Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-One

کتاب دانیال - نمبر ایک سو اکہتر

Geopolitical Chess: The Vatican, Communism, and the Quest for World Dominion

شطرنج ژئوپولیتیک: واتیکان، کمونیسم، و جست‌وجوی سلطه بر جهان

Author

Jeff Pippenger

Published

April 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book The Keys of This Blood: The Struggle for World Dominion Between Pope John Paul II, Mikhail Gorbachev, and the Capitalist West, was written by Malachi Martin, and it was first published in 1990. Martin examines the role of Pope John Paul II as a transformative figure in global politics and diplomacy during the latter half of the 20th century. He discusses the Pope’s role in the collapse of Communism in Eastern Europe. The book presents a Catholic perspective of the dynamics that brought about the fulfillment of verse forty of Daniel eleven, at the time of the end in 1989.

کتاب «کلیدهای این خون: نبرد برای سیطرهٔ جهانی میان پاپ ژان پل دوم، میخائیل گورباچف، و غرب سرمایه‌داری» به قلم مالاکی مارتین نوشته شده و نخستین بار در سال ۱۹۹۰ منتشر شد. مارتین نقش پاپ ژان پل دوم را به‌عنوان شخصیتی دگرگون‌ساز در سیاست و دیپلماسی جهانی در نیمهٔ دوم قرن بیستم بررسی می‌کند. او نقش پاپ را در فروپاشی کمونیسم در اروپای شرقی مورد بحث قرار می‌دهد. این کتاب دیدگاهی کاتولیکی از پویایی‌هایی ارائه می‌کند که در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، به تحقق آیهٔ چهلِ دانیال یازدهم انجامید.

Martin analyzes the internal dynamics of the Soviet Union under the leadership of Mikhail Gorbachev, particularly focusing on Gorbachev’s policies of “glasnost” (openness) and “perestroika” (restructuring). He discusses the challenges facing the Soviet Union and Gorbachev’s attempts to reform the Communist system. He explores the geopolitical tensions and power struggles between the Soviet Union (the king of the south—the dragon), the Catholic Church (the king of the north—the beast), and what he calls the capitalist West (the king of the north’s proxy army—the false prophet). He discusses the ideological conflicts, espionage, and covert operations that characterized the Cold War era and examines the efforts of various actors to shape the future of the world.

مارتین پویایی‌های درونی اتحاد جماهیر شوروی را تحت رهبری میخائیل گورباچف تحلیل می‌کند و به‌ویژه بر سیاست‌های «گلاسنوست» (شفافیت) و «پروسترویکا» (بازسازی) گورباچف تمرکز دارد. او چالش‌های پیشِ روی اتحاد جماهیر شوروی و تلاش‌های گورباچف برای اصلاح نظام کمونیستی را بررسی می‌کند. او تنش‌های ژئوپولیتیکی و کشمکش‌های قدرت میان اتحاد جماهیر شوروی (پادشاه جنوب — اژدها)، کلیسای کاتولیک (پادشاه شمال — وحش)، و آنچه او غرب سرمایه‌داری می‌نامد (ارتش نیابتی پادشاه شمال — نبی کاذب) را واکاوی می‌کند. او تعارض‌های ایدئولوژیک، جاسوسی، و عملیات پنهانی‌ای را که مشخصهٔ دوران جنگ سرد بود مورد بحث قرار می‌دهد و تلاش‌های بازیگران گوناگون را برای شکل دادن به آیندهٔ جهان بررسی می‌کند.

Martin emphasizes the significance of Catholicism as a force in global politics and diplomacy. He argues that the Catholic Church, under the leadership of Pope John Paul II, played a pivotal role in shaping the course of history during this period and influencing the outcome of the Cold War. He places John Pauls’ influence in the context of the Marian apparitions at Fatima, Portugal, and identifies the influence of Fatima upon global events and the Catholic Church’s role in shaping the course of history. Martin suggests that the events at Fatima hold significant prophetic and geopolitical implications, particularly in the context of the Cold War era.

مارتین بر اهمیت کاتولیسیسم به‌عنوان نیرویی در سیاست و دیپلماسی جهانی تأکید می‌کند. او استدلال می‌کند که کلیسای کاتولیک، تحت رهبری پاپ ژان پل دوم، در شکل‌دادن به مسیر تاریخ در خلال این دوره و تأثیرگذاری بر نتیجهٔ جنگ سرد نقشی محوری ایفا کرد. او نفوذ ژان پل را در بستر ظهورات ماریایی در فاطیما، پرتغال، قرار می‌دهد و تأثیر فاطیما بر رویدادهای جهانی و نقش کلیسای کاتولیک در شکل‌دادن به مسیر تاریخ را مشخص می‌سازد. مارتین بر آن است که رویدادهای فاطیما دلالت‌های مهم نبوی و ژئوپولیتیکی در بردارند، به‌ویژه در بستر دوران جنگ سرد.

Martin explores the three secrets of Fatima, which were allegedly revealed by the Virgin Mary to three young shepherd children in Fatima in 1917. He suggests that the third secret, which was initially kept secret by the Vatican and only revealed in 2000, contained apocalyptic warnings about the future of the Catholic Church and the world. Martin argues that the events at Fatima, including the apparitions and the messages conveyed by the Virgin Mary, had significant implications for global politics and the struggle between communism and capitalism during the Cold War era.

مارتین به بررسی سه راز فاطیما می‌پردازد که بنا بر ادعا، در سال ۱۹۱۷ از سوی مریم باکره به سه کودک چوپان خردسال در فاطیما آشکار شد. او بر این نظر است که راز سوم، که در آغاز از سوی واتیکان محرمانه نگاه داشته شد و تنها در سال ۲۰۰۰ افشا گردید، دربردارنده هشدارهایی آخرالزمانی درباره آینده کلیسای کاتولیک و جهان بوده است. مارتین استدلال می‌کند که رویدادهای فاطیما، از جمله ظهورها و پیام‌هایی که مریم باکره ابلاغ کرد، دلالت‌هایی مهم برای سیاست جهانی و نیز برای نبرد میان کمونیسم و سرمایه‌داری در دوران جنگ سرد داشته است.

Martin highlights the role of Pope John Paul II as a key figure in the fulfillment of the prophecies of Fatima. He suggests that John Paul II saw himself as the “bishop in white” mentioned in the third secret of Fatima and that he viewed his papacy as a mission to confront the forces of evil and promote spiritual renewal within the Catholic Church and society at large.

مارتین نقش پاپ ژان پل دوم را به‌عنوان شخصیتی کلیدی در تحقق پیشگویی‌های فاطیما برجسته می‌کند. او بر این باور است که ژان پل دوم خود را همان «اسقفِ سپیدپوش» مذکور در سومین راز فاطیما می‌دانست و پاپیّت خویش را مأموریتی برای رویارویی با نیروهای شر و ترویج نوزایی معنوی در درون کلیسای کاتولیک و نیز در جامعه به‌طور کلی تلقی می‌کرد.

Martin suggests that the messages of Fatima emphasized the importance of spiritual warfare and the need for the Catholic Church to confront the forces of evil, both within and outside the Church. He argues that the events at Fatima provided a spiritual and moral framework for understanding and addressing the challenges facing humanity in the modern world. The Fatima messages represent the satanic message which conditions Catholicism to accept Satan as Christ, when he “personates” Christ at the soon coming Sunday law.

مارتین پیشنهاد می‌کند که پیام‌های فاطیما بر اهمیت نبرد روحانی و ضرورتِ رویاروییِ کلیسای کاتولیک با قوای شر، هم در درون کلیسا و هم در بیرون از آن، تأکید داشته‌اند. او استدلال می‌کند که رویدادهای فاطیما چارچوبی روحانی و اخلاقی برای فهم و مواجهه با چالش‌هایی که در جهان مدرن فراروی بشریت قرار دارد، فراهم آورده است. پیام‌های فاطیما نمایانگرِ پیامِ شیطانی‌ای هستند که کاتولیسیسم را مشروط می‌سازد تا شیطان را به‌جای مسیح بپذیرد، آنگاه که او در قانون یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع، خود را به‌جای مسیح «جلوه‌گر» می‌سازد.

> “Satan will work miracles to deceive those who dwell upon the earth. Spiritualism will do its work by causing the dead to be personated. Those religious bodies who refuse to hear God’s messages of warning will be under strong deception, and will unite with the civil power to persecute the saints. The Protestant churches will unite with the papal power in persecuting the commandment-keeping people of God. This is that power which constitutes the great system of persecution which will exercise spiritual tyranny over the consciences of men.

> «شیطان برای فریب ساکنان زمین معجزات به‌عمل خواهد آورد. روح‌گرایی کار خود را با سبب شدنِ ظاهر شدنِ کسانی به جای مردگان انجام خواهد داد. آن هیئت‌های مذهبی که از شنیدن پیام‌های هشدارِ خدا امتناع می‌ورزند، زیر فریب شدید قرار خواهند گرفت و با قدرت مدنی متحد خواهند شد تا مقدسان را آزار دهند. کلیساهای پروتستان در آزار قومِ خدا که احکام او را نگاه می‌دارند، با قدرت پاپی متحد خواهند شد. این همان قدرتی است که آن دستگاه عظیمِ آزار را تشکیل می‌دهد که استبداد روحانی را بر وجدان‌های انسان‌ها اعمال خواهد کرد.»

> “‘He had two horns like a lamb, and he spake as a dragon.’ Though professing to be followers of the Lamb of God, men become imbued with the spirit of the dragon. They profess to be meek and humble but they speak and legislate with the spirit of Satan, showing by their actions that they are the opposite of what they profess to be. This lamb-like power unites with the dragon in making war upon those who keep the commandments of God and have the testimony of Jesus Christ. And Satan unites with Protestants and papists, acting in consort with them as the god of this world, dictating to men as if they were the subjects of his kingdom, to be handled and governed and controlled as he pleases.

> «او دو شاخ مانند برّه داشت، و مانند اژدها سخن می‌گفت.» هرچند انسان‌ها ادعا می‌کنند که از پیروان برّهٔ خدا هستند، به روح اژدها آغشته می‌شوند. ایشان اظهار می‌دارند که حلیم و فروتن‌اند، اما با روح شیطان سخن می‌گویند و قانون‌گذاری می‌کنند، و با اعمال خود نشان می‌دهند که درست بر خلاف آن چیزی هستند که وانمود می‌کنند. این قدرتِ برّه‌مانند با اژدها متحد می‌شود تا بر ضد کسانی که احکام خدا را نگاه می‌دارند و شهادتِ عیسی مسیح را دارند، جنگ برپا کند. و شیطان با پروتستان‌ها و پاپیان متحد می‌شود و همچون خدای این جهان با آنان همدست عمل می‌کند و به انسان‌ها چنان فرمان می‌راند که گویی رعایای پادشاهی اویند، تا آنان را هرگونه که می‌خواهد به کار گیرد و حکومت کند و مهار نماید.

> “If men will not agree to trample underfoot the commandments of God, the spirit of the dragon is revealed. They are imprisoned, brought before councils, and fined. ‘He causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads’ [Revelation 13:16]. ‘He had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed’ [verse 15]. Thus Satan usurps the prerogatives of Jehovah. The man of sin sits in the seat of God, proclaiming himself to be God, and acting above God.” Manuscript Releases, volume 14, 162.

> «اگر مردم نپذیرند که احکام خدا را پایمال کنند، روح اژدها آشکار می‌شود. آنان زندانی می‌گردند، به حضور شوراها آورده می‌شوند، و جریمه می‌شوند. «و او همه را، از خرد و کلان و دولتمند و فقیر و آزاد و غلام، بر آن می‌دارد که بر دست راست یا بر پیشانی خود نشانی بگیرند» [مکاشفه 13:16]. «و او قدرت داشت که به تصویر وحش حیات بخشد، تا تصویر وحش هم سخن بگوید و هم مقرر دارد که هر که تصویر وحش را پرستش نکند، کشته شود» [آیه 15]. بدین‌سان شیطان اختیارات مختص یهوه را غصب می‌کند. مرد گناه بر مسند خدا می‌نشیند، خود را خدا اعلام می‌کند، و برتر از خدا عمل می‌نماید.» Manuscript Releases, volume 14, 162.

Antichrist is a symbol of both the pope of Rome, and Satan, for the pope of Rome is Satan’s earthly representative. “Thus Satan usurps the prerogatives of Jehovah. The man of sin sits in the seat of God, proclaiming himself to be God, and acting above God.” Satan intends to so control the world when he takes control that he will dictate “to men as if they were the subjects of his kingdom, to be handled and governed and controlled as he pleases.” In order to have a religious throne to rule from He created the Catholic Church, and in order to have a political throne to rule from he created the United Nations.

दज्जाल रोम के पोप और शैतान—दोनों का प्रतीक है, क्योंकि रोम का पोप शैतान का पृथ्वी पर प्रतिनिधि है। “इस प्रकार शैतान यहोवा के विशेषाधिकारों का हरण कर लेता है। पाप का मनुष्य परमेश्वर के आसन पर बैठता है, अपने आप को परमेश्वर घोषित करता है, और परमेश्वर से ऊपर कार्य करता है।” जब वह अधिकार अपने हाथ में लेगा, तब शैतान संसार को इस प्रकार अपने वश में करने का अभिप्राय रखता है कि वह “मनुष्यों के साथ इस प्रकार आदेशपूर्वक व्यवहार करेगा मानो वे उसके राज्य की प्रजा हों, जिन्हें वह अपनी इच्छा के अनुसार साधे, शासित करे, और नियंत्रित करे।” धार्मिक शासन के लिए सिंहासन प्राप्त करने हेतु उसने कैथोलिक कलीसिया की रचना की, और राजनीतिक शासन के लिए सिंहासन प्राप्त करने हेतु उसने संयुक्त राष्ट्र की रचना की।

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> “یہ بت‌پرستی اور مسیحیت کے درمیان یہ مصالحت اُس ‘مردِ گناہ’ کے ظہور کا سبب بنی جس کی بابت نبوت میں پیشین‌گوئی کی گئی تھی کہ وہ خدا کی مخالفت کرے گا اور اپنے آپ کو خدا سے بڑھا کر بلند کرے گا۔ جھوٹے مذہب کا وہ عظیم الشان نظام شیطان کی قدرت کا شاہکار ہے—اس کی اُن کوششوں کی ایک یادگار کہ وہ تخت پر متمکن ہو کر اپنی مرضی کے مطابق زمین پر حکومت کرے۔” The Great Controversy, 50.

The miracle of Fatima, and its satanic prophecy is what Satan has employed to prepare a prophetic setting that allows Catholicism to quickly surrender their church into His control, when he appears, and personates Christ. His personation of Christ begins at the soon coming Sunday law, represented in verse sixteen, verse twenty-two, verse thirty-one and verse forty-one of Daniel chapter eleven.

معجزهٔ فاطیما، و نبوّت شیطانیِ آن، همان چیزی است که شیطان به‌کار گرفته است تا زمینه‌ای نبوی فراهم آورد که به کاتولیسیسم امکان می‌دهد هنگام ظهور او و در حالی که خود را به‌جای مسیح جا می‌زند، کلیسای خود را به‌سرعت به تسلط او واگذارد. جعلِ هویتِ او به‌عنوان مسیح از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد آغاز می‌شود؛ قانونی که در آیهٔ شانزدهم، آیهٔ بیست‌ودوم، آیهٔ سی‌ویکم و آیهٔ چهل‌ویکمِ باب یازدهم دانیال نمایان شده است.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با صدور فرمانی که به‌اجبار نهادِ پاپیّت را در نقض شریعت خدا برقرار می‌سازد، ملت ما خود را به‌طور کامل از پارسایی جدا خواهد کرد. هنگامی که پروتستانتیسم دست خود را از فراز این شکاف دراز کند تا دست قدرت روم را بگیرد، هنگامی که از فراز این ورطه دست دراز کند تا با روح‌گرایی دست دهد، هنگامی که، تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، کشور ما هر اصلِ قانون اساسیِ خود را به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری‌خواه مردود شمارد و برای گسترش اکاذیب و فریب‌های پاپی تدارک ببیند، آنگاه خواهیم دانست که زمانِ عملکرد شگفت‌انگیزِ شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» Testimonies, volume 5, 451.

At the Sunday law in the United States, the “time has come for the marvelous working of Satan.” In Revelation chapter thirteen, verse eleven, the United States “speaks” as a dragon, and then in verse thirteen, which is simply identifying what happens when the United States “speaks,” by passing the Sunday law, Satan appears to call fire down out of heaven.

در هنگام وضعِ قانونِ یک‌شنبه در ایالات متحده، «زمانِ عملکردِ شگفت‌انگیزِ شیطان فرارسیده است». در مکاشفه، باب سیزدهم، آیهٔ یازده، ایالات متحده همچون اژدها «سخن می‌گوید»؛ و سپس در آیهٔ سیزده، که صرفاً بیانگرِ آن چیزی است که هنگامی رخ می‌دهد که ایالات متحده با تصویبِ قانونِ یک‌شنبه «سخن می‌گوید»، شیطان ظاهر می‌شود تا آتش را از آسمان فرو فرستد.

> “Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works, with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. Revelation 13:13. Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.

> «خادمانِ خدا، با چهره‌هایی افروخته و درخشان از تقدیسِ مقدّس، از جایی به جایی دیگر خواهند شتافت تا پیامِ آسمان را اعلام کنند. به‌وسیلهٔ هزاران صدا، در سراسر زمین، این هشدار داده خواهد شد. معجزات به‌وقوع خواهد پیوست، بیماران شفا خواهند یافت، و آیات و عجایب در پیِ ایمانداران خواهد آمد. شیطان نیز عمل می‌کند، با معجزاتِ دروغین، حتّی آتش را از آسمان در برابر دیدگانِ انسان‌ها فرو می‌آورد. مکاشفه ۱۳:۱۳. بدین‌سان ساکنانِ زمین واداشته خواهند شد که موضعِ خود را اختیار کنند.» جدال عظیم، ۶۱۱، ۶۱۲.

The messages of Fatima were confirmed by a miracle that was testified to by the atheistic government newspapers that attended the event in order to refute the claims that had been made about the so-called Virgin Mary visiting the three children on the thirteenth day of the month from May until the miracle on October 13, 1917. Every atheistic news organization that was at Fatima at the time of the miracle confirmed the event. It was a genuine miracle (of Satan).

پیام‌های فاطیما به‌وسیلهٔ معجزه‌ای تأیید شدند که روزنامه‌های دولتِ الحادی، که برای ردّ ادعاهای مطرح‌شده دربارهٔ آنچه «مریمِ باکره» نامیده می‌شد و گفته می‌شد از ماه مه تا هنگام معجزه در ۱۳ اکتبر ۱۹۱۷، در روز سیزدهم هر ماه، به دیدار آن سه کودک می‌آمد، در آن رویداد حضور یافته بودند، بر آن شهادت دادند. هر سازمان خبریِ الحادی که در زمان وقوع آن معجزه در فاطیما حضور داشت، آن رویداد را تأیید کرد. آن یک معجزهٔ واقعی بود (از جانب شیطان).

As Malachi Martin identified in his book, Pope John Paul was guided by his devotion to Mary of Fatima. The secret prophecy of Fatima, that was not revealed until the year 2000, was of course a satanic prophecy, but in the last days Jesus repeats the first days. The oldest book in the Bible, the first book that Moses wrote is the book of Job, and it identifies that Job, who represents the one hundred and forty-four thousand, for all the prophecies are fulfilled most perfectly in the last days. Satan, in the story of Job, is allowed to bring death and destruction upon Job, for the purpose of testing Job. The miracles that Satan is allowed to accomplish in the last days, are genuine miracles. They are satanic miracles, but God has allowed Satan to accomplish his crowning act, for the same purpose that he allowed Satan to test Job.

چنان‌که مالاچی مارتین در کتاب خود بیان کرد، پاپ ژان پل به‌وسیلهٔ ارادت خود به مریمِ فاطیما هدایت می‌شد. پیشگوییِ سرّیِ فاطیما، که تا سال ۲۰۰۰ آشکار نشد، البته پیشگویی‌ای شیطانی بود؛ اما در ایام آخر، عیسی روزهای نخستین را تکرار می‌کند. کهن‌ترین کتابِ کتاب‌مقدس، نخستین کتابی که موسی نگاشت، کتاب ایوب است، و آن نشان می‌دهد که ایوب، که نمایندهٔ آن یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر است، زیرا همهٔ نبوت‌ها به کامل‌ترین وجه در ایام آخر به انجام می‌رسند. در حکایتِ ایوب، به شیطان اجازه داده می‌شود که برای آزمودنِ ایوب، مرگ و ویرانی را بر او وارد آورد. معجزاتی که در ایام آخر به شیطان اجازه داده می‌شود به انجام رسانَد، معجزاتی واقعی هستند. آنها معجزاتِ شیطانی‌اند، اما خدا به شیطان اجازه داده است که عملِ نهاییِ خود را به انجام رسانَد، به همان منظوری که به او اجازه داد ایوب را بیازماید.

> “Many endeavor to account for spiritual manifestations by attributing them wholly to fraud and sleight of hand on the part of the medium. But while it is true that the results of trickery have often been palmed off as genuine manifestations, there have been, also, marked exhibitions of supernatural power. The mysterious rapping with which modern spiritualism began was not the result of human trickery or cunning, but was the direct work of evil angels, who thus introduced one of the most successful of soul-destroying delusions. Many will be ensnared through the belief that spiritualism is a merely human imposture; when brought face to face with manifestations which they cannot but regard as supernatural, they will be deceived, and will be led to accept them as the great power of God.

> “بسیاری می‌کوشند تجلیات روحانی را چنین توجیه کنند که آن‌ها را یکسره به فریب و تردستیِ مدیوم نسبت دهند. اما هرچند درست است که نتایجِ نیرنگ، بارها به‌عنوان تجلیاتِ حقیقی به مردم قالب شده است، با این همه، نمودهای آشکاری از قدرتی فوق‌طبیعی نیز وجود داشته است. تقه‌های اسرارآمیزی که اسپیریتیسمِ جدید با آن آغاز شد، نتیجهٔ فریب یا زیرکیِ انسانی نبود، بلکه کار مستقیمِ فرشتگانِ شریر بود که بدین‌سان یکی از کامیاب‌ترین فریب‌های جان‌هلاک‌کننده را پدید آوردند. بسیاری از طریق این باور که اسپیریتیسم صرفاً یک imposture انسانی است، در دام خواهند افتاد؛ زیرا هنگامی که رو‌در‌رو با تجلیاتی قرار گیرند که ناگزیر باید آن‌ها را فوق‌طبیعی بشمارند، فریب خواهند خورد و به پذیرش آن‌ها به‌عنوان قدرت عظیم خدا کشانده خواهند شد.”

> “These persons overlook the testimony of the Scriptures concerning the wonders wrought by Satan and his agents. It was by satanic aid that Pharaoh’s magicians were enabled to counterfeit the work of God. Paul testifies that before the second advent of Christ there will be similar manifestations of satanic power. The coming of the Lord is to be preceded by ‘the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9,10. And the apostle John, describing the miracle-working power that will be manifested in the last days, declares: ‘He doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, and deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do.’ Revelation 13:13, 14. No mere impostures are here foretold. Men are deceived by the miracles which Satan’s agents have power to do, not which they pretend to do.” The Great Controversy, 553.

> «این اشخاص، شهادتِ کتبِ مقدّس را دربارهٔ شگفتی‌هایی که به‌دستِ شیطان و کارگزارانِ او به‌عمل می‌آید، نادیده می‌گیرند. این به یاریِ قدرتِ شیطانی بود که جادوگرانِ فرعون قادر شدند کارِ خدا را جعل و همانندسازی کنند. پولس شهادت می‌دهد که پیش از آمدنِ ثانویِ مسیح، ظهوراتِ مشابهی از قدرتِ شیطانی وجود خواهد داشت. آمدنِ خداوند را باید «عملِ شیطان با هر گونه قدرت و آیات و معجزاتِ دروغین، و با هر فریبِ ناراستی» پیشی گیرد. 2 Thessalonians 2:9,10. و رسول، یوحنا، در توصیفِ قدرتِ معجزه‌گر که در ایّامِ آخر ظاهر خواهد شد، اعلام می‌دارد: «و آیاتِ عظیم به‌جا می‌آورد، چنان‌که آتش را نیز از آسمان به زمین در حضورِ مردمان فرود می‌آورد، و ساکنانِ زمین را به‌سببِ آن معجزاتی که به او قدرت داده شده بود که به‌جا آورد، می‌فریبد.» Revelation 13:13, 14. در اینجا صرفاً فریبکاری‌های ظاهری پیشگویی نشده است. مردم به‌وسیلهٔ معجزاتی فریب می‌خورند که کارگزارانِ شیطان قدرتِ انجامِ آن‌ها را دارند، نه آنچه فقط تظاهر می‌کنند که انجام می‌دهند.» The Great Controversy, 553.

The messages of Fatima in Malachi Martin’s book are represented as the prophetic structure of Catholicism in the last days, in relation to an internal struggle within the church, that can be represented as either the good pope versus the bad pope, or the conservative pope versus the liberal pope. The conservative, and according to Martin’s reading of the miracle, the good pope, bases his understanding upon the First Vatican Council, also known as Vatican I, which took place from December 8, 1869 to July 20, 1870, convened by Pope Pius IX and primarily focused on defining the dogma of papal infallibility and addressing various theological and doctrinal issues facing the Catholic Church at the time. The Second Vatican Council, commonly known as Vatican II, was held much later, from October 11, 1962 to December 8, 1965. It was convened by Pope John XXIII and continued by Pope Paul VI after John XXIII’s death.

پیام‌های فاطیما در کتاب مالاکی مارتین به‌منزلهٔ ساختار نبوی کاتولیسیسم در ایام آخر بازنمایی شده‌اند، در ارتباط با کشاکشی درونی در درون کلیسا که می‌توان آن را یا به‌صورت پاپ نیک در برابر پاپ بد، یا پاپ محافظه‌کار در برابر پاپ لیبرال بازنمود. پاپ محافظه‌کار، و بنا بر قرائت مارتین از آن معجزه، پاپ نیک، دریافت خود را بر شورای اول واتیکان، که همچنین با نام واتیکان اول شناخته می‌شود، استوار می‌سازد؛ شورایی که از ۸ دسامبر ۱۸۶۹ تا ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۷۰ برگزار شد، به‌دعوت پاپ پیوس نهم تشکیل گردید و تمرکز اصلی آن بر تعریف حکم جزمیِ عصمت پاپی و نیز رسیدگی به مسائل گوناگون الهیاتی و تعلیمیِ پیشِ روی کلیسای کاتولیک در آن زمان بود. شورای دوم واتیکان، که عموماً با نام واتیکان دوم شناخته می‌شود، بسیار دیرتر، از ۱۱ اکتبر ۱۹۶۲ تا ۸ دسامبر ۱۹۶۵، برگزار شد. این شورا به‌دعوت پاپ یوحنا بیست‌وسوم تشکیل شد و پس از درگذشت یوحنای بیست‌وسوم، به‌وسیلهٔ پاپ پولس ششم ادامه یافت.

The last days of Catholicism, as Martin expressed it, identifies the struggle between the infallibility and primacy of the church of Rome as set forth in Vatican I, versus the liberalism that is currently on display by Francis the woke-pope, and represented in the documents of Vatican II. Martin suggests that within the struggle for these two approaches of controlling the church, the third world war breaks out, and Jesus returns, comes down to earth and places his blessing upon the good pope and takes the throne of the Catholic church.

آخرین روزهای کاتولیسیسم، چنان‌که مارتین بیان کرده است، کشمکش میان عصمت و اولویتِ کلیسای روم، آن‌گونه که در شورای واتیکان اول مقرر شد، از یک سو، و لیبرالیسمی که اکنون در فرانسیس، پاپِ بیدارگرا، به نمایش گذاشته شده و در اسناد شورای واتیکان دوم نمایندگی می‌شود، از سوی دیگر، را مشخص می‌سازد. مارتین پیشنهاد می‌کند که در میانهٔ نزاع بر سر این دو رویکرد برای کنترل کلیسا، جنگ جهانی سوم درمی‌گیرد، و عیسی بازمی‌گردد، به زمین فرود می‌آید و بر پاپِ نیکو برکت خود را می‌نهد و تختِ کلیسای کاتولیک را در اختیار می‌گیرد.

In verses thirteen through fifteen, of Daniel eleven, the history that immediately precedes the Sunday law of verse sixteen, describes the third and final battle of the proxy wars. It is the battle that follows Putin’s victory in verses eleven and twelve, but in the middle of those three verses, verse fourteen identifies when Catholicism enters into the history of the last days.

در آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال یازده، تاریخی که بی‌درنگ پیش از قانون یکشنبهِ آیه شانزده قرار دارد، سومین و نهایی‌ترین نبردِ جنگ‌های نیابتی را توصیف می‌کند. این همان نبردی است که پس از پیروزی پوتین در آیات یازده و دوازده رخ می‌دهد، اما در میانهٔ آن سه آیه، آیه چهارده مشخص می‌سازد که کاتولیسیسم چه زمانی وارد تاریخ ایام آخر می‌شود.

According to Isaiah the whore of Rome is forgotten during the symbolic seventy-year reign of the sixth kingdom of Bible prophecy. The first time the papacy was enthroned upon the earth in 538, the waymark that preceded her enthronement was the decree of Justinian in 533.

بر اساس اشعیا، فاحشهٔ روم در طی سلطنت نمادین هفتادسالهٔ ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدسی به فراموشی سپرده می‌شود. نخستین بار که پاپیّت در سال 538 بر زمین به تخت نشانده شد، نشانه‌ای که پیش از به تخت نشستن آن قرار داشت، فرمان یوستی‌نیان در سال 533 بود.

The history surrounding Justinian’s decree identifies that Justinian sought to consolidate his control over his kingdom by bringing an end to the religious argument that had been causing turmoil in the kingdom. That argument was whether the church in Constantinople in the east, or the church in Rome in the west was the head of the so-called Christian church. In verse thirteen, the last president of the United States will be confronted with a controversy that forces him to parallel the history of Justinian, and declare that the Catholic church is the head of the churches, and the corrector of heretics, in order to establish the necessary political support to consolidate his power.

تاریخِ پیرامونِ فرمانِ ژوستینیان نشان می‌دهد که ژوستینیان در پی آن بود که با پایان بخشیدن به مجادلهٔ دینی‌ای که موجب آشوب در قلمرو او شده بود، سلطهٔ خود را بر پادشاهی‌اش تحکیم کند. آن مجادله این بود که آیا کلیسای قسطنطنیه در شرق، یا کلیسای روم در غرب، رأسِ کلیسای موسوم به مسیحی است. در آیهٔ سیزده، آخرین رئیس‌جمهور ایالات متحده با مناقشه‌ای روبه‌رو خواهد شد که او را وادار می‌سازد تاریخِ ژوستینیان را موازات کند و اعلام نماید که کلیسای کاتولیک رأسِ کلیساها و اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران است، تا پشتیبانی سیاسیِ لازم را برای تحکیم قدرت خود برقرار سازد.

We should not place any confidence in the satanic predictions of Fatima, but we are required to see what is revealed in God’s Word. In the beginning of the twentieth century both horns of the earth beast entered into their third generation, which is the generation of compromise. The Republican horn surrendered its financial system to the world bankers, which trace their origins back to the house of the Red Shield, the Rothschilds, and its mysterious connection with the Illuminati, Freemasonry, secret societies and the Jesuit order. Sister White directly warns of these entities. During the same period of time Laodicean Adventism, as the Protestant horn, surrendered its educational and religious institutions to the governing of the world.

ما هرگز نباید هیچ اعتمادی به پیشگویی‌های شیطانیِ فاطیما داشته باشیم، بلکه موظفیم آنچه را که در کلام خدا مکشوف شده است ببینیم. در آغاز قرن بیستم، هر دو شاخِ وحشِ زمین به نسل سوم خود وارد شدند، که همان نسلِ مصالحه است. شاخِ جمهوری‌خواه نظام مالیِ خود را به بانکداران جهان واگذار کرد؛ همانانی که منشأ خود را به خاندانِ سپرِ سرخ، یعنی روچیلدها، و پیوند مرموز آن با ایلومیناتی، فراماسونری، انجمن‌های سری و فرقه یسوعیان بازمی‌رسانند. خواهر وایت به‌صراحت درباره این موجودیت‌ها هشدار می‌دهد. در همان دوره زمانی، ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای، به‌عنوان شاخِ پروتستان، مؤسسات آموزشی و دینیِ خود را به حاکمیت جهان تسلیم کرد.

In that very time period, the modern king of the south begins its history with the Russian Revolution, and the modern king of the north begins its history with the miracle of Fatima. As Malachi Martin emphasizes in his book, beyond the internal struggle of the good and bad pope, the Fatima messages identified the struggle of Catholicism against atheism in general, but more specifically against the atheism of Russia. The secret that the pope in 1917 was to act upon contained the (satanic) promise, that if the pope would call a conclave and dedicate Russia to the Virgin Mary, then there would not be a second world war. It also identified that if the pope refused Russia would spread its philosophy far and wide and there would then be another world war.

در همان بازهٔ زمانی، پادشاه جنوبِ معاصر تاریخ خود را با انقلاب روسیه آغاز می‌کند، و پادشاه شمالِ معاصر تاریخ خود را با معجزهٔ فاطیما آغاز می‌نماید. همان‌گونه که مالاکی مارتین در کتاب خود تأکید می‌کند، فراتر از کشمکش درونیِ میان پاپ نیک و پاپ بد، پیام‌های فاطیما نبردِ کاتولیسیسم با الحاد را به‌طور کلی، و به‌طور مشخص‌تر با الحادِ روسیه، شناسایی می‌کرد. آن سرّی که پاپ در سال ۱۹۱۷ می‌بایست بر اساس آن عمل کند، دربردارندهٔ این وعدهٔ (شیطانی) بود که اگر پاپ شورای محرمانه‌ای تشکیل دهد و روسیه را به مریمِ باکره تقدیس کند، آنگاه جنگ جهانی دومی در کار نخواهد بود. همچنین بیان می‌کرد که اگر پاپ امتناع ورزد، روسیه فلسفهٔ خود را در همه‌جا گسترش خواهد داد و در آن صورت جنگ جهانی دیگری رخ خواهد داد.

The second world war included the war of Catholicism against the Communism of Russia. Catholicism’s proxy army in that war was Nazi Germany. The papacy always employs proxy armies. In 1933 the Catholic church, through the work of Cardinal Pacelli, signed a concordat with Adolph Hitler that allowed Hitler to take control of Germany, and by Hitler’s own testimony, that contract (concordat), was what allowed Hitler to solve the Jewish question. The Nazi’s were the papacy’s proxy against atheistic Russia in World War II, and in the second battle of the proxy wars, now being accomplished in the Ukraine, it is being carried out by another Nazi proxy army.

جنگِ عظیمِ دوم میں روس کے کمیونزم کے خلاف کیتھولکیت کی جنگ بھی شامل تھی۔ اس جنگ میں کیتھولکیت کی نیابتی فوج نازی جرمنی تھا۔ پاپائیت ہمیشہ نیابتی افواج ہی کو بروئے کار لاتی ہے۔ 1933ء میں کیتھولک کلیسیا نے، کارڈینل پچیلی کی مساعی کے ذریعے، ایڈولف ہٹلر کے ساتھ ایک کونکورداٹ پر دستخط کیے جس نے ہٹلر کو جرمنی پر قبضہ جمانے کی اجازت دی، اور خود ہٹلر کی اپنی گواہی کے مطابق، وہ معاہدہ (کونکورداٹ) ہی تھا جس نے ہٹلر کو یہودی مسئلہ حل کرنے کے قابل بنایا۔ دوسری عالمی جنگ میں نازی atheistic روس کے خلاف پاپائیت کے نیابتی تھے، اور نیابتی جنگوں کی دوسری لڑائی میں، جو اب یوکرین میں انجام دی جا رہی ہے، یہی کام ایک اور نازی نیابتی فوج کے ذریعے سرانجام دیا جا رہا ہے۔

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Through the two great errors, the immortality of the soul and Sunday sacredness, Satan will bring the people under his deceptions. While the former lays the foundation of spiritualism, the latter creates a bond of sympathy with Rome. The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.

> «از طریق دو گمراهیِ بزرگ، یعنی جاودانگیِ نفس و قداستِ یکشنبه، شیطان مردم را در زیر فریب‌های خود خواهد آورد. در حالی که اولی شالودهٔ روح‌باوری را بنا می‌نهد، دومی پیوندی از همدلی با روم پدید می‌آورد. پروتستان‌های ایالات متحده نخستین کسانی خواهند بود که دستان خود را از فراز این شکاف دراز کنند تا دستِ روح‌باوری را بگیرند؛ ایشان از فراز این ورطه دست خواهند برد تا با قدرتِ روم دست دهند؛ و تحت تأثیر این اتحادِ سه‌جانبه، این کشور در پایمال کردن حقوق وجدان، در گام‌های روم گام خواهد نهاد.»

> “As spiritualism more closely imitates the nominal Christianity of the day, it has greater power to deceive and ensnare. Satan himself is converted, after the modern order of things. He will appear in the character of an angel of light. Through the agency of spiritualism, miracles will be wrought, the sick will be healed, and many undeniable wonders will be performed. And as the spirits will profess faith in the Bible, and manifest respect for the institutions of the church, their work will be accepted as a manifestation of divine power.

> «هنگامی که روح‌گرایی شباهت بیشتری به مسیحیتِ اسمیِ روزگار حاضر پیدا می‌کند، قدرت بیشتری برای فریب دادن و به دام افکندن می‌یابد. خودِ شیطان نیز، بر وفقِ نظمِ نوینِ امور،改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改ظاهرِ ایمان آوردن به خود می‌گیرد. او در هیأتِ فرشته‌ای از نور ظاهر خواهد شد. به‌واسطهٔ روح‌گرایی، معجزات به وقوع خواهد پیوست، بیماران شفا خواهند یافت، و شگفتی‌های بسیارِ انکارناپذیر انجام خواهد شد. و چون ارواح به کتاب‌مقدس اظهارِ ایمان خواهند کرد و نسبت به نهادهای کلیسا احترام نشان خواهند داد، کارِ ایشان به‌منزلهٔ ظهوری از قدرتِ الهی پذیرفته خواهد شد.»

> “The line of distinction between professed Christians and the ungodly is now hardly distinguishable. Church members love what the world loves and are ready to join with them, and Satan determines to unite them in one body and thus strengthen his cause by sweeping all into the ranks of spiritualism. Papists, who boast of miracles as a certain sign of the true church, will be readily deceived by this wonder-working power; and Protestants, having cast away the shield of truth, will also be deluded. Papists, Protestants, and worldlings will alike accept the form of godliness without the power, and they will see in this union a grand movement for the conversion of the world and the ushering in of the long-expected millennium.

> «خطّ التمييز بين المسيحيين بالاسم وبين الأشرار يكاد الآن لا يُرى. فأعضاء الكنيسة يحبّون ما يحبّه العالم، وهم مستعدّون للاتحاد معه، وقد عزم الشيطان أن يضمّهم جميعًا في جسد واحد، وبذلك يقوّي قضيّته بأن يجرف الجميع إلى صفوف الروحانية. أمّا البابويون، الذين يفتخرون بالمعجزات بوصفها علامة أكيدة للكنيسة الحقيقية، فسينخدعون بسهولة بهذه القدرة الصانعة للعجائب؛ وكذلك البروتستانت، إذ قد طرحوا ترس الحق، سيُضلَّلون هم أيضًا. والبابويون والبروتستانت وأبناء العالم سيقبلون جميعًا صورة التقوى بلا قوّتها، وسيرون في هذا الاتحاد حركة عظيمة لاهتداء العالم وإدخال الألفية المنتظرة منذ زمن طويل.»

> “Through spiritualism, Satan appears as a benefactor of the race, healing the diseases of the people, and professing to present a new and more exalted system of religious faith; but at the same time he works as a destroyer. His temptations are leading multitudes to ruin. Intemperance dethrones reason; sensual indulgence, strife, and bloodshed follow. Satan delights in war, for it excites the worst passions of the soul and then sweeps into eternity its victims steeped in vice and blood. It is his object to incite the nations to war against one another, for he can thus divert the minds of the people from the work of preparation to stand in the day of God.

> «از طریق اسپیریتیسم، شیطان خود را همچون نیکوکارِ نوعِ بشر ظاهر می‌سازد، بیماری‌های مردم را شفا می‌دهد و وانمود می‌کند که نظامی تازه و برتر از ایمان دینی عرضه می‌دارد؛ اما در همان حال، به‌عنوان ویرانگر عمل می‌کند. وسوسه‌های او انبوهی را به سوی هلاکت می‌کشاند. بی‌اعتدالی، عقل را از سریرِ فرمانروایی فرو می‌افکند؛ و دنبالۀ آن، کام‌جوییِ شهوانی، نزاع و خون‌ریزی است. شیطان از جنگ لذت می‌برد، زیرا بدترین امیالِ جان را برمی‌انگیزد و سپس قربانیانِ خود را، آغشته به فسق و خون، به ابدیت درمی‌روبد. مقصود او این است که ملت‌ها را به جنگ با یکدیگر برانگیزد، زیرا بدین‌وسیله می‌تواند ذهن‌های مردم را از کارِ آمادگی برای ایستادن در روزِ خدا منحرف سازد.»

> “Satan works through the elements also to garner his harvest of unprepared souls. He has studied the secrets of the laboratories of nature, and he uses all his power to control the elements as far as God allows. When he was suffered to afflict Job, how quickly flocks and herds, servants, houses, children, were swept away, one trouble succeeding another as in a moment. It is God that shields His creatures and hedges them in from the power of the destroyer. But the Christian world have shown contempt for the law of Jehovah; and the Lord will do just what He has declared that He would—He will withdraw His blessings from the earth and remove His protecting care from those who are rebelling against His law and teaching and forcing others to do the same. Satan has control of all whom God does not especially guard. He will favor and prosper some in order to further his own designs, and he will bring trouble upon others and lead men to believe that it is God who is afflicting them.” The Great Controversy, 588, 589.

> «شیطان از طریق عناصر نیز عمل می‌کند تا محصول خود را از جان‌های ناآماده درو کند. او اسرار آزمایشگاه‌های طبیعت را مطالعه کرده است، و تمامی قدرت خود را به کار می‌گیرد تا تا آنجا که خدا اجازه می‌دهد، عناصر را مهار کند. هنگامی که به او اجازه داده شد ایوب را مبتلا سازد، چه به‌سرعت گله‌ها و رمه‌ها، خادمان، خانه‌ها و فرزندان از میان رفتند، و مصیبتی در پی مصیبتی دیگر، گویی در یک لحظه، فرود آمد. این خداست که مخلوقات خویش را سپر می‌شود و آنان را از قدرت هلاک‌کننده در حصار نگاه می‌دارد. اما جهان مسیحیت نسبت به شریعت یهوه اهانت ورزیده است؛ و خداوند دقیقاً همان کاری را خواهد کرد که اعلام فرموده بود انجام خواهد داد—او برکات خود را از زمین بازخواهد گرفت و مراقبت محافظت‌کنندهٔ خویش را از کسانی که بر ضد شریعت او سرکشی می‌کنند و تعلیم می‌دهند و دیگران را نیز وادار می‌سازند که همان کنند، برخواهد داشت. شیطان بر همهٔ کسانی تسلط دارد که خدا به‌طور ویژه از آنان محافظت نمی‌کند. او به برخی التفات خواهد کرد و ایشان را کامیاب خواهد ساخت تا مقاصد خود را پیش ببرد، و بر برخی دیگر مصیبت وارد خواهد آورد و مردم را به این باور خواهد کشاند که این خداست که ایشان را مبتلا می‌سازد.»—The Great Controversy, 588, 589.

Back to Articles