Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Eight

کتابِ دانی‌ایل — نمبر ایک سو اڑسٹھ

Unveiling Prophetic Truth: The Second Battle of the proxy wars and the Sealing of the 144,000

آشکارسازی حقیقت نبوی: دومین نبردِ جنگ‌های نیابتی و مُهر شدنِ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now addressing the second battle of the proxy wars, as illustrated in Daniel chapter eleven, verses eleven and twelve. The second battle in those verses identify the war in the Ukraine, between the atheistic power of Russia, and the nation of Ukraine. In the verses, Putin is victorious, as was Ptolemy IV, but after his victory he will be lifted up in his own heart, and his narcissistic self-exaltation will become the means of his Waterloo. The historical representation of this current history is only beneficial to those who understand what the current history represents spiritually.

اکنون به دومین نبرد از جنگ‌های نیابتی می‌پردازیم، چنان‌که در دانیال فصل یازدهم، آیات یازده و دوازده، به تصویر کشیده شده است. دومین نبرد در آن آیات، جنگ اوکراین را، میان قدرت خداناباور روسیه و ملت اوکراین، مشخص می‌سازد. در آن آیات، پوتین پیروز می‌شود، همان‌گونه که بطلمیوس چهارم پیروز شد؛ اما پس از پیروزی‌اش، در دل خود متکبر خواهد شد، و خودبزرگ‌بینیِ خودشیفته‌وار او به وسیلهٔ واترلوِ او بدل خواهد گشت. بازنمایی تاریخیِ این تاریخِ جاری، تنها برای کسانی سودمند است که درمی‌یابند این تاریخِ جاری از لحاظ روحانی نمایانگر چیست.

In verse one, of chapter ten, Daniel, who represents God’s last day people, is identified as understanding both the “vision” and the “thing”. The vision and the thing are repeatedly represented together, but distinct from one another as one line of truth. They are the Ulai and Hiddekel Rivers. They are the “mareh” and “chazon” visions. They are the prophecy of the twenty-five hundred and twenty years in connection with the prophecy of the twenty-three hundred years. They are the internal and external testimony of God’s people. The Lord does not repeat things that are unimportant. The rule of first mention identifies that because the first thing we are told of Daniel, in his final vision, is that he represents God’s last-day people who understand both the “chazon,” and the “mareh”. Therefore the vision and thing are vital to see, if the prophetic history of verses eleven and twelve are to be correctly understood.

در آیهٔ نخستِ باب دهم، دانیال، که نمایندهٔ قوم خدا در ایام آخر است، به‌عنوان کسی معرفی می‌شود که هم «رؤیا» و هم «امر» را درمی‌یابد. رؤیا و امر بارها در کنار یکدیگر، اما متمایز از هم، به‌مثابهٔ یک خط از حقیقت نمایش داده می‌شوند. آن‌ها نهرهای اولای و حدّاقل هستند. آن‌ها رؤیاهای «مَرئه» و «خازون» می‌باشند. آن‌ها نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست سال در ارتباط با نبوتِ دو هزار و سیصد سال هستند. آن‌ها شهادتِ درونی و بیرونیِ قوم خدا می‌باشند. خداوند چیزهای بی‌اهمیت را تکرار نمی‌کند. قاعدهٔ نخستین اشاره مشخص می‌سازد که چون نخستین چیزی که در رؤیای پایانیِ دانیال دربارهٔ او به ما گفته می‌شود این است که او نمایندهٔ قومِ آخرالزمانیِ خداست که هم «خازون» و هم «مَرئه» را درک می‌کنند، پس رؤیا و امر برای دیدن، اموری حیاتی هستند، اگر قرار است تاریخِ نبویِ آیات یازده و دوازده به‌درستی فهمیده شود.

Daniel represents the one hundred and forty-four thousand in Revelation chapter eleven, who have perfectly repeated the parable of the ten virgins, that was fulfilled in the history of the Millerites. They, as with the Millerites, suffered a first disappointment, that in Revelation chapter eleven is represented as being slain by the atheistic “woke” beast from the bottomless pit, and who then lie dead in the street of the great city of Egypt and Sodom, where also Christ was crucified. Their death produced “rejoicing” for the followers of the dragon, but it produced mourning in Daniel.

دانیال نمایانگر آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر در مکاشفه باب یازدهم است که مَثَل ده باکره را، که در تاریخ میلری‌ها به انجام رسید، به‌طور کامل تکرار کرده‌اند. ایشان، همچون میلری‌ها، نخستین نومیدی را متحمل شدند؛ نومیدی‌ای که در مکاشفه باب یازدهم به‌صورت کشته شدن به‌دست حیوانِ ملحدِ «وُک» از هاویه به تصویر کشیده شده است، و سپس همچون مردگان در کوچه شهر عظیمِ مصر و سدوم، جایی که مسیح نیز در آن مصلوب شد، افتاده‌اند. مرگ ایشان برای پیروان اژدها «شادی» پدید آورد، اما در دانیال ماتم به بار آورد.

The history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand was also represented by the resurrection of Lazarus, whose resurrection was identified as the sealing act of Christ’s work, and who, as a symbol of those whom Christ seals, led the triumphal entry into Jerusalem, which typified the movement of the Midnight Cry in the Millerite history, and also in the history of the one hundred and forty-four thousand. The resurrection of Lazarus occurred while his sisters, Mary and Martha were in mourning, as was Daniel during the twenty-one days in chapter ten. In chapter ten, Daniel’s mourning ends with the descent of Michael, the very personage whose “voice” brought Lazarus and Moses back to life. The resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven is represented by Daniel being transformed by the causative vision of the “marah.”

تاریخِ مُہر کیے جانۓ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی تمثیل لعزر کے جی اُٹھنے کے وسیلہ سے بھی ظاہر کی گئی تھی، جس کے جی اُٹھنے کو مسیح کے کام کے عملِ مُہر کے طور پر شناخت کیا گیا، اور جو اُن لوگوں کی علامت کے طور پر، جن پر مسیح مُہر کرتا ہے، یروشلیم میں فتح مند داخلہ کی پیشوائی کرتا ہے؛ یہ داخلہ میلری تاریخ میں نصفُ اللیل کے نعرہ کی تحریک کی تمثیل تھا، اور نیز ایک لاکھ چوالیس ہزار کی تاریخ میں بھی۔ لعزر کا جی اُٹھنا اُس وقت واقع ہوا جب اُس کی بہنیں، مریم اور مرتھا، ماتم میں تھیں، جیسا کہ دانی ایل باب دس میں اکیس دنوں کے دوران تھا۔ باب دس میں دانی ایل کا ماتم میکائیل کے نزول پر ختم ہوتا ہے، وہی ہستی جس کی “آواز” نے لعزر اور موسیٰ کو پھر سے زندگی بخشی۔ مکاشفہ باب گیارہ میں دو گواہوں کے جی اُٹھنے کی نمائندگی دانی ایل کے “مراہ” کے سببی رویا کے ذریعہ تبدیل کیے جانے سے ہوتی ہے۔

In chapter ten, Daniel is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is also represented in chapter eleven of Revelation. In the chapter, Gabriel plainly states that he had come to Daniel to make Daniel understand what should befall God’s last-day people. The message of what will befall God’s people in the last days, is prophetically set within the context of a message that is confirmed by the methodology of laying prophetic line upon prophetic line. Within that application the rule of first mention demonstrates that the correct understanding will only be seen by those who see both the internal and external truths within the lines that are brought together. They are those who understand the “vision” and the “thing”.

در باب دهم، دانیال نمایانگرِ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفری است که در باب یازدهمِ مکاشفه نیز بدان اشاره شده است. در این باب، جبرائیل آشکارا بیان می‌کند که نزد دانیال آمده است تا دانیال را بفهماند که چه چیزی بر قومِ خدا در ایامِ آخر عارض خواهد شد. پیامِ آنچه در روزهای آخر بر قومِ خدا واقع خواهد شد، به‌طور نبوی در چارچوبِ پیامی قرار داده شده است که به‌واسطهٔ روشِ نهادنِ خطِ نبوی بر خطِ نبوی تأیید می‌شود. در درونِ آن کاربرد، قاعدهٔ نخستین اشاره نشان می‌دهد که فهمِ درست تنها از سوی کسانی دیده خواهد شد که هم حقایقِ درونی و هم حقایقِ بیرونیِ موجود در خطوطی را که به هم آورده می‌شوند، می‌بینند. ایشان همان کسانی‌اند که «رؤیا» و «امر» را درک می‌کنند.

The one hundred and forty-four thousand will understand the prophetic message, but they will also experience the message, for the message and the experience cannot be separated. It is the message that sanctifies, for the message is God’s Word, and Christ is the Word of God, and the Word of God is Truth. His message is confirmed as the Truth, because it is represented through the principles of prophetic application that are nothing more or less than the principles of who and what He is. He is Palmoni, the Wonderful Numberer, the Numberer of Secrets. He is the Wonderful Linguist, the beginning and the ending, the first and the last, the Alpha and Omega. It is these elements of who He is, that define the prophetic rules which establish the message of prophecy, and produce the experience of prophecy.

صد و چهل و چهار هزار تن، پیام نبوی را درک خواهند کرد، اما همچنین خودِ آن پیام را تجربه خواهند نمود، زیرا پیام و تجربه را نمی‌توان از یکدیگر جدا ساخت. این پیام است که تقدیس می‌کند، زیرا پیام، کلام خداست، و مسیح کلام خداست، و کلام خدا حق است. پیام او به‌عنوان حق تأیید می‌شود، زیرا از طریق اصولِ کاربرد نبوی بازنمایی می‌گردد؛ اصولی که نه بیش از این‌اند و نه کمتر از این، بلکه همان اصولِ آنچه او هست و کیست می‌باشند. او پالمونی است، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، شمارندهٔ اسرار. او زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز است، ابتدا و انتها، اول و آخر، آلفا و اُمگا. همین عناصرِ آنچه او هست، قواعد نبوی را تعریف می‌کنند؛ قواعدی که پیام نبوت را استوار می‌سازند و تجربهٔ نبوت را پدید می‌آورند.

Before the Ulai and Hiddekel, two great rivers of Shinar, reach the Persian Gulf they form a marshy area near their confluence called the Shatt al-Arab, but they do not merge into a single river. The Shatt al-Arab is a river delta formed by the convergence of the Euphrates and Tigris rivers, as well as several smaller rivers and streams. However, even within the delta region, the Euphrates and Tigris maintain their separate identities and flow into the Persian Gulf as distinct rivers. The internal and external messages of prophecy maintain their distinct relationship, but as they reach their conclusion (in the last days), they produce a delta with several contributing rivers and streams. Jesus illustrates the spiritual with the natural, and in the last days the effect of every vision forms a delta flood land, though the two great rivers maintain their distinct roles.

پیش از آن‌که اولای و حدّاقل، دو رود بزرگ شِنعار، به خلیج فارس برسند، در نزدیکی محل تلاقی خود ناحیه‌ای باتلاقی پدید می‌آورند که شطّ العرب نامیده می‌شود؛ با این حال، در یک رود واحد ادغام نمی‌شوند. شطّ العرب دلتای رودخانه‌ای است که از همگرایی دو رود فرات و دجله، و نیز چندین رود و جویبار کوچک‌تر، تشکیل می‌شود. با این همه، حتی در درون منطقهٔ دلتا نیز فرات و دجله هویت‌های جداگانهٔ خود را حفظ می‌کنند و به‌عنوان رودهایی متمایز به خلیج فارس می‌ریزند. پیام‌های درونی و بیرونیِ نبوت، رابطهٔ متمایز خود را حفظ می‌کنند، اما چون به فرجام خویش می‌رسند (در ایام آخر)، دلتایی پدید می‌آورند با چندین رود و جویبارِ مشارکت‌کننده. عیسی امور روحانی را به‌وسیلهٔ امور طبیعی تصویر می‌کند، و در ایام آخر، اثر هر رؤیا سرزمینِ سیلابیِ یک دلتا را شکل می‌دهد، هرچند آن دو رود بزرگ نقش‌های متمایز خود را حفظ می‌کنند.

The period of twenty-one days of mourning aligns with the time the two witnesses are dead in the street, and that period of time begins with the first disappointment, and the tarrying time. That period of time occurs within the larger period of time, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished. The sealing did not begin at the time of the end in 1989, it began when Christ, as the third angel, descended on September 11, 2001. He brought His people to their second visit at Kadesh, and this time the few who are ready will go into the promised land. The experience of God’s people from the time of the end in 1989 up until September 11, 2001, did not seal them. The sealing began when Christ descended and sounded the first note of the seventh trumpet of the third woe.

اکیس دن کے ماتم کا عرصہ اُس وقت کے مطابق ہے جب دو گواہ گلی میں مردہ پڑے ہیں، اور یہ مدت پہلی مایوسی اور تاخیر کے وقت سے شروع ہوتی ہے۔ یہ مدت اُس بڑی مدت کے اندر واقع ہوتی ہے جس میں ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر بندی مکمل کی جاتی ہے۔ مُہر بندی 1989 میں وقتِ آخر پر شروع نہیں ہوئی؛ بلکہ اُس وقت شروع ہوئی جب مسیح، تیسرے فرشتے کے طور پر، 11 ستمبر 2001 کو نازل ہوا۔ اُس نے اپنے لوگوں کو قادِس میں اُن کی دوسری حاضری تک پہنچایا، اور اس بار وہ چند جو تیار ہیں موعودہ ملک میں داخل ہوں گے۔ 1989 میں وقتِ آخر سے لے کر 11 ستمبر 2001 تک خدا کے لوگوں کا تجربہ اُن پر مُہر نہ لگا سکا۔ مُہر بندی اُس وقت شروع ہوئی جب مسیح نازل ہوا اور اُس نے تیسرے ہائے کے ساتویں نرسنگے کا پہلا نغمہ پھونکا۔

The sounding of the seventh trumpet is where the mystery of God is finished, and that mystery represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place during the sounding of that trumpet. That trumpet hits three notes, for it is Truth. The first note was September 11, 2001, the second note was October 7, 2023, and the third of the three notes is at the soon coming Sunday law. Those three notes, are the three steps that always exist in truth. Daniel’s three touches in chapter ten connected his experience to the period of history that is represented by the three notes of the seventh trumpet.

دمیدنِ شیپور هفتم همان‌جاست که سرّ خدا به انجام می‌رسد، و آن سرّ نمایانگرِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، که در هنگامِ نواخته شدنِ همان شیپور واقع می‌شود. آن شیپور سه نغمه دارد، زیرا آن حقیقت است. نغمهٔ نخست ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود، نغمهٔ دوم ۷ اکتبر ۲۰۲۳ بود، و سومینِ آن سه نغمه در قانونِ یکشنبه‌ایِ به‌زودی فرا‌رسنده است. آن سه نغمه، همان سه گامی هستند که همواره در حقیقت وجود دارند. سه لمسِ دانیال در فصل دهم، تجربهٔ او را به دوره‌ای از تاریخ پیوند داد که به‌وسیلهٔ سه نغمهٔ شیپور هفتم بازنمایی می‌شود.

The prophetic message that produces the effect of being transformed into the image of Christ, which Daniel illustrates in chapter ten, is the message of what befalls God’s people in the last days, but not the last days in a general sense. It is the message that God’s people understand and experience during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

پیام نبوی‌ای که اثرِ دگرگون شدن به صورتِ مسیح را پدید می‌آورد، همان پیامی است که دانیال در فصل دهم به تصویر می‌کشد؛ و این، پیامِ آن چیزی است که در ایام آخر بر قوم خدا واقع می‌شود، اما نه ایام آخر به معنایی کلی. این پیامی است که قوم خدا در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر آن را درمی‌یابند و تجربه می‌کنند.

As Gabriel begins to present the prophetic history represented in chapter eleven, he presents specific lines of prophecy. The first two verses begin with Cyrus (as Bush the first), at the time of the end in 1989, and go forward until the history of Donald Trump as the forty fifth president (the sixth), and there the prophetic history ceases, until the history of the United Nations (Alexander the Great), as the seventh kingdom is addressed in verses three and four. The message of Donald Trump as the rich sixth president that stirs up the globalists, is therefore a truth that is fulfilled in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. It is therefore, present truth.

چنان‌که جبرئیل به ارائهٔ تاریخ نبویِ بازنمایی‌شده در باب یازدهم آغاز می‌کند، خطوط مشخصی از نبوت را عرضه می‌دارد. دو آیهٔ نخست با کورش (به‌عنوان بوشِ اوّل) در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، آغاز می‌شود و تا تاریخ دونالد ترامپ به‌عنوان چهل‌وپنجمین رئیس‌جمهور (ششمین) پیش می‌رود، و در آنجا این تاریخ نبوی متوقف می‌گردد، تا آنکه تاریخ سازمان ملل متحد (اسکندر کبیر)، به‌عنوان پادشاهی هفتم، در آیات سه و چهار مورد بررسی قرار گیرد. ازاین‌رو، پیامِ دونالد ترامپ به‌عنوان ششمین رئیس‌جمهورِ ثروتمند که جهانی‌گرایان را برمی‌انگیزد، حقیقتی است که در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر تحقق می‌یابد. بنابراین، این حقیقتِ حاضر است.

In verses five through nine, the history of the papacy being established upon the throne, in 538 through to the deadly wound and the time of the end in 1798, is set forth. It is of course essential and important truth for it upholds and confirms verse forty, but it provides no specific prophetic narrative that occurs in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Verse ten, like verses five through nine, confirms the validity of verse forty, but does not address the prophetic history that is fulfilled during the sealing time. It does however, mark 1989, and therefore establishes by omission a silent period from 1989, unto the Sunday law in verse forty-one.

در آیات پنج تا نه، تاریخ برپایی پاپیت بر تخت، از سال ۵۳۸ تا زخمِ مهلک و زمانِ آخر در ۱۷۹۸، بیان شده است. البته این حقیقتی اساسی و مهم است، زیرا آیهٔ چهل را تأیید و تثبیت می‌کند؛ اما هیچ روایت نبویِ مشخصی را که در دورهٔ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار رخ می‌دهد، ارائه نمی‌کند. آیهٔ ده، همانند آیات پنج تا نه، اعتبار آیهٔ چهل را تأیید می‌کند، اما به تاریخ نبوی‌ای که در زمان مُهر شدن به انجام می‌رسد نمی‌پردازد. با این حال، سال ۱۹۸۹ را نشان‌گذاری می‌کند، و از این‌رو، به‌واسطهٔ حذف، دوره‌ای خاموش را از ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل و یک برقرار می‌سازد.

Verses eleven through fifteen identify history that is fulfilled in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those verses fit within the hidden history between verses two and three, and between 1989 in verse forty unto the Sunday law in verse forty-one. Those verses are very much present truth, and must be recognized as such if we are to reap the intended benefits of understanding the verses.

آیات یازدهم تا پانزدهم تاریخی را مشخص می‌سازند که در دوران مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر تحقق می‌یابد. این آیات در تاریخِ پنهانِ میانِ آیاتِ دو و سه، و نیز میانِ سالِ ۱۹۸۹ در آیهٔ چهل تا قانونِ یک‌شنبه در آیهٔ چهل و یک جای می‌گیرند. این آیات به‌راستی حقیقتِ حاضر هستند، و اگر بناست از فهم این آیات ثمراتِ مقصود را درو کنیم، باید به همین عنوان شناخته شوند.

The intended benefits are two-fold, for it represents the understanding of the prophetic history represented therein, and also the experience that is produced by the understanding of the truths of that message. The understanding of the message, a final increase of knowledge, which is being fulfilled in the period of the sealing, is what sanctifies those who are to be among the one hundred and forty-four thousand. For this reason, it is important to consider the verses from the perspective of internal and external.

فواید مورد نظر دوگانه‌اند، زیرا این امر هم نمایانگر فهمِ تاریخِ نبویِ مندرج در آن است، و هم تجربه‌ای را که از فهمِ حقایقِ آن پیام پدید می‌آید. فهمِ آن پیام، یعنی آخرین افزایشِ معرفت که در دورهٔ مُهر شدن در حال تحقق است، همان چیزی است که کسانی را که باید در شمارِ صد و چهل و چهار هزار باشند تقدیس می‌کند. از این رو، مهم است که آیات را از منظرِ درونی و بیرونی مورد توجه قرار دهیم.

The “seven times” of Leviticus twenty-six is absolutely part of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for Daniel’s two prayers, represented in chapter two and nine, represent a twofold prayer to understand the prophetic history represented by the image of the beast, and also to receive the experience that is produced by those who fulfill the Leviticus twenty-six prayer of forgiveness of their sins and the sins of their fathers. The external prayer identifies the image of the beast, and the internal prayer produces the image of Christ.

«յոթնապատիկ ժամանակները» Ղևտական քսանվեցից անշուշտ մաս են կազմում հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակին, որովհետև Դանիելի երկու աղոթքները, ներկայացված երկրորդ և իններորդ գլուխներում, ներկայացնում են երկակի աղոթք՝ հասկանալու գազանի պատկերի միջոցով ներկայացված մարգարեական պատմությունը, և նաև ստանալու այն փորձառությունը, որ ծնվում է նրանց մեջ, ովքեր կատարում են Ղևտական քսանվեցի աղոթքը՝ իրենց մեղքերի և իրենց հայրերի մեղքերի ներման համար։ Արտաքին աղոթքը նույնականացնում է գազանի պատկերը, իսկ ներքին աղոթքը ծնում է Քրիստոսի պատկերը։

Understanding the history represented in the various passages in Daniel eleven, that specifically address history that is fulfilled within the sealing time, is represented by Daniel’s prayer in chapter two. He and the three worthies sought to understand the secret message of Nebuchadnezzar’s dream of the image of the metals. When the correct understanding of the prophetic history represented in Nebuchadnezzar’s hidden dream is recognized, the understanding identifies to those who understand, that they are without hope, unless they personally accomplish the experience of complete repentance represented by Daniel’s prayer in chapter nine.

فهمِ تاریخی که در بخش‌های گوناگون دانیال یازده بازنمایی شده است، و به‌طور خاص به تاریخی می‌پردازد که در زمانِ مُهر شدن تحقق می‌یابد، در دعای دانیال در فصل دوّم به تصویر کشیده شده است. او و آن سه یارِ برگزیده کوشیدند تا پیامِ رازآلودِ خوابِ نبوکدنصر دربارهٔ تمثالِ فلزات را دریابند. هنگامی که فهمِ درستِ تاریخِ نبویِ بازنمایی‌شده در خوابِ پنهانِ نبوکدنصر شناخته شود، این فهم برای آنان که درک می‌کنند آشکار می‌سازد که ایشان بی‌امیدند، مگر آنکه شخصاً تجربهٔ توبهٔ کاملِ بازنمایی‌شده در دعای دانیال در فصل نهم را به انجام رسانند.

To separate the experience represented by Daniel in chapter ten, from the prophetic narrative of end time events in chapter eleven, is to fail as a student of prophecy. In Daniel chapter eleven, verses eleven and twelve, the war of the borderline, the Battle of Raphia and the victory of the southern king, represents the second of the three proxy wars which are marked in God’s prophetic Word. The key that brings this revelation of truth into view is the Wonderful Linguist’s use of the king of the north overflowing and passing over, up to the fortress (the neck), in verse ten. He provided two other verses that address the overflowing and passing over, and in so doing He brings together the prophetic narrative of events and the experience the understanding of those events is to produce.

تجربه‌ای را که در فصل دهمِ دانیال به وسیلهٔ دانیال نمایانده شده است از روایت نبویِ رویدادهای زمانِ آخر در فصل یازدهم جدا ساختن، برای یک دانشجوی نبوت به معنای ناکامی است. در دانیال فصل یازدهم، آیات یازده و دوازده، جنگِ مرزی، نبردِ رافیا، و پیروزیِ پادشاهِ جنوب، نمودارِ دومینِ سه جنگِ نیابتی‌ای است که در کلامِ نبویِ خدا مشخص شده‌اند. کلیدی که این آشکارسازیِ حقیقت را در معرض دید قرار می‌دهد، کاربردِ «زبان‌دانِ شگفت» از این تعبیر است که پادشاهِ شمال طغیان کرده و عبور می‌کند، تا به دژ (گردن)، در آیهٔ ده. او دو آیهٔ دیگر نیز فراهم کرده است که به این طغیان کردن و عبور کردن می‌پردازند، و بدین‌سان روایتِ نبویِ رویدادها و تجربه‌ای را که فهمِ آن رویدادها باید پدید آورد، به یکدیگر پیوند می‌دهد.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:10–12.

> لیکن اُس کے بیٹے اُبھارے جائیں گے اور عظیم لشکروں کی کثرت جمع کریں گے؛ اور اُن میں سے ایک یقیناً آئے گا، سیلاب کی مانند اُمڈے گا اور گزر جائے گا؛ پھر وہ لوٹے گا اور اپنے قلعہ تک پھر سے اُبھارا جائے گا۔ اور جنوب کا بادشاہ غضبناک ہو کر نکلے گا اور اُس سے، یعنی شمال کے بادشاہ سے، جنگ کرے گا؛ اور وہ ایک عظیم لشکر کھڑا کرے گا، لیکن وہ لشکر اُس کے ہاتھ میں دے دیا جائے گا۔ اور جب وہ اُس لشکر کو ہٹا لے گا تو اُس کا دل مغرور ہو جائے گا؛ اور وہ بے شمار لوگوں کو گرا دے گا؛ لیکن اُس سے وہ تقویت نہ پائے گا۔ دانی ایل 11:10–12۔

In 2014, Putin began a war in the Ukraine, and in order to recognize this truth as represented in verse eleven of chapter eleven, a student of prophecy must first be able to see that verse ten represents a history that illustrates the second part of verse forty of Daniel chapter eleven. When they recognize that, they then see that what verse ten adds to verse forty, is that when the Soviet Union was swept away in 1989, that the king of the north only went up to his fortress (the “neck”). But a student of prophecy would not know what that indicated, until he saw Isaiah chapter eight verse eight. Then he would have the prophetic authority to identify that all three verses are tied together by an expression that is only employed three times in the Bible.

در سال ۲۰۱۴، پوتین جنگی را در اوکراین آغاز کرد، و برای آن‌که این حقیقت را، آن‌گونه که در آیه یازدهمِ باب یازدهم نشان داده شده است، تشخیص دهد، شاگردِ نبوت باید نخست بتواند ببیند که آیه دهم نمایانگر تاریخی است که بخش دومِ آیه چهلمِ باب یازدهمِ دانیال را به تصویر می‌کشد. هنگامی که او این را تشخیص دهد، آنگاه درمی‌یابد که آنچه آیه دهم بر آیه چهلم می‌افزاید این است که وقتی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ جاروب شد، پادشاه شمال فقط تا دژ خود، یعنی «گردن»، بالا آمد. اما شاگردِ نبوت نمی‌دانست که این بر چه دلالت دارد، مگر آن‌که اشعیا باب هشت آیه هشت را می‌دید. آنگاه او اختیارِ نبویِ لازم را می‌داشت تا تشخیص دهد که هر سه آیه به‌واسطه تعبیری که در سراسر کتاب‌مقدس فقط سه بار به کار رفته است، به یکدیگر پیوند یافته‌اند.

The student would then need a second witness that the three times the expression “overflow and pass over” occur in the Bible, is a purposeful repetition. The second witness to this fact is established because all three verses (witnesses), identify a king of the north attacking a southern king. Together the three witnesses, that are confirmed as the same symbolic history by two types of internal witnesses, lead the student of prophecy to then lay all three verses upon each other, in a line upon line fashion. That application expands the content of the verses, which portray the battle between a king of the north and the king of the south.

پھر طالبِ علم کو اس بات کے لیے ایک دوسری گواہی درکار ہوگی کہ بائبل میں جہاں جہاں بھی تعبیر „overflow and pass over“ تین مرتبہ وارد ہوئی ہے، وہ ایک بامقصد تکرار ہے۔ اس حقیقت کی دوسری گواہی اس لیے قائم ہوتی ہے کہ یہ تینوں آیات (گواہ) ایک شمالی بادشاہ کو ایک جنوبی بادشاہ پر حملہ کرتے ہوئے متعین کرتی ہیں۔ یوں یہ تینوں گواہ، جو دو قسم کے داخلی گواہوں کے ذریعے ایک ہی علامتی تاریخ کے طور پر مصدقہ ٹھہرتے ہیں، نبوت کے طالبِ علم کو اس بات کی طرف لے جاتے ہیں کہ وہ ان تینوں آیات کو line upon line کے طور پر ایک دوسرے پر منطبق کرے۔ یہ اطلاق ان آیات کے مضمون کو وسعت دیتا ہے، جو شمال کے بادشاہ اور جنوب کے بادشاہ کے درمیان جنگ کی تصویر پیش کرتی ہیں۔

Isaiah chapter seven, verses eight and nine, provide the key to solving the riddle of what the “fortress” in verse ten represents, for the Hebrew word for “fortress” is also the “fortress” that the king of the south entered into in verse seven of chapter eleven. “Fortress” is also translated as “strength” in the expression “sanctuary of strength” in verse thirty-one of Daniel eleven. Thus, the two verses (seven and thirty-one), provide two witnesses that the “fortress” is the capital of a kingdom or a king. With that fact established upon two witnesses (both in chapter eleven), then what Isaiah identifies in his cryptic passage in chapter seven, verses eight and nine, when he establishes with two internal witnesses that the fortress is the capital of a kingdom, or the king of the kingdom, establishes that prior to 1989, the Soviet Union, the capital of which was Russia, with its capital city of Moscow, had a head that was Mikal Gorbachev. It is not an accident that the visual characteristic of Gorbachev was his forehead.

اشعیاہ باب سات کی آیات آٹھ اور نو اس معمّے کو حل کرنے کی کنجی فراہم کرتی ہیں کہ آیت دس میں مذکور “قلعہ” کس کی نمائندگی کرتا ہے، کیونکہ “قلعہ” کے لیے عبرانی لفظ وہی ہے جو باب گیارہ کی آیت سات میں اس “قلعہ” کے لیے آیا ہے جس میں جنوب کا بادشاہ داخل ہوا تھا۔ “قلعہ” کا ترجمہ دانی ایل باب گیارہ کی آیت اکتیس میں “مقدِسِ قوت” کی تعبیر میں “قوت” بھی کیا گیا ہے۔ لہٰذا یہ دو آیات (سات اور اکتیس) دو گواہ فراہم کرتی ہیں کہ “قلعہ” ایک مملکت کے دارالحکومت، یا ایک بادشاہ کے پایۂ تخت، کی طرف اشارہ کرتا ہے۔ جب یہ حقیقت دو گواہوں کی بنا پر ثابت ہو جاتی ہے (اور دونوں باب گیارہ ہی میں ہیں)، تو پھر اشعیاہ اپنے باب سات کی آیات آٹھ اور نو کے رمزیہ اقتباس میں جس بات کی نشان دہی کرتا ہے—یعنی جب وہ دو داخلی گواہوں کے ذریعے یہ قائم کرتا ہے کہ قلعہ کسی مملکت کا دارالحکومت ہے، یا اس مملکت کا بادشاہ—تو وہ یہ ثابت کرتا ہے کہ 1989 سے پہلے سوویت یونین، جس کا مرکزی اقتدار روس میں تھا اور جس کا دارالحکومت ماسکو تھا، اس کا سربراہ میخائل گورباچوف تھا۔ یہ محض اتفاق نہیں کہ گورباچوف کی نمایاں ظاہری خصوصیت اس کی پیشانی تھی۔

Line upon line, the conclusion of this application emphasizes its importance when it states, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” Jesus said, “O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken.” [See Luke 24:25] Ezra wrote, “And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.” [See 2 Chronicles 20:20] Seven times in the book of Revelation the command is given to hear. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

سطرًا على سطر، يؤكِّد ختام هذا التطبيق أهميّته إذ يقول: «إن لم تؤمنوا، فلن تثبتوا يقينًا». وقال يسوع: «أَيُّهَا الْغَبِيَّانِ وَالْبَطِيئَا الْقُلُوبِ فِي الإِيمَانِ بِجَمِيعِ مَا تَكَلَّمَ بِهِ الأَنْبِيَاءُ». [انظر لوقا 24:25] وكتب عزرا: «وَبَكَّرُوا فِي الصَّبَاحِ وَخَرَجُوا إِلَى بَرِّيَّةِ تَقُوعَ، وَفِيمَا هُمْ خَارِجُونَ وَقَفَ يَهُوشَافَاطُ وَقَالَ: اسْمَعُونِي يَا يَهُوذَا وَسُكَّانَ أُورُشَلِيمَ. آمِنُوا بِالرَّبِّ إِلَهِكُمْ فَتُؤْمَنُوا، وَآمِنُوا أَنْبِيَاءَهُ فَتَنْجَحُوا». [انظر 2 أخبار الأيام 20:20] وسبع مرّات في سفر الرؤيا تُعطى الوصيّة بالسمع: «مَنْ لَهُ أُذُنٌ، فَلْيَسْمَعْ مَا يَقُولُهُ الرُّوحُ لِلْكَنَائِسِ».

To be established, is to be among the wise virgins, for fools are slow of heart to believe the prophets. The wise believe what God has spoken through His prophets, and they are established and prosper, for they hear what the Spirit saith to the churches. The identification of Russia, and the war it began in 2014 against the Ukraine, is what establishes those who are the wise students of prophecy in the period when Christ unseals that very truth.

स्थापित हुनु भनेको बुद्धिमती कुँवारीहरूमध्ये हुनु हो, किनकि मूर्खहरू अगमवक्ताहरूले भनेका कुरामा विश्वास गर्न हृदयले ढिला गर्छन्। बुद्धिमतीहरूले परमेश्वरले आफ्ना अगमवक्ताहरू मार्फत बोल्नुभएको कुरा विश्वास गर्छन्, र तिनीहरू स्थापित हुन्छन् तथा समृद्धि पाउँछन्, किनकि तिनीहरूले आत्माले मण्डलीहरूलाई के भन्छन् सो सुन्छन्। रूसको पहिचान, तथा सन् 2014 मा त्यसले युक्रेनविरुद्ध आरम्भ गरेको युद्ध, त्यही कुरा हो जसले ख्रीष्टले यही सत्यको मोहर खोल्नुहुने अवधिमा अगमवाणीका बुद्धिमान विद्यार्थीहरूलाई स्थापित गर्दछ।

That truth arrived in history in 2014, which is after 2001, and therefore is located within the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The next year, 2015, the richest president, who is the sixth president from the time of the end in 1989, began to stir up the globalists. Verse ten identifies the history of 1989, but it also establishes Russia as the “fortress,” and in the next two verses, Russia would begin the second battle of the proxy wars, and Putin will win that battle. The truth of the verses is unsealed when the history it represents is fulfilled.

آن حقیقت در سال ۲۰۱۴ وارد تاریخ شد؛ سالی که پس از ۲۰۰۱ است، و بنابراین در زمانِ مُهرگذاریِ یکصد و چهل و چهار هزار قرار می‌گیرد. سال بعد، ۲۰۱۵، ثروتمندترین رئیس‌جمهور، که ششمین رئیس‌جمهور از زمانِ پایان در ۱۹۸۹ است، آغاز به تحریک جهانی‌گرایان کرد. آیهٔ ده تاریخ ۱۹۸۹ را مشخص می‌کند، اما همچنین روسیه را به‌عنوان «دژ» تثبیت می‌سازد، و در دو آیهٔ بعد، روسیه نبرد دومِ جنگ‌های نیابتی را آغاز خواهد کرد، و پوتین در آن نبرد پیروز خواهد شد. حقیقتِ این آیات هنگامی از مُهر گشوده می‌شود که تاریخی که بازنمایی می‌کنند به انجام رسیده باشد.

> “Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfilment in these last days, they will explain themselves.” The Kress Collection, 105.

> «دانیال در قرعهٔ خود و در جایگاه خویش ایستاده است. نبوّت‌های دانیال و یوحنّا باید فهمیده شوند. آن‌ها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آن‌ها حقایقی را به جهان می‌بخشند که هر کس باید آن‌ها را درک کند. این نبوّت‌ها باید در جهان شهادت باشند. به‌واسطهٔ تحققشان در این ایّام آخر، خود را تبیین خواهند کرد.» The Kress Collection, 105.

The prophecy of verses eleven and twelve, are unsealed through their historical fulfillment in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, but “line upon line,” there is another important fact connected with these verses. In order for the student of prophecy to bring the three passages of the “overflowing, and passing over” together, the student must also bring the prophecy of the sixty-five years into the prophetic line. The sixty-five year prophecy marks the beginning of the two twenty-five hundred and twenty year prophecies, and it identifies that they begin forty-six years apart from one another. In identifying the sixty-five years in the beginning, it also identifies that Alpha and Omega would produce sixty-five years at the ending.

پیشگوییِ آیات یازده و دوازده از طریق تحقق تاریخیِ آن در زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر گشوده می‌شود، اما «حکم بر حکم»، واقعیتِ مهمِ دیگری نیز با این آیات مرتبط است. برای آنکه محصّلِ نبوت بتواند آن سه بخشِ مربوط به «سرریز شدن و عبور کردن» را با یکدیگر جمع کند، باید پیشگوییِ شصت و پنج سال را نیز در خطِ نبوی وارد سازد. پیشگوییِ شصت و پنج سال آغازِ دو پیشگوییِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله را مشخص می‌کند، و نشان می‌دهد که آغازِ آنها چهل و شش سال با یکدیگر فاصله دارد. و چون شصت و پنج سال را در آغاز مشخص می‌سازد، همچنین مشخص می‌دارد که آلفا و اُمگا در پایان نیز شصت و پنج سال پدید خواهند آورد.

The sixty-five years at both the beginning and ending, each possess the signature of three waymarks. The first was 742 BC, then nineteen years later 723 BC, then forty-six years later 677 BC. Those three waymarks are represented at the end with 1798, 1844, and 1863. The period of forty-six years in the beginning (Alpha), represent the trampling down of the temple and host, and the forty-six years at the ending (Omega), represent the restoration of the sanctuary and host, when the Messenger of the Covenant (who is also Alpha and Omega), would suddenly enter into the temple He had raised up in the forty-six years from 1798 to 1844.

آن شصت‌وپنج سال، هم در آغاز و هم در پایان، هر یک حامل نشانِ سه راه‌نشان‌اند. نخستین، 742 BC بود؛ سپس نوزده سال بعد، 723 BC؛ و آنگاه چهل‌وشش سال بعد، 677 BC. این سه راه‌نشان در پایان با 1798، 1844، و 1863 نمودار می‌شوند. دورهٔ چهل‌وشش‌ساله در آغاز (Alpha)، پایمال شدنِ هیکل و لشکر را نمایندگی می‌کند، و چهل‌وشش سال در پایان (Omega)، بازسازیِ مقدِس و لشکر را نمایندگی می‌کند، آنگاه که رسولِ عهد (که خود نیز Alpha و Omega است)، ناگهان به هیکلی که او در طی چهل‌وشش سالِ 1798 تا 1844 برپا ساخته بود، وارد می‌گردید.

The forty-six years that are preceded by nineteen years in the time when Isaiah set forth the prophecy in the year 742 BC, represent forty-six years at their conclusion, that are then followed by nineteen years in a chiastic pattern. The nineteen years from 1844 to 1863 provide an illustration of Christ’s intentions for the one hundred and forty-four thousand that was left unfulfilled due to the rebellion that occurred in that history. The work that is required of a student of prophecy to rightly divide the word of truth concerning verses ten through twelve of Daniel chapter eleven, not only establishes (if you believe) that Russia would initiate a war in the Ukraine in 2014, but that the war would be initiated in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. As important as the prophetic history represented in the verses is, the history where the truth of that very history is unsealed, is also represented by the history of the nineteen years from 1844 to 1863.

چهل‌وشش سالی که در زمانی که اشعیا در سال 742 ق.م. نبوت را بیان کرد، نوزده سال بر آن مقدّم است، در پایان خود نمایانگر چهل‌وشش سالی است که سپس، در الگویی کیاسمی، نوزده سال در پی آن می‌آید. نوزده سال از 1844 تا 1863 نمونه‌ای از مقاصد مسیح برای صد و چهل‌وچهار هزار نفر را فراهم می‌آورد که به سبب عصیانی که در آن تاریخ واقع شد، ناتمام باقی ماند. کاری که از یک طالب نبوت برای درست تقسیم کردن کلامِ حق در خصوص آیات ده تا دوازدهِ باب یازدهم دانیال لازم است، نه تنها ثابت می‌سازد (اگر ایمان بیاورید) که روسیه در سال 2014 جنگی را در اوکراین آغاز خواهد کرد، بلکه نیز این را که آن جنگ در زمان مُهر شدنِ صد و چهل‌وچهار هزار نفر آغاز خواهد شد. هرچند تاریخ نبوی‌ای که در این آیات بازنمایی شده است اهمیت دارد، تاریخی که در آن حقیقتِ همان تاریخ گشوده می‌شود نیز به‌وسیلهٔ تاریخ نوزده سال از 1844 تا 1863 بازنمایی شده است.

1844 identifies the arrival of the third angel, and it typifies the arrival of the third angel on September 11, 2001. 1863 represents the rebellion symbolized by the rebuilding of Jericho. The waymark of 1863 also typifies the obedience of the one hundred and forty-four thousand who are used to “bring down the walls of Jericho”, at the soon coming Sunday law. In the verses we are considering, verse sixteen represents the Sunday law in the United States. Verse eleven marks from 2014 to Putin’s ultimate victory. The verses identify the beginning of the second proxy war that is followed by the third proxy war, as represented in verses thirteen to fifteen.

1844 نشان‌دهندۀ آمدن فرشتۀ سوم است، و آمدن فرشتۀ سوم را در 11 سپتامبر 2001 نیز به‌صورت نمادین مجسّم می‌سازد. 1863 نمایانگر آن شورشی است که به‌وسیلۀ بازسازی اَریحا نمادینه شده است. همچنین نشانۀ راهِ 1863 اطاعتِ یکصد و چهل و چهار هزار نفری را نیز به‌صورت نمادین مجسّم می‌سازد که برای «فروریختن دیوارهای اَریحا» در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، به کار گرفته می‌شوند. در آیاتی که در نظر داریم، آیۀ شانزدهم نمایندۀ قانون یکشنبه در ایالات متحده است. آیۀ یازدهم بازه‌ای را از 2014 تا پیروزی نهایی پوتین مشخص می‌سازد. این آیات آغاز دومین جنگ نیابتی را معین می‌کنند که جنگ نیابتی سوم در پیِ آن می‌آید، چنان‌که در آیات سیزده تا پانزده نشان داده شده است.

Bringing verse two together with verses eleven and twelve, we identify the Ukrainian war beginning in 2014, which was then followed by the US Presidential campaign of 2015, and the subsequent election of the richest president in 2016. Verse twelve is followed by the retaliation of the last president before the Sunday law, in the third proxy war. The second proxy war, which is the battle of the borderline, began just before the election of the sixth and richest president.

دوم آیت کو گیارہویں اور بارہویں آیات کے ساتھ یکجا کرتے ہوئے، ہم 2014 میں شروع ہونے والی یوکرینی جنگ کی نشان دہی کرتے ہیں، جس کے بعد 2015 کی امریکی صدارتی انتخابی مہم، اور پھر 2016 میں سب سے دولت مند صدر کا انتخاب ہوا۔ بارہویں آیت کے بعد، اتوار کے قانون سے پہلے کے آخری صدر کی جانب سے، تیسری نیابتی جنگ میں انتقامی کارروائی آتی ہے۔ دوسری نیابتی جنگ، جو سرحدی لکیر کی لڑائی ہے، چھٹے اور سب سے دولت مند صدر کے انتخاب سے ذرا پہلے شروع ہوئی۔

In the history of 1844 to 1863, the two sticks of Ezekiel were to be joined. Their joining represented the combination of divinity and humanity, which is the work of sealing the one hundred and forty-four thousand. In 1844 the third angel arrived and unsealed the light associated with the heavenly sanctuary, the law of God, the Sabbath, and the third angel. In 1849 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the scattered flock that had suffered a scattering at the great disappointment. In 1850 He led His people to prepare Habakkuk’s second chart, to graphically illustrate the message His people were to proclaim as He led them to “bring down the walls of Jericho”. That chart included the “seven times” as did the “old chart”.

در تاریخ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، دو چوبِ حزقیال می‌بایست به یکدیگر پیوسته شوند. پیوستنِ آنها نمایانگرِ اتحادِ الوهیت و انسانیت بود، که همان کارِ مُهر نهادن بر یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. در سال ۱۸۴۴، فرشتهٔ سوم آمد و نوری را که با مقدسِ آسمانی، شریعتِ خدا، سَبَّت، و فرشتهٔ سوم مرتبط بود، از مُهر گشود. در سال ۱۸۴۹، خداوند بارِ دیگر دستِ خویش را دراز کرد تا گلّهٔ پراکنده را که در نومیدیِ عظیم دچارِ پراکندگی شده بود، گرد آورد. در سال ۱۸۵۰، او قومِ خود را رهبری کرد تا جدولِ دومِ حبقوق را آماده سازند، تا پیامی را که قومِ او می‌بایست اعلام کنند، به‌صورتِ تصویری به نمایش گذارند، آنگاه که ایشان را هدایت می‌کرد تا «دیوارهای اَریحا را فرو ریزند». آن جدول، همانندِ «جدولِ قدیم»، شاملِ «هفت زمان» بود.

In 1856, He unsealed the light that was to seal His people in advance of the “Battle of Jericho”. That light was an increase of the first light that Alpha and Omega had revealed to William Miller. It was the light of the “seven times,” as repeatedly represented in the ancient Battle of Jericho. The light that was to seal His people, was also the Laodicean message that was to awaken them, and transition them back again to the experience of Philadelphia. That last light was an increase of the first light, but His people neglected the light and by default chose to wander in the wilderness of Laodicea. 1844, 1849, 1850, 1856 and 1863 represent five waymarks that are represented in the history of September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law.

در سال 1856، او نوری را که می‌بایست قوم خود را پیش از «نبرد اَریحا» مُهر کند، از مُهر گشود. آن نور، افزایشی از نخستین نوری بود که آلفا و اُمگا برای ویلیام میلر آشکار ساخته بودند. آن، نورِ «هفت زمان» بود، چنان‌که مکرراً در نبرد باستانی اَریحا به تصویر کشیده شده است. نوری که می‌بایست قوم او را مُهر کند، همان پیامِ لائودکیه نیز بود که می‌بایست ایشان را بیدار سازد و بار دیگر به تجربهٔ فیلادلفیا منتقل کند. آن نورِ آخر، افزایشی از نورِ نخستین بود، اما قوم او از نور غفلت ورزیدند و به‌طور پیش‌فرض برگزیدند که در بیابانِ لائودکیه سرگردان شوند. 1844، 1849، 1850، 1856 و 1863 بیانگر پنج نشانهٔ راه هستند که در تاریخِ 11 سپتامبر 2001 تا قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، بازنمایی شده‌اند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> Now Jericho was straitly shut up because of the children of Israel: none went out, and none came in. And the Lord said unto Joshua, See, I have given into thine hand Jericho, and the king thereof, and the mighty men of valour. And ye shall compass the city, all ye men of war, and go round about the city once. Thus shalt thou do six days. And seven priests shall bear before the ark seven trumpets of rams’ horns: and the seventh day ye shall compass the city seven times, and the priests shall blow with the trumpets. And it shall come to pass, that when they make a long blast with the ram’s horn, and when ye hear the sound of the trumpet, all the people shall shout with a great shout; and the wall of the city shall fall down flat, and the people shall ascend up every man straight before him. And Joshua the son of Nun called the priests, and said unto them, Take up the ark of the covenant, and let seven priests bear seven trumpets of rams’ horns before the ark of the Lord. And he said unto the people, Pass on, and compass the city, and let him that is armed pass on before the ark of the Lord. And it came to pass, when Joshua had spoken unto the people, that the seven priests bearing the seven trumpets of rams’ horns passed on before the Lord, and blew with the trumpets: and the ark of the covenant of the Lord followed them. And the armed men went before the priests that blew with the trumpets, and the rereward came after the ark, the priests going on, and blowing with the trumpets. And Joshua had commanded the people, saying, Ye shall not shout, nor make any noise with your voice, neither shall any word proceed out of your mouth, until the day I bid you shout; then shall ye shout.

> اور یریحو بنی‌اسرائیل کے سبب سخت بند تھا؛ نہ کوئی باہر جاتا تھا اور نہ کوئی اندر آتا تھا۔ اور خداوند نے یشوع سے فرمایا، دیکھ، میں نے یریحو اور اُس کے بادشاہ اور اُس کے زورآور بہادروں کو تیرے ہاتھ میں دے دیا ہے۔ اور تم، یعنی سب جنگی مرد، شہر کا گھیرا کرو، اور ایک بار شہر کے گرد چکر لگاؤ۔ چھ دن تک ایسا ہی کرنا۔ اور سات کاہن صندوق کے آگے مینڈھوں کے سینگوں کے سات نرسنگے اُٹھائے رہیں؛ اور ساتویں دن تم شہر کے گرد سات بار چکر لگانا، اور کاہن نرسنگے پھونکیں۔ اور یوں ہوگا کہ جب وہ مینڈھے کے سینگ سے ایک لمبی آواز نکالیں، اور تم نرسنگے کی آواز سنو، تو سب لوگ بڑے زور سے للکاریں؛ تب شہر کی فصیل بالکل گر پڑے گی، اور لوگ، ہر شخص اپنے سامنے سیدھا، اوپر چڑھ جائے گا۔ تب نون کے بیٹے یشوع نے کاہنوں کو بلا کر اُن سے کہا، عہد کے صندوق کو اُٹھاؤ، اور سات کاہن خداوند کے صندوق کے آگے مینڈھوں کے سینگوں کے سات نرسنگے اُٹھائیں۔ پھر اُس نے لوگوں سے کہا، آگے بڑھو اور شہر کا گھیرا کرو، اور مسلح لوگ خداوند کے صندوق کے آگے آگے چلیں۔ اور یوں ہوا کہ جب یشوع لوگوں سے یہ کہہ چکا، تو وہ سات کاہن جو مینڈھوں کے سینگوں کے سات نرسنگے لیے ہوئے تھے خداوند کے حضور آگے بڑھے اور نرسنگے پھونکے؛ اور خداوند کے عہد کا صندوق اُن کے پیچھے تھا۔ اور مسلح لوگ اُن کاہنوں کے آگے آگے چلتے تھے جو نرسنگے پھونکتے تھے، اور پچھلا دستہ صندوق کے پیچھے پیچھے آتا تھا، اور کاہن چلتے جاتے اور نرسنگے پھونکتے جاتے تھے۔ اور یشوع نے لوگوں کو حکم دیا تھا کہ تم نہ للکارنا، نہ اپنی آواز بلند کرنا، اور نہ تمہارے منہ سے کوئی بات نکلے، اُس دن تک جب میں تم سے کہوں کہ للکارو؛ تب تم للکارنا۔

> So the ark of the Lord compassed the city, going about it once: and they came into the camp, and lodged in the camp. And Joshua rose early in the morning, and the priests took up the ark of the Lord. And seven priests bearing seven trumpets of rams’ horns before the ark of the Lord went on continually, and blew with the trumpets: and the armed men went before them; but the rereward came after the ark of the Lord, the priests going on, and blowing with the trumpets. And the second day they compassed the city once, and returned into the camp: so they did six days. And it came to pass on the seventh day, that they rose early about the dawning of the day, and compassed the city after the same manner seven times: only on that day they compassed the city seven times. And it came to pass at the seventh time, when the priests blew with the trumpets, Joshua said unto the people, Shout; for the Lord hath given you the city.

> پس تابوتِ خداوند یک بار گرد شهر گشت؛ سپس به اردوگاه بازگشتند و در اردوگاه شب را به سر بردند. و یوشع بامدادان برخاست، و کاهنان تابوتِ خداوند را برگرفتند. و هفت کاهن که هفت کَرِنای شاخِ قوچ را پیشاپیشِ تابوتِ خداوند برمی‌داشتند، پیوسته پیش می‌رفتند و در کرناها می‌دمیدند؛ و مردانِ مسلح پیشِ روی ایشان می‌رفتند؛ اما ساقهٔ لشکر از پسِ تابوتِ خداوند می‌آمد، و کاهنان در حال پیش رفتن، در کرناها می‌دمیدند. و در روز دوم نیز یک بار گرد شهر گشتند و به اردوگاه بازگشتند؛ بدین‌سان شش روز کردند. و در روز هفتم واقع شد که نزدیکِ دمیدنِ سپیده برخاستند و به همان شیوه هفت بار گرد شهر گشتند؛ فقط در آن روز هفت بار گرد شهر گشتند. و واقع شد که در بار هفتم، هنگامی که کاهنان در کرناها دمیدند، یوشع به قوم گفت: «فریاد برآورید، زیرا خداوند شهر را به شما داده است.»

> And the city shall be accursed, even it, and all that are therein, to the Lord: only Rahab the harlot shall live, she and all that are with her in the house, because she hid the messengers that we sent. And ye, in any wise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it. But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. So the people shouted when the priests blew with the trumpets: and it came to pass, when the people heard the sound of the trumpet, and the people shouted with a great shout, that the wall fell down flat, so that the people went up into the city, every man straight before him, and they took the city.

> و آن شهر، خودِ آن و هر آنچه در آن است، برای خداوند حرام خواهد بود؛ تنها راحابِ فاحشه زنده خواهد ماند، او و همهٔ کسانی که با وی در خانه‌اند، زیرا قاصدانی را که فرستاده بودیم پنهان کرد. و شما، به هر نحو، خویشتن را از چیزِ حرام نگاه دارید، مبادا چون از چیزِ حرام بگیرید، خود را حرام سازید و اردوگاه اسرائیل را گرفتار لعنت کرده، آن را به مصیبت اندازید. لیکن تمامی نقره و طلا و ظروفِ برنجین و آهنین برای خداوند مقدّس است؛ اینها به خزانهٔ خداوند داخل خواهد شد. پس چون کاهنان در کرناها دمیدند، قوم بانگ برآوردند؛ و واقع شد که چون قوم آوازِ کرنا را شنیدند و قوم به بانگی عظیم فریاد زدند، دیوار یکباره فرو ریخت، به‌گونه‌ای که قوم، هر کس مستقیم پیش روی خویش، به شهر برآمدند و شهر را گرفتند.

> And they utterly destroyed all that was in the city, both man and woman, young and old, and ox, and sheep, and ass, with the edge of the sword. But Joshua had said unto the two men that had spied out the country, Go into the harlot’s house, and bring out thence the woman, and all that she hath, as ye sware unto her. And the young men that were spies went in, and brought out Rahab, and her father, and her mother, and her brethren, and all that she had; and they brought out all her kindred, and left them without the camp of Israel. And they burnt the city with fire, and all that was therein: only the silver, and the gold, and the vessels of brass and of iron, they put into the treasury of the house of the Lord. And Joshua saved Rahab the harlot alive, and her father’s household, and all that she had; and she dwelleth in Israel even unto this day; because she hid the messengers, which Joshua sent to spy out Jericho. And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. So the Lord was with Joshua; and his fame was noised throughout all the country. Joshua 6:1–27.

> اور اُنہوں نے جو کچھ شہر میں تھا سب کو بالکل نیست و نابود کر دیا، خواہ مرد ہو یا عورت، جوان ہو یا بوڑھا، اور بیل، اور بھیڑ، اور گدھا، سب کو تلوار کی دھار سے ہلاک کر دیا۔ لیکن یشوع نے اُن دو آدمیوں سے، جنہوں نے اُس ملک کی جاسوسی کی تھی، کہا: اُس کسبی کے گھر میں جاؤ، اور اُس عورت کو اور جو کچھ اُس کا ہے وہاں سے باہر لے آؤ، جیسا کہ تم نے اُس سے قسم کھائی تھی۔ تب وہ جوان مرد جو جاسوس تھے اندر گئے، اور راحب کو، اور اُس کے باپ کو، اور اُس کی ماں کو، اور اُس کے بھائیوں کو، اور جو کچھ اُس کا تھا، نکال لائے؛ اور اُس کے سب رشتہ داروں کو بھی نکال لائے، اور اُنہیں اسرائیل کی لشکرگاہ کے باہر ٹھہرا دیا۔ اور اُنہوں نے شہر کو اور جو کچھ اُس میں تھا آگ سے جلا دیا؛ صرف چاندی، اور سونا، اور پیتل اور لوہے کے برتن، اُنہوں نے خداوند کے گھر کے خزانے میں رکھ دیے۔ اور یشوع نے راحب کسبی کو، اور اُس کے باپ کے گھرانے کو، اور جو کچھ اُس کا تھا، زندہ بچا لیا؛ اور وہ آج تک اسرائیل میں رہتی ہے؛ کیونکہ اُس نے اُن قاصدوں کو چھپا لیا تھا جنہیں یشوع نے یریحو کی جاسوسی کے لیے بھیجا تھا۔ اور یشوع نے اُس وقت اُنہیں قسم دلا کر کہا: خداوند کے حضور وہ شخص ملعون ہو جو اٹھ کر اس شہر یریحو کو پھر بنائے؛ وہ اُس کی بنیاد اپنے پہلوٹھے پر رکھے گا، اور اپنے سب سے چھوٹے بیٹے پر اُس کے پھاٹک نصب کرے گا۔ سو خداوند یشوع کے ساتھ تھا، اور اُس کی شہرت تمام ملک میں پھیل گئی۔ یشوع 6:1–27۔

Back to Articles