Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Seven

کتاب دانیال — شماره پنجاه‌وهفت

Unveiling the Prophetic Secrets of Revelation: A Journey Through End-Time Prophecies

مکاشفہ کے نبوتی اسرار کا انکشاف: آخری زمانہ کی پیشین گوئیوں کے درمیان ایک سفر

Author

Jeff Pippenger

Published

January 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

All the prophets speak of the end of the world, and all the prophecies meet and end in the book of Revelation. In the book of Revelation, the same line is taken up as in the book of Daniel, for they are the same book. All of these prophetic principles have been firmly recorded in the previous articles. In the book of Revelation, we are informed that just before probation closes there is a prophecy that has been sealed up that is unsealed. These articles have been setting forth the prophetic elements connected to the message in the book of Revelation that is now being unsealed. The message is not a singular prophetic truth, and every element of the message that is being unsealed falls into the category of the Revelation of Jesus Christ.

تمام انبیا از پایان جهان سخن می‌گویند، و همهٔ نبوت‌ها در کتاب مکاشفه به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. در کتاب مکاشفه، همان خطی پی گرفته می‌شود که در کتاب دانیال آمده است، زیرا آن دو یک کتاب‌اند. همهٔ این اصول نبوی در مقالات پیشین به‌طور استوار ثبت شده‌اند. در کتاب مکاشفه به ما آگاهانیده می‌شود که درست پیش از بسته شدن زمانِ آزمایش، نبوتی هست که مُهر شده بوده و از مُهر گشوده می‌شود. این مقالات عناصر نبویِ مرتبط با پیامی را که در کتاب مکاشفه اکنون در حال گشوده شدن است، بیان کرده‌اند. این پیام یک حقیقت نبویِ منفرد نیست، و هر عنصر از این پیام که در حال گشوده شدن است، در زمرهٔ مکاشفهٔ عیسی مسیح قرار می‌گیرد.

The message is unsealed just before the close of probation, when the “time is at hand.” The books of Daniel and Revelation, in association with the commentary from the writings of the Spirit of Prophecy, are very specific concerning the process associated with the unsealing of a prophetic message. It is the Lion of the tribe of Judah who accomplishes the unsealing, and when he does so he employs a structured method for presenting the message. He receives the message from the Father, who is represented as holding the Bible as it is sealed with seven seals. The Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David and the Lamb that was slain, takes the book from the Father and removes the seals.

پیام اندکی پیش از بسته شدن زمانِ آزمایش، هنگامی که «وقت نزدیک است»، گشوده می‌شود. کتاب‌های دانیال و مکاشفه، همراه با تفسیرِ برگرفته از نوشته‌های روح نبوت، دربارهٔ فرایندِ مربوط به گشوده شدنِ یک پیام نبوی، بسیار دقیق و صریح‌اند. این شیرِ سبطِ یهوداست که این گشودن را به انجام می‌رساند، و چون چنین می‌کند، از روشی منظم و ساختاریافته برای ارائهٔ پیام بهره می‌گیرد. او پیام را از پدر دریافت می‌کند؛ همان که به‌صورتِ کسی تصویر شده است که کتاب‌مقدس را در حالی در دست دارد که به هفت مُهر مُهر شده است. شیرِ سبطِ یهودا، که همچنین ریشهٔ داود و آن برّه‌ای است که ذبح شد، کتاب را از پدر می‌گیرد و مُهرها را برمی‌دارد.

Jesus then gives the message to Gabriel, who along with other angels conveys the message to a prophet who writes the message and sends it to the churches. When the time to unseal the prophetic message is at hand the opening of the prophetic message produces a three-step testing process, that tests those within the churches who are the target audience of the prophet’s writing, and based upon the individual response of those church members, they determine whether they are in one of two classes. Those that accept the increase of knowledge which is produced by the message that is unsealed are identified as the “wise,” and those who do not are identified by Daniel as the “wicked,” and by Matthew as the “foolish”.

آنگاه عیسی این پیام را به جبرئیل می‌دهد، و او نیز همراه با فرشتگان دیگر، پیام را به پیامبری می‌رساند که آن را می‌نویسد و به کلیساها می‌فرستد. هنگامی که زمان گشودن مُهرِ پیام نبوی فرا می‌رسد، گشوده شدن این پیام نبوی فرایندی آزمون‌گر در سه مرحله پدید می‌آورد که کسانی را در درون کلیساها می‌آزماید که مخاطبانِ مقصودِ نوشتۀ آن پیامبر هستند؛ و بر اساس واکنش فردیِ آن اعضای کلیسا، خود تعیین می‌کنند که در یکی از دو طبقه قرار دارند. آنان که افزایشِ معرفتی را که از پیامِ گشوده‌شده حاصل می‌شود می‌پذیرند، «حکیمان» شناخته می‌شوند؛ و آنان که آن را نمی‌پذیرند، از سوی دانیال «شریران»، و از سوی متّی «نادانان» نامیده می‌شوند.

All of these factors connected with the unsealing of the final prophetic secret are addressed and emphasized in verse nine of Revelation seventeen, for it identifies an element of the Revelation of Jesus Christ that will test the two classes of worshippers. It does so by identifying that it is the “wise” that will understand the message that follows the warning flag of the verse.

تمام این عواملِ مرتبط با گشوده شدن آخرین رازِ نبوی، در آیهٔ نهمِ مکاشفهٔ هفده مورد توجه قرار گرفته و مورد تأکید واقع شده‌اند، زیرا این آیه عنصری از مکاشفهٔ عیسی مسیح را مشخص می‌سازد که دو طبقهٔ عبادت‌کنندگان را خواهد آزمود. این کار را از این طریق انجام می‌دهد که تصریح می‌کند این «حکیمان» هستند که پیامی را که در پیِ پرچمِ هشدارِ آیه می‌آید، درک خواهند کرد.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> و این است ذهنی که حکمت دارد. آن هفت سر، هفت کوه‌اند که زن بر آنها نشسته است. و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، و یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید اندک زمانی بماند. و آن وحش که بود و نیست، خودْ هشتمین است، و از آن هفت است، و به هلاکت می‌رود. مکاشفه 17:9–11.

The “mind that has wisdom,” is the mind of the “wise.” The “wise” understand the increase of knowledge, and the increase of knowledge that is represented immediately after the prophetic marker, which identifies a truth that will be understood by the wise and rejected by the wicked, is the truth associated with the kingdoms of Bible prophecy set forth in the verses that follow. Those verses represent the last illustration of the kingdoms of Bible prophecy, and what is unsealed in the last days is that those eight kingdoms have also been represented in the first illustration of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two.

„Myśl, która ma mądrość”, jest myślą „mądrych”. „Mądrzy” rozumieją wzrost poznania, a wzrost poznania, który zostaje przedstawiony bezpośrednio po proroczym znaku rozpoznawczym, wskazującym na prawdę, która będzie zrozumiana przez mądrych i odrzucona przez bezbożnych, jest prawdą związaną z królestwami proroctwa biblijnego przedstawionymi w następujących wersetach. Wersety te stanowią ostatnią ilustrację królestw proroctwa biblijnego, a to, co zostaje odpieczętowane w dniach ostatecznych, polega na tym, że tych osiem królestw zostało również przedstawionych w pierwszej ilustracji królestw proroctwa biblijnego w drugim rozdziale Księgi Daniela.

The revelation of the truth upholds the limited view of the kingdoms of Bible prophecy that made up one of Miller’s jewels, but it shone ten times brighter, for it possesses much more truth than the Millerites understood from their limited point in history, and it represents a test as represented by the number “ten,” and by the warning beacon of the introductory warning of “here is the mind that has wisdom,” prophetically interpreted as, the following truth will test the churches that are sent the message that is unsealed just before the close of probation.

آشکار شدنِ حقیقت، آن دیدگاهِ محدود دربارهٔ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدّس را که یکی از جواهراتِ میلر را تشکیل می‌داد، استوار می‌سازد؛ امّا ده بار درخشان‌تر می‌درخشد، زیرا حقیقتی بسیار بیش از آنچه میلری‌ها از جایگاهِ محدودِ خود در تاریخ درک می‌کردند در خود دارد، و آزمونی را نمودار می‌سازد، چنان‌که با عدد «ده» نشان داده شده است، و نیز با مشعلِ هشداردهندهٔ انذارِ افتتاحیِ «در اینجاست ذهنی که حکمت دارد»، که به‌گونه‌ای نبوی چنین تفسیر می‌شود: حقیقتِ زیر، کلیساهایی را که پیامِ مُهرگشوده‌ای را درست پیش از پایانِ زمانِ آزمایش دریافت می‌کنند، خواهد آزمود.

In Revelation seventeen John was carried into the wilderness of twelve hundred and sixty years of papal darkness. He was placed at the very end of that period in 1798, which is the identical history he was placed at in Revelation thirteen.

در مکاشفه هفدهم، یوحنا به بیابانِ هزار و دویست و شصت سالِ تاریکیِ پاپی برده شد. او در انتهای دقیق همان دوره، یعنی در سال ۱۷۹۸، قرار داده شد؛ و این همان تاریخِ عیناً یکسانی است که در مکاشفه سیزدهم نیز در آن قرار داده شده بود.

> And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy. Revelation 13:1.

> اور میں سمندر کے کنارے کی ریت پر کھڑا ہوا، اور میں نے ایک درندہ کو سمندر میں سے اُبھرتے ہوئے دیکھا، جس کے سات سر اور دس سینگ تھے، اور اس کے سینگوں پر دس تاج تھے، اور اس کے سروں پر کفر کا نام لکھا تھا۔ مکاشفہ 13:1

The “sand of the sea” represents 1798, for it represents the historical vantage point where John was shown the papacy (the beast of the sea) in the past tense, and the United States (the beast of the earth) rising up, and ultimately speaking as a dragon at the soon-coming Sunday law. Then the earth beast forces the world to accept the “image of the beast,” that would speak and implement Sunday legislation upon the entire world.

«ریگِ دریا» نمایانگر سال ۱۷۹۸ است، زیرا آن موضعِ دیدِ تاریخی را نشان می‌دهد که در آن به یوحنا پاپیّت (وحشِ دریا) در صیغهٔ گذشته نشان داده شد، و ایالات متحده (وحشِ زمین) در حال برآمدن، و سرانجام در قانون یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع همچون اژدها سخن گفتن. سپس وحشِ زمین جهان را وادار می‌سازد که «صورتِ وحش» را بپذیرد؛ صورتی که سخن خواهد گفت و قانون‌گذاریِ یکشنبه را بر سراسر جهان به اجرا خواهد گذاشت.

> “At the time when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, is represented by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea; but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which it symbolized—the United States.” Signs of the Times, February 8, 1910.

> «در زمانی که پاپیت، پس از آنکه از نیروی خود محروم شده بود، ناگزیر گردید از آزار و جفا دست بکشد، یوحنا قدرتی تازه را دید که برمی‌خاست تا آواز اژدها را بازتاب دهد و همان کار بی‌رحمانه و کفرآمیز را ادامه بخشد. این قدرت، آخرین قدرتی که باید بر ضد کلیسا و شریعت خدا جنگ کند، به‌صورت حیوانی با شاخ‌هایی همانند بره به تصویر کشیده شده است. حیوانات پیش از آن از دریا برآمده بودند؛ اما این یکی از زمین برآمد، که نمایانگر برآمدن آرام آن ملتی است که بدان رمز شده بود—ایالات متحده.» Signs of the Times, February 8, 1910.

John is taken to the same vantage point of history to receive the final presentation of the kingdoms of Bible prophecy in chapter seventeen. Standing at that vantage point the kingdoms are presented. He is first informed that the beast controls both church and state, for she is seated upon not only seven heads, but also seven mountains. The seating of the great whore is identifying that she is the one riding the beast, and the one who rides the beast is the one who controls the beast.

یوحنا در فصل هفدهم به همان چشم‌انداز تاریخی برده می‌شود تا عرضهٔ نهاییِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدسی را دریافت کند. پادشاهی‌ها از ایستادن در آن چشم‌انداز به او عرضه می‌شوند. نخست به او اعلام می‌شود که آن وحش هم کلیسا و هم دولت را در اختیار دارد، زیرا آن زن نه تنها بر هفت سر، بلکه بر هفت کوه نیز نشسته است. نشستنِ آن فاحشهٔ عظیم مشخص می‌سازد که او همان کسی است که بر وحش سوار است، و آن که بر وحش سوار است همان کسی است که وحش را در اختیار دارد.

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> اور وہ عورت جسے تو نے دیکھا، وہی بڑا شہر ہے جو زمین کے بادشاہوں پر حکومت کرتا ہے۔ مکاشفہ 17:18۔

The word “reigneth” means to hold and to rule over. A rider rules over the beast by holding the reins. The papacy rules over seven heads and also over seven mountains. In Daniel chapter two, Daniel informs Nebuchadnezzar that he is the “head” of gold. In Isaiah chapter seven a “head” is also a king, a capitol or a kingdom.

لفظ «يملك» يعني أن يُمسِك وأن يَحكم على. فالراكب يَحكم على الوحش بإمساكه اللِّجام. والبابوية تَحكم على سبعة رؤوس، وكذلك على سبعة جبال. وفي الإصحاح الثاني من سفر دانيال، يُعلِم دانيالُ نبوخذنصرَ أنه هو «الرأس» من ذهب. وفي الإصحاح السابع من سفر إشعياء يكون «الرأس» أيضًا ملكًا، أو عاصمةً، أو مملكةً.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.

> زیرا سرِ اَرام، دمشق است، و سرِ دمشق، رَصین؛ و در مدت شصت و پنج سال، افرایم چنان شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم، سامره است، و سرِ سامره، پسرِ رَملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۷، ۸.

The papacy, which is the woman riding the beast, rules over all the kings of the earth. Those kings are represented as “ten kings,” that are the dragon-power of the last days. They are the kings the whore of Tyre commits fornication with. Those “ten kings” have been forced to accept the authority of the papacy, but the premier king of those ten kings is the United States. The United States is therefore also represented by Ahab, the king of the ten northern kingdoms of Israel. The number “seven” represents “complete,” and when the papacy is portrayed as reigning over the kings of the earth, she is also reigning over the ten kings and she is seated upon the seven heads.

پاپیت، که همان زنی است که بر وحش سوار است، بر همهٔ پادشاهان زمین فرمان می‌راند. آن پادشاهان به‌صورت «ده پادشاه» نشان داده شده‌اند که همان قدرت اژدها در ایام آخر هستند. آنان همان پادشاهانی‌اند که فاحشهٔ صور با ایشان زنا می‌کند. آن «ده پادشاه» وادار شده‌اند که اقتدار پاپیت را بپذیرند، اما پادشاه برترِ آن ده پادشاه، ایالات متحده است. بنابراین، ایالات متحده همچنین به‌وسیلهٔ اَخاب، پادشاهِ ده مملکتِ شمالیِ اسرائیل، نمایانده می‌شود. عدد «هفت» بیانگر «کمال» است، و هنگامی که پاپیت به‌صورت فرمانروا بر پادشاهان زمین ترسیم می‌شود، او همچنین بر ده پادشاه سلطنت می‌کند و بر هفت سر نشسته است.

Here is the mind that has wisdom, for the wise of the last days employ the methodology of “line upon line,” and they recognize that each of the symbols of the statecraft that the whore rules over identify the same truth. She also rules over seven mountains, and the Millerites identified a “mountain” in Bible prophecy as a symbol of a kingdom, but they also identified that symbols have more than one meaning.

دا وہ ذہن ہے جس میں حکمت ہے، کیونکہ آخری ایّام کے دانا لوگ “line upon line” کے منہج کو بروئے کار لاتے ہیں، اور وہ پہچانتے ہیں کہ ریاستی تدبیر کے اُن تمام نشانات میں سے ہر ایک، جن پر وہ فاحشہ حکومت کرتی ہے، اسی ایک حقیقت کی نشان دہی کرتا ہے۔ وہ سات پہاڑوں پر بھی حکومت کرتی ہے، اور میلرائیٹس نے بائبلی پیشین گوئی میں “پہاڑ” کو ایک مملکت کی علامت کے طور پر شناخت کیا، لیکن انہوں نے یہ بھی شناخت کیا کہ علامات کے ایک سے زیادہ معانی ہوتے ہیں۔

Mountains are also a symbol of a church. The “glorious holy mountain” in the Scriptures represents God’s church.

غرونه د یوې کلیسا نښه هم دي. په سپېڅلو کتابونو کې «د جلال سپېڅلی غر» د خدای د کلیسا استازیتوب کوي.

> The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:1–3.

> سخنی که اشعیا بن آموص دربارهٔ یهودا و اورشلیم دید. و در ایام آخر واقع خواهد شد که کوهِ خانهٔ خداوند بر فراز کوه‌ها استوار خواهد گردید و بر تپه‌ها برافراشته خواهد شد؛ و همهٔ امت‌ها به سوی آن روان خواهند شد. و قوم‌های بسیار رفته، خواهند گفت: بیایید تا به کوه خداوند، به خانهٔ خدای یعقوب، برآییم؛ و او طریق‌های خویش را به ما تعلیم خواهد داد، و ما در راه‌های او سلوک خواهیم نمود. زیرا که شریعت از صهیون صادر خواهد شد، و کلام خداوند از اورشلیم. اشعیا ۲:۱–۳.

The “Lord’s house” is His church, and it is a “mountain.” The great whore is seated upon seven mountains, thus identifying that she rules over all the churches, just as she rules over all the kings. She has control over all the churches and all the states in all the world.

«خانهٔ خداوند» کلیسای اوست، و آن «کوه» است. فاحشهٔ عظیم بر هفت کوه نشسته است، و بدین‌سان آشکار می‌شود که او بر همهٔ کلیساها فرمان می‌راند، همان‌گونه که بر همهٔ پادشاهان نیز سلطه دارد. او بر همهٔ کلیساها و همهٔ حکومت‌ها در سراسر جهان تسلط دارد.

The vision that Isaiah is identifying that came to him “concerning Judah and Jerusalem,” that we just cited, continues on, and it is still the same passage in chapter four, and according to Isaiah it is the “same day” that people say, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.” In that same period of time “seven women” are identified.

رؤیایی که اِشعیا آن را، چنان‌که همین اکنون نقل کردیم، «دربارهٔ یهودا و اورشلیم» دریافت کرده بود، ادامه می‌یابد، و هنوز همان بخش در فصل چهارم است؛ و بنا بر گفتهٔ اِشعیا، در همان «روز» است که مردم می‌گویند: «بیایید، و به کوه خداوند، به خانهٔ خدای یعقوب، برآییم.» در همان دورهٔ زمانی، «هفت زن» نیز معرفی می‌شوند.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. And the Lord will create upon every dwelling place of mount Zion, and upon her assemblies, a cloud and smoke by day, and the shining of a flaming fire by night: for upon all the glory shall be a defence. And there shall be a tabernacle for a shadow in the daytime from the heat, and for a place of refuge, and for a covert from storm and from rain. Isaiah 4:1–6.

> اور اُس دن سات عورتیں ایک مرد کو پکڑ کر کہیں گی، ہم اپنی روٹی آپ کھائیں گی اور اپنا لباس آپ پہنیں گی؛ فقط ہمیں تیرے نام سے کہلانے دے، تاکہ ہماری رسوائی دور ہو جائے۔ اُس دن خداوند کی شاخ حسین اور جلالی ہوگی، اور زمین کا پھل اسرائیل کے بچ نکلنے والوں کے لیے نہایت عالی اور خوش نما ہوگا۔ اور یوں ہوگا کہ جو صیون میں باقی رہ جائے، اور جو یروشلیم میں بچ رہے، مقدّس کہلائے گا، یعنی ہر ایک جو یروشلیم میں زندوں میں لکھا گیا ہے؛ جب خداوند صیون کی بیٹیوں کی گندگی کو دھو ڈالے گا، اور عدالت کی روح اور سوزان روح کے وسیلہ سے یروشلیم کے خون کو اُس کے بیچ میں سے پاک کر دے گا۔ اور خداوند کوہِ صیون کے ہر مسکن پر، اور اُس کی مجلسوں پر، دن کو بادل اور دھواں، اور رات کو بھڑکتی آگ کی درخشندگی پیدا کرے گا؛ کیونکہ ساری جلال کے اوپر ایک سائبان ہوگا۔ اور ایک خیمہ ہوگا جو دن کے وقت گرمی سے سایہ کے لیے، اور پناہ کی جگہ کے لیے، اور آندھی اور بارش سے بچاؤ کے لیے ایک آڑ ہوگا۔ یسعیاہ 4:1–6۔

The “day” which is the subject of Isaiah’s vision is the “hour” of the great earthquake of Revelation chapter eleven. The wise that have accepted the admonition to “return” from the disappointment of July 18, 2020, and met the requirements of Leviticus twenty-six, and who have been brought together by Ezekiel’s first prophecy, are sealed when they accept Ezekiel’s second message of the four winds of Islam. They are then lifted up into heaven as an ensign, and God’s other children in Babylon begin to respond to the call to come out of Babylon, that begins at the earthquake, which is the soon-coming Sunday law. God’s other flock hear the message to come out of Babylon, and they proclaim, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.”

«روزی» که موضوع رؤیای اشعیاست، همان «ساعت» زلزلهٔ عظیمِ مکاشفه باب یازدهم است. حکیمانی که اندرزِ «بازگشت» را پس از نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ پذیرفته‌اند، و شرایطِ لاویان بیست‌وشش را برآورده کرده‌اند، و به‌وسیلهٔ نخستین نبوتِ حزقیال با یکدیگر گرد آورده شده‌اند، هنگامی که پیام دومِ حزقیال دربارهٔ چهار بادِ اسلام را می‌پذیرند، مُهر می‌شوند. سپس همچون عَلَمی به آسمان برافراشته می‌شوند، و دیگر فرزندانِ خدا در بابل آغاز می‌کنند به پاسخ دادن به دعوتِ بیرون آمدن از بابل، دعوتی که از هنگامِ زلزله آغاز می‌شود، و آن همان قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است. گلهٔ دیگرِ خدا پیامِ بیرون آمدن از بابل را می‌شنوند و اعلام می‌کنند: «بیایید، و برآییم به کوهِ خداوند، به خانهٔ خدای یعقوب.»

In that “hour” the great whore begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth. Those who are not written in the Lamb’s book of life follow the whore, and their churches come under her authority. Those churches are represented by Isaiah as “seven women.” Those “seven women” are the “seven mountains” that the papacy shall rule over, as the United States forces the entire world to erect an image of the beast that will both speak and cause all to receive the mark of papal authority.

در آن «ساعت»، فاحشهٔ عظیم سرودهای خود را آغاز می‌کند و با پادشاهان زمین زنا می‌ورزد. آنان که نامشان در دفتر حیاتِ برّه مکتوب نیست، از فاحشه پیروی می‌کنند و کلیساهای ایشان تحت اقتدار او قرار می‌گیرد. اشعیا آن کلیساها را به‌صورت «هفت زن» به تصویر می‌کشد. آن «هفت زن»، همان «هفت کوه» هستند که پاپیّت بر آنها فرمان خواهد راند، آنگاه که ایالات متحده تمام جهان را وادار می‌سازد تا تمثال وحش را برپا کنند؛ تمثالی که هم سخن خواهد گفت و هم سبب خواهد شد که همگان نشان اقتدار پاپی را دریافت کنند.

Those “seven women shall take hold of one man,” and that “man” is the “man” Paul identifies as “the man of sin.” In that testing period those who remain “in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem.” God’s people are those in the period of time whose names are written in the book of life, the book of the Lamb who was slain from the foundation of the world. The other class, who take hold of the “man of sin” are those in Revelation chapter thirteen that worship the man of sin.

آنان «هفت زن به یک مرد چنگ خواهند زد»، و آن «مرد» همان «مردی» است که پولس او را «مرد گناه» معرفی می‌کند. در آن دورانِ آزمون، کسانی که «در اورشلیم باقی بمانند، مقدّس خوانده خواهند شد، یعنی هر که در اورشلیم در شمار زندگان مکتوب است.» قوم خدا کسانی هستند که در آن دورهٔ زمانی، نام‌هایشان در کتاب حیات نوشته شده است، همان کتابِ برّه‌ای که از بنیاد عالم ذبح شده بود. طبقهٔ دیگر، که به «مرد گناه» چنگ می‌زنند، همان کسانی هستند که در باب سیزدهمِ مکاشفه، مرد گناه را پرستش می‌کنند.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. If any man have an ear, let him hear. Revelation 13:8, 9.

> और पृथ्वी पर रहनेवाले सब लोग उसकी उपासना करेंगे, जिनके नाम उस मेम्ने की जीवन-पुस्तक में लिखे नहीं गए हैं, जो जगत की उत्पत्ति से ही वध किया गया है। यदि किसी के कान हों, तो वह सुने। प्रकाशितवाक्य 13:8, 9.

The “hour” of the great earthquake, which is the Sunday law crisis, is the conclusion of the investigative judgment, and the judgment is based upon whether your name is found or not found entered within the book of life, thus in that time the two classes represented by the relation to the book of life is identifying the very closing scenes of judgment. Those who take hold of the “man of sin,” proclaim that they will “eat” their “own bread, and wear” their “own apparel,” but their primary desire is to “be called by thy name”.

«ساعتِ» زلزلۀ عظیم، که همان بحرانِ قانونِ یک‌شنبه است، پایانِ داوریِ تحقیقی است؛ و داوری بر این اساس قرار دارد که آیا نامِ شما در کتابِ حیات ثبت شده است یا ثبت نشده است؛ ازاین‌رو، در آن زمان، آن دو طبقه که به‌واسطۀ نسبت‌شان با کتابِ حیات نمایانده شده‌اند، همان صحنه‌های نهاییِ داوری را مشخص می‌سازند. آنان که به «مردِ گناه» تمسک می‌جویند، اعلام می‌کنند که «نانِ خود را خواهند خورد و لباسِ خود را خواهند پوشید»، اما میلِ اصلیِ ایشان این است که «به نامِ تو خوانده شوند».

They will retain their own doctrinal statement of beliefs (eat their own bread), and retain their denominational profession (their own apparel), but accept the name of the “man of sin.” The name of the “man of sin,” is “catholic”, which means “universal”. Those who take hold of the “man of sin,” wish to become part of the “universal church”, which is the Catholic church. They desire that relationship in order to “take away” their “reproach.”

آنان بیانیهٔ اعتقادیِ آموزه‌های خود را نگاه خواهند داشت («نانِ خود را خواهند خورد») و اقرارِ فرقه‌ایِ خویش را نیز حفظ خواهند کرد («جامهٔ خود را خواهند پوشید»)، اما نامِ «مردِ گناه» را خواهند پذیرفت. نامِ «مردِ گناه» «کاتولیک» است، که به معنای «جهانی» می‌باشد. کسانی که به «مردِ گناه» متمسک می‌شوند، خواهان آن‌اند که جزئی از «کلیسای جهانی» گردند، که همان کلیسای کاتولیک است. آنان آن رابطه را می‌طلبند تا «ننگ» خویش را «برطرف کنند».

The “reproach” addresses two significant elements of the beast that reigns over all the churches and all the nations in the last days. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, “the third woe cometh quickly”. The “third woe” is Islam. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, the Seventh Trumpet sounds. The Seventh Trumpet is Islam. Islam strikes in the “hour of the great earthquake,” for all of the Trumpets are the prophetic tools God has employed in judgment upon forced Sunday worship throughout world history.

“ملامت” به دو عنصر مهمِ آن وحش اشاره دارد که در ایام آخر بر همهٔ کلیساها و همهٔ امت‌ها سلطنت می‌کند. در «ساعتِ زلزلهٔ عظیم» در مکاشفهٔ یازده، «وایِ سوم به‌زودی می‌آید». «وایِ سوم» اسلام است. در «ساعتِ زلزلهٔ عظیم» در مکاشفهٔ یازده، شیپور هفتم نواخته می‌شود. شیپور هفتم اسلام است. اسلام در «ساعتِ زلزلهٔ عظیم» ضربه می‌زند، زیرا همهٔ شیپورها ابزارهای نبوتی‌ای هستند که خدا در داوری بر پرستشِ اجباریِ یکشنبه در سراسر تاریخ جهان به کار گرفته است.

When the “national ruin” of the United States is brought about, at the soon-coming Sunday law, the “nations will be angry.” It is Islam that angers the nations in Bible prophecy, as represented by the first reference to Islam in the book of Genesis.

هنگامی که «ویرانی ملی» ایالات متحده در پی قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، پدید آید، «امت‌ها خشمگین خواهند شد.» در نبوتِ کتاب‌مقدس، این اسلام است که امت‌ها را به خشم می‌آورد، چنان‌که در نخستین اشاره به اسلام در کتاب پیدایش بازنمایی شده است.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید، و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند مشقت تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دست او بر ضد هر کس، و دست هر کس بر ضد او خواهد بود؛ و او در برابر روی همهٔ برادران خویش ساکن خواهد شد. پیدایش 16:11، 12.

The “reproach” of the last days is the religion of Islam. The churches and the nations of the world will come under the authority of the New World Order of a United Nations, which is ruled over by the Catholic church. The pope will be seated upon the one-world system, just as Constantine gave the papacy its seat in the year 330. The nations will determine that their ability to deal with the warfare being brought against mankind by Islam, can only be accomplished by a united effort, which will require a subjection to some moral authority, which the United States will insist is the Roman church. Just as Justinian gave the Catholic church its great authority in the year 533, history is repeated. The United States will force the world through its military might to obey, just as Clovis did for the Catholic church in the year 496. The history of verse two of Revelation thirteen will be repeated.

«ننگ»ِ ایامِ آخر، دینِ اسلام است. کلیساها و ملت‌های جهان تحت اقتدار نظم نوین جهانیِ سازمان ملل متحد قرار خواهند گرفت که کلیسای کاتولیک بر آن فرمان می‌راند. پاپ بر این نظامِ واحدِ جهانی جلوس خواهد کرد، همان‌گونه که کنستانتین در سال 330 کرسیِ پاپی را به پاپیّت بخشید. ملت‌ها تشخیص خواهند داد که تواناییِ ایشان برای مقابله با جنگی که اسلام بر ضد بشریت به راه آورده است، تنها از طریق تلاشی متحد ممکن خواهد بود، و این امر مستلزمِ خضوع در برابر نوعی مرجعیتِ اخلاقی خواهد بود که ایالات متحده اصرار خواهد ورزید همان کلیسای روم است. همان‌گونه که یوستی‌نیان در سال 533 اقتدار عظیم خود را به کلیسای کاتولیک بخشید، تاریخ تکرار می‌شود. ایالات متحده جهان را به‌واسطۀ قدرت نظامی خود وادار به اطاعت خواهد کرد، همان‌گونه که کلوویس در سال 496 برای کلیسای کاتولیک چنین کرد. تاریخِ آیهٔ دو از مکاشفۀ سیزدهم تکرار خواهد شد.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> اور جس درندہ کو میں نے دیکھا وہ چیتے کے مانند تھا، اور اُس کے پاؤں ریچھ کے پاؤں جیسے تھے، اور اُس کا منہ شیر کے منہ کے مانند تھا؛ اور اژدہا نے اُسے اپنی قدرت، اور اپنا تخت، اور بڑا اختیار دیا۔ مکاشفہ 13:2۔

Once the image is set up, then the kings of the earth, who have been angered by the attacks of Islam, will recognize that the universal “reproach” against Islam that has been used to bring the worldwide image of the beast into existence, was not the “reproach” that the “man of sin” (Jezebel) was actually concerned with. Too late, the world will find out that Jezebel cares nothing about Islam, but that her heart desires to kill Elijah, as Herodias killed John the Baptist.

پس از آن‌که تصویر برپا شود، پادشاهان زمین که از حملات اسلام به خشم آمده‌اند، درخواهند یافت که «ملامت» جهانی علیه اسلام که برای پدید آوردن تصویر جهانیِ وحش به کار گرفته شد، آن «ملامت»ی نبود که «مرد گناه» (ایزابل) در حقیقت بدان اهتمام داشت. جهان، بسیار دیر، خواهد فهمید که ایزابل هیچ اعتنایی به اسلام ندارد، بلکه آرزوی دل او کشتن ایلیا است، چنان‌که هیرودیا یحیای تعمیددهنده را کشت.

The “mind which hath wisdom,” is the “mind of the wise,” and the “wise” are those who understand the “increase of knowledge” that is produced when the Lion of the tribe of Judah, unseals the Revelation of Jesus Christ, just before probation closes.

«ذہانت رکھنے والا ذہن» ہی «داناؤں کا ذہن» ہے، اور «دانا» وہ ہیں جو اُس «علم کے اضافہ» کو سمجھتے ہیں جو اُس وقت پیدا ہوتا ہے جب یہوداہ کے قبیلہ کا شیر، مهلتِ آزمائش کے بند ہونے سے ذرا پہلے، یسوع مسیح کے مکاشفہ کی مہریں کھولتا ہے۔

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> و به من گفت: «سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا وقت نزدیک است. آن که ناراست است، بگذار همچنان ناراست بماند؛ و آن که ناپاک است، بگذار همچنان ناپاک بماند؛ و آن که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آن که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند.» مکاشفه 22:10، 11

The “seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth,” represents the truth that the papacy will reign over both church and state. Symbols have more than one meaning, and the symbols are to be defined and understood by the context of the passage where the symbols are represented. The argument arises that the verse identifies that the heads are the mountains, so what would be the justification for identifying a distinction between the heads (statecraft) and the mountains (churchcraft)? The distinction is established in Daniel chapters seven and eight. In chapter seven both pagan Rome and papal Rome are identified as “diverse,” from the beasts that preceded them.

«هفت سر، هفت کوه‌اند که زن بر آن‌ها نشسته است»، بیانگر این حقیقت است که پاپیّت بر هم کلیسا و هم دولت سلطنت خواهد کرد. نمادها بیش از یک معنا دارند، و نمادها باید بر اساس سیاقِ بخشی که در آن به‌کار رفته‌اند تعریف و فهمیده شوند. این استدلال مطرح می‌شود که آیه تصریح می‌کند سرها همان کوه‌ها هستند؛ پس چه توجیهی برای قائل شدن به تمایز میان سرها (تدبیرِ امورِ دولتی) و کوه‌ها (تدبیرِ امورِ کلیسایی) وجود دارد؟ این تمایز در فصل‌های هفتم و هشتمِ دانیال برقرار شده است. در فصل هفتم، هم رومِ مشرک و هم رومِ پاپی، از حیواناتی که پیش از آن‌ها آمده بودند، «مختلف» معرفی شده‌اند.

When chapter seven is brought upon chapter eight (line upon line), we find in chapter eight the little horn of Rome, oscillating between man, woman, man, woman. One symbol (the little horn) that represents two powers. In those chapters, a horn is a kingdom, and a kingdom is also a head. In chapter eight, the little horn represents two kingdoms, the fourth and fifth kingdom of Bible prophecy. The little horn symbolically represents two kingdoms, and the two kingdoms it represents are kingdoms that identify the union of statecraft and churchcraft. The seven heads, which are also seven mountains, represent two kingdoms, and the one kingdom is churchcraft and the other is statecraft.

जब सातवें अध्याय को आठवें अध्याय पर लागू किया जाता है (पंक्ति पर पंक्ति), तब हम आठवें अध्याय में रोम के छोटे सींग को पाते हैं, जो पुरुष, स्त्री, पुरुष, स्त्री के बीच डोलता रहता है। एक प्रतीक (छोटा सींग) दो शक्तियों का प्रतिनिधित्व करता है। उन अध्यायों में, एक सींग एक राज्य है, और एक राज्य एक सिर भी है। आठवें अध्याय में, छोटा सींग दो राज्यों का प्रतिनिधित्व करता है, बाइबिलीय भविष्यवाणी के चौथे और पाँचवें राज्य का। छोटा सींग प्रतीकात्मक रूप से दो राज्यों का प्रतिनिधित्व करता है, और जिन दो राज्यों का वह प्रतिनिधित्व करता है वे ऐसे राज्य हैं जो राज्यकला और कलीसियाई प्रभुत्व के संघ की पहचान कराते हैं। सात सिर, जो सात पर्वत भी हैं, दो राज्यों का प्रतिनिधित्व करते हैं, और एक राज्य कलीसियाई प्रभुत्व है और दूसरा राज्यकला।

In Daniel chapter two, there is another witness to this prophetic symbolism, for there the last kingdom, which the Millerites understood to be the fourth kingdom of Rome, is represented by iron and clay. The iron and clay are combined, though in reality iron does not combine with clay. Yet when Sister White comments upon the “iron and clay,” she identifies it as a symbol of churchcraft and statecraft, as is represented by chapter eight’s little horn, and the Revelation seventeen heads that are also mountains.

در فصل دوم دانیال، شاهد دیگری نیز بر این نمادگرایی نبوی وجود دارد، زیرا در آنجا آخرین پادشاهی، که میلریت‌ها آن را پادشاهی چهارمِ روم می‌دانستند، به‌وسیلهٔ آهن و گل نمایش داده شده است. آهن و گل با یکدیگر آمیخته‌اند، هرچند در واقع آهن با گل درنمی‌آمیزد. بااین‌حال، هنگامی که خواهر وایت دربارهٔ «آهن و گل» اظهار نظر می‌کند، آن را نمادی از حیله‌گری کلیسایی و سیاست‌ورزی دولتی معرفی می‌نماید، همان‌گونه که شاخ کوچکِ فصل هشتم و سرهای مکاشفه هفده که کوه‌ها نیز هستند، این معنا را بازمی‌نمایانند.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168, 1169.

> «ما به زمانی رسیده‌ایم که کار مقدس خدا به‌وسیلهٔ پاهای آن تمثال نمایانده شده است، جایی که آهن با گلِ رسِ سست آمیخته بود. خدا قومی دارد، قومی برگزیده، که تشخیص آنان باید تقدیس شود، و نباید با نهادن چوب و علف و کاه بر روی بنیاد، ناپاک گردند. هر جان که به احکام خدا وفادار باشد خواهد دید که ویژگی متمایزکنندهٔ ایمان ما، سبتِ روز هفتم است. اگر حکومت، سبت را چنان‌که خدا امر فرموده است حرمت می‌نهاد، در قوت خدا استوار می‌ماند و در دفاع از ایمانی که یک‌بار به مقدسان سپرده شد می‌ایستاد. اما رجال دولت، سبتِ جعلی را تأیید خواهند کرد، و ایمان دینی خود را با رعایت این فرزندِ پاپیگری درخواهند آمیخت، و آن را برتر از سبتی قرار خواهند داد که خداوند آن را تقدیس کرده و برکت داده است، و آن را جدا ساخته تا انسان آن را مقدس نگاه دارد، به‌عنوان نشانه‌ای میان او و قومش تا هزار نسل. آمیختگی کلیساسازی و دولت‌سازی به‌وسیلهٔ آهن و گل نمایش داده شده است. این اتحاد، تمامی قوت کلیساها را تضعیف می‌کند. این بخشیدن قدرت دولت به کلیسا، نتایج شریرانه‌ای به بار خواهد آورد. انسان‌ها نزدیک است از حد مدارا و حلم خدا گذشته باشند. آنان نیروی خود را در سیاست به کار بسته‌اند و با پاپیگری متحد شده‌اند. اما زمانی خواهد آمد که خدا کسانی را که شریعت او را بی‌اعتبار ساخته‌اند مجازات خواهد کرد، و عمل شریرانهٔ ایشان بر خودشان بازخواهد گشت.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168, 1169.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “In the scene representing the work of Christ for us, and the determined accusation of Satan against us, Joshua stands as the high priest, and makes request in behalf of God’s commandment-keeping people. At the same time Satan represents the people of God as great sinners, and presents before God the list of sins he has tempted them to commit through their lifetime, and urges that because of their transgressions, they be given into his hands to destroy. He urges that they should not be protected by ministering angels against the confederacy of evil. He is full of anger because he cannot bind the people of God into bundles with the world, to render to him complete allegiance. Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus. In their enmity against the people of God, they show themselves guilty also of the choice of Barabbas instead of Christ.

> در صحنه‌ای که عمل مسیح را برای ما، و اتهام مصممانۀ شیطان را بر ضد ما، به تصویر می‌کشد، یوشع به‌عنوان کاهن اعظم ایستاده است و از جانب قوم خدا که احکام او را نگاه می‌دارند، استدعا می‌نماید. در همان حال، شیطان قوم خدا را همچون گناهکارانی بزرگ معرفی می‌کند، و فهرست گناهانی را که در سراسر زندگی ایشان آنان را به ارتکابشان وسوسه کرده است، در حضور خدا عرضه می‌دارد، و اصرار می‌ورزد که به سبب تعدیاتشان، به دست او سپرده شوند تا هلاکشان سازد. او اصرار می‌کند که ایشان نباید به‌وسیلۀ فرشتگان خدمتگزار در برابر هم‌پیمانیِ شر محافظت شوند. او از خشم لبریز است، زیرا نمی‌تواند قوم خدا را با جهان در یک دسته ببندد تا وفاداری کامل را به او ادا کنند. پادشاهان و حاکمان و والیان، نشان دجّال را بر خود نهاده‌اند، و به‌صورت اژدهایی تصویر شده‌اند که می‌رود تا با مقدسان—با آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را دارند—جنگ کند. آنان در دشمنی خویش با قوم خدا، خود را همچنین در انتخاب بَرابّا به‌جای مسیح گناهکار نشان می‌دهند.

> “God has a controversy with the world. When the judgment shall sit, and the books shall be opened, He has an awful account to settle, which would now make the world fear and tremble were men not blinded and bewitched by satanic delusions and deceptions. God will call the world to account for the death of His only-begotten Son, whom to all intents and purposes the world has crucified afresh, and put to open shame in the persecution of His people. The world has rejected Christ in the person of His saints, has refused His messages in the refusal of the messages of prophets, apostles, and messengers. They have rejected those who have been colaborers with Christ, and for this they will have to render an account.” Testimonies to Ministers, 38, 39.

> „خدا با جهان مناقشه‌ای دارد. هنگامی که محکمهٔ داوری برپا شود و کتاب‌ها گشوده شوند، او حسابی هولناک برای رسیدگی دارد؛ حسابی که اگر انسان‌ها به‌وسیلهٔ فریب‌ها و اغواهای شیطانی کور و افسون‌زده نشده بودند، هم‌اکنون جهان را به ترس و لرزه می‌افکند. خدا جهان را برای مرگ پسر یگانهٔ خود به حساب خواهد کشید؛ همان کسی را که جهان، از هر حیث و به هر معنای واقعی، او را بار دیگر مصلوب کرده و با آزار قوم او، در معرض رسوایی آشکار قرار داده است. جهان، مسیح را در شخص مقدسین او رد کرده است؛ پیام‌های او را با رد کردن پیام‌های انبیا، رسولان، و پیام‌آورانش نپذیرفته است. آنان کسانی را که همکاران مسیح بوده‌اند رد کرده‌اند، و برای این امر باید حساب پس بدهند.“ Testimonies to Ministers, 38, 39.

Back to Articles