Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Four

کتاب دانیال — یک‌صد و شصت و چهارمین

The Prophetic Significance of Daniel 11: Unveiling the Historical and Future Implications

اهمیت نبویِ دانیال ۱۱: آشکار ساختن دلالت‌های تاریخی و آینده‌نگرانه

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In verse sixteen of Daniel eleven, the conquering of Judah and Jerusalem by Pompey in 63 BC is set forth. It represents the soon coming Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one of the same chapter. The history associated with the verse identifies a civil war that is taking place when the city is captured, thus identifying the repetition of the US Civil War that is now taking place in the United States. Whether shots have been fired or not, two classes are now in a struggle for the control of the United States. When Pompey conquered Jerusalem, it identified that Jerusalem would remain under Roman authority until it was destroyed in the year 70 AD. Thus, it typified the soon coming Sunday law which marks the end of the sixth kingdom of Bible prophecy.

در آیهٔ شانزدهمِ دانیال یازده، فتح یهودا و اورشلیم به‌دستِ پومپه در سال ۶۳ پیش از میلاد بیان شده است. این رویداد، نمودارِ قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، در تحققِ آیهٔ چهل‌ویکِ همان فصل. تاریخی که با این آیه پیوند دارد، جنگی داخلی را مشخص می‌سازد که هنگامِ تسخیر شهر در جریان است؛ و بدین‌سان تکرارِ جنگ داخلیِ ایالات متحده را که اکنون در ایالات متحده در حال وقوع است، شناسایی می‌کند. خواه تیراندازی آغاز شده باشد یا نه، اکنون دو طبقه در کشاکشی برای به‌دست گرفتنِ کنترلِ ایالات متحده قرار دارند. هنگامی که پومپه اورشلیم را فتح کرد، این امر نشان داد که اورشلیم تا زمان نابودی‌اش در سال ۷۰ میلادی، تحت اقتدارِ روم باقی خواهد ماند. از این‌رو، آن فتح نمونه‌ای از قانون یکشنبه‌ایِ در شُرُفِ وقوع بود که پایانِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس را مشخص می‌سازد.

Pompey is the first of four Roman powers that are identified in the passage. Marc Antony, who was a Roman, is also identified, but of the four powers that are represented as Roman leaders, Antony represents Roman leadership that has rebelled and formed an alliance with Egypt against Rome. Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberius Caesar are the four Romans that are prophetically employed to represent the four generations of the earth beast’s Republican horn.

پومپیوس نخستینِ چهار قدرت رومی است که در این بخش شناسایی شده‌اند. مارک آنتونی، که او نیز رومی بود، همچنین شناسایی شده است؛ اما از میان آن چهار قدرتی که به‌صورت رهبران رومی به تصویر کشیده شده‌اند، آنتونی نمایندهٔ رهبری رومی‌ای است که سر به شورش برداشته و بر ضدّ روم با مصر هم‌پیمان شده است. پومپیوس، ژولیوس سزار، آگوستوس سزار و تیبریوس سزار آن چهار رومی هستند که در کاربردی نبوی برای نمایندگیِ چهار نسلِ شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین به کار گرفته شده‌اند.

Pompey, representing the rebellion of the US Civil War in the generation of 1863, also illustrates the last generation and the current “civil war” that is now under way. Julius Caesar represents the second generation, when the United States was firmly established as the premier nation among nations, but was assassinated in 1913, when the sovereignty of the financial system was given unto the globalist banking system, and the work for a one world government began. Caesar Augustus represents the glory years of the first two world wars, when in spite of the bloodshed, the United States became the envy of the world. Then in the last generation Tiberius Caesar, known for his drunkenness and the crucifixion of Christ, represents the period that essentially began with the election of John F. Kennedy, the first Catholic president, thus identifying the generation that would bow to Rome.

پومپی، که نمایانگر شورشِ جنگ داخلی ایالات متحده در نسلِ ۱۸۶۳ است، همچنین نسلِ آخر و «جنگ داخلی» کنونی را که اکنون آغاز شده است نیز به تصویر می‌کشد. ژولیوس سزار نمایندهٔ نسلِ دوم است، زمانی که ایالات متحده به‌طور استوار به‌عنوان برجسته‌ترین ملت در میان ملت‌ها استقرار یافت، اما در سال ۱۹۱۳ ترور شد، هنگامی که حاکمیتِ نظامِ مالی به نظامِ بانکیِ جهانی‌گرایان واگذار گردید و کارِ برپاییِ یک حکومتِ واحدِ جهانی آغاز شد. سزار آگوستوس نمایانگر سال‌های شکوهِ دو جنگِ جهانیِ نخست است، زمانی که با وجود خون‌ریزی، ایالات متحده مایهٔ رشکِ جهان گردید. سپس، در نسلِ آخر، تیبریوس سزار، که به می‌گساریِ خود و مصلوب شدنِ مسیح شناخته می‌شود، نمایانگر دوره‌ای است که اساساً با انتخابِ جان اف. کندی، نخستین رئیس‌جمهور کاتولیک، آغاز شد؛ و بدین‌سان نسلی را مشخص می‌سازد که در برابر روم سر فرود خواهد آورد.

These prophetic issues connected with Pompey are important, but we are currently focusing on the prophetic history that precedes Pompey and verse sixteen, a history that begins in the first two verses of the chapter identifying 1989, as the time of the end, and then pointing out the rich sixth President since Reagan, who stirs up the globalists, as Trump has most certainly accomplished.

این مسائل نبویِ مرتبط با پومپه مهم‌اند، اما ما در حال حاضر بر تاریخ نبوی‌ای تمرکز داریم که پیش از پومپه و آیه شانزدهم قرار دارد؛ تاریخی که در دو آیه نخست این فصل آغاز می‌شود، 1989 را به‌عنوان زمان آخر مشخص می‌سازد، و سپس به ششمین رئیس‌جمهور ثروتمند پس از ریگان اشاره می‌کند که جهانی‌گرایان را برمی‌انگیزد، چنان‌که ترامپ بی‌تردید چنین کرده است.

Trump is typified by the fourth ruler following Cyrus, named Xerxes, the rich Persian king, who is also known as Ahasuerus in the story of Esther. In the verses, the next king to follow Xerxes is Alexander the Great in verse three. Historically there were eight rulers between Xerxes and Alexander the Great. From Trump, to the one world government represented by Alexander the Great, ten kings are represented; Trump being the first and Alexander being the last.

ترامپ به‌وسیلهٔ چهارمین فرمانروا پس از کورش، یعنی خشایارشاه، پادشاه ثروتمند پارس، که در روایت اِستر نیز با نام اَحَشْوِروَش شناخته می‌شود، به‌صورت نمونه پیش‌نمایی شده است. در آیات، پادشاه بعدی پس از خشایارشاه در آیهٔ سه، اسکندرِ کبیر است. از لحاظ تاریخی، میان خشایارشاه و اسکندرِ کبیر هشت فرمانروا وجود داشت. از ترامپ تا حکومت واحد جهانی که به‌وسیلهٔ اسکندرِ کبیر نمایندگی می‌شود، ده پادشاه مورد اشاره‌اند؛ ترامپ نخستین و اسکندر آخرینِ آنان است.

The prophetic lines identify that all the kings of the earth will commit fornication with the papacy at the end of the world, and those kings are represented as “ten kings”. Ahab, who was the head of a tenfold kingdom, and who was married to Jezebel represents the fact that even though all ten kings commit fornication with the papacy, there is one primary king that is the first to do so. The first time the papacy was given the throne of the earth the primary king was Clovis, king of the Franks (France) in 496 AD. This agrees with the papacy giving France the title of firstborn of the Catholic church, and eldest daughter of the Catholic church.

خطوطِ نبوت مشخص می‌سازند که در پایانِ جهان، همهٔ پادشاهانِ زمین با پاپیّت زنا خواهند کرد، و این پادشاهان به‌صورت «ده پادشاه» نمایش داده شده‌اند. اَخاب، که سرِ یک پادشاهیِ ده‌گانه بود و با ایزابل ازدواج کرده بود، بیانگر این حقیقت است که هرچند هر ده پادشاه با پاپیّت زنا می‌کنند، یک پادشاهِ اصلی وجود دارد که نخستین کسی است که چنین می‌کند. نخستین بار که تختِ زمین به پاپیّت داده شد، آن پادشاهِ اصلی، کلوویس، پادشاهِ فرانک‌ها (فرانسه)، در سال 496 میلادی بود. این با آنچه پاپیّت به فرانسه لقبِ نخست‌زادهٔ کلیسای کاتولیک و بزرگ‌ترین دخترِ کلیسای کاتولیک داده است، مطابقت دارد.

The prophetic work accomplished by France in placing Rome on the throne of the civilized world, typifies the prophetic work of the United States. The Sunday law of Bible prophecy begins in the United States, and then every nation on earth follows that example. Line after prophetic line, identify that the premier king of the ten kings, that first and foremost commits fornication with the man of sin in the last days, is the United States. Though no kings are represented between Xerxes the first rich king and Alexander the Great the last king in verses two and three, history identifies ten kings. The number ten represents a test, and it also represents a confederacy.

کارِ نبوی‌ای که فرانسه با نشاندنِ روم بر تختِ جهانِ متمدّن به انجام رسانید، نمونهٔ کارِ نبویِ ایالات متحده است. قانونِ یکشنبه در نبوتِ کتاب‌مقدّس از ایالات متحده آغاز می‌شود، و سپس هر ملّتی بر روی زمین از آن الگو پیروی می‌کند. سطر پس از سطرِ نبوی نشان می‌دهد که پادشاهِ برترِ آن ده پادشاه، همان که در ایّامِ آخر نخستین و پیش از همه با مردِ گناه زنا می‌کند، ایالات متحده است. هرچند در آیاتِ دو و سه میان خشایارشاه، نخستین پادشاهِ دولتمند، و اسکندرِ کبیر، آخرین پادشاه، هیچ پادشاهی به تصویر کشیده نشده است، تاریخ ده پادشاه را معرّفی می‌کند. عددِ ده نمایانگرِ آزمون است، و نیز نمایانگرِ یک هم‌پیمانی است.

The test that the world is confronted with is the setting up of a worldwide system, represented as the image of the beast. That test begins in the United States at the soon coming Sunday law and ends when every nation on the globe follows that example. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning, so even though no kings are listed between the rich king and Alexander in verses two and three, history identifies a testing process which begins with the richest president, who was rich from his business endeavors not because he produced wealth by participating in a corrupted political system.

آزمونی که جهان با آن روبه‌رو است، برپاییِ نظامی جهانی است که به‌صورتِ تصویرِ وحش بازنمایی شده است. این آزمون در ایالات متحده با قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که هر ملت بر روی کرهٔ زمین از آن الگو پیروی کند. عیسی همواره پایانِ یک امر را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد؛ ازاین‌رو، هرچند در آیات دو و سه هیچ پادشاهی میان پادشاهِ ثروتمند و اسکندر ذکر نشده است، تاریخ فرایندی آزمایشی را مشخص می‌سازد که با ثروتمندترین رئیس‌جمهور آغاز می‌شود؛ کسی که ثروت او از فعالیت‌های تجاری‌اش به دست آمد، نه از آن رو که با مشارکت در نظام سیاسیِ فاسدشده ثروت تولید کرده باشد.

The name America is derived from the Latin version of the name “Amerigo,” which comes from the Italian explorer Amerigo Vespucci, who was an explorer and navigator who made several voyages to the New World in the late 15th and early 16th centuries. Overall, Vespucci’s explorations were made possible through the financial backing, capital investments, of sponsors and patrons who saw potential opportunities for profit, expansion, and prestige in the exploration of the New World. The name “America” is a symbol of the endeavor to produce profits.

نامِ امریکہ، نام “امیریگو” کی لاطینی صورت سے ماخوذ ہے، جو اطالوی مہم جو امیریگو ویسپوچی کے نام سے نکلا ہے۔ وہ ایک مہم جو اور ماہرِ جہازرانی تھا جس نے پندرھویں صدی کے اواخر اور سولھویں صدی کے اوائل میں نئی دنیا کی جانب کئی سفر کیے۔ مجموعی طور پر، ویسپوچی کی مہمات اُن سرپرستوں اور مربیوں کی مالی اعانت اور سرمایہ کاری کے باعث ممکن ہوئیں جنہوں نے نئی دنیا کی کھوج میں منافع، توسیع، اور وقار کے ممکنہ مواقع دیکھے۔ “امریکہ” کا نام منافع پیدا کرنے کی سعی کی ایک علامت ہے۔

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning, and the beginning of the ten kings that represent the bridge from the two-horned kingdom of Medo-Persia to the one world government represented by Alexander the Great, begins with the rich king, who is president of the kingdom typified by France and Ahab, who will also become the head represented by Alexander the Great, when the entire world is confronted with the economics associated with the power of the United States, as it forces the entire world to bow to the Catholic church, if they wish to be able to buy and sell.

عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد، و آغازِ آن ده پادشاه که نمایانگرِ پلِ میانِ پادشاهیِ دوشاخۀ مادها و پارس‌ها و حکومتِ واحدِ جهانیِ ممثَّل در اسکندرِ کبیر هستند، با آن پادشاهِ دولتمند آغاز می‌شود، که رئیسِ پادشاهیِ نمونه‌وارِ فرانسه و اخاب است، و او همچنین هنگامی به آن سرِ ممثَّل در اسکندرِ کبیر تبدیل خواهد شد که تمامِ جهان با اقتصادِ مرتبط با قدرتِ ایالاتِ متحده مواجه گردد، آنگاه که این قدرت تمامِ جهان را وادار می‌سازد تا در برابرِ کلیسای کاتولیک سر فرود آورد، اگر بخواهند بتوانند خرید و فروش کنند.

The seventh kingdom in Revelation chapter seventeen, is the ten kings, and one of the ten king’s prophetic characteristics, is that they only continue a “short space,” before they agree to give their seventh kingdom unto the whore of Babylon, that only holds together for “one hour”. The prophetic reason they accept that agreement is because they are drunk with the wine of Babylon. Historically Alexander the Great only ruled for a short space, for his life ended as quickly as his kingdom was established, for he drank himself to death, thus symbolizing the short space and drunkenness of the ten kings of the United Nations. As soon as Alexander the Great stood up he was broken, and his kingdom was given to the four winds, identifying the following struggle to re-establish his former kingdom.

ساتواں بادشاہت، جو مکاشفہ باب سترہ میں مذکور ہے، دس بادشاہ ہیں، اور ان دس بادشاہوں کی نبوتی خصوصیات میں سے ایک یہ ہے کہ وہ صرف “تھوڑی دیر” تک قائم رہتے ہیں، اس سے پہلے کہ وہ اس بات پر متفق ہوں کہ اپنی ساتویں بادشاہت کو بابل کی فاحشہ کے حوالے کر دیں، جو خود بھی صرف “ایک گھڑی” تک قائم رہتی ہے۔ نبوتی سبب جس کی بنا پر وہ اس معاہدے کو قبول کرتے ہیں یہ ہے کہ وہ بابل کی مَے سے متوالے ہیں۔ تاریخی طور پر سکندرِ اعظم نے بھی فقط تھوڑی مدت تک حکومت کی، کیونکہ اس کی زندگی اتنی ہی جلد ختم ہو گئی جتنی جلد اس کی سلطنت قائم ہوئی تھی، کیونکہ وہ شراب نوشی کے سبب ہلاک ہوا؛ یوں وہ متحدہ اقوام کے دس بادشاہوں کی تھوڑی مدت اور مے نوشی کی علامت بنتا ہے۔ جیسے ہی سکندرِ اعظم برپا ہوا وہ ٹوٹ گیا، اور اس کی سلطنت چار ہواؤں کے حوالے کر دی گئی، اور یوں اس کے سابقہ ملک کو دوبارہ قائم کرنے کی بعد کی کشمکش کی نشان دہی ہوئی۔

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> اور من نیز در سال اوّل داریوشِ مادی برخاستم تا او را تأیید و تقویت کنم. و اکنون راستی را به تو خواهم نمود. اینک هنوز سه پادشاه دیگر در فارس برخواهند خاست، و چهارمین از همۀ ایشان به‌مراتب توانگرتر خواهد بود؛ و او به نیروی ثروت خویش همه را بر ضدّ مملکت یونان برخواهد انگیخت. و پادشاهی زورآور برخواهد خاست که با سلطنتی عظیم فرمان خواهد راند و بر وفق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد. و چون برپا شود، مملکتش منقسم خواهد شد و به سوی چهار باد آسمان تقسیم خواهد گردید؛ امّا نه برای ذریّت او، و نه بر وفق سلطنتی که او فرمان رانده بود؛ زیرا مملکتش از جا کنده خواهد شد و به دیگران، جز آنان، داده خواهد شد. دانیال ۱۱:‏۱‏–۴

Alexander’s kingdom fell apart as quickly as it came together, for it represents the last days, in which prophecy is identified as happening rapidly.

پادشاهی اسکندر به همان سرعتی که پدید آمد، از هم فروپاشید، زیرا نمایانگر ایام آخر است؛ ایامی که نبوت آن را با وقوعی سریع معرفی می‌کند.

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.” Testimonies, volume 9, 11.

> «شر کی قوتیں اپنی افواج کو یکجا اور منظم کر رہی ہیں۔ وہ آخری عظیم بحران کے لیے اپنے آپ کو مضبوط بنا رہی ہیں۔ بہت جلد ہماری دنیا میں بڑے تغیرات رونما ہونے والے ہیں، اور آخری حرکات نہایت تیز ہوں گی۔» Testimonies, جلد 9، ص 11۔

The third woe of Islam is established upon the prophetic characteristics of the first and second woes. In the first woe there was a period which began with the arrival of Mohammed and continued until the next period, which is identified as “five months” or one hundred and fifty years, in which Islam would “hurt” the armies of Rome. The end of the one-hundred and fifty year time prophecy simultaneously marks the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy, in which Islam of the second Woe, would then “kill” the armies of Rome.

سومین وایِ اسلام بر ویژگی‌های نبویِ وایِ اول و دوم استوار است. در وایِ اول، دوره‌ای وجود داشت که با ظهور محمد آغاز شد و تا دورهٔ بعدی ادامه یافت؛ دوره‌ای که به‌عنوان «پنج ماه» یا یکصد و پنجاه سال شناخته می‌شود، که در آن اسلام لشکرهای روم را «آزار» می‌رسانْد. پایانِ نبوتِ زمانیِ یکصد و پنجاه‌ساله، هم‌زمان آغازِ نبوتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز را نیز مشخص می‌سازد؛ که در آن، اسلامِ وایِ دوم سپس لشکرهای روم را «می‌کشت».

September 11, 2001 marked the arrival of the period represented by Mohammed of the first woe, which includes October 7, 2023 as marking the beginning of the period when Islam would “hurt” the “armies of Rome” in the ancient literal “Glorious Land” which is a proxy for the United States, and since October 7, 2023 the attacks by Islam against the army of Rome, is approaching two hundred at the writing of this article on February 17, 2024.

۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز دوره‌ای را رقم زد که به‌وسیلهٔ محمدِ وایِ نخست نمایانده شده است؛ دوره‌ای که ۷ اکتبر ۲۰۲۳ را نیز در بر می‌گیرد، به‌عنوان نشانهٔ آغاز زمانی که اسلام «لشکرهای روم» را در «سرزمینِ جلال» باستانیِ تحت‌اللفظی—که کنایه‌ای از ایالات متحده است—«آسیب» خواهد رساند؛ و از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، حملات اسلام علیه لشکر روم، تا زمان نگارش این مقاله در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، در حال نزدیک شدن به دویست مورد است.

At the soon-coming Sunday law the United States is “killed” as the sixth kingdom of Bible prophecy, which parallels the three hundred and ninety-one years and fifteen days of Islamic attacks that killed the former armies of Rome, as the warfare of their third great jihad intensifies. When Michael stands up, human probation closes, and the four winds are fully released during the seven last plagues.

در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس «کشته می‌شود»، که این امر با سیصد و نود و یک سال و پانزده روزِ حملات اسلامی که سپاهیان پیشین روم را کشت، به موازات قرار دارد، آنگاه که جنگِ سومین جهاد بزرگ آنان شدت می‌گیرد. هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، مهلتِ آزمونِ انسان پایان می‌پذیرد، و چهار باد در طی هفت بلای آخر به‌طور کامل رها می‌شوند.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> “من دیدم که خشم امت‌ها، غضب خدا، و زمان داوریِ مردگان، جدا و متمایز از یکدیگر بودند و یکی پس از دیگری واقع می‌شدند؛ نیز اینکه میکائیل هنوز برنخاسته بود، و آن زمانِ تنگی که مانندش هرگز نبوده است، هنوز آغاز نگردیده بود. امت‌ها اکنون خشمگین می‌شوند؛ اما هنگامی که کاهن اعظم ما کار خود را در قُدس به پایان رسانده باشد، برخواهد خاست، جامه‌های انتقام را بر تن خواهد کرد، و آنگاه هفت بلای آخر فرو ریخته خواهد شد.”

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> "من دیدم که آن چهار فرشته، چهار باد را نگاه خواهند داشت تا کار عیسی در قدس به انجام رسد، و سپس آن هفت بلای آخر خواهد آمد." Early Writings, 36.

The “four winds” are represented as “an angry horse, seeking to break loose and bring death and destruction in its path,” by Sister White and they are fully released when probation closes. They were portrayed as being released in the second woe as “four angels”, not four winds.

«چهار باد» توسط خواهر وایت به‌صورت «اسبی خشمگین که می‌کوشد خود را رها سازد و در مسیر خود مرگ و ویرانی به بار آورد» به تصویر کشیده شده‌اند، و هنگامی که مهلت فیض به پایان می‌رسد، به‌طور کامل رها می‌شوند. آنان در وایِ دوم به‌صورت «چهار فرشته» ترسیم شدند، نه چهار باد.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> خطاب به فرشتهٔ ششم که شیپور را داشت: «آن چهار فرشته را که نزد رود عظیم فرات بسته شده‌اند، آزاد کن.» و آن چهار فرشته آزاد شدند؛ همانان که برای ساعت و روز و ماه و سال مهیا شده بودند تا ثلث مردمان را بکشند. مکاشفه ۹:۱۴، ۱۵.

The “four winds”, or the “four angels”, are both symbols of Islam as determined by the context where the symbol is employed. When Alexander the Great stood up, his kingdom, which represents the seventh kingdom, that is one third of the threefold kingdom of the dragon, the beast and the false prophet; “when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven.” When human probation closes the four winds, or the four angels are released, and they break his kingdom, for his kingdom “shall be broken.” Those ten kings and their partners, the globalist merchants, will then stand afar off and lament and cry.

«چهار باد»، یا «چهار فرشته»، هر دو بنا بر سیاقی که این نماد در آن به‌کار رفته است، نماد اسلام‌اند. هنگامی که اسکندر کبیر برخاست، پادشاهی او، که نمایانگر پادشاهی هفتم است، یعنی یک‌سومِ پادشاهی سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبی کاذب، چنین است که: «چون او برخیزد، پادشاهی‌اش شکسته خواهد شد و به سوی چهار باد آسمان تقسیم خواهد گردید.» هنگامی که مهلتِ امتحانِ بشر به پایان رسد، چهار باد، یا چهار فرشته، رها می‌شوند و پادشاهی او را در هم می‌شکنند، زیرا پادشاهی او «شکسته خواهد شد.» آنگاه آن ده پادشاه و شریکان ایشان، یعنی تاجران جهانی‌گرا، از دور خواهند ایستاد و نوحه خواهند کرد و فریاد خواهند زد.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> زیرا اینک پادشاهان گرد آمدند؛ با یکدیگر گذشتند. آن را دیدند، پس در شگفت شدند؛ مضطرب گشتند و شتابان گریختند. در آنجا ترس ایشان را فراگرفت، و درد، همچون دردِ زنِ در حالِ زایمان. تو کشتی‌های ترشیش را با بادِ شرقی درهم می‌شکنی. مزامیر 48:4–7

The economic structure of the ten kings is broken by the “east wind” of Islam.

ساختار اقتصادیِ ده پادشاه به‌وسیلهٔ «بادِ شرقی»ِ اسلام درهم شکسته می‌شود.

> Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. Ezekiel 27: 26, 27.

> پاروزنانت تو را به آب‌های عظیم درآوردند؛ باد شرقی تو را در میان دریاها شکسته است. دولت تو، و بازارهایت، تجارتت، ملوانانت و سکان‌داران تو، کَلَف‌کارانت، و متصدیان تجارتت، و همه مردان جنگی تو که در تو هستند، و تمامی جماعتی که در میان تو است، در روز هلاکتت به میان دریاها فرو خواهند افتاد. حزقیال 27: 26, 27.

The “east wind” of Islam breaks the ten kings’ kingdom in “the day of their ruin,” as represented by Alexander the Great’s kingdom being “broken” and given to the four winds. Much of the history that has taken place in the eleventh of Daniel will be repeated as chapter eleven reaches its final fulfillment. Determining where to rightly divide those histories is the prophetic work of those who are called to be students of prophecy. The last six verses of Daniel eleven conclude at the close of human probation, when Michael stands up. When Alexander the Great’s kingdom is divided to the four winds, it represents the close of probation, and identifies that the following prophetic history from verse five onward is to be considered as a new prophetic line.

“بادِ شرقی” اسلام، پادشاهیِ ده پادشاه را در «روز هلاکت ایشان» در هم می‌شکند؛ چنان‌که پادشاهیِ اسکندرِ کبیر «شکسته» شد و به چهار باد سپرده گردید. بخش بزرگی از تاریخی که در باب یازدهم دانیال به وقوع پیوسته است، هنگامی که باب یازدهم به تحقق نهاییِ خود می‌رسد، بار دیگر تکرار خواهد شد. تعیینِ اینکه این تاریخ‌ها را در کجا باید به‌درستی از یکدیگر جدا کرد، کارِ نبویِ کسانی است که خوانده شده‌اند تا شاگردانِ نبوت باشند. شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده در پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر خاتمه می‌یابد، آنگاه که میکائیل برمی‌خیزد. هنگامی که پادشاهیِ اسکندرِ کبیر به چهار باد تقسیم می‌شود، این امر نمایانگرِ پایانِ مهلتِ آزمایش است و نشان می‌دهد که تاریخِ نبویِ پس از آن، از آیهٔ پنج به بعد، باید به‌منزلهٔ خطی تازه از نبوت در نظر گرفته شود.

Verse five unto verse sixteen identifies the history of 538 unto the soon coming Sunday law. Verses five through nine, represent the history of the twelve hundred and sixty years of papal rule that began in the year 538 and concluded at the time of the end in 1798. Verse ten identifies the history that typifies verse forty, when the papacy swept away the Soviet Union at the time of the end in 1989. Verses eleven and twelve identify the current proxy war in the Ukraine, which Putin and Russia are going to win, but the aftermath of Putin’s victory will parallel “the battle of Nineveh,” and “the fall of Chosroes,” which was the “key that opened the bottomless pit” which released Islam in the history of the first woe.

آیهٔ پنج تا آیهٔ شانزده، تاریخِ ۵۳۸ تا قانون یکشنبه‌ایِ در شُرُفِ وقوع را مشخص می‌کند. آیات پنج تا نه، تاریخِ هزار و دویست و شصت سالِ حاکمیت پاپی را نشان می‌دهند که در سال ۵۳۸ آغاز شد و در زمانِ آخر، در ۱۷۹۸، به پایان رسید. آیهٔ ده تاریخی را مشخص می‌کند که نمونهٔ آیهٔ چهل است، هنگامی که پاپیّت در زمانِ آخر، در ۱۹۸۹، اتحاد جماهیر شوروی را جارو کرد و از میان برداشت. آیات یازده و دوازده جنگ نیابتیِ کنونی در اوکراین را مشخص می‌کنند که پوتین و روسیه در آن پیروز خواهند شد، اما پیامدِ پیروزیِ پوتین با «نبرد نینوا» و «سقوطِ خسرو» موازی خواهد بود؛ همان چیزی که «کلیدی که چاهِ بی‌انتها را گشود» بود و در تاریخِ وایِ نخست، اسلام را رها ساخت.

In the aftermath of Putin’s short-lived triumph, the United States, in verses thirteen to fifteen, will win the proxy war, that is the conclusion of the proxy war that had been engaged in from World War Two. The passage identifies three battles, the first battle concluded in 1989, in fulfillment of verses ten and forty, the second being the current war in the Ukraine, represents verses eleven and twelve, and the third proxy war, representing the final victory of the United States, is represented in verse thirteen through fifteen.

پس از پیروزی کوتاه‌مدت پوتین، ایالات متحده، در آیات سیزده تا پانزده، جنگ نیابتی را پیروز خواهد شد؛ یعنی فرجامِ جنگ نیابتی‌ای که از زمان جنگ جهانی دوم در جریان بوده است. این بخش سه نبرد را مشخص می‌سازد: نبرد نخست در سال ۱۹۸۹، در تحقق آیات ده و چهل، به پایان رسید؛ نبرد دوم، که جنگ کنونی در اوکراین است، نمایانگر آیات یازده و دوازده است؛ و سومین جنگ نیابتی، که بیانگر پیروزی نهایی ایالات متحده است، در آیات سیزده تا پانزده ترسیم شده است.

What needs to be recognized with these four periods represented from verse five to verse fifteen, is that the last two periods, which represent the current war in the Ukraine, and then the retaliation of the United States, occur in the time of the sealing. Verse sixteen identifies the soon coming Sunday law in the United States. Verses five through ten represent the history of 538 through to both the time of the end in 1798, and then on to the time of the end in 1989. The two battles of the final proxy war, represented in verses eleven to fifteen, are therefore fulfilled in the period where Ezekiel chapter twelve identifies that the effect of every vision is fulfilled.

آنچه لازم است دربارهٔ این چهار دوره که از آیهٔ پنج تا آیهٔ پانزده به تصویر کشیده شده‌اند شناخته شود، این است که دو دورهٔ پایانی، که نمایانگر جنگ کنونی در اوکراین و سپس اقدام تلافی‌جویانهٔ ایالات متحده هستند، در زمان مهر و موم رخ می‌دهند. آیهٔ شانزده قانون یکشنبه‌ای را که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد مشخص می‌سازد. آیات پنج تا ده تاریخ ۵۳۸ را تا زمان آخر در ۱۷۹۸، و سپس تا زمان آخر در ۱۹۸۹، بازنمایی می‌کنند. ازاین‌رو، دو نبردِ جنگ نیابتیِ نهایی، که در آیات یازده تا پانزده بازنمایی شده‌اند، در دوره‌ای تحقق می‌یابند که در آن حزقیال فصل دوازده معرّف این است که تأثیر هر رؤیا به انجام می‌رسد.

Those visions were represented to Ezekiel as “wheels within wheels”, which Sister White identifies as the “complicated interplay of human events.” The history of the war in the Ukraine, Putin’s victory, and then his demise, followed by the victory of the United States, is one of the most complex revelations of line upon line in God’s Word.

آن رؤیاها به حزقیال به‌صورت «چرخ‌هایی در میان چرخ‌ها» نمایانده شد؛ عبارتی که خواهر وایت آن را «تعامل پیچیدهٔ رویدادهای انسانی» می‌شناساند. تاریخ جنگ در اوکراین، پیروزی پوتین و سپس زوال او، و در پی آن پیروزی ایالات متحده، یکی از پیچیده‌ترین مکاشفاتِ «فرمان بر فرمان» در کلام خداست.

Commenting upon Ezekiel’s “wheels within wheels,” Sister White says that when Ezekiel first saw those wheels it appeared as confusion, but Ezekiel ultimately recognized perfect order in the wheels, which are the “complicated interplay of human events”. In order to rightly divide the history represented in verses eleven to fifteen, the relationship between the Catholic church and Nazi Germany must be understood, for the Nazi leaders in the Ukraine are the proxies for that relationship.

دربارهٔ «چرخ‌های درونِ چرخ‌ها»ی حزقیال، خواهر وایت می‌گوید که هنگامی که حزقیال نخست آن چرخ‌ها را دید، آن صحنه به‌صورت آشفتگی می‌نمود؛ اما سرانجام حزقیال در آن چرخ‌ها نظمی کامل را تشخیص داد، چرخ‌هایی که همان «تعامل پیچیدهٔ رویدادهای انسانی» هستند. برای آن‌که تاریخِ بازنمایی‌شده در آیات یازده تا پانزده به‌درستی تقسیم شود، باید رابطهٔ میان کلیسای کاتولیک و آلمان نازی فهمیده شود، زیرا رهبران نازی در اوکراین نمایندگان نیابتیِ آن رابطه‌اند.

It is also necessary to understand the role of the apparition of the so-called virgin Mary at Fatima, Portugal in 1918, including the three secrets that the so-called virgin Mary left with the three children from that history. The premise of those three messages, which describe a struggle between the Catholic church and atheistic Russia, and the Second World War, is part of the Fatima message that is represented in the war in the Ukraine.

درک نقش ظهور به‌اصطلاح مریمِ باکره در فاطیما، پرتغال، در سال ۱۹۱۸ نیز ضروری است، از جمله سه رازی که به‌اصطلاح مریمِ باکره در آن ماجرا نزد آن سه کودک بر جای گذاشت. مبنای آن سه پیام، که کشاکشی میان کلیسای کاتولیک و روسیهٔ الحادی، و نیز جنگ جهانی دوم را توصیف می‌کنند، بخشی از پیام فاطیماست که در جنگ اوکراین بازنمایی می‌شود.

The French Revolution, and its prophetic relationship to the Catholic church, and ultimately Napoleon Bonaparte, who represents Putin, is also one of the “wheels” that are represented in the war in the Ukraine. The French Revolution’s prophetic relationship to the United States is also represented in the history, for just as Putin is represented by Napoleon as France was going down, the former actor Ronald Reagan, as the head of the armies of Catholicism in the battle of 1989, typifies the former actor Zelenskyy as Ukraine is going down. In the wheels that intersect and connect in these verses, the final straw for the Democrat politicians in the United States, that have been and are promoting Zelenskyy, will be exposed by Putin when he prevails.

انقلاب فرانسه، و رابطهٔ نبوی آن با کلیسای کاتولیک، و در نهایت ناپلئون بناپارت که نماد پوتین است، نیز یکی از «چرخ‌ها»یی است که در جنگ اوکراین به تصویر کشیده شده‌اند. رابطهٔ نبوی انقلاب فرانسه با ایالات متحده نیز در تاریخ بازنمایی شده است؛ زیرا همان‌گونه که پوتین به‌وسیلهٔ ناپلئون نمایانده می‌شود، آن‌گاه که فرانسه در حال سقوط بود، بازیگر پیشین، رونالد ریگان، به‌عنوان فرماندهٔ سپاهیان کاتولیسیسم در نبرد ۱۹۸۹، نمونهٔ پیشینِ زلنسکیِ بازیگر را مجسم می‌سازد، آن‌گاه که اوکراین در حال سقوط است. در چرخ‌هایی که در این آیات با یکدیگر تقاطع می‌یابند و پیوند می‌خورند، آخرین ضربه برای سیاستمداران دموکرات در ایالات متحده، که زلنسکی را ترویج کرده‌اند و می‌کنند، هنگامی که پوتین چیره شود، به‌وسیلهٔ او برملا خواهد شد.

We will continue this study in the next article.

ہم اس مطالعے کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔

> “Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.

> «بر کنار نهر خابور، حزقیال گردبادی را دید که گویی از شمال می‌آمد، “ابری عظیم و آتشی که در خود می‌پیچید، و روشنایی بر گرد آن بود، و از میان آن چیزی چون رنگ کهربا.” چندین چرخ که در یکدیگر تداخل داشتند، به‌وسیلهٔ چهار موجود زنده به حرکت درمی‌آمدند. بسیار فراتر از همهٔ اینها “شباهتِ تختی بود، مانند منظرِ سنگ یاقوت کبود؛ و بر شباهتِ تخت، چیزی به شباهتِ منظرِ انسانی بر فراز آن.” “و در کروبیان، زیر بال‌های ایشان، شکلِ دستِ انسان ظاهر بود.” حزقیال 1:4، 26؛ 10:8. ترتیب چرخ‌ها چنان پیچیده بود که در نگاه نخست آشفته می‌نمود؛ اما با هماهنگی کامل حرکت می‌کردند. موجودات آسمانی، که به‌وسیلهٔ دستی در زیر بال‌های کروبیان نگاه داشته و هدایت می‌شدند، این چرخ‌ها را به پیش می‌راندند؛ و بر فراز آنها، بر تختِ یاقوت کبود، آن وجودِ ازلی قرار داشت؛ و گرداگرد تخت، رنگین‌کمانی بود، نمادِ رحمتِ الهی.»

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> «چنان‌که پیچیدگی‌های چرخ‌مانند زیر هدایت آن دستی بودند که در زیر بال‌های کروبیان بود، همان‌گونه بازی پیچیدهٔ رویدادهای انسانی نیز تحت فرمان الهی است. در میان کشمکش و آشوب ملت‌ها، آن‌که بر فراز کروبیان نشسته است، همچنان امور زمین را هدایت می‌کند.»

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> «تاریخِ قوم‌هایی که یکی پس از دیگری زمان و جایگاهِ معیّنِ خود را اشغال کرده‌اند و ناآگاهانه بر حقیقتی شهادت داده‌اند که خود معنای آن را نمی‌دانستند، با ما سخن می‌گوید. خدا برای هر قوم و برای هر فردِ امروز، در نقشهٔ عظیمِ خود جایگاهی تعیین کرده است. امروز انسان‌ها و ملت‌ها با شاقولِ در دستِ او که هرگز خطا نمی‌کند سنجیده می‌شوند. همه، به انتخابِ خود، سرنوشتِ خویش را رقم می‌زنند، و خدا بر همه‌چیز حاکم است تا مقاصدِ خود را به انجام رساند.»

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 178.

> «تاریخی که آن منِ عظیم در کلام خویش ترسیم کرده است، با پیوند دادن حلقه پس از حلقه در زنجیرۀ نبوت، از ازلِ گذشته تا ابدیتِ آینده، به ما می‌گوید که امروز در کجای سیرِ اعصار قرار داریم و در زمان آینده چه چیزی را می‌توان انتظار داشت. هر آنچه نبوت تا زمان حاضر وقوع آن را پیشگویی کرده است، بر صفحات تاریخ نقش بسته است، و می‌توانیم یقین داشته باشیم که هر آنچه هنوز در پیش است نیز به ترتیبِ خود به انجام خواهد رسید.» Education, 178.

Back to Articles