه‌ای شگفت‌انگیز یاری یافته بود، تا آن‌که نیرومند شد. اما چون نیرومند شد، دل او برای هلاکتش متکبر گردید؛ زیرا به یهوه خدای خود خیانت ورزید، و به معبد یهوه داخل شد تا بر مذبح بخور، بخور بسوزاند. دوم تواریخ ۲۶:‏۱۴–۱۶.

Two southern kings whose hearts were lifted up from military victories, attempted to enter the same temple and offer and offering, which only a priest was allowed to do. In both cases, the priests resisted the proud kings attempts to do so. One king then initiated a retaliation upon the Jews, and the other was struck in the forehead with leprosy.

دو پادشاه جنوبی که دل‌هایشان بر اثر پیروزی‌های نظامی مغرور شده بود، کوشیدند وارد همان معبد شوند و قربانی‌ای تقدیم کنند؛ کاری که انجام آن تنها برای کاهن مجاز بود. در هر دو مورد، کاهنان در برابر تلاش پادشاهان متکبر برای انجام این کار ایستادگی کردند. سپس یکی از آن پادشاهان اقدام به انتقام‌جویی از یهودیان کرد، و دیگری در پیشانی به جذام مبتلا شد.

> And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the king’s house, judging the people of the land. Now the rest of the acts of Uzziah, first and last, did Isaiah the prophet, the son of Amoz, write. 2 Chronicles 26:17–22.

> اور عزریاہ کاہن اُس کے پیچھے اندر گیا، اور اُس کے ساتھ خداوند کے اسّی کاہن تھے، جو دلیر آدمی تھے۔ اور اُنہوں نے اُزّیاہ بادشاہ کا مقابلہ کیا اور اُس سے کہا، اے اُزّیاہ، خداوند کے حضور بخور جلانا تیرا کام نہیں، بلکہ کاہنوں یعنی ہارون کی اولاد کا، جو بخور جلانے کے لیے مخصوص کیے گئے ہیں۔ مقدِس میں سے نکل جا، کیونکہ تُو نے تعدّی کی ہے، اور یہ خداوند خدا کی طرف سے تیرے لیے عزّت کا باعث نہ ہوگا۔ تب اُزّیاہ غضب ناک ہوا، اور بخور جلانے کے لیے اُس کے ہاتھ میں بخوردان تھا؛ اور جب وہ کاہنوں پر غضب ناک تھا تو کوڑھ کا داغ کاہنوں کے سامنے خداوند کے گھر میں، بخور کی قربان گاہ کے پاس، اُس کی پیشانی پر نمودار ہوا۔ اور عزریاہ سردار کاہن اور سب کاہنوں نے اُس پر نظر کی، اور کیا دیکھا کہ اُس کی پیشانی پر کوڑھ ہے؛ سو اُنہوں نے اُسے وہاں سے جلدی نکال دیا؛ بلکہ وہ خود بھی جلدی سے نکل گیا، کیونکہ خداوند نے اُسے مارا تھا۔ اور اُزّیاہ بادشاہ اپنی موت کے دن تک کوڑھی رہا، اور کوڑھی ہونے کے سبب الگ گھر میں رہتا تھا؛ کیونکہ وہ خداوند کے گھر سے الگ کر دیا گیا تھا؛ اور اُس کا بیٹا یوتام بادشاہ کے محل پر مقرر تھا اور مُلک کے لوگوں کا انصاف کرتا تھا۔ اور اُزّیاہ کے باقی کام، اوّل سے آخر تک، یسعیاہ نبی بن آموص نے لکھے۔ 2 تواریخ 26:17–22۔

In 2014, the globalists of Europe and the Obama regime initiated a color revolution upon the nation of the Ukraine. In 2022 Russia began an invasion that will ultimately lead to a victory for Putin and Russia; represented by Ptolemy and Uzziah, the kings of the south. Verse twelve says that after the victory of Putin, “his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it.” History then records a progressive demise of his kingdom.

در سال ۲۰۱۴، جهانی‌گرایانِ اروپا و رژیم اوباما یک انقلاب رنگی را بر ملت اوکراین آغاز کردند. در سال ۲۰۲۲، روسیه تهاجمی را آغاز کرد که سرانجام به پیروزی پوتین و روسیه خواهد انجامید؛ که به‌وسیلهٔ بطلمیوس و عُزّیا، پادشاهانِ جنوب، نمادین شده‌اند. آیهٔ دوازدهم می‌گوید که پس از پیروزی پوتین، «دل او برافراشته خواهد شد؛ و ده‌ها هزار تن را به زیر خواهد افکند؛ اما به‌واسطهٔ آن نیرومند نخواهد شد.» سپس تاریخ، زوال تدریجی پادشاهی او را ثبت می‌کند.

The progressive demise led to his death, and by the time Antiochus the Great retaliates for his loss at Raphia, Antiochus was no longer engaged with Ptolemy Philopator, Antiochus was then addressing a young child who was then Egypt’s ruler. A child is a symbol of the last generation, so at one level the child king that Antiochus defeats at Panium is the final generation of the kingdom of the south. At the practical level the child king represents weakness in relation to Antiochus’s strength.

زوالِ تدریجی به مرگ او انجامید، و تا زمانی که آنتیوخوسِ بزرگ برای شکست خود در رافیا تلافی می‌کند، آنتیوخوس دیگر با بطلمیوسِ فیلُپاتور درگیر نبود؛ بلکه در آن زمان با کودکی روبه‌رو بود که آن هنگام فرمانروای مصر بود. کودک نمادی از آخرین نسل است؛ ازاین‌رو، در یک سطح، آن پادشاهِ کودک که آنتیوخوس در پانیوم بر او غلبه می‌یابد، نسلِ نهاییِ پادشاهیِ جنوب است. در سطحِ عملی، پادشاهِ کودک نمایانگرِ ضعف در نسبت با قدرتِ آنتیوخوس است.

> “The peace concluded between Ptolemy Philopater and Antiochus lasted fourteen years. Meanwhile Ptolemy died from intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt; and thinking this too good an opportunity for enlarging his dominion to be let slip, he raised an immense army “greater than the former” (for he had collected many forces and acquired great riches in his eastern expedition), and set out against Egypt, expecting to have an easy victory over the infant king. How he succeeded we shall presently see; for here new complications enter into the affairs of these kingdoms, and new actors are introduced upon the stage of history.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.

> «صلحی که میان بطلمیوس فیلوباتر و آنتیوخوس منعقد شد، چهارده سال دوام آورد. در این میان، بطلمیوس بر اثر بی‌اعتدالی و عیّاشی درگذشت، و پسرش، بطلمیوس اپیفانس، که در آن هنگام کودکی چهار یا پنج ساله بود، جانشین او شد. آنتیوخوس نیز در همان زمان، پس از آنکه شورش را در پادشاهی خود فرونشانید و نواحی شرقی را مطیع ساخته، انتظام بخشید، هنگامی که اپیفانسِ خردسال بر تخت مصر نشست، برای هر اقدام و لشکرکشی فراغت یافت؛ و چون این را فرصتی بس مناسب برای گسترش سلطنت خویش دید که نباید از دست برود، سپاهی عظیم، «بزرگ‌تر از نخستین» برانگیخت (زیرا در لشکرکشی شرقی خود نیروهای فراوانی گرد آورده و ثروت بسیاری به دست آورده بود) و به سوی مصر روانه شد، با این انتظار که بر آن پادشاه خردسال به‌آسانی پیروز گردد. اینکه تا چه اندازه کامیاب شد، اکنون خواهیم دید؛ زیرا در اینجا پیچیدگی‌های تازه‌ای در امور این پادشاهی‌ها پدید می‌آید، و بازیگران تازه‌ای بر صحنه تاریخ وارد می‌شوند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 255.

## The King of the South

بادشاه جنوب

To outline the final steps of Russia, is to outline the final steps of the prophetic king of the south. A prophetic characteristic of the spiritual king of the south that arrived in prophetic history at the time of the end in 1798—is how it comes to its end. It is also a prophetic characteristic of the king of the north, and the false prophet. Each of the three powers that lead the world to Armageddon have endings that are specifically identified in God’s Word. Whatever happens to Putin and Russia will have been typified with past lines of the king of the south.

برای ترسیم گام‌های نهایی روسیه، باید گام‌های نهایی پادشاه نبوّتیِ جنوب را ترسیم کرد. یکی از ویژگی‌های نبوّتیِ پادشاه روحانیِ جنوب، که در تاریخ نبوّتی در زمان آخر در سال ۱۷۹۸ پدیدار شد، این است که چگونه به پایان خود می‌رسد. این همچنین یکی از ویژگی‌های نبوّتیِ پادشاه شمال و نبیِ کاذب نیز هست. هر یک از این سه قدرتی که جهان را به آرماگدون رهبری می‌کنند، پایان‌هایی دارند که به‌طور مشخص در کلام خدا معرّفی شده‌اند. هر آنچه برای پوتین و روسیه رخ دهد، در خطوط گذشتهٔ پادشاه جنوب از پیش تمثیل شده است.

The examples of the spiritual king of the south’s demise were typified by the demise of the first spiritual king of the south, who was atheistic France during the period of the Revolution. The demise of the southern kingdom includes the demise of the southern king. Napoleon’s demise corresponds to the demise of France, and aligns with the demise of the next kingdom of the south, who was Russia. Russia as the modern king of the south began in revolution, just as France, as the king of the south, began with revolution.

نمونه‌های زوالِ پادشاه روحانیِ جنوب، به‌گونه‌ای نمادین، به‌وسیلهٔ زوالِ نخستین پادشاه روحانیِ جنوب، یعنی فرانسهٔ بی‌خدا در دوران انقلاب، پیش‌نمایی شد. زوالِ پادشاهیِ جنوب، زوالِ پادشاهِ جنوب را نیز در بر می‌گیرد. زوالِ ناپلئون با زوالِ فرانسه مطابقت دارد، و با زوالِ پادشاهیِ بعدیِ جنوب، که روسیه بود، همسو است. روسیه، به‌عنوان پادشاهِ معاصرِ جنوب، با انقلاب آغاز شد، همان‌گونه که فرانسه، به‌عنوان پادشاهِ جنوب، با انقلاب آغاز شده بود.

Revolution is a characteristic of the dragon, who is the symbol of the southern kings. The dragon, the primary symbol of the king of the south is Satan, and as he attempts a revolution at the end of the millennium, fire comes down out of heaven and devours him. His rebellion in heaven at the beginning was the alpha of his rebellion at the conclusion of the millennium.

انقلاب اژدهاست؛ اژدهایی که نمادِ پادشاهانِ جنوب است. اژدها، که نمادِ اصلیِ پادشاهِ جنوب است، شیطان می‌باشد؛ و چون او در پایانِ هزاره می‌کوشد انقلابی برپا کند، آتش از آسمان فرو می‌آید و او را می‌بلعد. عصیانِ او در آسمان در آغاز، آلفایِ عصیانِ او در فرجامِ هزاره بود.

In 1798, France prophetically took the throne as the spiritual king of the south during the French Revolution. That revolution swept through the nations of Europe and ultimately arrived at the Russian Revolution that was quickly followed by the Bolshevik Revolution in the same year.

در سال ۱۷۹۸، فرانسه به‌گونه‌ای نبوی، در جریان انقلاب فرانسه، تخت پادشاهی را به‌عنوان پادشاه روحانی جنوب به دست گرفت. آن انقلاب سراسر ملت‌های اروپا را درنوردید و سرانجام به انقلاب روسیه رسید که در همان سال به‌سرعت انقلاب بلشویکی در پی آن آمد.

The Russian Revolution of 1917 consisted of two main steps: the February Revolution (which overthrew the Tsarist monarchy, ended autocracy, and established a provisional government amid a period of dual power with the Soviets) and the October Revolution (also called the Bolshevik Revolution, where the Bolsheviks under Lenin seized power in a coup, leading to the establishment of Soviet rule and the path to socialism/communism).

انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ از دو مرحلهٔ اصلی تشکیل شد: انقلاب فوریه (که سلطنت تزارى را سرنگون کرد، به خودکامگى پایان داد، و در میان دوره‌اى از قدرت دوگانه با شوراها، دولت موقت را برقرار ساخت) و انقلاب اکتبر (که انقلاب بلشویکى نیز نامیده مى‌شود و در آن بلشویک‌ها به رهبرى لنین در یک کودتا قدرت را به دست گرفتند، که به استقرار حاکمیت شوروى و گشوده شدن مسیر به سوى سوسیالیسم/کمونیسم انجامید).

In historical analyses and revolutionary theory (particularly from Marxist perspectives like those of Trotsky, Luxemburg, and others drawing parallels), the French Revolution (1789–1799) is often seen as typifying or providing a schema for the course of the Russian events. The two steps of the French Revolution that typified these Russian phases are:

در تحلیل‌های تاریخی و نظریهٔ انقلاب (به‌ویژه از منظرهای مارکسیستی مانند دیدگاه‌های تروتسکی، لوکزامبورگ، و دیگرانی که به ترسیم موازات‌ها می‌پردازند)، انقلاب فرانسه (۱۷۸۹–۱۷۹۹) غالباً چنین تلقی می‌شود که نمونه‌وار است یا طرح‌واره‌ای برای سیر رویدادهای روسیه فراهم می‌آورد. دو مرحلهٔ انقلاب فرانسه که نمونه‌وارِ این مراحل روسی دانسته شده‌اند، عبارت‌اند از:

- The initial moderate/constitutional phase (roughly 1789–1792), which aligns with the February Revolution. This French phase began with the storming of the Bastille, the convening of the Estates-General/National Assembly, the abolition of feudal privileges, the Declaration of the Rights of Man, and the establishment of a constitutional monarchy under the Girondins and moderate reformers. It overthrew absolute monarchy but retained elements of bourgeois/liberal governance and dual/contested power structures (e.g., between the Assembly and the lingering monarchy). Similarly, February 1917 ended Tsarism, but led to a bourgeois provisional government and dual power with the Soviets.

  فازِ آغازینِ میانه‌رو/مشروطه‌خواهانه (تقریباً ۱۷۸۹–۱۷۹۲)، که با انقلاب فوریه انطباق دارد. این مرحلهٔ فرانسوی با یورش به باستیل، تشکیل مجلس طبقات/مجمع ملی، لغو امتیازات فئودالی، اعلامیهٔ حقوق بشر، و برپایی یک سلطنت مشروطه تحت رهبری ژیروندن‌ها و اصلاح‌طلبان میانه‌رو آغاز شد. این مرحله سلطنت مطلقه را سرنگون کرد، اما عناصری از حاکمیت بورژوایی/لیبرال و ساختارهای قدرت دوگانه/مورد منازعه را حفظ کرد (برای مثال، میان مجمع و سلطنتی که هنوز به‌طور کامل از میان نرفته بود). به‌همین‌سان، فوریهٔ ۱۹۱۷ به تزاریسم پایان داد، اما به یک دولت موقت بورژوایی و قدرت دوگانه با شوراها انجامید.

- The radical/Jacobin phase (roughly 1792–1794, including the establishment of the First Republic, the execution of Louis XVI, and the Reign of Terror under Robespierre and the Jacobins/Committee of Public Safety) aligns with the October (Bolshevik) Revolution. The Jacobins seized power from the more moderate Girondins through radical action, declared a republic, suppressed counter-revolution, and pushed the revolution toward deeper social transformation and defense against internal/external threats. This mirrors how the Bolsheviks overthrew the provisional government, consolidated proletarian/dictatorship-of-the-proletariat rule, and advanced revolutionary socialism.

  مرحلهٔ رادیکال/ژاکوبنی (تقریباً ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۴، شامل تأسیس جمهوری اول، اعدام لویی شانزدهم، و دوران وحشت تحت رهبری روبسپیر و ژاکوبن‌ها/کمیتهٔ نجات عمومی) با انقلاب اکتبر (بلشویکی) انطباق دارد. ژاکوبن‌ها از طریق اقدام رادیکال، قدرت را از ژیروندن‌های معتدل‌تر به دست گرفتند، جمهوری اعلام کردند، ضدانقلاب را سرکوب نمودند، و انقلاب را به سوی دگرگونی اجتماعی عمیق‌تر و دفاع در برابر تهدیدهای داخلی/خارجی سوق دادند. این امر بازتاب‌دهندهٔ آن است که بلشویک‌ها چگونه حکومت موقت را سرنگون کردند، حاکمیت پرولتری/دیکتاتوری پرولتاریا را تثبیت نمودند، و سوسیالیسم انقلابی را به پیش بردند.

These parallels emphasize how revolutions often follow a pattern: an initial broad uprising against the old regime (led by moderates/bourgeois forces), followed by a more extreme seizure of power by radicals to ‘save’ and deepen the revolution amid crisis. The Bolsheviks themselves consciously drew on the French example, viewing their October uprising as akin to the Jacobin coup—necessary to prevent counter-revolution and fulfill the revolution’s potential.

این همانندی‌ها تأکید می‌کنند که انقلاب‌ها غالباً از الگویی پیروی می‌کنند: نخست، خیزشی فراگیر علیه رژیم کهن (به رهبری نیروهای میانه‌رو/بورژوایی) و سپس، در میانهٔ بحران، تصرف قدرت به‌دست نیروهای رادیکال‌تر برای «نجات» انقلاب و تعمیق آن. خودِ بلشویک‌ها نیز آگاهانه از الگوی فرانسه الهام می‌گرفتند و قیام اکتبر خویش را همانند کودتای ژاکوبنی می‌دانستند—اقدامی ضروری برای جلوگیری از ضدانقلاب و به فعلیت رساندن ظرفیت‌های انقلاب.

This typology appears in works like Trotsky’s History of the Russian Revolution (which explicitly compares the dual power phase in Russia to similar dynamics in France) and Rosa Luxemburg’s writings on the Russian events, where she notes the Russian Revolution’s first period (March–October) follows the schema of the French (and English) revolutions, with the Bolshevik takeover paralleling the Jacobin ascent.

یہ تمثیلی مماثلت ٹراٹسکی کی *History of the Russian Revolution* جیسی تصانیف میں ظاہر ہوتی ہے، جہاں وہ صراحت کے ساتھ روس میں دوہری اقتدار کے مرحلے کا موازنہ فرانس میں اسی نوع کی حرکیات سے کرتا ہے، اور نیز روسی واقعات پر روزا لکسمبرگ کی تحریروں میں بھی، جہاں وہ نشان دہی کرتی ہے کہ روسی انقلاب کا پہلا دور (مارچ–اکتوبر) فرانسیسی (اور انگریزی) انقلابات کے نقشے کی پیروی کرتا ہے، جبکہ بالشویک اقتدار پر قبضہ یعقوبی عروج کے مماثل ہے۔

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the demise of Napoleon as the first spiritual king of the south followed the waymarks at the beginning of the revolution, and in so doing represented the demise of the Soviet Union.

عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، و زوال ناپلئون به‌عنوان نخستین پادشاه روحانیِ جنوب، نشانه‌های راه را در آغاز انقلاب دنبال کرد، و بدین‌سان نمایانگر زوال اتحاد جماهیر شوروی بود.

Napoleon’s progressive (step-by-step) demise aligns closely with the Soviet Union’s gradual decline and 1991 collapse, in the same typological framework where the French Revolution’s two phases prefigured the Russian Revolution’s February and October 1917 stages. The parallel extends into the post-radical consolidation phase (Bonapartism) and its inevitable unraveling. This draws from both general historical patterns and Marxist analyses (especially Trotsky’s in The Revolution Betrayed and related works), which treat Napoleon as the archetype of Bonapartism: a strongman regime that arises after a revolution’s radical peak, balances between classes, preserves key structural gains of the revolution (while suppressing its democratic thrust), builds a personal/military-bureaucratic empire, overextends, and then suffers a phased collapse leading to partial restoration of the old order.

زوال تدریجیِ (گام‌به‌گامِ) ناپلئون، به‌نحوِ نزدیکی با افول تدریجیِ اتحاد جماهیر شوروی و فروپاشیِ آن در ۱۹۹۱ انطباق دارد، در همان چارچوبِ تیپولوژیک که در آن دو مرحلهٔ انقلاب فرانسه، مراحلِ فوریه و اکتبر ۱۹۱۷ انقلاب روسیه را از پیش نمودار ساخت. این موازات، تا مرحلهٔ تثبیتِ پسارادیکال (بناپارتیسم) و گره‌گشاییِ ناگزیرِ آن امتداد می‌یابد. این برداشت هم از الگوهای کلیِ تاریخی و هم از تحلیل‌های مارکسیستی (به‌ویژه تحلیل‌های تروتسکی در The Revolution Betrayed و آثارِ مرتبط) مایه می‌گیرد، که ناپلئون را کهن‌الگوی بناپارتیسم به‌شمار می‌آورند: رژیمی اقتدارگرا که پس از اوجِ رادیکالِ یک انقلاب پدید می‌آید، میانِ طبقات موازنه برقرار می‌کند، دستاوردهای ساختاریِ اصلیِ انقلاب را حفظ می‌کند (در حالی که نیرویِ دموکراتیکِ آن را سرکوب می‌سازد)، یک امپراتوریِ شخصی/نظامی-دیوان‌سالار بنا می‌کند، دچارِ گسترشِ بیش از حد می‌شود، و سپس فروپاشی‌ای مرحله‌به‌مرحله را متحمل می‌گردد که به بازسازیِ جزئیِ نظمِ کهن می‌انجامد.

## Napoleon’s Bonapartist Rise Parallels the Stalinist Consolidation

خیزش بناپارتیِ ناپلئون با تحکیم استالینیستی موازات دارد

After the Jacobin radical phase and Thermidorian reaction (1794), the unstable Directory (1795–1799), Napoleon’s 18 Brumaire coup (1799) establishes the Consulate, then the Empire (1804). He codifies and exports bourgeois revolutionary gains (Napoleonic Code, end of feudal privileges, strong centralized state) but subordinates them to authoritarian rule, military glory, and a new elite.

پس از مرحلهٔ رادیکال ژاکوبنی و واکنش ترمیدوری (1794)، هیأتِ حاکمهٔ بی‌ثباتِ دیرکتوار (1795–1799) برقرار شد؛ سپس کودتای ۱۸ برومرِ ناپلئون (1799) کنسولگری، و بعد امپراتوری (1804)، را تأسیس کرد. او دستاوردهای انقلابیِ بورژوایی را تدوین و صادر کرد (قانون ناپلئونی، پایان امتیازات فئودالی، دولتِ متمرکزِ نیرومند)، اما آنها را تابعِ حاکمیتِ اقتدارگرایانه، شکوهِ نظامی، و نخبگانِ جدید ساخت.

After the Bolshevik/October radical phase and early Soviet experiments, bureaucratic degeneration sets in (especially from the mid-1920s). Stalin’s consolidation defeats the Left Opposition, enforces “socialism in one country,” and creates a police/military-bureaucratic dictatorship. The planned economy and nationalized property (core gains of October) are preserved but turned into tools of a privileged caste, with internationalism abandoned.

پس از مرحلهٔ رادیکال بلشویکی/اکتبر و آزمایش‌های آغازین شوروی، انحطاط دیوان‌سالارانه آغاز می‌شود (به‌ویژه از اواسط دههٔ ۱۹۲۰). تحکیم قدرت استالین، اپوزیسیون چپ را شکست می‌دهد، «سوسیالیسم در یک کشور» را تحمیل می‌کند، و یک دیکتاتوری پلیسی/نظامی-دیوان‌سالارانه پدید می‌آورد. اقتصاد برنامه‌ریزی‌شده و مالکیت ملی‌شده (دستاوردهای بنیادی اکتبر) حفظ می‌شوند، اما به ابزارهای یک کاست ممتاز بدل می‌گردند، در حالی که انترناسیونالیسم وانهاده می‌شود.

In both cases, the revolutionary energy is “frozen” and redirected into state power and expansion under a single figure or apparatus (Trotsky explicitly called the Stalin regime a form of “Soviet Bonapartism,” closer to Napoleon’s Empire than the Consulate).

در هر دو مورد، انرژی انقلابی «منجمد» می‌شود و تحت یک شخصیت یا دستگاه واحد، به سوی قدرت دولتی و گسترش آن بازجهت‌دهی می‌گردد (تروتسکی صراحتاً رژیم استالین را گونه‌ای از «بناپارتیسم شوروی» نامید، که به امپراتوری ناپلئون نزدیک‌تر بود تا به کنسولگری).

## The Step-by-Step Collapse

گام‌به‌گامِ فروپاشی

This is the core alignment—the decline is not one sudden event but a successive series of erosions driven by overextension, internal contradictions, military quagmires, loss of peripheral control, failed reforms, and final dissolution/restoration.

یہی بنیادی ہم آہنگی ہے—زوال کوئی ایک اچانک واقعہ نہیں، بلکہ تدریجی تحلیل کی ایک پے در پے سلسلہ وار کیفیت ہے، جو حد سے بڑھی ہوئی توسیع، داخلی تضادات، عسکری دلدلوں، اطرافی قبضے کے زیاں، ناکام اصلاحات، اور آخرکار انحلال/بحالی سے متحرک ہوتی ہے۔

## Napoleonic side (1812 to 1815)

جهتِ ناپلئونی (1812 تا 1815)

- 1812: Disastrous invasion of Russia—Grande Armée (600,000 men) decimated by logistics, winter, and resistance. Catastrophic turning point; massive loss of prestige and manpower.

  1812: فاجعه‌بارِ یورش به روسیه — گراند آرمه (600,000 سرباز) بر اثر مشکلات تدارکاتی، زمستان، و مقاومت، به‌شدت تار و مار شد. نقطهٔ عطفی فاجعه‌بار؛ از دست رفتن عظیمِ حیثیت و نیروی انسانی.

- 1813: Coalition forms against him; defeat at Leipzig (“Battle of the Nations”)—loss of German allies and territories; empire begins shrinking.

  ۱۸۱۳: ائتلافی علیه او شکل می‌گیرد؛ شکست در لایپزیگ («نبرد ملت‌ها»)—از دست رفتن متحدان و سرزمین‌های آلمانی؛ امپراتوری رو به انقباض می‌نهد.

- 1814: Allies invade France proper; Paris falls; Napoleon abdicates and is exiled to Elba.

  ۱۸۱۴: متفقین به خاک اصلی فرانسه یورش می‌برند؛ پاریس سقوط می‌کند؛ ناپلئون کناره‌گیری می‌کند و به البا تبعید می‌شود.

- 1815: Brief return (Hundred Days), final defeat at Waterloo; permanent exile to St. Helena; Bourbon monarchy restored (reactionary rollback of revolutionary gains, though not total—some legal/administrative changes survived).

  1815: بازگشت کوتاه‌مدت (صد روز)، شکست نهایی در واترلو؛ تبعید دائمی به سنت هلنا؛ بازگردانی سلطنت بوربون‌ها (عقب‌گرد ارتجاعیِ دستاوردهای انقلاب، هرچند نه به‌طور کامل—برخی تغییرات حقوقی/اداری باقی ماند).

## Soviet side (1970s to 1991)

جانبِ شوروی (دهۀ ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۱)

- Late 1970s–1980s: Economic stagnation (“zastoi” under Brezhnev), chronic shortages, technological lag, and crippling arms race with the US/NATO—systemic overextension begins to hollow out the economy.

  اواخر دههٔ ۱۹۷۰ تا دههٔ ۱۹۸۰: رکود اقتصادی («زاستوی» در دوران برژنف)، کمبودهای مزمن، عقب‌ماندگی فناوری، و مسابقهٔ تسلیحاتی فلج‌کننده با ایالات متحده/ناتو—کش‌آمدگیِ نظام‌مندِ بیش از حد آغاز می‌کند اقتصاد را از درون تهی سازد.

- 1979–1989: Afghanistan war—Soviet “Vietnam”; quagmire drains resources, morale, and international standing (note the ironic parallel: Napoleon destroyed in Russia; USSR bled in a rugged, resistant theater).

  ۱۹۷۹–۱۹۸۹: جنگ افغانستان—«ویتنام» شوروی؛ باتلاقی که منابع، روحیه و جایگاه بین‌المللی را فرسود (به موازات طعنه‌آمیز آن توجه کنید: ناپلئون در روسیه نابود شد؛ اتحاد جماهیر شوروی در صحنه‌ای ناهموار و سرسخت، خون‌ریزی کرد).

- 1985–1989: Gorbachev’s perestroika/glasnost reforms (attempted “saving” of the system, like some late Napoleonic adjustments) instead expose and accelerate contradictions; Eastern Bloc satellites revolt and break free (Berlin Wall falls November 9, 1989, regimes collapse across 1989–1990)—loss of the “outer empire,” exactly like Napoleon’s loss of allied states.

  ۱۹۸۵–۱۹۸۹: اصلاحات پرسترویکا/گلاسنوست گورباچف (تلاش برای «نجات» نظام، همانند برخی تعدیلات متأخر ناپلئونی) به‌جای آن، تناقضات را آشکارتر ساخته و شتاب می‌بخشد؛ دولت‌های اقماریِ بلوک شرق سر به شورش برمی‌دارند و رهایی می‌یابند (دیوار برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ فرو می‌افتد و رژیم‌ها در سراسر ۱۹۸۹–۱۹۹۰ سقوط می‌کنند)—از دست رفتن «امپراتوری بیرونی»، دقیقاً همانند از دست رفتن دولت‌های متحد برای ناپلئون.

- 1990–1991: Internal nationalist crises, republics declare sovereignty; August 1991 hardliner coup fails spectacularly; Gorbachev resigns December 25, 1991; USSR dissolves into 15 states. Capitalist restoration follows (Yeltsin-era shock therapy, oligarchs, privatization)—analogous to the Bourbon restoration: prerevolutionary class elements (or their equivalents) return, rolling back full revolutionary property relations while keeping some administrative forms.

  ۱۹۹۰–۱۹۹۱: بحران‌های ملی‌گرایانهٔ داخلی؛ جمهوری‌ها اعلام حاکمیت می‌کنند؛ کودتای سخت‌گیران در اوت ۱۹۹۱ به‌طرزی مفتضحانه شکست می‌خورد؛ گورباچف در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ استعفا می‌دهد؛ اتحاد جماهیر شوروی به ۱۵ دولت تجزیه می‌شود. بازسازی سرمایه‌داری در پی می‌آید (شوک‌درمانیِ دوران یلتسین، الیگارش‌ها، خصوصی‌سازی) — مشابه با احیای بوربون: عناصر طبقاتیِ پیشاانقلابی (یا معادل‌های آنان) بازمی‌گردند و مناسبات کامل مالکیتِ انقلابی را به عقب می‌رانند، در حالی که برخی صورت‌های اداری را حفظ می‌کنند.

In both, the “empire” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) fragments outward-in, internal decay accelerates, a final crisis exposes the hollowness, and the old social forces reassert (monarchy/capitalism). Bonapartism proves unsustainable—a “pyramid balanced on its point,” as Trotsky put it—because it rests on suppressing the revolution’s democratic base while defending (but distorting) its economic base amid hostile external pressures. The Soviet collapse was not “sudden” in the long view but the culmination of progressive internal rot, just as Napoleon’s empire did not vanish overnight but eroded through successive defeats until restoration.

در هر دو مورد، «امپراتوری» (نظام قاره‌ای فرانسه در برابر بلوک شرقی شوروی/نفوذ کومکون) از بیرون به درون دچار تلاشی می‌شود، زوال درونی شتاب می‌گیرد، بحرانی نهایی پوچیِ آن را آشکار می‌سازد، و نیروهای اجتماعی کهن بار دیگر خود را تحمیل می‌کنند (سلطنت/سرمایه‌داری). بناپارتیسم ناپایدار از کار درمی‌آید—«هرمی متوازن بر نوک خود»، چنان‌که تروتسکی بیان کرد—زیرا بر سرکوبِ پایگاه دموکراتیکِ انقلاب، همراه با دفاع از پایگاه اقتصادی آن (اما به‌صورتی تحریف‌شده)، در میان فشارهای خصمانه خارجی استوار است. فروپاشی شوروی در چشم‌انداز بلندمدت «ناگهانی» نبود، بلکه نقطه اوج پوسیدگیِ درونیِ تدریجی بود؛ همان‌گونه که امپراتوری ناپلئون نیز یک‌شبه محو نشد، بلکه در جریان شکست‌های پیاپی فرسوده شد تا آن‌که به اعاده انجامید.

The beginning and ending of France and the Soviet Union align with the testimony of king Uzziah and Ptolemy. Ptolemy IV Philopator wins a decisive victory at the Battle of Raphia (217 BC) against the king of the north (Antiochus III), but “he shall not be strengthened by it”—he makes peace instead of pressing the advantage, returns to luxury and self-exaltation, then (per the record preserved in 3 Maccabees 1–2) Ptolemy visits Jerusalem after his triumph. His heart lifted up, he attempts to enter the Holy of Holies and offer sacrifice himself—an act of usurpation and defiance against the true God. He is divinely struck (paralysis), humiliated, and turns to persecution of God’s people. His reign thereafter is one of progressive decline: moral corruption, internal revolts, and loss of strength until his death. This is the exact mirror of King Uzziah (2 Chronicles 26:16–21) whose heart was lifted up after military success., who then entered the temple to burn incense (usurping the priests) and was struck with leprosy in the forehead, which was a public, visible judgment. From then on Uzziah lived in isolation, cut off from the house of the Lord, until death—a slow, lingering demise rather than instant destruction.

آغاز و پایان فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی با شهادتِ پادشاه عُزّیا و بطلمیوس هم‌راستا است. بطلمیوس چهارم فیلوباتور در نبردِ رافیا (۲۱۷ ق.م.) بر پادشاه شمال (آنتیوخوس سوم) پیروزی‌ای قاطع به دست می‌آورد، اما «از آن نیرومند نخواهد شد»—او به‌جای آنکه برتریِ خود را دنبال کند، صلح می‌کند، به تجمل و خودبرافرازی بازمی‌گردد، و سپس (مطابقِ گزارشِ محفوظ در ۳ مکابیان ۱–۲) بطلمیوس پس از ظفر خود به اورشلیم می‌آید. دلِ او مغرور گشته، می‌کوشد به قدس‌الاقداس داخل شود و خود قربانی تقدیم کند—فعلی از غصبِ مقام و سرکشی در برابر خدای حقیقی. او به ضربتی الهی مبتلا می‌شود (فلج)، خوار می‌گردد، و به آزارِ قومِ خدا روی می‌آورد. سلطنتِ او از آن پس، سلطنتی است در سراشیبیِ پیوسته: فسادِ اخلاقی، شورش‌های داخلی، و از دست رفتنِ قوت تا هنگام مرگش. این بازتابِ دقیقِ پادشاه عُزّیا است (۲ تواریخ ۲۶:‏۱۶–۲۱) که پس از کامیابیِ نظامی دلش مغرور شد، سپس به معبد درآمد تا بخور بسوزاند (با غصبِ مقامِ کاهنان) و به جذام بر پیشانی مبتلا گردید، که داوری‌ای علنی و مشهود بود. از آن پس عُزّیا در انزوا زیست، از خانهٔ خداوند جدا نگاه داشته شد، تا هنگام مرگ—فنایی کُند و ممتد، نه هلاکتی آنی.

Both are southern kings whose pride manifests in a temple intrusion at Jerusalem, followed by a progressive, erosive ending instead of immediate collapse. This is the typological template for every later “king of the south.”

هر دو، پادشاهان جنوبی‌اند که تکبّرشان در تعرّض به معبد در اورشلیم آشکار می‌شود، و پس از آن، به‌جای فروپاشی فوری، پایانی تدریجی و فرساینده در پی می‌آید. این، الگوی تیپولوژیک برای هر «پادشاه جنوب»ِ بعدی است.

## 1798: France Becomes the Spiritual King of the South

1798ء: فرانس روحاني طور تي ڏکڻ جو بادشاهه بڻجي ٿو

At “the time of the end” (1798), atheistic France (the power that had just manifested the spiritual characteristics of Egypt—open denial of God, as in Revelation 11:8) pushes at the king of the north (the Papacy) by taking the Pope captive. Napoleon is the military embodiment of that push. France wears the crown of the south in 1798, because it exalts the same atheistic spirit that ancient Egypt embodied.

در «زمان آخر» (1798)، فرانسهٔ بی‌خدا (قدرتی که به‌تازگی ویژگی‌های روحانی مصر را ظاهر ساخته بود—انکار آشکار خدا، چنان‌که در مکاشفه 11:8 آمده است) بر پادشاه شمال (پاپیّت) هجوم می‌آورد و پاپ را به اسارت می‌گیرد. ناپلئون تجسّم نظامیِ آن هجوم است. فرانسه در سال 1798 تاج جنوب را بر سر دارد، زیرا همان روح بی‌خدایی را که مصر باستان مظهر آن بود، برمی‌افرازد.

But just as Ptolemy could not “make the most of his victory,” the French Revolution’s radical phase could not sustain or fully export its gains. The crown of the south passes onward as the philosophy of atheism matures and finds a new governmental voice.

اما همان‌گونه که بطلمیوس نتوانست «بیشترین بهره را از پیروزی خود ببرد»، مرحلهٔ رادیکالِ انقلاب فرانسه نیز نتوانست دستاوردهای خود را حفظ کند یا آن‌ها را به‌طور کامل صادر نماید. تاجِ جنوب، آنگاه که فلسفهٔ الحاد به بلوغ می‌رسد و بیانی تازه در عرصهٔ حکومت می‌یابد، به پیش منتقل می‌شود.

## Progressive Leadership Symbols: Napoleon to Lenin to Stalin

نمادهای رهبری مترقی: از ناپلئون تا لنین تا استالین

These three are not random; they are progressive endings—each representing a further stage in the king of the south’s trajectory toward its own slow dissolution. Napoleon—the first great symbol after 1798. Victorious in Egypt (the literal south), he overreaches (Russian campaign of 1812 was a disaster beginning a series of losses to his peripheral empire step by step (1813–1814), suffers final defeat (Waterloo 1815), and is exiled twice. Napoleon represents a progressive, phased demise—exactly like unto the Ptolemy and Uzziah.

این سه امر تصادفی نیستند؛ بلکه پایان‌هایی تدریجی‌اند—که هر یک نمایانگر مرحله‌ای پیش‌رونده‌تر در مسیر پادشاه جنوب به‌سوی زوال آهستهٔ خویش است. ناپلئون—نخستین نماد بزرگ پس از 1798. او پس از پیروزی در مصر (جنوبِ تحت‌اللفظی)، از حد می‌گذرد (لشکرکشی روسیه در 1812 فاجعه‌ای بود که آغازگر سلسله‌ای از شکست‌ها شد)، امپراتوری پیرامونی خود را گام‌به‌گام از دست می‌دهد (1813–1814)، دچار شکست نهایی می‌گردد (واترلو 1815)، و دو بار به تبعید فرستاده می‌شود. ناپلئون نمایانگر زوالی تدریجی و مرحله‌به‌مرحله است—دقیقاً همانند بطلمیوس و عُزّیا.

Lenin seized the crown in the 1917 October Revolution. The Bolshevik “push” continues the war against the old order (including religious power). But the radical phase cannot stabilize; Lenin’s own health fails early, and the system begins to bureaucratize.

لنین در انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ تاج را به چنگ آورد. «یورش» بلشویکی جنگ علیه نظم کهن را ــ از جمله قدرت دینی ــ ادامه می‌دهد. اما مرحلهٔ رادیکال نمی‌تواند به ثبات برسد؛ تندرستی خود لنین نیز زود از پای درمی‌آید، و نظام آغاز به دیوان‌سالار شدن می‌کند.

Stalin, the consolidator (Soviet Bonapartism) “freezes” the revolution into a military-bureaucratic empire, preserves the core gains (nationalized economy the anti-feudal parallel to Napoleon’s Code), but turns the power inward (purges) and outward (expansion). Yet the heart is lifted up in atheism; the system cannot truly “make the most of its victory.” Overextension (Afghanistan parallel to Napoleon’s Russia), stagnation, failed reforms (perestroika was the last desperate attempt), loss of satellites (1989–90 = loss of “allies”), and final dissolution (1991).

استالین، تحکیم‌کنندهٔ انقلاب (بوناپارتیسمِ شوروی)، انقلاب را در قالبِ یک امپراتوریِ نظامی ـ بوروکراتیک «منجمد» می‌سازد، دستاوردهای اصلی را حفظ می‌کند (اقتصادِ ملی‌شده، آن هم‌تایِ ضدّفئودالیِ «قانونِ ناپلئون»)، امّا قدرت را هم به درون معطوف می‌گرداند (تصفیه‌ها) و هم به بیرون (گسترش‌طلبی). با این همه، دل در الحاد متکبّر می‌شود؛ این نظام نمی‌تواند حقیقتاً «بیشترین بهره را از پیروزیِ خود» ببرد. گسترشِ بیش از حدّ (افغانستان، به‌مثابهٔ همتایِ روسیه برای ناپلئون)، رکود، اصلاحاتِ ناکام (پرسترویکا واپسین تلاشِ نومیدانه بود)، از دست رفتنِ دولت‌های تابع (۱۹۸۹–۹۰ = از دست رفتنِ «متحدان»)، و سرانجام فروپاشیِ نهایی (۱۹۹۱).

The Soviet Union’s collapse was not sudden—it was progressive, exactly as Napoleon’s empire eroded step by step and as Ptolemy’s and Uzziah’s reigns withered after their temple-pride moment. The “spiritual” king of the south (atheism in governmental form) received its own lingering judgment: hollowed out from within, unable to sustain the lie, swept away in the counter-movement of the king of the north (the Papacy’s resurgence in the vacuum).

فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی ناگهانی نبود، بلکه تدریجی بود—دقیقاً همان‌گونه که امپراتوری ناپلئون گام‌به‌گام فرسوده شد، و همان‌گونه که سلطنت‌های بطلمیوس و عُزّیا پس از لحظهٔ غرورِ معبدیِ خویش پژمرده گشتند. «پادشاه» روحانیِ جنوب (الحاد در صورتِ حکومتی) نیز داوریِ ممتدِ خاصِ خود را دریافت کرد: از درون تهی‌شده، ناتوان از نگاه‌داشتنِ آن دروغ، و در پادجنبشِ پادشاهِ شمال (تجدّدِ حیاتِ پاپیّت در خلأِ پدیدآمده) از میان برچیده شد.

The French Revolution (two steps) typifies the Russian Revolution (February and October/Bolshevik). Napoleonic Bonapartism and progressive demise typify Stalinist consolidation and Soviet progressive demise. All of it is the modern outworking of Daniel 11’s king of the south line, from Ptolemy’s Raphia failure and temple arrogance, through Uzziah’s identical sin and slow end, to France in 1798 and its atheistic heir (Lenin–Stalin era) that could not strengthen itself by its victories.

انقلاب فرانسه (دو گام) نمودِ تیپیکِ انقلاب روسیه است (فوریه و اکتبر/بلشویکی). بوناپارتیسمِ ناپلئونی و زوالِ تدریجیِ آن، نمودِ تیپیکِ استحکام‌یابیِ استالینیستی و زوالِ تدریجیِ شوروی است. تمامیِ اینها تحققِ مدرنِ خطِّ پادشاهِ جنوب در دانیال ۱۱ است: از ناکامیِ بطلمیوس در رافیا و تکبّر او نسبت به معبد، از خلالِ گناهِ همانندِ عُزّیا و فرجامِ کُندِ او، تا فرانسه در ۱۷۹۸ و وارثِ خداناباورِ آن (دورانِ لنین–استالین) که نتوانست به‌واسطهٔ پیروزی‌هایش خویشتن را تقویت کند.

Lenin, the radical founder or seizer of power (parallel to the Jacobin/Bolshevik ascent; the “push” phase post-1917, is akin to Napoleon’s early Consulate after Brumaire). Stalin was the Bonapartist consolidator (Soviet empire builder, purges, WWII victory, Cold War peak; heart lifted up in atheism, but unable to fully “strengthen” the victory long-term—overextension begins).

لنین، بنیادگذار رادیکال یا غاصب قدرت بود (به موازات عروج ژاکوبنی/بلشویکی؛ مرحلۀ «یورش» پس از ۱۹۱۷، همانند کنسولگری نخستین ناپلئون پس از برومر است). استالین تحکیم‌بخشِ بناپارتی بود (معمار امپراتوری شوروی، تصفیه‌ها، پیروزی در جنگ جهانی دوم، اوج جنگ سرد؛ دلش در بی‌خدایی متکبر شد، اما نتوانست در درازمدت آن پیروزی را به تمامی «استوار» سازد—فرسودگی ناشی از گسترش بیش از حد آغاز می‌شود).

Khrushchev was the post-peak “thaw” leader (1953–1964): denounces Stalin (Secret Speech 1956), exposes some corruption, attempts limited reforms, but fails to resolve systemic contradictions. This parallels a “Thermidorian” or early-decline phase—loosening terror while the core atheist structure remains, yet prestige erodes (e.g., Cuban Missile Crisis humiliation 1962 mirrors minor Napoleonic setbacks before the big ones).

خروشچف رهبر «دورهٔ گشایش» پس از اوج بود (۱۹۵۳–۱۹۶۴): استالین را محکوم می‌کند (سخنرانی محرمانهٔ ۱۹۵۶)، بخشی از فساد را برملا می‌سازد، می‌کوشد اصلاحاتی محدود انجام دهد، اما در رفع تناقضات ساختاری ناکام می‌ماند. این امر با مرحله‌ای «ترمیدوری» یا دوره‌ای از آغاز افولِ تدریجی متناظر است—کاستن از وحشت، در حالی که ساختار اصلیِ الحادی همچنان باقی است، اما حیثیت و اعتبار آن فرسوده می‌شود (برای مثال، تحقیرِ بحران موشکی کوبا در ۱۹۶۲ بازتاب‌دهندهٔ شکست‌های کوچک ناپلئونی پیش از شکست‌های بزرگ‌تر است).

Gorbachev was the desperate reformer (1985–1991) with perestroika (restructuring) and glasnost (openness) as last-ditch efforts to “save” the system, but they accelerate collapse—loss of the Eastern Bloc (1989 Berlin Wall), internal revolts. This is the clearest “progressive ending” marker: like unto Napoleon’s late attempts at adjustment before the 1814 invasion, or Ptolemy/Uzziah’s lingering decline after temple-pride. Gorbachev’s 1989 concordat/meeting with Pope John Paul II (king of the north) symbolizes the spiritual defeat—the southern king’s atheism yielding to papal resurgence.

گورباچف اصلاح‌طلبی درمانده (1985–1991) بود که با پرسترویکا (بازسازی) و گلاسنوست (فضای باز) به‌عنوان آخرین تلاش‌های نومیدانه برای «نجات» نظام، وارد میدان شد؛ اما همین‌ها فروپاشی را شتاب بخشیدند—از دست رفتن بلوک شرق (دیوار برلین 1989)، شورش‌های داخلی. این روشن‌ترین نشانهٔ «پایان تدریجی» است: همانند تلاش‌های دیرهنگام ناپلئون برای تعدیل پیش از تهاجم 1814، یا افول ممتد بطلمیوس/عُزّیا پس از غرور معبدی. توافق/دیدار 1989 گورباچف با پاپ ژان پل دوم (پادشاه شمال) نماد شکست روحانی است—الحادِ پادشاه جنوب در برابر تجدید حیات پاپی سر فرود می‌آورد.

Yeltsin was the final dissolution figure (1991 onward) who led to the August 1991 coup resistance, becomes president of Russia, oversees USSR breakup (December 1991), shock therapy privatization, capitalist restoration. He embodies the chaotic end and partial “restoration” of prerevolutionary elements (oligarchic capitalism, like Bourbon’s return post-Napoleon). The southern king’s palace is swept away, fulfilling Daniel 11:40’s whirlwind conquest by the north (Papacy via US alliance).

یلتسین آخرین چهرۀ انحلال (از ۱۹۹۱ به بعد) بود که به مقاومت در برابر کودتای اوت ۱۹۹۱ انجامید، رئیس‌جمهور روسیه شد، بر فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی (دسامبر ۱۹۹۱)، خصوصی‌سازیِ «شوک‌درمانی»، و احیای سرمایه‌داری نظارت کرد. او مظهر پایانِ آشوبناک و «بازگردانی» جزئیِ عناصرِ پیشاانقلابی است (سرمایه‌داریِ الیگارشیک، همانند بازگشتِ بوربون پس از ناپلئون). کاخِ پادشاهِ جنوب جاروب و زدوده می‌شود، و بدین‌سان تسخیرِ گردبادگونِ شمال در دانیال ۱۱:۴۰ به انجام می‌رسد (پاپیّت از طریق ائتلاف با ایالات متحده).

The typology emphasizes lingering, step-by-step judgment rather than instant fall, just as Ptolemy IV’s Raphia victory led to pride, temple intrusion, divine striking, and slow decay; Uzziah’s leprosy isolation until death; Napoleon’s phased losses (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). The Soviet line identifies the peak strength under Stalin, the progressive hollowing during Khrushchev’s thaw that exposes the cracks in the system. Then the Brezhnev-era stagnation and then Gorbachev’s reforms become accelerants; Yeltsin’s era completes the sweep (USSR dissolved, atheism’s governmental form ends). The “heart lifted up” manifests across the line (atheistic defiance), but none “makes the most of victory.”

نوع‌شناسی بر داوریِ دیرپا و گام‌به‌گام تأکید می‌نهد، نه بر سقوطی آنی؛ همان‌گونه که پیروزی بطلمیوس چهارم در رافیا به غرور، تجاوز به معبد، ضربهٔ الهی، و زوالی تدریجی انجامید؛ همان‌گونه که عزیا تا هنگام مرگ در انزوای جذام ماند؛ و همان‌گونه که ناپلئون شکست‌های مرحله‌به‌مرحله را تجربه کرد (روسیه، لایپزیگ، پاریس، البا، واترلو). خطّ شوروی اوج قوّت را در عهد استالین مشخص می‌سازد، و تهی‌شدنِ تدریجی را در خلال «ذوب» خروشچف، که شکاف‌های نظام را آشکار می‌سازد. سپس رکودِ عصر برژنف و آنگاه اصلاحات گورباچف به شتاب‌دهنده‌ها بدل می‌شوند؛ عصر یلتسین این جاروب را کامل می‌کند (اتحاد جماهیر شوروی منحل می‌شود، صورتِ حکومتیِ الحاد پایان می‌پذیرد). «دل برافراشته شد» در سراسر این خط نمود می‌یابد (سرکشیِ الحادی)، امّا هیچ‌یک «بهرهٔ کامل از پیروزی» نمی‌برد.

The end of the southern kings are progressive, Satan’s demise began at the cross, and he is ultimately sent into exile for 1,000 years and then he dies.

انجامِ پادشاهانِ جنوبی تدریجی است؛ هلاکتِ شیطان از صلیب آغاز شد، و او سرانجام برای ۱۰۰۰ سال به تبعید فرستاده می‌شود و سپس می‌میرد.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season.

> اور میں نے ایک فرشتہ کو آسمان سے اترتے دیکھا، جس کے ہاتھ میں اتھاہ گڑھے کی کنجی اور ایک بڑی زنجیر تھی۔ اور اُس نے اُس اژدہا کو، یعنی اُس پرانے سانپ کو، جو ابلیس اور شیطان ہے، پکڑ لیا اور اُسے ایک ہزار برس کے لیے باندھ دیا، اور اُسے اتھاہ گڑھے میں ڈال دیا، اور بند کر دیا، اور اُس پر مُہر کر دی، تاکہ وہ قوموں کو پھر گمراہ نہ کرے، جب تک کہ ایک ہزار برس پورے نہ ہو جائیں؛ اور اُس کے بعد ضروری ہے کہ وہ تھوڑے عرصہ کے لیے چھوڑ دیا جائے۔

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.

> اور میں نے تخت دیکھے، اور لوگ اُن پر بیٹھ گئے، اور عدالت اُن کے سپرد کی گئی۔ اور میں نے اُن لوگوں کی جانیں دیکھیں جن کے سر یسوع کی گواہی اور خدا کے کلام کے سبب قلم کیے گئے تھے، اور جنہوں نے نہ اُس حیوان کی پرستش کی تھی، نہ اُس کی مورت کی، اور نہ اُس کا نشان اپنے ماتھوں پر یا اپنے ہاتھوں میں لیا تھا؛ اور وہ زندہ ہوئے اور مسیح کے ساتھ ایک ہزار برس تک بادشاہی کرتے رہے۔ لیکن باقی مُردے اُس وقت تک پھر زندہ نہ ہوئے جب تک وہ ایک ہزار برس پورے نہ ہو گئے۔

> This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years.

> این است قیامتِ اوّل. مبارک و مقدّس است آن که در قیامتِ اوّل نصیب دارد؛ بر چنین کسان، موتِ ثانی هیچ اقتداری ندارد، بلکه ایشان کاهنانِ خدا و مسیح خواهند بود و با او هزار سال سلطنت خواهند کرد.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:1–10.

> اور جب وہ ہزار برس پورے ہو جائیں گے تو شیطان اپنی قید سے چھوڑ دیا جائے گا، اور وہ نکل کر زمین کے چاروں کونوں میں بسنے والی قوموں، یعنی جوج اور ماجوج، کو گمراہ کرے گا تاکہ اُنہیں جنگ کے لیے جمع کرے؛ اور اُن کی تعداد سمندر کی ریت کے برابر ہوگی۔ اور وہ تمام زمین پر پھیل گئے اور مقدسوں کی لشکرگاہ اور اُس پیارے شہر کو گھیر لیا؛ تب آسمان سے خدا کی طرف سے آگ نازل ہوئی اور اُنہیں بھسم کر دیا۔ اور ابلیس، جس نے اُنہیں گمراہ کیا تھا، آگ اور گندھک کی جھیل میں ڈال دیا گیا، جہاں وہ درندہ اور جھوٹا نبی بھی ہیں؛ اور وہ ابدالآباد دن رات عذاب میں مبتلا رہیں گے۔ مکاشفہ 20:1–10۔

We will continue our considerations of the southern king in Daniel eleven, verses eleven through fifteen in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به بررسی‌های خود دربارهٔ پادشاه جنوبی در دانیال یازده، آیات یازده تا پانزده، ادامه خواهیم داد.

The Time of the End magazine was published in 1996 and it represents the prophecy from the book of Daniel that was unsealed in 1989. Recently the magazine was read by ChatGPT and asked to evaluate the role of Ukraine in the history of verse forty represented in the magazine. The following is the breakdown of the magazine that has been in the public record for thirty years. The first passage from the writings of Ellen White in the magazine is Testimonies, volume 9, 11.

مجلهٔ «زمانِ آخر» در سال ۱۹۹۶ منتشر شد و نمایانگر نبوتِ کتاب دانیال است که در سال ۱۹۸۹ مهرگشایی شد. اخیراً این مجله توسط ChatGPT خوانده شد و از آن خواسته شد نقش اوکراین را در تاریخِ آیهٔ چهل، آن‌گونه که در مجله ارائه شده است، ارزیابی کند. آنچه در پی می‌آید، تجزیه و تحلیلِ این مجله است که سی سال در سوابق عمومی ثبت بوده است. نخستین فراز از نوشته‌های الن وایت در این مجله، «شهادت‌ها»، جلد ۹، ص. ۱۱ است.

## Overview: Ukraine in the Prophetic Framework

جائزہ: نبویاتی خاکے میں یوکرین

Within the magazine’s prophetic outline of Daniel 11:40–45, Ukraine is discussed in connection with the collapse of the Soviet Union and the struggle between the Papacy (king of the north) and atheistic communism (king of the south). Ukraine is presented as a key religious and geopolitical battleground during the closing stages of the proxy wars, particularly in relation to the Ukrainian Catholic Church and its legalization after decades of suppression under Soviet rule.

مجلّہ کے دانی ایل 11:40–45 کے نبوی خاکے کے اندر، یوکرین کا ذکر سوویت یونین کے انہدام اور پاپائیت (شمال کا بادشاہ) اور ملحدانہ اشتراکیت (جنوب کا بادشاہ) کے درمیان کشمکش کے تعلق سے کیا گیا ہے۔ یوکرین کو بالواسطہ جنگوں کے اختتامی مراحل میں ایک کلیدی مذہبی اور جغرافیائی-سیاسی معرکہ گاہ کے طور پر پیش کیا گیا ہے، خصوصاً یوکرینی کیتھولک کلیسیا اور سوویت اقتدار کے تحت عشروں کی سرکوبی کے بعد اس کی قانونی حیثیت کی بحالی کے حوالے سے۔

The magazine presents Ukraine as part of the broader prophetic fulfillment of Daniel 11:40, describing the sweeping away of the king of the south through a Vatican–United States alliance. Ukraine is shown as evidence of the weakening of Soviet atheism and the resurgence of Catholic influence in Eastern Europe.

La revista presenta a Ucrania como parte del cumplimiento profético más amplio de Daniel 11:40, describiendo el arrollamiento del rey del sur por medio de una alianza entre el Vaticano y Estados Unidos. Ucrania es presentada como evidencia del debilitamiento del ateísmo soviético y del resurgimiento de la influencia católica en Europa Oriental.

## Ukraine in the War Between the King of the North and South

اوکراین در جنگ میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب

The magazine teaches that the king of the south is atheism, embodied first by France (1798) and later by Soviet Russia. The king of the north is the papacy and Daniel 11:40 describes a spiritual war beginning in 1798 and culminating in the collapse of the Soviet Union in 1989. Ukraine appears within this context as part of the Soviet bloc that is swept away in fulfillment of Daniel 11:40. The publication presents the collapse of the Soviet Union as the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound (Revelation 13).

یہ رسالہ تعلیم دیتا ہے کہ جنوب کا بادشاہ الحاد ہے، جو پہلے فرانس (1798) اور بعد میں سوویت روس میں مجسم ہوا۔ شمال کا بادشاہ پاپائیت ہے، اور دانی ایل 11:40 ایک روحانی جنگ کو بیان کرتا ہے جو 1798 میں شروع ہوتی ہے اور 1989 میں سوویت یونین کے انہدام پر اپنے نقطۂ عروج کو پہنچتی ہے۔ یوکرین اس تناظر میں سوویت بلاک کے ایک حصے کے طور پر ظاہر ہوتا ہے جو دانی ایل 11:40 کی تکمیل میں بہا لے جایا جاتا ہے۔ یہ اشاعت سوویت یونین کے انہدام کو پاپائیت کے مہلک زخم کے مندمل ہونے کے پہلے قدم کے طور پر پیش کرتی ہے (مکاشفہ 13)۔

## Suppression of the Ukrainian Catholic Church (Quoted Sources)

سرکوب کلیسای کاتولیک اوکراین (منابع نقل‌شده)

The magazine includes secular documentation of Catholic persecution under Soviet rule.

مجلّه شامل اسناد غیرمذهبیِ آزار و اذیّت کاتولیک‌ها در دوران حاکمیّت شوروی است.

From Time Magazine, December 4, 1989:

از مجلهٔ تایم، ۴ دسامبر ۱۹۸۹:

> “After World War II, fierce but generally less bloody persecution spread into the Ukraine and the new Soviet bloc, affecting millions of Roman Catholics and Protestants as well as Orthodox.”

> «پس از جنگ جهانی دوم، آزار و اذیت شدید، اما عموماً کم‌خون‌ریزتر، به اوکراین و بلوک جدید شوروی گسترش یافت و میلیون‌ها کاتولیک رومی و پروتستان، و نیز ارتدوکس‌ها را تحت تأثیر قرار داد.»

Ukraine is identified as a major area where Catholicism was suppressed under communism.

اوکراین به‌عنوان یکی از مناطق اصلی شناخته می‌شود که در آن، کاتولیسیسم تحت حکومت کمونیسم سرکوب شد.

## Legalization of the Ukrainian Catholic Church

قانونی‌سازی کلیسای کاتولیک اوکراین

A major focus of the Ukraine discussion is the legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church.

یکی از محورهای اصلی بحث اوکراین، قانونی‌سازی کلیسای کاتولیک اوکراین است که مدت‌ها ممنوع بوده است.

From Life Magazine, December 1989:

از مجلهٔ لایف، دسامبر ۱۹۸۹:

> “Three new Catholic bishops have recently been named in Czechoslovakia. And this month Gorbachev meets Pope John Paul II during a visit to Italy—the first face-to-face encounter between leaders of the Kremlin and the Vatican. The sessions may lead to legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church in the U.S.S.R.”

> „در روزهای اخیر، سه اسقف جدید کاتولیک در چکسلواکی منصوب شده‌اند. و در همین ماه، گورباچف در جریان سفری به ایتالیا با پاپ ژان پل دوم دیدار می‌کند—نخستین ملاقات رو در رو میان رهبران کرملین و واتیکان. این نشست‌ها ممکن است به قانونی‌شدن کلیسای کاتولیک اوکراینی، که مدت‌ها در اتحاد جماهیر شوروی ممنوع بوده است، بینجامد.“

From U.S. News & World Report, December 11, 1989:

از U.S. News & World Report، ‏11 دسمبر 1989:

> “The revival of religious freedom is expected to include lifting of an official ban on the five-million-member Ukraine Catholic Church, which has survived underground since 1946 when Stalin ordered it absorbed into the Russian Orthodox Church. Winning legalization for the Ukrainian Church has been a primary aim of the pope’s.”

> «احیای آزادی دینی انتظار می‌رود شامل لغوِ ممنوعیت رسمیِ کلیسای کاتولیک اوکراین، با پنج میلیون عضو، نیز باشد؛ کلیسایی که از سال ۱۹۴۶، هنگامی که استالین فرمان داد در کلیسای ارتدکس روسیه ادغام شود، به‌صورت زیرزمینی به حیات خود ادامه داده است. کسب مشروعیت قانونی برای کلیسای اوکراین یکی از اهداف اصلی پاپ بوده است.»

The magazine presents this as evidence of the weakening of atheistic control, the restoration of Catholic power. It is identified as a direct outcome of Vatican diplomatic pressure and a milestone in Daniel 11:40’s fulfillment is set forth as the Ukraine as a visible example of the Papacy regaining influence in former communist territory.

La revista presenta esto como prueba del debilitamiento del control ateo y de la restauración del poder católico. Se lo identifica como un resultado directo de la presión diplomática del Vaticano, y se lo presenta como un hito en el cumplimiento de Daniel 11:40, siendo Ucrania un ejemplo visible de cómo el Papado recupera influencia en antiguo territorio comunista.

## Ukraine as Evidence of the Papacy’s Advance

اوکراین به‌مثابه گواهی بر پیشروی پاپیّت

The collapse of communism not merely as political change but as a spiritual defeat of atheism, a geopolitical advance of the Papacy and the beginning of the Papacy’s return to world dominance. The Ukraine becomes a case study in the dismantling of Soviet religious suppression and a strategic victory of Rome in Eastern Europe. It represents the visible shift from enforced atheism to restored Catholic authority and the legalization of the Ukrainian Catholic Church is treated as prophetic confirmation that the king of the north was sweeping away the king of the south “like a whirlwind.”

فروپاشی کمونیسم، نه صرفاً به‌عنوان یک دگرگونی سیاسی، بلکه به‌مثابه شکستی روحانی برای الحاد، پیشرویی ژئوپولیتیکی برای پاپیت، و آغاز بازگشت پاپیت به سلطه جهانی. اوکراین به نمونه‌ای موردی در برچیدن سرکوب دینی شوروی و پیروزی‌ای راهبردی برای روم در اروپای شرقی بدل می‌شود. این امر نشان‌دهندهٔ گذار آشکار از الحادِ تحمیلی به اقتدارِ بازگردانده‌شدهٔ کاتولیکی است، و قانونی‌سازی کلیسای کاتولیک اوکراین به‌منزلهٔ تأیید نبویِ این معنا تلقی می‌شود که پادشاه شمال، پادشاه جنوب را «چون گردباد» جاروب می‌کرد.

## Ukraine and the Broader Prophetic Sequence

اوکراین اور وسیع تر نبوتی تسلسل

- 1798 – Papacy receives deadly wound.

  ۱۷۹۸ — پاپیت زخمِ مهلک دریافت می‌کند۔

- 1917 – Atheism relocates to Russia (Bolshevik Revolution).

  1917 – بې‌باوەڕی بۆ ڕووسیا گوێزرایەوە (شۆڕشی بۆڵشەڤی).

- 1989 – Soviet Union collapses.

  1989 – اتحاد جماهیر شوروی فرو می‌پاشد.

- Ukraine – Catholic Church legalized.

  اوکراین — کلیسای کاتولیک قانونی شد.

- Papacy regains geopolitical influence.

  پاپ‌سالاری نفوذ ژئوپولیتیکی خود را دوباره به دست می‌آورد.

- United States eventually comes under Papal influence (Daniel 11:41).

  ایالات متحده سرانجام تحت نفوذ پاپ قرار می‌گیرد (دانیال ۱۱:۴۱).

- Entire world follows (Daniel 11:42–43).

  تمام جهان پیروی می‌کند (دانیال ۱۱:۴۲–۴۳).

Ukraine fits into stages 3–4 as part of the transition between Soviet atheism and restored Papal influence.

اوکراین در مراحل ۳–۴ جای می‌گیرد، به‌عنوان بخشی از گذار میان الحاد شوروی و نفوذِ بازگردانده‌شدهٔ پاپی.

## Sources Referenced in Ukraine Discussion

منابعِ مأخوذہ در بحثِ اوکراین

- Jeff Pippenger (primary theological framework)

  جف بيبينجر (الإطار اللاهوتي الأساسي)

Spirit of Prophecy

روحِ نبوت

- The Great Controversy

  مجادلهٔ عظیم

- Selected Messages

  پیام‌های برگزیده

- Testimonies for the Church

  شهادت‌هایی برای کلیسا

Secular Press

سیکولر پریس

- Time Magazine

  مجلهٔ تایم

- Life Magazine

  مجلهٔ زندگی

- U.S. News & World Report

  یو. اس. نیوز اینڈ ورلڈ رپورٹ

Ukraine is mentioned in connection with:

اوکراین در ارتباط با موارد زیر ذکر شده است:

- Post-World War II Catholic persecution

  پس از جنگ جهانی دوم، آزار و اذیت کاتولیک‌ها

- Underground survival of the Ukrainian Catholic Church

  تداوم بقای کلیسای کاتولیک اوکراین در زیرزمین

- Gorbachev–Vatican diplomacy

  دیپلماسی گورباچف–واتیکان

- Legal restoration of Catholic hierarchy

  احیای قانونی سلسله‌مراتب کاتولیک

## Summary of Ukraine’s Role in the Newsletter

خلاصهٔ نقش اوکراین در خبرنامه

The Ukraine was a stronghold of suppressed Catholicism under Soviet atheism. The legalization of the Ukrainian Catholic Church signaled the weakening of the king of the south. The Vatican’s influence in the Ukraine demonstrated the Papacy’s resurgence and the Ukraine’s religious shift served as tangible evidence that Daniel 11:40 was being fulfilled. The events surrounding Ukraine formed part of the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound. The Ukraine is therefore presented not as an isolated political event, but as a prophetic marker within the final movements of Daniel 11.

اوکراین در زیر سلطهٔ خداناباوریِ شوروی، دژ استواری برای کاتولیسیسمِ سرکوب‌شده بود. قانونی‌شدنِ کلیسای کاتولیکِ اوکراین، نشانهٔ تضعیفِ پادشاهِ جنوب بود. نفوذِ واتیکان در اوکراین، احیای اقتدارِ پاپی را نشان می‌داد و دگرگونیِ دینیِ اوکراین به‌منزلهٔ شاهدی ملموس بود بر این‌که دانیال ۱۱:۴۰ در حال تحقق است. رویدادهای مربوط به اوکراین بخشی از نخستین گام در التیامِ زخمِ مهلکِ پاپی را تشکیل می‌داد. ازاین‌رو، اوکراین نه به‌عنوان یک رویدادِ سیاسیِ منفرد، بلکه به‌مثابه نشانه‌ای نبوی در چارچوبِ حرکاتِ پایانیِ دانیال ۱۱ مطرح می‌شود.

Back to Articles