Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Seven

کتابِ دانیال — ستانوے نمبر

The Triple Application of Elijah: Unveiling the Prophetic Dynamics of Modern Babylon’s Confrontation

تطبیق سه‌گانهٔ ایلیا: آشکارسازی پویایی‌های نبویِ رویاروییِ بابِلِ مدرن

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The triple application of Elijah represents the external elements of the Elijah of the last days. Elijah represents one man, but also a movement of people. The movement of people who join with the messenger Elijah are taken out of the condition and experience represented by Laodicea.

کاربرد سه‌گانۀ ایلیا نمایانگر عناصر بیرونیِ ایلیای ایام آخر است. ایلیا نمایندۀ یک مرد است، اما همچنین نمایندۀ جنبشی از مردم نیز هست. جنبش مردمی که با پیام‌آور، ایلیا، متحد می‌شوند، از وضعیت و تجربۀ نمادینِ لائودیکیه بیرون آورده می‌شوند.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> اور ایلیاہ تمام لوگوں کے پاس آیا اور کہا: تم کب تک دو راؤں میں ڈگمگاتے رہو گے؟ اگر خداوند ہی خدا ہے تو اُس کی پیروی کرو؛ لیکن اگر بعل ہے تو پھر اُسی کی پیروی کرو۔ اور لوگوں نے اُس کے جواب میں ایک لفظ بھی نہ کہا۔ تب ایلیاہ نے لوگوں سے کہا: میں، بلکہ میں ہی اکیلا، خداوند کا نبی باقی رہ گیا ہوں؛ لیکن بعل کے نبی ساڑھے چار سو آدمی ہیں۔ 1 سلاطین 18:21، 22

Whether in the movement of the first or third angel, those who joined with the messenger of that period were either taken out of the history represented by the church of Sardis or the church of Laodicea. Either church is represented by the question of Elijah, concerning how long the people would halt between two opinions. The two opinions they halt between are represented by Habakkuk’s “debate.” The “debate” of Habakkuk chapter two, is a debate between either correct or incorrect methodology. The people that exist when the time of the debate arrives, either in Millerite history or those in the history of the last days are uncertain whether to get off the fence, and if so, they are uncertain as to which side of the fence they should descend to. They therefore answer not a word.

خواه در جنبش فرشتهٔ اول باشد یا فرشتهٔ سوم، کسانی که با پیام‌آور آن دوره همراه شدند، یا از تاریخی که به‌وسیلهٔ کلیسای ساردِس نمایانده شده است بیرون آورده شدند، یا از کلیسای لائودیکیه. هر یک از این دو کلیسا با پرسش ایلیا نمایانده می‌شود، دربارهٔ این‌که قوم تا به کی میان دو رأی مردّد خواهند ماند. آن دو رأیی که میانشان توقّف می‌کنند، به‌وسیلهٔ «مباحثه»ی حبقوق نمایانده شده است. «مباحثه» در حبقوق باب دو، مباحثه‌ای است میان روش‌شناسیِ درست یا نادرست. مردمی که هنگامی که زمان آن مباحثه فرا می‌رسد وجود دارند، چه در تاریخ میلریتی و چه آنان که در تاریخ ایّام آخر هستند، مردّدند که آیا از روی حصار پایین بیایند یا نه، و اگر چنین کنند، مردّدند که به کدام سوی حصار فرود آیند. ازاین‌رو، کلمه‌ای در پاسخ نمی‌گویند.

The Lord ordained a test in the history of the first and the history of the third angels which would manifest whether the one side of the debate, represented by the theological methodology of apostate Protestantism, or the methodology of Miller’s rules of prophetic interpretations, including the rules adopted by Future for America, was the actual message of the latter rain. The test of Mount Carmel that is to begin at the soon coming Sunday law in the United States requires that God identifies who His representative messenger is, as He did with Elijah and in the Millerite history of 1844. As with Elijah, and those who watched but were unwilling to take a position, the methodology was and will be confirmed by the fulfillments of public predictions.

خداوند در تاریخ فرشتۀ اول و در تاریخ فرشتۀ سوم، آزمونی را مقرر داشت که آشکار سازد آیا یک سوی این منازعه، که به‌وسیلۀ روش‌شناسی الهیاتیِ پروتستانیسم مرتد نمایندگی می‌شود، یا روش‌شناسیِ قواعد میلر در تفسیرهای نبوی، از جمله قواعدی که Future for America پذیرفته است، همان پیامِ باران آخر است یا نه. آزمونِ کوه کرمل که قرار است با قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع در ایالات متحدۀ آمریکا آغاز شود، اقتضا می‌کند که خدا مشخص سازد پیام‌آورِ نمایندۀ او کیست، همان‌گونه که در مورد ایلیا و در تاریخ میلریِ 1844 چنین کرد. همان‌گونه که در مورد ایلیا و کسانی که نظاره می‌کردند اما مایل نبودند موضعی اتخاذ کنند، روش‌شناسی از طریق تحقق پیشگویی‌های علنی تأیید شد و خواهد شد.

> “The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> «نبوت‌های دانیال و یوحنا باید فهمیده شوند. آن‌ها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آن‌ها حقایقی را به جهان عرضه می‌دارند که هر کس باید آن‌ها را درک کند. این نبوت‌ها باید در جهان شهادت باشند. با تحققشان در این ایام آخر، خود را تبیین خواهند کرد.» Kress Collection, 105.

When fire came down and consumed Elijah’s offering, God was confirming to those who silently watched that Elijah was His representative, but by then it was too late for Ahab, Jezebel and her false prophets. This also happened in advance of October 22, 1844 in the Millerite history, and it will happen again in advance of the soon coming Sunday law, which is typified by October 22, 1844. Unfortunately, those who wait until that event to decide, will have by default already decided on the wrong side of the question. The selection of the Elijah messenger must precede his confrontation with Ahab, Jezebel and her false prophets. After the confirmation was accomplished by fire consuming Elijah’s offering, Elijah slew the false prophets.

هنگامی که آتش فرود آمد و قربانیِ ایلیا را فرو بُرد، خداوند برای آنان که خاموشانه نظاره می‌کردند تأیید می‌کرد که ایلیا نمایندهٔ اوست؛ اما تا آن زمان، برای اخاب، ایزابل و انبیای کاذبِ او بسیار دیر شده بود. این امر همچنین پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در تاریخ میلری نیز رخ داد، و بار دیگر نیز پیش از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد رخ خواهد داد؛ قانونی که ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمونهٔ آن است. متأسفانه، آنان که تا وقوع آن رویداد برای تصمیم‌گیری درنگ می‌کنند، در عمل از پیش در سوی نادرستِ این مسئله تصمیم خود را گرفته‌اند. برگزیده شدنِ رسولِ ایلیا باید پیش از رویارویی او با اخاب، ایزابل و انبیای کاذبِ ایشان صورت پذیرد. پس از آن‌که این تأیید با فروبردنِ قربانیِ ایلیا به‌وسیلهٔ آتش تحقق یافت، ایلیا انبیای کاذب را کشت.

The false prophet is the sixth kingdom of Bible prophecy, and it ends its reign as the sixth kingdom at the soon-coming Sunday law, which is where Elijah slew the false prophets. Thereafter the full outpouring of rain began. In Millerite history, the messenger and his message were identified in contrast with those who in the context began to fulfill their role as apostate Protestantism (which is the false prophet of Elijah’s testimony), and one of the three powers that lead the world to Armageddon. God ordained that after October 22, 1844, the newly identified true prophetic movement would finish His work on earth, but the movement transitioned into Laodicea and shortly thereafter ceased to be a “movement”, because it became a legally accepted Church.

پیامبرِ کاذب، ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است، و فرمانرواییِ خود را به‌عنوان پادشاهیِ ششم با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد به پایان می‌رساند؛ همان‌جا که ایلیا پیامبرانِ کاذب را کشت. پس از آن، ریزشِ کاملِ باران آغاز شد. در تاریخِ میلریتی، قاصد و پیامِ او در تقابل با کسانی شناخته شدند که در آن بستر، آغاز به ایفایِ نقشِ خود به‌عنوان پروتستانتیسمِ مرتد کردند (که همان پیامبرِ کاذبِ شهادتِ ایلیا است)، و یکی از آن سه قدرتی هستند که جهان را به‌سوی هارمَجِدّون رهبری می‌کنند. خدا مقدر فرموده بود که پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، جنبشِ راستینِ نبویِ تازه‌شناخته‌شده، کارِ او را بر زمین به پایان برساند، اما آن جنبش به لائودیکیه انتقال یافت و اندکی پس از آن از آن‌که یک «جنبش» باشد بازایستاد، زیرا به کلیسایی تبدیل شد که از نظر قانونی به رسمیت شناخته شده بود.

With these elements of the first Elijah in our minds, we will now address the prophetic characteristics of the second Elijah for the purpose of identifying and establishing who is the third Elijah of the last days. Jesus identified John the Baptist as the one who fulfilled the last prophecy of the Old Testament.

با در نظر داشتن این عناصرِ مربوط به ایلیای نخست، اکنون به ویژگی‌های نبویِ ایلیای دوم خواهیم پرداخت تا بدین‌وسیله مشخص سازیم و تثبیت کنیم که ایلیای سومِ ایام آخر کیست. عیسی، یحییِ تعمیددهنده را همان کسی معرفی کرد که آخرین نبوتِ عهد عتیق را به انجام رساند.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> देखो, मैं यहोवा के महान और भयानक दिन के आने से पहले तुम्हारे पास भविष्यद्वक्ता एलिय्याह को भेजूँगा। और वह पितरों का हृदय पुत्रों की ओर, और पुत्रों का हृदय उनके पितरों की ओर फेरेगा, ऐसा न हो कि मैं आकर पृथ्वी को शाप से मारूँ। मलाकी 4:5, 6.

Though Jesus identified John as the Elijah who was to come, John did not fully meet all the elements of the prediction of the Elijah to come, for the third and final Elijah comes before the great and dreadful day of the Lord, which is the time of the Seven Last Plagues, that conclude with the Second Coming of Christ. John was never-the-less the second Elijah, and his witness combined with the first Elijah identifies and establishes the third and final Elijah.

اگرچه عیسی، یوحنا را همان الیای موعودِ آینده معرّفی کرد، یوحنا به‌طور کامل تمامی اجزای پیشگویی مربوط به الیای آینده را محقّق نساخت، زیرا الیای سوم و نهایی پیش از روز عظیم و هولناک خداوند می‌آید، که همان زمان هفت بلای آخر است، بلایایی که با آمدنِ دوبارۀ مسیح به پایان می‌رسند. با این همه، یوحنا الیای دوم بود، و شهادت او در پیوند با الیای نخست، الیای سوم و نهایی را معرّفی و تثبیت می‌کند.

Just as Elijah confronted a threefold representation of modern Babylon’s dragon, beast and false prophet, so too, John was confronted with a Roman authority (Herod), an impure woman (Herodias) and her daughter (Salome). Mount Carmel typified October 22, 1844, which in turn represents the Sunday law in the United States. At the Sunday law crisis the threefold union is brought about.

همان‌گونه که ایلیا با نمودی سه‌گانه از اژدها، وحش و نبی کاذبِ بابِلِ جدید روبه‌رو شد، یوحنا نیز با اقتدارِ رومی‌ای (هیرودیس)، زنی ناپاک (هیرودیا) و دختر او (سالومه) مواجه گردید. کوه کرمل مُبیّنِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، که آن نیز به‌نوبهٔ خود نمایانگر قانون یکشنبه در ایالات متحده است. در بحرانِ قانون یکشنبه، اتحادِ سه‌گانه پدید آورده می‌شود.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با فرمانی که اجرای نهاد پاپی را بر خلاف شریعت خدا الزام‌آور می‌سازد، ملت ما خود را به‌طور کامل از عدالت جدا خواهد کرد. هنگامی که پروتستانتیسم دست خود را از فراز این شکاف دراز کند تا دست قدرت روم را بفشارد، هنگامی که از فراز این پرتگاه دست خود را دراز کند تا با روح‌گرایی دست اتحاد دهد، هنگامی که، تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را به‌مثابه حکومتی پروتستان و جمهوری‌خواه مردود شمارد، و برای گسترش دروغ‌ها و فریب‌های پاپی تمهیداتی فراهم سازد، آنگاه خواهیم دانست که زمانِ کار شگفت‌انگیز شیطان فرارسیده و پایان نزدیک است.» Testimonies, volume 5, 451.

In the story of Herod, we find that as a representative of pagan Rome, he is a representative of the “ten kings” of pagan Rome, and therefore symbolizes the ten kings of Revelation seventeen that give their kingdom to the whore for one hour. Herod was typified by Ahab. Both were in marriages that were unlawful. Ahab, who was of Israel was forbidden to marry a woman who was not an Israelite woman, and Herod had taken his brother’s wife to marry. The fornication of the whore of Tyre and Babylon with the kings of the earth is represented by Ahab and Herod’s unlawful relationship with Jezebel and Herodias.

در سرگذشتِ هیرودیس، درمی‌یابیم که او، به‌عنوان نمایندهٔ رومِ بت‌پرست، نمایندهٔ «ده پادشاه» رومِ بت‌پرست نیز هست، و ازاین‌رو نمادِ آن ده پادشاهِ مکاشفهٔ هفده است که برای یک ساعت پادشاهیِ خود را به فاحشه می‌بخشند. هیرودیس به‌وسیلهٔ اَخاب تمثیل شده بود. هر دو در ازدواج‌هایی بودند که نامشروع بود. اَخاب، که از اسرائیل بود، از ازدواج با زنی که اسرائیلی نبود منع شده بود، و هیرودیس نیز زنِ برادرِ خود را گرفته بود تا با او ازدواج کند. زنای فاحشهٔ صور و بابل با پادشاهانِ زمین، در رابطهٔ نامشروعِ اَخاب و هیرودیس با ایزابل و هیرودیا نمایش داده شده است.

The confrontation at Mount Carmel with Ahab, was represented as a birthday celebration for Herod. At the Sunday law the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, and the ten kings become the seventh kingdom. At their birthday as the seventh kingdom, Herod in a drunken feast agrees to give up to half of his kingdom to Salome, the daughter of Herodias. The ten kings agree to give their kingdom unto the beast, and they do so for they have been deceived by the false prophet (the United States) and are spiritually “drunken”.

ٹلِ کرمل پر اخی اب کے ساتھ جو مُقابلہ تھا، اُسے ہیرودیس کے لیے ایک سالگرہ کی ضیافت کے طور پر پیش کیا گیا۔ سنڈے لا کے وقت ریاستہائے متحدہ بائبل کی نبوت کے چھٹے مملکت ہونے سے باز آتا ہے، اور دس بادشاہ ساتویں مملکت بن جاتے ہیں۔ ساتویں مملکت کے طور پر اپنی سالگرہ کے موقع پر، ہیرودیس نشے کی ضیافت میں سلومی کو، جو ہیرودیاس کی بیٹی تھی، اپنے آدھے مملکت تک دینے پر راضی ہو جاتا ہے۔ دس بادشاہ بھی اپنے مملکت کو وحش کے حوالے کرنے پر متفق ہوتے ہیں، اور وہ ایسا اس لیے کرتے ہیں کہ جھوٹے نبی (ریاستہائے متحدہ) نے انہیں فریب دیا ہے اور وہ روحانی طور پر “مدہوش” ہیں۔

At Mount Carmel the false prophets danced all day in an attempt to deceive, and at Herod’s birthday party Salome, the daughter of Herodias did a dance to deceive the drunken king. In doing so the daughter of Herodias secured Ahab’s authority to kill John the Baptist. At the Sunday law in the United States, the United States will deceive the entire world into accepting a world-wide image of the beast that consists of a kingdom that is half churchcraft and half statecraft. The deception of the world by the United States, who is the false prophet of the threefold union, was prefigured by the dance of Jezebel’s prophets and the daughter of Jezebel (Salome), for Jezebel is Catholicism and apostate Protestantism is her daughters (as Salome).

در کوه کرمل، انبیای کذبه تمام روز رقصیدند تا فریب دهند، و در جشن تولد هیرودیس، سالومه، دختر هیرودیا، نیز رقصی انجام داد تا آن پادشاه مست را بفریبد. بدین‌سان، دختر هیرودیا اقتدار اَخاب را برای کشتن یحیای تعمیددهنده به‌دست آورد. در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، ایالات متحده تمام جهان را خواهد فریفت تا تصویری جهانی از وحش را بپذیرد که از پادشاهی‌ای تشکیل شده است که نیمی کلیساسالاری و نیمی دولت‌سالاری است. فریب جهان به‌وسیلهٔ ایالات متحده، که نبی کاذبِ اتحاد سه‌گانه است، به‌وسیلهٔ رقص انبیای ایزابل و دختر ایزابل (سالومه) از پیش به تصویر کشیده شد؛ زیرا ایزابل کاتولیسیسم است و پروتستانتیسمِ مرتد دختران اوست (چون سالومه).

Persecution begins at the soon-coming Sunday law that involves death, as represented by the second Elijah’s head being removed and placed into a basket for the papacy, represented by Herodias. At that point the deadly wound of the papacy is fully healed, she is no longer forgotten and the latter rain is poured out without measure, as the ensign of the one hundred and forty-four thousand is lifted up. At that point Islam of the third Woe strikes, and the progressive judgment of the great whore who sits upon many waters begins. Her judgment is doubled.

آزار و جفا با قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوعی آغاز می‌شود که مرگ را در بر دارد؛ چنان‌که در این نماد نشان داده شده است که سرِ ایلیای دوم بریده شده و در سبدی برای پاپیّت نهاده می‌شود، که به‌وسیلهٔ هیرودیا نمودار گردیده است. در آن هنگام، زخمِ مهلکِ پاپیّت به‌طور کامل شفا می‌یابد، او دیگر از یادرفته نیست، و باران آخِر بی‌اندازه فرو ریخته می‌شود، هنگامی که عَلَمِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر برافراشته می‌گردد. در آن هنگام، اسلامِ وایِ سوم ضربه می‌زند، و داوریِ تدریجیِ فاحشهٔ عظیمی که بر آب‌های بسیار نشسته است آغاز می‌شود. داوریِ او دو چندان می‌گردد.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی جو کہہ رہی تھی، اے میرے لوگو، اس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اس کے گناہوں میں شریک نہ ہو جاؤ اور اس کی آفتوں میں سے کچھ نہ پاؤ۔ کیونکہ اس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اس کی بدکرداریوں کو یاد کیا ہے۔ جیسا اس نے تمہیں بدلہ دیا، ویسا ہی تم بھی اسے دو، بلکہ اس کے اعمال کے مطابق اسے دوگنا دو؛ جس پیالہ کو اس نے بھرا، اسی میں اس کے لیے دوگنا بھر دو۔ مکاشفہ 18:4–6۔

Her judgment is doubled, for she was not yet judged for the murders she accomplished during the Dark Ages from the year 538 unto 1798. In the fifth seal, those the papacy had murdered are symbolically portrayed beneath the altar asking when God would judge the whore of Rome, and they are told to rest in their graves until a second group of martyrs that are to be murdered as they had been murdered are made up. When her judgment comes it is doubled for she will have twice murdered God’s faithful people.

قضای او دوچندان است، زیرا هنوز به سبب قتل‌هایی که در دوران قرون تاریک از سال 538 تا 1798 مرتکب شد، داوری نشده بود. در مُهر پنجم، کسانی که پاپیّت آنان را به قتل رسانده بود، به‌گونه‌ای نمادین در زیر مذبح تصویر شده‌اند که می‌پرسند خدا تا به کی فاحشهٔ روم را داوری خواهد کرد؛ و به آنان گفته می‌شود که در قبرهای خود بیارامند تا آن گروه دومِ شهیدانی که باید همان‌گونه که ایشان کشته شدند به قتل برسند، کامل شوند. هنگامی که داوری او فرا رسد، دوچندان خواهد بود، زیرا او قوم امین خدا را دو بار به قتل رسانده خواهد بود.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> و چون مُهرِ پنجم را گشود، زیرِ مذبح، جان‌های آنانی را دیدم که به‌سببِ کلامِ خدا و به‌سببِ شهادتی که بر آن استوار بودند، کشته شده بودند. و ایشان به آوازِ بلند فریاد برآوردند و گفتند: «ای خداوندِ قدوس و حق، تا به کی داوری نمی‌کنی و خونِ ما را از ساکنانِ زمین انتقام نمی‌گیری؟» و به هر یک از ایشان جامه‌ای سفید داده شد؛ و بدیشان گفته شد که اندک زمانی دیگر بیاسایند، تا هم‌خادمانِ ایشان نیز و برادرانشان که می‌بایست همچون آنان کشته شوند، کامل گردند. مکاشفه ۶:‏۹–۱۱.

Sister White places the passage of the martyrs of the fifth seal at the Sunday law where God’s other flock is called out of Babylon, which is Herod’s birthday party when the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the eighth kingdom that is of the seven.

خواهر وایت، فراز مربوط به شهیدانِ مُهر پنجم را در قانونِ یکشنبه قرار می‌دهد؛ همان‌جا که گلهٔ دیگرِ خدا از بابل فراخوانده می‌شود، و این همان جشنِ زادروزِ هیرودیس است، هنگامی که آن ده پادشاه موافقت می‌کنند که هفتمین پادشاهیِ خود را به پادشاهیِ هشتم، که از آن هفت است، بسپارند.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> «هنگامی که مُهر پنجم گشوده شد، یوحنای مکاشفه‌گر در رؤیا جماعتی را که به سبب کلام خدا و شهادت عیسی مسیح کشته شده بودند، در زیر مذبح دید. پس از این، صحنه‌هایی که در باب هجدهم مکاشفه توصیف شده است، فرا رسید؛ آنگاه آنان که امین و راستین‌اند، از بابل فراخوانده می‌شوند. [مکاشفه ۱۸:۱–۵، نقل شده.]» Manuscript Releases، جلد ۲۰، ص. ۱۴.

Those who are called out of Babylon make up the second group of martyrs that are murdered by the papacy as Herodias did to the second Elijah. Sister White also places the fifth seal at the opening of the final seal.

آنان که از بابل فراخوانده می‌شوند، گروه دومِ شهیدانی را تشکیل می‌دهند که پاپیّت آنان را به قتل می‌رساند، همان‌گونه که هیرودیا به ایلیای دوم چنین کرد. خواهر وایت نیز مُهر پنجم را در گشایشِ مُهر نهایی قرار می‌دهد.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> «و چون مُهرِ پنجم را گشود، زیرِ مذبح، جان‌های کسانی را دیدم که به سببِ کلامِ خدا و به سببِ شهادتی که بر آن پایدار بودند کشته شده بودند؛ و ایشان به آوازِ بلند فریاد برآوردند و گفتند: ای خداوندِ قدّوس و حق، تا به کِی داوری نمی‌کنی و خونِ ما را از ساکنانِ زمین انتقام نمی‌گیری؟ و به هر یک از ایشان جامه‌ای سفید داده شد [آنان پاک و مقدّس اعلام شدند]؛ و به ایشان گفته شد که اندک زمانی دیگر بیارامند، تا هم‌خدمتگانِ ایشان نیز و برادرانشان که می‌بایست همچون ایشان کشته شوند، کامل گردند» [مکاشفه 6:9–11]. در اینجا صحنه‌هایی به یوحنّا نشان داده شد که در آن زمان واقعیت نداشت، بلکه آنچه بود که در دوره‌ای از زمان در آینده به وقوع می‌پیوست.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «مکاشفهٔ ۸:۱–۴ نقل شد.» Manuscript Releases، جلد ۲۰، ص. ۱۹۷.

The prayers of those murdered by the papacy during the Dark Ages are “remembered” during the opening of the “seventh seal,” which identifies that the “seventh seal” is opened at the soon-coming Sunday law, for it is there that God remembers her iniquities.

دعاهای کسانی که در دوران قرون تاریک به‌دست پاپیّت به قتل رسیدند، در هنگام گشایش «مهر هفتم» «به یاد آورده می‌شوند»، و این نشان می‌دهد که «مهر هفتم» در قانون یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع گشوده می‌شود، زیرا در آنجاست که خدا گناهان او را به یاد می‌آورد.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> او از آسمان صدای دیگری شنیدم که می‌گفت: «ای قوم من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید و از بلاهایش نصیبی یابید. زیرا گناهان او تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است. او را همان‌گونه که شما را جزا داد، جزا دهید، و موافق اعمالش دو چندان به او بازپرداخت کنید؛ در جامی که او پر کرده است، برای او دو چندان پر سازید.» مکاشفه ۱۸:۴–۶

The first Elijah witnesses to the confrontation that occurs between the one hundred and forty-four thousand and the threefold union which leads the world to Armageddon in the last days. The second Elijah (John the Baptist), repeats and enlarges the testimony of the first Elijah and together (line upon line), they identify and establish the prophetic characteristics of the third and final Elijah. The third Elijah is represented by a beginning Elijah (Miller), and an ending Elijah, for the movement of the first angel is repeated in the movement of the third angel.

نخستین ایلیا بر تقابلی شهادت می‌دهد که میان آن یکصد و چهل و چهار هزار و اتحاد سه‌گانه‌ای رخ می‌دهد که جهان را در ایام آخر به سوی آرماگدون می‌کشاند. دومین ایلیا (یوحنای تعمیددهنده)، شهادت نخستین ایلیا را تکرار کرده و بسط می‌دهد و آن دو با هم (حکم بر حکم)، ویژگی‌های نبویِ سومین و آخرین ایلیا را شناسایی و تثبیت می‌کنند. سومین ایلیا با یک ایلیای آغازین (میلر) و یک ایلیای پایانی بازنمایی می‌شود، زیرا حرکت فرشتهٔ اول در حرکت فرشتهٔ سوم تکرار می‌گردد.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows.” The 1888 Materials, 803, 804.

> خداوند برای پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ جایگاه آن‌ها را در سلسلهٔ نبوت مقرر کرده است، و کار آن‌ها نباید تا پایان تاریخ این جهان متوقف شود. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم هنوز برای این زمان حقیقت‌اند، و باید به موازات پیامی که در پی می‌آید، پیش روند.» The 1888 Materials, 803, 804.

The third Elijah possesses the signature of Alpha and Omega, for it represents a beginning and ending Elijah. Both the first and the last Elijah represent a movement, either of the first or third angel of Revelation fourteen.

الیاسِ سوم مُہرِ الفا اور اومیگا کا حامل ہے، کیونکہ وہ آغاز اور انجام کے الیاس کی نمائندگی کرتا ہے۔ پہلا اور آخری، دونوں الیاس ایک تحریک کی نمائندگی کرتے ہیں، خواہ وہ مکاشفہ چودہ کے پہلے فرشتے کی ہو یا تیسرے فرشتے کی۔

> “The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.

> „कार्य यूहन्ना बपतिस्मा देनेवाले का, और उन लोगों का कार्य जो अंतिम दिनों में एलियाह की आत्मा और सामर्थ्य में लोगों को उनकी उदासीनता से जगाने के लिये निकलते हैं, अनेक दृष्टियों से एक ही है। उसका कार्य उस कार्य का प्रतिरूप है जो इस युग में किया जाना चाहिए। मसीह दूसरी बार धार्मिकता के साथ संसार का न्याय करने के लिये आनेवाला है। परमेश्वर के वे दूत, जो संसार को दी जानेवाली अंतिम चेतावनी का सन्देश ले जाते हैं, मसीह के दूसरे आगमन के लिये मार्ग तैयार करनेवाले हैं, जैसे यूहन्ना ने उसके प्रथम आगमन के लिये मार्ग तैयार किया था। इस तैयारी के कार्य में, ‘हर एक तराई ऊँची की जाएगी, और हर एक पर्वत और पहाड़ नीचा किया जाएगा; और टेढ़ी बातें सीधी, और ऊबड़-खाबड़ स्थान चौरस किए जाएंगे,’ क्योंकि इतिहास की पुनरावृत्ति होनी है, और एक बार फिर ‘यहोवा का तेज प्रगट होगा, और सब प्राणी उसे एक साथ देखेंगे; क्योंकि यहोवा के मुख से यह वचन निकला है।’ Southern Watchman, March 21, 1905.”

The triple application of Elijah represents the confrontation between Elijah and the movement associated with Elijah and the threefold union of Modern Babylon. It is closely related to the triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, but that line represents the internal dynamics of the movement and messenger. In both triple applications the third and final fulfillment of the messenger and movement are represented by Alpha and Omega as representing a beginning fulfillment and an ending fulfillment.

کاربرد سه‌گانۀ ایلیا نمایانگر رویارویی میان ایلیا و جنبشی است که با ایلیا مرتبط است، و نیز اتحاد سه‌گانۀ بابلِ مدرن را نشان می‌دهد. این موضوع به‌گونه‌ای نزدیک با کاربرد سه‌گانۀ آن رسولی که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد مرتبط است، اما آن خطْ پویایی‌های درونیِ جنبش و رسول را نمایندگی می‌کند. در هر دو کاربرد سه‌گانه، سومین و نهایی‌ترین تحققِ رسول و جنبش، به‌وسیلۀ آلفا و اُمگا به‌عنوان نمایانگرِ تحققی آغازین و تحققی پایانی نشان داده می‌شود.

The third and final Elijah represents the movement of the third angel, which is the movement of the one hundred and forty-four thousand, who will be lifted up as an ensign to call the great multitude out of Babylon when the hour of the great earthquake of Revelation eleven arrives. Before that hour, the messenger and the movement will be identified in contrast with the counterfeit movement that presents a counterfeit latter rain message of peace and safety.

سومین و آخرین ایلیا نمایانگر حرکت فرشتهٔ سوم است؛ همان حرکتی که به صد و چهل و چهار هزار تعلق دارد، که چون عَلَمی برافراشته خواهند شد تا هنگامی که ساعتِ زلزلهٔ عظیمِ مکاشفهٔ یازده فرا رسد، جماعتِ عظیم را از بابل فراخوانند. پیش از آن ساعت، آن رسول و آن حرکت، در تقابل با حرکتِ جعلی‌ای که پیامِ بارانِ آخرِ جعلیِ صلح و ایمنی را عرضه می‌دارد، شناخته خواهند شد.

The distinctions between the true and false message and messenger are to be recognized by the fulfillment of the message. These articles began at the end of July, 2023, and well before the massacre of October 7, the articles were identifying that the true latter rain message identifies Islam of the third Woe, and that the message began on September 11, 2001. The articles identified that the angering of the nations which began at that time according to inspiration was as a woman in travail, and therefore the angering and troubles brought upon planet earth would continue to escalate until the close of probation.

امتیاز میان پیام و پیام‌آورِ راستین و دروغین باید از راهِ تحققِ پیام شناخته شود. این مقالات در پایان ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شدند، و بسیار پیش از کشتارِ ۷ اکتبر، این مقالات مشخص ساخته بودند که پیامِ راستینِ بارانِ آخِر، اسلامِ وایِ سوم را شناسایی می‌کند، و اینکه این پیام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. این مقالات همچنین مشخص کردند که به خشم آمدنِ امت‌ها، که بنا بر الهام از همان زمان آغاز شد، همچون زنی در دردِ زایمان بود؛ و ازاین‌رو، این به خشم آمدن و مصیبت‌هایی که بر سیارهٔ زمین وارد آمد، تا پایانِ زمانِ بسته شدنِ درِ رحمت، همچنان پیوسته شدت خواهد گرفت.

We will continue the study in our next article.

در مقالۀ بعدی به ادامۀ این مطالعه خواهیم پرداخت.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

> «کاش قوم خدا احساسی از ویرانی قریب‌الوقوع هزاران شهر می‌داشتند که اکنون تقریباً به بت‌پرستی سپرده شده‌اند! اما بسیاری از کسانی که باید حقیقت را اعلام کنند، برادران خود را متهم می‌سازند و محکوم می‌کنند. هنگامی که قدرتِ توبه‌آورِ خدا بر اذهان فرود آید، تغییری آشکار پدید خواهد آمد. انسان‌ها دیگر میلی به عیب‌جویی و ویران کردن نخواهند داشت. آنان در موضعی نخواهند ایستاد که مانع تابیدن نور به جهان شود. عیب‌جویی ایشان، اتهام‌زنی ایشان، پایان خواهد یافت. قوای دشمن برای نبرد بسیج می‌شوند. کشمکش‌های سخت در پیش روی ماست. ای برادران و خواهران من، به یکدیگر نزدیک شوید، به یکدیگر نزدیک شوید. با مسیح پیوند یابید. «نگویید: فتنه‌ای است... و از آنچه ایشان از آن می‌ترسند، مترسید و هراسان مباشید. یهوه صبایوت را او را تقدیس نمایید، و او ترس شما باشد و او وحشت شما. و او مقدسی خواهد بود؛ لیکن برای هر دو خاندان اسرائیل، سنگِ لغزش و صخرهٔ مصادمۀ، و برای ساکنان اورشلیم، دام و تله خواهد شد. و بسیاری از ایشان خواهند لغزید و افتاد و شکسته خواهند شد، و در دام گرفتار آمده، اسیر خواهند شد.»

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> دنیا صحنهٔ تئاتری است. بازیگران آن، یعنی ساکنانش، خود را آماده می‌سازند تا نقش خویش را در آخرین نمایش بزرگ ایفا کنند. خدا از نظرها محو شده است. در میان توده‌های عظیم بشریت هیچ یگانگی‌ای وجود ندارد، مگر آنگاه که انسان‌ها برای تحقق مقاصد خودخواهانهٔ خویش با یکدیگر هم‌پیمان می‌شوند. خدا ناظر است. مقاصد او دربارهٔ اتباع سرکش خود به انجام خواهد رسید. جهان به دست انسان‌ها سپرده نشده است، هرچند خدا برای مدتی به عناصر آشفتگی و بی‌نظمی اجازه می‌دهد که فرمانروایی کنند. قدرتی از زیر در کار است تا آخرین صحنه‌های بزرگ این نمایش را پدید آورد—یعنی شیطان که به‌صورت مسیح ظاهر می‌شود و با تمام فریبکاری ناراستی در میان کسانی عمل می‌کند که در انجمن‌های سری خود را به یکدیگر پیوند می‌دهند. آنان که تسلیم شورِ هم‌پیمانی می‌شوند، در حال به اجرا درآوردن نقشه‌های دشمن‌اند. علت، معلول را در پی خواهد داشت.

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> «گناه تقریباً به حد نهایی خود رسیده است. آشفتگی جهان را فراگرفته، و به‌زودی هراسی عظیم بر انسان‌ها نازل خواهد شد. پایان بسیار نزدیک است. ما که حقیقت را می‌شناسیم، باید خود را برای آنچه به‌زودی چون شگفتی‌ای سهمگین بر جهان فرود خواهد آمد، آماده سازیم.» Review and Herald, September 10, 1903.

Back to Articles