Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

کتاب دانیال - شماره یک‌صد و نوزدهم

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

اهمیت نبویِ نشانه‌های تاریخی: درک ایام آخر از طریق نمادپردازی کتاب‌مقدسی

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

এক লক্ষ চুয়াল্লিশ হাজারকে সেই সকলরূপে উপস্থাপিত করা হয়েছে যারা সন্ধির দূতের দ্বারা শুদ্ধীকৃত, এবং মহাসমাবেশকে শহীদত্বের শুভ্র বসনের দ্বারা উপস্থাপিত করা হয়েছে। শেষ দিনের দুই পবিত্র কালের মধ্যে প্রথমটি সেই দূতের কার্যকে নির্দেশ করে, যিনি সন্ধির দূতের জন্য পথ প্রস্তুত করেন; এবং দ্বিতীয় কালটি এলিয়ার কার্যকে উপস্থাপন করে। প্রথম কালটি লাওদিকীয় অ্যাডভেন্টবাদের জীবিতদের অনুসন্ধানমূলক বিচারকে উপস্থাপন করে, এবং দ্বিতীয় কালটি আধুনিক রোমের কার্যকরী বিচারকে উপস্থাপন করে।

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

“نشانه” برای ترک شهرها در ایام آخر، از سوی ادونتیسمِ لائودیسه‌ای بد فهمیده شده است. خواهر وایت به ما آگاهی می‌دهد که ویرانی اورشلیم از سال ۶۶ تا ۷۰ میلادی، تصویری از نشانهٔ هشدار برای قوم خدا در ایام آخر فراهم می‌آورد.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «آن زمان چندان دور نیست که ما نیز، همچون شاگردان نخستین، ناگزیر شویم در مکان‌های متروک و خلوت پناهگاهی بجوییم. همان‌گونه که محاصرهٔ اورشلیم به‌وسیلهٔ سپاهیان روم، علامت فرار برای مسیحیان یهودیه بود، به همان‌سان به‌دست گرفتن قدرت از سوی ملت ما در فرمانی که سَبَّتِ پاپی را الزام‌آور می‌سازد، برای ما هشداری خواهد بود. آنگاه وقت آن خواهد بود که شهرهای بزرگ را ترک کنیم، در آمادگی برای ترک شهرهای کوچک‌تر و رفتن به خانه‌های دورافتاده در مکان‌های خلوت در میان کوه‌ها.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۶۴.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

محاصرۀ اورشلیم که نشانۀ فرار بود، نخستین محاصره‌ای بود که به‌وسیلۀ کستیوس انجام گرفت. ازاین‌رو کستیوس نمایانگر تهدیدی بود که به‌طور موقت برطرف شد؛ زیرا هنگامی که او محاصره را برقرار کرد، سپس به‌گونه‌ای اسرارآمیز عقب‌نشینی نمود، و مورخان هرگز نتوانسته‌اند منطق او را برای چنین کاری تعیین کنند.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> «پس از آن‌که رومیان به فرماندهیِ سِستیوس شهر را محاصره کردند، هنگامی که همه‌چیز برای حمله‌ای فوری مساعد می‌نمود، به‌طور غیرمنتظره محاصره را رها کردند.» جدال عظیم، 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، سناتور هنری دابلیو. بلر از ایالت نیوهمپشایر مجموعه‌ای از لوایح را در کنگره ارائه کرد تا یکشنبه را به‌عنوان «روز ملی استراحت» تعیین کند. این لوایح عموماً با عنوان «لوایح یکشنبهٔ بلر» شناخته می‌شدند. سناتور بلر از حامیان سرسخت رعایت یکشنبه به‌عنوان روزی برای استراحت و عبادت دینی بود. او بر این باور بود که یک روز استراحت یکنواخت، آثار اخلاقی و اجتماعی مثبتی بر جامعهٔ آمریکا خواهد داشت. هرچند تلاش‌های او تا اندازه‌ای، به‌ویژه از سوی گروه‌های مذهبی، مورد حمایت قرار گرفت، اما با مخالفت‌هایی نیز روبه‌رو شد؛ از جمله نگرانی‌هایی دربارهٔ جدایی کلیسا و دولت.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

یہ اتوار کی قانون سازی منظور کرانے کی پہلی کوشش تھی، اُس زمینی درندے کی تاریخ میں جس کے بارے میں مقدر تھا کہ جب وہ بالآخر اتوار کا قانون منظور کرے گا تو اژدہا کی مانند کلام کرے گا۔ یہی بلیئر بلوں کا سلسلہ تھا جس کی اے۔ ٹی۔ جونز نے—جو 1888 کے جنرل کانفرنس اجلاس کے پیامبروں میں سے ایک تھے—کانگریس کے ایوانوں میں جا کر نہایت فصاحت کے ساتھ مخالفت کی۔ چند کوششوں کے بعد سینیٹر بلیئر اپنے ’’قومی یومِ آرام‘‘ کے مطالبے کی مہم کے لیے رفتار برقرار نہ رکھ سکے۔ اسی تاریخ کے براہِ راست تعلق میں، اور ایک ’’قومی یومِ آرام‘‘ (اتوار) کے مضمرات کے پیشِ نظر، ایلن وائٹ کی نصیحت کے تاریخی ریکارڈ کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

آنچه در بازنگریِ هشدارهای او دربارهٔ قانون یک‌شنبه یافت می‌شود، در ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای امری جدی و به‌گونه‌ای گسترده بدفهمیده‌شده است. در چارچوبِ ضرورتِ بیرون بودن از شهرها، که در عبارتی که همین‌اکنون نقل شد، او نوشت که: «آنگاه زمانِ ترکِ شهرهای بزرگ فرا خواهد رسید، به‌منظور آمادگی برای ترکِ شهرهای کوچک‌تر و رفتن به خانه‌های خلوت در مکان‌های دورافتاده در میان کوه‌ها.» او بارها تعلیم داد که قومِ خدا باید در نواحی روستایی زندگی کنند، اما رهنمودهای او دربارهٔ موضوعِ زندگی در روستا پیش از 1888، هدایتِ او را برای ترکِ شهرها در این چارچوب قرار می‌دهد که در آینده‌ای نزدیک قومِ خدا نیاز خواهند داشت شهرها را ترک کنند. پس از 1888، او در رهنمودهای مکتوبِ خود دربارهٔ زندگی در روستا، هرگز از این اندرز منحرف نشد که ما باید از پیش از شهرها بیرون بوده باشیم.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

لوایح «روز ملی استراحت» بلر که در تاریخ پدیدار شدند، همان «علامت» برای ترک شهرها بودند؛ و هرچند لوایح بلر شتاب لازم برای به انجام رساندن آن مأموریت را از دست دادند و به تاریکی تاریخ فرو رفتند، با این همه «علامت» برای فرار داده شده بود. این علامت در نشانهٔ تاریخیِ نخستین محاصره، که به‌وسیلهٔ کِستیوس آورده شد، داده شده بود. قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع به‌وسیلهٔ محاصرهٔ تیتوس بازنمایی می‌شود، و اگر هنگامی که آن محاصره فرا می‌رسد، هنوز هر یک از ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای در شهرها باشند، با شریران خواهند مرد.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

در ایام آخر، دو دورهٔ نبوی وجود دارد. این دو به‌وسیلهٔ قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد از یکدیگر جدا می‌شوند. دورهٔ نخست، داوریِ تحقیقیِ زندگان در اَدونتیسمِ لائودیکیایی است، و دورهٔ دوم، داوریِ اجراییِ فاحشهٔ روم. این دو دوره بارها به‌تصویر کشیده شده‌اند، زیرا مَثَلِ ده باکره دقیقاً به‌معنای کامل کلمه در همین دو دوره تحقق می‌یابد، همان‌گونه که در تاریخ میلری تحقق یافت. زمانِ تأخیر در این مَثَل، همان زمانِ تأخیرِ حبقوق باب دو است؛ ازاین‌رو، آن دو دوره‌ای که در نظر داریم، به‌وسیلهٔ حبقوق باب دو نیز به‌تصویر کشیده شده بودند. مَثَلِ ده باکره، و حبقوق باب دو، دقیقاً به‌معنای کامل کلمه در تاریخ میلری تحقق یافتند، و هنگامی که چنین شد، حزقیال باب دوازده، آیات بیست‌ویک تا بیست‌وهشت نیز به انجام رسید.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

هشت آیۀ پایانی از باب دوازدهمِ حزقیال، زمانی را مشخص می‌سازد که در آن «تحققِ هر رؤیا» به انجام خواهد رسید؛ در زمانی که خدا دیگر رؤیاهای خود را «به تأخیر نخواهد انداخت». آن دو دورۀ تاریخی که بارها تکرار شده‌اند و داوریِ تحقیقیِ زندگان را در ادونتیسمِ لائودیکیه، و داوریِ اجراییِ فاحشۀ صور را مشخص می‌کنند، همان دورۀ نبوتی‌اند که در آن هر رؤیایی در سراسر کتاب‌مقدس به کمال و تحقق نهاییِ خود می‌رسد. در آن دوره، صد و چهل و چهار هزار نفر استوار می‌گردند، و آنان نمایندۀ آن گروهی هستند که نمی‌میرند و تا بازگشت مسیح زنده می‌مانند. در باب بیست و یکمِ لوقا، مسیح «نشانه‌ای» را مشخص می‌سازد که معیّن می‌کند آن نسل چه هنگام فرا رسیده است.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

در دو تاریخچه‌ای که به‌واسطهٔ «نشانه»ی فرار، چنان‌که مسیح آن را در ارتباط با مکروهِ ویرانگر بیان فرمود، بازنمایی شده‌اند، دو دوره مشخص گردیده است، و آغازها و پایان‌های آن‌ها دارای یک «نشانه» در ابتدای دوره و «نشانه‌ها»یی در انتهای آن است. «نشانه»ای که مسیح آن را به‌عنوان نمایانگرِ نسلِ نهایی‌ای که تا زمان آمدن او بر ابرها زنده خواهد ماند معرفی کرد، گواه آن است که اکنون ما در نسلِ نهاییِ تاریخِ زمین به سر می‌بریم.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

در فصل بیست‌ویکمِ لوقا، عیسی تاریخی را مشخص می‌سازد که از سه سال و نیم پایمال شدن و نابودیِ اورشلیمِ تحت‌اللفظی از سال ۶۶ تا سال ۷۰ آغاز می‌شود و تا پایانِ سه سال و نیمِ پایمال شدنِ اورشلیمِ روحانی امتداد می‌یابد؛ همان دورانی که در سال ۵۳۸ آغاز شد و در سال ۱۷۹۸ پایان پذیرفت.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> اور جب تم یروشلم کو لشکروں سے گھرا ہوا دیکھو، تو جان لو کہ اُس کی ویرانی نزدیک ہے۔ اُس وقت جو یہودیہ میں ہوں وہ پہاڑوں کی طرف بھاگ جائیں؛ اور جو اُس کے اندر ہوں وہ نکل جائیں؛ اور جو دیہات میں ہوں وہ اُس میں داخل نہ ہوں۔ کیونکہ یہ انتقام کے دن ہیں، تاکہ وہ سب باتیں جو لکھی گئی ہیں پوری ہوں۔ مگر ہائے اُن پر جو اُن دنوں میں حاملہ ہوں، اور اُن پر جو دودھ پلاتی ہوں! کیونکہ ملک میں بڑی مصیبت ہوگی، اور اِس قوم پر غضب نازل ہوگا۔ اور وہ تلوار کی دھار سے قتل کیے جائیں گے، اور سب قوموں میں اسیر کر کے لے جائے جائیں گے؛ اور یروشلم غیر قوموں کے پاؤں تلے روندا جائے گا، جب تک کہ غیر قوموں کے زمانے پورے نہ ہو جائیں۔ لوقا 21:20–24۔

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

«زمان‌ها»ی پایمال شدن اورشلیم به‌دست امت‌ها به صورت جمع آمده است، زیرا هم پایمال شدن اورشلیمِ تحت‌اللفظی را نشان می‌دهد که در سال ۷۰ پایان یافت، و هم پایمال شدن اورشلیمِ روحانی را که در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. امت‌ها نمایانگر هم بت‌پرستی و هم پاپ‌گرایی هستند، و همین دو قدرت موضوع رؤیا در پرسشِ باب هشتم دانیال‌اند که می‌پرسد: «تا به کی؟»

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> سپس شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسِ معیّن که سخن می‌گفت، گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، تا هم مقدّس و هم لشکر به پایمال شدن سپرده شوند؟» دانیال ۸:۱۳

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

«اوقات امت‌ها» در باب بیست‌ویکمِ لوقا، اشاره دارد به دو هزار و پانصد و بیست سالِ انتقام خدا بر پادشاهی شمالی که در سال ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۷۹۸ به پایان رسید. سال ۵۳۸ زمانی را مشخص می‌کند که مرد گناه در مکان مقدس ایستاد و اعلام کرد که او خداست، و بدین‌سان این دوره را به دو بخش مساویِ هزار و دویست و شصت‌ساله تقسیم کرد. دورهٔ دومِ هزار و دویست و شصت سال همان تاریخ واحدی است که در لوقا باب بیست‌ویکم، آیهٔ بیست‌وچهار، به‌عنوان پایان‌یافته نشان داده شده است، آنگاه که «اوقات امت‌ها» به کمال رسید. در روایت تاریخی‌ای که عیسی برای شاگردان خویش مشخص می‌سازد، آیهٔ بیست‌وچهار شهادتی را که به شاگردان داده شده است به «زمان آخر» در ۱۷۹۸ می‌رساند. از آنجا، عیسی آغاز می‌کند به مشخص ساختن «علامت‌ها»یی که با جنبش میلری مرتبط‌اند.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> و در خورشید و ماه و ستارگان نشانه‌هایی خواهد بود؛ و بر زمین، تنگیِ امت‌ها با حیرت؛ در حالی که دریا و امواج به خروش آمده‌اند؛ و دل‌های مردم از ترس و از انتظارِ آنچه بر جهان می‌آید، از حال می‌رود؛ زیرا قوّت‌های آسمان متزلزل خواهد شد. و آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قوّت و جلال عظیم، در ابری می‌آید. و چون این امور آغاز به وقوع کند، راست بایستید و سرهای خود را برافرازید، زیرا رستگاریِ شما نزدیک می‌شود. لوقا ۲۱:‏۲۵–۲۸

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

عیسی بیان می‌دارد که «علامت‌هایی خواهد بود»، و آن‌ها را چنین معرّفی می‌کند: علامت‌ها در خورشید و ماه و در ستارگان، اضطراب امّت‌ها، متزلزل شدن قوای آسمان، و سپس پسر انسان در ابری می‌آید. تمامی این «علامت‌ها» در تاریخ میلری تحقق یافت.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> «نبوت نه تنها شیوه و هدف آمدن مسیح را پیشگویی می‌کند، بلکه نشانه‌هایی را نیز عرضه می‌دارد که به‌وسیلهٔ آن‌ها آدمیان باید بدانند چه زمانی آن نزدیک است. عیسی فرمود: «و در خورشید و ماه و ستارگان علامات خواهد بود.» لوقا ۲۱:‏۲۵. «خورشید تاریک خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد، و ستارگان آسمان فرو خواهند ریخت، و قوت‌هایی که در آسمان‌اند متزلزل خواهند شد. و آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قوت و جلال عظیم بر ابرها می‌آید.» مرقس ۱۳:‏۲۴–۲۶. یوحنای مکاشفه‌نگار نخستینِ نشانه‌هایی را که باید پیش از بازگشت ثانی ظاهر شوند، چنین وصف می‌کند: «زلزله‌ای عظیم واقع شد؛ و خورشید چون پلاسِ مویین سیاه گردید، و تمامِ ماه چون خون شد.» مکاشفه ۶:‏۱۲.»

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> «این نشانه‌ها پیش از آغاز قرن نوزدهم مشاهده شدند. در تحقق این پیشگویی، در سال 1755، هولناک‌ترین زمین‌لرزه‌ای که تاکنون به ثبت رسیده است، رخ داد....»

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> «بیست‌وپنج سال بعد، نشانهٔ بعدیِ مذکور در نبوت پدیدار شد—تاریک شدن خورشید و ماه. آنچه این را چشمگیرتر می‌ساخت، این واقعیت بود که زمان تحقق آن به‌طور مشخص تعیین شده بود. در گفت‌وگوی نجات‌دهنده با شاگردانش بر فراز زیتون، پس از آنکه دورهٔ طولانیِ آزمایش کلیسا را توصیف کرد—یعنی ۱۲۶۰ سال آزار و جفای پاپی، که دربارهٔ آن وعده داده بود آن مصیبت کوتاه خواهد شد—بدین‌سان برخی رویدادها را که می‌بایست پیش از آمدن او واقع شوند، ذکر کرد و زمان مشاهدهٔ نخستینِ آنها را معین ساخت: «در آن ایام، بعد از آن مصیبت، خورشید تاریک خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد.» مرقس 13:24. آن ۱۲۶۰ روز، یا سال، در 1798 پایان یافت. یک‌چهارم قرن پیش از آن، آزار و جفا تقریباً به‌کلی متوقف شده بود. مطابق سخنان مسیح، پس از این آزار و جفا، خورشید می‌بایست تاریک شود. در 19 مه 1780، این نبوت تحقق یافت....»

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> «مسیح به قوم خود فرمان داده بود که نشانه‌های آمدن او را مراقبت کنند و چون نشانه‌های آمدن پادشاه خویش را ببینند، شادی نمایند. او فرمود: “و چون این چیزها شروع به وقوع کند، آنگاه سرهای خود را بلند کنید و چشمان خود را به بالا افرازید، زیرا رستگاری شما نزدیک می‌شود.” او پیروان خود را به درختان بهاریِ در حال شکفتن اشاره کرد و گفت: “چون اکنون جوانه می‌زنند، شما خود می‌بینید و درمی‌یابید که تابستان نزدیک است. همچنین شما، هنگامی که این چیزها را در حال وقوع ببینید، بدانید که پادشاهی خدا نزدیک است.” لوقا 21:28، 30، 31.» نبرد عظیم، 304، 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

کاربرد سه‌گانۀ سه روم نشان می‌دهد که در پایمال شدن اورشلیم به‌دست رومِ بت‌پرست و سپس رومِ پاپی، پایمال شدن قدس و لشکر به‌وسیلۀ رومِ جدید به‌وسیلۀ دوره‌ای که یا هزار و دویست و شصت روز بود (رومِ بت‌پرست)، یا هزار و دویست و شصت سالِ نبوی (رومِ پاپی) به تصویر کشیده شده است. هزار و دویست و شصت روزِ نمادین (چهل و دو ماه) که دورۀ آزارِ قومِ امینِ خدا به‌دست رومِ جدید را مشخص می‌سازد، برای هر دوره با یک «علامت» واحد همراه خواهد بود که زمانِ فرارِ وفادارانِ آن دوره را تعیین می‌کند. هر یک از این سه دوره با ظهور چندین «علامت» پایان می‌یابد، نه با یک «علامت» واحد، چنان‌که در آغازِ آن دوره است.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> «نیمه‌شب است که خدا قدرت خویش را برای رهایی قوم خود ظاهر می‌سازد. خورشید پدیدار می‌شود و با تمام نیروی خود می‌درخشد. آیات و شگفتی‌ها در پی هم با شتاب رخ می‌دهند. شریران با هراس و شگفتی به این صحنه می‌نگرند، حال آن‌که پارسایان نشانه‌های رهایی خویش را با شادیِ آمیخته به وقار مشاهده می‌کنند. گویی همه‌چیز در طبیعت از مسیر خود خارج شده است. جویبارها از جریان بازمی‌ایستند. ابرهای تیره و سنگین برمی‌خیزند و با یکدیگر برخورد می‌کنند. در میان آسمانِ خشم‌آلود، فضایی روشن از جلالی وصف‌ناپذیر پدیدار است، و از آنجا صدای خدا، همچون صدای آب‌های بسیار، می‌آید که می‌گوید: “انجام شد.” مکاشفه 16:17.» نبرد عظیم، 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

دورهٔ داوری اجرایی بر فاحشهٔ روم با برافراشته شدنِ عَلَمی آغاز می‌شود که نشان می‌دهد آن گلهٔ دیگرِ خدا که هنوز در بابل است، باید بگریزد. آن دوره با «آیات و عجایب» به پایان می‌رسد. آن دوره با «صدای دوم» در باب هجدهمِ مکاشفه آغاز می‌شود و با صدای خدا پایان می‌یابد. البته، صدای اول و دوم در باب هجدهمِ مکاشفه، صدای مسیح است. صدای اول، آغازِ داوری تحقیقیِ کلیسای ادونتیستِ لائودیکیهٔ زنده را مشخص می‌کند، و صدای دوم پایانِ آن دوره را معین می‌سازد، اما همچنین آغازِ داوری اجرایی بر فاحشهٔ روم را نیز نشان می‌دهد.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

تاریخ کامل تحت حاکمیت آن هفته‌ای است که در آن مسیح عهد را استوار ساخت، و قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، به‌عنوان نشانۀ میانی، همان‌گونه که صلیب نمونهٔ آن بود، تمثیل شده است. هر دو تاریخ مُهرِ آلفا و اُمگا را در خود دارند، زیرا آغاز و انجام در هر یک از این دو تاریخ با صدای خدا نمایانده می‌شود. همچنین آن‌ها نمایانگر حقیقت‌اند، زیرا نشانۀ میانی، طغیانِ قانون یکشنبه است، و واژۀ عبریِ «حقیقت» با نخستین، سیزدهمین، و آخرین حروف الفبای عبری ساخته شده است. نخستین صدا در باب هجدهِ مکاشفه، صدای مسیح است؛ آخرین صدا، صدای خداست؛ و صدای میانی، که آن نیز صدای خداست، همان‌جاست که طغیانِ حرف سیزدهم با «سخن گفتن» وحشِ زمین چون اژدها، آن‌گونه که در باب سیزدهمِ مکاشفه نمایانده شده است، بازنمایی می‌شود.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

پرچمی که در قانون یکشنبهِ قریب‌الوقوع برافراشته می‌شود، برای وفاداران خدا «علامت» فرار را نمایندگی می‌کند؛ اما همچنین نشان می‌دهد که آغازِ دورهٔ نبوی‌ای که با برافراشته شدن آن پرچم پایان می‌یابد، باید خود نیز دارای «علامتی» باشد. آن «علامت» همان چیزی است که عیسی آن را به‌عنوان شاهدی معرفی می‌کند که نسل آخرِ ساکنان سیارهٔ زمین فرا رسیده است. در باب بیست‌ویکمِ انجیل لوقا، شاگردان می‌پرسند که مقصود مسیح چه بود هنگامی که اعلام کرد هیکل قرار است ویران شود.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> اور اُنہوں نے اُس سے پوچھا، “اُستاد، یہ باتیں کب ہوں گی؟ اور جب یہ باتیں واقع ہونے لگیں گی تو اُس وقت کیا نشان ہوگا؟” لوقا 21:7۔

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

پھر یسوع اُس تاریخ کی نشان دہی کرنا شروع کرتا ہے جو سن 70 تک پہنچتی ہے، جب ہیکل اور شہر تباہ کیے جانے تھے، اور وہ آیت چوبیس تک بات جاری رکھتا ہے، جہاں وہ یہ واضح کرتا ہے کہ غیر قوموں کے “زمانے” کب پورے ہوں گے۔

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و ایشان به دم شمشیر فرو خواهند افتاد، و به اسیری در میان جمیع امت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم پایمالِ امت‌ها خواهد گردید تا زمان‌های امت‌ها به کمال رسد. لوقا ۲۱:‏۲۴

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

این تصور که این آیه به اورشلیمِ تحت‌اللفظی اشاره دارد، بر حماقتِ الهیاتیِ کاتولیکی‌ای بنا شده است که «آینده‌گرایی» نامیده می‌شود؛ همان که امور نمادین را به‌صورت تحت‌اللفظی به کار می‌بندد و تحققِ نبوت‌ها را منحصراً در پایانِ جهان قرار می‌دهد. حمله به کاربردِ درستِ این آیه، در سراسرِ قرائتِ عهد جدید، از حملاتِ عمدهٔ شیطان بوده است. اورشلیمِ تحت‌اللفظی در زمانِ مسیح، هنگامی که نبوتِ تحت‌اللفظی کاربردِ روحانی را دگرگون ساخت، دیگر نمادِ اورشلیمِ نبوی نبود. این مکاشفه از تعالیمِ اساسی‌ای بود که رسول پولس آن را برقرار ساخت. پایمال شدنِ اورشلیم، هزار و دویست و شصت سالِ تاریکیِ پاپی را از سالِ 538 تا 1798 مشخص می‌سازد.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> اما صحنِ بیرونیِ هیکل را واگذار و آن را اندازه مگیر؛ زیرا به امت‌ها داده شده است، و آنان شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۲

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

اورشلیمِ نبوت بر صلیب، دیگر نمادِ شهرِ برگزیده نبود.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> «بسیارند کسانی که احساس می‌کنند نیکو خواهد بود که بر خاک اورشلیمِ کهن گام نهند، و ایمانشان به‌گونه‌ای بسیار تقویت خواهد شد اگر از صحنه‌های زندگی و مرگِ نجات‌دهنده دیدن کنند! اما اورشلیمِ کهن هرگز مکانی مقدس نخواهد شد مگر آن‌گاه که به آتشِ تصفیه‌کننده‌ای از آسمان پاک گردد.» Review and Herald، 9 ژوئن 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

چون عیسی در آیهٔ بیست‌وچهار شاگردان را تا زمانِ آخر در سال 1798 هدایت کرد، آنگاه زمانِ میلری را معرفی نمود؛ هنگامی که اعلامِ فرشتهٔ اول واردِ تاریخ شد.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> اور سورج میں، اور چاند میں، اور ستاروں میں نشانیاں ہوں گی؛ اور زمین پر قوموں کو گھبراہٹ لاحق ہوگی، حیرانی کے ساتھ؛ سمندر اور موجیں گرجتی ہوں گی؛ آدمیوں کے دل خوف کے سبب اور اُن باتوں کے انتظار میں جو زمین پر آنے والی ہیں، بیٹھے جاتے ہوں گے؛ کیونکہ آسمان کی قوتیں ہلائی جائیں گی۔ اور پھر وہ ابنِ آدم کو قدرت اور بڑے جلال کے ساتھ ایک بادل میں آتے دیکھیں گے۔ اور جب یہ باتیں ہونے لگیں، تو سیدھے ہو کر کھڑے ہونا، اور اپنے سر اوپر اٹھانا؛ کیونکہ تمہاری مخلصی نزدیک آ پہنچی ہے۔ لوقا 21:25–28۔

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

نشانه‌هایی که تاریخ میلریتی را آغاز کردند، در هماهنگی با قدرت هرگز خطاناپذیرِ کلام خدا به تحقق پیوستند.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «نشانه‌ها در خورشید، ماه و ستارگان تحقق یافته‌اند.» Review and Herald، 22 نوامبر 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی، فصل بیست‌ویکم انجیل لوقا را ادامه خواهیم داد.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> «El 16 de diciembre de 1848, el Señor me dio una visión del estremecimiento de las potestades de los cielos. Vi que cuando el Señor dijo “cielo”, al dar las señales registradas por Mateo, Marcos y Lucas, quiso decir cielo; y cuando dijo “tierra”, quiso decir tierra. Las potestades del cielo son el sol, la luna y las estrellas. Ellos gobiernan en los cielos. Las potestades de la tierra son las que gobiernan sobre la tierra. Las potestades del cielo serán conmovidas por la voz de Dios. Entonces el sol, la luna y las estrellas serán removidos de sus lugares. No desaparecerán, sino que serán conmovidos por la voz de Dios.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «ابرهای تیره و سنگین برخاستند و با یکدیگر برخورد کردند. فضا شکافته شد و به عقب پیچید؛ سپس توانستیم از خلال آن فضای گشوده در اُریون به بالا بنگریم، از جایی که صدای خدا آمد. شهر مقدّس از طریق آن فضای گشوده فرود خواهد آمد. دیدم که قدرت‌های زمین اکنون در حال متزلزل شدن هستند و رویدادها به ترتیب واقع می‌شوند. جنگ، و اخبار جنگ‌ها، شمشیر، قحطی، و وبا نخست قدرت‌های زمین را به لرزه درمی‌آورند؛ سپس صدای خدا خورشید، ماه، و ستارگان، و نیز این زمین را خواهد لرزانید. دیدم که لرزش قدرت‌ها در اروپا، آن‌گونه که بعضی تعلیم می‌دهند، لرزش قدرت‌های آسمان نیست، بلکه لرزش امّت‌های خشمگین است.» Early Writings, 41.

Back to Articles