Article

# Rome Establishes the Vision - Number Two

روم مکاشفه را استوار می‌سازد — شمارهٔ دو

Identifying Modern Rome and the Prophetic Vision in the Last Days

شناسایی رومِ معاصر و رؤیای نبوی در ایام آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

July 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> اور اُن ایّام میں بہت سے لوگ جنوب کے بادشاہ کے خلاف اُٹھ کھڑے ہوں گے؛ اور تیرے لوگوں میں سے ظالم بھی رویت کو قائم کرنے کے لیے اپنے آپ کو بلند کریں گے؛ لیکن وہ گر جائیں گے۔ دانی ایل 11:14۔

The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.

تشخیص درستِ قدرتِ ایام آخر که به‌صورت رومِ مدرن نمایانده شده است، و بنابراین آن قدرتی که «رؤیا را برقرار می‌سازد»، امری اساسی و مربوط به نجات است. این، جزئی از فرایند آزمایش نهاییِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را نمایندگی می‌کند. واژهٔ «رؤیا» در این آیه همان واژهٔ عبری‌ای است که سلیمان هنگامی به کار برد که علت هلاکت قوم خدا را بیان کرد.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> جہاں رؤیا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت پر عمل کرتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers. In the verse, there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.

تمام انبیا دربارهٔ ایام آخر، از هر دورهٔ دیگری در تاریخ مقدس، به‌گونه‌ای مستقیم‌تر سخن می‌گویند، و هشدار سلیمان دربارهٔ ضرورتِ دارا بودنِ «رؤیا» امری مرگ و زندگی است. حقیقت همواره جدایی می‌افکند و دو طبقه از پرستندگان پدید می‌آورد. در این آیه، طبقه‌ای هست که هلاک می‌شود و طبقه‌ای که با خوشی شریعت را نگاه می‌دارد. با این همه، باید توجه داشت که پند سلیمان در بسترِ مناقشه‌ای بر سرِ «حقیقت» قرار داده شده است. همچنین این در بسترِ مَثَلِ ده باکره قرار دارد، زیرا مَثَلِ ده باکره نمونه‌ای اصلی از تجربهٔ قوم خدا در ایام آخر است.

> A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.

> نادان همهٔ آنچه در دل دارد بر زبان می‌آورد؛ اما مردِ حکیم آن را تا بعد فرو می‌نشاند. اگر حاکمی به دروغ گوش فرا دهد، همهٔ خادمانش شریر خواهند بود. فقیر و مردِ فریبکار با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند؛ خداوند چشمان هر دوی ایشان را روشن می‌سازد. پادشاهی که فقیران را به امانت داوری کند، تخت او تا ابد استوار خواهد شد. چوبِ تأدیب و سرزنش حکمت می‌بخشند؛ اما کودکی که به حال خود واگذاشته شود، مادر خویش را به ننگ می‌کشاند. چون شریران فزونی گیرند، نافرمانی افزون می‌شود؛ اما پارسایان سقوط ایشان را خواهند دید. پسرت را تأدیب کن، و او تو را آسودگی خواهد بخشید؛ آری، جانت را شادمانی خواهد داد. هر جا که رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شوند؛ اما خوشا به حال آن که شریعت را نگاه می‌دارد. امثال 29:11–18.

It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.

هدف من آن نیست که به کسانی که ممکن است دربارۀ رومِ جدید برداشتی متفاوت از من داشته باشند، انگشت اتهام نشان دهم. مقصود من این است که نشان دهم سلیمان دو گروه از عبادت‌کنندگان را مورد خطاب قرار می‌دهد که آن‌ها را «مردِ حکیم» و «احمق» معرفی می‌کند. «احمق» همچنین به‌عنوان «شریر» نیز شناسانده شده است. باکره‌های حکیم و نادانِ مَثَل نیز در خط نبویِ دانیال باب دوازدهم به‌عنوان حکیمان و شریران معرفی شده‌اند.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> بسیاری پاک خواهند شد و سفید گردانیده خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۱۰.

Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”

سلیمان و دانیال با یکدیگر هم‌داستان‌اند، زیرا تمامی گواهیِ نبوی در ایام آخر با هم هماهنگ است. حکیمان «افزونیِ معرفت» را درمی‌یابند.

> And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.

> و آنان که حکیم‌اند، همچون درخشش فلک خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به سوی عدالت بازمی‌گردانند، مانند ستارگان تا ابدالآباد. اما تو، ای دانیال، این سخنان را پنهان دار و کتاب را تا زمان آخر مُهر کن: بسیاری به این سو و آن سو خواهند شتافت، و معرفت افزون خواهد شد. دانیال ۱۲:۳، ۴

Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.

آیهٔ دهم فرایند آزمایش سه‌مرحله‌ای را مشخص می‌سازد که باکرگان را، که فراخوانده شده‌اند تا در شمارِ صد و چهل و چهار هزار تن باشند، غربال می‌کند. در هر دو مورد، فرایند غربال‌کردن و آزمودن بر این اساس استوار است که آیا باکرگان افزایشِ معرفت (رؤیا) را که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، مُهرگشایی شد، درک می‌کنند یا نه.

“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”

«زمانِ آخر» در ایام آخر، سال ۱۹۸۹ بود، هنگامی که آیات چهل تا چهل و پنجِ دانیال یازده مُهرگشایی شد. در آن زمان ثابت گردید که موضوع این آیات، صعود و سقوط نهاییِ پادشاهِ شمال است. در آن زمان نیز ثابت شد که پادشاهِ شمال در این آیات، قدرتِ پاپیِ ایام آخر است. الهام هرگز از تعبیر «رومِ مدرن» استفاده نمی‌کند. این تعبیر را من ابداع کردم تا نمایانگرِ قدرتِ پاپیِ ایام آخر باشد، زیرا از لحاظ نبوتی، «مدرن» نمایانگرِ ایام آخر است. الن وایت نیز هرگز از تعبیر «رومِ مدرن» استفاده نکرد.

There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.

دانیال یازدہ کے آخری چھ آیات میں "شمال کے بادشاہ" سے کون مراد ہے، اس بارے میں غلط نظریات پائے جاتے ہیں، لیکن صرف ایک ہی درست فہم ہے۔ یہ فہم کہ ان آیات میں شمال کا بادشاہ پاپائی اقتدار ہے، بہت سے نبوی گواہوں سے ماخوذ ہے۔ آیت چالیس اس امر کی نشاندہی کرتے ہوئے آغاز کرتی ہے کہ 1798 میں پاپائیت کو ایک مہلک زخم لگا، پھر آیات اکتالیس سے تینتالیس تک اُن عوامل کی نشان دہی کرتی ہیں جو اس مہلک زخم کے بھرنے میں کارفرما ہیں۔ آیت چوالیس اُس پیغام کو بیان کرتی ہے جو پاپائیت کو مشتعل کرتا ہے اور آیت پینتالیس کی طرف لے جاتا ہے، جہاں پاپائی اقتدار اپنے آخری اور مکمل انجام کو پہنچتا ہے۔ جو رویا 1989 میں وا کی گئی، وہ آخری ایام میں پاپائی اقتدار کے آخری عروج اور زوال کی رویا ہے۔ وہ رویا علم میں وہ اضافہ ہے جو پرستش کرنے والوں کے دو طبقے پیدا کرتا اور ظاہر کرتا ہے، اور یہ اُن آیات میں موجود علم کے قبول یا رد کرنے کی بنیاد پر ہوتا ہے۔

According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?

بر اساس همان فصلی که در آن افزایش معرفت در سال ۱۹۸۹ گشوده شد، «دزدانِ قومِ تو» که «خود را برمی‌افرازند» و در نهایت «سقوط می‌کنند»، نمادی هستند که «رؤیا» را برقرار می‌سازد. در غربال نهایی، نخستین پرسشِ آزمون این است که چه کسی به عنوان «دزدانِ قومِ تو» معرفی شده است، زیرا آنان نماد نبوی‌ای هستند که «رؤیا» را برقرار می‌سازد. آیا دزدان، قدرتِ پاپی هستند یا ایالات متحده؟

The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب واحدند و دو شاهدِ یک خطِ واحدِ نبوت را نمایندگی می‌کنند. دانیال آغاز است و مکاشفه پایان، و این دو با هم دو شاهدِ حقیقتی را نمایندگی می‌کنند که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، مُهرگشایی می‌شود.

Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.

دانیال فرایند تطهیری را توصیف می‌کند که هنگامی پدید آمد که شیرِ سبطِ یهودا در سال ۱۹۸۹ آیات چهل تا چهل‌وپنج را گشود. در آن زمان، فرایندی از آزمون آغاز شد تا معین سازد و آشکار کند چه کسانی آن «کاهنان» خواهند بود که قومِ عهد را تشکیل می‌دهند و همان صد و چهل و چهار هزارِ ایام آخر هستند. هوشع نیز می‌افزاید که آنان که افزایشِ معرفتِ ایام آخر را رد می‌کنند، از جملهٔ کاهنانی که صد و چهل و چهار هزار را تشکیل می‌دهند، نخواهند شد.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> قومِ من به سببِ نداشتنِ معرفت هلاک می‌شوند؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ و چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانت را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.

کتابِ مکاشفہ واضح کرتا ہے کہ وہ علم جو مہر کھلنے کے بعد ظاہر کیا گیا مگر ایک جماعت نے اسے رد کر دیا، اُن کی ردّیّت کو عین اُس وقت کامل کرتا ہے جب مہلتِ آزمائش بند ہونے کے قریب ہوتی ہے۔

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> و به من گفت: سخنان نبوت این کتاب را مُهر مکن، زیرا وقت نزدیک است. آن که ظالم است، بگذار همچنان ظلم کند؛ و آن که ناپاک است، بگذار همچنان ناپاک بماند؛ و آن که عادل است، بگذار همچنان عدالت ورزد؛ و آن که مقدّس است، بگذار همچنان مقدّس بماند. مکاشفه ۲۲:۱۰، ۱۱.

The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.

تاریخ میلریتی‌ها، تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشد، و میلریتی‌ها و یکصد و چهل و چهار هزار با هم آغاز و انجامِ پیام و کارِ سه فرشتهٔ مکاشفه باب چهارده را نمایندگی می‌کنند. این تاریخ‌های موازی، رویدادهای مرتبط با بسته شدنِ درِ فیض را مشخص می‌سازند. کارِ هر دو تاریخ، به‌وسیلهٔ ایلیا و یحییِ تعمیددهنده به‌صورت نمادین پیش‌نموده شده است.

> “With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.

> «با لرز و هیبت، ویلیام میلر آغاز کرد تا اسرار ملکوت خدا را برای مردم آشکار سازد و شنوندگان خود را از خلال نبوت‌ها تا آمدنِ دوبارۀ مسیح پیش برد. با هر کوششی که به کار می‌برد، قوت بیشتری می‌یافت. چنان‌که یحییِ تعمیددهنده آمدنِ نخستِ عیسی را ندا داد و راه را برای ظهور او مهیا ساخت، ویلیام میلر نیز، همراه با آنان که به او پیوستند، آمدنِ دوبارۀ پسر خدا را اعلام کردند.» Early Writings, 229, 230.

The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.

پیام میلری «رویدادهای» مرتبط با پایانِ مهلتِ آزمون را، آن‌گونه که هم در ایلیا و هم در یحییِ تعمیددهنده به تصویر کشیده شده است، مشخص ساخت.

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> «ضروری بود که انسان‌ها نسبت به خطر خود بیدار شوند؛ و برانگیخته گردند تا برای رویدادهای خطیری که با پایان زمانِ مهلتِ فیض پیوند دارد، آماده شوند.» جدال عظیم، ۳۱۰.

In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”

در سال ۱۹۸۹، با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بخشی از کتاب دانیال که به ایام آخر مربوط می‌شد گشوده شد و فرایند آزمایشی آغاز گردید. این آزمون بر توانایی یا ناتوانی قوم خدا در درک کردن یا رد نمودن افزایش معرفتی استوار بود که در شش آیهٔ آخر فصل یازدهم دانیال نمود یافته است؛ آیاتی که به آیهٔ نخست فصل دوازدهم می‌رسند، آیه‌ای که «بسته شدن درِ فیض» را مشخص می‌سازد. سپس پیامِ «رویدادهای مرتبط با بسته شدن درِ فیض» گشوده شد، و کارِ کسانی که نامزد آن بودند که «کاهنان»ِ یکصد و چهل و چهار هزار باشند آغاز گردید. کار ایشان این بود که پیامِ بازنمایی‌شده در آن بخش را «درک کنند» و اعلام نمایند. پیام و کارِ یکصد و چهل و چهار هزار این بود که پیامِ گشوده‌شده را عرضه کنند تا مردمان را «برای مهیا شدن جهت رویدادهای خطیر مرتبط با بسته شدن درِ فیض» بیدار سازند.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.

> «امروز، در روح و قوتِ ایلیا و یحییِ تعمیددهنده، پیام‌آورانی که به تعیینِ خدا منصوب شده‌اند، توجهِ جهانی را که در آستانهٔ داوری است به رویدادهای خطیری که به‌زودی در پیوند با واپسین ساعاتِ مهلتِ آزمون و ظهورِ مسیحْ عیسی به‌عنوانِ پادشاهِ پادشاهان و ربّ‌الارباب روی خواهد داد، جلب می‌کنند. به‌زودی هر انسان برای اعمالی که در جسم انجام داده است داوری خواهد شد. ساعتِ داوریِ خدا فرارسیده است، و بر اعضای کلیسای او بر روی زمین این مسئولیتِ خطیر قرار دارد که به کسانی که گویی بر لبِ پرتگاهِ هلاکتِ ابدی ایستاده‌اند هشدار دهند. باید برای هر انسان در سراسر جهان که گوش فرا خواهد داد، اصولی که در این نبردِ عظیمِ جاری در میان است آشکار ساخته شود؛ اصولی که سرنوشتِ تمامیِ نوعِ بشر به آنها آویخته است.» انبیا و پادشاهان، ۷۱۵، ۷۱۶.

The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.

تاریخ یحییِ تعمیددهنده و مسیح، و نیز تاریخ میلیری‌ها، پیام و کارِ یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشد. هم یحیی و هم مسیح، پیام خود را نمایانگرِ پایانِ زمانِ فیض می‌دانستند.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> لیکن جب اُس نے بہت سے فریسیوں اور صدوقیوں کو اپنے بپتسمہ کے لیے آتے دیکھا تو اُس نے اُن سے کہا، اے سانپوں کے بچے، تمہیں کس نے خبردار کیا کہ آنے والے غضب سے بھاگو؟ متی 3:7۔

Christ presented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews about, as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.

مسیح ویرانی اورشلیم را ـ همان ویرانی‌ای را که یوحنا دربارهٔ آن به یهودیانِ جدل‌گر هشدار داده بود ـ به‌عنوان واقعه‌ای نزدیک مطرح کرد. عیسی این ویرانی را به‌مثابه نمادی از «غضب» به‌کار برد؛ غضبی که از آن هنگام آغاز می‌شود که او، به‌عنوان میکائیل، در دانیال، باب دوازدهم، آیهٔ یک، برمی‌خیزد.

> “Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.

> مسیح در اورشلیم نمادی از جهانی دید که در بی‌ایمانی و سرکشی سخت‌دل شده و شتابان به پیشواز داوری‌های کیفریِ خدا می‌رود. مصیبت‌های نسلِ سقوط‌کرده، که بر جان او سنگینی می‌کرد، آن فریادِ به‌غایت تلخ را از لبانش برآورد. او ثبتِ گناه را دید که در بدبختیِ انسان، اشک‌ها، و خون نقش بسته بود؛ دل او با شفقتی بی‌نهایت برای رنج‌دیدگان و زحمت‌کشانِ زمین به حرکت آمد؛ او مشتاق بود که همهٔ آنان را رهایی بخشد. اما حتی دستِ او نیز نمی‌توانست سیلابِ اندوهِ انسانی را بازگرداند؛ اندکی بودند که تنها سرچشمهٔ یاریِ خویش را بجویند. او حاضر بود جانِ خود را تا به مرگ بریزد تا نجات را در دسترسِ آنان قرار دهد؛ اما اندکی بودند که نزد او آیند تا حیات یابند.

> “The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.

> «جلالِ آسمان در اشک! پسرِ خدای نامتناهی، در روح مضطرب، از شدت اندوه سر فرود آورده! آن صحنه، سراسر آسمان را از شگفتی آکند. آن صحنه برای ما گناه را در نهایتِ گناه‌آلودگی‌اش آشکار می‌سازد؛ نشان می‌دهد که رهانیدنِ گناهکاران از پیامدهای تعدّی از شریعتِ خدا، حتی برای قدرتِ نامتناهی نیز چه کار دشواری است. عیسی، با نگریستن به واپسین نسل، دید که جهان در فریبی گرفتار شده است همانند آن فریبی که موجب هلاکتِ اورشلیم شد. گناهِ عظیمِ یهودیان، رد کردنِ مسیح بود؛ گناهِ عظیمِ جهانِ مسیحیت، رد کردنِ شریعتِ خدا خواهد بود، که بنیانِ حکومتِ او در آسمان و زمین است. فرایضِ یهوه خوار شمرده می‌شد و به هیچ انگاشته می‌گردید. میلیون‌ها انسانِ در بندِ گناه، بردگانِ شیطان، محکوم به تحمّلِ مرگِ دوم، در روزِ تفقدِ خویش از گوش سپردن به سخنانِ حقیقت سر باز می‌زدند. چه کوریِ هولناکی! چه شیفتگیِ شگفت‌انگیزی!» The Great Controversy, 22.

The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.

پيغامِ هشدارى كه يوحنّاى تعميددهنده و نيز مسيح اعلام كرد، همان يك پيامِ هشدار بود؛ همان‌گونه كه پيامِ هشدارِ ميلريتيان نيز همان پيامى بود كه رويدادهاى مرتبط با بسته شدنِ درِ فيض را مشخص مى‌كرد، پيامى كه آن يكصد و چهل و چهار هزار نفر اعلام خواهند كرد. سه شاهد؛ يوحنّاى تعميددهنده، مسيح و ميلريتيان، گواهى مى‌دهند كه كار و پيامِ آن يكصد و چهل و چهار هزار نفر، فرآيندى آزمونىِ مرگ و زندگى است كه به‌وسيلهٔ افزايشِ معرفتى كه در سال 1989 مُهرگشايى شد، به انجام مى‌رسد. پيامى كه در آن زمان مُهرگشايى شد، رؤياى روزهاى آخر است كه اگر خردمندان بخواهند «كاهنانى» باشند كه آن يكصد و چهل و چهار هزار نفر را تشكيل مى‌دهند، بايد آن را بفهمند. اگر آن نامزدها آن رؤيا را درنيابند، به‌عنوان شريران، يا به‌عنوان جاهلان، شناسايى مى‌شوند و هلاك مى‌گردند. آنان و فرزندانشان، مطابق با ردّشان نسبت به آن رؤيايى كه همان افزايشِ معرفت است، مردود شمرده مى‌شوند.

God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.

کلام خدا مشخص می‌سازد که روم همان قدرتی است که خویشتن را برمی‌افرازد، قوم خدا را غارت می‌کند، و سپس سقوط کرده، رؤیا را برقرار می‌سازد. این پرسش که آیا رومِ معاصر قدرت پاپی است یا ایالات متحده، آزمونی است که آشکار می‌سازد آیا آن نامزدها باکره‌های دانا هستند یا باکره‌های نادان. این آزمون، آزمونی نبوی است که از کتاب دانیال برگرفته شده و سپس در کتاب مکاشفه تأیید و به کمال رسانده می‌شود. موضوع رومِ معاصر صرفاً انتخابی میان قدرت پاپی یا ایالات متحده نیست؛ بلکه آزمون نهایی برای آن یکصد و چهل و چهار هزار است. این آزمونی نبوی است، و اگر به‌درستی فهمیده شود، هر نمودِ فرایند نهاییِ آزمون را که در درون شهادت نبویِ تقدیس‌شدهٔ خدا بیان شده است، در بر می‌گیرد.

The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.

فرآیندِ آزمون در زمانِ یحییِ تعمیددهنده و مسیح، همان‌گونه که فرآیندِ آزمون در زمانِ میلری‌ها نیز بود، از کتابِ دانیال برگرفته شده بود. به‌عنوانِ یک آزمونِ نبوی، روش‌شناسیِ چگونگیِ تثبیتِ حقیقت، برای آن نامزدها جهتِ به‌کاربستنِ درست، به همان اندازه اساسی است که صرفاً پایبند بودن به دیدگاهِ درست دربارهٔ این‌که رومِ مدرن کیست. خواه شناساییِ درستِ رومِ مدرن موردِ نظر باشد، خواه به‌کاربستِ روش‌شناسیِ درست، هر دو عنصرِ این آزمون در کتابِ دانیال جای گرفته‌اند. در بابِ نخستِ دانیال، دانیال از میانِ یک فرآیندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای عبور کرد که با رژیمِ غذایی آغاز شد، سپس آزمونی دیداری در پی آمد، و پس از آن آزمونی که به‌وسیلهٔ نبوکدنصر انجام شد؛ او نمادِ کتاب‌مقدسیِ پادشاهِ شمال، یعنی قدرتِ پاپیِ ایامِ آخر، است.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> اور ان چاروں لڑکوں کو خدا نے ہر قسم کی تعلیم اور حکمت میں علم اور مہارت بخشی؛ اور دانی ایل کو ہر طرح کی رویا اور خواب کی سمجھ عطا ہوئی۔ پھر اُن دنوں کے اختتام پر، جن کے بارے میں بادشاہ نے فرمایا تھا کہ اُنہیں حاضر کیا جائے، خواجہ سراوں کے سردار نے اُنہیں نبوکدنضر کے حضور پیش کیا۔ اور بادشاہ نے اُن سے گفتگو کی؛ اور اُن سب میں دانی ایل، حننیاہ، میسائیل، اور عزریاہ کے مانند کوئی نہ پایا گیا؛ اس لیے وہ بادشاہ کے حضور کھڑے رہنے لگے۔ اور حکمت اور فہم کے ہر معاملہ میں، جس کے بارے میں بادشاہ نے اُن سے دریافت کیا، اُس نے اُنہیں اپنے تمام قلمرو کے سب جادوگروں اور نجومیوں سے دس گنا بہتر پایا۔ دانی ایل ۱:۱۷–۲۰۔

“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.

«در پایان ایام»، که از نظر نبوی همان ایام آخر است، هنگامی که آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر آزموده می‌شوند، دانیال و آن سه یار شایسته «ده بار از جمیع مجوسیان و منجمانی که در تمام مملکت او بودند، برتر یافت شدند»، و دانیال «در فهم همهٔ رؤیاها و خواب‌ها» بصیرت داشت. دانیال نمایندهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که در ایام آخر، افزایش معرفتی را که در سال 1989، هنگامی که مسیح، چون شیرِ سبطِ یهودا، «آن بخش از کتاب دانیال را که مربوط به ایام آخر بود» گشود، پدید آمد، درک می‌کنند.

Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.

دانیال صرفاً بیش از دیگران دربارهٔ خواب‌ها و رؤیاها درک نداشت، بلکه «در همهٔ رؤیاها و خواب‌ها فهم» داشت. او نمایندهٔ کسانی است که روشِ «حکم بر حکم» را به کار می‌گیرند، زیرا آن روش «همهٔ رؤیاها و خواب‌ها» را در یک پیامِ منسجم گرد می‌آورد. پیامی که همهٔ خواب‌ها و رؤیاها را در یک خطِ نبوی واحد به هم پیوند می‌دهد، «وقایعِ مربوط به بسته شدنِ درِ رحمت» را مشخص می‌سازد. آن پیام به‌وسیلهٔ نمادِ نبوی‌ای استوار می‌گردد که رومِ مدرن است، همان قدرتی که خود را برمی‌افرازد، قومِ خدا را غارت می‌کند، و سقوط می‌کند.

That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.

آن قدرت تنها از راه به‌کارگیری روش‌شناسیِ درست می‌تواند برقرار گردد. بیشترِ کسانی که مدّعیِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس هستند، روش‌شناسیِ «حکم بر حکم» را رد می‌کنند، و برخی نیز که مدّعیِ به‌کارگیریِ آن‌اند، قواعدی را که روش‌شناسیِ «حکم بر حکم» را تشکیل می‌دهند به‌نادرستی به کار می‌برند. آن قواعد نخستین بار به‌وسیلهٔ میلری‌ها در عرصهٔ ثبتِ عمومی قرار گرفت، و قومِ آخرالزمانیِ خدا از پیش هشدار یافته‌اند که کسانی که در واقع رسولانِ فرشتهٔ سوم هستند، از قواعدِ ویلیام میلر برای تفسیرِ نبوی استفاده خواهند کرد.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> «آنان که در اعلام پیام فرشتۀ سوم مشغول‌اند، کتب مقدّس را بر همان نقشه‌ای می‌جویند که پدر میلر اختیار کرده بود.» Review and Herald، 25 نوامبر 1884.

William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first truth John identified when He saw Christ, was identifying Christ as the Lamb of God, that takes away the sins of the world.

ویلیام میلر نمایانگر آغازِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده بود، و نمونهٔ او در یحییِ تعمیددهنده دیده می‌شود؛ یحیی که آغازِ پیامی بود که مسیح پایانِ آن بود. خواهر وایت به‌طور مستقیم فرایندِ آزمونِ یحییِ تعمیددهنده نسبت به مسیح را با فرایندِ آزمونِ سه فرشته همسو می‌سازد. یحیی پیام را آغاز کرد، و تا اندکی پیش از صلیب، هنگامی که مسیح شاگردان خود را به قیصریهٔ فیلپی برد، عیسی آنگاه جزئیاتِ آن پیامی را که یحیی آغاز کرده بود، افزود. نخستین حقیقتی که یحیی هنگامی که مسیح را دید، شناسایی کرد، این بود که مسیح همان برّهٔ خداست که گناهانِ جهان را برمی‌دارد.

> These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.

> این امور در بیت‌عباره، آن سوی اردن، جایی که یوحنا تعمید می‌داد، واقع شد. روز بعد، یوحنا عیسی را دید که به سوی او می‌آید، و گفت: اینک برّهٔ خدا که گناه جهان را برمی‌دارد. این است آن که درباره‌اش گفتم: پس از من مردی می‌آید که بر من مقدّم است، زیرا پیش از من بوده است. یوحنا ۱:۲۸–۳۰.

Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.

سپس آن دورهٔ سه‌سال‌ونیمِ آزمون آغاز شد که در صلیب به پایان رسید. پس از آنکه یوحنا اندکی پیش از صلیب به قتل رسید، عیسی آنگاه آغاز کرد به شرح دادن همان نخستین گفتهٔ یوحنا.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> وقتی عیسی به نواحی قیصریهٔ فیلپی آمد، از شاگردان خود پرسید و گفت: مردم مرا که پسر انسانم، چه کسی می‌دانند؟ ایشان گفتند: بعضی می‌گویند یحیای تعمیددهنده‌ای؛ بعضی، ایلیا؛ و بعضی دیگر، ارمیا یا یکی از انبیا. به ایشان گفت: اما شما مرا که می‌گویید که هستم؟ شمعون پطرس در پاسخ گفت: تویی مسیح، پسر خدای زنده. عیسی در جواب او گفت: خوشا به حال تو، ای شمعون بن‌یونا، زیرا این را جسم و خون بر تو مکشوف نساخته است، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز تو را می‌گویم که تو پطرس هستی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد، و دروازه‌های هاویه بر آن استیلا نخواهد یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. آنگاه به شاگردان خود حکم فرمود که به هیچ‌کس نگویند که او عیسیِ مسیح است. از آن زمان، عیسی آغاز کرد که به شاگردان خود نشان دهد که باید به اورشلیم برود، و از مشایخ و سران کاهنان و کاتبان رنج‌های بسیار بکشد، و کشته شود، و در روز سوم برخیزانیده شود. متی 16:13–21.

Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.

قیصریهٔ فیلپی نامِ پانیوم در زمانِ مسیح است، و پانیوم در آیه‌ای که پس از آیهٔ چهاردهمِ دانیال یازده می‌آید شناسایی می‌شود، جایی که دزدانِ قومِ تو، که خویشتن را برمی‌افرازند، اما ساقط می‌شوند، معرفی می‌گردند. پیامِ یحییِ تعمیددهنده، که الهام‌شده و کامل بود، همان پیامی در آغاز بود که نمایانگرِ پیامِ میلری بود، پیامی که بر قواعدِ میلر استوار شده بود. پیامِ مسیح در پایان، که بر پیامِ یحیی بنا شد و آن را بسط داد، و نمادِ پیام در پایانِ سه فرشته بود، همان پیامی است که بر قواعدِ میلر و بر جزئیاتی مبتنی است که هنگامی به پیامِ میلر افزوده می‌شوند که روش‌شناسیِ «سطر بر سطر» به پایان برسد.

To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.

برای رسیدن به فهمی نادرست از آن نمادی که رؤیا را با نمادِ رومِ جدید برقرار می‌سازد، همانندی‌ای وجود دارد با کسانی در تاریخِ مسیح که پیامِ صلیب را رد کردند. به ما آگاهی داده شده است که یهودیانی که پیامِ یحییِ تعمیددهنده را رد کردند، نمی‌توانستند از تعالیمِ عیسی بهره‌مند شوند، و این‌که تاریخِ آن یهودیانی که دقیقاً چنین کردند، نمایانگرِ کسانی است که پیامِ فرشتهٔ اول را رد کردند. میلری‌ها «غارتگرانِ قومِ تو» را، که من بعدها آن را با عبارتِ «رومِ جدید» نام‌گذاری کردم، همان قدرتِ پاپی تشخیص دادند.

We will continue these considerations in the next article.

ما این ملاحظات را در مقالهٔ بعدی پی خواهیم گرفت.

Back to Articles