Article

# Elijah - Number Seven

ایلیاہ — نمبر سات

The First and Last

اوّل و آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

October 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are identifying 1863 as the last testing point in a series of tests that were initiated at the great disappointment of 1844. Our first piece of logic is the fact that the Millerite movement ended when the Seventh-day Adventist church was legally registered with the government of the United States in that very year. The movement that began prophetically in 1798, ended in 1863.

موږ ۱۸۶۳ د هغو ازموینو په لړۍ کې د وروستي ازموېنیز ټکي په توګه پېژنو چې د ۱۸۴۴ د لویې نهيلۍ پر مهال پیل شوې وې. زموږ د استدلال لومړۍ برخه دا حقیقت دی چې د میلریتي خوځښت هغه مهال پای ته ورسېد کله چې د اوومې ورځې اډونټیسټ کلیسا په هماغه کال د متحده ایالاتو له حکومت سره په قانوني توګه ثبت شوه. هغه خوځښت چې په نبوي توګه په ۱۷۹۸ کې پیل شوی و، په ۱۸۶۳ کې پای ته ورسېد.

Inspiration informs us the when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the event had been typified in the Millerite movement when the angel of Revelation ten descended. The Millerites’ movement began at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the time of the end in 1989, when the vision of the Hiddekel river of the last three chapters of Daniel was unsealed.

الهام به ما می‌آموزد که هنگامی که فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفهٔ هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد، این رویداد پیش‌تر در جنبش میلری، آنگاه که فرشتهٔ مکاشفهٔ ده فرود آمد، به‌صورت نمادین پیش‌نموده شده بود. جنبش میلری در زمانِ آخر، در سال ۱۷۹۸، آغاز شد؛ هنگامی که رؤیای نهرِ اولای در دانیال فصل‌های هشت و نه گشوده شد. جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، آغاز شد؛ هنگامی که رؤیای نهرِ حدّاقل در سه فصلِ پایانیِ دانیال گشوده شد.

Both time of the ends began a progressive separation of the former chosen people from those in the movement of their respective histories. When the primary rule of each history was publicly confirmed the angel of each respective history descended. The message, movement and messenger were the instruments the Lord employed in each respective history to demonstrate the former chosen people’s sin, for just as Christ taught of His work, if He had not come the quibbling Jews of history would have had no sin. The messenger, message and movement were the instruments of judgment that would hold the former chosen people accountable for rejecting the progressive light of their respective histories, and when the angel descended it marked that the judgment process of the former covenant people was under way. The instrument of judgment is identified when the prophets which illustrate that history eat the message delivered unto them by the Lord. When they eat the message, they then take the message to the former chosen people who are portrayed as a stiff-necked and rebellious people, who will not hear and be converted. Once the angel descends and the message is eaten, judgment of the rebellious people begins.

هر دو زمانِ انتها، جداییِ تدریجیِ قومِ برگزیدهٔ پیشین را از کسانی که در جنبشِ تاریخ‌های respective ایشان بودند، آغاز کردند. هنگامی که قاعدهٔ اصلیِ هر تاریخ به‌طور علنی تأیید شد، فرشتهٔ هر تاریخِ respective فرود آمد. پیام، جنبش و پیام‌آور، ابزارهایی بودند که خداوند در هر تاریخِ respective به کار گرفت تا گناهِ قومِ برگزیدهٔ پیشین را آشکار سازد؛ زیرا همان‌گونه که مسیح دربارهٔ کار خود تعلیم داد، اگر او نیامده بود، یهودیانِ خرده‌گیرِ تاریخ گناهی نمی‌داشتند. پیام‌آور، پیام و جنبش، ابزارهای داوری بودند که قومِ برگزیدهٔ پیشین را به سببِ رد کردنِ نورِ تدریجیِ تاریخ‌های respective ایشان مسؤول می‌ساختند، و هنگامی که فرشته فرود آمد، این نشان می‌داد که روندِ داوریِ قومِ عهدِ پیشین آغاز شده است. ابزارِ داوری هنگامی شناسایی می‌شود که انبیایی که آن تاریخ را به تصویر می‌کشند، پیامی را که خداوند به ایشان رسانیده است، می‌خورند. چون پیام را می‌خورند، آنگاه آن پیام را نزد قومِ برگزیدهٔ پیشین می‌برند که به‌صورت قومی سخت‌گردن و یاغی ترسیم شده‌اند، که نه خواهند شنید و نه بازگشت خواهند کرد. به‌محض آنکه فرشته فرود آید و پیام خورده شود، داوریِ آن قومِ یاغی آغاز می‌گردد.

We are applying the judgment process of ancient Israel as illustrated in the book of Numbers to the history of the Millerite movement and ultimately, we will apply this testing process to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The symbolism of the number ‘ten’ is to be determined by the context of the passage where it is employed.

ما روندِ داوریِ اسرائیلِ باستان را، چنان‌که در کتاب اعداد به تصویر کشیده شده است، بر تاریخِ جنبشِ میلری به‌کار می‌بندیم و در نهایت، این فرایندِ آزمون را بر جنبشِ صد و چهل و چهار هزار نیز اعمال خواهیم کرد. نمادپردازیِ عددِ «ده» باید بر پایهٔ بافتِ همان بخشی که در آن به‌کار رفته است، تعیین شود.

The sequence of ten tests begins at the disappointment, either at the Red Sea for ancient Israel or October 22, 1844 for the Millerites. Sister White identifies the “landmark” truths that were opened up at that time beginning with what she called “the passing of time.” The disappointment for the Hebrews was the threat of Pharaoh’s army. The lack of faith in God’s power for the Hebrews was manifested in response to their fear of the army of their enemies, just as it was at the tenth and final test. Jesus illustrates the end from the beginning, so the fear of the giants in the Promised Land which the ten spies identified was the same fear that had also produced their disappointment by the Red Sea. The tenth and final test for the Millerite movement would be a time prophecy, as was October 22, 1844.

دس آزمائشوں کا سلسلہ مایوسی سے شروع ہوتا ہے، خواہ قدیم اسرائیل کے لیے بحرِ قلزم پر، یا ملیریوں کے لیے 22 اکتوبر 1844ء کو۔ سسٹر وائٹ اُن “نشانِ راہ” حقائق کی نشان دہی کرتی ہیں جو اُس وقت منکشف ہوئے، اور اُن کا آغاز اُس چیز سے ہوتا ہے جسے انہوں نے “وقت کے گزر جانے” کے نام سے موسوم کیا۔ عبرانیوں کے لیے مایوسی فرعون کے لشکر کے خطرے کی صورت میں تھی۔ خدا کی قدرت پر عبرانیوں کے ایمان کی کمی اُن کے دشمنوں کے لشکر کے خوف کے جواب میں ظاہر ہوئی، بالکل اسی طرح جیسے دسویں اور آخری آزمائش میں ہوا۔ یسوع ابتدا ہی سے انتہا کو واضح کرتا ہے، اس لیے موعودہ سرزمین میں دیو قامت لوگوں کا خوف، جس کی نشان دہی دس جاسوسوں نے کی، وہی خوف تھا جس نے بحرِ قلزم پر اُن کی مایوسی بھی پیدا کی تھی۔ ملیری تحریک کے لیے دسویں اور آخری آزمائش ایک زمانی پیشین گوئی ہوتی، جیسا کہ 22 اکتوبر 1844ء تھا۔

The great disappointment in the progressive testing of Millerite history marked the beginning of a history that had been clearly typified by ancient Israel’s deliverance from Egypt. Beginning at the Red Sea there was a series of ten tests, and the last test would reflect the first test. The “passing of time” at the great disappointment was produced by a misunderstanding of a time prophecy. The last of the testing process for spiritual Israel would be the same as the first. In 1863, the leaders of literal Israel chose to return to the biblical methodology of those they had just identified as daughters of Rome, and rejected, or you might say, misunderstood the longest time prophecy in the Bible. The end of the ten tests in both literal and spiritual Israel was represented by the beginning. And the end, in both instances the rebels manifested a desire to return to the place that they had just been delivered from.

مایوسیِ عظیم در جریانِ آزمونِ تدریجیِ تاریخِ میلری، آغازِ تاریخی را رقم زد که به‌روشنی به‌وسیلهٔ رهاییِ اسرائیلِ باستان از مصر پیش‌نمون شده بود. از دریای سرخ آغاز شد و رشته‌ای از ده آزمون در پی آمد، و آخرین آزمون بازتابِ نخستین آزمون می‌بود. «سپری شدنِ زمان» در هنگامِ مایوسیِ عظیم، از بدفهمیِ یک نبوتِ زمانی پدید آمد. آخرین مرحله از فرایندِ آزمون برای اسرائیلِ روحانی همانندِ نخستین آن می‌بود. در سال 1863، رهبرانِ اسرائیلِ ظاهری برگزیدند که به روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسیِ کسانی بازگردند که به‌تازگی ایشان را دخترانِ روم شناخته بودند، و طولانی‌ترین نبوتِ زمانیِ کتاب‌مقدس را رد کردند، یا می‌توان گفت بد فهمیدند. پایانِ ده آزمون، هم در اسرائیلِ ظاهری و هم در اسرائیلِ روحانی، به‌وسیلهٔ آغاز آن به تصویر کشیده شده بود. و در پایان، در هر دو مورد، عاصیان میلی را آشکار ساختند برای بازگشت به همان جایی که به‌تازگی از آن رهایی یافته بودند.

By rejecting the seven times of Leviticus twenty-six Laodicean Adventism created a prophetic dilemma that they had not foreseen. To this day they have not been able to resolve the dilemma, though they offer up a variety of dishes of fables in an attempt to do so. The dilemma is in the verse that Sister White identifies as the foundation and central pillar of Adventism.

با ردِّ الأزمنة السبع في اللاويين، الإصحاح السادس والعشرين، أوجدت الأدفنتية اللاودكية معضلةً نبويةً لم تكن قد توقعتها. وإلى هذا اليوم لم تتمكن من حل هذه المعضلة، مع أنها تُقدِّم لتلك الغاية أطباقًا شتّى من الخرافات. وتكمن المعضلة في الآية التي تحددها الأخت وايت باعتبارها الأساس والركن المركزي للأدفنتية.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> «آن آیه از کتاب‌مقدس که بیش از همهٔ آیات دیگر، هم بنیاد و هم ستونِ مرکزیِ ایمانِ ادونتی بود، این اعلان بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدّس پاک خواهد شد.» [دانیال ۸:۱۴.]» نبرد عظیم، ۴۰۹.

Adventism has much to say about verse fourteen, but they never address the very first observation that should be made about the verse. That observation is that verse fourteen is an “answer.” An answer is meaningless, if it does not include the question that elicits the answer. Verse thirteen cannot logically, grammatically or reasonably be separated from verse fourteen, for verse thirteen is the question and verse fourteen is the answer.

ادونتیسم دربارهٔ آیهٔ چهاردهم سخن بسیار دارد، اما هرگز به نخستین نکته‌ای که باید دربارهٔ این آیه مورد توجه قرار گیرد نمی‌پردازد. آن نکته این است که آیهٔ چهاردهم یک «پاسخ» است. پاسخ، اگر پرسشی را که آن پاسخ را برمی‌انگیزد در بر نداشته باشد، بی‌معناست. آیهٔ سیزدهم را نمی‌توان از نظر منطقی، دستوری یا معقول از آیهٔ چهاردهم جدا ساخت، زیرا آیهٔ سیزدهم پرسش است و آیهٔ چهاردهم پاسخ.

The question, when rightly and fairly represented produces a very different meaning to verse fourteen than what Adventism teaches. This does not mean that verse fourteen is not “the foundation and central pillar of the Advent faith,” for it is. It means that when Adventism misunderstood and set aside the seven times in 1863, they were unable to fully define what verse fourteen truly means. In the Scriptures, a half truth is not truth. Rightly understood the question of verse thirteen demands a recognition of the prophecy that marks the cleansing of the sanctuary that had been tread down, and also a recognition of the prophecy that marks the treading down of the host. The twenty-three hundred year prophecy addresses the ‘sanctuary’ and the twenty-five hundred and twenty year prophecy addresses the ‘host’.

یہ سوال، جب درست اور منصفانہ طور پر پیش کیا جائے، تو آیت چودہ کے لیے اس معنی سے بالکل مختلف مفہوم پیدا کرتا ہے جو ایڈونٹ ازم سکھاتا ہے۔ اس کا یہ مطلب نہیں کہ آیت چودہ ’’ایڈونٹ ایمان کی بنیاد اور مرکزی ستون‘‘ نہیں ہے، کیونکہ وہ ہے۔ اس کا مطلب یہ ہے کہ جب ایڈونٹ ازم نے 1863 میں ’’سات زمانوں‘‘ کو غلط سمجھا اور ایک طرف رکھ دیا، تو وہ آیت چودہ کے حقیقی معنی کو پوری طرح متعین کرنے سے قاصر رہے۔ صحائف میں آدھا سچ، سچ نہیں ہوتا۔ درست طور پر سمجھا جائے تو آیت تیرہ کا سوال اُس نبوت کے اقرار کا تقاضا کرتا ہے جو اُس مقدِس کے پاک کیے جانے کو نشان زد کرتی ہے جسے پامال کیا گیا تھا، اور ساتھ ہی اُس نبوت کے اقرار کا بھی جو لشکر کے پامال کیے جانے کو نشان زد کرتی ہے۔ دو ہزار تین سو سال کی نبوت ’’مقدِس‘‘ سے متعلق ہے، اور دو ہزار پانچ سو بیس سال کی نبوت ’’لشکر‘‘ سے متعلق ہے۔

To address the relationship of the two verses requires a lengthy study, which I do not intend to do at this point in these articles. These points have repeatedly been addressed through the years and can be found in the series Habakkuk’s Tables. I am still addressing the symbolism of Elijah and wish to finish those truths first.

برای پرداختن به رابطهٔ این دو آیه، بررسی‌ای مفصل لازم است که در این مقطع، در این مقالات، قصد انجام آن را ندارم. این نکات در طول سال‌ها بارها مورد بررسی قرار گرفته‌اند و می‌توان آن‌ها را در مجموعهٔ Habakkuk’s Tables یافت. من همچنان در حال پرداختن به نمادگرایی ایلیا هستم و مایلم نخست آن حقایق را به پایان برسانم.

William Miller was the Elijah of the beginning of Adventism and his first discovery was the seven times of Leviticus twenty-six, so the rejection of that truth in 1863 was a rejection of the Elijah message. At this point I am addressing the characteristic of Alpha and Omega that identifies the end with the beginning. The final test for ancient Israel was represented in the first test. Both tests represent fear that the heathen nations were more powerful than God. The tenth test being the same in principle was much more rebellious than the first test, for the history of the victory of God in the first test should have produced a settled confidence in the rebels. They manifested their rejection of God in spite of much more evidence of His power than they had at the Red Sea. Millerite Adventism by 1863 was already explaining why the great disappointment was a powerful work of God, but they still decided to pick a captain and return to Egypt and reject the message that Daniel calls the “oath” of Moses that had been represented by Elijah.

ویلیام میلر، ایلیای آغاز ادونتیسم بود، و نخستین کشف او «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش بود؛ بنابراین، ردّ آن حقیقت در سال ۱۸۶۳، ردّ پیام ایلیا بود. در اینجا من به آن ویژگیِ آلفا و اُمگا می‌پردازم که پایان را با آغاز یکی می‌سازد. آزمون نهاییِ اسرائیلِ باستان در آزمون نخست بازنمایی شده بود. هر دو آزمون نمایانگر این هراس بودند که امت‌های مشرک از خدا نیرومندترند. آزمون دهم، با آنکه در اصل همان بود، بسیار یاغیانه‌تر از آزمون نخست بود؛ زیرا تاریخِ پیروزیِ خدا در آزمون نخست می‌بایست در شورشیان اطمینانی استوار پدید می‌آورد. آنان ردّ خود نسبت به خدا را با وجود شواهدی بسیار بیشتر از قدرت او نسبت به آنچه در کنار دریای سرخ داشتند، آشکار ساختند. ادونتیسم میلری تا سال ۱۸۶۳ از پیش توضیح می‌داد که چرا ناامیدی عظیم کاری نیرومند از جانب خدا بود، با این حال ایشان همچنان تصمیم گرفتند برای خود رئیسی برگزینند و به مصر بازگردند و آن پیامی را رد کنند که دانیال آن را «قسم» موسی می‌خوانَد؛ همان پیامی که به‌وسیلهٔ ایلیا بازنمایی شده بود.

Rather than taking the time to set forth the proofs of the validity of the seven times as a time prophecy, I intend to use some simple logic to prove its validity in another way. For the movement that began in 1798, the final test of 1863 would also represent the final test for the movement of the mighty angel of Revelation eighteen. Inspiration has been very clear what the last test is for both movements.

به‌جای آن‌که وقت صرف کنم تا براهین اعتبارِ «هفت زمان» را به‌عنوان یک نبوتِ زمانی عرضه نمایم، قصد دارم با بهره‌گیری از منطقی ساده، اعتبار آن را از راهی دیگر اثبات کنم. برای جنبشی که در سال 1798 آغاز شد، آزمون نهاییِ سال 1863 همچنین آزمون نهایی برای جنبشِ فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه هجده را نیز نمایندگی می‌کرد. الهام به‌روشنی تمام بیان کرده است که آخرین آزمون برای هر دو جنبش چیست.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18).” Selected Messages, book 1, 48.

> «شیطان... پیوسته امرِ جعلی را پیش می‌فشارد تا انسان‌ها را از حقیقت منحرف سازد. واپسین فریبِ شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر گرداند. «جایی که رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شوند» (امثال 29:18).» Selected Messages, book 1, 48.

There is no honest way to take the writings of Ellen White and suggest that she did not fully endorse the seven times of Leviticus twenty-six. Sister White, as we have previously identified in these articles and is well documented in the series titled Habakkuk’s Tables directly informs us that God directed both the 1843 and 1850 charts. She directly teaches that those two tables were a fulfillment of Habakkuk chapter two. Both charts identify the seven times of Leviticus twenty-six as the center point of their respective graphical layout. In both charts the line of the seven times has the cross of Christ as the center of the prophetic line of the seven times.

هیچ راه صادقانه‌ای برای برداشت از نوشته‌های الن وایت وجود ندارد که بر اساس آن بتوان ادعا کرد او «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش را به‌طور کامل تأیید نکرده است. خواهر وایت، چنان‌که پیش‌تر در این مقالات نشان داده‌ایم و در مجموعه‌ای با عنوان «جداول حبقوق» به‌خوبی مستند شده است، مستقیماً به ما اطلاع می‌دهد که خداوند هم نمودار 1843 و هم نمودار 1850 را هدایت کرده بود. او به‌صراحت تعلیم می‌دهد که آن دو جدول، تحقق فصل دوم کتاب حبقوق بودند. هر دو نمودار، «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش را به‌عنوان نقطهٔ مرکزیِ آرایش ترسیمیِ مربوط به خود مشخص می‌کنند. در هر دو نمودار، خط «هفت زمان» دارای صلیب مسیح به‌عنوان مرکزِ خط نبویِ «هفت زمان» است.

Along with her endorsements of Habakkuk’s two tables, she has recorded multiple times that we are to continue to present the message that was presented from 1840 through 1844, and every Adventist historian that addresses how the Millerites promoted the message they proclaimed, identifies that they employed the 1843 chart. Not only does she endorse the messages represented upon the charts, and counsel God’s people to continue to present the very same messages that were presented in that history, she also provides multiple passages where she warns that those messages would be attacked throughout the history of God’s remnant people. When she warns of those attacks, she repeatedly identifies that it is the work of God’s watchmen to defend those very truths.

علاوه بر تأییدهای او نسبت به دو لوحِ حبقوق، او بارها ثبت کرده است که ما باید همچنان همان پیامی را ارائه کنیم که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ ارائه شد؛ و هر مورخِ ادونتیستی که به این می‌پردازد که میلری‌ها چگونه پیامی را که اعلام می‌کردند ترویج نمودند، تصریح می‌کند که آنان از نمودار ۱۸۴۳ استفاده کردند. او نه تنها پیام‌های به‌تصویرکشیده‌شده بر روی نمودارها را تأیید می‌کند و قوم خدا را اندرز می‌دهد که همچنان دقیقاً همان پیام‌هایی را ارائه کنند که در آن تاریخ ارائه شده بود، بلکه همچنین بخش‌های متعددی فراهم می‌آورد که در آنها هشدار می‌دهد آن پیام‌ها در سراسر تاریخِ قومِ باقی‌ماندهٔ خدا مورد هجوم قرار خواهند گرفت. هنگامی که او از آن حملات هشدار می‌دهد، بارها تصریح می‌کند که دفاع از همان حقایق، کارِ دیدبانانِ خداست.

If the charts are incorrect, then the messages they graphically represent are incorrect. If the message the Millerites proclaimed from 1840 through 1844 was incorrect, then Ellen White’s repeated identification that the Millerite message was the foundation is also incorrect. If those messages were incorrect her repeated commands to continue to present those very same truths is false counsel. If the message of the Millerites does not represent the foundations that were to be preserved and guarded from satanic attacks, then those counsels are also erroneous. To reach the conclusion that all these issues associated with the Elijah message of that history is erroneous, would clearly demonstrate that Ellen White was a false prophet.

اگر نمودارها نادرست باشند، آنگاه پیام‌هایی که آن‌ها به‌صورت تصویری بازنمایی می‌کنند نیز نادرست‌اند. اگر پیامی که میلری‌ها از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ اعلام کردند نادرست بود، پس تصریح مکرر الن وایت مبنی بر اینکه پیام میلری بنیاد بود نیز نادرست است. اگر آن پیام‌ها نادرست بودند، فرمان‌های مکرر او برای ادامهٔ ارائهٔ همان حقایق نیز اندرزی کاذب است. اگر پیام میلری‌ها نمایانگر بنیادهایی نباشد که می‌بایست از حملات شیطانی حفظ و پاسداری شوند، پس آن اندرزها نیز خطا هستند. رسیدن به این نتیجه که تمامی این مسائلِ مرتبط با پیام ایلیا در آن تاریخ خطاست، به‌روشنی ثابت می‌کند که الن وایت نبی‌ای کاذب بوده است.

Modern Adventism still teaches at their Revelation Seminars that the remnant church would possess the Spirit of Prophecy, which is the testimony of Jesus, but they certainly don’t tell those who they are seeking to draw into church membership that they fully reject Ellen White’s endorsement and warnings connected with those early foundational truths and history. What does the following passage mean to you?

ادونتیسم معاصر همچنان در سمینارهای مکاشفهٔ خود تعلیم می‌دهد که کلیسای باقی‌مانده دارای روح نبوت خواهد بود، که همان شهادت عیسی است؛ اما بی‌تردید به کسانی که می‌کوشند آنان را به عضویت کلیسا درآورند، نمی‌گویند که تأیید و هشدارهای الن وایت را، که به آن حقایق بنیادین اولیه و تاریخ مرتبط است، به‌طور کامل رد می‌کنند. عبارت زیر برای شما چه معنایی دارد؟

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> «ما را از آینده هیچ بیمی نیست، جز آن‌گاه که راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است، و تعلیم او را در تاریخ گذشته‌مان، از یاد ببریم.» Life Sketches, 196.

In 1863, the Millerite movement reached a conclusion and registered as a legal entity with the government that would ultimately form an image to the papacy, which by Ellen White’s definition is the combination of the church with the state.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلری به نقطهٔ پایان خود رسید و نزد حکومتی که در نهایت تصویری از پاپیّت پدید می‌آورد، به‌عنوان یک نهاد حقوقی به ثبت رسید؛ و این، بنا بر تعریف الن وایت، همان پیوند کلیسا با دولت است.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

> «در جنبش‌هایی که اکنون در ایالات متحده در جریان است تا برای نهادها و رسوم کلیسا حمایت دولت را تأمین کنند، پروتستان‌ها در گام‌های پاپ‌گرایان گام برمی‌دارند. بلکه بیش از این، آنان در را برای پاپیّت می‌گشایند تا در آمریکای پروتستان آن برتری‌ای را که در جهان قدیم از دست داده است، باز یابد.» نبرد عظیم، 573.

Under the premise that the legal association with the government was part of the necessity for organization, in a time when the youth of the nation were being drafted into the blood bath known as the Civil War, the movement of the Millerites ended. In 1863, both with a printed article and a new chart, the Seventh-day Adventist church rejected the prophecy of slavery which Daniel calls the oath of Moses. In 1850, the Lord had directed His people to make the second table of Habakkuk, and correct the error that He had held his hand over on the 1843 table. The chart ordered in 1850 fully accomplished its purpose, for Ellen White said that she saw “that God was in the publishment of the chart,” while also identifying that the 1850 chart was identified in Habakkuk chapter two.

با این فرض که پیوند حقوقی با حکومت بخشی از ضرورتِ سازمان‌یافتگی بود، در زمانی که جوانانِ ملت به کشتارِ خونینی که به جنگ داخلی معروف بود فراخوانده می‌شدند، جنبش میلری پایان یافت. در سال ۱۸۶۳، کلیسای ادونتیستِ روز هفتم، هم با مقاله‌ای چاپی و هم با جدولی جدید، نبوتِ برده‌داری را که دانیال آن را «سوگندِ موسی» می‌خوانَد، رد کرد. در سال ۱۸۵۰، خداوند قوم خود را هدایت کرده بود تا جدولِ دومِ حبقوق را بسازند و خطایی را که او بر جدولِ ۱۸۴۳ دستِ خود را بر آن نگاه داشته بود، اصلاح کنند. جدولی که در سال ۱۸۵۰ دستور داده شد، مقصود خود را به‌طور کامل به انجام رساند، زیرا الن وایت گفت که او دید «که خدا در انتشارِ جدول بود»، و در عین حال همچنین تصریح کرد که جدولِ ۱۸۵۰ در فصل دومِ حبقوق شناسانده شده بود.

The purpose of the 1850 chart was the same as the 1843 chart. It was to be the evangelistic tool used to present the message of the third angel to a dying world. In 1863, that message was discarded. The testing process that is typified by the testing process that began at the Red Sea, began with the time prophecy identifying the sanctuary that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight, and the testing process ended with the time prophecy identifying the host that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight.

مقصدِ چارٹِ ۱۸۵۰ وہی تھا جو چارٹِ ۱۸۴۳ کا تھا۔ اسے ایک تبشیری وسیلہ ہونا تھا، جس کے ذریعے تیسرے فرشتے کا پیغام ایک مرتی ہوئی دنیا کے سامنے پیش کیا جائے۔ ۱۸۶۳ میں، اس پیغام کو ترک کر دیا گیا۔ آزمائش کا وہ عمل، جس کی تمثیل اُس آزمائشی عمل سے ہوتی ہے جو بحرِ قلزم پر شروع ہوا تھا، اُس وقت کی نبوت سے شروع ہوا جو دانی ایل آٹھ کی آیت تیرہ میں اُس مقدِس کی نشان دہی کرتی تھی جسے پامال کیا جانا تھا، اور آزمائش کا یہ عمل اُس وقت کی نبوت پر ختم ہوا جو دانی ایل آٹھ کی آیت تیرہ میں اُس لشکر کی نشان دہی کرتی تھی جسے پامال کیا جانا تھا۔

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> سپس شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائم و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، که هم مقدس و هم لشکر به پایمال شدن سپرده شوند؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:‏۱۳، ۱۴

The testing process that began on October 22, 1844, has the signature of Alpha and Omega. The beginning of that testing process was a time prophecy that represented the sanctuary that was to be trampled down. It was a prophecy that produced great light when fulfilled. The testing process that ended in 1863, has the signature of Alpha and Omega. The ending of that testing process was a time prophecy that represented the host that was to be trampled down. It was a prophecy that was designed to produced great light when fulfilled. It was a time prophecy presented by the Elijah of that history, and when it was rejected and set aside, it produced great darkness.

آزمایش چې د ۱۸۴۴ کال د اکتوبر په ۲۲مه پیل شو، د الفا او اوميګا نښه پر ځان لري. د هغه ازمایښتي بهیر پیل یوه زماني نبوت و چې د هغه مقدس ځای استازیتوب یې کاوه چې تر پښو لاندې کېدونکی و. دا داسې نبوت و چې د پوره کېدو پر مهال یې لویه رڼا پیدا کړه. هغه ازمایښتي بهیر چې په ۱۸۶۳ کال کې پای ته ورسېد، د الفا او اوميګا نښه پر ځان لري. د هغه ازمایښتي بهیر پای یوه زماني نبوت و چې د هغه لښکر استازیتوب یې کاوه چې تر پښو لاندې کېدونکی و. دا داسې نبوت و چې طرحه شوی و څو د پوره کېدو پر مهال لویه رڼا پیدا کړي. دا یوه زماني نبوت و چې د هغې تاریخچې د ایلیا له خوا وړاندې شوی و، او کله چې رد شو او یو اړخ ته کېښودل شو، لویه تیاره یې راپیدا کړه.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. John 3:19.

> اور یہ سزا کا سبب ہے کہ نور دنیا میں آیا، مگر لوگوں نے نور کی نسبت تاریکی کو زیادہ پسند کیا، کیونکہ اُن کے اعمال بُرے تھے۔ یوحنا 3:19۔

The logic that I intend to finish this article with is what I have already noted. Did God through Ellen White endorse the 1843 and 1850 charts?

منطقی که قصد دارم این مقاله را با آن به پایان برسانم، همان است که پیش‌تر بدان اشاره کرده‌ام. آیا خدا از طریق الن وایت، نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ را تأیید کرد؟

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “میں نے دیکھا ہے کہ 1843 کا چارٹ خداوند کے ہاتھ کی ہدایت سے بنایا گیا تھا، اور یہ کہ اسے تبدیل نہیں کیا جانا چاہیے؛ کہ اعداد و شمار ویسے ہی تھے جیسے وہ چاہتا تھا؛ کہ اُس کا ہاتھ اُن میں سے بعض اعداد کی ایک غلطی پر تھا اور اُسے پوشیدہ رکھے ہوئے تھا، تاکہ جب تک اُس کا ہاتھ ہٹایا نہ گیا، کوئی اسے دیکھ نہ سکے۔” Early Writings, 74.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

> «دیدم که خدا در انتشارِ نمودار به‌وسیلهٔ برادر نیکولز حضور داشت. دیدم که در کتاب مقدّس، نبوّتی دربارهٔ این نمودار وجود داشت، و اگر این نمودار برای قوم خدا در نظر گرفته شده است، اگر برای یکی کافی است، برای دیگری نیز کافی است؛ و اگر یکی نیاز داشت که نموداری تازه در مقیاسی بزرگ‌تر ترسیم شود، همه نیز به همان اندازه به آن نیاز دارند.» Manuscript Releases, شمارهٔ 13، 359؛ 1853.

Did God through Ellen White endorse the message the Millerites presented during the history of 1840 through 1844?

آیا خدا از طریق الن وایت پیامی را که میلری‌ها در خلال تاریخ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ عرضه کردند، تأیید کرد؟

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> «خداوند پیام تازه‌ای به ما نمی‌دهد. ما باید همان پیامی را اعلام کنیم که در سال‌های 1843 و 1844 ما را از دیگر کلیساها بیرون آورد.» Review and Herald, January 19, 1905.

> “God bids us give our time and strength to the work of preaching to the people the messages that stirred men and women in 1843 and 1844.” Manuscript Release, Number 760.

> «خداوند به ما فرمان می‌دهد که وقت و نیروی خود را به کارِ موعظهٔ آن پیام‌هایی به مردم اختصاص دهیم که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ مردان و زنان را برانگیخت.» Manuscript Release, Number 760.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «همهٔ پیام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شدند، اکنون باید با قوت اعلام شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت‌گیری خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند.»

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: «خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان عادل آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید، ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید، بشنوند و نشنیدند» [متی ۱۳:‏۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که چیزهایی را دیدند که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی پیامی به تعیین خدا داده خواهد شد که به فریادی بلند اوج خواهد گرفت. آنگاه دانیال در جایگاه خود خواهد ایستاد تا شهادت خویش را بدهد.” Manuscript Releases، جلد 21، 437.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> «حقایقی که در سال‌های 1841، 1842، 1843 و 1844 دریافت کردیم، اکنون باید مورد مطالعه قرار گیرند و اعلام شوند. پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم در آینده با آوازی بلند اعلام خواهند شد. آنها با عزمی جدّی و در قدرت روح ابلاغ خواهند گردید.» Manuscript Releases, جلد 15، 371.

> “We understand the present feebleness and smallness of the work. We have had an experience. In doing the work God has given us, we may go trustingly forward, assured that He will be our efficiency. He will be with us in 1906, as He was with us in 1841, 1842, 1843, and 1844.” Loma Linda Messages, 156.

> «ما ضعف و کوچکی کنونیِ کار را درک می‌کنیم. ما تجربه‌ای داشته‌ایم. در انجام کاری که خدا به ما سپرده است، می‌توانیم با اعتماد پیش رویم، با این اطمینان که او کارآمدیِ ما خواهد بود. او در سال 1906 با ما خواهد بود، همان‌گونه که در 1841، 1842، 1843 و 1844 با ما بود.» Loma Linda Messages, 156.

> “Those who stand as teachers and leaders in our institutions are to be sound in the faith and in the principles of the third angel’s message. God wants His people to know that we have the message as He gave it to us in 1843 and 1844.” General Conference Bulletin, April 1, 1903.

> «کسانی که در مؤسسات ما به‌عنوان معلّمان و رهبران ایستاده‌اند، باید در ایمان و در اصول پیام فرشتهٔ سوم راسخ باشند. خدا می‌خواهد قوم او بدانند که ما این پیام را همان‌گونه که او در سال‌های 1843 و 1844 به ما عطا کرد، در اختیار داریم.» General Conference Bulletin، 1 آوریل 1903.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار داده شده است: نباید اجازه داده شود چیزی وارد شود که بنیاد ایمان را، که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد بر آن بنا کرده‌ایم، برهم زند. من در این پیام بوده‌ام، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام و به نوری که خدا به ما داده است وفادار مانده‌ام. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی برداریم که بر آن نهاده شدند، در حالی که روزبه‌روز با دعای جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم. آیا گمان می‌کنید که من بتوانم نوری را که خدا به من داده است واگذارم؟ آن نور باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از زمانی که به من داده شده است، همواره راهنمای من بوده است.» Review and Herald, April 14, 1903.

Did God through Ellen White warn His people to defend against attacks that would undermine the truths of the Millerite history?

آیا خدا از طریق الن وایت به قوم خویش هشدار داد که در برابر حملاتی که حقایق تاریخ میلری را تضعیف می‌کرد، دفاع کنند؟

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> «نشان‌های بزرگِ حقیقت، که جایگاه ما را در تاریخِ نبوی به ما نشان می‌دهند، باید با دقت محافظت شوند، مبادا فرو افکنده شوند و به جای آن‌ها نظریه‌هایی قرار گیرد که به‌جای نورِ راستین، سردرگمی به بار آورند.» Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “Today Satan is seeking opportunities to tear down the waymarks of truth,—the monuments that have been raised up along the way; and we need the experience of the aged workers who have built their house upon the solid rock, who through evil report as well as good report have been steadfast to the truth.” Gospel Workers, 104.

> «امروز شیطان در پی فرصت‌هایی است تا نشانه‌های راهِ حقیقت را فرو ریزد—آن یادمان‌هایی را که در طول راه برافراشته شده‌اند؛ و ما به تجربهٔ کارگران سالخورده‌ای نیازمندیم که خانهٔ خود را بر صخرهٔ استوار بنا کرده‌اند و در میان بدنامی همچون نیک‌نامی، نسبت به حقیقت ثابت‌قدم مانده‌اند.» Gospel Workers, 104.

> “God never leaves the world without men who can discern between good and evil, righteousness and unrighteousness. God has men whom he has appointed to stand in the forefront of the battle in times of emergency. In a crisis, he will raise up men as he did in ancient times. Young men will be bidden to link up with the aged standard-bearers, that they may be strengthened and taught by the experience of these faithful ones, who have passed through so many conflicts, and to whom, through the testimonies of his Spirit, God has so often spoken, pointing out the right way and condemning the wrong way. When perils arise, which try the faith of God’s people, these pioneer workers are to recount the experiences of the past, when just such crises came, when the truth was questioned, when strange sentiments, proceeding not from God, were brought in.

> خدا هرگز جهان را بی‌آن‌که مردانی در آن باشند که بتوانند میان نیک و بد، عدالت و بی‌عدالتی تمییز دهند، وا نمی‌گذارد. خدا مردانی دارد که ایشان را گماشته است تا در اوقات اضطرار در صف مقدمِ نبرد بایستند. در هنگام بحران، او مردانی را برخواهد انگیخت، همان‌گونه که در روزگاران کهن چنین کرد. جوانان فراخوانده خواهند شد تا با پرچمدارانِ سالخورده همگام شوند، تا به‌واسطهٔ تجربهٔ این وفاداران، که از میانِ نبردهای بسیار گذشته‌اند و خدا از طریقِ شهادت‌های روحِ خود بارها با ایشان سخن گفته است، تقویت و تعلیم یابند؛ همان خدایی که راهِ راست را نشان داده و راهِ نادرست را محکوم ساخته است. هنگامی که خطرهایی پدید آید که ایمانِ قومِ خدا را بیازماید، این پیشگامانِ خدمت باید تجربه‌های گذشته را بازگو کنند، زمانی را که بحران‌هایی درست از همین دست رخ نمود، آنگاه که حقیقت مورد تردید قرار گرفت، و احساسات و اندیشه‌های بیگانه‌ای که از خدا نبود، به میان آورده شد.

> “The experience of those aged workers is needed now; for Satan is watching every opportunity to make of no account the old waymarks,—the monuments that have been raised up along the way.” Review and Herald, November 19, 1903.

> «اکنون تجربهٔ آن کارگران سالخورده مورد نیاز است؛ زیرا شیطان هر فرصتی را زیر نظر دارد تا نشانه‌های کهن راه را—یادبودهایی را که در طول راه برپا شده‌اند—بی‌اعتبار سازد.» ریویو اند هرالد، ۱۹ نوامبر ۱۹۰۳.

In 1863 the Millerite movement ended by rejecting the first truth the Elijah of that history had been led to understand. Its final test was based upon the two verses in Daniel eight that identify the trampling down of the sanctuary and the host. The light of the sanctuary was opened at the first of ten tests and darkness was brought upon the host at the last of ten tests.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلری با ردّ نخستین حقیقتی که ایلیای آن تاریخ به درک آن هدایت شده بود، به پایان رسید. آزمون نهایی آن بر دو آیه در دانیال فصل هشت استوار بود که پایمال شدنِ قُدس و لشکر را مشخص می‌سازند. نورِ قُدس در نخستینِ ده آزمون گشوده شد، و تاریکی بر لشکر در آخرینِ ده آزمون آورده شد.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> “یک چیز قطعی است: آن دسته از ادونتیست‌های روز هفتم که موضع خود را زیر بیرق شیطان اختیار می‌کنند، نخست ایمان خویش را به هشدارها و توبیخ‌های مندرج در شهادت‌های روح خدا واخواهند نهاد.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> ندای وقفِ بیشتر و خدمتِ مقدّس‌تر در حال داده شدن است و همچنان داده خواهد شد. برخی از آنان که اکنون القائات شیطان را بر زبان می‌آورند، به خود خواهند آمد. کسانی در مناصب مهمِ امانت و اعتماد هستند که حقیقتِ مخصوصِ این زمان را درک نمی‌کنند. پیام باید به ایشان داده شود. اگر آن را بپذیرند، مسیح ایشان را خواهد پذیرفت و آنان را همکارانِ خود خواهد ساخت. امّا اگر از شنیدنِ پیام سرباز زنند، جایگاهِ خود را زیر پرچمِ سیاهِ شاهزادهٔ ظلمت خواهند گرفت.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> «به من تعلیم داده شده است که بگویم حقیقتِ گران‌بهای این زمان، هرچه بیشتر و روشن‌تر بر اذهان بشری گشوده می‌شود. به معنایی خاص، مردان و زنان باید از جسمِ مسیح بخورند و خونِ او را بنوشند. فهم و ادراک، توسعه خواهد یافت، زیرا حقیقت قابلیتِ گسترشِ پیوسته را دارد. آغازگرِ الهیِ حقیقت، به مشارکتی هرچه نزدیک‌تر و باز هم نزدیک‌تر با کسانی درخواهد آمد که برای شناختنِ او پیش می‌روند. چون قومِ خدا کلامِ او را همچون نانِ آسمان دریافت کنند، خواهند دانست که خروج‌های او همچون صبح مهیا شده است. آنان قوتِ روحانی خواهند یافت، همان‌گونه که بدن، هنگامی که غذا خورده می‌شود، قوتِ جسمانی می‌یابد.»

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> «ما نقشهٔ خداوند را در بیرون آوردن فرزندان اسرائیل از بندگیِ مصر و هدایت ایشان از میان بیابان به کنعان، حتی به نیمه نیز درنمی‌یابیم.»

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> «چون پرتوهای الهیِ تابان از انجیل را گرد می‌آوریم، بینشی روشن‌تر نسبت به نظام یهودی خواهیم یافت و قدردانی ژرف‌تری از حقایق مهم آن به دست خواهیم آورد. کاوش ما در حقیقت هنوز کامل نیست. ما تنها چند پرتو نور را گرد آورده‌ایم. آنان که هر روزه شاگردانِ کلام نیستند، مسائل نظام یهودی را حل نخواهند کرد. آنان حقایقی را که از طریق خدمتِ معبد تعلیم داده شده است، درک نخواهند کرد. کار خدا به سبب درکی دنیوی از نقشه عظیم او بازداشته می‌شود. زندگی آینده معنای قوانینی را آشکار خواهد ساخت که مسیح، پوشیده در ستون ابر، به قوم خود عطا فرمود.» Spalding and Magan, 305, 306.

We will continue our consideration of the symbolism of Elijah in connection with 1863 in the next article.

موږ به په راتلونکې مقاله کې د ۱۸۶۳ کال په تړاو د الیاس د سمبولیزم په اړه خپله څېړنه دوام ورکړو.

Back to Articles