Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Four

کتاب دانیال - شماره نود و چهار

Unveiling the Prophetic Framework: Understanding the Threefold Powers Leading to Armageddon

گشودنِ چارچوبِ نبوی: درکِ سه قدرتِ سه‌گانه‌ای که به آرماگدون می‌انجامند

Author

Jeff Pippenger

Published

February 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The prophetic framework applied by William Miller was the structure of the two desolating powers of pagan Rome followed by papal Rome. The prophetic framework applied by Future for America is the structure of the three desolating powers of pagan Rome followed by papal Rome and then apostate Protestantism. The three manifestations of Rome are those three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet. That framework was recognized in a large part by the resistance brought against the light of the last six verses of Daniel chapter eleven, that was unsealed at the time of the end in 1989.

چارچوب نبوی‌ای که ویلیام میلر به‌کار برد، ساختارِ دو قدرتِ ویرانگر بود: رومِ بت‌پرست و سپس رومِ پاپی. چارچوب نبوی‌ای که Future for America به‌کار می‌برد، ساختارِ سه قدرتِ ویرانگر است: رومِ بت‌پرست، سپس رومِ پاپی، و آنگاه پروتستانتیسمِ مرتد. این سه تجلیِ روم، همان سه قدرتِ ویرانگرِ اژدها، وحش و نبیِ کاذب‌اند. آن چارچوب، تا حد زیادی، از طریق مقاومتی که در برابر نوری که از شش آیهٔ آخرِ باب یازدهم دانیال برآمد ــ نوری که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، مُهرگشایی شد ــ پدید آمد، شناخته شد.

The first two manifestations of Rome identify the prophetic makeup of modern Rome, the third and last manifestation of Rome. Modern Rome identifies the structure of the final threefold persecuting power of the last days. Closely related, but distinctly different is the three manifestations of Babylon. The first was Nimrod’s Babel. The second was Nebuchadnezzar and Belshazzar’s Babylon. Together those two prophetic witnesses identify the prophetic characteristics of modern Babylon. Though at one level modern Rome and modern Babylon are the same entity, the three manifestations of Babylon are identifying the final fall of Babylon, and the arrogance of the man of sin.

دو تجلّیِ نخستِ روم، ساختارِ نبوّتیِ رومِ جدید را، که سومین و آخرین تجلّیِ روم است، مشخص می‌سازند. رومِ جدید، ساختارِ قدرتِ نهاییِ سه‌گانه و آزاردهندهٔ ایامِ آخر را معرّفی می‌کند. امّا در عینِ نزدیکیِ بسیار، سه تجلّیِ بابل موضوعی متمایز است. نخستینِ آنها بابِلِ نمرود بود. دومین، بابِلِ نبوکدنصر و بلشصر بود. آن دو شاهدِ نبوّتی، با هم، ویژگی‌های نبوّتیِ بابلِ جدید را مشخص می‌سازند. هرچند در یک سطح، رومِ جدید و بابلِ جدید یک موجودیتِ واحد هستند، سه تجلّیِ بابل، سقوطِ نهاییِ بابل و تکبّرِ مردِ گناه را مشخص می‌سازند.

The fall of Babylon is a large and specific subject in Bible prophecy, as is the arrogance of the pope of Rome. In Revelation chapter seventeen, one of the angels who pours out the seven last plagues comes to specifically identify the judgment of Babylon, which is another expression of her fall.

سقوطِ بابل، جیسا کہ روم کے پوپ کا تکبر، بائبل کی نبوت میں ایک وسیع اور نہایت مخصوص موضوع ہے۔ مکاشفہ کے سترھویں باب میں اُن فرشتوں میں سے ایک، جو سات آخری آفتیں اُنڈیلتے ہیں، خاص طور پر بابل کی عدالت کی نشان دہی کرنے آتا ہے، جو اُس کے سقوط ہی کا ایک اور اظہار ہے۔

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:1–3.

> اور اُن سات فرشتوں میں سے ایک، جن کے پاس سات پیالے تھے، آیا اور مجھ سے کلام کرتے ہوئے بولا: یہاں آ؛ میں تجھے اُس بڑی کسبی کی عدالت دکھاؤں گا جو بہت سے پانیوں پر بیٹھی ہے؛ جس کے ساتھ زمین کے بادشاہوں نے حرام کاری کی، اور زمین کے باشندے اُس کی حرام کاری کی مے سے متوالے کر دیے گئے۔ پھر وہ مجھے روح میں بیابان میں لے گیا، اور میں نے ایک عورت کو ایک ارغوانی رنگ کے درندے پر بیٹھی دیکھا، جو کفر کے ناموں سے بھرا ہوا تھا، اور اُس کے سات سر اور دس سینگ تھے۔ مکاشفہ 17:1–3۔

The work of the angel is to show John the judgment of the woman who has “MYSTERY BABYLON” written upon her forehead.

کارِ فرشتہ یہ ہے کہ وہ یوحنا کو اُس عورت کی سزا دکھائے جس کے ماتھے پر «راز، بابلِ عظیم» لکھا ہوا ہے۔

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:4–6.

> او هغه ښځه په ارغواني او سور رنګ سمبال شوې وه، او په سرو زرو، قیمتي ډبرو او ملغلرو آراسته وه، او په خپل لاس کې یې د سرو زرو یوه پیاله لرله، چې د خپلو زناوو له کرکېجنو شیانو او ناپاکۍ څخه ډکه وه. او د هغې په تندي باندې یو نوم لیکل شوی و: «راز، بابلِ عظیم، د فاحشو او د ځمکې د کرکېجنو شیانو مور.» او ما هغه ښځه ولیده چې د مقدسینو په وینو او د عیسی د شاهدانو په وینو مسته وه؛ او کله چې ما هغه ولیده، په ډېرې حیرانتیا سره حیران شوم. مکاشفه 17:4–6.

The geopolitical apparatus which the papacy employs in the last days to persecute those she deems are heretics is represented by “a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns.” The fact that she is riding upon the beast shows that she is in control of the beast, as is a rider upon a horse.

دستگاه ژئوپولیتیکی‌ای که پاپیّت در ایام آخر برای آزار و جفای کسانی به کار می‌گیرد که آنان را بدعت‌گذار می‌شمارد، به‌صورت «وحشی سرخ‌فام، مملو از نام‌های کفر، که هفت سر و ده شاخ داشت» به تصویر کشیده شده است. این واقعیت که او بر آن وحش سوار است نشان می‌دهد که بر آن وحش تسلط دارد، همان‌گونه که سوار بر اسب بر اسب خود مسلط است.

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:8.

> او آن زنی که دیدی، همان شهر بزرگ است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفه 17:8.

The “scarlet colored beast with seven heads and ten horns” is modern Rome, and represents the geopolitical structure the woman employs as she persecutes God’s faithful in the last days. The woman is modern Babylon, the great city that commits fornication and rules over the kings of the earth. The first two manifestations of Babylon represented by Babel in Genesis chapter eleven, and Babylon in Daniel chapters four and five, describe the arrogance and the fall of modern Babylon in the last days. The woman who is judged in Revelation chapter seventeen, is modern Babylon, and the beast she reigns over is modern Rome. She has committed fornication with the kings, and together they are one flesh.

«وحشِ سرخ‌فام با هفت سر و ده شاخ»، رومِ معاصر است و ساختار ژئوپولیتیکی‌ای را نمایندگی می‌کند که زن در ایام آخر، هنگامی که بر وفادارانِ خدا جفا می‌رساند، از آن بهره می‌گیرد. آن زن، بابلِ معاصر است، آن شهرِ عظیم که زنا می‌کند و بر پادشاهانِ زمین فرمان می‌راند. دو تجلیِ نخستِ بابل که در بابِل در فصل یازدهمِ پیدایش، و بابل در فصل‌های چهارم و پنجمِ دانیال نمایان شده‌اند، تکبر و سقوطِ بابلِ معاصر را در ایام آخر توصیف می‌کنند. آن زنی که در فصل هفدهمِ مکاشفه داوری می‌شود، بابلِ معاصر است، و آن وحشی که بر آن سلطنت می‌کند، رومِ معاصر است. او با پادشاهان زنا کرده است، و آنان با هم یک تن هستند.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> ازاین‌رو مرد، پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به زن خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند بود. پیدایش ۲:۲۴.

Though they are one, certain prophetic elements of modern Rome and modern Babylon are isolated in God’s Word. The story of modern Babylon, as established by the two witnesses of Babel and Babylon is about her arrogance, and her final fall. In the last six verses of Daniel eleven, the king of the north is used to represent the papacy. The pope of Rome is Satan’s earthly representative.

اگرچه آن دو یکی هستند، برخی عناصر نبویِ رومِ معاصر و بابلِ معاصر در کلام خدا به‌طور مجزا بیان شده‌اند. سرگذشت بابلِ معاصر، آن‌گونه که به‌واسطهٔ دو شاهدِ بابل و بابِل برقرار شده است، دربارهٔ تکبّر او و سقوط نهایی اوست. در شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازدهم، پادشاه شمال برای نمایندگیِ پاپیّت به‌کار گرفته شده است. پاپِ روم نمایندهٔ زمینیِ شیطان است.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> «دنيايي لاسته راوړنې او عزتونه د خوندي کولو لپاره، کلیسا دې ته وهڅول شوه چې د ځمکې د سترو سړو مهرباني او ملاتړ ولټوي؛ او په دې توګه، چې مسیح یې رد کړ، هغه دې ته راکاږل شوه چې د شیطان استازي—د روم اسقف—ته وفاداري وښيي.» لویه شخړه، 50.

Satan wished to be God, and his desire was to take God’s political and religious thrones.

شیطان می‌خواست خدا باشد، و آرزوی او این بود که تخت‌های سیاسی و مذهبیِ خدا را تصاحب کند.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Isaiah 14:12–14.

> ¡Cómo caíste del cielo, oh Lucero, hijo de la mañana! ¡Cómo fuiste derribado por tierra, tú que debilitabas a las naciones! Porque tú dijiste en tu corazón: Subiré al cielo; en lo alto, junto a las estrellas de Dios, levantaré mi trono; y me sentaré también sobre el monte de la congregación, a los lados del norte; sobre las alturas de las nubes subiré, y seré semejante al Altísimo. Isaías 14:12–14.

Satan desired to exalt his throne (which is a symbol of kingly rule), “above the stars of God.” The stars of God are the angels, and represent the machinery of God’s government. Satan desired to “also” be seated “upon the mount of the congregation, in the sides of the north.” The congregation is the Church, and it is located in Jerusalem, which is in the sides of the north. To be seated upon a throne in “sides of the north,” is to be king of the north. Christ is the true King of the North, who also is King over the government of God. Satan desired to “be like the most High.”

شیطان آرزو داشت تخت خویش را ـ که نماد فرمانروایی پادشاهانه است ـ «فرازتر از ستارگان خدا» برکشد. ستارگان خدا فرشتگان‌اند، و نمایانگر سازوکار حکومت خدا هستند. شیطان همچنین آرزو داشت که «بر کوه جماعت، در اقصای شمال» بنشیند. جماعت، کلیساست، و در اورشلیم واقع است، که در اقصای شمال قرار دارد. نشستن بر تختی در «اقصای شمال»، به معنای پادشاه شمال بودن است. مسیح، پادشاه راستین شمال است، که همچنین پادشاه بر حکومت خداست. شیطان آرزو داشت که «مانند حضرتِ اعلی» باشد.

> A Song and Psalm for the sons of Korah. Great is the Lord, and greatly to be praised in the city of our God, in the mountain of his holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. Psalm 48:1–3.

> سرود و مزموری برای پسران قورح. خداوند بزرگ است و در شهر خدای ما، بر کوه قدس او، بس شایستهٔ ستایش است. کوه صهیون، زیبا در رفعت، شادیِ تمامیِ زمین است؛ در جوانب شمال، شهرِ پادشاه عظیم. خدا در قصرهای آن به‌عنوان ملجأ شناخته شده است. مزمور ۴۸:‏۱–۳

The earthly representative of Satan is the bishop of Rome (the pope). In the last six verses of Daniel eleven, the final rise and fall of the pope of Rome is portrayed, and the pope is there represented as the king of the north. He is the head of the Catholic church, and the word “catholic” means universal. In order for Satan to counterfeit Christ’s two thrones (political and religious), Satan created the Catholic church for the purpose of having a worldwide religious system when he begins his personation of Christ in the last days.

نمائندهٔ زمینیِ شیطان، اسقفِ روم (پاپ) است. در شش آیهٔ پایانیِ دانیال باب یازدهم، عروج و سقوط نهاییِ پاپِ روم به تصویر کشیده شده است، و پاپ در آنجا به‌عنوان پادشاهِ شمال معرفی می‌شود. او رئیسِ کلیسای کاتولیک است، و واژهٔ «کاتولیک» به معنای جهانی است. برای آنکه شیطان بتواند از دو تختِ مسیح (سیاسی و مذهبی) جعل و تقلبی بسازد، کلیسای کاتولیک را پدید آورد تا هنگامی که در ایامِ آخر، تظاهرِ مسیح را آغاز می‌کند، یک نظامِ مذهبیِ جهانی در اختیار داشته باشد.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> «این سازش میان بت‌پرستی و مسیحیت به پیدایشِ “مردِ گناه” انجامید؛ همان‌که در نبوت پیشگویی شده بود که با خدا مخالفت ورزد و خویشتن را برتر از او برافرازد. آن نظام عظیمِ دینِ باطل، شاهکارِ قدرتِ شیطان است—یادمانی از تلاش‌های او برای نشستن بر تخت و حکومت کردن بر زمین مطابق ارادهٔ خویش.» جدال عظیم، 50.

Satan constructed a worldwide religious system and also a worldwide political structure, for the purpose of counterfeiting the two thrones of authority that the true King of the North is seated upon. The ten kings of Revelation seventeen, with whom the whore commits fornication and rules over in the last days, represents the beast with seven heads and ten horns, that is reigned over by the woman who has BABYLON written on her forehead. In chapter seventeen the ten kings “hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire.” Thus, her judgment is portrayed. The three manifestations of Babylon are identifying the final fall of Babylon. The three manifestations of Rome are identifying the political structure she reigns over.

شیطان یک نظام مذهبی جهانی و نیز یک ساختار سیاسی جهانی بنا کرد، به‌منظور جعل و بدل‌سازیِ دو تختِ اقتداری که پادشاه حقیقیِ شمال بر آن‌ها نشسته است. ده پادشاهِ مکاشفه هفده، که آن فاحشه در ایام آخر با ایشان زنا می‌کند و بر آنان حکومت می‌راند، نمایانگر آن وحشِ دارای هفت سر و ده شاخ هستند که آن زن، که بر پیشانی‌اش «بابل» نوشته شده است، بر آن فرمان می‌راند. در باب هفده، آن ده پادشاه «از فاحشه نفرت خواهند داشت، و او را ویران و عریان خواهند ساخت، و گوشتش را خواهند خورد، و او را به آتش خواهند سوزانید.» بدین‌سان، داوری او به تصویر کشیده می‌شود. سه ظهورِ بابل، سقوط نهاییِ بابل را مشخص می‌سازند. سه ظهورِ روم، ساختار سیاسی‌ای را مشخص می‌کنند که او بر آن حکومت می‌راند.

The three angels’ messages of Revelation chapter fourteen address the final fall of modern Babylon, as does Daniel chapter eleven, verses forty-four and forty-five. Her final fall is referenced in chapter seventeen of Revelation, but it is even more specifically detailed in chapter eighteen. Daniel eleven’s portrayal of modern Babylon’s final fall, accompanied with the illustration of chapter fourteen’s three angels, and chapters seventeen and eighteen’s description of the final fall, are to be brought together, line upon line. In Daniel eleven, modern Babylon’s final fall is identified as occurring with her receiving no help.

سه فرشتهٔ پیام‌های مکاشفه، باب چهاردهم، سقوط نهاییِ بابلِ معاصر را مورد خطاب قرار می‌دهند؛ همان‌گونه که دانیال، باب یازدهم، آیات چهل‌وچهار و چهل‌وپنج نیز چنین می‌کند. به سقوط نهاییِ او در باب هفدهمِ مکاشفه اشاره شده است، اما این امر در باب هجدهم حتی به‌گونه‌ای مشخص‌تر تفصیل یافته است. ترسیمِ دانیال یازده از سقوط نهاییِ بابلِ معاصر، همراه با تصویرسازیِ سه فرشتهٔ باب چهاردهم، و توصیفِ سقوط نهایی در باب‌های هفدهم و هجدهم، باید سطر بر سطر در کنار یکدیگر نهاده شوند. در دانیال یازده، سقوط نهاییِ بابلِ معاصر چنین مشخص شده است که هنگامی رخ می‌دهد که او هیچ یاوری دریافت نمی‌کند.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:45.

> او خیمه‌های قصر خویش را میان دریاها بر کوه مقدّسِ جلال برپا خواهد کرد؛ امّا به پایان خود خواهد رسید، و هیچ‌کس او را یاری نخواهد داد. دانیال 11:45.

In the next verse Michael stands up and human probation closes. The verse begins by stating, “And at that time.” When modern Babylon falls, human probation closes, and she dies alone. The third angel identifies the close of probation because it identifies that the world has been divided into two classes of people, those who have the mark of the beast and those who have the seal of God. At that time, God’s wrath is poured out upon modern Babylon, and those who have accepted the mark of her authority.

در آیهٔ بعد، میکائیل برمی‌خیزد و مهلتِ آزمایشِ انسان پایان می‌یابد. آیه با این عبارت آغاز می‌شود: «و در آن زمان». هنگامی که بابِلِ جدید سقوط می‌کند، مهلتِ آزمایشِ انسان بسته می‌شود و او تنها می‌میرد. فرشتهٔ سوم پایانِ مهلتِ آزمایش را معیّن می‌سازد، زیرا آشکار می‌کند که جهان به دو طبقه از مردم تقسیم شده است: آنان که نشانِ وحش را دارند و آنان که مُهرِ خدا را دارند. در آن زمان، غضبِ خدا بر بابِلِ جدید و بر آنان که نشانِ اقتدارِ او را پذیرفته‌اند، فرو ریخته می‌شود.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:9–12.

> اور تیسرے فرشتہ نے اُن کے پیچھے آ کر بلند آواز سے کہا، اگر کوئی شخص اُس حیوان اور اُس کی مورت کی پرستش کرے، اور اُس کی چھاپ اپنے ماتھے یا اپنے ہاتھ پر لے، تو وہ بھی خدا کے غضب کی اُس مے میں سے پئے گا جو اُس کے قہر کے پیالہ میں بے آمیزش انڈیلی گئی ہے؛ اور وہ مقدس فرشتوں کے سامنے اور برّہ کے سامنے آگ اور گندھک کے ساتھ عذاب دیا جائے گا۔ اور اُن کے عذاب کا دھواں ابدالآباد اُٹھتا رہے گا؛ اور جو اُس حیوان اور اُس کی مورت کی پرستش کرتے ہیں، اور جو کوئی اُس کے نام کی چھاپ لیتا ہے، اُنہیں نہ دن کو آرام ہے نہ رات کو۔ یہیں مقدسوں کا صبر ہے: یہی وہ ہیں جو خدا کے حکموں پر عمل کرتے ہیں اور یسوع کے ایمان کو قائم رکھتے ہیں۔ مکاشفہ 14:9–12۔

In Revelation chapter eighteen, the judgment of the great whore is represented as a progressive judgment that begins at the soon-coming Sunday law, when the second voice calls God’s other flock out of Babylon. By verse twenty-one, the close of probation is marked, thus identifying a period from the soon-coming Sunday law in the United States until Michael stands up is a period of time that modern Babylon’s judgment is brought about, during a time of great persecution.

در باب هجدهم مکاشفه، داوریِ فاحشهٔ عظیم به‌صورت داوری‌ای تدریجی به تصویر کشیده شده است که با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود، آنگاه که صدای دوم، سایر گلهٔ خدا را از بابل فرا می‌خواند. تا آیهٔ بیست‌ویک، ختمِ مهلتِ آزمایش مشخص می‌گردد؛ بدین‌سان روشن می‌شود که از قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده تا هنگامی که میکائیل برخیزد، دوره‌ای زمانی است که داوریِ بابلِ مدرن، در میانهٔ زمانِ جفایی عظیم، واقع می‌شود.

> And a mighty angel took up a stone like a great millstone, and cast it into the sea, saying, Thus with violence shall that great city Babylon be thrown down, and shall be found no more at all. And the voice of harpers, and musicians, and of pipers, and trumpeters, shall be heard no more at all in thee; and no craftsman, of whatsoever craft he be, shall be found any more in thee; and the sound of a millstone shall be heard no more at all in thee; And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. And in her was found the blood of prophets, and of saints, and of all that were slain upon the earth. Revelation 18:21–24.

> اور ایک زورآور فرشتہ ایک بڑے چکّی کے پاٹ کے مانند ایک پتھر اُٹھا کر سمندر میں ڈال دیا اور کہا، اِسی طرح اُس بڑے شہر بابل کو زور کے ساتھ گرا دیا جائے گا، اور وہ پھر ہرگز نہ پایا جائے گا۔ اور بربط نوازوں، اور موسیقاروں، اور بانسری بجانے والوں، اور نرسنگا پھونکنے والوں کی آواز تجھ میں پھر ہرگز نہ سنی جائے گی؛ اور کسی بھی پیشے کا کوئی کاریگر تجھ میں پھر ہرگز نہ پایا جائے گا؛ اور چکّی کے پاٹ کی آواز تجھ میں پھر ہرگز نہ سنی جائے گی؛ اور چراغ کی روشنی تجھ میں پھر ہرگز نہ چمکے گی؛ اور دُلہے اور دُلہن کی آواز تجھ میں پھر ہرگز نہ سنی جائے گی: کیونکہ تیرے سوداگر زمین کے بڑے لوگ تھے؛ کیونکہ تیری جادوگری سے سب قومیں گمراہ کی گئیں۔ اور اُسی میں نبیوں، اور مُقدّسوں، اور اُن سب کا خون پایا گیا جو زمین پر قتل کیے گئے تھے۔ مکاشفہ 18:21–24۔

The casting down of the stone, the silencing of the musicians and workers, the extinguishing of the candle, the silencing of the voices of the bride and bridegroom are all expressions taken from the Old Testament that represent the close of probation.

فرو افکندنِ سنگ، خاموش شدنِ نوای موسیقی‌دانان و کارگران، خاموشیِ چراغ، و خاموش شدنِ صدای عروس و داماد، همگی تعابیری برگرفته از عهد عتیق‌اند که پایانِ مهلتِ آزمون را نمایان می‌سازند.

When Daniel chapter eleven, is prophetically laid upon Revelation chapters thirteen and fourteen, and then those two passages are laid upon chapters seventeen and eighteen of Revelation we find three lines of prophecy that, among other truths, represent the final fall of modern Babylon. Each of the three lines represent one of the threefold powers that lead the world to Armageddon. Daniel chapter eleven is identifying the beast (the papacy). Revelation chapters thirteen and fourteen, present the same history, but from the perspective of the false prophet (the United States). Revelation chapters seventeen and eighteen, identify the same prophetic line, but the history there represented is focused upon the dragon (the United Nations).

هنگامی که باب یازدهم دانیال، به‌گونه‌ای نبوی بر باب‌های سیزدهم و چهاردهم مکاشفه منطبق گردد، و سپس آن دو بخش بر باب‌های هفدهم و هجدهم مکاشفه نهاده شوند، سه خط نبوت را می‌یابیم که، در میان دیگر حقایق، سقوط نهایی بابلِ مدرن را به تصویر می‌کشند. هر یک از این سه خط، نمایانگر یکی از سه قدرتِ سه‌گانه‌ای است که جهان را به سوی هارمجدون رهبری می‌کنند. باب یازدهم دانیال، وحش را شناسایی می‌کند (پاپیت). باب‌های سیزدهم و چهاردهم مکاشفه، همان تاریخ را عرضه می‌کنند، اما از منظر نبی کاذب (ایالات متحده). باب‌های هفدهم و هجدهم مکاشفه، همان خط نبوی را مشخص می‌سازند، اما تاریخی که در آنجا به تصویر کشیده شده است، بر اژدها (سازمان ملل متحد) متمرکز است.

Each of the three lines begin at the time of the end in 1798. Verse forty of Daniel chapter eleven begins with the words, “And at the time of the end.” The “time of the end” in the beginning of the verse is 1798, and when the verse was fulfilled in 1989, it was also the “time of the end,” for Jesus illustrates the end with the beginning when He wishes to place His signature upon an important fact. Sister White informs us that chapter thirteen of Revelation also begins in 1798.

هر یک از این سه خط در زمانِ آخر، یعنی در سال ۱۷۹۸، آغاز می‌شود. آیهٔ چهلمِ فصل یازدهمِ دانیال با این عبارت آغاز می‌شود: «و در زمانِ آخر.» «زمانِ آخر» در ابتدای این آیه، سال ۱۷۹۸ است، و هنگامی که این آیه در ۱۹۸۹ تحقق یافت، آن نیز «زمانِ آخر» بود؛ زیرا عیسی، هرگاه بخواهد امضای خویش را بر حقیقتی مهم بنهد، پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که فصل سیزدهمِ مکاشفه نیز در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «Y cuando el Papado, despojado de su poder, fue obligado a desistir de la persecución, Juan contempló un nuevo poder que se levantaba para hacerse eco de la voz del dragón y continuar la misma obra cruel y blasfema. Este poder, el último que ha de hacer guerra contra la iglesia y la ley de Dios, fue simbolizado por una bestia con cuernos semejantes a los de un cordero». Signs of the Times, 1 de noviembre de 1899.

The line of prophecy that begins in verse forty of Daniel eleven in 1798, continues until human probation closes when Michael stands up. The line of prophecy that begins in 1798, “when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution,” and it ends with God’s wrath being poured upon those who have accepted the “mark” of papal authority. In Revelation chapter seventeen, when the angel comes to John to show him the judgment of the papal whore, John is carried to the very end of the “wilderness,” that represents the history of the year 538 unto 1798. Spiritually placed in 1798, John records the judgment of modern Babylon, that begins with the second voice of Revelation eighteen, which announces that the papacy has filled the cup of her probationary time, and her judgment then continues until probation closes as the millstone is cast into the sea.

هغه د نبوت کرښه چې د دانيال يوولسم باب په څلوېښتم آيت کې په 1798 کال پيلېږي، تر هغه وخته دوام کوي چې د انسانانو د ازموينې موده پای ته رسېږي، کله چې ميکائيل راپاڅي. هغه د نبوت کرښه چې په 1798 کال کې پيلېږي، «کله چې پاپي نظام، له خپل ځواک څخه بې‌برخې شوی، اړ شو چې له ځورونې لاس واخلي،» او پای يې هلته دی چې د خدای قهر پر هغو تویېږي چې د پاپي اقتدار «نښه» يې منلې وي. د مکاشفې په اوولسم باب کې، کله چې فرښته يوحنا ته راځي څو د پاپي فاحشې قضاوت ور وښيي، يوحنا د «دښتې» تر هماغه وروستي پای پورې وړل کېږي، کومه چې د 538 کال څخه تر 1798 کال پورې د تاريخ استازولي کوي. يوحنا، چې په روحاني ډول په 1798 کال کې ايښوول شوی، د عصري بابل قضاوت ثبتوي، کوم چې د مکاشفې اتلسم باب د دويم غږ په اعلان سره پيلېږي، چې څرګندوي پاپي نظام د خپلې ازموينيزې مودې پياله ډکه کړې ده، او بيا يې قضاوت تر هغه وخته دوام کوي چې د ازموينې موده پای ته رسېږي، کله چې د ژرندې تيږه سمندر ته غورځول کېږي.

Line upon line, these three lines identify the final fall of modern Babylon, who has committed fornication with the kings of modern Rome. Daniel eleven is a witness of the papacy, represented as the king of the north. Revelation thirteen and fourteen is a witness of the false prophet, and chapters seventeen and eighteen witness to the role of the dragon (the ten kings). The prophetic framework employed by Future for America is based upon the three powers that lead the world to Armageddon.

سطرًا على سطر، تُحدِّد هذه السطور الثلاثة السقوطَ النهائيَّ لبابل الحديثة، التي ارتكبت الزنا مع ملوك روما الحديثة. يشهد الإصحاح الحادي عشر من دانيال للبابوية، الممثَّلة بملك الشمال. ويشهد الإصحاحان الثالث عشر والرابع عشر من سفر الرؤيا للنبي الكذَّاب، وتشهد الأصحاحات السابع عشر والثامن عشر بدور التنين (الملوك العشرة). والإطار النبوي الذي تعتمده Future for America قائمٌ على القوى الثلاث التي تقود العالم إلى هرمجدون.

The two witnesses of Babel and Babylon identify the prophetic characteristics of modern Babylon. Those two witnesses speak of the arrogance of a papal leader, who professes to be Christian and seats himself in the temple of God, and proclaims himself to be God. Those two witnesses also identify his final fall. The pope’s self-exaltation and final fall as represented in the three manifestations of Babylon are what establishes the vision of prophetic history.

شاهدانِ بابل و بابِلُون، ویژگی‌های نبویِ بابِلُونِ معاصر را مشخص می‌کنند. آن دو شاهد از تکبّرِ رهبری پاپی سخن می‌گویند که مدّعیِ مسیحی بودن است، در هیکلِ خدا می‌نشیند و خود را خدا اعلام می‌کند. آن دو شاهد همچنین سقوط نهاییِ او را نیز معرّفی می‌کنند. خودبرتری‌بخشیِ پاپ و سقوط نهاییِ او، آن‌گونه که در سه ظهورِ بابِلُون نمایان شده است، همان چیزی است که رؤیای تاریخِ نبوی را استوار می‌سازد.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز عُصاتِ قوم تو برای برپا داشتن رؤیا سر برخواهند افراشت؛ لیکن ایشان فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

We will continue our consideration of the three manifestations of Babylon in the next article.

ما بررسی خود را از سه تجلّیِ بابل در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. Revelation 18:4–8.

> و صدای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: «ای قوم من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید و از بلاهایش نصیبی ببرید. زیرا گناهان او تا به آسمان رسیده است و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است. او را همان‌گونه جزا دهید که او جزا داد، و بر حسب اعمالش دو چندان به او بدهید؛ در جامی که او پر کرده است، برای او دو چندان پر کنید. به همان اندازه که خود را جلال داده و در عیش و تنعّم زیسته است، به همان اندازه عذاب و ماتم بدو دهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: به‌سان ملکه‌ای نشسته‌ام و بیوه نیستم و هرگز ماتم نخواهم دید. از این‌رو بلاهایش در یک روز فرا خواهد رسید: موت و ماتم و قحطی؛ و او به‌کلی در آتش سوخته خواهد شد، زیرا نیرومند است خداوندْ خدا که او را داوری می‌کند.» مکاشفه 18:4–8

Back to Articles