Article

# Panium - Number Twenty-Three

پانیوم — شمارهٔ بیست‌وسه

After the league he shall work deceitfully

پس از بستنِ پیمان، او به نیرنگ عمل خواهد کرد.

Author

Jeff Pippenger

Published

March 20, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel eleven verse twenty-four identifies the period which pagan Rome would rule supremely with the word “time.” A “time” represents 360 years in prophetic application, and those years began at the most famous naval battle of ancient history, the battle of Actium in 31 BC. There were other naval battles that were larger and strategically more sophisticated, but Actium was the most iconic naval battle through its association with Marc Antony and Cleopatra. Similar in historical significance to the collapse of the Berlin Wall in fulfillment of Daniel 11:40, and the Twin Towers of 9/11 in fulfillment of Revelation eighteen; for when God chooses the historical events to fulfill His prophetic Word, He does so in a fashion that reaches the attention of the largest possible audience.

دانیال یازدہ کی آیت چوبیس اس مدت کی نشان دہی لفظ «وقت» کے ذریعے کرتی ہے جس میں مشرکانہ روم بالادستانہ طور پر حکومت کرے گا۔ نبوتی اطلاق میں ایک «وقت» ۳۶۰ سال کی نمائندگی کرتا ہے، اور یہ سال قدیم تاریخ کی سب سے مشہور بحری جنگ، یعنی ۳۱ قبلِ مسیح میں ایکٹیم کی جنگ، سے شروع ہوئے۔ اور بھی بحری جنگیں تھیں جو حجم میں بڑی اور حکمتِ عملی کے اعتبار سے زیادہ پیچیدہ تھیں، لیکن مارک انتونی اور کلیوپیٹرا کے ساتھ اپنے تعلق کے سبب ایکٹیم سب سے نمایاں اور علامتی بحری معرکہ تھا۔ تاریخی اہمیت میں یہ دانیال ۱۱:۴۰ کی تکمیل میں دیوارِ برلن کے انہدام، اور مکاشفہ اٹھارہ کی تکمیل میں ۹/۱۱ کے جڑواں میناروں کے مانند ہے؛ کیونکہ جب خدا اپنے نبوتی کلام کی تکمیل کے لیے تاریخی واقعات کا انتخاب کرتا ہے، تو وہ ایسا اس انداز سے کرتا ہے کہ ممکنہ طور پر سب سے بڑے حلقۂ سامعین کی توجہ حاصل ہو۔

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> او پس از آن‌که با او پیمان بسته شود، به فریبکاری عمل خواهد کرد؛ زیرا برخواهد آمد و با قومی اندک نیرومند خواهد شد. او به‌طرز مسالمت‌آمیز حتی بر حاصل‌خیزترین نواحی ولایت وارد خواهد شد؛ و کاری را خواهد کرد که نه پدرانش کرده بودند و نه پدرانِ پدرانش؛ غنیمت و تاراج و ثروت را در میان ایشان تقسیم خواهد کرد؛ آری، تدابیر خود را بر ضد دژها نیز تا مدتی به کار خواهد بست. دانیال 11:23، 24

Uriah Smith concludes his observations of the league between Rome and the Maccabees of verse twenty-three by commenting upon the small people of the verse.

اوریاح اسمیت مشاهدات خود را دربارهٔ اتحاد میان روم و مکابیانِ آیهٔ بیست‌وسه با اظهارنظر دربارهٔ قومِ اندکِ مذکور در آن آیه به پایان می‌برد.

> “At this time the Romans were a small people, and began to work deceitfully, or with cunning, as the word signifies. And from this point they rose by a steady and rapid ascent to the height of power which they afterward attained.

> «در آن زمان، رومیان قومی کوچک بودند و آغاز کردند به‌گونه‌ای فریبکارانه، یا با زیرکی—چنان‌که این واژه دلالت می‌کند—عمل کردن. و از این نقطه، با عروجی پیوسته و سریع، به اوج قدرتی که بعدها بدان دست یافتند، رسیدند.»

> “[Verse twenty-four quoted].

> «[آیهٔ بیست‌وچهار نقل‌قول شد].»

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings’ leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> «شیوهٔ معمولی که ملت‌ها پیش از روزگار روم به‌واسطهٔ آن به استان‌های ارزشمند و سرزمین‌های غنی دست می‌یافتند، جنگ و فتح بود. اکنون روم می‌بایست کاری را انجام دهد که پدران یا پدرانِ پدرانشان انجام نداده بودند؛ یعنی این متصرفات را از راه‌های مسالمت‌آمیز دریافت کند. رسمی که پیش از آن هرگز شنیده نشده بود، اکنون بنیان نهاده شد: اینکه پادشاهان، پادشاهی‌های خود را به‌موجب وصیت برای رومیان بر جای گذارند. روم بدین‌سان مالک استان‌های بزرگی شد.»

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> «و آنان که بدین‌سان زیر سلطهٔ روم درآمدند، از آن فایده‌ای اندک نبردند. با ایشان با مهربانی و مدارا رفتار می‌شد. این همچون آن بود که صید و غنیمت در میان ایشان تقسیم شود. از دشمنان خویش محفوظ می‌ماندند و زیر چتر قدرت روم، در صلح و امنیت، آرام می‌گرفتند.»

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 272, 273.

> «در بخش پایانی این آیه، اسقف نیوتن این معنا را ارائه می‌کند که به‌جای تدارک نیرنگ‌ها بر ضد دژها، آن‌ها را از دژها پیش‌بینی می‌کند. رومیان این کار را از دژ استوار شهر هفت‌تپه‌ای خود انجام دادند. «حتی تا مدتی»؛ بی‌تردید زمانی نبوی، یعنی ۳۶۰ سال. این سال‌ها از چه نقطه‌ای باید محاسبه شوند؟ احتمالاً از واقعه‌ای که در آیهٔ بعدی به آن اشاره شده است.» اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation, 272, 273.

Smith continues and identifies the battle of Actium in 31 BC as the starting point for the three hundred and sixty years. After quoting verse twenty-five Smith states the following.

اسمیت ادامه می‌دهد و نبرد اَکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد را نقطهٔ آغاز سیصد و شصت سال تعیین می‌کند. پس از نقلِ آیهٔ بیست‌وپنج، اسمیت چنین اظهار می‌دارد.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time? — They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.

> «در آیات ۲۳ و ۲۴، ما از زمانِ پیمان میان یهودیان و رومیان، در سال ۱۶۱ پیش از میلاد، به این سوی آورده می‌شویم؛ به دوره‌ای که روم سلطهٔ جهانی را به دست آورده بود. آیه‌ای که اکنون پیش روی ماست، لشکرکشیِ نیرومندی را بر ضد پادشاه جنوب، یعنی مصر، و وقوع نبردی چشمگیر میان سپاه‌هایی بزرگ و مقتدر، به نظر می‌آورد. آیا رویدادهایی از این دست در تاریخ روم در حدود این زمان به وقوع پیوست؟ — آری، پیوست. این جنگ، جنگ میان مصر و روم بود؛ و آن نبرد، نبردِ آکتیوم بود. اکنون بگذارید نگاهی کوتاه به اوضاع و احوالی بیفکنیم که به این رویارویی انجامید.»

> “[Marc] Antony, Augustus Caesar, and Lepidus constituted the triumvirate which had sworn to avenge the death of Julius Caesar. This Antony became the brother-in-law of Augustus by marrying his sister, Octavia. Antony was sent into Egypt on government business, but fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen. So strong was the passion he conceived for her, that he finally espoused the Egyptian interests, rejected his wife, Octavia, to please Cleopatra, bestowed province after province upon the latter to gratify her avarice, celebrated a triumph at Alexandria instead of Rome, and otherwise so affronted the Roman people that Augustus had no difficulty in leading them to engage heartily in a war against this enemy of their country. This war was ostensibly against Egypt and Cleopatra; but it was really against Antony, who now stood at the head of Egyptian affairs. And the true cause of their controversy was, says Prideaux, that neither of them could be content with only half of the Roman empire; for Lepidus having been deposed from the triumvirate, it now lay between them, and each being determined to possess the whole, they cast the die of war for its possession.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> «[مارک] آنتونی، اوگوستوس قیصر، و لِپیدوس، سه‌نفره‌ای را تشکیل دادند که سوگند خورده بود انتقام مرگ ژولیوس قیصر را بگیرد. این آنتونی با ازدواج با خواهر اوگوستوس، اکتاویّا، برادرزن اوگوستوس شد. آنتونی برای امور دولتی به مصر فرستاده شد، اما قربانی نیرنگ‌ها و افسون‌های کلئوپاترا، ملکهٔ عیّاش مصر، گردید. چنان نیرومند بود شهوتی که نسبت به او در دل گرفت که سرانجام جانب منافع مصر را گرفت، برای خشنود ساختن کلئوپاترا همسر خود، اکتاویّا، را رد کرد، برای ارضای آزمندی او ایالتی پس از ایالت دیگر به وی بخشید، به جای روم در اسکندریه جشن پیروزی برپا داشت، و از جهات دیگر نیز چنان به مردم روم اهانت روا داشت که اوگوستوس در برانگیختن ایشان به شرکت مشتاقانه در جنگی بر ضد این دشمن میهنشان هیچ دشواری نداشت. این جنگ در ظاهر بر ضد مصر و کلئوپاترا بود؛ اما در واقع بر ضد آنتونی بود که اکنون در رأس امور مصر ایستاده بود. و سبب حقیقی منازعهٔ ایشان، به گفتهٔ پرایدو، این بود که هیچ‌یک از آن دو نمی‌توانست تنها به نیمی از امپراتوری روم قانع باشد؛ زیرا چون لِپیدوس از تریوم‌ویرات برکنار شده بود، کار اکنون میان آن دو قرار داشت، و هر یک چون مصمم بود که همه را در تصرف خود آورد، برای به‌دست آوردن آن تاس جنگ را افکندند.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

Prophetically the battle of Actium identifies the Sunday law, for it represented the third conquering of the three geographical obstacles which established pagan Rome’s “universal dominion,” as Smith describes it. As with pagan Rome, it was when the third obstacle of papal Rome was driven from the city of Rome that the “universal dominion” of papal Rome began in 538. Those two witnesses address the Sunday law where and when modern Rome overcomes both the sixth and seventh kingdoms of Bible prophecy, and in doing so, overcomes its third obstacle; thus, establishing “universal dominion” for forty-two symbolic months.

از منظر نبوی، نبرد آکتیوم بیانگر قانون یکشنبه است، زیرا سومین غلبه بر سه مانع جغرافیایی را نمایان ساخت که به گفتهٔ اسمیت، «سلطهٔ جهانی» رومِ مشرک را برقرار کرد. همان‌گونه که در مورد رومِ مشرک چنین بود، هنگامی که سومین مانعِ رومِ پاپی از شهر روم رانده شد، «سلطهٔ جهانی» رومِ پاپی در سال ۵۳۸ آغاز گردید. آن دو شاهد، قانون یکشنبه را در آنجا و زمانی مورد خطاب قرار می‌دهند که رومِ جدید بر هر دو پادشاهی ششم و هفتمِ نبوتِ کتاب‌مقدس چیره می‌شود، و با این کار، بر سومین مانع خود نیز فائق می‌آید؛ و بدین‌سان «سلطهٔ جهانی» را برای چهل‌ودو ماهِ نمادین برقرار می‌سازد.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> و به او دهانی عطا شد که سخنان بزرگ و کفرها می‌گفت؛ و به او قدرت داده شد که چهل و دو ماه دوام آورد. مکاشفه ۱۳:۵

## Rome Against Egypt

روم بر ضد مصر

The prophetic dynamics of the war of Augustus of Rome, against Egypt and Cleopatra was motivated by the rebellion of Marc Antony, and those prophetic dynamics must of prophetic necessity represent the prophetic dynamics that are represented at the Sunday law.

پویایی‌های نبویِ جنگِ آگوستوسِ روم بر ضد مصر و کلئوپاترا، به‌سببِ شورشِ مارک آنتونی برانگیخته شد، و این پویایی‌های نبوی، بنا بر ضرورتِ نبوی، باید بازنمایانندهٔ همان پویایی‌های نبوی‌ای باشند که در قانونِ یکشنبه به تصویر کشیده شده‌اند.

At Actium Rome conquered Egypt, a power which consisted of an alliance between a rebellious man and an unholy woman. The alliance of Antony and Cleopatra is the combination of church and state. At Actium, Augustine’s Rome conquered a power represented by an unholy combination of church and state.

در آکتیوم، روم مصر را مغلوب ساخت؛ قدرتی که از اتحادی میان مردی یاغی و زنی ناپاک تشکیل شده بود. اتحاد آنتونی و کلئوپاترا همان ترکیب کلیسا و دولت است. در آکتیوم، رومِ آگوستینوس قدرتی را مغلوب ساخت که با اتحادی ناپاک از کلیسا و دولت نمایان شده بود.

## Image of the Beast

تصویرِ حیوان

Cleopatra represents a corrupted church aligned with Antony, a symbol of Rome. Cleopatra was the ruler over their relationship, as represented by Uriah Smith, when he stated that Antony “fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen.” The alliance of church and state represented by Antony and Cleopatra identified Cleopatra as the power ruling in the relationship; so, the combination of church and state represented by their relationship meets the definition of the image of the beast—which is the combination of church and state with the woman in control of the relationship. Actium typified the soon-coming Sunday law.

کلئوپاترا نمایندۀ کلیسایی فاسد است که با آنتونی، که نماد روم است، هم‌پیمان شده است. کلئوپاترا حاکم بر رابطۀ آنان بود، چنان‌که اورایاه اسمیت این امر را بازنمایی می‌کند، آن‌گاه که اظهار داشت آنتونی «قربانی نیرنگ‌ها و افسون‌های کلئوپاترا، ملکۀ هرزه‌خوی مصر، شد». اتحاد کلیسا و دولت که به‌وسیلۀ آنتونی و کلئوپاترا به تصویر کشیده شده است، کلئوپاترا را به‌عنوان قدرتِ حاکم در این رابطه معرفی می‌کرد؛ ازاین‌رو، ترکیب کلیسا و دولت که در رابطۀ آنان represented شده است، با تعریف صورتِ وحش مطابقت دارد—یعنی ترکیب کلیسا و دولت، با زنی که بر این رابطه تسلط دارد. آکتیوم نمونۀ پیشگویی‌وارِ قانون یکشنبۀ قریب‌الوقوع بود.

Augustus, represents the papal power conquering the United States at the soon-coming Sunday law. Marc Antony is the Republican horn of the earth beast and Cleopatra is the Protestant horn. Antony and Cleopatra come together and speak as a dragon at the soon-coming Sunday law. Both Cleopatra and Antony are symbols of a dragon power, and when they are fully joined together at the Sunday law—they speak as a dragon.

آگستوس نمایانگر قدرت پاپی است که در قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آینده، ایالات متحده را مغلوب می‌سازد. مارک آنتونی شاخ جمهوری‌خواهِ حیوانِ زمین است و کلئوپاترا شاخ پروتستان. آنتونی و کلئوپاترا در قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آینده به یکدیگر می‌پیوندند و همچون اژدها سخن می‌گویند. هم کلئوپاترا و هم آنتونی نمادهای قدرتی اژدهاگونه‌اند، و هنگامی که در قانون یکشنبه به‌طور کامل با یکدیگر متحد می‌شوند، همچون اژدها سخن می‌گویند.

## Dragons

اژدها

Both Greece and Egypt prophetically represent a dragon power, and Antony also represented a dragon power. Egypt was the south in Daniel eleven and Greece was the west. Egypt was taken by Ptolemy I after Alexander’s kingdom divided into four parts. Ptolemy I then became the first prophetic king of the south and Cleopatra was the last Ptolemaic ruler in Egypt. Ptolemy was born in Macedon, the birth place of Alexander the Great.

یونان و مصر هر دو از نظر نبوی نمایانگر یک قدرت اژدهایی هستند، و آنتونی نیز نمایندهٔ یک قدرت اژدهایی بود. مصر در دانیال یازدهم «جنوب» بود و یونان «غرب». مصر پس از آن‌که پادشاهی اسکندر به چهار بخش تقسیم شد، به دست بطلمیوس اوّل گرفته شد. سپس بطلمیوس اوّل نخستین پادشاه نبویِ جنوب گردید و کلئوپاترا آخرین فرمانروای بطلمیوسی در مصر بود. بطلمیوس در مقدونیه، زادگاه اسکندر کبیر، به دنیا آمد.

Macedon was in northern Greece, and claimed their ancestral origins were from Greek mythical heroes. The southern Greek city-states considered the Macedonians as more barbaric than the Hellenists of southern Greece. The Macedonians were a monarchy, and the southern city-states (poleis) like Athens, Sparta, Thebes, Corinth, etc., were in southern and central Greece and the Aegean islands. These poleis often had democratic, oligarchic, or mixed governments, while Macedon was a centralized monarchy with a strong royal dynasty (the Argeads). Still, they were all Hellenists, and when Rome came into history, they labelled the Hellenists Greek. Cleopatra was the last Ptolemaic ruler, which represented the northern kingdom’s monarchial tribe of Greeks from the area of Macedon, or northern Greece.

مقدونیه در شمال یونان قرار داشت و مدعی بود که تبار نیاکانی‌اش به قهرمانان اسطوره‌ای یونانی می‌رسد. دولت‌شهرهای یونانیِ جنوب، مقدونیان را از هلنیست‌های جنوب یونان بربرمنش‌تر می‌دانستند. مقدونیان دارای نظام پادشاهی بودند، و دولت‌شهرهای جنوبی (poleis) مانند آتن، اسپارت، تبس، کورینتوس و جز آن، در جنوب و مرکز یونان و جزایر اژه قرار داشتند. این پولیس‌ها غالباً حکومت‌هایی دموکراتیک، الیگارشیک یا مختلط داشتند، در حالی که مقدونیه پادشاهی‌ای متمرکز با دودمان سلطنتی نیرومند (آرگئادها) بود. با این همه، همگی هلنیست بودند، و هنگامی که روم به صحنهٔ تاریخ وارد شد، هلنیست‌ها را یونانی نامید. کلئوپاترا واپسین فرمانروای بطلمیوسی بود که نمایندهٔ قبیلهٔ پادشاهیِ یونانیانِ پادشاهی شمال از ناحیهٔ مقدونیه، یا شمال یونان، به‌شمار می‌رفت.

## King of the South

بادشاهِ جنوب

Cleopatra was the final ruler of the Ptolemaic kingdom that began with Ptolemy I when Alexander’s kingdom divided into four. At the battle of Actium the Ptolemaic kingdom, the literal king of the south, reached its end. The next king of the south would be spiritual Egypt, represented by atheistic France during the French Revolution history.

کلئوپاترا واپسین فرمانروای پادشاهی بطلمیوسی بود؛ پادشاهی‌ای که با بطلمیوس اول آغاز شد، زمانی که پادشاهی اسکندر به چهار بخش تقسیم گردید. در نبرد آکتیوم، پادشاهی بطلمیوسی، یعنی پادشاهِ حقیقیِ جنوب، به پایان خود رسید. پادشاه بعدیِ جنوب، مصرِ روحانی بود که در جریان تاریخِ انقلاب فرانسه، به‌وسیلهٔ فرانسهٔ خداناباور نمایان گردید.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:8.

> و اجساد مردهٔ ایشان در کویِ آن شهرِ عظیم خواهد افتاد؛ شهری که از لحاظ روحانی سدوم و مصر خوانده می‌شود، و نیز خداوند ما در آنجا مصلوب شد. مکاشفه ۱۱:۸.

Literal Egypt was the literal king of the south as related to the division of Alexander’s kingdom, but spiritual Egypt is represented as the king of the south by the prophetic attributes of Egypt, not a literal direction.

مصرِ حقیقی، در ارتباط با تقسیم پادشاهی اسکندر، پادشاهِ حقیقیِ جنوب بود؛ اما مصرِ روحانی، نه از حیثِ یک جهتِ جغرافیاییِ واقعی، بلکه به‌سببِ ویژگی‌های نبویِ مصر، به‌عنوانِ پادشاهِ جنوب نمایانده شده است.

## South and West

جنوب اور مغرب

Cleopatra being the last Ptolemaic ruler of the kingdom was prophetically a twofold power of Greek (west) and Egypt (south), whereas; the next, and then spiritual king of the south would be France, also a twofold power represented in Revelation eleven as Egypt and Sodom. The licentiousness of Sodom aligns with the licentiousness of Cleopatra of the west, and Cleopatra of the south aligns with the atheism of Egypt. The last literal king of the south’s twofold nature aligned with the first spiritual king of the south.

کلئوپاترا، چون واپسین فرمانروای بطلمیوسیِ آن پادشاهی بود، از نظر نبوی قوّتی دوگانه داشت: یونانی (غرب) و مصر (جنوب)؛ حال آنکه پادشاه بعدی، و سپس پادشاه روحانیِ جنوب، فرانسه می‌بود، که آن نیز قوّتی دوگانه است و در مکاشفه یازده به‌صورت مصر و سدوم بازنمایی شده است. بی‌بندوباریِ سدوم با بی‌بندوباریِ کلئوپاترایِ غرب هم‌سو است، و کلئوپاترایِ جنوب با الحادِ مصر هم‌سو است. سرشت دوگانهٔ واپسین پادشاهِ تحت‌اللفظیِ جنوب با نخستین پادشاهِ روحانیِ جنوب انطباق داشت.

The battle of Actium was the unholy alliance of Antony’s dragon of Rome and Cleopatra’s dragon of the south and west. Antony and Cleopatra represent a church and a state, so the conquering of Actium by Augustus of Rome, represents a conquering where Rome prevails over an unholy twofold union typifying the image of the beast. Three hundred and sixty years later, in fulfillment of Daniel 11:24, Constantine divided Rome into east and west, leaving the woman of Rome in the west and moving the man of Rome to the east. A conquering of south and west typified the division of east and west after a “time” of three hundred and sixty years, at the battle of Actium. In an earlier encounter Antony was given eastern Rome and Augustus the west, so Actium brought together east and west, but only for a “time.”

نبرد آکتیوم، اتحاد نامقدسِ اژدهای رومِ آنتونی با اژدهای جنوب و غربِ کلئوپاترا بود. آنتونی و کلئوپاترا نمایانگر یک کلیسا و یک دولت‌اند؛ ازاین‌رو، فتح آکتیوم به‌دست آگوستوسِ روم، نمایانگر فتحی است که در آن روم بر اتحادی نامقدس و دوگانه غلبه می‌یابد که مظهرِ صورتِ وحش است. سیصد و شصت سال بعد، در تحقق دانیال 11:24، کنستانتین روم را به شرق و غرب تقسیم کرد، زنِ روم را در غرب باقی گذاشت و مردِ روم را به شرق منتقل نمود. فتحِ جنوب و غرب، تقسیمِ شرق و غرب را پس از یک «زمان» یعنی سیصد و شصت سال، در نبرد آکتیوم، به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نمایی کرد. در رویارویی‌ای پیشین، رومِ شرقی به آنتونی و غرب به آگوستوس داده شده بود؛ بنابراین آکتیوم شرق و غرب را گرد هم آورد، اما تنها برای یک «زمان».

## 31 BC and 330

۳۱ پیش از میلاد و ۳۳۰ میلادی

Jesus always illustrates the end with the beginning, so the conquering of Actium in 31 BC typifies the division of the empire into east and west in 330. Actium of 31 BC was the alpha of the omega in the 360 years that concluded in 330. Both 31 BC and 330 typify the soon-coming Sunday law as represented in verse sixteen and forty-one of Daniel eleven.

عیسی همواره پایان را با آغاز تصویر می‌کند؛ ازاین‌رو، پیروزی در آکتیوم در سال 31 پیش از میلاد، نمونهٔ تقسیم امپراتوری به شرق و غرب در سال 330 است. آکتیومِ 31 پیش از میلاد، آلفای اُمگا در آن 360 سالی بود که در 330 به پایان رسید. هر دوِ 31 پیش از میلاد و 330، شریعت یکشنبهٔ قریب‌الوقوع را، چنان‌که در آیات شانزده و چهل‌ویکِ دانیال یازده بازنموده شده است، نمونه‌وار می‌نمایانند.

## Another Symbol

ایک اور علامت

Antony of Rome, aligned with Cleopatra of the south and of the west represents a threefold alliance within their twofold union of the image of the beast. The cross also aligns with the Sunday law, and therefore with Actium and 330. At the cross a twofold union of church and state is represented by the Jews (corrupted church) joining with Rome (state) to murder Christ. The third party in the union at the cross is represented by Barabbas, a false Christ, whose name means “son of the father.” Barabbas is symbolically a false prophet when contrasted with Christ as the true prophet. Rome was Antony, and Cleopatra of the south and west represented the Jews and Barabbas.

آنتونیِ روم، که با کلئوپاترای جنوب و غرب هم‌پیمان بود، نمایانگر اتحادی سه‌گانه در درون اتحاد دوگانهٔ آنان از صورتِ وحش است. صلیب نیز با قانونِ یکشنبه همسو است، و ازاین‌رو با آکتیوم و 330 نیز هم‌راستاست. در صلیب، اتحادی دوگانه از کلیسا و دولت بدین‌گونه به تصویر کشیده شده است که یهودیان (کلیسای فاسد) با روم (دولت) متحد شدند تا مسیح را به قتل برسانند. طرف سوم در این اتحاد، در صلیب، براباس است که مسیحی کاذب را نمایندگی می‌کند؛ نام او به معنای «پسرِ پدر» است. براباس از لحاظ نمادین، در تقابل با مسیح به‌عنوان نبیِ راستین، نبی‌ای کاذب است. روم همان آنتونی بود، و کلئوپاترای جنوب و غرب نمایانگر یهودیان و براباس بود.

The cross also aligns with Elijah on Mount Carmel where the choice was over who was the true or false prophet. The false prophet then was a twofold symbol consisting of the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal is a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity. The Jews at the cross were Ashtaroth, the female deity and Barabbas, the counterfeit of the Man of Sorrows, was the male deity Baal.

صلیب همچنین با ایلیا بر کوه کرمل هم‌راستا است، جایی که انتخاب بر سر این بود که نبیِ راستین کدام است و نبیِ دروغین کدام. نبیِ دروغین در آن زمان نمادی دوگانه بود که از انبیای بَعَل و کاهنانِ بیشه تشکیل می‌شد. بَعَل خدایی مذکر است و کاهنانِ بیشه نمایانگر عَشتاروت، خدایی مؤنث، بودند. یهودیان نزد صلیب عَشتاروت، آن خدایی مؤنث، بودند و باراباس، بدلِ مردِ غم‌ها، خدای مذکر، بَعَل، بود.

Cleopatra was both the queen of the south and the queen of the west. Antony was the image of Rome, part of the threefold triumvirate sworn to avenge the assassination of Julius. Julius death by twenty-three wounds represented the papacies deadly wound in 1798, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven. Augustine at Actium represents the healing of that deadly wound. The wound is healed when Antony and Cleopatra die. Antony and Cleopatra represent the image of the beast in the United States that is a threefold prophetic entity, consisting of the earth beast and its two horns. Antony is one part and Cleopatra represents the other two parts. Whether it is Antony’s Rome, or Cleopatra’s Egypt and Greece, they die together at the Sunday law when the sixth kingdom of Bible prophecy ends. Prophetically Cleopatra in relation to Antony is the mixture of church craft and statecraft, with the church craft seducing and controlling the statecraft.

کلئوپاترا هم ملکهٔ جنوب بود و هم ملکهٔ غرب. آنتونی صورتِ روم بود، بخشی از حکومتِ سه‌گانه‌ای که سوگند خورده بود انتقامِ ترورِ ژولیوس را بگیرد. مرگِ ژولیوس بر اثر بیست‌وسه زخم، نمایانگرِ زخمِ مهلکِ پاپیّت در سال 1798 بود، در تحققِ آیهٔ چهلِ دانیال یازده. آگوستینوس در آکتیوم نمایانگرِ التیامِ آن زخمِ مهلک است. آن زخم هنگامی التیام می‌یابد که آنتونی و کلئوپاترا می‌میرند. آنتونی و کلئوپاترا نمایانگرِ صورتِ وحش در ایالات متحده هستند که یک موجودیتِ نبویِ سه‌گانه است و از وحشِ زمین و دو شاخِ آن تشکیل می‌شود. آنتونی یک بخش است و کلئوپاترا نمایانگرِ دو بخشِ دیگر است. خواه رومِ آنتونی باشد، یا مصر و یونانِ کلئوپاترا، هر دو با هم در قانونِ یکشنبه می‌میرند، آنگاه که ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس به پایان می‌رسد. از لحاظِ نبوی، کلئوپاترا در نسبت با آنتونی، آمیزه‌ای از حیله‌گریِ کلیسایی و کشورداریِ سیاسی است، که در آن حیله‌گریِ کلیسایی، کشورداریِ سیاسی را می‌فریبد و مهار می‌کند.

## The Second Death Typified

مرگِ دوم در نمادها مجسّم شده است

At another prophetic level Cleopatra’s relation to Julius Caesar and Marc Antony represents two times that the church craft of Cleopatra is in a relationship with the statecraft of the Roman Empire. She was left by Julius in 1798 at her first symbolic death, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven; and then she comes to her end with none to help, at Actium in fulfillment of verse forty-five of Daniel eleven. Verse forty is the alpha of her first deadly wound that is to be healed and the omega of verse forty-five is where she receives her second and final death.

در سطحی دیگر از نبوت، رابطۀ کلئوپاترا با ژولیوس سزار و مارک آنتونی نمایانگر دو زمانی است که دستگاه کلیساییِ کلئوپاترا با دستگاه حکومتیِ امپراتوری روم در رابطه قرار می‌گیرد. او در سال 1798، در نخستین مرگِ نمادین خود، به‌وسیلهٔ ژولیوس ترک شد، در تحقق آیهٔ چهل از دانیال یازده؛ و سپس در آکتیوم، در تحقق آیهٔ چهل‌وپنج از دانیال یازده، به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس برای یاری‌اش نیست. آیهٔ چهل، آلفای نخستین زخمِ مهلک اوست که باید شفا یابد، و اُمگای آیهٔ چهل‌وپنج جایی است که او دومین و آخرین مرگ خود را دریافت می‌کند.

As with the four Roman powers of verse sixteen through twenty-two, Cleopatra as a biblical symbol has more than one meaning, based upon the context. Julius left her in 1798 when kingly support was removed, and then her deadly wound is healed at the Sunday law, but the ten kings of Revelation seventeen ultimately destroy her with fire, when she meets her second and final death.

همان‌گونه که چهار قدرت رومیِ آیات شانزده تا بیست‌ودو، بر حسبِ زمینه، بیش از یک معنا دارند، کلئوپاترا نیز به‌عنوانِ نمادی کتاب‌مقدسی بیش از یک معنا دارد. یولیوس در سال ۱۷۹۸، هنگامی که حمایتِ سلطنتی برداشته شد، او را ترک کرد؛ سپس زخمِ مُهلکِ او در قانونِ یکشنبه شفا می‌یابد؛ اما در نهایت، ده پادشاهِ مکاشفه هفده او را به آتش هلاک می‌کنند، آنگاه که او با مرگِ دوم و نهاییِ خود روبه‌رو می‌شود.

Cleopatra is a symbol of the twofold nature represented by the atheism of Pharoah’s Egypt, and the religious philosophy of Greece. Her twofold nature represents the statecraft of Egypt and the church craft of Greece. Greek religious philosophy is represented by the Greek goddess Athena, who was enshrined as a statue in her temple, called the Parthenon. Athena is the symbol of wisdom, and as a woman she represents a religion of human education, in contrast with Divine education.

کلئوپاترا نمادی از سرشتِ دوگانه‌ای است که در بی‌خداییِ مصرِ فرعون و فلسفۀ دینیِ یونان نمود یافته است. این سرشتِ دوگانه، سیاست‌ورزیِ مصر و کلیساسازیِ یونان را نمایندگی می‌کند. فلسفۀ دینیِ یونانی با الهۀ یونانی، آتنا، نمایانده می‌شود؛ همان که تندیسش در معبد او، موسوم به پارتنون، برپا شده بود. آتنا نماد حکمت است، و چون زنی است، نمایندۀ دینی مبتنی بر تعلیمِ انسانی است، در تقابل با تعلیمِ الهی.

The two horns of the United States are Republicanism and Protestantism, which were typified in France by Egypt and Sodom. Egypt is statecraft and Sodom is church craft; thus, Republicanism aligns with Egypt and Protestantism with Sodom. Republicanism is Egypt and Protestantism is Sodom and Greece. The symbol of human education is the Greek goddess Athena, whose temple was the Parthenon that finds its modern twin in Nashville, Tennessee’s Parthenon temple. The symbol of the corrupt church that aligns with the Republican horn in the United States at the Sunday law is represented as Cleopatra, Ashtaroth, Salome and Sodom.

دو شاخ ایالات متحده «جمهوری‌خواهی» و «پروتستانتیسم» هستند، که در فرانسه به‌وسیلهٔ مصر و سدوم نمونه‌وار معرفی شدند. مصر نمودِ سیاست‌ورزیِ دولتی است و سدوم نمودِ سیاست‌ورزیِ کلیسایی؛ ازاین‌رو، جمهوری‌خواهی با مصر و پروتستانتیسم با سدوم مطابقت دارد. جمهوری‌خواهی مصر است و پروتستانتیسم سدوم و یونان است. نمادِ آموزشِ بشری، الههٔ یونانی آتنا است که معبد او پارتنون بود؛ همان معبدی که همتای مدرنِ آن در معبد پارتنونِ نشویل، تنسی یافت می‌شود. نمادِ کلیسای فاسدی که در ایالات متحده هنگامِ قانونِ یک‌شنبه با شاخِ جمهوری‌خواه همسو می‌شود، به‌صورت کلئوپاترا، عشتاروت، سالومه و سدوم بازنمایی شده است.

Cleopatra portrays the atheism of Pharoah and the religion of the Greeks. The religion that accompanies the philosophy of atheism is the worship of Greek education. Jesus always illustrates the end with the beginning and the tree in the garden that was forbidden to eat was the tree of the knowledge of good and evil, typifying the religion of Greek philosophy that Sister White calls, “higher education.” It identifies and emphasizes Cleopatra’s Greek religion of wisdom as the corrupted and counterfeit of true education in the great controversy between Christ and Satan.

کلئوپاترا، الحادِ فرعون و مذهبِ یونانیان را مجسم می‌سازد. مذهبی که فلسفۀ الحاد را همراهی می‌کند، پرستشِ تعلیمِ یونانی است. عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، و آن درختِ باغ که خوردن از آن ممنوع بود، درختِ معرفتِ نیک و بد بود؛ درختی که مذهبِ فلسفۀ یونانی را تمثیل می‌کند، همان چیزی که خواهر وایت آن را «تعلیمِ عالی» می‌نامد. این امر، مذهبِ یونانیِ حکمتِ کلئوپاترا را به‌عنوان صورتِ فاسد و بدلیِ تعلیمِ حقیقی، در جدالِ عظیم میان مسیح و شیطان، مشخص ساخته و برجسته می‌نماید.

Nashville, Tennessee is called the “Athens of the south,” and Cleopatra was the last literal queen of the south. The last queen of the south typified the next and first spiritual king of the south, fulfilled by atheistic France. Atheistic France typifies the United States, where in Nashville, Tennessee, “Athens of the south” the Parthenon temple for the goddess Athena is symbolically represented. The temple is located at 2500 West End in Nashville. The number twenty-five represents the closed door of Matthew twenty-five’s three parables. Cleopatra as both the queen of the “south” and “west” comes to her “end” in Athens of the south.

نَشویل، تنسی، «آتنِ جنوب» خوانده می‌شود، و کلئوپاترا آخرین ملکهٔ واقعیِ جنوب بود. آخرین ملکهٔ جنوب، نمونهٔ پیشگویانهٔ پادشاه روحانیِ بعدی و نخستینِ جنوب بود که در فرانسهٔ بی‌خدا تحقق یافت. فرانسهٔ بی‌خدا نمونهٔ ایالات متحده است، جایی که در نَشویلِ تنسی، «آتنِ جنوب»، معبد پارتنون برای الهه آتنا به‌گونه‌ای نمادین بازنمایی شده است. این معبد در 2500 West End در نَشویل واقع شده است. عدد بیست‌وپنج نمایانگر درِ بستهٔ سه مَثَلِ متی بیست‌وپنج است. کلئوپاترا، هم به‌عنوان ملکهٔ «جنوب» و هم «غرب»، در آتنِ جنوب به «پایان» خود می‌رسد.

With these considerations of Actium, Cleopatra, Augustus and Antony we return to verse twenty-four through verse thirty of Daniel eleven. Perhaps, the vaguest part of the passage is when they speak lies at one table.

با در نظر داشتن این ملاحظات دربارهٔ آکتیوم، کلئوپاترا، آگوستوس و آنتونی، به آیهٔ بیست‌وچهار تا آیهٔ سیِ دانیال یازده بازمی‌گردیم. شاید مبهم‌ترین بخش این فراز آنجاست که می‌گوید ایشان بر یک سفره دروغ می‌گویند.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> و دلِ هر دوی این پادشاهان بر شرارت خواهد بود، و بر یک سفره به دروغ سخن خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا که هنوز پایان در وقتِ معین خواهد بود. دانیال ۱۱:۲۷.

The time appointed in the verse is 330, the end of the “time” of verse twenty-four. The time appointed represents the Sunday law for the United States and it also represents the close of human probation for the world. Before the Sunday law the two kings, whose hearts were to do mischief will speak lies to one another at one table. Before the Sunday law of verses sixteen and forty-one of Daniel eleven, two kings will speak lies at one table, but their lies do not prosper. Who are the two kings that speak lies to one another? Before we answer that thought, I will remind us of some symbolism we have previously addressed in this series.

وقتِ مقرر در آیه، ۳۳۰ است، پایانِ «زمانِ» آیهٔ بیست‌وچهار. وقتِ مقرر نمایانگر قانون یکشنبه برای ایالات متحده است و همچنین نمایانگر بسته شدنِ مهلتِ آزمونِ بشر برای جهان نیز هست. پیش از قانون یکشنبه، آن دو پادشاه که دل‌هایشان بر بدی کردن بود، بر سر یک سفره به یکدیگر دروغ خواهند گفت. پیش از قانون یکشنبه در آیات شانزده و چهل‌ویکِ دانیال یازده، دو پادشاه بر سر یک سفره دروغ خواهند گفت، اما دروغ‌های ایشان کامیاب نمی‌شود. آن دو پادشاهی که به یکدیگر دروغ می‌گویند چه کسانی هستند؟ پیش از آن‌که به این اندیشه پاسخ دهیم، برخی از نمادهایی را که پیش‌تر در این سلسله بدان‌ها پرداخته‌ایم، به یاد می‌آورم.

The four Roman rulers represent a variety of prophetic symbols depending on what context they are considered. Though Roman rulers, as a symbol they essentially represent the prophetic history of ancient Judah as they transitioned from the Seleucid domination into the domination of the Romans.

چهار فرمانروای رومی، بسته به زمینه‌ای که در آن مورد نظر قرار می‌گیرند، نمایانگر گونه‌گونی از نمادهای نبوی هستند. با آنکه ایشان فرمانروایان رومی‌اند، امّا در مقام یک نماد، اساساً تاریخ نبوی یهودای باستان را بازنمایی می‌کنند، آنگاه که از سلطهٔ سلوکیان به سلطهٔ رومیان گذر می‌کرد.

Pompey was a general and the next three Roman rulers were all Caesars. Julius in relation to Augustus represented two threefold unions with the two triumvirates, the first unofficial, the second official. All four rulers represent the Sunday law in certain contexts. Pompey conquered the glorious land, Julius, represented by twenty-three stab wounds is the first angel, for he is the first Caesar, and he typifies the third angel, which was Tiberias. Tiberias at the cross, which is the Sunday law is also represented by twenty-three, for twenty-three represents the at-one-ment; and the cross is a most essential part of the work of Christ in combining His Divinity with our humanity. So, Julius and Tiberias are the first and third message, represented by twenty-three.

پومپیوس یک سردار بود و سه فرمانروای بعدی روم همگی قیصر بودند. ژولیوس در نسبت با آگوستوس، با دو حکومت سه‌گانه، یعنی دو تریوم‌ویرات، دو اتحادِ سه‌گانه را نمایندگی می‌کرد: نخستین، غیررسمی؛ دومین، رسمی. هر چهار فرمانروا در برخی زمینه‌ها نمایانگر قانون یکشنبه‌اند. پومپیوس سرزمینِ جلال را فتح کرد؛ ژولیوس، که با بیست‌وسه زخمِ خنجر نمایانده می‌شود، فرشتهٔ اول است، زیرا او نخستین قیصر است، و او نمادِ فرشتهٔ سوم است، که تیبریاس بود. تیبریاس بر صلیب، که همان قانون یکشنبه است، نیز با عدد بیست‌وسه نمایانده می‌شود، زیرا بیست‌وسه نمایانگر کفاره است؛ و صلیب بخش بسیار اساسیِ کار مسیح در پیوند دادن الوهیتِ او با انسانیتِ ماست. پس ژولیوس و تیبریاس، پیامِ اول و سوم‌اند که با بیست‌وسه نمایانده شده‌اند.

Julius was not the romantic figure he is often portrayed as in Hollywood lore; he was a ruthless man bent on power. Tiberias was worse than Julius, for his vileness is even addressed in the verse, for the last letter of the Hebrew alphabet is twenty-two and the first letter is one. The alpha is smaller than the omega and Tiberias’ vileness is located in verse twenty-two, which is the last letter of the Hebrew alphabet, and in between the two vile persons represented by Julius and Tiberias was Augustus. Augustus represents the height of the glory of Rome’s power and prestige. As the opposite of the first and third message he is represented by the letter thirteen, which is a symbol of rebellion. Augustus secured his kingdom by subduing the rebellion of Antony and Cleopatra, the most famous rebellion of Rome’s history.

یولیوس آن شخصیت رمانتیکی نبود که غالباً در افسانه‌های هالیوودی از او ترسیم می‌کنند؛ او مردی بی‌رحم و شیفتهٔ قدرت بود. تیبریاس از یولیوس بدتر بود، زیرا پلیدی او حتی در آیه نیز مورد اشاره قرار گرفته است؛ چرا که آخرین حرفِ الفبای عبری بیست‌ودو و نخستین حرف یک است. آلفا از اُمگا کوچک‌تر است و پلیدیِ تیبریاس در آیهٔ بیست‌ودو جای دارد، که همان آخرین حرفِ الفبای عبری است، و در میان آن دو شخص خبیث که به‌وسیلهٔ یولیوس و تیبریاس نمایانده شده‌اند، آگوستوس قرار داشت. آگوستوس نمایانگر اوجِ جلالِ قدرت و اعتبارِ روم است. او به‌عنوان نقطهٔ مقابلِ پیامِ اول و سوم، با حرفِ سیزدهم نمایانده شده است، که نمادِ عصیان است. آگوستوس پادشاهیِ خود را با فرونشاندنِ شورشِ آنتونی و کلئوپاترا، مشهورترین شورشِ تاریخِ روم، استوار ساخت.

Augustus is the Roman power who conquered the third obstacle and in doing so he represented the Sunday law, and the Roman power who reigns during the forty-two symbolic months of Revelation thirteen’s chapter of rebellion. When placed before the Sunday law Pompey is both 1798 and 1989, making Pompey a symbol of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War from 219 unto 217 BC, in fulfillment of verse ten of chapter eleven. Julius Caesar is then aligned with verses eleven and twelve and the battle of the borderline, the battle of Raphia in 217 BC. There Julius is also Antiochus Magnus, and Augustus Caesar is also Antiochus Magnus in verse fifteen’s battle of Panium. Then in verse sixteen Tiberias is the Sunday law, but he is not Antiochus Magnus, for there he is Pompey, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The verse marks the end of the Seleucid Empire typifying the end of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy.

آگوستوس همان قدرت روم است که سومین مانع را مغلوب ساخت، و بدین‌سان نمایندهٔ قانون یکشنبه بود؛ و نیز همان قدرت رومی است که در طی چهل و دو ماهِ نمادینِ فصل سیزدهمِ مکاشفه، یعنی فصلِ عصیان، سلطنت می‌کند. هنگامی که پومپه پیش از قانون یکشنبه قرار داده شود، او هم ۱۷۹۸ است و هم ۱۹۸۹؛ و بدین‌گونه پومپه نمادِ آنتیوخوسِ بزرگ می‌گردد که چهارمین جنگ سوری را از ۲۱۹ تا ۲۱۷ پیش از میلاد پایان داد، در تحققِ آیهٔ دهم از فصل یازدهم. سپس ژولیوس سزار با آیات یازدهم و دوازدهم و نبردِ مرزی، یعنی نبردِ رافیا در ۲۱۷ پیش از میلاد، همسو می‌شود. در آنجا ژولیوس نیز آنتیوخوسِ بزرگ است، و آگوستوس سزار نیز در نبردِ پانیومِ آیهٔ پانزدهم آنتیوخوسِ بزرگ است. سپس در آیهٔ شانزدهم، تیبریاس همان قانون یکشنبه است، اما او آنتیوخوسِ بزرگ نیست، زیرا در آنجا او پومپه است؛ زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز تصویر می‌کند. این آیه پایانِ امپراتوری سلوکی را نشان می‌دهد که نمونه‌ای از پایانِ ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است.

There are more alignments to be made of the four Roman rulers, and the line represents the hidden history of verse forty. The Maccabean line of verse twenty-three also illustrates the hidden history of verse forty. Then in verses twenty-four, the story of pagan Imperial Rome is represented by a time—three hundred and sixty years. The line of Roman history represented from verse twenty-four through to verse thirty is also an illustration of the hidden history of verse forty. It ends in verse thirty-one when the subject changes from pagan to papal Rome. Pagan Rome is still in the verse, but there it is not represented as the fourth kingdom of Bible prophecy, but as the political power that placed the papacy on the throne in 538. In 538 the papacy passed a Sunday law, so verse thirty-one is aligning with verses sixteen and forty-one. Verse twenty-four introduced the battle of Actium and the history associated with the line.

هم‌ترازی‌های بیشتری باید در مورد چهار فرمانروای روم انجام شود، و آن خط نمایانگر تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل است. خط مکابیِ آیهٔ بیست‌وسه نیز تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل را به تصویر می‌کشد. سپس در آیهٔ بیست‌وچهار، داستان روم امپراتوریِ مشرک به‌وسیلهٔ یک زمان—سیصد و شصت سال—نمایانده می‌شود. خط تاریخ روم که از آیهٔ بیست‌وچهار تا آیهٔ سی نمایانده شده است، همچنین تصویری از تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل است. این خط در آیهٔ سی‌ویک پایان می‌پذیرد، آنگاه که موضوع از روم مشرک به روم پاپی تغییر می‌کند. روم مشرک هنوز در آن آیه حضور دارد، اما در آنجا نه به‌عنوان پادشاهی چهارمِ نبوت کتاب‌مقدس، بلکه به‌عنوان قدرت سیاسی‌ای نمایانده شده است که در سال ۵۳۸ پاپیّت را بر تخت نشاند. در سال ۵۳۸ پاپیّت قانونی دربارهٔ یکشنبه وضع کرد؛ ازاین‌رو آیهٔ سی‌ویک با آیات شانزده و چهل‌ویک هم‌تراز می‌شود. آیهٔ بیست‌وچهار نبرد آکتیوم و تاریخی را که با آن خط مرتبط است، معرفی کرد.

Verse twenty-four is identifying when pagan Rome began to rule supremely for three hundred and sixty years, and then in verse thirty-one papal Rome begins to rule supremely for twelve hundred and sixty-years. The beginning and ending of the line bear the signature of Christ, the Alpha and Omega. In the verses we have the history of Marc Antony, Cleopatra and Augustus Caesar. In verse sixteen pagan Rome conquered the Seleucid Empire in 65 BC, and then Judah in 63 BC. The third obstacle of Actium in 31 BC identified the end of the kingdom of Egypt, as typified by the first obstacles of the Seleucid’s in 65 BC. Once again, we find the signature of the First and the Last. 65 BC was the first of three obstacles and it represented the conquering of the king of the north and 31 BC represented the third of three obstacles and it represented the conquering of the king of the south. Judah, as the middle obstacle of the three obstacles, was having a civil war within the walls of Jerusalem when Pompey arrived in 63 BC. The second obstacle is a symbol of rebellion.

آیهٔ بیست‌وچهارم مشخص می‌کند که چه زمانی رومِ بت‌پرست برای سیصد و شصت سال به‌طور برتر به فرمانروایی آغاز کرد، و سپس در آیهٔ سی‌ویکم رومِ پاپی برای هزار و دویست و شصت سال به‌طور برتر به فرمانروایی آغاز می‌کند. آغاز و انجام این خط، مُهرِ مسیح را بر خود دارد، الفا و اُمگا. در این آیات، تاریخِ مارک آنتونی، کلئوپاترا و آگوستوس سزار را در اختیار داریم. در آیهٔ شانزدهم، رومِ بت‌پرست در سال 65 پیش از میلاد بر امپراتوریِ سلوکی چیره شد، و سپس در سال 63 پیش از میلاد بر یهودا. سومین مانع، یعنی آکتیوم در سال 31 پیش از میلاد، پایانِ پادشاهیِ مصر را مشخص ساخت، چنان‌که موانع نخستینِ سلوکیان در سال 65 پیش از میلاد بدان نمونه‌وار اشاره داشتند. بار دیگر، مُهرِ اوّل و آخر را می‌یابیم. سال 65 پیش از میلاد نخستینِ سه مانع بود و نمایانگرِ مغلوب شدنِ پادشاهِ شمال بود، و سال 31 پیش از میلاد سومینِ سه مانع بود و نمایانگرِ مغلوب شدنِ پادشاهِ جنوب. یهودا، به‌عنوان مانعِ میانیِ این سه مانع، هنگامی که پومپه در سال 63 پیش از میلاد رسید، در درونِ دیوارهای اورشلیم گرفتارِ جنگی داخلی بود. مانعِ دوم نمادِ عصیان است.

In 538, the third obstacle for papal Rome was driven out of the City of Rome. That obstacle was the Goths, and there the fifth kingdom of Bible prophecy began; right where the fourth kingdom ended. And just as the fourth kingdom began at its third obstacle, the kingdom of Egypt was defeated, as had been typified in the first obstacle of the Seleucid kingdom. This identifies that the prophetic testimony found in verses twenty-four through to verse thirty, represent a line that is also to be located in the hidden history of verse forty. For this reason, it is essential to consider the various prophetic relationships that are represented by Marc Antony, Cleopatra, Julius Caesar, Pompey and Augustus Caesar.

در سال ۵۳۸، سومین مانعِ روم پاپی از شهر روم بیرون رانده شد. آن مانع، گوت‌ها بودند، و در همان‌جا پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس آغاز شد؛ درست در همان نقطه‌ای که پادشاهی چهارم پایان یافت. و همان‌گونه که پادشاهی چهارم در سومین مانعِ خود آغاز شد، پادشاهی مصر شکست خورد، چنان‌که در نخستین مانعِ پادشاهی سلوکی پیش‌نمون شده بود. این امر نشان می‌دهد که شهادتِ نبویِ موجود در آیات بیست‌وچهار تا سی، نمایانگر خطی است که همچنین باید در تاریخِ پنهانِ آیه چهل جای‌گذاری شود. از این‌رو، ضروری است روابط گوناگونِ نبوی‌ای را که به‌وسیلهٔ مارک آنتونی، کلئوپاترا، ژولیوس سزار، پومپی و آگوستوس سزار نمایان شده‌اند، مورد توجه قرار دهیم.

So is the vaguest part of the passage of verse twenty-four unto thirty, when they speak lies at one table?

پس آیا مبهم‌ترین بخشِ این گذرِ آیاتِ بیست‌وچهار تا سی، آنجاست که ایشان بر یک سفره دروغ می‌گویند؟

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> و دلِ هر دوی این پادشاهان بر شرارت خواهد بود، و بر یک سفره دروغ خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا که پایان هنوز در وقتِ معیّن خواهد بود. دانیال ۱۱:۲۷.

Uriah Smith identifies the two kings as Marc Antony and Augustus Caesar.

اوریا اسمیت این دو پادشاه را مارک آنتونی و آگوستوس سزار معرفی می‌کند.

> “Verse twenty-seven quoted

> «آیهٔ بیست‌وهفتمِ نقل‌شده»

> “Antony and Caesar were formerly in alliance. Yet under the garb of friendship they were both aspiring and intriguing for universal dominion. Their protestations of deference to, and friendship for, each other, were the utterances of hypocrites. They spoke lies at one table. Octavia, the wife of Antony and sister of Caesar, declared to the people of Rome at the time Antony divorced her, that she had consented to marry him solely with the hope that it would prove a pledge of union between Caesar and Antony. But that counsel did not prosper. The rupture came; and in the conflict that ensued, Caesar came off entirely victorious.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.

> "Antony aur Caesar pehle ittihād mein the. Lekin dosti ke libās ke neeche dono sāri duniyā par hukūmat ke liye tamannā rakhte aur sāzishen karte the. Ek dūsre ke liye apni tazīm aur dosti ke jo izhārāt woh karte the, woh munāfiqon ki bāten thīn. Woh ek hī mez par jhūṭ bolte the. Octavia, jo Antony ki bīwī aur Caesar ki bahin thī, ne us waqt jab Antony ne use ṭalāq dī, Rom ke logon se bayān kiyā ki us ne us se shādī karne par sirf is ummīd se razāmandī dī thī ki yih Caesar aur Antony ke darmiyān ittihād ki zamānat sābit hogī. Lekin woh mashwarah kāmyāb na huā. Ṭūṭ phūṭ wāqi‘ huī; aur jo takrāo us ke natīje mein paida huā, us mein Caesar pūrī tarah ghalib āyā." Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.

When Octavia identified that her marriage to Antony was as a pledge of union, it identified the marital alliance which had been typified earlier in chapter eleven with the Hellenistic-era marriage of Berenice to the Seleucid king Antiochus II Theos around 252 BC. Berenice was the daughter of Ptolemy II Philadelphus. Octavia and Berenice represent diplomatic marriages or prophetically, treaties. Verses five through ten identify the history of the diplomatic marriage between the southern and northern kingdoms, and when Marc Antony and Octavian, later known as Augustus Caesar, arranged the marriage, they also divided the kingdom into east and west.

کله چې اوکتاویه وپېژندله چې له انطوني سره د هغې واده د یووالي د ژمنې په توګه و، نو دې هغه ازدواجي ائتلاف وپېژنده چې مخکې په یوولسم فصل کې د هیلنیستي دورې د برینیس له سیلوکي پاچا انتیوخوس دویم تیوس سره د شاوخوا 252 ق.م. واده په وسیله تمثیل شوی و. برینیس د بطلیموس دویم فیلادلفوس لور وه. اوکتاویه او برینیس د ډیپلوماټیکو ودونو استازیتوب کوي، یا په نبوي توګه، د تړونونو. له پنځم آیت څخه تر لسم آیت پورې د جنوبي او شمالي سلطنتونو ترمنځ د ډیپلوماټیک واده تاریخ څرګند شوی، او کله چې مارک انطوني او اوکتاویان، چې وروسته د اګستوس قیصر په نوم وپېژندل شو، دا واده تنظیم کړ، هغوی سلطنت هم په ختیځ او لویدیځ ووېشه.

The Pact of Brundisium (40 BC) was a negotiated settlement between Marc Antony and Octavian (later Augustus) to resolve tensions in the Second Triumvirate after near-civil war. It involved dividing Roman territories (Antony east, Octavian west) and was sealed by Antony’s marriage to Octavia (Octavian’s sister). In 39 BC the original five-year Triumvirate term expired, Antony sailed to Italy with 300+ ships that were initially denied to land at Brundisium, so they ultimately docked at Tarentum. Octavian met him there after prolonged mediations produced by an unwillingness of Antony’s army to fight with Octavian’s army and vise versa. Octavia played a key mediating role, persuading Antony to support Octavian against Sextus Pompey. They renewed the Triumvirate for another five years (to 32 BC), with Antony providing Octavian 120 ships in exchange for promised troops (which Octavian later withheld).

پیمان بروندیزیوم (40 ق.م.) توافقی بود که از راه مذاکره میان مارک آنتونی و اکتاویان (که بعدها آگوستوس نام گرفت) برای رفع تنش‌ها در دومین تریوم‌ویرات، پس از نزدیک شدن اوضاع به جنگ داخلی، حاصل شد. این پیمان شامل تقسیم سرزمین‌های روم بود (آنتونی در شرق، اکتاویان در غرب) و با ازدواج آنتونی با اکتاویایِ خواهرِ اکتاویان مُهر تأیید یافت. در 39 ق.م. دورهٔ اصلی پنج‌سالهٔ تریوم‌ویرات به پایان رسید؛ آنتونی با بیش از 300 کشتی به سوی ایتالیا حرکت کرد، اما در آغاز از پیاده شدن آنان در بروندیزیوم جلوگیری شد، ازاین‌رو سرانجام در تارِنتوم پهلو گرفتند. اکتاویان پس از میانجی‌گری‌های طولانی، که از بی‌میلی سپاه آنتونی به جنگیدن با سپاه اکتاویان و برعکس پدید آمده بود، در آنجا با او دیدار کرد. اکتاویـا نقشی کلیدی در میانجی‌گری ایفا کرد و آنتونی را متقاعد ساخت که از اکتاویان در برابر سکستوس پومپی پشتیبانی کند. آنان تریوم‌ویرات را برای پنج سال دیگر (تا 32 ق.م.) تجدید کردند؛ آنتونی در ازای سپاهیانی که وعده داده شده بود 120 کشتی در اختیار اکتاویان گذاشت (سپاهیانی که اکتاویان بعدها از اعزام آنها خودداری کرد).

In 32 BC there was an open break between the two antagonists. Relations had deteriorated through propaganda, Antony’s eastern focus (with Cleopatra), and Octavian’s consolidation in the west. Octavian rejected later conference proposals from Antony before Actium.

در سال ۳۲ پیش از میلاد، گسستی آشکار میان آن دو رقیب پدید آمد. روابط بر اثر تبلیغات، تمرکز آنتونی بر شرق (همراه با کلئوپاترا)، و تثبیت قدرت اکتاویان در غرب رو به وخامت نهاده بود. اکتاویان پیش از آکتیوم، پیشنهادهای بعدی آنتونی برای برگزاری کنفرانس را رد کرد.

In the diplomatic marriage with the king of the north (Antiochus) and the king of the south (Ptolemy), it was the southern king that supplied the bride, with the diplomatic marriage of Antony (the east) and Octavian (the west); the bride was supplied by the west. Both diplomatic marriages failed and the supplier of the daughter or sister was ultimately victorious over the power who broke the treaty.

در ازدواجِ دیپلماتیک با پادشاهِ شمال (آنتیوخوس) و پادشاهِ جنوب (بطلمیوس)، این پادشاهِ جنوب بود که عروس را فراهم کرد؛ اما در ازدواجِ دیپلماتیکِ آنتونی (شرق) و اکتاویان (غرب)، عروس از سوی غرب فراهم شد. هر دو ازدواجِ دیپلماتیک شکست خوردند، و تأمین‌کنندهٔ دختر یا خواهر، سرانجام بر قدرتی که پیمان را شکست، پیروز گردید.

## The Testimony of Three

شهادتِ سه تن

At the end of the Seleucid Empire there was a third treaty where lies were spoke at one table. This occurred in the context of the Fifth Syrian War (202–195 BC), when Antiochus III Magnus exploited the weakness of the Ptolemaic Kingdom after Ptolemy IV Philopator’s death in 204 BC. Ptolemy V Epiphanes (Ptolemy V) ascended the throne as a child (around age 5–6), leaving Egypt under regents and vulnerable to internal chaos, native revolts, and external threats.

در پایان امپراتوری سلوکی، سومین پیمان برقرار شد که در آن، در یک مجلس، دروغ‌ها بر زبان آورده شد. این امر در بستر جنگ پنجم سوریه (۲۰۲–۱۹۵ ق.م.) رخ داد، هنگامی که آنتیوخوس سوم مگنوس از ضعف پادشاهی بطلمیوسی پس از مرگ بطلمیوس چهارم فیلوباتور در سال ۲۰۴ ق.م. بهره‌برداری کرد. بطلمیوس پنجم اپیفانس (بطلمیوس پنجم) در کودکی (در حدود ۵ تا ۶ سالگی) به تخت نشست و مصر را تحت سرپرستی نایبان و در معرض آشوب داخلی، شورش‌های بومی، و تهدیدهای خارجی باقی گذاشت.

Antiochus Magnus had already invaded and seized much of the Ptolemaic territories in Coele-Syria, Palestine, and Asia Minor after victories like the Battle of Panium (200 BC). Rather than fully conquering Egypt (which risked Roman intervention, as Rome was pressuring him to stay out of certain areas), he pursued a diplomatic marriage alliance as a “protector” figure. In 197/195 BC, as part of the peace treaty ending the war, Antiochus Magnus betrothed and then married his young daughter Cleopatra I Syra (also called Cleopatra Syra) to the child Ptolemy V (the marriage took place in 193 BC at Raphia; Ptolemy was 16, Cleopatra 10).

آنتیوخوسِ بزرگ پیش‌تر، پس از پیروزی‌هایی چون نبرد پانیوم (۲۰۰ ق.م)، به بخش بزرگی از سرزمین‌های بطلمیوسی در کِله‌سوریه، فلسطین و آسیای صغیر یورش برده و آنها را تصرف کرده بود. او به‌جای آنکه مصر را به‌طور کامل فتح کند ــ که خطر مداخلهٔ روم را در پی داشت، زیرا روم بر او فشار می‌آورد که از برخی نواحی دوری جوید ــ در مقام شخصیتی «حامی»، اتحادِ زناشوییِ دیپلماتیکی را دنبال کرد. در ۱۹۷/۱۹۵ ق.م، به‌عنوان بخشی از پیمان صلحی که به جنگ پایان داد، آنتیوخوسِ بزرگ دختر خردسال خود، کلئوپاترا یکم سیرا (که کلئوپاترا سیرا نیز خوانده می‌شود)، را به نامزدیِ بطلمیوسِ پنجمِ کودک درآورد و سپس به ازدواج او درآورد (این ازدواج در ۱۹۳ ق.م در رافیا انجام شد؛ بطلمیوس ۱۶ ساله بود و کلئوپاترا ۱۰ ساله).

This was framed as a generous gesture: Antiochus positioned himself as an ally and “protector” of the young king, securing peace while retaining gains in Asia. The marriage gave him indirect influence over Egypt through his daughter (he hoped she would remain loyal to her Seleucid roots and act as a pro-Syrian voice in the Ptolemaic court). The ploy backfired for Cleopatra sided with her husband and Egypt, not her father, undermining Antiochus’s long-term control. This mirrors the Pact of Brundisium (40 BC) and related to Roman events in several ways.

این اقدام به‌صورت حرکتی سخاوتمندانه مطرح شد: آنتیوخوس خود را به‌عنوان متحد و «حامیِ» پادشاه جوان معرفی کرد، در حالی که صلح را تضمین می‌نمود و دستاوردهای خود را در آسیا حفظ می‌کرد. این ازدواج به او از طریق دخترش نفوذی غیرمستقیم بر مصر می‌بخشید (او امید داشت که وی به ریشه‌های سلوکیِ خود وفادار بماند و در دربار بطلمیوسی صدایی طرفدار سوریه باشد). اما این حیله نتیجه‌ای معکوس داد، زیرا کلئوپاترا به‌جای پدرش، جانب شوهر خود و مصر را گرفت و بدین‌سان تسلط درازمدت آنتیوخوس را تضعیف کرد. این امر بازتاب‌دهندهٔ پیمان بروندیزیوم (40 BC) بود و از چند جهت با رویدادهای رومی ارتباط داشت.

Just as Antony married Octavia (sister of Octavian) to bind rival powers after near-war, Antiochus used his daughter’s marriage to Ptolemy V to formalize a temporary peace and territorial division (Seleucids kept conquests in the north, Ptolemy retained Egypt the south).

همان‌گونه که آنتونی برای پیوند دادن قدرت‌های رقیب پس از نزدیک شدن به جنگ، با اکتاویَا (خواهر اکتاویان) ازدواج کرد، آنتیوخوس نیز از ازدواج دخترش با بطلمیوس پنجم بهره گرفت تا صلحی موقّت و تقسیم سرزمینی را رسمیت بخشد (سلوکیان فتوحات شمال را حفظ کردند و بطلمیوس مصرِ جنوب را نگه داشت).

Antiochus acted as a de facto guardian over the child-king Ptolemy V (via family ties), similar to how Octavian (and the Triumvirate) positioned themselves amid power vacuums or rivalries. In both cases, the “stronger” figure (Antiochus/Octavian) sought leverage over a vulnerable counterpart through kinship. Both arrangements brought short-term stability but ‘did not prosper’ long-term due to underlying distrust—Cleopatra favored Egypt (undermining Antiochus), while Antony’s eastern focus (Cleopatra VII) led to the breakdown with Octavian.

انطیوخس بر کودک-شاه، بطلمیوس پنجم، عملاً نقشِ سرپرست را ایفا کرد (از طریق پیوندهای خانوادگی)، همان‌گونه که اکتاویان (و هیئت سه‌نفرهٔ حاکم) در میان خلأهای قدرت یا رقابت‌ها برای خویش جایگاهی پدید آوردند. در هر دو مورد، شخصیتِ «نیرومندتر» (انطیوخس/اکتاویان) کوشید از طریق خویشاوندی بر طرفِ آسیب‌پذیرتر اهرمِ نفوذ به دست آورد. هر دو ترتیبات، ثباتی کوتاه‌مدت پدید آوردند، اما در درازمدت «کامیاب نشدند»، زیرا بی‌اعتمادیِ نهفته در بنیاد آن‌ها وجود داشت—کلئوپاترا جانبِ مصر را گرفت (و بدین‌سان انطیوخس را تضعیف کرد)، در حالی که تمرکزِ شرقیِ آنتونی (کلئوپاترای هفتم) به فروپاشیِ رابطه‌اش با اکتاویان انجامید.

Ptolemy V’s minority under regents parallels the instability after Julius Caesar’s death (leading to the Triumvirate’s formation and power struggles). The marriage of Berenice to Antiochus marked the beginning of the Seleucid Empire’s history in Daniel eleven, and the marriage of Antiochus Magnus daughter to the Egyptian child king, marked the ending of the Seleucid Empire. The ending of the marriage of Marc Antony to Octavia marked the ending of the Ptolemaic kingdom. The ending of Judah as God’s covenant people took place at the cross, and that Judean kingdom began with the Maccabees and the league they made with Rome. All of these prophetic lines are represented within the narrative of Daniel chapter eleven, and they all align with the hidden history of verse forty. Beginning in verse five we have the treaty of Berenice, that leads to Antiochus the Great and the treaty of his daughter Cleopatra Syra, that takes place in the history of the Maccabees of verse twenty-three. The Maccabees become part of the line based upon their rebellion against Antiochus Epiphanes, one of the last of the Seleucid Dynasty.

بطلميوس الخامس، إذ كان قاصرًا تحت وصاية أوصياء، يوازي حالة الاضطراب التي أعقبت موت يوليوس قيصر، مما أفضى إلى تكوّن الحكم الثلاثي وصراعات السلطة. وقد مثّل زواج برنيكي من أنطيوخس بداية تاريخ الإمبراطورية السلوقية في دانيال الأصحاح الحادي عشر، كما أن زواج ابنة أنطيوخس الكبير من الملك الطفل المصري مثّل نهاية الإمبراطورية السلوقية. وإن انتهاء زواج مرقس أنطونيوس من أوكتافيا كان علامة على نهاية المملكة البطلمية. وأما نهاية يهوذا بوصفها شعب عهد الله، فقد وقعت عند الصليب، وكانت تلك المملكة اليهودية قد بدأت مع المكابيين والحلف الذي عقدوه مع روما. وجميع هذه الخطوط النبوية ممثَّلة في إطار سرد دانيال الأصحاح الحادي عشر، وهي جميعًا تتوافق مع التاريخ الخفي للآية الأربعين. فابتداءً من الآية الخامسة نجد معاهدة برنيكي، التي تقود إلى أنطيوخس الكبير ومعاهدة ابنته كليوباترا السورية، وذلك يقع في تاريخ المكابيين المذكور في الآية الثالثة والعشرين. وقد صار المكابيون جزءًا من هذا الخط بسبب تمردهم على أنطيوخس أبيفانيس، أحد آخر ملوك السلالة السلوقية.

Antiochus Epiphanes is the Antiochus who was in Egypt in 168 BC near Alexandria during the Sixth Syrian War. Antiochus Epiphanes had invaded Egypt and was on the verge of capturing Alexandria. The Ptolemaic rulers appealed to Rome for help. Rome sent Popillius Laenas (with just a small entourage—no army) to deliver an ultimatum from the Senate; Antiochus must immediately withdraw from Egypt and Cyprus, or face war with Rome. When Antiochus received the letter and asked for time to consult his advisors, Popillius—described as stern and imperious—took his walking stick and drew a circle in the sand around the king’s feet. He then declared, “Before you step out of that circle, give me a reply to lay before the Senate.”

અંતિયોખુસ એપિફાનેસ એ જ અંતિયોખુસ હતો, જે ઈ.સ.પૂ. 168માં છઠ્ઠા સિરિયન યુદ્ધ દરમિયાન મિસરમાં અલેકઝાન્ડ્રિયા નજીક હતો. અંતિયોખુસ એપિફાનેસે મિસર પર આક્રમણ કર્યું હતું અને અલેકઝાન્ડ્રિયા પર કબજો જમાવવા આરે હતો. ટોલેમીક શાસકોએ મદદ માટે રોમને અપીલ કરી. રોમએ પોપિલ્લિયસ લૈનાસને—માત્ર નાનકડા સહયોગી સમૂહ સાથે, કોઈ સૈન્ય વિના—સેનેટ તરફથી અંતિમ ચેતવણી પહોંચાડવા મોકલ્યો; અંતિયોખુસે તરત જ મિસર અને સાયપ્રસમાંથી પાછું હટી જવું, નહીંતર તેને રોમ સાથે યુદ્ધનો સામનો કરવો પડશે. જ્યારે અંતિયોખુસે પત્ર પ્રાપ્ત કર્યો અને પોતાના સલાહકારો સાથે પરામર્શ કરવા સમય માંગ્યો, ત્યારે પોપિલ્લિયસે—જેનું વર્ણન કઠોર અને આદેશાત્મક સ્વભાવના તરીકે કરવામાં આવે છે—પોતાની લાકડી લીધી અને રાજાના પગોની આસપાસ રેતીમાં એક વર્તુળ દોરી દીધું. ત્યારબાદ તેણે જાહેરાત કરી: “તમે આ વર્તુળની બહાર પગ મૂકો તે પહેલાં, સેનેટ સમક્ષ રજૂ કરું એવો તમારો ઉત્તર મને આપો.”

The implication was clear; Antiochus could not leave the circle without committing to Rome’s demands—crossing it without agreement would mean war. Stunned and humiliated, Antiochus hesitated briefly but then agreed to comply, withdrew his forces from Egypt, and returned to Syria. This bold act of diplomacy (backed by Rome’s growing reputation for power) forced the retreat without a battle, showcasing Rome’s emerging dominance in the eastern Mediterranean. It’s widely cited as an origin for the phrase “drawing a line in the sand” (though it was literally a circle).

مفهوم آن روشن بود؛ آنتیوخوس نمی‌توانست بی‌آنکه به خواسته‌های روم تن در دهد، از آن دایره بیرون رود—عبور از آن، بدون توافق، به معنای جنگ بود. آنتیوخوس که مبهوت و خوار شده بود، اندکی درنگ کرد، اما سپس پذیرفت که اطاعت کند، نیروهای خود را از مصر بیرون کشید، و به سوریه بازگشت. این اقدام جسورانهٔ دیپلماتیک (که اعتبارِ روزافزونِ روم از حیث قدرت، پشتوانهٔ آن بود) بی‌آنکه نبردی درگیرد، او را به عقب‌نشینی واداشت و برتریِ در حال ظهورِ روم را در شرقِ دریای مدیترانه به نمایش گذاشت. از این رو، این واقعه را به‌طور گسترده از منشأهای تعبیر «خطی در شن کشیدن» دانسته‌اند (هرچند در واقع، آنچه کشیده شد دایره بود).

Antiochus Epiphanes also became the Protestant understanding of the power that exalts himself, falls and establishes the vision in verse fourteen of Daniel eleven.

انطيوخس أبيفانيس أيضًا أصبح، في الفهم البروتستانتي، تلك القوّة التي ترفع نفسها، وتسقط، وتُقيم الرؤيا في الآية الرابعة عشرة من دانيال الحادي عشر.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز عُصیانگرانِ قومِ تو سر برخواهند افراشت تا رؤیا را برپا دارند؛ اما ایشان سقوط خواهند کرد. دانیال ۱۱:۱۴.

Antiochus IV Epiphanes reigned 175–164 BC, and was the eighth of thirteen Seleucid kings. He sought to impose Hellenistic culture and unify his empire under Greek religious practices. He plundered the Temple in 169 BC, banned Jewish practices (circumcision, Sabbath observance, Torah study), and forced sacrifices to pagan gods. In December 167 BC he erected a pagan altar (to Zeus) on top of the Jewish altar of burnt offerings in the Temple and sacrificed a pig, along with other profane acts. The desecration was the final straw for observant Jews, who saw it as the ultimate violation of the Temple’s sanctity and God’s law. It sparked immediate resistance when Mattathias (a priest from Modein) refused a Seleucid officer’s order to sacrifice to pagan gods and killed an apostate Jew and the officer, then fled to the hills with his sons (the future Maccabees). This ignited guerrilla warfare and revolt from 167–160 BC which aimed to restore Jewish worship, leading to the rededication of the Temple (Hanukkah) in 164 BC under Judas Maccabeus.

آنتیوخوس چهارم اپیفانِس در سال‌های ۱۷۵ تا ۱۶۴ پیش از میلاد سلطنت کرد و هشتمینِ سیزده پادشاهِ سلوکی بود. او در پی آن بود که فرهنگ هلنیستی را تحمیل کند و امپراتوری خود را تحت آیین‌های دینی یونانی یکپارچه سازد. وی در سال ۱۶۹ پیش از میلاد معبد را غارت کرد، اعمال یهودی را (از جمله ختنه، نگاه‌داشت سبت، و مطالعه تورات) ممنوع ساخت، و قربانی‌کردن برای خدایان بت‌پرستانه را تحمیل نمود. در دسامبر ۱۶۷ پیش از میلاد، او قربانگاهی بت‌پرستانه (برای زئوس) را بر فراز مذبح یهودیِ قربانی‌های سوختنی در معبد برپا کرد و خوکی را قربانی نمود، همراه با دیگر اعمال کفرآمیز. این بی‌حرمتی، برای یهودیانِ پایبند، آخرین قطره بود، زیرا آن را نهایتِ نقضِ قداستِ معبد و شریعت خدا می‌دیدند. این امر مقاومت فوری را برانگیخت، هنگامی که متتیاس (کاهنی از مودعین) از فرمانِ یکی از مأموران سلوکی برای قربانی‌کردن به خدایان بت‌پرستانه سر باز زد و یک یهودیِ مرتد و آن مأمور را کشت، سپس همراه پسرانش (مکابیانِ آینده) به کوهستان گریخت. این واقعه جنگ‌های چریکی و شورشی را در سال‌های ۱۶۷ تا ۱۶۰ پیش از میلاد برافروخت که هدف آن بازگرداندن عبادت یهودی بود، و در نهایت به تجدیدِ تقدیسِ معبد (حنوکا) در سال ۱۶۴ پیش از میلاد، تحت رهبری یهودا مکابی، انجامید.

At the beginning and ending of the Seleucid Empire there was a significant treaty represented by a diplomatic marriage that possessed the element of division of either east and west, or north and south. As the Seleucid Empire waned Antiochus Epiphanes becomes the symbol of the rising Roman power, and the focus of the Maccabean’s indignation. Later in history he becomes the counterfeit of the prophetic symbol that establishes the vision. The power in verse twenty-two of chapter eleven is broken when the prince of the covenant was broken.

در آغاز و پایانِ امپراتوریِ سلوکی، معاهده‌ای مهم وجود داشت که با ازدواجی دیپلماتیک نمایانده می‌شد و دربردارندهٔ عنصرِ تقسیم، خواه میان شرق و غرب، خواه میان شمال و جنوب، بود. هنگامی که امپراتوریِ سلوکی رو به افول نهاد، آنتیوخوس اِپیفانِس به نمادِ قدرتِ رو به صعودِ روم بدل می‌شود و کانونِ خشمِ مکابیان قرار می‌گیرد. بعدها در تاریخ، او بدل به جعلِ آن نمادِ نبوی می‌شود که رؤیا را استوار می‌سازد. قدرتِ مذکور در آیهٔ بیست‌ودویِ فصلِ یازدهم زمانی شکسته می‌شود که رئیسِ عهد شکسته شد.

> And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:22.

> و با بازوانِ سیلاب از پیشِ او فرو گرفته خواهند شد و شکسته خواهند گشت؛ آری، همچنین رئیسِ عهد. دانیال ۱۱:۲۲

Antiochus Epiphanes’ reign ended in 164 BC, almost two hundred years before Christ, “the prince of the covenant” was “broken” at the cross. What we wish to note here is that the Seleucid Empire began and ended with a diplomatic treaty marriage where the deceit between the two parties is a matter of the historical record. During the reign of Antiochus Epiphanes, the Maccabean revolt began, which typified the American Revolution. In the history of the Maccabees their struggle to throw off the Seleucid power included a significant treaty with Rome. The verse that identifies the treaty directly identifies Rome as working deceitfully, or telling lies at the treaty table.

د انتیوخوس اپیفانِس واکمني په ۱۶۴ ق.م. کې پای ته ورسېده، نږدې دوه سوه کاله د مسیح څخه مخکې، چې «د عهد شهزاده» په صلیب کې «مات» شو. هغه څه چې موږ یې دلته یادول غواړو دا دي چې د سلوکي امپراتورۍ پیل او پای دواړه د یوې دیپلوماتیکې تړوني ودونو سره وشول، چې د دواړو خواوو ترمنځ فریب د تاریخي ریکارډ یوه ثابته موضوع ده. د انتیوخوس اپیفانِس د واکمنۍ پر مهال د مکابیانو پاڅون پیل شو، چې د امریکا د انقلاب نمونه یې وړاندې کوله. د مکابیانو په تاریخ کې د سلوکي ځواک د غورځولو لپاره د هغوی مبارزه له روم سره یو مهم تړون هم په بر کې درلود. هغه آیت چې دا تړون په مستقیم ډول مشخصوي، روم هم په دې توګه مشخصوي چې په مکارۍ عمل کوي، یا د تړون پر مېز دروغ وایي.

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. Daniel 11:23.

> و پس از پیمانی که با او بسته شود، به مکر رفتار خواهد کرد؛ زیرا برخواهد آمد و با قومی اندک نیرومند خواهد شد. دانیال ۱۱:۲۳.

Every prophetic line that precedes the time of the end in verse forty contains a broken treaty. Uriah Smith commenting on verse thirty’s “them that forsake the holy covenant” records the following:

هر خط نبوتی که پیش از زمانِ آخر در آیهٔ چهل می‌آید، دربردارندهٔ عهدی شکسته است. اوریا اسمیت در توضیح عبارتِ «آنان که عهدِ مقدّس را ترک می‌کنند» در آیهٔ سی، چنین ثبت می‌کند:

> “‘Indignation against the covenant;’ that is, the Holy Scriptures, the book of the covenant. A revolution of this nature was accomplished in Rome. The Heruli, Goths, and Vandals, who conquered Rome, embraced the Arian faith, and became enemies of the Catholic Church. It was especially for the purpose of exterminating this heresy that Justinian decreed the pope to be the head of the church and the corrector of heretics. The Bible soon came to be regarded as a dangerous book that should not be read by the common people, but all questions in dispute were to be submitted to the pope. Thus was indignity heaped upon God’s word. And the emperors of Rome, the eastern division of which still continued, had intelligence, or connived with the Church of Rome, which had forsaken the covenant, and constituted the great apostasy, for the purpose of putting down ‘heresy.’ The man of sin was raised to his presumptuous throne by the defeat of the Arian Goths, who then held possession of Rome, in A.D.538.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.

> «“خشم بر ضدّ عهد”؛ یعنی بر کتب مقدّس، کتابِ عهد. انقلابی از این گونه در روم به انجام رسید. هرولیان، گوت‌ها و وندال‌ها که روم را فتح کردند، آیین آریانی را پذیرفتند و دشمنان کلیسای کاتولیک شدند. به‌ویژه به‌منظور ریشه‌کن ساختن این بدعت بود که یوستی‌نیان فرمان داد پاپ رئیس کلیسا و اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران باشد. دیری نگذشت که کتاب مقدّس چونان کتابی خطرناک تلقّی شد که مردم عادی نباید آن را بخوانند، بلکه همهٔ مسائل مورد نزاع باید به پاپ ارجاع می‌گردید. بدین‌سان اهانت بر کلام خدا افزوده شد. و امپراتوران روم، که بخش شرقی آن هنوز برجا بود، با کلیسای روم، که عهد را ترک گفته و ارتداد عظیم را پدید آورده بود، ارتباط داشتند یا با آن تبانی می‌کردند تا “بدعت” را سرکوب کنند. آن مردِ گناه، به‌واسطهٔ شکست گوت‌های آریانی که در آن زمان روم را در تصرّف داشتند، در سال ۵۳۸ میلادی بر تختِ متکبّرانهٔ خود برافراشته شد.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 281.

Verse five of Daniel eleven identifies the line of history where the king of the south provides a diplomatic bride as a symbol of a treaty that was thereafter broken by the king of the north. The retaliation of the king of the south typified the retaliation of Napoleon’s spiritual king of the south against the papal king of the north in 1798. The broken treaty of verses five through nine typified Napoleon’s broken treaty of Tolentino, which typified Putin’s claim of a broken treaty by NATO. The retaliation of Napoleon typified the retaliation of Putin against the Ukraine in 2014. Verse ten’s retaliation of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War aligns with Napoleon in 1798 and also Putin in 2014. Following verse fifteen’s battle of Panium n 200 BC, Antiochus arranged a diplomatic marriage with the hidden intent of taking Egypt under his command without employing military boots on the ground. Antiochus Magnus throne was passed to his son, who was assassinated which brought Antiochus Magnus’s youngest son, Antiochus Epiphanes to the throne. His actions in implementing Greek customs and religion brought about the Maccabean revolt, that led to the deceitful treaty with Rome in verse twenty-three. Verse twenty-four introduces pagan Rome and identifies Antony and Augustus’s table of lies. In verse thirty pagan Rome enters into dialogue with the papal church, who are noted as them that had broken the holy covenant.

آیهٔ پنجم از دانیال یازده، خطّ تاریخ را مشخص می‌سازد که در آن پادشاه جنوب عروسی دیپلماتیک را به‌عنوان نمادِ معاهده‌ای فراهم می‌آورد که پس از آن به‌وسیلهٔ پادشاه شمال شکسته شد. تلافیِ پادشاه جنوب، تلافیِ پادشاه روحانیِ جنوبِ ناپلئون را بر ضدّ پادشاه پاپیِ شمال در سال 1798 به‌صورت نمادین مجسّم ساخت. معاهدهٔ شکسته‌شدهٔ آیات پنج تا نه، معاهدهٔ شکسته‌شدهٔ تولنتینو به‌وسیلهٔ ناپلئون را به‌صورت نمادین مجسّم ساخت، که آن نیز ادعای پوتین دربارهٔ معاهده‌ای شکسته‌شده از سوی ناتو را به‌صورت نمادین مجسّم می‌ساخت. تلافیِ ناپلئون، تلافیِ پوتین را بر ضدّ اوکراین در سال 2014 به‌صورت نمادین مجسّم ساخت. تلافیِ آیهٔ دهم از سوی آنتیوخوس ماگنوس که به جنگ چهارم سوریه پایان داد، با ناپلئون در 1798 و نیز با پوتین در 2014 هم‌سو است. پس از نبرد پانیوم در آیهٔ پانزدهم در سال 200 پیش از میلاد، آنتیوخوس ازدواجی دیپلماتیک ترتیب داد با قصدِ پنهانِ آنکه مصر را بدون به‌کارگیری نیروهای نظامیِ مستقر بر زمین تحت فرمان خود درآورد. تختِ آنتیوخوس ماگنوس به پسرش منتقل شد، که ترور گردید و این امر کوچک‌ترین پسرِ آنتیوخوس ماگنوس، یعنی آنتیوخوس اپیفانس، را به تخت رسانید. اقدامات او در اجرای رسوم و دین یونانی، شورش مکابیان را پدید آورد، که به معاهدهٔ فریبکارانه با روم در آیهٔ بیست‌وسه انجامید. آیهٔ بیست‌وچهار رومِ بت‌پرست را معرفی می‌کند و سفرهٔ دروغ‌های آنتونی و آگوستوس را مشخص می‌سازد. در آیهٔ سی، رومِ بت‌پرست وارد گفت‌وگو با کلیسای پاپی می‌شود، که از ایشان به‌عنوان کسانی یاد شده است که عهد مقدّس را شکسته بودند.

Verses twenty-four to thirty is the testimony of pagan Rome and verses thirty-one to forty provide the testimony of papal Rome. Every line of Daniel eleven verse one on through verse forty represents a line of prophecy that is applied in the hidden history of verse forty. The line of the Seleucid kingdom, the line of the Ptolemaic kingdom, the line of the Judean kingdom of the Maccabees, the line of pagan Rome and the line of papal Rome all illustrate the history of 1989 unto the Sunday law. Each of those lines identify a broken treaty as a major element of the history.

آیات بیست‌وچهار تا سی گواهیِ رومِ بت‌پرست است و آیات سی‌ویک تا چهل گواهیِ رومِ پاپی را ارائه می‌کند. هر سطر از دانیال یازده، از آیهٔ یک تا آیهٔ چهل، نمایانگر خطی از نبوت است که در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل به کار برده می‌شود. خطِ پادشاهیِ سلوکی، خطِ پادشاهیِ بطلمیوسی، خطِ پادشاهیِ یهودیه از مکابیان، خطِ رومِ بت‌پرست و خطِ رومِ پاپی، همگی تاریخِ ۱۹۸۹ تا قانونِ یک‌شنبه را به تصویر می‌کشند. هر یک از این خطوط، پیمانی شکسته‌شده را به‌عنوان عنصری اساسی از این تاریخ مشخص می‌سازد.

It is Rome that establishes the vision of Daniel eleven, and both pagan and papal Rome’s prophetic treaties of deceit are marked as progressive and as occurring before Rome ruled supremely for their respective and distinct prophetic periods. Both powers marked the beginning of the prophetic period of supremacy as beginning when their third obstacle was overcome. Before the soon coming Sunday law in the United States there will be a treaty of deceit between two powers. Four times the two powers have been the kings of the south and the north, once between the glorious land of Judah and Rome, once between two parts of the Roman triumvirate and once between pagan and papal Rome. In both deceitful treaties concerning Rome it amounted to a treaty between one half of the Roman empire, whether Antony of the east, Augustus of the west, or pagan Rome of the east and papal Rome of the west. Four treaties of deceit between the kings of the north and south, two between the kings of the east and west and one between the soon-to-be king of the north and the glorious land.

این روم است که رؤیای دانیال یازده را برقرار می‌سازد، و معاهدات نیرنگ‌آمیزِ نبوتیِ هر دو رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی به‌عنوان اموری تدریجی و نیز به‌عنوان وقایعی که پیش از آن‌که روم در دوره‌های نبوتیِ مربوط و متمایزِ خود به‌طور کامل حاکم گردد رخ داده‌اند، مشخص شده‌اند. هر دو قدرت، آغاز دورهٔ نبوتیِ سیادت را هنگامی تعیین کردند که سومین مانع ایشان برطرف شد. پیش از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، معاهده‌ای از نیرنگ میان دو قدرت برقرار خواهد شد. چهار بار این دو قدرت پادشاهان جنوب و شمال بوده‌اند: یک بار میان سرزمین جلالِ یهودا و روم، یک بار میان دو بخش از تریوم‌ویراتِ روم، و یک بار میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی. در هر دو معاهدهٔ فریبکارانه مربوط به روم، در واقع این امر به معاهده‌ای میان یک نیمه از امپراتوری روم با نیمهٔ دیگر آن بازمی‌گشت؛ خواه آنتونیِ شرق، آگوستوسِ غرب، یا رومِ بت‌پرستِ شرق و رومِ پاپیِ غرب. چهار معاهدهٔ نیرنگ میان پادشاهان شمال و جنوب، دو معاهده میان پادشاهان شرق و غرب، و یک معاهده میان آن‌که به‌زودی پادشاه شمال خواهد شد و سرزمین جلال.

This concludes our initial presentation of the book of Daniel. The Panium series represents the conclusion of the series on the book of Daniel, which is the introduction to the hidden history of verse forty which we will continue to consider in the next article.

این ارائهٔ آغازین ما از کتاب دانیال را به پایان می‌رساند. مجموعهٔ پانیوم بیانگر پایانِ مجموعهٔ مربوط به کتاب دانیال است؛ مجموعه‌ای که مقدمه‌ای بر تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل به‌شمار می‌آید، تاریخی که در مقالهٔ بعدی همچنان به بررسی آن ادامه خواهیم داد.

Back to Articles