Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Five

کتاب دانیال — شماره یکصد و شصت و پنج

Unveiling the Prophetic Tapestry: From Alexander the Great to Modern Rome

آشکار ساختن تار و پود نبوی: از اسکندرِ کبیر تا رومِ معاصر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

اکنون به بررسی تاریخی خواهیم پرداخت که در پیِ مرگ ناگهانی اسکندرِ کبیر رخ داد، که نمایانگرِ سال ۵۳۸ تا زمانِ پایان در ۱۷۹۸ است.

> And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

> اور جب وہ کھڑا ہوگا تو اُس کی بادشاہی ٹکڑے ٹکڑے کر دی جائے گی، اور آسمان کی چاروں ہواؤں کی طرف تقسیم ہو جائے گی؛ اور نہ اُس کی نسل کے لیے ہوگی، اور نہ اُس اقتدار کے مطابق جو اُس نے کیا تھا؛ کیونکہ اُس کی بادشاہی جڑ سے اکھاڑ دی جائے گی، اور اُن کے سوا دوسروں کے لیے ہوگی۔ اور جنوب کا بادشاہ زور آور ہوگا، اور اُس کے سرداروں میں سے ایک بھی؛ اور وہ اُس سے زیادہ زور پکڑے گا اور حکومت کرے گا؛ اُس کی سلطنت ایک عظیم سلطنت ہوگی۔ اور برسوں کے آخر میں وہ آپس میں اتحاد کریں گے؛ کیونکہ جنوب کے بادشاہ کی بیٹی شمال کے بادشاہ کے پاس صلح کرنے کو آئے گی؛ لیکن وہ اپنے بازو کی قوت کو برقرار نہ رکھ سکے گی؛ نہ وہ قائم رہے گا، نہ اُس کا بازو؛ بلکہ وہ حوالے کر دی جائے گی، اور وہ بھی جو اُسے لائے تھے، اور وہ جس نے اُسے جنا تھا، اور وہ بھی جس نے اُن ایام میں اُسے تقویت دی تھی۔ لیکن اُس کی جڑوں کی ایک شاخ میں سے ایک اُس کے مقام پر کھڑا ہوگا، جو لشکر کے ساتھ آئے گا، اور شمال کے بادشاہ کے قلعہ میں داخل ہوگا، اور اُن کے خلاف کارروائی کرے گا، اور غالب آئے گا؛ اور اُن کے معبودوں کو بھی، اُن کے سرداروں اور اُن کے چاندی اور سونے کے نفیس ظروف سمیت، قیدی بنا کر مصر لے جائے گا؛ اور وہ شمال کے بادشاہ سے زیادہ سالوں تک قائم رہے گا۔ یوں جنوب کا بادشاہ اپنی بادشاہی میں آئے گا، اور اپنی ہی سرزمین کو واپس جائے گا۔ دانی ایل 11:4–9۔

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

سرانجام، پس از آن‌که پادشاهی اسکندرِ کبیر شکسته شد، کسانی که برای به‌دست گرفتن زمام پادشاهی پیشین او نبرد می‌کردند، به دو پادشاهی اصلی فروکاستند: یکی پادشاهی‌ای که بخش جنوبی امپراتوری پیشین اسکندر را در اختیار داشت، و دیگری پادشاهی‌ای که بخش شمالی را کنترل می‌کرد. از آن نقطه به بعد، در روایت نبوی، آنان به‌سادگی با عنوان «پادشاه جنوب» و «پادشاه شمال» شناخته می‌شوند. هنگامی که کشمکش برای سیادت بر جهان به مرحله‌ای می‌رسد که تنها در قالب نزاع میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب به تصویر کشیده می‌شود، نمادهای این دو پادشاهی در سراسر آن فصل ادامه می‌یابد.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

در آیهٔ پنج، پادشاه جنوب استقرار می‌یابد و نیرومند است، اما پادشاه شمال نیز نیرومند است و پادشاهی او بزرگ‌تر است. سپس در آیهٔ شش، پادشاه جنوب پیشنهادِ اتحاد با پادشاهی شمال را مطرح می‌کند. پیمان صلح از این راه استوار می‌شود که پادشاه جنوب دختر خود را به پادشاه شمال می‌دهد تا او با وی ازدواج کند و اتحاد ایشان را با پیوندی خانوادگی مُهر و تأیید نماید. پادشاه شمال موافقت کرد، همسر خود را کنار نهاد، و با شاهدختِ جنوب ازدواج کرد، و بدین‌سان اتحاد آغاز شد.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

بالآخر جنوبی شہزادی ایک لڑکے کو جنم دیتی ہے، لیکن آخرکار شمالی بادشاہ اپنی نئی بیوی سے اُکتا جاتا ہے اور اُسے الگ کر دیتا ہے، جیسا کہ وہ اپنی پہلی بیوی کے ساتھ کر چکا تھا، اور اپنی پہلی بیوی کو پھر واپس لے آتا ہے۔ مگر جونہی اصل بیوی بحال کی جاتی ہے اور اُسے موقع ملتا ہے، وہ شمال کے بادشاہ، اُس کی جنوبی دلہن، اُس کے بچے، اور اُس کے پورے مصری مصاحبین کو قتل کر دیتی ہے۔ اصل بیوی کی طرف سے جنوبی شہزادی اور اُس کے بچے کے قتل کا یہ فعل جنوبی شہزادی کے خاندان کو غضب ناک کر دیتا ہے، اور اُس کے بھائیوں میں سے ایک لشکر کھڑا کرتا ہے اور شمالی سلطنت پر حملہ آور ہوتا ہے۔

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

لشکر جنوبی بر پادشاه شمالی پیروز می‌شود، و سپس همسر نخست که پادشاه شمالی را به قتل رسانده بود، یعنی عروس جنوبی او و فرزندش، اعدام می‌گردد. پسرِ همسر اصلی، که پس از مرگ پدرش به‌عنوان پادشاه حاکمِ شمال منصوب شده بود، به اسارت درآمده و به دست پادشاه جنوبی به مصر بازگردانده می‌شود، همراه با برخی از آثار و بت‌های مصری که در نبردهای پیشین از پادشاهی جنوبی به‌وسیلهٔ پادشاهی شمالی برده شده بودند. چون پادشاه شمالیِ اسیر به مصر می‌رسد، از اسب فرو می‌افتد و می‌میرد. اوریا اسمیت این تاریخ را چنین شناسایی می‌کند.

> “‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

> «آیهٔ ۶. و در پایان سال‌ها، ایشان با یکدیگر متحد خواهند شد؛ زیرا دخترِ پادشاهِ جنوب نزد پادشاهِ شمال خواهد آمد تا توافقی برقرار کند؛ اما او قوّتِ بازو را نگاه نخواهد داشت؛ و او نیز، نه خود و نه بازویش، پایدار نخواهد ماند؛ بلکه او تسلیم خواهد شد، و آنان که او را آورده بودند، و آن که او را زاده بود، و آن که او را در این زمان‌ها تقویت کرده بود.»

> “There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

> «میان پادشاهان مصر و سوریه جنگ‌های مکرر روی می‌داد. این امر به‌ویژه در مورد بطلمیوس فیلادلفوس، دومین پادشاه مصر، و آنتیوخوس تئوس، سومین پادشاه سوریه، صادق بود. سرانجام آنان موافقت کردند که صلح برقرار کنند، به این شرط که آنتیوخوس تئوس همسر پیشین خود، لائودیس، و دو پسر او را کنار بگذارد و با برنیس، دختر بطلمیوس فیلادلفوس، ازدواج کند. ازاین‌رو بطلمیوس دختر خود را نزد آنتیوخوس آورد و با او جهازی عظیم بخشید.»

> “‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

> «“امّا او قوّتِ بازو را نگاه نخواهد داشت؛” یعنی نفوذ و قدرت او نزد آنتیوخوس. و چنین نیز واقع شد؛ زیرا اندکی پس از آن، آنتیوخوس در حالتی از مهر و محبت، همسر پیشین خود، لائودیکه، و فرزندان او را بار دیگر به دربار بازگردانید. سپس نبوّت می‌گوید: “و نه او [آنتیوخوس] پایدار خواهد ماند، و نه بازوی او،” یا نسلش. لائودیکه، چون بار دیگر به لطف و قدرت بازگردانده شد، بیم داشت که آنتیوخوس، در بی‌ثباتی خُلق خود، دوباره او را از نظر بیندازد و برنیکه را فراخواند؛ و چون دریافت که جز مرگ او هیچ چیز نمی‌تواند در برابر چنین احتمالی حفاظی مؤثر باشد، اندکی بعد موجبات مسموم شدن او را فراهم آورد. و نسل او از برنیکه نیز در پادشاهی جانشین وی نشد؛ زیرا لائودیکه امور را چنان تدبیر کرد که تخت سلطنت را برای پسر بزرگ خود، سلوکوس کالینیکوس، محفوظ بدارد.»

> “But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

> «اما چنین شرارتی نمی‌توانست مدت زیادی بی‌مجازات باقی بماند، چنان‌که نبوت در ادامه پیشگویی می‌کند و تاریخ بعدی نیز آن را ثابت می‌سازد.»

> “‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

> «آیهٔ ۷. اما از شاخه‌ای از ریشه‌های او کسی در مقام او برخواهد خاست، که با لشکری خواهد آمد و به دژِ پادشاهِ شمال داخل خواهد شد، و بر ضد ایشان عمل خواهد کرد و غالب خواهد آمد؛ ۸. و همچنین خدایان ایشان را با امیرانشان و با ظروف گران‌بهای نقره و طلای ایشان، به اسیری به مصر خواهد برد؛ و او سال‌هایی بیش از پادشاهِ شمال پایدار خواهد ماند. ۹. پس پادشاهِ جنوب به مملکت خود خواهد آمد و به سرزمین خویش بازخواهد گشت.»

> “This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

> «این شاخه از همان ریشه با برنیکه، برادر او، بطلمیوس اورگتس بود. او هنوز دیری از جانشینیِ پدرش، بطلمیوس فیلادلفوس، در پادشاهی مصر نگذشته بود که، از شوق انتقام خون خواهرش برنیکه مشتعل شده، سپاهی عظیم فراهم آورد و به قلمرو پادشاه شمال، یعنی سلوکوس کالینیکوس، که با مادرش لائودیکه بر سوریه سلطنت می‌کرد، یورش برد. و بر آنان چیره شد، تا آنجا که سوریه و کیلیکیه و نواحی علیای آن سوی فرات و تقریباً تمامی آسیا را فتح کرد. اما چون شنید که در مصر فتنه‌ای برخاسته است که بازگشت او را به وطن لازم می‌سازد، پادشاهی سلوکوس را غارت کرد و چهل هزار تالان نقره و ظروف گران‌بها و دو هزار و پانصد تمثالِ خدایان را برگرفت. در میان اینها تمثال‌هایی بود که کمبوجیه پیش‌تر از مصر برداشته و به پارس حمل کرده بود. مصریان که یکسره به بت‌پرستی سپرده بودند، به عنوان بزرگداشتِ اینکه او پس از سالیان بسیار خدایانِ به اسارت‌رفته‌شان را بدین‌سان بازگردانیده بود، لقبِ اورگتس، یعنی «نیکوکار»، را به بطلمیوس دادند.»

> “This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

> «این، به گفتهٔ اسقف نیوتن، گزارشِ ژروم است که از مورخان باستان اقتباس شده است؛ اما او می‌گوید هنوز نویسندگانی موجودند که چندین مورد از همین جزئیات را تأیید می‌کنند. آپیان به ما اطلاع می‌دهد که لائودیسه، پس از آنکه آنتیوخوس را کشت و بعد از او هم برنیکه و فرزندش را، بطلمیوس، پسرِ فیلادلفوس، برای انتقام آن قتل‌ها، به سوریه یورش برد، لائودیسه را کشت، و تا بابل پیش رفت. از پولیبیوس می‌آموزیم که بطلمیوس، ملقّب به اوئرگتس، چون از رفتار بی‌رحمانه‌ای که با خواهرش، برنیکه، شده بود سخت به خشم آمده بود، با لشکری به سوریه لشکر کشید و شهرِ سلوکیه را گرفت؛ شهری که چند سال پس از آن نیز به‌وسیلهٔ پادگان‌های پادشاهان مصر نگاه داشته شد. بدین‌سان او به دژِ پادشاهِ شمال داخل شد. پولیائنوس تصدیق می‌کند که بطلمیوس بدون جنگ یا نبرد، بر تمام سرزمین از کوه توروس تا هند مسلط شد؛ اما او این امر را به اشتباه به پدر نسبت می‌دهد نه به پسر. یوستین اظهار می‌دارد که اگر بطلمیوس به سبب آشوبی داخلی به مصر فراخوانده نشده بود، تمام پادشاهیِ سلوکوس را تصرف می‌کرد. بدین‌ترتیب پادشاهِ جنوب به قلمروِ پادشاهِ شمال درآمد و به سرزمین خود بازگشت، چنان‌که نبی پیشگویی کرده بود. و او همچنین سال‌های بیشتری از پادشاهِ شمال زیست؛ زیرا سلوکوس کالینیکوس در تبعید، بر اثر سقوط از اسب خود، درگذشت؛ و بطلمیوس اوئرگتس چهار یا پنج سال بیش از او زنده ماند.» اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation, 250–252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

یکی از ویژگی‌های نبویِ روم، و از این‌رو پادشاه شمال، آن است که برای استقرار بر تخت، باید سه مانع جغرافیایی را مغلوب سازد. نخستین پادشاه شمال در پیِ پادشاهیِ ازهم‌گسیختهٔ اسکندر، به‌واسطهٔ سلوکوس نیکاتور استقرار یافت؛ او کسی بود که در فاصلهٔ سال‌های ۳۱۶ تا ۳۱۲ پیش از میلاد، برای مدتی کوتاه به‌عنوان سردارِ بطلمیوس (پادشاه جنوب) خدمت کرده بود. آیهٔ پنج به این واقعیت اشاره می‌کند آنجا که می‌گوید: «و پادشاه جنوب قوی خواهد شد، و یکی از سروران او؛ و او از وی نیرومندتر خواهد شد.» بطلمیوس پادشاه جنوب بود، و او سرداری داشت (یکی از سرورانش) که مقدر بود از بطلمیوس نیرومندتر گردد؛ و عبارت پایانیِ آیهٔ پنج می‌گوید: «و سلطنت خواهد کرد؛ و سلطنت او سلطنتی عظیم خواهد بود.» سلوکوس، سردارِ بطلمیوس، قرار بود نخستین پادشاه شمال شود. اما برای آنکه سلوکوس پادشاه شمال گردد، می‌بایست از پادشاه جنوب جدا شود و پس از آن سه منطقهٔ جغرافیایی را فتح کند.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

نخستین ناحیه‌ای که سلوکوس فتح کرد، در سال ۳۰۱ پیش از میلاد، مشرق بود. سپس در سال ۲۸۶ پیش از میلاد، مغرب را که در اختیار جانشین کاساندر بود، به تصرف درآورد؛ و آنگاه در سال ۲۸۱ پیش از میلاد، هنگامی که لوسیماخوس را مغلوب ساخت، سومین قلمرو خود را در شمال به دست گرفت. پادشاه شمال در سال ۲۸۱ پیش از میلاد بر تخت استوار گردید.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

معاهدهٔ صلحی که بعداً با پادشاه جنوب منعقد شد، در سال ۲۵۲ پیش از میلاد روی داد. شش سال بعد، در ۲۴۶ پیش از میلاد، برنیس (شاهدخت جنوبی)، پسرش، و تمام ملازمانش به قتل رسیدند. پس از آن، پادشاه جنوب پسر لائودیسه، سلوکوس کالینیکوس، را اسیر کرد و او را با خود به مصر برد، جایی که او در اثر سقوط از اسب جان سپرد. دوران سلطنت نخستین پادشاه شمال از ۲۸۱ پیش از میلاد تا ۲۴۶ پیش از میلاد بود، که برابر با سی و پنج سال است.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

یازدهم باب کا پہلا بادشاہِ شمال تخت پر قائم ہونے کے لیے تین جغرافیائی رکاوٹوں پر غالب آیا۔ بت‌پرست روم نے بھی تخت پر قائم ہونے کے لیے تین جغرافیائی رکاوٹوں کو فتح کیا [دانی ایل 8:9 دیکھیں]، اور پاپائی روم نے بھی تخت پر قائم ہونے کے لیے تین جغرافیائی رکاوٹوں کو فتح کیا [دانی ایل 7:20 دیکھیں]۔ جدید روم بھی تخت پر قائم ہونے کے لیے تین جغرافیائی رکاوٹوں کو فتح کرتا ہے [دانی ایل 11:40–43 دیکھیں]۔

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

پس از آن‌که بر تخت استقرار یافت، نخستین پادشاه شمال سی و پنج سال فرمان راند. پس از آن‌که بر تخت استقرار یافت، رومِ بت‌پرست برای «یک زمان» (سیصد و شصت سال) سلطنت کرد. پس از آن‌که بر تخت استقرار یافت، رومِ پاپی برای «یک زمان و زمان‌ها و نصفِ زمان» (هزار و دویست و شصت سال) فرمان راند. پس از آن‌که بر تخت استقرار یابد، رومِ مدرن برای چهل و دو ماهِ نمادین (که نیز به‌صورت «یک ساعت» یاد شده است) حکومت خواهد کرد.

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که «بخش زیادی از تاریخی که در باب یازدهم دانیال ثبت شده است، دوباره تکرار خواهد شد.» سپس آیات سی‌ویک تا سی‌وشش را نقل می‌کند و می‌گوید: «صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده است، رخ خواهد داد.» در آن آیات، روم پاپی (مکروهِ ویران‌کننده) در سال ۵۳۸ بر تخت «نشانده» می‌شود، و سپس قوم خدا را برای «روزهای بسیار» (هزار و دویست و شصت سال) آزار می‌دهد، تا آنکه نخستین «غضب» در سال ۱۷۹۸ به انجام می‌رسد. تاریخ آیات سی‌ویک تا سی‌وشش در شش آیهٔ آخر باب یازدهم تکرار می‌شود، اما این تاریخ همچنین در آیات پنج تا نه نیز به‌طور کامل نمونه‌وار به تصویر کشیده شده بود.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

برقرار شدن سلوکوس به‌عنوان پادشاه شمال در سال ۲۸۱ پیش از میلاد، با سال ۵۳۸ منطبق است. هر دو، جلوس پادشاه شمال را در پایانِ غلبه بر سه مانع جغرافیایی به تصویر می‌کشند. دورهٔ حاکمیت پاپی به چندین صورت بیان شده است: هزار و دویست و شصت روز، چهل و دو ماه، زمان، اوقات و نصفِ زمان، مدتی، و سه سال و نیم. حکومت سلوکوس سی و پنج سال بود، و یک‌دهم، یا عُشرِ، سی و پنج، سه و نیم است. یک‌دهمِ سی و پنج سال همچنین به‌صورت «سه‌ونیم» (3.5) سال بیان می‌شود. «سه سال و نیم» نمادی از دورهٔ حاکمیت پاپی است.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

پاپیّت در سال ۱۷۹۸ زخمِ مُهلِکِ خود را دریافت کرد، هنگامی که پادشاه جنوب، ناپلئون بناپارت (به‌معنای «پسرِ بختیار»)، ژنرال خود را فرستاد تا پاپ را به اسارت گیرد. یک سال بعد، در ۱۷۹۹، پاپ در تبعید درگذشت؛ همان‌گونه که نخستین پادشاه شمال نیز که به دست پادشاه جنوب به اسارت برده شده بود، درگذشت. سلوکوس کالینیکوس در حالی که در مصر در اسارت بود، بر اثر افتادن از اسب جان سپرد. پاپ همان کسی بود که بر وحش سوار بود. آن وحش نمایانگر نظام سیاسی‌ای بود که پاپ برای به انجام رساندن اعمال شیطانیِ خود به کار می‌برد. آن وحش در سال ۱۷۹۸ کشته شد، و پاپی که بر آن سوار شده و بر آن سلطنت کرده بود، یک سال بعد درگذشت. سلوکوس کالینیکوس با افتادن از اسب (یعنی وحشی که بر آن سوار بود) درگذشت. اسارت پاپیّت در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹، به‌گونه‌ای کامل به‌وسیلهٔ اسارتِ نخستین پادشاه شمال، پیش‌نمون شد.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

آنچه خشمِ پادشاهِ جنوب را بر پادشاهِ شمال برانگیخت، پیمان صلحی بود که نقض شد؛ امری که با کنار نهادنِ برنیسه (عروسِ جنوبی) و مرگِ بعدیِ او به دستِ لائودیسه بازنمایی شده است. ناپلئون در سال 1797 میانِ فرانسهٔ انقلابی و دولت‌های پاپی پیمان صلحی منعقد کرده بود. این پیمان به نامِ شهرِ تولنتینو در آنکونا، ایتالیا، که پیمان در آنجا امضا شده بود، نام‌گذاری شد. این پیمان به طور رسمی در فوریهٔ 1798 پایان یافت، هنگامی که فرانسه پاپ را به اسارت گرفت. سببِ ابطالِ این پیمان، تلاشِ فرانسه برای گسترشِ انقلابِ خود بود.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

ناپلئون کے جنرل ڈوفو 1797 میں روم میں موجود تھے، بطورِ جزو اُس فرانسیسی مہماتی فوج کے جسے ڈائریکٹری نے بھیجا تھا، جو اُس وقت فرانس کی حکمران حکومت تھی۔ اٹلی کے لیے فرانسیسی مہم کا مقصد، جس میں جنرل ڈوفو کی روم میں موجودگی بھی شامل تھی، رومن جمہوریہ کی حمایت کرنا تھا، جو ایک قلیل العمر تابع ریاست تھی اور جسے اطالوی جزیرہ نما میں فرانسیسی انقلابی افواج نے قائم کیا تھا۔ اس دور میں فرانسیسی پورے یورپ میں انقلابی تحریکوں کی حمایت کرنے اور انقلابی نظریات کو پھیلانے میں سرگرم تھے۔ اٹلی میں اُن کا مقصد بادشاہتوں کا تختہ الٹنا اور فرانسیسی جمہوریہ کے نمونے پر جمہوری ریاستیں قائم کرنا تھا۔

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

حضور و اقدامات دوفوت در رم موجب برانگیخته‌شدن مخالفت از سوی جناح‌های محافظه‌کار، از جمله هواداران ایالات پاپی و اشراف محلی، شد. در دسامبر ۱۷۹۷، در جریان رویارویی میان نیروهای فرانسوی و هواداران ایالات پاپی، ژنرال دوفوت به قتل رسید، و بدین‌سان بهانه برای آنکه ناپلئون در سال بعد ژنرال برتیه را بفرستد تا پاپ را به اسارت گیرد، فراهم شد. نقض یک معاهدهٔ صلح میان پادشاهان جنوب و شمال، در هر دو تاریخ، انگیزه‌ای را فراهم آورد تا پادشاه شمال به دست پادشاه جنوب به اسارت گرفته شود.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

آیهٔ هشتم می‌گوید: «و خدایان ایشان را نیز با امیرانشان و با ظروف نفیسِ نقره و طلای ایشان به مصر به اسیری خواهد برد.» هنگامی که بطلمیوس در تحقق این آیه به مصر بازگشت، مصریان به سبب اقدام او در بازگرداندن بت‌ها و آثار ایشان که پیش‌تر پادشاه شمال از آنان گرفته بود، به عنوان تحسین، لقب «اُئِرگِتِس» (نیکوکار) را به او دادند. در سال ۱۷۹۸، غارت روم به دست فرانسویان روی داد. مورخان ثبت کرده‌اند که تنها در یک روز، پانصد ارابهٔ اسب‌کش، تحت محافظت شدید نظامی، در حال ترک شهر دیده شد.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

این کاروان شامل شمار عظیمی از مجسمه‌های عتیق و نقاشی‌های رنسانس بود که فرانسه آن‌ها را بر وفقِ معاهدهٔ صلحِ شکسته‌شدهٔ تولنتینو به تصرف خود درمی‌آورد. این آثار هنری شامل گروهِ لائوکوئون، آپولونِ بلودره، گلِ در حالِ مرگ، کوپید و پسیکه، آریادنه در ناکسوس، ونوسِ مدیچی، و پیکره‌های غول‌آسای تیبر و نیل بود؛ همچنین پرده‌های نقشین و نقاشی‌های رافائل، از جمله «تجلی»، «مدونای دی فولینیو»، «مدونای دلا سِدیا»، «سانتا کونورساتسیونه» اثرِ تیسین؛ و بسیاری آثار دیگر. تا چند سال بعد از آن نبود که این گنجینه‌های ربوده‌شده در موزهٔ ناپلئونیِ لوور، که در سال ۱۸۰۷ افتتاح شد، به نمایش گذاشته شدند. همان‌گونه که بطلمیوس به سبب بازگرداندنِ گنجینه‌های مصریان مورد تکریم قرار گرفت، گنجینه‌هایی که از روم حمل شده بود در بخشی از موزه که به نام ناپلئون نام‌گذاری شده بود، قرار داده شد.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

آیات پنج تا نه، موازاتی کامل با تاریخی هستند که از سال ۵۳۸ آغاز می‌شود و در ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹ پایان می‌یابد. این آیات با آیات سی‌ویک تا سی‌وشش انطباق دارند، که در شش آیهٔ پایانی فصل نمود یافته‌اند؛ آیاتی که توانمند شدن نهایی رومِ معاصر را وصف می‌کنند، آن‌گاه که بر سه مانع غلبه می‌کند و سرانجام به پایان خود می‌رسد، بی‌آنکه یاوری برایش باشد. سپس آیهٔ ده به تاریخ ۱۹۸۹ می‌پردازد.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> لیکن اُس کے بیٹے برانگیختہ ہوں گے اور بڑی بڑی فوجوں کی ایک کثیر جماعت جمع کریں گے؛ اور اُن میں سے ایک یقیناً آئے گا اور سیلاب کی مانند اُمڈتا اور گزرتا چلا جائے گا؛ پھر وہ لوٹے گا اور اپنے قلعہ تک برانگیختہ رہے گا۔ دانی ایل 11:10۔

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

تحققُ الآيةِ العاشرةِ تاريخيًّا يُجسِّدُ سنةَ 1989، حين إنَّ البابويَّةَ، في تحالفٍ سرِّيٍّ مع رونالد ريغان، «فاضت» و«اجتازت» الاتحادَ السوفييتي، ولم تُبقِ إلا حصنَه (روسيا)، إذ انحلَّ الاتحادُ السوفييتي (USSR) في أعقابِ البيريسترويكا.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> اور آخر زمان میں جنوب کا بادشاہ اُس پر حملہ آور ہوگا، اور شمال کا بادشاہ رتھوں، سواروں اور بہت سے جہازوں کے ساتھ بگولے کی مانند اُس پر چڑھ آئے گا؛ اور وہ ممالک میں داخل ہوگا، اور سیلاب کی طرح اُمنڈتا ہوا گزر جائے گا۔ دانی ایل 11:40۔

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

تاریخِ آیتِ دهم نمایانگرِ تلافی‌ای در برابرِ غلبهٔ پادشاهِ جنوب بر پادشاهِ شمال در سال 246 ق.م. است، و نمونه‌ای از تلافی‌ای در برابرِ غلبهٔ پادشاهِ جنوب بر پادشاهِ شمال در سال 1798 نیز می‌باشد. آیهٔ چهل با زمانِ آخر در سال 1798 آغاز شد، هنگامی که پادشاهِ جنوب (فرانسهٔ خداناباور) زخمِ مهلک را بر پادشاهِ شمال (قدرتِ پاپی) وارد ساخت، و با فروپاشیِ اتحادِ جماهیرِ شوروی در زمانِ آخر در سال 1989 به انجام رسید. زمانِ آخر در سال 1798 در آیهٔ چهل با این عبارت نشان داده شده است: «و در زمانِ آخر، پادشاهِ جنوب او را هُل خواهد داد.» «دو نقطه» (:) که بخشِ پایانیِ آیه را از هم جدا می‌سازد، زمانِ آخرِ بعدی را در سال 1989 مشخص می‌کند. «و پادشاهِ شمال مانندِ گردباد، با ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار، بر او خواهد آمد؛ و به ممالک داخل خواهد شد، و سرریز کرده، خواهد گذشت.»

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> «هر امتی که بر صحنهٔ عمل قدم نهاده است، اجازه یافته است جایگاه خود را بر زمین اشغال کند، تا دیده شود که آیا مقصودِ “نگهبان و قدوس” را به انجام خواهد رسانید یا نه.» نبوت، صعود و سقوط امپراتوری‌های عظیم جهان—بابل، ماد و پارس، یونان، و روم—را ترسیم کرده است. با هر یک از این‌ها، همان‌گونه که با ملت‌های کم‌قدرت‌تر نیز، تاریخ تکرار شد. هر یک دورهٔ آزمون خود را داشت، هر یک ناکام ماند، جلالش زایل شد، قدرتش از میان رفت، و جایگاهش را دیگری اشغال کرد....

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> «از برآمدن و فرو افتادن ملت‌ها، آن‌گونه که در صفحات نوشتار مقدّس آشکار گردیده است، ایشان باید بیاموزند که جلال صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است. بابل، با تمامی قدرت و شکوه خود، که جهان ما هرگز از آن زمان به بعد همانندش را ندیده است،—قدرت و شکوهی که برای مردمان آن روزگار چنان استوار و پایدار می‌نمود،—تا چه حد به‌کلی از میان رفته است! همچون «گل علف» هلاک شده است. بدین‌گونه هر آنچه بنیادش خدا نباشد، نابود می‌گردد. تنها آنچه با قصد او پیوسته باشد و خصلت او را بیان کند، می‌تواند پایدار بماند. اصول او تنها امور استواری هستند که جهان ما می‌شناسد.» Education, 177, 184.

Back to Articles