Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Five

کتاب دانیال - شماره هفتاد و پنج

The Prophetic Parallels: From Isaiah’s Message to Modern-Day Revelations

تشابهات نبوی: از پیامِ اشعیا تا مکاشفاتِ روزگارِ ما

Author

Jeff Pippenger

Published

February 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?

چنان‌که اشعیا پیامِ ممثَّل در شصت‌وپنج سال را (فصل هفت، آیهٔ هشت) به پیشوای شریرِ اورشلیم عرضه می‌کند، این کار را در کنارِ «مزرعهٔ رخت‌شوی» و «انتهای مجرای حوضِ بالایی» و در سالِ 742 پیش از میلاد انجام می‌دهد. سالِ 742 پیش از میلاد نمایانگرِ 1863 است، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. سپس، طغیانِ 1863 به نوبهٔ خود نمایانگرِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده است، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن چیز به تصویر می‌کشد. سالِ 1863 آغازِ کلیسای ادونتیستِ لائودیکیه‌ایِ ثبت‌شدهٔ قانونی بود، و آن کلیسا در «زلزلهٔ عظیم»ِ قانونِ یکشنبه ویران و متروک گذاشته می‌شود. چگونه ممکن است یک مؤسسهٔ حقوقی که به‌طور قانونی تحت حاکمیتِ دولت است (نه برعکس، یعنی کلیسا حاکم بر دولت باشد)، در زمانی که همان دولتْ پرستش در روز هفتم را به‌طور قانونی منع می‌کند، همچنان به پاسداری از سَبَتِ روزِ هفتم ادامه دهد؟

At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.

در آغاز و پایان خدمت مسیح، او هیکل را تطهیر کرد. در نخستین تطهیر هیکل، مسیح اعلام کرد که رهبران، «خانهٔ پدرش» را به مغارهٔ دزدان بدل کرده‌اند؛ اما در آخرین تطهیر هیکل، او اعلام نمود که «خانهٔ ایشان» برایشان ویران و متروک گذاشته شده است. اسرائیلِ باستان، نمونهٔ اسرائیلِ جدید است. او در آغاز اَدونتیسم، هیکلِ میلری را برپا کرد و تطهیر نمود؛ اما در تطهیر نهایی، یعنی تطهیرِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تن، اَدونتیسمِ لائودیکیه از دهان او بیرون افکنده می‌شود، و آنگاه «خانهٔ ایشان» متروک گذاشته می‌شود.

Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.

اشعیا هنگامی که با پادشاه آحاز روبه‌رو می‌شود، نزد مزرعهٔ رخت‌شویان است. مزرعهٔ رخت‌شویان نمایانگر تطهیری است که به‌وسیلهٔ رسولِ عهد، که ناگهان به هیکل خود می‌آید و پسران لاوی را همچون با «صابونِ رخت‌شویان» پاک می‌سازد، انجام می‌پذیرد. این تطهیر در آغاز ادونتیسم به انجام رسید، و در پایان نیز بار دیگر به انجام می‌رسد.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Вот, Я посылаю Ангела Моего, и он приготовит путь предо Мною; и внезапно придет в храм Свой Господь, Которого вы ищете, и Ангел завета, Которого вы желаете: вот, Он идет, говорит Господь Саваоф. Но кто выдержит день пришествия Его, и кто устоит, когда Он явится? Ибо Он — как огонь расплавляющий и как щелок очищающих; и сядет переплавлять и очищать серебро, и очистит сынов Левия, и переплавит их, как золото и как серебро, чтобы они приносили Господу жертву в праведности. Тогда благоугодна будет Господу жертва Иуды и Иерусалима, как во дни древние и как в лета прежние. Малахия 3:1–4.

Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.

ישעিয়াו פוגש את אחז, עם אות בנו, אשר שמו מסמל כי באחרית הימים “שְׁאָר יָשׁוּב.” השארית היא אלה אשר “שבים.” ישעיהו נפגש עם המלך הרשע אחז במהלך ההיסטוריה של טיהור המקדש, אשר החלה בהיסטוריה המילריטית בשנת 1844, והובאה לידי סיום על ידי אי־ציות בשנת 1863. באחרית הימים טיהור זה הוא ההיסטוריה של חתימת המאה וארבעים וארבעת האלף. אילו המילריטים היו הולכים אחר השגחתו הפותחת של אלוהים שבאה בעקבות 1844, היו משלימים את המלאכה.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> «اگر ادونتیست‌ها، پس از نومیدیِ بزرگِ سال ۱۸۴۴، بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در تدبیرِ آشکارشوندهٔ خدا به‌گونه‌ای متحد پیش می‌رفتند، پیامِ فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و آن را در قدرتِ روح‌القدس به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند؛ خداوند با کوشش‌های ایشان به‌طرزی عظیم عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید، و مسیح تا کنون آمده بود تا قومِ خود را برای پاداششان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و نابسامانی‌ای که پس از آن نومیدی فرا رسید، بسیاری از ایماندارانِ ادونتیست ایمانِ خود را واگذاشتند.... بدین‌سان کار به تأخیر افتاد، و جهان در تاریکی باقی ماند. اگر تمامیِ پیکرِ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی متحد شده بود، تاریخِ ما تا چه اندازه به‌گونه‌ای دیگر می‌بود!» Evangelism, 695.

The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.

ناکامی در «پیگیریِ متحدانه در امتدادِ عنایتِ گشایندهٔ خدا»، آنان را تا سال ۱۸۵۶ به وضعیتی لائودیکیه‌ای کشانید، و شورشِ متعاقبِ سال ۱۸۶۳ آغازِ سرگردانی در بیابان را رقم زد؛ همان سرگردانی‌ای که پیش‌تر به‌وسیلهٔ اسرائیلِ باستان به تصویر کشیده شده بود، آنگاه که در دهمین و آخرین آزمونِ خود ناکام ماندند و سپس محکوم شدند که در طی چهل سالِ بعدی در بیابان بمیرند.

Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.

پسرِ اشعیا این وعده را عرضه می‌دارد که در تطهیر نهاییِ هیکل در ایام آخر، «باقی‌مانده‌ای بازخواهند گشت.» این «بازگشت» به‌وسیلهٔ ارمیا به تصویر کشیده می‌شود؛ آن‌گاه که به او وعده داده شد که اگر «بازگردد»، دیده‌بانِ خدا خواهد شد. آن یکصد و چهل و چهار هزار تن کسانی‌اند که از یک نومیدی بازگشته‌اند.

Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.

کسانی که از صد و چهل و چهار هزار نفرند، نومیدی‌ای را تجربه کرده‌اند و در انتظارِ سَروَرِ خویش مانده‌اند. آنان در تاریخ میلری با باکره‌های خردمند ممثَّل شده‌اند، و در هر دو تاریخِ آغاز و پایان، در هنگامِ فرو ریختنِ روح‌القدس در زمانِ فریادِ نیمه‌شب، دو چوب به یک امت پیوسته می‌شوند.

Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.

شریر بادشاہ آحاز یہوداہ کی اُس قیادت کی نمائندگی کرتا ہے جو پیغام کو سن چکی ہوگی، لیکن جو یسعیاہ کے پیش کردہ پیغام کو رد کر دیتی ہے، اور ایسا کرتے ہوئے وہ “ٹھوکر کھائیں، اور گریں، اور ٹکڑے ٹکڑے ہوں، اور پھندے میں پھنسیں، اور گرفتار کیے جائیں۔” وہی ہیں جو “اپنے لیے جنات کے آشنا رکھنے والوں اور اُن جادوگروں کے پاس جاتے ہیں جو پِپِیاتی اور بڑبڑاتی آوازیں نکالتے ہیں،” اور یہ اُس روحانیت کے تجربہ کی نمائندگی کرتا ہے جس کے آگے وہ جھک جاتے ہیں جب وہ 2 تھسلنیکیوں کی سخت گمراہی کو قبول کرتے ہیں۔ 742 قبل مسیح میں یسعیاہ کے پیغام کو آحاز کا رد کرنا، 1863 کے ساتھ مطابقت رکھتا ہے، جب ملر کے پیغام کو رد کیا گیا تھا۔ یسعیاہ، ملر کی مثالی نمائندگی کرتا ہے، اور یسعیاہ اور ملر دونوں کا پیغام “سات زمانوں” پر مبنی تھا، جن کا نقطۂ ارتکاز یسعیاہ کے باب سات کی آیت آٹھ میں پایا جاتا ہے۔ ملر کا بیٹا (یسعیاہ کا بیٹا) اُس ایلیاہی تحریک کی نمائندگی کرتا ہے جو آخری ایام میں آتی ہے۔

The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.

اعلام داوری بر آحاز به سبب ردّ او، این پیشگویی را نیز در بر داشت که به دست پادشاه شمال مغلوب خواهد شد؛ کسی که در ایام آخر، اتحاد سه‌جانبهٔ رومِ نوین است که تحت حاکمیت پاپیّت قرار دارد.

> The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

> خداوند بار دیگر با من سخن گفت و فرمود: «از آن‌جا که این قوم آب‌های شیلوح را که به نرمی روان است رد می‌کنند، و به رَصین و پسر رِمَلیا شادمان می‌شوند؛ پس اینک خداوند آب‌های نهر را، نیرومند و بسیار، یعنی پادشاه آشور و تمامی جلال او را، بر ایشان خواهد آورد؛ و او بر تمامی مجاری خود بالا خواهد آمد و از همه کرانه‌های خود خواهد گذشت. و از یهودا عبور خواهد کرد؛ طغیان کرده، خواهد گذشت، تا به گردن خواهد رسید؛ و گستردگی بال‌های او سراسر پهنای سرزمین تو را پر خواهد ساخت، ای عمانوئیل.» اشعیا ۸:۵–۸

Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.

اشعیاہ نبی نے شریر بادشاہ احز سے اوپری حوض کی نہر کے آخر پر ملاقات کی، اور اگرچہ کتابِ مقدس کے مؤرخین اور ماہرینِ آثارِ قدیمہ کے درمیان اس بارے میں عدمِ یقین پایا جاتا ہے کہ آیا اوپری حوض وہی حوض تھا جو مسیح کے زمانہ میں حوضِ سلوام کہلاتا تھا یا نہیں، تاہم اشعیاہ کی نبوت کا سیاق ہر شبہے کو دور کر دیتا ہے، کیونکہ اشعیاہ واضح کرتا ہے کہ شمال کا بادشاہ احز پر چڑھ آئے گا، اس لیے کہ اُس نے شلوخ کے اُن پانیوں کو رد کر دیا تھا جو نرمی سے بہتے ہیں۔ “شلوخ” عہدِ عتیق میں وہی نام ہے جو عہدِ جدید میں “سلوام” کے لیے استعمال ہوا ہے۔

It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.

عیسی آن مرد نابینا را در برکۀ سیلوآم شفا داد، و پادشاه شریر، آحاز، نمایندۀ رهبری نابینای لائودیکیه است، هم در سال 1863 و هم در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد؛ کسانی که از شفا یافتن سر باز می‌زنند. «شیلوح» و «سیلوآم» هر دو به معنی «فرستاده» هستند، و پیامی از سوی پدر به پسر فرستاده شد، و او نیز آن را به جبرئیل و فرشتگان مقدس سپرد تا به اشعیا ابلاغ کنند؛ همان کسی که پیامِ «فرستاده‌شده» از آسمان را به رهبری نابینای لائودیکیه رسانید.

The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.

مجرا از حوضِ بالایی، جایی که اشعیا پیام را ارائه کرد، نمایانگر مکانی است که در آن بارانِ روح‌القدس به قوم خدا منتقل می‌شود؛ چنان‌که لوله‌های زرینِ رؤیای زکریا، یا نردبانِ خواب یعقوب نیز همین را نشان می‌دهند.

> “That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> «آنچه خدا برای ما مهیا کرده است، در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و ۴:۱۲–۱۴، چنین به تصویر کشیده شده است: “و بار دیگر پاسخ دادم و به او گفتم: این دو شاخه زیتون که از طریق آن دو لوله زرین، روغن طلایی را از خود بیرون می‌ریزند، چیستند؟ و او در پاسخ به من گفت: آیا نمی‌دانی که اینها چیستند؟ و من گفتم: نه، سرورم. آنگاه گفت: اینها آن دو مسح‌شده‌اند که در حضور خداوندِ تمامی زمین ایستاده‌اند.”»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «خداوند سرشار از امکانات است. او هیچ کمبودی در وسایل ندارد. این به سبب کمبود ایمان ما، دنیازدگی ما، سخنان سست ما، و بی‌ایمانی ماست که در گفتارمان ظاهر می‌شود، که سایه‌های تاریک بر گرد ما فراهم می‌آیند. مسیح در کلام یا منش چونان آن یگانهٔ سراپا دل‌انگیز و برترین در میان ده‌هزار، آشکار نمی‌گردد. هنگامی که جان خرسند است که خود را به بطالت برافرازد، روح خداوند برای آن اندک می‌تواند کرد. دیدِ کوته‌بین ما سایه را می‌بیند، اما جلالِ آن‌سوتر را نمی‌تواند دید. فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند، که به اسبی خشمگین تشبیه شده است که می‌کوشد خود را برهاند و بر سراسر روی زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را حمل کند.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

> «آیا بر همان آستانۀ جهان جاودانی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَس خدا در قوم او دمیده شود، تا ایشان بر پای‌های خود بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از آن دروازۀ تنگ عبور کنیم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.» Manuscript Releases، جلد 20، 216، 217.

The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.

«روغنِ طلایی»، همان پیام‌های روحِ خداست که از حوضِ بالایی، از طریقِ مجرایی که همان دو لولهٔ طلایی است، فرو می‌آید؛ و آن دو لولهٔ طلایی، همان دو شاهدِ کتاب‌مقدس و روحِ نبوت‌اند، یا عهدِ عتیق و عهدِ جدید، یا شریعت و انبیا، یا موسی و ایلیا.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> «آن مسح‌شدگانی که نزد خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، همان مقامی را دارند که زمانی به شیطان به‌عنوان کروبیِ سایه‌گستر داده شده بود. خداوند به‌واسطهٔ موجودات مقدسی که پیرامون تخت او هستند، ارتباطی پیوسته با ساکنان زمین برقرار می‌دارد. روغنِ زرین نمایانگر آن فیضی است که خدا به‌وسیلهٔ آن چراغ‌های ایمانداران را پیوسته فراهم می‌سازد تا سوسو نزنند و خاموش نگردند. اگر این روغنِ مقدس در پیام‌های روحِ خدا از آسمان فرو ریخته نمی‌شد، عواملِ شرّ به‌طور کامل بر انسان‌ها تسلّط می‌یافتند.»

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «خداوند آنگاه بی‌حرمت می‌گردد که ما پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد، نپذیریم. بدین‌سان، ما آن روغنِ طلایی را که او می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به آنان که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندا دررسد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید”، آنان که روغنِ مقدس را دریافت نکرده‌اند و فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند یافت که برای ملاقات با سرور خویش آماده نیستند. آنان در خود توانی برای به‌دست‌آوردن آن روغن ندارند، و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا طلبیده شود، اگر همچون موسی التماس کنیم: “جلال خود را به من بنما”، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. از طریق لوله‌های زرین، روغنِ طلایی به ما منتقل خواهد شد. “نه به قوت و نه به قدرت، بلکه به روح من، یهوه صبایوت می‌گوید.” با دریافت پرتوهای درخشانِ آفتابِ عدالت، فرزندان خدا چون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند.» Review and Herald, July 20, 1897.

The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.

وہ پیغام جسے احاز رد کر رہا تھا، نصفُ اللیل کی پکار کا پیغام تھا، جو مسیح کی دوسری آمد پر منتج ہوتا، اگر لاؤدیقیہ کی قیادت اُس پیغام کو، جو 1856 میں اُن کی طرف “بھیجا” گیا تھا، قبول کر لیتی۔ پھر وہ پیغام بڑھ کر ایک بلند فریاد بن جاتا، اور خدا کے لوگ کام کو مکمل کر کے سلامتی میں ہوتے۔ مگر اس کے بجائے، وہ پھر اسی قے کی طرف لوٹ گئے جس سے انہیں چھڑایا گیا تھا۔

Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.

اشعیا و آحاز چنین بازنمایی شده‌اند که در فرایند تطهیرِ مزرعهٔ گازر قرار دارند؛ فرایندی که به‌وسیلهٔ رسولِ عهد در ملاکی باب سه به انجام می‌رسد. آنان به‌گونه‌ای نمادین در جایی قرار داده شده‌اند که در رؤیای زکریا «روغن» (یعنی یک پیام) در حال ریخته شدن است، و در ایام آخر، پیام اشعیا به آحاز، پیام اسلامِ وایِ سوم است؛ این همان پیامِ تاریخِ پنهانِ هفت رعد است؛ این همان پیامِ آن است که هشتمی از آن هفت است؛ این همان پیامِ تاکستان است؛ این همان پیامِ «حقیقت» است؛ که همگی از عناصرِ مکاشفهٔ عیسی مسیح‌اند، مکاشفه‌ای که در ایام آخر، آن تطهیری را پدید می‌آورد که مزرعهٔ گازر نمایانگر آن است.

It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.

یہ ”سات اوقات“ ہی کا پیغام تھا اور ہے بھی، جو ملر کے بنیادی پتھر سے بدل کر کونے کے سرے کا پتھر بن جاتا ہے، کیونکہ وہ پہلی سچائی تھی، اور اس لیے لازم ہے کہ وہی آخری سچائی بھی ہو۔ 1863 اُس تطہیری عمل کے اختتام کی علامت تھا جو 22 اکتوبر 1844 کو تیسرے فرشتے کی آمد کے ساتھ شروع ہوا، اور بالآخر 1856 میں ”سات اوقات“ کی روشنی تک پہنچا۔ 1844 میں دو ہزار تین سو برسوں کی روشنی نے ایک ایسی ابتدا کو نشان زد کیا جو اُس انتہا تک لے گئی جسے دو ہزار پانچ سو بیس برسوں نے نشان زد کیا۔ لیکن لاودیکیائی نابینائی، ابتدا اور انتہا دونوں میں، ان دونوں رویاؤں کے باہمی تعلق کو دیکھنے سے انکار کرتی ہے۔ 1863 ایک ایسے تطہیری عمل کے اختتام کی نمائندگی کرتا ہے جو ہمیشہ اُس وقت وقوع پذیر ہوتا ہے جب کوئی پیغام اَن مُہر کیا جاتا ہے، اور تیسرے فرشتے کا پیغام 22 اکتوبر 1844 کو اَن مُہر کیا گیا تھا۔

The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.

نورِ فرشتۀ سوم که در سال 1844 گشوده شد، نوری یگانه و منفرد نبود؛ بلکه همان چیزی بود که خواهر وایت از آن به عنوان «نورِ پیش‌روندۀ فرشتۀ سوم» یاد می‌کند. نورِ پیش‌روندۀ فرشتۀ سوم در 1844 آغاز شد و تا بسته شدنِ زمانِ آزمایش همچنان به پیش می‌رود؛ اما هنگامی که نخست پدیدار شد و نیز هنگامی که سرانجام به پایان می‌رسد، برای فرشتۀ سوم دوره‌ای مشخص از آزمون وجود دارد. این دوره‌های آزمون، در آغاز و انجام، همچنین نمایانگر فرایندِ آزمایشی‌ای هستند که دانیال آن را «افزایشِ معرفت» توصیف می‌کند، که آن نیز همان نورِ پیش‌روندۀ فرشتۀ سوم است.

The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.

روندِ آزمون در آغاز، در سال ۱۸۴۴ شروع شد، و نورِ فزاینده در معرفت افزایش یافت تا آنکه در سال ۱۸۵۶ به پایانِ خود رسید. نورِ آغازین و نورِ پایانیِ دورهٔ آزمون، همان دو رؤیای دانیال باب هشتم، آیات سیزده و چهارده است که شالوده و ستونِ مرکزیِ ادونتیسم را نمایندگی می‌کنند.

The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.

دورانِ آزمائشِ فرشتۂ اوّل در 11 اوت 1840 آغاز شد و با نخستین ناامیدی در 19 آوریل 1844 به پایان رسید. سپس دورانِ آزمائشِ فرشتۂ دوم آغاز گردید و تا 22 اکتبر 1844 ادامه یافت. در آن هنگام فرشتۂ سوم پدیدار شد و دورانِ آزمائشِ فرشتۂ سوم تا زمانی ادامه یافت که اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال 1863 نورِ فرشتۂ سوم را رد کرد.

The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.

دورۂ آزمائشِ فرشتۂ سوم کے لیے میلرائیٹ ایڈونٹ ازم کا ایک آغاز تھا اور ایک اختتام، اور آغاز اور اختتام لازماً ایک ہی چیز کی نمائندگی کرتے ہیں، کیونکہ یسوع ہمیشہ کسی امر کے انجام کو اسی امر کے آغاز کے ذریعے واضح کرتا ہے۔ فرشتۂ سوم کی بڑھتی ہوئی روشنی کا افتتاح، دانی ایل باب آٹھ کی آیت چودہ میں مذکور ظہور کی روشنی تھا (یعنی “mareh” رویا)۔ فرشتۂ سوم کی بڑھتی ہوئی روشنی کا اختتام، آیت تیرہ میں مذکور مقدِس اور لشکر کے پامال کیے جانے کی روشنی تھا (یعنی “chazon” رویا)۔ یہ دونوں رویائیں نبوتی طور پر باہم پیوستہ ہیں۔

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

> پس در روز دهمِ ماهِ هفتم، شیپورِ یوبیل را به صدا درآور؛ در روزِ کفّاره، شیپور را در سراسرِ سرزمینِ خود به صدا درآورید. لاویان 25:9.

The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.

شیپوری که می‌بایست در روز کفاره، که برابر با ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، نواخته شود، شیپور یوبیل بود، که نمایانگر چرخهٔ مقدسِ هفت‌ساله است و در مجموع به دو هزار و پانصد و بیست روز می‌رسد. خداوند قصد داشت اسرائیلِ باستان را بی‌درنگ به سرزمین موعود رهبری کند، اما عصیان ایشان مانع وقوع آن شد. خداوند قصد داشت اسرائیلِ جدید را نیز بی‌درنگ به سرزمین موعود رهبری کند، اما عصیان مانع وقوع آن شد. اگر اسرائیلِ جدید نسبت به نورِ فزایندهٔ فرشتهٔ سوم مطیع می‌بود، جهان را هشدار می‌دادند و خداوند بیش از یکصد سال پیش بازگشته بود.

In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.

برای آنکه آن رخ دهد، لازم بود خداوند در میان میلری‌ها دگرگونی‌ای پدید آورد، و آن دگرگونی در کتب مقدّس به‌عنوان سرّ خدا شناخته شده است. اگر ادونتیسم از نورِ فزایندهٔ فرشتهٔ سوم پیروی کرده بود، آنگاه شیپورِ یوبیل تا به پایان، یکسره به صدا درمی‌آمد، زیرا در روزهایی که شیپور هفتم نواخته می‌شود، سرّ خدا به انجام می‌رسد. در مکاشفهٔ ده، آن شیپور، که همان شیپورِ یوبیل و نیز شیپورِ وایِ سوم است، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز به نواخته شدن کرد.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.

> و آن فرشته‌ای را که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان برافراشت، و به آن که تا ابدالآباد زنده است، و آسمان و آنچه را در آن است، و زمین و آنچه را در آن است، و دریا و آنچه را در آن است آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود؛ بلکه در ایام آواز فرشتهٔ هفتم، هنگامی که آغاز به نواختن کند، سرّ خدا به انجام خواهد رسید، چنان‌که به بندگان خود، انبیا، اعلام فرموده است. مکاشفه ۱۰:‏۵–۷

The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.

فرآیندِ تطهیرِ آزمون‌کننده‌ای که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، و همان نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم بود، با نورِ دانیال باب هشت، آیهٔ چهارده آغاز گردید و با نورِ دانیال باب هشت، آیهٔ سیزده پایان یافت. این فرآیند با پاسخِ آیهٔ چهارده آغاز شد و با پرسشِ آیهٔ سیزده به پایان رسید.

Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.

آن نوزده سال با رسیدن پیام هشداردهندۀ اشعیا به آحاز، پادشاه یهودای تحت‌اللفظی، در خلال جنگ داخلی میان شمال و جنوب، به‌طور نمادین نمایش داده شد. آن نوزده سال با به اسارت بردن اسرائیل به دست پادشاه شمال به پایان رسید. آن نوزده سال، از رسیدن فرشتۀ سوم در سال 1844 تا شورش سال 1863 را به‌طور نمادین مجسم می‌ساخت. نورِ فزایندۀ فرشتۀ سوم به‌وسیلۀ پیام اشعیا نمایانده شده بود.

The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.

ردِّ آن نورِ پیش‌رونده به جنبش میلِری پایان بخشید، و در آن دورهٔ آزمون، جنبش میلِریِ فیلادلفیایی به کلیسای لائودیکیه انتقال یافت. آن نوزده سالی که در 742 پیش از میلاد آغاز شد، و آن نوزده سالی که در 1844 آغاز گردید، هر دو نمایانگر فرایندِ آزمون و تطهیر در ایام آخر است؛ یعنی آخرین دورهٔ آزمونِ نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم.

In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.

در آن فرایند نهاییِ آزمون، سرّ خدا به کمال خواهد رسید. آن یکصد و چهل و چهار هزار تن، کسانی هستند که انتظار می‌کشند، بازمی‌گردند و مُهر می‌شوند.

> Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.

> شهادت را ببند، و شریعت را در میان شاگردانم مُهر کن. و من برای خداوند انتظار خواهم کشید، که روی خویش را از خاندان یعقوب پنهان می‌دارد، و به او چشم خواهم دوخت. اینک من و فرزندانی که خداوند به من عطا فرموده است، از جانب یهوهٔ صبایوت، که در کوه صهیون ساکن است، در اسرائیل برای آیات و شگفتی‌ها هستیم. اشعیا ۸:‏۱۶–۱۸

The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.

دورۀ آزمایشیِ پایانیِ نورِ فزایندۀ فرشتۀ سوم در ایام آخر، از همان‌جا آغاز شد که دورۀ آزمایشیِ آغازین شروع شده بود. این دوره زمانی آغاز شد که عیسی دست خود را به سوی آسمان بلند کرد و اعلام نمود «که دیگر زمانی نخواهد بود.» این اعلان در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ واقع شد، هنگامی که شیپور هفتم، یوبیل را در پایانِ دورۀ مقدسِ هفتگانه اعلام کرد. دورۀ هفت‌ساله که هفت بار تکرار شد، به‌طورِ تحت‌اللفظی چهل‌ونه سال، یا دو هزار و پانصد و بیست روز بود.

1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.

۱۹۸۹ «زمانِ پایان» را در حرکتِ صد و چهل و چهار هزار نفر رقم می‌زند، و ۱۹۸۹ همچنین پایانِ یک‌صد و بیست و شش سالی را مشخص می‌سازد که با شورشِ ۱۸۶۳ آغاز شد. حرکتِ صد و چهل و چهار هزار نفر در «زمانِ پایان» آغاز شد، با نمادی از «هفت زمان»، زیرا یک‌صد و بیست و شش، عُشرِ هزار و دویست و شصت است، و آن نیز به نوبهٔ خود نصفِ دو هزار و پانصد و بیست است.

Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.

عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ چیزی دیگر نشان می‌دهد، و آغازِ حرکتِ صد و چهل و چهار هزار با نمادی از «هفت زمان» مشخص شد، همان‌گونه که در پایانِ این حرکت نیز چنین است. ایامِ نواخته شدنِ فرشتهٔ هفتم، هنگامی که سرِّ خدا به انجام می‌رسد، در پایانِ «سه روز و نیم»ِ مکاشفه باب یازده آغاز شد. شیپورِ هفتم، که همچنین وایِ سوم است، در 7 اکتبر 2023 نغمهٔ دومِ خود را نواخت، و اکنون سرِّ خدا در حال به انجام رسیدن است، چنان‌که «به بندگانِ خود، انبیا، اعلام کرده است.» پایانِ این حرکت با نمادی از «هفت زمان» مشخص می‌شود، چنان‌که آغازِ همین حرکت نیز چنین بود.

At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.

در زمانِ پایان در سال 1798، «هفت زمان»ِ غضبِ خدا بر ضدّ پادشاهی شمالی به پایان رسید؛ و در پایان جنبش میلری‌ها، ردّ حقایقِ مرتبط با «هفت زمان» نشانِ شورشِ سال 1863 بود. عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ چیزی دیگر به تصویر می‌کشد، و جنبشِ فرشتهٔ اول (میلری‌ها)، جنبشِ فرشتهٔ سوم (صد و چهل و چهار هزار) را به تصویر می‌کشد. هر دو جنبش با «هفت زمان» آغاز می‌شوند و با همان به پایان می‌رسند. اینها چیزهایی نیست که بتوان از خود ساخت.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> «آنان که در مناصب مسئولیت قرار دارند، نباید به اصول خودکامرانۀ دنیاپرستانه و اسراف‌آمیز جهان گرایش یابند، زیرا توان آن را ندارند؛ و اگر هم می‌داشتند، اصول مسیح‌گونه آن را اجازت نمی‌داد. تعلیم‌های بسیار باید داده شود. «او معرفت را به که خواهد آموخت؟ و فهمِ تعلیم را به که خواهد فهمانید؟ به آنان که از شیر بازگرفته شده‌اند، و از پستان‌ها جدا گردیده‌اند. زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ قاعده بر قاعده، قاعده بر قاعده؛ اینجا اندکی، و آنجا اندکی.» بدین‌سان، کلام خداوند باید با شکیبایی به فرزندان عرضه شود و به‌وسیله والدینی که به کلام خدا ایمان دارند، همواره پیش روی ایشان نگاه داشته شود. «زیرا با زبانِ لکنت و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. آنان را گفت، این است آرامشی که بدان می‌توانید خسته را آرامش دهید؛ و این است تازگی و طراوت؛ اما نخواستند بشنوند. پس کلام خداوند برای ایشان چنین شد: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ قاعده بر قاعده، قاعده بر قاعده؛ اینجا اندکی، و آنجا اندکی؛ تا بروند و به عقب افتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و اسیر گردند.» چرا؟—زیرا به کلام خداوند که نزد ایشان آمده بود، اعتنا نکردند.»

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> این بدان معناست که کسانی که تعلیم نیافته‌اند، اما حکمتِ خود را عزیز داشته‌اند و برگزیده‌اند که مطابق اندیشه‌های خویش عمل کنند. خداوند این آزمون را به ایشان می‌دهد تا یا جایگاه خود را برای پیروی از مشورت او اختیار کنند، یا امتناع ورزند و مطابق افکار خود رفتار نمایند، و آنگاه خداوند ایشان را به نتیجهٔ حتمیِ آن واگذارد. در همهٔ راه‌های ما، در تمامی خدمت ما به خدا، او با ما سخن می‌گوید: «ای پسرم، دل خود را به من بده.» آنچه خدا می‌طلبد، روحیه‌ای مطیع و تعلیم‌پذیر است. آنچه به دعا برتری و فضیلت می‌بخشد، این واقعیت است که از دلی محبت‌آمیز و فرمانبردار برمی‌خیزد.

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> خدا از قوم خویش چیزهای معینی را می‌طلبد؛ اگر ایشان بگویند: «من دلم را نخواهم سپرد تا این کار را به‌جا آورم»، خداوند آنان را در داوریِ به‌گمانِ خود حکیمانه‌شان، اما بی‌حکمت آسمانی، وا می‌گذارد تا این نوشته [اشعیا ۲۸:۱۳] تحقق یابد. شما نباید بگویید: «من هدایت خداوند را تا نقطه‌ای که با داوری من موافق است پیروی خواهم کرد»، و سپس به اندیشه‌های خود سخت بچسبید و از آن‌که بر وفقِ شباهتِ خداوند شکل داده شوید، سر باز زنید. بگذارید این پرسش مطرح شود: «آیا این ارادهٔ خداوند است؟» نه این‌که: «آیا این نظر یا داوریِ —– است؟» شهادت‌ها برای خادمان، ۴۱۹.

Back to Articles