Article

# The Spirit of Prophecy: The Tarrying Time and the Midnight Cry

روحِ نبوت: تاخیر کا وقت اور نصفُ اللیل کی صدا

Habakkuk's Two Tables

دو لوحِ حبقوق

Author

Jeff Pippenger

Published

October 14, 2012

Formats

PDF
Word
Song MP3

## Habakkuk's Two Tables 2 of 95

دو لوحِ حبقوق ۲ از ۹۵

## Understanding the Millerite Calendar and the Tarrying Time

درک تقویم میلری و زمانِ درنگ

In our last presentation, the question arose about how October 22, 1844, can be the tenth day of the seventh month if March 22, 1844, is the first day of the first month. The Millerites in March 1844 misunderstood what they believed to be the end of 1843. After that disappointment, they re-examined the biblical reckoning of time. This is explained in Gerhard Damsteegt's book, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, particularly on pages 89 and 92. When they believed 1843 ended, they reevaluated two components of their time understanding: the change from 1843 to 1844, and the days that mark the beginning and ending of the years, so they could calculate the tenth day of the seventh month.

در ارائهٔ گذشتهٔ ما، این پرسش مطرح شد که چگونه ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌تواند روز دهمِ ماه هفتم باشد، اگر ۲۲ مارس ۱۸۴۴ روز نخستِ ماه اول باشد. میلری‌ها در مارس ۱۸۴۴ آنچه را که پایان سال ۱۸۴۳ می‌پنداشتند، به‌درستی درک نکرده بودند. پس از آن نومیدی، آنان بار دیگر محاسبهٔ کتاب‌مقدسیِ زمان را مورد بررسی قرار دادند. این موضوع در کتاب گرهاد دامستیخت، Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission، به‌ویژه در صفحات ۸۹ و ۹۲، توضیح داده شده است. هنگامی که آنان بر این باور بودند که ۱۸۴۳ به پایان رسیده است، دو مؤلفه از دریافت خود از زمان را از نو ارزیابی کردند: گذار از ۱۸۴۳ به ۱۸۴۴، و روزهایی که آغاز و پایان سال‌ها را تعیین می‌کنند، تا بتوانند روز دهمِ ماه هفتم را محاسبه کنند.

I often emphasize that from March 22nd to October 22nd is seven months. I am not suggesting that this is the Seventh Month Movement, but it is interesting that the Millerites believed March 22nd was significant, and it's a helpful mental marker—seven months later brings you to October 22nd. This is factual.

আমি প্রায়ই জোর দিয়ে বলি যে ২২ মার্চ থেকে ২২ অক্টোবর পর্যন্ত সাত মাস। আমি এ কথা বলছি না যে এটিই সপ্তম-মাস আন্দোলন, তবে এ কথা লক্ষণীয় যে মিলারাইটরা বিশ্বাস করত ২২ মার্চ তাৎপর্যপূর্ণ ছিল, এবং এটি একটি সহায়ক মানসিক চিহ্ন—সাত মাস পরে আপনাকে ২২ অক্টোবরের কাছে নিয়ে আসে। এটি একটি বাস্তব সত্য।

The disappointment and the tarrying time were not fulfillment's of a time prophecy, but rather the result of a misunderstanding by the Millerites. Their misunderstanding fulfilled the tarrying time and the disappointment; there was no specific prophecy stating that the tarrying time would begin at a certain point. Their belief that 1843 had passed on March 22, 1844, produced the disappointment.

مایوسی و زمانِ درنگ، تحققِ نبوتِ زمانی نبودند، بلکه حاصلِ سوءبرداشتِ میلری‌ها بودند. سوءبرداشتِ آنان، زمانِ درنگ و مایوسی را تحقق بخشید؛ هیچ نبوتِ مشخصی وجود نداشت که بیان کند زمانِ درنگ در نقطه‌ای معین آغاز خواهد شد. اعتقادِ ایشان به اینکه سالِ 1843 در 22 مارس 1844 سپری شده بود، آن مایوسی را پدید آورد.

Damsteegt says:

دامستیخت می‌گوید:

> 'Although the Karaite reckoning which indicated the end of the Jewish year at the new moon on April 17, 1844, was favored in the major Millerite periodicals, the majority of believers looked to March 21, 1844 as the time for Christ's return. Outside the Millerite movement March 21 was well known and there was a very general expectation of an entire overthrow of the whole system of Adventism on that date.'

> اگرچه محاسبۀ قرائی که پایان سال یهودی را در ماهِ نوِ ۱۷ آوریل ۱۸۴۴ نشان می‌داد، در نشریات اصلی میلریتی مورد تأیید بود، اکثریت ایمانداران ۲۱ مارس ۱۸۴۴ را زمان بازگشت مسیح می‌دانستند. خارج از جنبش میلریتی، ۲۱ مارس به‌خوبی شناخته شده بود و انتظار بسیار فراگیری وجود داشت که در آن تاریخ، تمام نظام ادونتیسم به‌کلی فروبپاشد.

We read yesterday that Miller was expecting that date. The majority of the Millerites were looking at that date, and even their opponents knew it and were watching for it as proof that the Millerites were false. This was the standard understanding. After it passed, they began to investigate the time prophecies more closely, which led them to October 22, 1844. This provides a point of reference for the question that came up yesterday.

دیروز خواندیم که میلر انتظار آن تاریخ را داشت. اکثریت میلری‌ها نیز به همان تاریخ چشم دوخته بودند، و حتی مخالفان ایشان نیز از آن آگاه بودند و آن را زیر نظر داشتند تا به‌عنوان دلیلی بر بطلان میلری‌ها از آن استفاده کنند. این برداشت رایج بود. پس از آنکه آن تاریخ سپری شد، ایشان بررسی نبوت‌های زمانی را با دقت بیشتری آغاز کردند، و این امر آنان را به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسانید. این مطلب برای پرسشی که دیروز مطرح شد، نقطه‌ای مرجع فراهم می‌آورد.

## The Tarrying Time and Ellen White’s First Vision

د درنګېدو وخت او د اېلن وايټ لومړۍ رويا

Today, I want to spend more time looking at the tarrying time. This is important because we are dealing with Ellen White's first vision, where she says the bright light at the beginning of the path to Heaven was the Midnight Cry, and if you deny that light, you fall off the path to Heaven. I am trying to demonstrate that the Midnight Cry in her vision includes the entire history of the Second Angel's Message.

آج میں تاخیر کے وقت پر مزید غور کرنے کے لیے زیادہ وقت صرف کرنا چاہتا ہوں۔ یہ اس لیے اہم ہے کہ ہم ایلن وائٹ کے پہلے رویا سے سروکار رکھتے ہیں، جہاں وہ کہتی ہیں کہ آسمان کی طرف جانے والی راہ کے آغاز میں جو درخشاں نور تھا، وہ نصف‌شب کی پکار تھی، اور اگر آپ اس نور کا انکار کریں تو آپ آسمان کی راہ سے گر پڑتے ہیں۔ میں یہ ثابت کرنے کی کوشش کر رہا ہوں کہ اُن کے رویا میں نصف‌شب کی پکار دوسرے فرشتے کے پیغام کی پوری تاریخ کو شامل کرتی ہے۔

Personally, I have no problem saying that the Midnight Cry in that vision, which is at the beginning of the path and sheds light all along the way, represents the history of the Millerites from 1840 to 1844. The dynamics of that history must be rightly understood. The fulfillment of the Midnight Cry itself was from August 12th through 17th, when the message was presented at the Exeter Camp Meeting, and then they carried the message for about two months—September and October, two months and five days. Before October 22nd, they were preparing for the Lord's return. This two-month period is the history of the Midnight Cry. However, you cannot understand this period without understanding the steps that led into it. For me, the Midnight Cry is, more specifically, the history of the tarrying time, continuing through October 22, 1844.

ذاتی طور پر، مجھے یہ کہنے میں کوئی اشکال نہیں کہ اُس رؤیا میں نصفُ اللیل کی صدا، جو راستے کے آغاز پر ہے اور تمام راہ میں روشنی ڈالتی ہے، 1840 سے 1844 تک میلریوں کی تاریخ کی نمائندگی کرتی ہے۔ اُس تاریخ کی حرکیات کو درست طور پر سمجھا جانا چاہیے۔ خود نصفُ اللیل کی صدا کی تکمیل 12 اگست سے 17 اگست تک ہوئی، جب یہ پیغام ایکسیٹر کیمپ میٹنگ میں پیش کیا گیا، اور پھر انہوں نے تقریباً دو ماہ تک یہ پیغام پہنچایا—ستمبر اور اکتوبر، دو ماہ اور پانچ دن۔ 22 اکتوبر سے پہلے، وہ خُداوند کی واپسی کی تیاری کر رہے تھے۔ یہ دو ماہ کا عرصہ نصفُ اللیل کی صدا کی تاریخ ہے۔ تاہم، آپ اُن مراحل کو سمجھے بغیر اس مدت کو نہیں سمجھ سکتے جو اس تک لے آئے۔ میرے لیے، نصفُ اللیل کی صدا، زیادہ مخصوص طور پر، تاخیر کے وقت کی تاریخ ہے، جو 22 اکتوبر 1844 تک جاری رہتی ہے۔

## Locating the Three Angels’ Messages

جایابی پیام‌های سه فرشته

Here is the history of 1840 to 1844. There are several passages in the Spirit of Prophecy where Sister White tells us we need to know where to locate the messages. When you begin to locate the messages, you realize that all the messages arrive at a certain point in time and are thereafter empowered.

این تاریخِ 1840 تا 1844 است. در روح نبوت چندین عبارت وجود دارد که در آن‌ها خواهر وایت به ما می‌گوید که باید بدانیم پیام‌ها را در کجا جای دهیم. هنگامی که شروع می‌کنید به جای‌دادن پیام‌ها، درمی‌یابید که همهٔ پیام‌ها در نقطه‌ای معین از زمان می‌رسند و از آن پس قدرت می‌یابند.

The First Angel arrived in 1798 at the Time of the End, when the Book of Daniel is unsealed and there was an increase of knowledge. The First Angel's Message is empowered on August 11, 1840, when the year-day principle is confirmed for the whole world, bringing down the Angel of Revelation 10, which symbolizes the empowerment of the First Angel's Message.

فرشتۂ اوّل 1798 میں وقتِ آخر پر آیا، جب دانی ایل کی کتاب مُہرشکستہ ہوئی اور علم میں اضافہ ہوا۔ فرشتۂ اوّل کا پیغام 11 اگست 1840 کو قوت بخشا گیا، جب سال-دن کے اصول کی تصدیق تمام دنیا کے لیے ہو گئی، اور اس کے نتیجے میں مکاشفہ 10 کا فرشتہ اُتر آیا، جو فرشتۂ اوّل کے پیغام کو قوت عطا کیے جانے کی علامت ہے۔

The Second Angel arrived in June of 1842. We read yesterday that in June of 1842, Mr. Miller gave his second course of presentations at the Casco Street church. With few exceptions, the Protestant churches closed their doors. So, in June of 1842, the Second Angel's Message arrived, because when a Protestant church closes its door against the First Angel's Message, it becomes part of Babylon. The Second Angel's Message is a call out of Babylon. It is progressive.

فرشتهٔ دوم در ژوئن ۱۸۴۲ فرا رسید. دیروز خواندیم که در ژوئن ۱۸۴۲، آقای میلر دومین سلسلهٔ ارائه‌های خود را در کلیسای خیابان کاسکو ایراد کرد. با چند استثنا، کلیساهای پروتستان درهای خود را بستند. بنابراین، در ژوئن ۱۸۴۲، پیام فرشتهٔ دوم فرا رسید، زیرا هنگامی که یک کلیسای پروتستان درِ خود را بر پیام فرشتهٔ اول می‌بندد، بخشی از بابل می‌گردد. پیام فرشتهٔ دوم، دعوتی برای خروج از بابل است. این پیام تدریجی است.

Sister White tells us that even though the Protestants began to close their doors in June of 1842, the call out of Babylon—the content of the Second Angel's Message—did not actually begin until the Summer of 1844.

خواهر وایت به ما می‌گوید که هرچند پروتستان‌ها از ژوئن ۱۸۴۲ شروع به بستن درهای خود کردند، دعوت به بیرون آمدن از بابل—محتوای پیام فرشتهٔ دوم—در واقع تا تابستان ۱۸۴۴ آغاز نشد.

The Second Angel's Message arrived in June of 1842 and is empowered with the message of the Midnight Cry, August 12th–17th, 1844, at the Exeter Camp Meeting.

پیام فرشتهٔ دوم در ژوئن ۱۸۴۲ پدیدار شد و با پیام فریاد نیمه‌شب، از ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴، در گردهمایی اردویی اکستر، قدرت یافت.

The Third Angel arrived on October 22, 1844, because on that day the way into the Most Holy Place is opened, where men can understand that Christ is now the High Priest in the Most Holy Place. There, the ark of the covenant is recognized, and in the ark are the Ten Commandments. When Sister White was taken into the Most Holy Place and looked at the Ten Commandments, she saw that the Sabbath Commandment shone above the others, marking the significance of the Sabbath in the Third Angel's Message. It will be a test over Sabbath or Sunday. On October 22, 1844, the content of the Third Angel's Message arrived.

فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید، زیرا در آن روز راه به‌سوی قدس‌الاقداس گشوده شد، جایی که انسان‌ها می‌توانند درک کنند که مسیح اکنون کاهنِ اعظم در قدس‌الاقداس است. در آنجا، صندوق عهد شناخته می‌شود، و در صندوق، ده فرمان قرار دارد. هنگامی که خواهر وایت به قدس‌الاقداس برده شد و به ده فرمان نگریست، دید که فرمان سَبَّت بالاتر از دیگر فرمان‌ها می‌درخشد، و بدین‌گونه اهمیت سَبَّت را در پیام فرشتهٔ سوم نشان می‌دهد. این آزمونی خواهد بود بر سر سَبَّت یا یکشنبه. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، محتوای پیام فرشتهٔ سوم فرا رسید.

One characteristic of all three messages is that when the First Angel's Message arrived in 1798, no one understood it. The Lord raised up William Miller to be the messenger of the First Angel, but it was not until 1818—twenty years later—that Miller began to understand the message. The message arrived, but it takes time before God's people recognize it, and then it is empowered.

یکی از ویژگی‌های مشترک هر سه پیام این است که هنگامی که پیام فرشتهٔ اول در سال 1798 رسید، هیچ‌کس آن را درک نکرد. خداوند ویلیام میلر را برانگیخت تا پیکِ فرشتهٔ اول باشد، اما تا سال 1818—بیست سال بعد—میلر شروع به درک این پیام نکرد. پیام رسید، اما زمان می‌برد تا قوم خدا آن را بشناسند، و سپس آن پیام قدرت می‌یابد.

The Second Angel's Message arrived in June of 1842, but no Millerites in 1842 began calling the Protestant churches Babylon. They did not recognize it yet. It was not until the Summer of 1844 that they began to recognize it and call people out of the churches. The message arrives, then it is understood, and then it is empowered.

پیام فرشتهٔ دوم در ژوئن ۱۸۴۲ رسید، اما هیچ‌یک از میلری‌ها در سال ۱۸۴۲ هنوز کلیساهای پروتستان را «بابل» نمی‌نامیدند. آنان هنوز آن را تشخیص نداده بودند. تا تابستان ۱۸۴۴ نبود که آنان شروع کردند به تشخیص آن و مردم را به بیرون آمدن از کلیساها فراخواندند. پیام می‌رسد، سپس فهمیده می‌شود، و آنگاه قدرت می‌یابد.

On October 22, 1844, when Hiram Edson had his vision of Christ moving from the Holy Place to the Most Holy Place, they received some light on Christ's change of ministration. But on October 23, 1844, Hiram Edson was not prepared to write an article or preach a sermon about Sunday being the mark of the beast. They did not understand the Third Angel's Message until after that time period.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، هنگامی که هیرام اَدسون رؤیای خود را از انتقال مسیح از مکان مقدس به قدس‌الاقداس دید، اندکی نور دربارهٔ تغییر خدمت کاهنانۀ مسیح به ایشان داده شد. اما در ۲۳ اکتبر ۱۸۴۴، هیرام اَدسون آماده نبود که مقاله‌ای بنویسد یا موعظه‌ای ایراد کند دربارهٔ این‌که یکشنبه نشانِ وحش است. آنان تا پس از آن دورهٔ زمانی، پیام فرشتۀ سوم را درک نکردند.

The Third Angel's Message is empowered, as Seventh-day Adventists know, when the Fourth Angel of Revelation 18 joins it. For those watching this on LiveStreaming or later on DVDs, you may want to argue about the timing of the Fourth Angel joining the Third on September 11, 2001. At this point, we are not making any arguments about that, but we are not denying it either: The Fourth Angel joins the Third Angel with the Twin Towers coming down, and this is where the Third Angel's Message is empowered.

پیام فرشتهٔ سوم، چنان‌که اَدونتیست‌های روز هفتم می‌دانند، هنگامی اقتدار می‌یابد که فرشتهٔ چهارمِ مکاشفه ۱۸ به آن بپیوندد. برای کسانی که این را از طریق پخش زنده یا بعدتر بر روی دی‌وی‌دی‌ها مشاهده می‌کنند، ممکن است بخواهید دربارهٔ زمان پیوستن فرشتهٔ چهارم به فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ استدلال کنید. در این مقطع، ما در این‌باره هیچ استدلالی مطرح نمی‌کنیم، اما آن را نیز انکار نمی‌کنیم: فرشتهٔ چهارم با فرود آمدن برج‌های دوقلو به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، و اینجاست که پیام فرشتهٔ سوم اقتدار می‌یابد.

All three Angels' Messages have these characteristics: they arrive, are understood, and then are empowered.

هر سه پیام فرشتگان دارای این ویژگی‌ها هستند: نخست می‌آیند، سپس درک می‌شوند، و آنگاه نیرو می‌یابند.

## The Two Door Closings and Temple Cleansings

دو دربندش و معبد پاک‌سازیاں

In June of 1842, a door began to close, marked by the Protestant churches closing their doors against the First Angel's Message. At the beginning of this history, we see a door closing, and at the end of this history—the history of the Second Angel—the door closes again, the door into the Holy Place, the door in the parable of the Ten Virgins.

در ژوئن سال ۱۸۴۲، دری آغاز به بسته‌شدن کرد؛ و آن با بستن درهای کلیساهای پروتستان بر ضدّ پیام فرشتهٔ اوّل مشخص شد. در آغاز این تاریخ، می‌بینیم که دری بسته می‌شود، و در پایان این تاریخ—تاریخ فرشتهٔ دوم—آن در بار دیگر بسته می‌شود: درِ ورود به مکان مقدّس، همان دری که در مَثَل ده باکره آمده است.

These two door closings are important to mark, especially if you are going to deal with the two temple cleansings. Christ cleansed the temple twice when He was on Earth, and Sister White tells us there will be two temple cleansings at the end of the world, as there were in the time of the Millerites. The temple cleansings in the Millerite time can be marked at the closing of the door in June 1842—the first door of the temple, Protestantism—and at the second temple cleansing, when the Millerites' temple cleansing is finished.

این دو بسته شدنِ در، نشانه‌هایی مهم‌اند، به‌ویژه اگر قرار است به دو تطهیرِ هیکل بپردازید. مسیح هنگامی که بر زمین بود، دو بار هیکل را تطهیر کرد، و خواهر وایت به ما می‌گوید که در پایان جهان نیز دو تطهیرِ هیکل خواهد بود، همان‌گونه که در زمان میلریتی‌ها بود. تطهیرهای هیکل در زمان میلریتی‌ها را می‌توان عندِ بسته شدنِ در در ژوئن ۱۸۴۲—نخستین درِ هیکل، یعنی پروتستانتیزم—و نیز در دومین تطهیرِ هیکل، هنگامی که تطهیرِ هیکلِ میلریتی‌ها به پایان می‌رسد، مشخص کرد.

We are going to look at the tarrying time. In this history of the Second Angel, the tarrying time comes in at March 22, 1844, and is bookended by two temple cleansings. That is the Second Angel's Message.

ہم اب تاخیر کے زمانہ پر نظر کریں گے۔ دوسرے فرشتہ کی اس تاریخ میں، تاخیر کا زمانہ 22 مارچ 1844ء سے شروع ہوتا ہے، اور اس کے دونوں سروں پر ہیکل کی دو تطہیریں واقع ہیں۔ یہی دوسرے فرشتہ کا پیغام ہے۔

This is also the story of Gideon. There were two cleansings in the story of Gideon, which is one of the symbols of the two temple cleansings and the Second Angel's Message.

این نیز داستانِ جدعون است. در داستانِ جدعون دو پالایش وجود داشت، که یکی از نمادهای دو بار تطهیرِ هیکل و پیامِ فرشتهٔ دوم است.

## The Tarrying Time and the Midnight Cry in Prophecy

زمانِ تأخیر اور نبوت میں نصف شب کی صدا

Let us begin our study with a quote from Spiritual Gifts, volume 1, pages 195, 196. We are looking at the tarrying time to understand its connection with the Midnight Cry, because we do not want to reject the light of the Midnight Cry; if we do, we fall off the path to the wicked world below.

بیایید مطالعهٔ خود را با نقل‌قولی از Spiritual Gifts، جلد ۱، صفحات ۱۹۵ و ۱۹۶ آغاز کنیم. ما به زمانِ تأخیر می‌پردازیم تا پیوند آن را با فریادِ نیمه‌شب دریابیم، زیرا نمی‌خواهیم نورِ فریادِ نیمه‌شب را رد کنیم؛ اگر چنین کنیم، از راه به جهانِ شریرِ زیرِ پایمان سقوط خواهیم کرد.

Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, "Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message,"—Now, she just quoted Revelation 18:4, "Come out of her, my people, . . . ." And she says, "This message seemed to be an addition to the third [Angel's] message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844."

فرشتگان فرستاده شدند تا آن فرشتهٔ نیرومندِ نازل‌شده از آسمان را یاری دهند، و من صداهایی شنیدم که گویی در همه‌جا طنین‌انداز بود: «از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید و از بلاهایش نصیبی یابید؛ زیرا گناهانش تا آسمان رسیده است و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.» «این پیام به نظر می‌رسید افزوده‌ای بر پیام سوم باشد»—اکنون، او به‌تازگی مکاشفه ۱۸:۴ را نقل کرد: «از او بیرون آیید، ای قوم من، . . . .» و می‌گوید: «این پیام به نظر می‌رسید افزوده‌ای بر پیام سوم [فرشته] باشد و به آن پیوست، همان‌گونه که فریاد نیمه‌شب در سال ۱۸۴۴ به پیام فرشتهٔ دوم پیوست.»

The Second Angel's Message arrives in June of 1842, and the Midnight Cry joins it in August of 1844. This outpouring of the Spirit upon this message—the call out of Babylon—is the history Sister White uses to describe the history of September 11, 2001, when the Third Angel's Message is joined by the Fourth Angel. The Fourth Angel is when the Mighty Angel of Revelation 18 descends.

پیام فرشتهٔ دوم در ژوئن ۱۸۴۲ فرا می‌رسد، و فریاد نیمه‌شب در اوت ۱۸۴۴ به آن می‌پیوندد. این افاضهٔ روح بر این پیام—یعنی فراخوانِ خروج از بابل—همان تاریخی است که خواهر وایت برای توصیف تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به کار می‌برد، آنگاه که پیام فرشتهٔ سوم با فرشتهٔ چهارم همراه می‌شود. فرشتهٔ چهارم همان زمانی است که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ ۱۸ فرود می‌آید.

"This message seemed to be an addition to the third message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints,"—Who did the glory of God rest upon? The patient—what? Waiting. The patient, waiting saints. Okay? The waiting saints; because, we are in the history now where prophecy says, "Blessed is he who waiteth, and cometh to the 1335. Though the vision tarry, wait for it." The people who are going to receive the outpouring of the Holy Spirit are the waiting saints.

«این پیام به نظر می‌رسید که افزوده‌ای بر پیام سوم باشد و با آن متحد گردد، همان‌گونه که فریاد نیمه‌شب در سال 1844 به پیام فرشتهٔ دوم پیوست. جلال خدا بر مقدسینِ صبورِ منتظر قرار گرفت»—جلال خدا بر چه کسانی قرار گرفت؟ بر صبوران—چه؟ منتظر. مقدسینِ صبورِ منتظر. درست است؟ مقدسینِ منتظر؛ زیرا اکنون در تاریخی به سر می‌بریم که نبوت می‌گوید: «خجسته است آن‌که انتظار کشد و به 1335 برسد. اگرچه رؤیا تأخیر نماید، برای آن انتظار بکش.» مردمی که قرار است ریزش روح‌القدس را دریافت کنند، همان مقدسینِ منتظر هستند.

"The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God's people to come out of her; that they might escape her fearful doom."—Of course, this is in our day and age; but, the waiting saints in our day and age are prefigured by the waiting saints in the Millerite History which we are looking at.

«جلالِ خدا بر مقدّسانِ شکیبا و منتظر قرار داشت، و ایشان بی‌باکانه آخرین هشدارِ جدّی را اعلام کردند، سقوطِ بابل را ندا دردادند، و قومِ خدا را فراخواندند که از او بیرون آیند، تا از فرجامِ هولناکِ او رهایی یابند.»—البته، این مربوط به روزگارِ ماست؛ امّا مقدّسانِ منتظر در روزگارِ ما، به‌واسطۀ مقدّسانِ منتظر در تاریخِ میلری که اکنون بدان می‌نگریم، پیش‌نموده شده‌اند.

"The light that was shed upon the waiting ones penetrated everywhere, and those who had any light in the churches, who had not heard and rejected the three messages, answered to the call, and left the fallen churches."—This is the "Come out of her, my people!" This is talking about those that come out of the churches of Babylon in our day and age once the Sunday Law arrives in the United States. They are the fallen churches, the churches of Babylon.

«نوری که بر منتظران تابانیده شد، به همه‌جا نفوذ کرد، و آنان که در کلیساها هرگونه نوری داشتند و پیام‌های سه‌گانه را نشنیده و رد نکرده بودند، به آن دعوت پاسخ دادند و از کلیساهای ساقط‌شده بیرون آمدند.»—این همان «ای قوم من، از او بیرون آیید!» است. این سخن دربارهٔ کسانی است که در روزگار ما، هنگامی که قانون یکشنبه در ایالات متحده فرا رسد، از کلیساهای بابل بیرون می‌آیند. آنان همان کلیساهای سقوط‌کرده، یعنی کلیساهای بابل هستند.

"Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death."—Now she is saying that there are people in the Protestant churches today that have come to the age of accountability since October 22, 1844; and, this is so. The people in the Protestant churches today were not alive when the Third Angel's Message arrived in Millerite History. They are not held accountable to the rejection that the Protestant churches did in their time period, and this is a key point to take note of if you ever study how the history of Christ illustrates the end of the world; because, technically, prophetically Jerusalem could have, should have been destroyed in AD34.

«بسیاری از آن زمان که این پیام‌ها داده شد، به سنّ مسئولیت رسیده بودند، و نور بر آنان تابید، و این امتیاز به ایشان داده شد که حیات یا موت را برگزینند.»—اکنون او می‌گوید که امروز در کلیساهای پروتستان اشخاصی هستند که از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بدین‌سو به سنّ مسئولیت رسیده‌اند؛ و این درست است. مردمی که امروز در کلیساهای پروتستان هستند، هنگامی که پیام فرشتهٔ سوم در تاریخ میلری وارد شد، زنده نبودند. آنان نسبت به ردّی که کلیساهای پروتستان در دورهٔ زمانی خود انجام دادند مسئول شناخته نمی‌شوند، و این نکته‌ای اساسی است که باید بدان توجه داشت اگر هرگز مطالعه کنید که چگونه تاریخ مسیح پایان جهان را به تصویر می‌کشد؛ زیرا، از لحاظ فنی و از نظر نبوی، اورشلیم می‌توانست، و می‌بایست، در سال ۳۴ میلادی ویران شده باشد.

There were 490 years of probationary time cut off for the Jews out of the 2300 years marked in Daniel 8 and Daniel 9. Those 490 years ended in AD 34 with the stoning of Stephen. At that point, Jerusalem, prophetically, was to be destroyed, but it was not destroyed until 70. In The Great Controversy, Sister White says the same thing about that history. She says there were children and others who had not heard the message of Christ and the disciples before 34, and God in His mercy gave them time to be confronted with the message before the destruction of Jerusalem. She identifies, as does Christ, the destruction of Jerusalem as illustrating the end of the world.

۴۹۰ سالِ مهلتِ آزمایشی برای یهودیان از میانِ ۲۳۰۰ سالِ مذکور در دانیال ۸ و دانیال ۹ جدا شده بود. آن ۴۹۰ سال در سال ۳۴ میلادی با سنگسار شدنِ استیفان به پایان رسید. در آن نقطه، اورشلیم از نظر نبوی می‌بایست نابود می‌شد، اما تا سال ۷۰ نابود نگردید. خواهر وایت در «نبرد عظیم» دربارهٔ آن تاریخ همان مطلب را بیان می‌کند. او می‌گوید کودکانی و نیز دیگرانی بودند که پیش از سال ۳۴ پیامِ مسیح و شاگردان را نشنیده بودند، و خدا در رحمتِ خویش به آنان فرصت داد تا پیش از ویرانیِ اورشلیم با آن پیام روبه‌رو شوند. او، همان‌گونه که مسیح نیز می‌کند، ویرانیِ اورشلیم را به‌عنوان نمونه‌ای از پایانِ جهان معرفی می‌کند.

That history prefigures the very history she is speaking about. When the Sunday Law comes to the United States and the message finally goes to the fallen churches, God's children now in Babylon will not be held accountable for the rejection their churches or ancestors made in the 19th Century.

آن تاریخ، پیشاپیش تاریخِ بسیارِی را که او از آن سخن می‌گوید، ترسیم می‌کند. هنگامی که قانون یکشنبه به ایالات متحده برسد و پیام سرانجام به کلیساهای سقوط‌کرده ابلاغ شود، فرزندان خدا که اکنون در بابل هستند، به سبب ردّی که کلیساهای ایشان یا نیاکانشان در قرن نوزدهم کردند، مسئول شمرده نخواهند شد.

> "Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death. Some chose life, and took their stand with those looking for their Lord, and keeping all his commandments. The third message was to do its work; all were to be tested upon it, and the precious ones were to be called out from the religious bodies. A compelling power moves the honest, while the manifestation of the power of God holds in fear and restraint relatives and friends, and they dare not, neither have they power to, hinder those who feel the work of the Spirit of God upon them. The last call is carried even to the poor slaves, and the pious among them, with humble expressions, pour forth their songs of extravagant joy at the prospect of their happy deliverance, and their masters cannot check them; for a fear and astonishment keep them silent. Mighty miracles are wrought, the sick are healed, and signs and wonders follow the believers. God is in the work, and every saint, fearless of consequences, follows the convictions of his own conscience, and unites with those who are keeping all the commandments of God; and they sound abroad the third message with power. I saw that the third message would close with power and strength far exceeding the midnight cry."

> بسیاری از کسانی که این پیام‌ها به آنان داده شده بود، به سنِ مسئولیت رسیده بودند، و نور بر ایشان تابیده بود، و این امتیاز را داشتند که حیات یا موت را برگزینند. برخی حیات را برگزیدند، و در کنار کسانی ایستادند که در انتظارِ خداوندِ خویش بودند و تمامی احکام او را نگاه می‌داشتند. پیامِ سوم می‌بایست کارِ خود را انجام دهد؛ همه می‌بایست بر اساس آن آزموده شوند، و گران‌بهایان می‌بایست از میانِ بدنه‌های مذهبی فراخوانده شوند. نیرویی قاهر صادقان را به حرکت درمی‌آورد، در حالی که ظهورِ قدرتِ خدا خویشان و دوستان را در خوف و بازداشت نگاه می‌دارد، و آنان نه جرأت آن را دارند و نه توانِ آن را، که مانعِ کسانی شوند که کارِ روحِ خدا را بر خود احساس می‌کنند. آخرین ندا حتی به بردگانِ فقیر نیز می‌رسد، و پارسایانِ ایشان با عباراتی فروتنانه، سرودهای شادمانیِ بی‌حدِ خود را به سببِ چشم‌اندازِ رهاییِ سعادتمندانه‌شان برمی‌ریزند، و اربابانشان نمی‌توانند آنان را بازدارند؛ زیرا خوف و حیرتی آنان را خاموش نگاه می‌دارد. معجزاتِ عظیم به وقوع می‌پیوندد، بیماران شفا می‌یابند، و آیات و شگفتی‌ها در پیِ ایمانداران می‌آید. خدا در این کار حاضر است، و هر قدیس، بی‌هراس از عواقب، از اقتضای وجدانِ خویش پیروی می‌کند و با کسانی متحد می‌شود که تمامی احکامِ خدا را نگاه می‌دارند؛ و آنان پیامِ سوم را با قدرت در همه‌جا منتشر می‌سازند. دیدم که پیامِ سوم با قدرت و قوتی به‌مراتب فراتر از فریادِ نیمه‌شب به پایان خواهد رسید.

In these two paragraphs, this is the second time she has compared our history at the Sunday Law at the end of the world with the history of the Midnight Cry. The first time, she says the Mighty Angel of Revelation 18 joins the Third Angel as the Midnight Cry joined the Second Angel. Even though she is addressing the history of the Sunday Law crisis, she is clearly using the history of the Second Angel as a point of reference. They are parallel histories.

در این دو بند، این دومین بار است که او تاریخ ما را در هنگام قانون یکشنبه در پایان جهان با تاریخ فریاد نیمه‌شب مقایسه می‌کند. بار نخست، او می‌گوید فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه ۱۸ به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، همان‌گونه که فریاد نیمه‌شب به فرشتهٔ دوم پیوست. هرچند او به تاریخ بحران قانون یکشنبه می‌پردازد، به‌وضوح از تاریخ فرشتهٔ دوم به‌عنوان نقطهٔ مرجع استفاده می‌کند. اینها تاریخ‌هایی موازی هستند.

> "Servants of God, endowed with power from on high, with their faces lighted up, and shining with holy consecration, went forth fulfilling their work, and proclaiming the message from heaven. Souls that were scattered all through the religious bodies answered to the call, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction."

> «خادمان خدا، که به قدرتی از اعلی آراسته بودند و چهره‌هایشان از نورِ تقدیسِ مقدس درخشان و فروزان بود، پیش رفتند و وظیفهٔ خویش را به انجام رساندند و پیام آسمان را اعلام کردند. جان‌هایی که در سراسر گروه‌های دینی پراکنده بودند، به این ندا پاسخ دادند، و گران‌بهاها با شتاب از کلیساهای محکوم بیرون آورده شدند، همان‌گونه که لوط پیش از هلاکتِ سدوم، با شتاب از آن بیرون برده شد.»

When it comes to the call out of Babylon, whether at the end of the world or in the Second Angel's Message, Lot is a symbol of that history and the destruction of Sodom.

ہر اُس بلاوے کے سلسلے میں جو بابل سے نکل آنے کے لیے ہے، خواہ وہ دنیا کے اختتام پر ہو یا دوسرے فرشتے کے پیغام میں، لوط اُس تاریخ اور سدوم کی ہلاکت کی ایک علامت ہے۔

If you understand Daniel 11 correctly, in verse 41 the King of the North enters the glorious land and many are overthrown, but "these shall escape his hand, even Edom, Moab, and the chief of the children of Ammon." Moab and Ammon are the children of Lot's two daughters. Lot's family represents those who escape the hand of the papacy at the Sunday Law crisis.

اگر شما دانیال ۱۱ را به‌درستی درک کنید، در آیهٔ ۴۱، پادشاه شمال به سرزمینِ جلال داخل می‌شود و بسیاری مغلوب می‌گردند، اما «اینها از دست او رهایی خواهند یافت، یعنی ادوم و موآب و برگزیدگانِ بنی‌عَمّون.» موآب و عَمّون فرزندانِ دو دخترِ لوط هستند. خاندانِ لوط نمایانگرِ کسانی است که در بحرانِ قانونِ یکشنبه از دستِ پاپیّت رهایی می‌یابند.

Sister White uses this symbolism. The fallen churches are represented by Lot, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction. God's people were fitted up and strengthened by the excellent glory which fell upon them in rich abundance, preparing them to endure the hour of temptation. A multitude of voices were heard everywhere, saying, "Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus."

سیستر وایت از این نمادگرایی استفاده می‌کند. کلیساهای سقوط‌کرده به‌وسیلهٔ لوط نمایانده شده‌اند، و گران‌بهايان از کلیساهای محکوم به هلاکت با شتاب بیرون آورده شدند، همان‌گونه که لوط پیش از نابودی سدوم با شتاب بیرون برده شد. قوم خدا به‌وسیلهٔ جلالِ عالی که با فراوانی غنی بر ایشان فرود آمد، مهیا و تقویت شدند تا برای تحملِ ساعتِ آزمایش آماده گردند. از هر سو انبوهی از صداها شنیده می‌شد که می‌گفتند: «اینجاست صبرِ مقدسین؛ اینان‌اند که احکام خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.»

While she is talking about the call out of Babylon at the end of the world, she uses the history of the Second Angel's Message in the Millerite time period to describe that call. The Second Angel's Message is a call out of Babylon, and this history typifies the history of the Sunday Law crisis.

در حالی که او دربارهٔ فراخوانِ خروج از بابل در پایان جهان سخن می‌گوید، از تاریخِ پیامِ فرشتهٔ دوم در دورانِ میلری برای توصیف آن فراخوان بهره می‌گیرد. پیامِ فرشتهٔ دوم، فراخوانی برای خروج از بابل است، و این تاریخ، به‌عنوان نمونه‌ای نمادین، تاریخِ بحرانِ قانونِ یکشنبه را مجسم می‌سازد.

One of the biblical references Ellen White uses to describe this history is the story of Sodom and Gomorrah. We will read from Genesis 19:1-11, which is part of the story of Lot.

یکی از ارجاعات کتاب‌مقدسی که الن وایت برای توصیف این تاریخ به کار می‌برد، داستان سدوم و عموره است. از پیدایش ۱۹:‏۱–۱۱ خواهیم خواند که بخشی از سرگذشت لوط است.

> And there came two angels to Sodom at even; and Lot sat in the gate of Sodom: and Lot seeing them rose up to meet them; and he bowed himself with his face toward the ground; And he said, Behold now, my lords, turn in, I pray you, into your servant's house, and tarry all night, and wash your feet, and ye shall rise up early, and go on your ways. And they said, Nay; but we will abide in the street all night. And he pressed upon them greatly; and they turned in unto him, and entered into his house; and he made them a feast, and did bake unleavened bread, and they did eat. But before they lay down, the men of the city, even the men of Sodom, compassed the house round, both old and young, all the people from every quarter: And they called unto Lot, and said unto him, Where are the men which came in to thee this night? bring them out unto us, that we may know them. And Lot went out at the door unto them, and shut the door after him, And said, I pray you, brethren, do not so wickedly. Behold now, I have two daughters which have not known man; let me, I pray you, bring them out unto you, and do ye to them as is good in your eyes: only unto these men do nothing; for therefore came they under the shadow of my roof. And they said, Stand back. And they said again, This one fellow came in to sojourn, and he will needs be a judge: now will we deal worse with thee, than with them. And they pressed sore upon the man, even Lot, and came near to break the door. But the men put forth their hand, and pulled Lot into the house to them, and shut the door. And they smote the men that were at the door of the house with blindness, both small and great: so that they wearied themselves to find the door.

> اور دو فرشتہ شام کے وقت سدوم میں آئے، اور لوط سدوم کے پھاٹک پر بیٹھا تھا؛ اور لوط نے انہیں دیکھ کر ان کے استقبال کے لیے اٹھ کر ان سے ملاقات کی، اور زمین تک جھک کر سجدہ کیا۔ اور اس نے کہا، دیکھئے، اے میرے آقاؤ، میں آپ سے درخواست کرتا ہوں کہ اپنے خادم کے گھر میں تشریف لائیے، اور رات بھر ٹھہریے، اور اپنے پاؤں دھولیے، پھر صبح سویرے اٹھ کر اپنی راہ لیجیے۔ اور انہوں نے کہا، نہیں؛ بلکہ ہم ساری رات گلی میں رہیں گے۔ اور اس نے ان پر بہت اصرار کیا؛ تب وہ اس کے پاس مڑ گئے اور اس کے گھر میں داخل ہوئے؛ اور اس نے ان کے لیے ضیافت تیار کی، اور بےخمیری روٹی پکائی، اور انہوں نے کھایا۔ لیکن ان کے لیٹنے سے پہلے، شہر کے آدمیوں نے، یعنی سدوم کے آدمیوں نے، گھر کو چاروں طرف سے گھیر لیا، بوڑھے اور جوان سب، ہر طرف کے سب لوگ۔ اور انہوں نے لوط کو پکار کر اس سے کہا، وہ آدمی کہاں ہیں جو آج رات تیرے پاس آئے تھے؟ انہیں ہمارے پاس باہر لے آ، تاکہ ہم انہیں جانیں۔ تب لوط دروازے سے باہر ان کے پاس گیا، اور اپنے پیچھے دروازہ بند کر لیا، اور کہا، اے بھائیو، میں تم سے درخواست کرتا ہوں، ایسی بدی نہ کرو۔ دیکھو، میری دو بیٹیاں ہیں جنہوں نے مرد کو نہیں جانا؛ میں تم سے درخواست کرتا ہوں، انہیں تمہارے پاس باہر لے آؤں، اور تم اپنی نظر میں جو اچھا لگے ان کے ساتھ کرو؛ مگر ان آدمیوں کے ساتھ کچھ نہ کرنا، کیونکہ اسی سبب سے وہ میری چھت کے سائے تلے آئے ہیں۔ اور انہوں نے کہا، پیچھے ہٹ جا۔ اور پھر انہوں نے کہا، یہ ایک شخص پردیسی بن کر آیا تھا، اور اب ضرور منصف بننا چاہتا ہے؛ اب ہم تیرے ساتھ ان سے بھی بدتر سلوک کریں گے۔ اور وہ اس شخص، یعنی لوط، پر بہت زور سے ٹوٹ پڑے، اور دروازہ توڑنے کو قریب آئے۔ لیکن ان آدمیوں نے ہاتھ بڑھا کر لوط کو اپنے پاس گھر کے اندر کھینچ لیا، اور دروازہ بند کر دیا۔ اور انہوں نے گھر کے دروازے پر موجود آدمیوں کو، چھوٹے سے لے کر بڑے تک، اندھے پن سے مارا؛ یہاں تک کہ وہ دروازہ ڈھونڈتے ڈھونڈتے تھک گئے۔

## Progressive Testing and the Tarrying Time

آزمون تدریجی و زمانِ درنگ

Sister White talks about a progressive testing process in the time of Christ and in the time of the Millerites, illustrating a progressive testing process for us. In Early Writings, page 259, she says:

خواهر وایت از فرایندی تدریجیِ آزمون در زمان مسیح و در زمان میلری‌ها سخن می‌گوید که برای ما نیز فرایندی تدریجیِ آزمون را به تصویر می‌کشد. او در Early Writings، صفحهٔ 259، می‌گوید:

> "Those who would not receive the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, neither could they be benefitted by the ministration of Christ in the Sanctuary above." She then says, "Those that did not receive the First Angel's Message could not be benefitted by the Second Angel's Message, neither could they be benefitted by the Midnight Cry."

> «کسانی که پیامِ یحییِ تعمیددهنده را نمی‌پذیرفتند، نمی‌توانستند از تعالیمِ عیسی بهره‌مند شوند؛ و نیز نمی‌توانستند از خدمتِ مسیح در قُدسِ اعلی نفعی ببرند.» سپس می‌گوید: «آنان که پیامِ فرشتهٔ اول را نپذیرفتند، نمی‌توانستند از پیامِ فرشتهٔ دوم بهره‌مند شوند؛ و نیز نمی‌توانستند از ندایِ نیمه‌شب نفعی ببرند.»

In that passage in Early Writings, 259, when the door is closed in the time of Christ, the Jews are in perfect darkness, blindness.

در آن بخش از «نوشته‌های نخستین»، ص. ۲۵۹، هنگامی که در در زمان مسیح بسته می‌شود، یهودیان در تاریکی کامل و کوری به‌سر می‌برند.

The Millerite history of the Second Angel is the history of Lot. The two angels come to town (June 1842), the Second Angel's Message arrives, and Lot has them tarry for the night (the Tarrying Time). There is a judgment, and then a door closes (October 22, 1844).

تاریخ میلریِ فرشتۀ دوم، تاریخ لوط است. آن دو فرشته به شهر می‌آیند (ژوئن ۱۸۴۲)، پیام فرشتۀ دوم فرا می‌رسد، و لوط آنان را برای شب نزد خود نگاه می‌دارد (زمانِ تأخیر). داوری واقع می‌شود، و سپس دری بسته می‌شود (۲۲ اکتبر ۱۸۴۴).

We will look at another biblical history where a tarrying time lines up with the Millerite History before pulling this together.

پیش از آنکه این موضوع را به‌صورت یک‌جا جمع‌بندی کنیم، به تاریخ دیگری از کتاب‌مقدس خواهیم نگریست که در آن، زمانی از درنگ با تاریخ میلری هم‌راستا می‌شود.

## Moses, the Sanctuary, and the Tarrying Time

موسیٰ، مقدِس، اور انتظار کا وقت

The next history is Moses receiving instructions on building the sanctuary and the Law.

تاریخِ بعدی، دریافتِ دستورالعمل‌ها از سوی موسی برای بنای مَقْدِس و شریعت است.

> "Upon the seventh day, which was the Sabbath, Moses was called up into the cloud. The thick cloud opened in the sight of all Israel, and the glory of the Lord broke forth like devouring fire. 'And Moses went into the midst of the cloud, and gat him up into the mount; and Moses was in the mount forty days and forty nights." Patriarchs and Prophets, 313, 314.

> هفتمين ڏينھن تي، جيڪو سبت ھو، موسىٰ کي ڪڪر جي اندر سڏيو ويو. گھاٽو ڪڪر سڄي اسرائيل جي نظرن آڏو کلي ويو، ۽ خداوند جو جلال ڀَسَم ڪندڙ باھ وانگر ظاهر ٿيو. "۽ موسىٰ ڪڪر جي وچ ۾ ويو ۽ جبل تي چڙھي ويو؛ ۽ موسىٰ جبل تي چاليھ ڏينھن ۽ چاليھ راتيون رھيو." ابن ڏاڏن ۽ نبين، 313، 314.

The forty days' tarry in the mount did not include the six days of preparation.

چهل روز درنگ بر کوه شامل آن شش روزِ آمادگی نبود.

During this history, Moses spent 46 days receiving instructions on building the temple, paralleling the 46 years from 1798 to 1844 when the Lord raised up the Millerite temple, and the 46 years of Herod's reconstruction of the temple noted in John 2:20, as well as the 46 chromosomes of the human temple. During the six days, Joshua was with Moses, and together they ate manna and drank from the brook that descended out of the mount. Joshua did not enter the cloud with Moses but remained outside, eating and drinking daily while awaiting Moses' return, while Moses fasted during the forty days.

در طول این تاریخ، موسی ۴۶ روز را صرف دریافت دستورالعمل‌ها برای بنای هیکل کرد؛ که این، هم‌سو با ۴۶ سالِ میان ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ است که در آن خداوند هیکل میلری را برپا ساخت، و نیز با ۴۶ سالِ بازسازی هیکل به‌دست هیرودیس که در یوحنا ۲:۲۰ ذکر شده است، و همچنین با ۴۶ کروموزومِ هیکل انسانی. در طی آن شش روز، یوشع با موسی بود، و آن دو با هم مَنّا می‌خوردند و از نهری که از کوه سرازیر می‌شد می‌نوشیدند. یوشع با موسی به درون ابر داخل نشد، بلکه بیرون ماند و هر روز در انتظار بازگشت موسی، خورد و نوشید، حال آنکه موسی در طی آن چهل روز روزه بود.

During his stay in the mount, Moses received directions for building a sanctuary in which the divine presence would be specially manifested. 'Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them' (Exodus 25:8), was the command of God.

در مدتی که موسی بر کوه اقامت داشت، رهنمودهایی برای ساختن مقدسی دریافت کرد که در آن حضور الهی به‌گونه‌ای ویژه آشکار می‌شد. «و برای من مقدسی بسازند تا در میان ایشان ساکن شوم» (خروج 25:8)، این فرمان خدا بود.

This is where we find the number 46 associated with the building of the sanctuary.

اینجاست که عدد ۴۶ را مرتبط با بنای مَقدِس می‌یابیم.

We will read from Exodus and note a tarrying time in this story, as it prefigures the tarrying time in the time of Christ, the Millerites, and at the end of the world. The tarrying time produces the environment that allows the Midnight Cry to be proclaimed and to produce two classes of worshippers. Without the tarrying time, the dynamics of that history would not be in place for what the Lord wants to accomplish at the Midnight Cry. We must see what the tarrying time represents.

از سفر خروج خواهیم خواند و در این روایت، زمانی از تأخیر را ملاحظه خواهیم کرد، زیرا این تأخیر، پیشاپیشِ زمانِ تأخیر در عهدِ مسیح، در دورانِ میلری‌ها، و در پایانِ جهان را مجسم می‌سازد. زمانِ تأخیر، آن محیطی را پدید می‌آورد که اعلانِ فریادِ نیمه‌شب را ممکن می‌سازد و موجب پدید آمدنِ دو گروه از عبادت‌کنندگان می‌شود. بدونِ زمانِ تأخیر، پویایی‌های آن تاریخ برای آنچه خداوند می‌خواهد در فریادِ نیمه‌شب به انجام رساند، فراهم نمی‌بود. ما باید دریابیم که زمانِ تأخیر، نمایانگرِ چیست.

> And he said unto Moses, Come up unto the Lord, thou, and Aaron, Nadab, and Abihu, and seventy of the elders of Israel; and worship ye afar off. . . . And Moses took half of the blood, and put it in basons; and half of the blood he sprinkled on the altar. And he took the book of the covenant, and read in the audience of the people: and they said, All that the Lord hath said will we do, and be obedient. And Moses took the blood, and sprinkled it on the people, and said, Behold the blood of the covenant, which the Lord hath made with you concerning all these words. Exodus 24:1, 6-8.

> اور اُس نے موسیٰ سے کہا، تُو اور ہارون، ناداب، ابیہو، اور اسرائیل کے ستر بزرگ خداوند کے حضور اوپر آؤ، اور دور ہی سے سجدہ کرو۔ ۔ ۔ ۔ اور موسیٰ نے خون کا آدھا حصہ لے کر طشتوں میں رکھا، اور خون کا آدھا حصہ مذبح پر چھڑکا۔ پھر اُس نے عہد کی کتاب لے کر لوگوں کو پڑھ کر سنائی؛ اور اُنہوں نے کہا، جو کچھ خداوند نے فرمایا ہے ہم وہی کریں گے، اور فرمانبردار رہیں گے۔ پھر موسیٰ نے خون لے کر لوگوں پر چھڑکا، اور کہا، دیکھو، یہ اُس عہد کا خون ہے جو خداوند نے اِن سب باتوں کے مطابق تمہارے ساتھ باندھا ہے۔ خروج 24:1، 6-8۔

This 46-day period, this Tarrying Time, is when the Lord is entering into covenant with a people.

این دورهٔ ۴۶‌روزه، این زمانِ انتظار، هنگامی است که خداوند با قومی داخلِ عهد می‌شود.

Did the Lord enter into covenant with the Millerites in this history? Yes.

آیا خداوند در این تاریخ با میلری‌ها عهد بست؟ بلی.

Did He enter into covenant with the Christian church at Pentecost in the time of Christ? Yes.

آیا او در زمان مسیح، در روز پنتیکاست، با کلیسای مسیحی عهد بست؟ بلی.

So, this tarrying time is one of the waymarks of the Lord entering into covenant with a people.

پس، این زمانِ درنگ یکی از نشانه‌های راهِ ورودِ خداوند به عهد با قومی است.

> And the Lord said unto Moses, Come up to me into the mount, and be there: and I will give thee tables of stone, and a law, and commandments which I have written; that thou mayest teach them. And Moses rose up, and his minister Joshua: and Moses went up into the mount of God. And he said unto the elders, Tarry ye here for us, until we come again unto you: and, behold, Aaron and Hur are with you: if any man have any matters to do, let him come unto them. And Moses went up into the mount, and a cloud covered the mount. And the glory of the Lord abode upon mount Sinai, and the cloud covered it six days: and the seventh day he called unto Moses out of the midst of the cloud. And the sight of the glory of the Lord was like devouring fire on the top of the mount in the eyes of the children of Israel. And Moses went into the midst of the cloud and gat him up into the mount: and Moses was in the mount forty days and forty nights. Exodus 24:12-18.

> اور خداوند به موسی گفت: نزد من بر کوه بالا بیا و در آنجا بمان؛ و من لوح‌های سنگی و شریعت و احکامی را که نوشته‌ام به تو خواهم داد تا آنها را به ایشان تعلیم دهی. پس موسی برخاست، و یوشعِ خادم او نیز؛ و موسی به کوه خدا برآمد. و به مشایخ گفت: برای ما در اینجا بمانید تا نزد شما بازگردیم؛ و اینک هارون و حور با شما هستند؛ اگر کسی کاری یا دعوایی دارد، نزد ایشان بیاید. آنگاه موسی به کوه برآمد، و ابری کوه را پوشانید. و جلال خداوند بر کوه سینا قرار گرفت، و ابر آن را شش روز پوشانید؛ و در روز هفتم، او موسی را از میان ابر ندا داد. و منظر جلال خداوند در نظر بنی‌اسرائیل، بر فراز کوه، همچون آتشی سوزاننده بود. و موسی به میان ابر درآمد و به کوه بالا رفت؛ و موسی چهل روز و چهل شب در کوه بود. خروج 24:12-18.

In the history of Moses, we see a tarrying time. During this time, the two tables symbolize the covenant, and the Lord is entering into covenant and giving Moses instructions on building the temple.

در سرگذشتِ موسی، زمانی از درنگ را می‌بینیم. در خلال این زمان، آن دو لوح نمادِ عهد هستند، و خداوند در حالِ بستنِ عهد است و به موسی دربارهٔ بنای معبد دستور می‌دهد.

From 1798 to 1844, those 46 years, the Lord was raising the Millerite temple so He might enter into covenant with modern Israel.

از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، در طی آن ۴۶ سال، خداوند معبد میلریتی را برپا می‌کرد تا بتواند با اسرائیلِ جدید وارد عهد شود.

The period we just read about with Moses and the tarrying time of the 70 elders is called Pentecost in biblical history—fifty days after Passover. The Lord instructed Israel to commemorate Pentecost forever. In the New Testament, Pentecost is a focus of the early Christian church, commemorating this very history. We find the same components at Pentecost in the time of Christ, in the history of the Millerites, and these components will be repeated at the end of the world.

دورانی که همین اکنون دربارهٔ آن با موسی و زمانِ درنگِ هفتاد پیر خواندیم، در تاریخ کتاب‌مقدسی «پنتیکاست» نامیده می‌شود—پنجاه روز پس از فصح. خداوند به اسرائیل دستور داد که پنتیکاست را تا ابد گرامی بدارند. در عهد جدید، پنتیکاست از کانون‌های توجه کلیسای نخستین مسیحی است و همین تاریخ را یادبود می‌گیرد. همین عناصر را در پنتیکاستِ زمانِ مسیح، در تاریخ میلری‌ها، می‌یابیم، و این عناصر در پایان جهان نیز تکرار خواهند شد.

## Pentecost and the Tarrying Time in the New Testament

پنتیکاست و زمانِ انتظار در عهد جدید

Let us look at Pentecost from Luke 24:44-52, during the story of the road to Emmaus.

بیایید به پنتیکاست از منظر لوقا ۲۴:۴۴–۵۲، در ضمنِ روایتِ راهِ عِمائوس، بنگریم.

Earlier in Luke, the two disciples walking with Jesus ask Him to tarry with them. The Bible uses the word 'tarry.' There is a tarrying time marked there, but we want to mark a different tarrying time in this same history.

پیش‌تر در انجیل لوقا، آن دو شاگرد که با عیسی راه می‌رفتند، از او می‌خواهند که نزد ایشان بماند. کتاب‌مقدس از واژهٔ «درنگ کردن» استفاده می‌کند. در آنجا زمانی برای درنگ کردن مشخص شده است، اما ما می‌خواهیم در همین روایت، زمان دیگری از درنگ را مشخص کنیم.

> And he [Jesus] said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high.

> اور اُس [یسوع] نے اُن سے کہا، یہ وہی باتیں ہیں جو میں نے اُس وقت تم سے کہی تھیں جب میں ابھی تمہارے ساتھ تھا، کہ جو کچھ شریعتِ موسیٰ اور انبیا اور زبور میں میرے بارے میں لکھا گیا ہے، اُس سب کا پورا ہونا ضروری ہے۔ پھر اُس نے اُن کی سمجھ کھول دی تاکہ وہ نوشتوں کو سمجھ سکیں۔ اور اُس نے اُن سے کہا، یوں لکھا ہے، اور یوں لازم تھا کہ مسیح دُکھ اُٹھائے اور تیسرے دن مُردوں میں سے جی اُٹھے؛ اور یہ کہ اُس کے نام سے توبہ اور گناہوں کی معافی کی منادی سب قوموں میں کی جائے، یروشلیم سے شروع ہو کر۔ اور تم اِن باتوں کے گواہ ہو۔ اور دیکھو، میں اپنے باپ کے وعدہ کو تم پر نازل کرتا ہوں؛ لیکن تم یروشلیم شہر میں ٹھہرے رہو، جب تک کہ تم اوپر سے آنے والی قدرت سے ملبّس نہ ہو جاؤ۔

The tarrying time is marked by the command to tarry in Jerusalem for power. This is where the empowerment of the message takes place for the Millerites.

زمانِ درنگ با فرمانِ درنگ کردن در اورشلیم برای دریافتِ قدرت مشخص می‌شود. این‌جاست که برای میلری‌ها توان‌بخشیِ پیام به وقوع می‌پیوندد.

To tarry means to wait. "Blessed is he that waiteth." For what? The empowerment.

ٹھہرے رہنے کا مطلب انتظار کرنا ہے۔ "مبارک ہے وہ جو انتظار کرتا ہے۔" کس چیز کا؟ قوت بخشنے کا۔

You cannot correctly understand the empowerment of the Midnight Cry unless you understand the tarrying time, where they are commanded to wait for that power. It is part of the story. To have the light set up behind you continue to shine, you must understand the whole history.

شما نمی‌توانید اقتداربخشیِ ندای نیمه‌شب را به‌درستی درک کنید، مگر آنکه زمانِ تأخیر را دریابید؛ همان‌جا که به آنان فرمان داده می‌شود برای آن قدرت انتظار بکشند. این بخشی از آن روایت است. اگر می‌خواهید نوری که در پشتِ سرِ شما برپا شده است همچنان به درخشیدن ادامه دهد، باید تمام آن تاریخ را درک کنید.

You may not yet see where this is going, but tomorrow it will become clear.

شاید هنوز نبینید که این به کجا می‌انجامد، اما فردا روشن خواهد شد.

## The Three Prophecies and the Tarrying Time

سه نبوت و زمانِ درنگ

Three prophecies led the Millerites to a misconception that caused the tarrying time and the first disappointment. These prophecies are the same three that William Miller said he was given the commencement for: the 1335, the 2520, and the 2300 days.

سه پیشگویی، میلری‌ها را به برداشتی نادرست رساند که سببِ زمانِ تأخیر و نخستین نومیدی شد. این پیشگویی‌ها همان سه موردی هستند که ویلیام میلر گفت آغاز کارِ خود را بر پایهٔ آن‌ها دریافت کرده بود: ۱۳۳۵، ۲۵۲۰، و ۲۳۰۰ روز.

If you understand that the tarrying time is a specific component of the Midnight Cry, you must ask what produced the tarrying time. It was these three time prophecies: the 1335, the 2520, and the 2300.

اگر آپ سمجھتے ہیں کہ وقتِ تأخیر نصفُ اللیل کی صدا کا ایک مخصوص جزو ہے، تو آپ کو یہ پوچھنا چاہیے کہ وقتِ تأخیر کس چیز سے پیدا ہوا۔ یہ یہی تین زمانی نبوتیں تھیں: 1335، 2520، اور 2300۔

If you reject the prophecy of the 2520 and the 1335, you are denying the Midnight Cry and fall off the path to the wicked world below.

اگر شما نبوتِ ۲۵۲۰ و ۱۳۳۵ را رد کنید، فریادِ نیمه‌شب را انکار می‌کنید و از راه به سوی جهانِ شریرِ زیرین فرو می‌افتید.

That is where we are heading with all this.

یہی وہ مقام ہے جس کی طرف ہم ان سب باتوں کے ساتھ بڑھ رہے ہیں۔

They tarry because they are to wait for power from on high, and in the Millerite History, that power was the Midnight Cry.

آنان درنگ می‌کنند، زیرا باید منتظر قدرت از اعلی باشند، و در تاریخ میلری، آن قدرت همان فریاد نیمه‌شب بود.

> But tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy. Luke 24:49-52.

> لیکن تم شہرِ یروشلیم میں ٹھہرے رہو، جب تک کہ تم اوپر سے قدرت نہ پا لو۔ اور وہ اُنہیں بیت عنیاہ تک باہر لے گیا، اور اُس نے اپنے ہاتھ اُٹھا کر اُنہیں برکت دی۔ اور یوں ہوا کہ جب وہ اُنہیں برکت دے رہا تھا تو وہ اُن سے جدا ہو گیا اور آسمان پر اُٹھا لیا گیا۔ اور اُنہوں نے اُس کی پرستش کی اور بڑی خوشی کے ساتھ یروشلیم کو واپس گئے۔ لوقا 24:49-52۔

Bethany is a suburb of Jerusalem, about a mile and a half outside the city. In Jesus' day, this was a significant distance, as people walked everywhere.

بیت‌عنیا حومه‌ای از اورشلیم است که در حدود یک‌ونیم میل بیرون از شهر قرار دارد. در روزگار عیسی، این فاصله چشمگیر به‌شمار می‌آمد، زیرا مردم همه‌جا را پیاده می‌پیمودند.

Bethany means 'House of the Poor.'

بیت‌عنیا به معنای «خانهٔ فقیران» است.

Jesus' favorite place to be was Bethany, where Lazarus, Mary, and Martha lived.

جای محبوبِ عیسی برای بودن، بیت‌عنیا بود؛ جایی که ایلعازر، مریم و مرتا در آن زندگی می‌کردند.

It is worth noting that the Triumphal Entry is the history Sister White uses to describe the Midnight Cry.

شایانِ توجه است که ورودِ ظفرمندانه همان رویداد تاریخی‌ای است که خواهر وایت برای توصیفِ فریادِ نیمه‌شب به کار می‌برد.

Before Jesus entered Jerusalem for the Triumphal Entry, He tarried in Bethany, the House of the Poor. There is a tarrying time that precedes the Triumphal Entry, just as there is a tarrying time that precedes the Midnight Cry. They are parallel histories, but we are still dealing with Luke 24:44-52 and waiting and tarrying in Jerusalem.

پیش از آن‌که عیسی برای ورودِ ظفرمندانه به اورشلیم داخل شود، در بیت‌عنیا، خانهٔ فقیران، درنگ کرد. زمانی برای درنگ وجود دارد که بر ورودِ ظفرمندانه پیشی می‌گیرد، همان‌گونه که زمانی برای درنگ نیز پیش از فریادِ نیمه‌شب وجود دارد. این‌ها تاریخ‌های موازی‌اند، اما ما هنوز با لوقا 24:44-52 سر و کار داریم و در اورشلیم منتظر مانده و درنگ می‌کنیم.

In Early Writings, page 247, speaking of the Millerite History, Sister White says:

در «نوشته‌های نخستین»، صفحهٔ 247، خواهر وایت در سخن گفتن دربارهٔ تاریخ میلری، می‌گوید:

> "The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844."

> سرخورده‌شدگان از روی کتاب‌مقدّس دریافتند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند و باید با شکیبایی در انتظارِ تحقّق رؤیا بمانند. همان شواهدی که آنان را برانگیخته بود تا در سال 1843 چشم‌به‌راهِ خداوندِ خویش باشند، ایشان را به این انتظار رساند که او در سال 1844 خواهد آمد.

At the Midnight Cry, the Millerites had their understanding of the Scriptures opened.

در ندای نیمه‌شب، فهم میلری‌ها از کتاب‌مقدس گشوده شد.

"The disappointed ones" from the first disappointment saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and the same evidence that led them to predict 1843 as the return of the Lord now proved 1844.

«سرخورده‌شدگان» از نومیدیِ نخست، از روی کتب مقدس دریافتند که آنان در زمانِ تأخیر به سر می‌برند، و همان شواهدی که ایشان را بر آن داشت تا بازگشت خداوند را در 1843 پیش‌گویی کنند، اکنون 1844 را ثابت می‌کرد.

What had the Lord done for them? He opened their understanding. This is a parallel history to the disciples.

خداوند برای آنان چه کرده بود؟ او فهم ایشان را گشود. این تاریخی موازی با تاریخ شاگردان است.

## Jacob’s Tarrying Time and the Covenant

د یعقوب د تم کېدو وخت او تړون

There is a tarrying time in the story of Jacob. This tarrying time illuminates many prophetic truths, though we will only touch on some of them.

در داستان یعقوب زمانی برای درنگ وجود دارد. این زمانِ درنگ بسیاری از حقایق نبوی را روشن می‌سازد، هرچند ما تنها به برخی از آن‌ها اشاره خواهیم کرد.

Genesis 28, beginning with verse 10, shows that the story of Jacob prefigures the end of the world. Jacob's sons represent the 144,000 at the end of the world.

پیدایش ۲۸، از آیهٔ ۱۰ به بعد، نشان می‌دهد که سرگذشت یعقوب پیش‌نمونِ پایان جهان است. پسران یعقوب نمایانگرِ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر در پایان جهان هستند.

Jacob had sons from four women—two wives, Rachel and Leah, and two concubines. He had to work for his wives: 2520 days for Leah and 2520 days for Rachel. In Jacob's story, we see both 2520s, representing the Northern and Southern Kingdoms.

یعقوب از چهار زن صاحب پسران شد—دو همسر، راحیل و لیه، و دو کنیز. او می‌بایست برای همسرانش کار کند: ۲۵۲۰ روز برای لیه و ۲۵۲۰ روز برای راحیل. در داستان یعقوب، هر دو دورهٔ ۲۵۲۰ را می‌بینیم که نمایانگر پادشاهی‌های شمالی و جنوبی‌اند.

Jacob is a symbol of the Millerite History and the 144,000. His story should provide light for us at the end of the world.

یعقوب نمادی از تاریخ میلری و ۱۴۴٬۰۰۰ است. داستان او باید در پایان جهان برای ما نور فراهم آورد.

> And Jacob went out from Beersheba, and went toward Haran. And he lighted upon a certain place, and tarried there all night, because the sun was set; and he took of the stones of that place and put them for his pillows, and lay down in that place to sleep. And he dreamed, and behold a ladder set up on the earth, and the top of it reached to heaven: and behold the angels of God ascending and descending on it. And, behold, the Lord stood above it, and said, I am the Lord God of Abraham thy father, and the God of Isaac; the land whereon thou liest, to thee will I give it, and to thy seed: And thy seed shall be as the dust of the earth, and thou shall spread abroad to the west, and to the east, and to the north, and to the south: and in thee and in thy seed shall all the families of the earth be blessed. And, behold, I am with thee, and will keep thee in all places whither thou goest, and will bring thee again into this land; for I will not leave thee, until I have done that which I have spoken to thee of. Genesis 28:10-15.

> اور یعقوب بیرسبع سے روانہ ہوا اور حاران کی طرف چلا۔ اور وہ ایک جگہ جا پہنچا اور وہاں ساری رات ٹھہرا، کیونکہ سورج غروب ہو چکا تھا؛ اور اس نے اس جگہ کے پتھروں میں سے لیے اور انہیں اپنے سر کے نیچے رکھا، اور اسی جگہ لیٹ گیا تاکہ سوئے۔ اور اس نے خواب دیکھا، اور دیکھو، ایک زینہ زمین پر قائم تھا اور اُس کا سرا آسمان تک پہنچتا تھا؛ اور دیکھو، خدا کے فرشتے اُس پر چڑھتے اور اترتے تھے۔ اور دیکھو، خداوند اُس کے اوپر کھڑا تھا اور فرمایا، میں خداوند، تیرے باپ ابرہام کا خدا اور اِضحاق کا خدا ہوں؛ یہ زمین جس پر تُو لیٹا ہے، میں اسے تجھے اور تیری نسل کو دوں گا۔ اور تیری نسل زمین کے غبار کی مانند ہوگی، اور تُو مغرب اور مشرق اور شمال اور جنوب کی طرف پھیل جائے گا؛ اور تجھ میں اور تیری نسل میں زمین کے سب گھرانے برکت پائیں گے۔ اور دیکھ، میں تیرے ساتھ ہوں، اور جہاں کہیں تُو جائے، میں تیری حفاظت کروں گا، اور تجھے پھر اِس سرزمین میں واپس لاؤں گا؛ کیونکہ جب تک میں وہ سب کچھ پورا نہ کر لوں جس کا میں نے تجھ سے کہا ہے، میں تجھے نہ چھوڑوں گا۔ پیدایش 28:10-15۔

The Lord is entering into covenant with Jacob. When the Lord enters into covenant with Moses and Israel, there is a tarrying time; when He enters into covenant with Jacob, there is a tarrying time; when He enters into covenant with modern Israel in the Millerite History, there is a tarrying time; and when He enters into covenant with the Christian church at Pentecost, there is a tarrying time.

خداوند در حال دخول به عهد با یعقوب است. هنگامی که خداوند با موسی و اسرائیل داخلِ عهد می‌شود، زمانی از درنگ هست؛ هنگامی که با یعقوب داخلِ عهد می‌شود، زمانی از درنگ هست؛ هنگامی که در تاریخ میلری با اسرائیلِ جدید داخلِ عهد می‌شود، زمانی از درنگ هست؛ و هنگامی که در پنتیکاست با کلیسای مسیحی داخلِ عهد می‌شود، زمانی از درنگ هست.

In this story, during the tarrying time, the Lord opens the understanding of His people to His Word, symbolized by the ladder with angels ascending and descending—a symbol of communication between God and man.

در این حکایت، در زمانِ درنگ، خداوند فهمِ قومِ خویش را نسبت به کلامِ خود می‌گشاید؛ امری که به‌وسیلهٔ نردبانی با فرشتگانی که بر آن صعود و نزول می‌کنند نمادین شده است—نمادی از ارتباط میان خدا و انسان.

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! This is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

> پس یعقوب از خواب خود بیدار شد و گفت: «به‌راستی خداوند در این مکان است و من نمی‌دانستم.» و ترسان شد و گفت: «این مکان چه هولناک است! این جز خانهٔ خدا نیست، و این است دروازهٔ آسمان.» پیدایش 28:16، 17

At the Midnight Cry, the Millerite virgins are waking up and becoming the House of God. He is entering into covenant with them, making them modern Israel.

در ندای نیمه‌شب، باکره‌های میلری بیدار می‌شوند و به خانهٔ خدا مبدّل می‌گردند. او با ایشان به عهد درمی‌آید و آنان را اسرائیلِ معاصر می‌سازد.

> And Jacob rose up early in the morning, and took the stone that he had put for his pillows, and set it up for a pillar, and poured oil upon the top of it. And he called the name of that place Bethel: but the name of that city was called Luz at the first. Genesis 28:18, 19.

> اور یعقوب صبح سویرے اٹھا، اور اُس پتھر کو لیا جسے اُس نے اپنے سرہانے رکھا تھا، اور اُسے ستون کے طور پر کھڑا کیا، اور اُس کے سر پر تیل ڈالا۔ اور اُس نے اُس جگہ کا نام بیت ایل رکھا؛ لیکن اُس شہر کا نام پہلے لوز تھا۔ پیدایش 28:18، 19۔

"Luz" is changed. The Millerites were not God's people in 1798. The history of the Millerites is the history of how He enters into covenant with them and makes them His people, changing them from "Luz" to "Bethel."

"لوز" تغییر می‌یابد. میلری‌ها در سال 1798 قوم خدا نبودند. تاریخ میلری‌ها، تاریخ این است که او چگونه با ایشان به عهد درمی‌آید و آنان را قوم خود می‌سازد، و ایشان را از "لوز" به "بیت‌ئیل" دگرگون می‌کند.

> And Jacob vowed a vow, saying, If God will be with me, and will keep me in this way that I go, and will give me bread to eat, and raiment to put on, So that I come again to my father's house in peace; then shall the Lord be my God: And this stone, which I have set for a pillar, shall be God's house: and of all that thou shalt give me I will surely give the tenth unto thee. Genesis 28:20-22.

> اور یعقوب نے نذر مانی اور کہا، اگر خدا میرے ساتھ رہے، اور اس راہ میں جس پر میں جا رہا ہوں میری حفاظت کرے، اور مجھے کھانے کو روٹی اور پہننے کو کپڑا دے، تاکہ میں سلامتی کے ساتھ اپنے باپ کے گھر پھر آؤں، تو خداوند میرا خدا ہوگا۔ اور یہ پتھر، جسے میں نے ستون کے طور پر قائم کیا ہے، خدا کا گھر ہوگا۔ اور جو کچھ تو مجھے دے گا، اُس سب کا دسواں حصہ میں ضرور تجھے دوں گا۔ پیدایش 28:20-22۔

Jacob's vow is entering into covenant. He asks God to keep him in the way—the Old Paths—and to give him bread to eat. The Millerites are to eat their own bread and not return to Protestant foolishness.

عهدِ یعقوب، در حقیقت، ورود به پیمان است. او از خدا می‌خواهد که او را در راه نگاه دارد—راه‌های کهن—و نانی برای خوردن به او عطا فرماید. میلری‌ها باید نانِ خود را بخورند و به حماقتِ پروتستانی بازنگردند.

If we continue to eat the bread God gives us, He will maintain His covenant with us. The bread and raiment in Jacob's vow symbolize the truths on the 1843 Chart, which Ellen White calls the Rock of Ages—the Old Paths and the bread.

اگر ما همچنان نانی را که خدا به ما می‌دهد بخوریم، او عهد خود را با ما برقرار نگاه خواهد داشت. نان و لباس در نذر یعقوب، نمودارِ حقایقِ مندرج در نمودار 1843 هستند که الن وایت آن را «صخرهٔ اعصار» می‌نامد—راه‌های کهن و نان.

> "The ladder which Jacob saw in the night vision, the base of it resting upon the earth and the topmost round reaching unto the highest heavens; God himself above the ladder, and His glory shining upon every round; angels ascending and descending upon this ladder of shining brightness, is a symbol of constant communication kept up between this world and heavenly places. God accomplishes His will through the instrumentality of heavenly angels in continual intercourse with humanity. This ladder reveals a direct and important channel of communication with the inhabitants of this earth. The ladder represented to Jacob the world's Redeemer, who links earth and heaven together. Everyone who has seen the evidence and light of truth and accepts the truth, professing his faith in Jesus Christ, is a missionary in the highest sense of the word. He is the receiver of heavenly treasures, and it is his duty to impart them, to diffuse that which he has received." Fundamentals of Christian Education, 270.

> نردبانی که یعقوب در رؤیای شبانه دید، که پایهٔ آن بر زمین نهاده شده بود و بالاترین پلهٔ آن تا اعلی‌علیین می‌رسید؛ خودِ خدا بر فراز نردبان، و جلال او بر هر پله می‌تابید؛ و فرشتگان بر این نردبانِ درخشان بالا می‌رفتند و پایین می‌آمدند، نمادی است از ارتباطی دائم که میان این جهان و جای‌های آسمانی برقرار نگاه داشته می‌شود. خدا ارادهٔ خویش را به‌وسیلهٔ کارگزاریِ فرشتگان آسمانی، در مراوده‌ای پیوسته با بشریت، به انجام می‌رساند. این نردبان مجرایی مستقیم و مهم برای ارتباط با ساکنان این زمین آشکار می‌سازد. این نردبان برای یعقوب نمایانگرِ فدیه‌دهندهٔ جهان بود، آن‌که زمین و آسمان را به یکدیگر پیوند می‌دهد. هر کس که شواهد و نورِ حقیقت را دیده و حقیقت را می‌پذیرد و ایمان خود را به عیسی مسیح اقرار می‌کند، در عالی‌ترین معنای این واژه، مبشر است. او دریافت‌کنندهٔ گنجینه‌های آسمانی است، و وظیفهٔ اوست که آنها را به دیگران برساند و آنچه را دریافت کرده است منتشر سازد. مبانی آموزش مسیحی، 270.

When He opens up their understanding in the tarrying time, He does so by sending angels up and down the ladder.

هنگامی که او در زمانِ انتظار، فهم آنان را می‌گشاید، این کار را با فرستادنِ فرشتگان بر فرازِ نردبان، به بالا و پایین انجام می‌دهد.

If you have received the truth, you have the responsibility to share it. If you fulfill your responsibility, you become the ladder—the channel of communication. We are called to be that channel.

اگر شما حقیقت را دریافت کرده‌اید، مسئولیت دارید آن را با دیگران در میان بگذارید. اگر مسئولیت خود را به انجام رسانید، خود به آن نردبان—مجرای ارتباط—بدل می‌شوید. ما فراخوانده شده‌ایم که آن مجرا باشیم.

> "The ladder represented Christ; he is the channel of communication between heaven and earth, and angels go to and fro in continual intercourse with the fallen race. The words of Christ to Nathanael were in harmony with the figure of the ladder, when he said, 'Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of man.' Here the Redeemer identifies himself as the mystic ladder, that makes communication possible between heaven and earth." Review and Herald, November 11, 1890.

> نردبان نمایانگر مسیح بود؛ او مجرای ارتباط میان آسمان و زمین است، و فرشتگان در آمدوشدی پیوسته با نسل سقوط‌کرده رفت‌وآمد می‌کنند. سخنان مسیح به ناتانائیل با تصویر نردبان هماهنگ بود، آنگاه که گفت: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، از این پس آسمان را گشوده خواهید دید، و فرشتگان خدا را که بر پسر انسان صعود و نزول می‌کنند.» در اینجا نجات‌دهنده خویشتن را به‌عنوان آن نردبان رازآمیز معرفی می‌کند که امکان ارتباط میان آسمان و زمین را فراهم می‌سازد. Review and Herald, November 11, 1890.

Jacob has a tarrying time; he tarries and dreams of the ladder, which represents the Lord opening the understanding of His Word to His people during the tarrying time. In this history, the Lord is entering into covenant with His people, taking them from Luz and making them Bethel—the House of God.

یعقوب زمانی برای درنگ دارد؛ او درنگ می‌کند و نردبان را در خواب می‌بیند، که نمایانگر آن است که خداوند در دوران درنگ، فهم کلام خویش را بر قوم خود می‌گشاید. در این تاریخ، خداوند با قوم خود وارد عهد می‌شود و آنان را از لوز گرفته، ایشان را بیت‌ئیل—خانهٔ خدا—می‌سازد.

The channel of communication represented by the angels ascending and descending on the ladder, who is Christ, is also represented in Zechariah. Sister White comments on this in Review and Herald, July 20, 1897, though she uses a different symbol.

مجراى ارتباطى كه به‌وسيلهٔ فرشتگانى كه بر نردبان، كه همان مسيح است، صعود و نزول مى‌كنند، نمايانده شده است، همچنين در زكريا نيز به تصوير كشيده شده است. خواهر وايت در Review and Herald، 20 ژوئيهٔ 1897، بر اين موضوع اظهار نظر مى‌كند، هرچند از نمادى متفاوت استفاده مى‌كند.

> "The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne."

> «مسیح‌شدگانِ ایستاده در حضورِ خداوندِ تمامیِ زمین، همان مقامی را دارند که زمانی به شیطان به‌عنوان کروبیِ سایه‌گستر داده شده بود. به‌وسیلهٔ موجوداتِ مقدّسی که گرداگردِ تختِ او هستند.»

What are the "holy beings"? Angels. "By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth." That is the ladder. Only, here Sister White is not going to use the ladder as the symbol.

"موجوداتِ مقدّس" سے کیا مراد ہے؟ فرشتے۔ "اپنے تخت کے گرد موجود مقدّس ہستیوں کے وسیلہ سے، خداوند اہلِ زمین کے ساتھ دائمی رابطہ قائم رکھتا ہے۔" یہی وہ سیڑھی ہے۔ البتہ یہاں سسٹر وائٹ سیڑھی کو بطورِ علامت استعمال نہیں کریں گی۔

> "The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God's Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> رۆنی زێڕین نوێنەرایەتیی ئەو نیعمەتە دەکات کە بەهۆی ئەوەوە خودا چراغەکانی باوەڕداران دابین دەکات، تاکو نەلەرزن و ناکوژێنەوە. ئەگەر ئەو رۆنە پیرۆزە لە ئاسمانەوە لە پەیامەکانی ڕۆحی خودادا نەڕژایە، هێزەکانی خراپەکاری کۆنتڕۆڵی تەواویان بەسەر مرۆڤدا هەبوو.

> "God is dishonored when we do not receive the communications He sends us. Thus we refuse the golden oil He would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call comes, 'Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,' those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God's Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, 'Show me thy glory,' the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. 'Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.' By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God's children shine as lights in the world." Review and Herald, July 20, 1897.

> خدا بی‌حرمتی می‌شود آنگاه که ما پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد دریافت نمی‌کنیم. بدین‌سان، ما آن روغنِ طلایی را که او می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندا درمی‌رسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او،» آنان که روغنِ مقدس را دریافت نکرده‌اند، آنان که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند یافت که برای ملاقات با خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود قدرتی برای به‌دست آوردن آن روغن ندارند، و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا طلب شود، اگر التماس کنیم، چنان‌که موسی کرد، «جلال خود را به من بنما،» محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. از طریق لوله‌های زرین، آن روغنِ طلایی به ما منتقل خواهد شد. «نه به قوت، و نه به قدرت، بلکه به روح من، خداوندِ لشکرها می‌گوید.» فرزندان خدا با دریافت پرتوهای درخشانِ آفتابِ عدالت، همچون نورها در جهان می‌درخشند.» ریویو اند هرالد، ۲۰ ژوئیه ۱۸۹۷.

In the story of Jacob, we have the story of the Millerite History. There is a tarrying time, and he sees the ladder representing communication between Heaven and Earth.

در داستانِ یعقوب، ما داستانِ تاریخِ میلری را داریم. زمانی برای درنگ هست، و او نردبان را می‌بیند که نمایانگرِ ارتباط میان آسمان و زمین است.

Zechariah tells us about two golden pipes. A ladder has two primary rails, but Zechariah calls them two golden pipes.

زکریاہ ہمیں دو سنہری نلکیوں کے بارے میں بتاتا ہے۔ ایک سیڑھی کے دو بنیادی بازو ہوتے ہیں، لیکن زکریاہ انہیں دو سنہری نلکیاں کہتا ہے۔

We are to receive the messages that come down from the ladder of Heaven and communicate them to others. If we do that, we become part of the ladder, part of the communication process.

ما باید پیام‌هایی را که از نردبان آسمان فرو می‌آیند دریافت کنیم و آن‌ها را به دیگران برسانیم. اگر چنین کنیم، خود بخشی از آن نردبان می‌شویم، بخشی از فرایند ارتباط.

Sister White ties this into the parable of the Ten Virgins.

خواهر وایت این را به مَثَلِ ده باکره مرتبط می‌سازد.

In the Millerite History, they were fulfilling the parable of the Ten Virgins. Jacob's tarrying time is the tarrying time of Matthew 25 and Habakkuk 2: "Though the vision tarry, wait for it."

در تاریخ میلری، آنان در حال تحقق بخشیدن به مَثَلِ ده باکره بودند. زمانِ درنگِ یعقوب همان زمانِ تأخیرِ مذکور در متی ۲۵ و حبقوق ۲ است: «اگرچه رؤیا درنگ نماید، برای آن منتظر بمان.»

The story of Jacob and Zechariah are the same tarrying times.

داستانِ یعقوب و زکریا هر دو یک زمانِ درنگ‌اند.

The tarrying time marks, among other things, that the Lord is about to increase His followers' understanding of the Word of God. If you do not receive that Holy Oil, you are a foolish virgin.

زمانِ درنگ، از جمله بر این دلالت دارد که خداوند در شُرُفِ افزایشِ فهمِ پیروانِ خویش از کلامِ خداست. اگر آن روغنِ مقدس را دریافت نکنید، باکره‌ای نادان هستید.

When you reach this history, when the door closes and you are a foolish virgin, Sister White says, "The saddest words that were ever heard, 'I knew you not.'"

هنگامی که به این تاریخ برسید، وقتی در بسته می‌شود و شما باکره‌ای جاهل باشید، خواهر وایت می‌گوید: «اندوه‌بارترین سخنانی که هرگز شنیده شد: “شما را نمی‌شناختم.”»

You cannot separate the tarrying time from the Midnight Cry. The tarrying time produces the outpouring of the Holy Spirit, which opens God's people's understanding to the Word at the Midnight Cry and provides the oil that distinguishes the wise from the foolish virgins.

شما نمی‌توانید زمانِ تأخیر را از فریادِ نیمه‌شب جدا سازید. زمانِ تأخیر، ریزشِ روح‌القدس را پدید می‌آورد؛ ریزشی که فهمِ قومِ خدا را نسبت به کلام در هنگامِ فریادِ نیمه‌شب می‌گشاید و آن روغنی را فراهم می‌سازد که باکره‌های دانا را از باکره‌های نادان متمایز می‌کند.

## The Tarrying Time and Christ’s Crowning Miracle

زمانِ انتظار و معجزهٔ تاج‌گذاریِ مسیح

There is a tarrying time when Christ performed His crowning act—raising Lazarus.

ایسا ایک ٹھہراؤ کا وقت ہوتا ہے جب مسیح نے اپنا نقطۂ عروج کا عمل انجام دیا—لازرُس کو زندہ کیا۔

Jesus received the message, "Lazarus is sick. Come, take care of him." But Jesus did not go immediately.

عیسیٰ کو یہ پیغام ملا: "لازر بیمار ہے۔ آؤ، اُس کی خبرگیری کرو۔" لیکن عیسیٰ فوراً نہ گئے۔

Sister White says the disciples stumbled over this. They wondered why He was not going to help His friend, or prove His power as the Messiah. But He tarried.

خواهر وایت می‌گوید که شاگردان در این‌باره لغزش خوردند. آنان در شگفت بودند که چرا او نمی‌خواهد به دوست خود کمک کند، یا قدرت خویش را به‌عنوان مسیحا ثابت سازد. اما او درنگ کرد.

> "In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed 'the resurrection, and the life.' He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany." The Desire of Ages, 529.

> «با درنگ کردن در آمدن نزد ایلعازر، مسیح هدفی از رحمت نسبت به کسانی داشت که او را نپذیرفته بودند. او تأخیر کرد تا با برخیزانیدن ایلعازر از مردگان، به قوم سرسخت و بی‌ایمان خود شاهدی دیگر عطا کند که او به‌راستی «قیامت و حیات» است. او به‌سختی رضایت می‌داد که هر امیدی را نسبت به آن قوم، آن گوسفندان فقیر و سرگردانِ خاندان اسرائیل، از دست بدهد. دل او به سبب بی‌توبگی ایشان در حال شکستن بود. او در رحمت خویش قصد داشت یک شاهد دیگر به ایشان بدهد که او احیاکننده است، آن یگانه کسی که تنها او می‌توانست حیات و جاودانگی را آشکار سازد. این می‌بایست شاهدی می‌بود که کاهنان نتوانند آن را بد تعبیر کنند. این بود سبب تأخیر او در رفتن به بیت‌عنیا.» آرزوی اعصار، 529.

He tarried to give them one more evidence that He had the ability to bring the dead to life. This crowning miracle, the raising of Lazarus, set the seal of God on His work and claim to Divinity. At the Midnight Cry, the Lord is raising up the wise virgins. This is an illustration of the sealing process. The Millerites were being sealed, providing an illustration of the sealing of the 144,000. The lesson of Lazarus is that Christ can take someone dead in trespasses and sins and bring them to life. In the passage of Lazarus, Christ defines death as sleep. They are all sleeping. He is tarrying. He will resurrect Lazarus, bringing them to life and placing His seal upon them. This is His crowning miracle. In our history, when He seals the 144,000, He lifts them up as an ensign. Zechariah says that ensign is as jewels in a crown. This is His crowning act.

او درنگ کرد تا یک شاهد دیگر به آنان بدهد که توانایی زنده‌کردن مردگان را دارد. این معجزهٔ اوج، یعنی برخیزانیدنِ ایلعازر، مُهرِ خدا را بر کار او و بر دعویِ الوهیتِ او نهاد. در ندای نیمه‌شب، خداوند باکره‌های دانا را برمی‌انگیزد. این تمثیلی از فرایندِ مهر شدن است. میلری‌ها در حال مهر شدن بودند و بدین‌سان تصویری از مهر شدنِ ۱۴۴٬۰۰۰ فراهم می‌کردند. درسِ ایلعازر این است که مسیح می‌تواند کسی را که در خطایا و گناهان مرده است برگرفته، او را زنده سازد. در روایتِ ایلعازر، مسیح مرگ را خواب تعریف می‌کند. همگی در خواب‌اند. او درنگ می‌کند. او ایلعازر را برخواهد انگیخت و آنان را به حیات خواهد آورد و مُهرِ خود را بر ایشان خواهد نهاد. این معجزهٔ اوجِ اوست. در تاریخِ ما، هنگامی که او ۱۴۴٬۰۰۰ را مُهر می‌زند، ایشان را همچون عَلَمی برمی‌افرازد. زکریا می‌گوید که آن عَلَم همچون جواهراتِ تاج است. این عملِ تاج‌گذارِ اوست.

With the outpouring and opening up of truth in the Millerite history, the tarrying time marks when the Lord opens up the truth. The ladder, with angels ascending and descending, is where the sealing process takes place.

با افاضهٔ حقیقت و گشوده‌شدن آن در تاریخ میلری، زمانِ تأخیر نشانگر آن است که خداوند حقیقت را می‌گشاید. نردبان، با فرشتگانی که صعود و نزول می‌کنند، همان جایی است که فرایندِ مُهرشدن در آن به وقوع می‌پیوندد.

## The Triumphal Entry and the Midnight Cry

ورودِ ظفرمندانه و فریادِ نیمه‌شب

Now we look at the Triumphal Entry. Notice what Sister White compares the Triumphal Entry to in the Spirit of Prophecy, volume 4, page 250.

اکنون به ورودِ ظفرمندانه می‌نگریم. توجه کنید که خواهر وایت در روح نبوت، جلد ۴، صفحهٔ ۲۵۰، ورودِ ظفرمندانه را با چه چیزی مقایسه می‌کند.

> "The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ's triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, 'Blessed is he that cometh in the name of the Lord!' [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, 'Behold, the Bridegroom cometh!'"

> «فریادِ نیمه‌شب نه آن‌قدر به‌واسطهٔ استدلال منتشر شد، هرچند برهانِ کتاب‌مقدسی آن روشن و قاطع بود. نیرویی الزام‌آور همراه آن بود که جان را به حرکت درمی‌آورد. نه شکی در میان بود و نه پرسشی. در هنگام ورودِ ظفرمندِ مسیح به اورشلیم، مردمی که از همه‌جای آن سرزمین برای نگاه داشتنِ عید گرد آمده بودند، به کوه زیتون سرازیر شدند؛ و چون به جماعتی که عیسی را مشایعت می‌کردند پیوستند، از الهامِ آن ساعت بهره‌مند شدند و به فزونیِ آن بانگ یاری رساندند: «مبارک است آن که به نام خداوند می‌آید!» [Matthew 21:9.] به همین‌سان، بی‌ایمانانی نیز که به اجتماعاتِ ادونتیست‌ها روی می‌آوردند—برخی از سرِ کنجکاوی و برخی صرفاً برای تمسخر—قدرتِ متقاعدکننده‌ای را که همراهِ این پیام بود احساس کردند: «اینک، داماد می‌آید!»»

The Triumphal Entry represents the Midnight Cry.

ورودِ ظفرمندانه نمایانگرِ فریادِ نیمه‌شب است.

Let us read what Sister White says about the Triumphal Entry in The Youth Instructor, February 21, 1901.

بیایید آنچه خواهر وایت دربارهٔ ورودِ ظفرمندانه در The Youth’s Instructor، ۲۱ فوریهٔ ۱۹۰۱، می‌گوید بخوانیم.

> "The time of Christ's entry into Jerusalem was the most lovely season of the year. The mount of Olives was carpeted with green, and the groves were beautiful with varied foliage. From the regions round about Jerusalem many people had come to the feast with an earnest desire to see Jesus."

> زمانِ ورودِ مسیح به اورشلیم، دل‌انگیزترین فصلِ سال بود. کوه زیتون با سبزه فرش شده بود، و بیشه‌ها با برگ‌وبارِ گوناگون زیبا بودند. از نواحی پیرامونِ اورشلیم، بسیاری از مردم با اشتیاقی صمیمانه برای دیدنِ عیسی به عید آمده بودند.

Why? Because, they heard about Lazarus.

Warum? Weil sie von Lazarus gehört hatten.

> "The crowning miracle of the Saviour, in raising Lazarus from the dead, had had a wonderful effect upon the people, and a large and enthusiastic multitude was drawn to the place where Jesus was tarrying."

> نجات‌دهنده با برخیزانیدنِ ایلعازر از مردگان، عالی‌ترین معجزهٔ خود را به انجام رسانده بود، و این امر تأثیری شگفت‌انگیز بر مردم نهاده بود؛ از این‌رو، گروهی بزرگ و پرشور از مردم به جایی که عیسی در آن اقامت داشت، کشانده شدند.

So, He is tarrying in Bethany before the Triumphal Entry.

پس، او پیش از ورود ظفرمندانه در بیت‌عنیا درنگ می‌کند.

This refers to the Tarrying Time.

این به زمانِ درنگ اشاره دارد.

> "The afternoon was half spent when Jesus sent his disciples to the village of Bethphage, saying: 'Go into the village over against you, and straightway ye shall find an ass tied, and a colt with her: loose them, and bring them unto me. And if any man say ought unto you, ye shall say, The Lord hath need of them; and straightway he will send them.'

> بعد از ظهر نیمی سپری شده بود که عیسی شاگردان خود را به دهکدۀ بیت‌فاجی فرستاد و گفت: «به این دهکده که روبه‌روی شماست بروید، و بی‌درنگ ماده‌الاغی بسته، و کره‌اش را با او خواهید یافت؛ آنها را باز کنید و نزد من بیاورید. و اگر کسی به شما چیزی گفت، بگویید: خداوند به آنها نیاز دارد؛ و در دم آنها را خواهد فرستاد.»

> "This was the first time during His ministry that Christ consented to ride, and the disciples interpreted this as a sign that He was about to assert His kingly power and authority, and take His position on David's throne. Joyfully they executed the commission. They found the colt, loosed him, and brought him to Jesus, who sat upon him. As Jesus took His seat upon the animal, the air was filled with acclamations of praise and triumph. He bore no outward sign of royalty, wore no dress of state, nor was He followed by soldiers. But He was surrounded by a company excited with expectancy. He had just raised the dead. The people thought He was coming to be the Savior of Israel. Who were these people?

> «این نخستین بار در دوران خدمت مسیح بود که او رضایت داد سوار شود، و شاگردان این را نشانه‌ای تعبیر کردند از اینکه او در آستانهٔ اظهار قدرت و اقتدار شاهانهٔ خویش است و جایگاه خود را بر تخت داود خواهد گرفت. آنان با شادی این مأموریت را انجام دادند. کرّه‌الاغ را یافتند، آن را باز کردند و نزد عیسی آوردند، و او بر آن نشست. هنگامی که عیسی بر آن حیوان نشست، فضا از نغمه‌های ستایش و ظفر آکنده شد. او هیچ نشان ظاهریِ سلطنت بر خود نداشت، جامهٔ رسمیِ پادشاهی نپوشیده بود، و سربازان نیز در پی او نبودند. اما گروهی که از انتظار به هیجان آمده بودند، او را در میان گرفته بودند. او به‌تازگی مرده‌ای را زنده کرده بود. مردم می‌پنداشتند که او می‌آید تا نجات‌دهندهٔ اسرائیل باشد. این مردم چه کسانی بودند؟»

> "Many flatter themselves that the hour of Israel's emancipation is at hand. In imagination they see the Roman army dispersed, and driven from Jerusalem, and the Jewish nation once more free from the yoke of the oppressor. From lip to lip the question passes, 'Will he at this time restore again the kingdom to Israel?' Many in the throng recall the word of the prophet: 'Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy king cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass.' Each strives to excel the other in responding to the prophetic past. The shout echoes from mountain and valley, 'Hosanna to the Son of David:'—the Midnight Cry—'Blessed is he that cometh in the name of the Lord; hosanna in the highest.'

> بسیاری با خود چنین می‌پندارند که ساعت رهایی اسرائیل فرا رسیده است. در خیال، سپاه روم را پراکنده و رانده‌شده از اورشلیم می‌بینند، و قوم یهود را بار دیگر از یوغ ستمگر آزاد. از لبی به لبی این پرسش می‌گذرد: «آیا در این زمان ملکوت را بار دیگر به اسرائیل بازخواهی گردانید؟» بسیاری در آن انبوه، کلام نبی را به یاد می‌آورند: «ای دختر صهیون، به‌شدت شادی کن؛ و ای دختر اورشلیم، بانگ شادمانی برآور: اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید؛ او عادل است و نجات با اوست؛ فروتن است و بر الاغی سوار.» هر یک می‌کوشد تا در پاسخ‌گویی به گذشتهٔ نبوی از دیگری پیشی گیرد. آن فریاد از کوه و دره طنین می‌افکند: «هوشیعانا بر پسر داود»—فریاد نیمه‌شب—«مبارک است او که به نام خداوند می‌آید؛ هوشیعانا در اعلی‌علّیین.»

No mourning or wailing was heard in that procession. Those who had once been blind, but whose eyes had been healed by the Son of God, led the way.

در آن راهپیمایی، هیچ نوحه و زاری‌ای شنیده نمی‌شد. آنان که زمانی نابینا بودند، اما چشمانشان به‌وسیلهٔ پسر خدا شفا یافته بود، پیشاپیش حرکت می‌کردند.

Who leads the way? Those who used to be Laodicean's.

چه کسانی راه را پیش می‌برند؟ همانانی که پیش‌تر لاادقیه‌ای بودند.

> "They pressed close to Jesus, while one whom He had raised from the dead led the animal He rode. Those once deaf and dumb, now healed, helped to swell the glad hosannas. Cripples, now walking, broke down palm branches and strewed them in His path.

> «آنان به عیسی نزدیک شدند، در حالی که یکی از کسانی که او از مردگان برخیزانیده بود، حیوانی را که او بر آن سوار بود هدایت می‌کرد. آنان که زمانی کر و لال بودند و اکنون شفا یافته بودند، به افزونیِ هُوشَعناهایِ شادمانه یاری رساندند. لنگان، که اکنون راه می‌رفتند، شاخه‌های نخل را می‌شکستند و در مسیر او می‌گستردند.»

> "The leper, once shut out from society, was there, cleansed by the Saviour's power. He laid his garment in the path of the Saviour, exclaiming, 'O give thanks unto the Lord; for he is good: for his mercy endureth forever.'

> جذامی، که زمانی از جامعه رانده شده بود، در آنجا حاضر بود، به قدرت نجات‌دهنده پاک شده. او جامهٔ خود را در مسیر نجات‌دهنده گسترد و بانگ برآورد: «خداوند را حمد گویید، زیرا که نیکوست؛ زیرا رحمت او تا ابد پایدار است.»

> "The healed demoniac was there, now in his right mind, adding his testimony: 'The Lord hath done great things for me, whereof I am glad.'

> وہ شفا یافتہ بدروح‌گرفتہ بھی وہاں موجود تھا، اب اپنے ہوش و حواس میں، اور اپنی گواہی میں یہ اضافہ کر رہا تھا: ’’خداوند نے میرے لیے بڑے کام کیے ہیں، جن سے میں خوش ہوں۔‘‘

> "The restored dead were there, praising Him. The widow and the orphan told of His wonderful works. Little children, those healed of diseases, and those brought back from the grave, bestrewed the path of the Redeemer with palm branches and flowers."

> احیاشدگانِ مردگان در آنجا بودند و او را می‌ستودند. بیوه‌زن و یتیم از اعمال شگفت‌انگیز او سخن می‌گفتند. کودکان خردسال، آنان که از بیماری‌ها شفا یافته بودند، و آنان که از گور بازگردانده شده بودند، راهِ نجات‌دهنده را با شاخه‌های نخل و گل‌ها فرش می‌کردند.

So, Jesus tarries in the House of the Poor, referring to the Tarrying Time.

پس عیسی در خانهٔ فقیران درنگ می‌کند، که اشاره به زمانِ درنگ دارد.

Why? Because He is about to pour out His Holy Spirit and open their understanding, referring to the Midnight Cry.

چرا؟ زیرا او در شُرُف آن است که روح‌القدسِ خود را فرو ریزد و فهم ایشان را بگشاید، با اشاره به ندای نیمه‌شب.

In this story, He is coming as a King, referring to October 22, 1844. Does Jesus come to receive a kingdom on October 22, 1844? Yes.

در این حکایت، او به‌عنوان پادشاه می‌آید، که اشاره به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دارد. آیا عیسی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌آید تا پادشاهی‌ای را دریافت کند؟ بله.

This is the Triumphal Entry, and there are those who will raise the Midnight Cry.

این است ورودِ ظفرمندانه، و کسانی هستند که ندای نیمه‌شب را برخواهند افراشت.

Who are these people? They are those transformed by the power of Christ.

اینها چه کسانی‌اند؟ آنان کسانی هستند که به‌وسیلهٔ قدرت مسیح دگرگون شده‌اند.

The message of Christ's righteousness, His power to change us from blind to seeing, from dead to living, from leper to pure, is carried in the history of the Triumphal Entry, prefiguring the Midnight Cry. What carries that message?

پیامِ عدالتِ مسیح، قدرتِ او برای دگرگون ساختنِ ما از نابینا به بینا، از مرده به زنده، از جذامی به طاهر، در روایتِ ورودِ ظفرمندانه نهفته است و ندای نیمه‌شب را پیشاپیش به تصویر می‌کشد. چه چیز حاملِ آن پیام است؟

What is Christ riding upon? An ass. It is the Message of Islam that carries the message of Christ's righteousness.

مسیح بر چه سوار است؟ بر الاغی. این پیامِ اسلام است که پیامِ پارساییِ مسیح را حمل می‌کند.

In 1840, the empowerment of the First Angel's Message was connected to the restraint of Islam. The First Message leads to the Second Message; they cannot be separated.

در سال ۱۸۴۰، توانمندسازی پیام فرشتۀ اوّل با مهار اسلام مرتبط بود. پیام اوّل به پیام دوم می‌انجامد؛ این دو را نمی‌توان از یکدیگر جدا کرد.

The First Message carries the Second Message.

پیام نخست، پیام دوم را حمل می‌کند.

The First Message was confirmed when Islam was restrained, fulfilling prophecy. This confirmation empowered the First Angel's Message and led to the Protestants closing their doors against it.

پیام نخست آنگاه تأیید شد که اسلام مهار گردید و بدین‌سان نبوت تحقق یافت. این تأیید، پیام فرشتهٔ اول را قوت بخشید و به آن انجامید که پروتستان‌ها درهای خود را بر ضد آن ببندند.

The closing of the doors by the Protestant churches was the rejection of the Message of Islam.

بستنِ دروازوں کا پروٹسٹنٹ کلیسیاؤں کی طرف سے کیا جانا، اسلام کے پیغام کا انکار تھا۔

The Millerite history prefigures our history.

تاریخ میلریتی پیش‌نمونهٔ تاریخ ماست.

The message of Christ's righteousness in the sealing time of the 144,000, when the Lord pours out His Holy Spirit and opens the Scriptures to the Laodicean's and lepers of Adventism, is again carried by the ass—the Message of Islam.

پیامِ عدالتِ مسیح در زمانِ مُهر شدنِ ۱۴۴٬۰۰۰، آنگاه که خداوند روح‌القدسِ خویش را فرو می‌ریزد و کتبِ مقدّس را بر لائودیکیان‌ها و جذامیانِ ادونتیسم می‌گشاید، بار دیگر به‌وسیلهٔ الاغ حمل می‌شود—پیامِ اسلام.

> "In the summer and autumn of 1844 the proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' was given. The two classes represented by the wise and foolish virgins were then developed—one class who looked with joy to the Lord's appearing, and who had been diligently preparing to meet Him; another class that, influenced by fear and acting from impulse, had been satisfied with a theory of the truth, but were destitute of the grace of God. In the parable, when the bridegroom came, 'they that were ready went in with him to the marriage.' The coming of the bridegroom, here brought to view, takes place before the marriage. The marriage represents the reception by Christ of His kingdom. . . ." The Great Controversy, 427

> در تابستان و پاییز سال 1844، اعلامِ «اینک داماد می‌آید» داده شد. آنگاه دو گروهی که به‌وسیلهٔ باکره‌های دانا و نادان نمایش داده شده‌اند، آشکار گردیدند—یک گروه که با شادی به ظهور خداوند می‌نگریستند و با جدیت خود را برای ملاقات او مهیا ساخته بودند؛ و گروهی دیگر که تحت تأثیر ترس و از روی انگیزشِ آنی عمل می‌کردند، و به نظریه‌ای از حقیقت قناعت ورزیده بودند، اما از فیض خدا محروم بودند. در مَثَل، هنگامی که داماد آمد، «آنان که آماده بودند، با او به عروسی درآمدند.» آمدنِ داماد، که در اینجا مورد توجه قرار گرفته است، پیش از عروسی واقع می‌شود. عروسی نمایانگرِ دریافتِ پادشاهی‌اش به‌وسیلهٔ مسیح است. . . . نبرد عظیم، 427

The Triumphal Entry is the King coming. On October 22, 1844, He receives the Kingdom. This is the Triumphal Entry.

ورود پیروزمندانه، آمدنِ پادشاه است. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، او پادشاهی را دریافت می‌کند. این همان ورود پیروزمندانه است.

It is in this time period that the two classes are being sealed into their fate.

در همین دورهٔ زمانی است که آن دو طبقه به‌سوی سرنوشت خویش مُهر می‌شوند.

> "The proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' in the summer of 1844, led thousands to expect the immediate advent of the Lord. At the appointed time the Bridegroom came, not to the earth, as the people expected, but to the Ancient of Days in heaven, to the marriage, the reception of His kingdom. 'They that were ready went in with Him to the marriage: and the door was'—what?—'shut.' They were not to be present in person at the marriage; for it takes place in heaven, while they are upon the earth. The followers of Christ are to 'wait for their Lord, when He will return from the wedding.' Luke 12:36. But they are to understand His work, and to follow Him by faith as He goes in before God. It is in this sense that they are said to go in to the marriage." The Great Controversy, 427.

> اعلانِ «اینک داماد می‌آید» در تابستان ۱۸۴۴، هزاران تن را بر آن داشت که انتظار ظهورِ فوریِ خداوند را بکشند. در زمانِ معیّن، داماد آمد، نه به زمین، آن‌گونه که مردم انتظار داشتند، بلکه در آسمان نزد قدیمُالأیّام، برای عروسی، یعنی برای دریافتِ پادشاهیِ خویش. «آنان که آماده بودند، با او به عروسی درآمدند؛ و در»—چه؟—«بسته شد.» ایشان قرار نبود شخصاً در عروسی حاضر باشند؛ زیرا آن در آسمان واقع می‌شود، حال آنکه ایشان بر زمین هستند. پیروانِ مسیح باید «منتظرِ آقای خود باشند، هنگامی که او از عروسی بازگردد.» لوقا ۱۲:۳۶. امّا باید کارِ او را درک کنند، و چون او به حضورِ خدا داخل می‌شود، با ایمان او را پیروی نمایند. به این معناست که گفته می‌شود ایشان به عروسی داخل می‌شوند.» جدال عظیم، ۴۲۷.

## Scriptural References to the Tarrying Time

ارجاعاتِ کلامِ مقدّس به زمانِ تأخیر

A few Scriptures highlight the tarrying time. We will go through them quickly and close with a statement by Sister White.

چند آیت، زمانِ درنگ را برجسته می‌سازند. به‌سرعت از آن‌ها خواهیم گذشت و با بیانی از خواهر وایت سخن را به پایان خواهیم برد.

> While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. Matthew 25:5.

> जब दूल्हे के आने में विलम्ब हुआ, तो वे सब ऊँघने लगीं और सो गईं। मत्ती 25:5।

Right here, March 22, 1844, referring to the Tarrying Time.

در همین‌جا، ۲۲ مارس ۱۸۴۴، با اشاره به «زمانِ تأخیر».

March 22, 1844, is not a prediction of Bible prophecy. It is the date the Millerites misunderstood, but it produced the first disappointment and marked the tarrying time.

۲۲ مارس ۱۸۴۴، پیشگوییِ نبوتِ کتاب‌مقدس نیست. این تاریخی است که میلری‌ها آن را بد فهمیدند، اما نخستین یأس را پدید آورد و زمانِ تأخیر را مشخص کرد.

The Scriptures do not claim that God produces the tarrying time. It is the people's misunderstanding that produces it: 'Though the vision tarry, wait for it, for it will not tarry, it does not lie.'

کتبِ مقدس یہ دعویٰ نہیں کرتیں کہ خدا ہی تاخیر کا وقت پیدا کرتا ہے۔ اسے لوگوں کی غلط فہمی پیدا کرتی ہے: ’اگرچہ رُؤیا تاخیر کرتی ہوئی معلوم ہو، تو بھی اُس کی راہ دیکھ، کیونکہ وہ تاخیر نہ کرے گی، وہ جھوٹ نہیں بولتی۔‘

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12, 13.

> مبارک ہے وہ جو انتظار کرے اور ایک ہزار تین سو پینتیس دنوں تک پہنچے۔ لیکن تو اپنے انجام تک اپنی راہ پر چلا جا؛ کیونکہ تو آرام پائے گا، اور ایّام کے آخر میں اپنے حصے میں کھڑا ہوگا۔ دانی ایل 12:12، 13۔

You can read this two ways. Either way:

شما می‌توانید این را به دو صورت بخوانید. در هر صورت:

Blessed is he that waiteth, and blessed is he that cometh to the 1335. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.

خوشا به حال آن‌که انتظار می‌کشد، و خوشا به حال آن‌که به ۱۳۳۵ می‌رسد. اما تو تا پایان، راه خود را برو؛ زیرا آرام خواهی گرفت، و در پایانِ ایام، در قرعهٔ خود خواهی ایستاد.

The blessing of coming to the 1335 is not just about reaching the end of the time prophecy. The 1335 ends in 1843 on the Chart. The blessing is not just the end of the prophecy, but the experience of the tarrying time. The blessing takes place between the Tarrying Time and October 22, 1844. This is where you are to wait. "Blessed is he who waiteth."

برکتِ رسیدن به ۱۳۳۵ تنها مربوط به رسیدن به پایانِ نبوتِ زمانی نیست. ۱۳۳۵ در نمودار در سال ۱۸۴۳ به پایان می‌رسد. این برکت صرفاً پایانِ نبوت نیست، بلکه تجربهٔ زمانِ تأخیر است. این برکت میان زمانِ تأخیر و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رخ می‌دهد. اینجاست که باید انتظار بکشی. «خوشا به حالِ کسی که انتظار می‌کشد.»

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:18.

> و از این‌رو خداوند انتظار خواهد کشید تا بر شما فیض نماید، و از این‌رو او متعال خواهد شد تا بر شما رحمت آورد؛ زیرا خداوند خدای داوری است؛ خوشا به حال همۀ آنان که برای او انتظار می‌کشند. اشعیا ۳۰:۱۸

The waiting is from the Tarrying Time to October 22, 1844. If you are waiting for Him, you will be blessed.

انتظار از زمانِ درنگ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ادامه دارد. اگر منتظر او باشید، مبارک خواهید بود.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه به تأخیر افتد، منتظر آن باش، زیرا یقیناً خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. حبقوق 2:3.

It was the misunderstanding of the Millerites that brought about the tarrying time. The vision is for an appointed time—October 22, 1844. It is not going to lie, but you will think it tarries because of misunderstanding.

این برداشت نادرستِ میلریت‌ها بود که زمانِ تأخیر را پدید آورد. رؤیا برای زمانی معیّن است—۲۲ اکتبر ۱۸۴۴. دروغ نخواهد گفت، اما شما به سببِ سوءتفاهم خواهید پنداشت که تأخیر می‌کند.

Did the Lord design the misunderstanding? Yes. Sister White says so.

آیا خداوند این سوءتفاهم را طراحی کرد؟ بله. خواهر وایت چنین می‌گوید.

The Lord produced the misunderstanding through the 1843 Chart. William Miller said he never conclusively stated 1843, but in 1843 the brethren asked him to remove the 'if' and mark 1843 as a waymark. Sister White says this is a prophetic waymark, a fulfillment of Habakkuk 2. This waymark, dogmatically marking 1843, produced the tarrying time.

خداوند این سوءتفاهم را از طریق نمودار ۱۸۴۳ پدید آورد. ویلیام میلر گفت که هرگز به‌طور قطعی سال ۱۸۴۳ را اعلام نکرده بود، اما در سال ۱۸۴۳ برادران از او خواستند «اگر» را بردارد و ۱۸۴۳ را به‌عنوان یک نشانه تعیین کند. خواهر وایت می‌گوید که این یک نشانهٔ نبوی است، تحقق حبقوق ۲. این نشانه، که به‌صورت جزمی ۱۸۴۳ را مشخص می‌کرد، زمانِ تأخیر را پدید آورد.

> "Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844. The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God's appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony." Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «خوشا به حال چشمانی که آنچه را در سال‌های 1843 و 1844 دیده شد، دیدند. پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق یافتن‌اند؛ کار اختتامی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی به تعیین خدا پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت. آنگاه دانیال در قرعهٔ خود خواهد ایستاد تا شهادت خویش را بدهد.» Manuscript Releases, volume 21, 437.

Notice Daniel 12:12, 13: "Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days."—"Blessed is he that comes to the 1335. Blessed is he that comes to 1843," that is verse 12.

به دانیال ۱۲:۱۲، ۱۳ توجه کنید: «خوشا به حال آن که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد.»—«خوشا به حال آن که به ۱۳۳۵ برسد. خوشا به حال آن که به ۱۸۴۳ برسد»، این آیهٔ ۱۲ است.

Verse 13:

آیهٔ ۱۳:

> But go thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12, 13.

> لیکن تو آخر تک اپنی راہ پر چلا جا؛ کیونکہ تو آرام پائے گا، اور ایام کے آخر میں اپنی قرعہ میں کھڑا ہوگا۔ دانی ایل 12:12، 13۔

Sister White ties together verses 12 and 13, saying the blessing of the 1335 is fulfilled in 1843 and 1844. It is not about a point in time, but about those who wait for the Triumphal Entry into Jerusalem by Christ, recognize the angels ascending and descending on the ladder, and enter into covenant with the Lord as He gives them the two tables of the covenant.

خواهر وایت آیات ۱۲ و ۱۳ را به یکدیگر پیوند می‌دهد و می‌گوید برکتِ ۱۳۳۵ در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ به انجام می‌رسد. این موضوع دربارهٔ یک نقطهٔ زمانی نیست، بلکه دربارهٔ کسانی است که برای ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم انتظار می‌کشند، فرشتگانی را که بر نردبان صعود و نزول می‌کنند تشخیص می‌دهند، و آنگاه که خداوند دو لوحِ عهد را به ایشان می‌بخشد، با او داخلِ عهد می‌شوند.

Back to Articles