Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eighteen

کتاب یوئیل اور لاودِکیہ کی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا — نمبر اٹھارہ

Number Eighteen

شماره هجده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.

ما در حال بررسی عهد اَبرام هستیم، و هنوز به آن بخش از نبوت اَبرام نپرداخته‌ایم که ارتباطی مستقیم با آیات آغازین کتاب یوئیل دارد. نبوت اَبرام دربارهٔ ۴۰۰ سال بندگی، همراه با ۴۳۰ سالِ پولس، ساختار نبوی‌ای را پدید می‌آورد که با ۱۲۹۰ سالِ دانیال ۱۲:‏۱۱ هم‌راستا است. نبوتِ ۱۲۹۰ سالِ آیهٔ یازدهم، دورهٔ نبویِ اُمگای خطِ ۴۳۰ سالِ اَبرام و پولس است. این حقیقت، از جمله عناصر آن چیزی است که در ایام آخر گشوده می‌شود و حکیمان را از شریران جدا می‌سازد.

Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.

مربوط با نبوتِ اُمگای ۴۳۰ ساله، نمادِ «چهار نسل» قرار داشت که دوره‌ای از زمانِ آزمون را برای آن قومی مشخص می‌ساخت که قومِ برگزیدهٔ خدا را در اسارت نگاه داشته بود. برای موسی، آن قوم مصر بود؛ و برای صد و چهل و چهار هزار نفری که سرودِ موسی را می‌خوانند، آن تاریخِ ایالات متحده از ۱۷۹۸ تا قانونِ یکشنبه است. ایالات متحده، که در مکاشفهٔ سیزدهم به‌عنوان «وحشِ زمین» معرفی شده است، همچون برّه آغاز می‌شود و در پایان مانند اژدها سخن می‌گوید. یوسف، به‌عنوان نمادی از برّه، دورهٔ آرامشِ نسبی در مصر را نمایندگی می‌کند، تا زمانی که فرعونی جدید برخاست و بندگی آغاز شد. بنابراین، آن ملتی که در نسلِ چهارم مورد داوری قرار می‌گیرد، که برای موسی مصر بود، ایالات متحده است. باقیمانده در زمانِ قانونِ یکشنبه داوری می‌شود، چنان‌که بلاهایی که برای عبرانیان با خون بر سرِ درِ خانه‌هایشان به اوج رسید و پس از آن برای ملتِ مصر در دریای سرخ، پیش‌نمونِ آن بود. یوسف و موسی نمایانگرِ فرعونی نیک و فرعونی بد هستند، که برای ایالات متحده نخست برّه است و سپس اژدها.

Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.

پیش‌گویی ابرام دربارهٔ داوری در نسل چهارم، این حقیقت را نیز دربر داشت که پایانِ مهلتِ آزمون به‌صورت تدریجی واقع می‌شود؛ زیرا در تحققِ پیش‌گوییِ ابرام به‌وسیلهٔ موسی، نه‌تنها مهلتِ آزمون برای مصر به پایان رسید، بلکه هنوز زمانی باقی بود تا اموریان نیز—پس از آنکه مصر پیمانهٔ زمانِ آزمونِ خود را پر کرده بود—پیمانهٔ مهلتِ آزمونِ خویش را پر سازند. دریای سرخ برای مصر همان قانونِ یکشنبه برای ایالات متحده بود، و سپس «هر کشورِ دیگری بر کرهٔ زمین» «از نمونهٔ» ایالات متحده «پیروی خواهد کرد»، چنان‌که اموریان پس از پایانِ مهلتِ آزمونِ مصر نمایانگر آن هستند.

The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.

اموریان یکی از ده قبیله‌ای هستند که در عهد اَبرام، جهان را از نهر مصر تا نهر بابل مشخص می‌کنند؛ ازاین‌رو، اموریان نمایندهٔ امت‌های جهان هستند که پس از قانون یکشنبه در ایالات متحده، مهلت آزمایش فردیِ خود را به‌عنوان ملت‌ها به پایان می‌رسانند. اموریان نماد کتاب‌مقدسیِ فرود آمدن داوری بر جهان هستند، و این امر در نسل سوم و چهارم واقع می‌شود. دریای سرخ نماد پایان مهلت آزمایش برای ایالات متحده است، و اموریان نمایندهٔ ملت‌هایی هستند که به‌تدریج مهلت آزمایششان بسته می‌شود تا آنکه مهلت آزمایش بشر به پایان رسد. بنابراین، اموریان نماد دورهٔ بحرانِ قانون یکشنبه از دریای سرخ تا رهاییِ باد شرقی هستند؛ هنگامی که راه رهایی برای قوم خدا گشوده می‌شود.

But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.

لیکن ابرام کی نبوت صرف چوتھی نسل کا ذکر امریکہ کو مصر اور دنیا کو اموریوں کے طور پر پیش کرنے کے حوالے سے ہی نہیں کرتی، بلکہ اس سے بھی بڑھ کر یہ خدا کے اُس لوگوں کی نسل کو، جو بحرِ قلزم کو عبور کرتی ہے، ایک “چوتھی نسل” کے طور پر مقرر کرتی ہے۔ جب ہم ابرام کے تین مراحل میں سے پہلے مرحلے میں “چار نسلوں” کی فہم سے، جتنا کچھ ہم اخذ کر سکتے ہیں، اخذ کر لیں گے، تو ہم ابراہام کے عہد کے دوسرے اور تیسرے مراحل پر غور کریں گے۔ دوسرا مرحلہ سترہویں باب میں ہے، اور تیسرا مرحلہ، ظاہر ہے—بائیسویں باب میں۔

In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.

در باب دوازدهم دانیال، سه دورهٔ نبوی مشخص شده است، و همهٔ آن‌ها نمودار زمان نبوی‌ای هستند که در سال ۱۸۴۴ پایان یافت. آن سه دوره در ایام آخر گشوده می‌شوند، و همان سه دوره بیانگر افزونیِ معرفتی هستند که در ایام آخر بر قوم خدا واقع می‌گردد. مسیح، به‌عنوان آن مردِ ملبّس به کتان، نخستینِ این سه دورهٔ نبوی را در آیهٔ هفتم بیان می‌دارد، و بدین‌سان خویشتن را با فرشتهٔ مکاشفهٔ ده همسو می‌سازد؛ همان فرشته‌ای که نه بر آب، بلکه بر زمین و دریا ایستاده است.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> اور جس فرشتے کو میں نے سمندر اور زمین پر کھڑا دیکھا تھا، اُس نے اپنا ہاتھ آسمان کی طرف اٹھایا، اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے، جس نے آسمان اور اُس کی سب چیزوں کو، اور زمین اور اُس کی سب چیزوں کو، اور سمندر اور اُس کی سب چیزوں کو پیدا کیا، کہ پھر وقت نہ رہے گا۔ مکاشفہ 10:5، 6۔

In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.

در آیهٔ هفتم از فصل دوازدهم، آن مردِ ملبّس به کتان نیز به آن‌که تا ابد زنده است قسم می‌خورد.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> او من آن مردِ ملبّس به کتان را که بر فراز آب‌های نهر بود شنیدم، آنگاه که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که این برای زمانی و زمان‌ها و نصف زمانی خواهد بود؛ و چون پراکندن قدرت قوم مقدّس را به انجام رسانده باشد، همهٔ این امور به پایان خواهد رسید. دانیال 12:7.

We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.

ما به‌واسطهٔ الهام آگاه شده‌ایم که همان خطّ نبوتی که در کتاب دانیال قرار دارد، در کتاب مکاشفه از سر گرفته می‌شود، و فهم میلری چنین است که این دو توصیف، بخش‌های موازیِ مربوط به مسیح‌اند. مسیح به‌عنوان آن فرشته با کتابچهٔ کوچک، در کتاب مکاشفه پایانِ کاربردِ زمان نبوی را در سال ۱۸۴۴ مشخص می‌سازد، و مسیح به‌عنوان آن مردِ ملبّس به کتان در کتاب دانیال، نشان می‌دهد که هنگامی که قانون یکشنبه در ایالات متحده فرارسد، همهٔ شگفتی‌های رؤیای نهاییِ دانیال به انجام خواهد رسید. در درون آن تاریخِ مقدّس، که بر قانون یکشنبه تقدّم دارد و در آن به اوج می‌رسد، قوم خدا می‌بایست برای مدّتی که با نماد ۱۲۶۰ نشان داده شده است، پراکنده شوند. دورهٔ پراکندگی‌ای که پیش از قانون یکشنبه قرار دارد، در مکاشفه باب یازدهم بیان شده است؛ جایی که موسی و ایلیا کشته می‌شوند و سه روز و نیم در کوچه افتاده مرده‌اند، که این نمادی از ۱۲۶۰ است.

In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.

En el versículo siete, el varón vestido de lino indica que, cuando la dispersión del poder del pueblo santo haya concluido sus tres días y medio, las «maravillas» que sobrevienen al pueblo de Dios de los últimos días habrán sido consumadas. Concluimos el artículo anterior con el comentario de la hermana White sobre Zacarías capítulo tres. La primera oración decía: «La visión de Zacarías acerca de Josué y el Ángel se aplica con fuerza peculiar a la experiencia del pueblo de Dios en las escenas finales del gran día de la expiación». En el capítulo, y en el comentario inspirado de la hermana White sobre el capítulo, los ciento cuarenta y cuatro mil son los «hombres de maravilla». Las «maravillas» de la última visión de Daniel, que son completadas por la ley dominical, son las «maravillas» asociadas con el sellamiento del pueblo de Dios.

Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.

باب دوازدهم دانیال، نوری را فراهم می‌آورد که در ایام آخر، صد و چهل و چهار هزار تن را مُهر می‌زند. آن نور به‌وسیلهٔ سه دورهٔ نبوی نمایانده شده است که همگی در تاریخ میلری، به‌عنوان حقیقت شناسایی و استوار گردیدند. این سه دوره در سه آیه عرضه شده‌اند و سه ستون‌اند که ساختار حقیقت را برپا می‌دارند. ساختار حقیقت به‌وسیلهٔ فرآیندی سه‌مرحله‌ای نگاه داشته می‌شود. آن فرآیند سه‌مرحله‌ای، در ضمنِ بخشِ نه‌آیه‌ایِ (۴–۱۲)، به‌وسیلهٔ آن سه آیه‌ای که زمان نبوی را عرضه می‌کنند، نمایانده شده است. این سه دورهٔ نبوی، هنگامی که از منظرِ فهم بنیادینِ میلری بدان‌ها نگریسته شود، سه دورهٔ نمادین پدید می‌آورند که در توافق با فهم میلری تعریف می‌شوند، اما عنصر زمان را به کار نمی‌گیرند.

The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.

سه دوره در همان بخش از کتاب‌مقدّس قرار دارند که «فرایندِ مُهر شدنِ نبوّت—و سپس گشوده شدنِ آن» را تعریف می‌کند، و دربرگیرندهٔ توصیف کلاسیکِ کتاب‌مقدّسی از یک فرایندِ آزمونِ سه‌گانه است. آن نه آیه‌ای که با این سخن به دانیال آغاز می‌شوند که کتاب خود را مُهر کند، دقیقاً همان آیاتی هستند که در آنها آن سه دوره بیان شده‌اند، و در آن نه آیه، فرایندِ تطهیری که هنگامی به انجام می‌رسد که حقیقت گشوده می‌شود، با این عبارت بیان شده است: «پاک شوند و سفید گردند و آزموده شوند.» آن سه دوره در آن سه آیه، همان افزایشِ معرفت در زمانِ آخر، در ایّامِ آخر، هستند که فرایندِ نهاییِ آزمون و مُهر شدنِ قومِ عهدِ خدا را نمایندگی می‌کنند. آن تاریخ همان‌جاست که در آن «عجایب» نمادینی که در ایّامِ آخر بر قومِ خدا واقع می‌شوند، به تصویر کشیده شده‌اند. لطفاً این بند را بار دیگر بخوانید.

The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.

سه دوره، در سه آیه از آن بخشِ نه‌آیه‌ای، اوجِ کتاب دانیال را نمایان می‌سازند، و اوجی که در آنجا به تصویر کشیده شده است، اوجِ خطِ نبویِ داخلی است؛ این، روایتِ آن است که چگونه سنگی، «بدون دست‌ها»، از کوهی «بریده» می‌شود، که همان روایتِ باقی‌ماندگان است. آن خطِ داخلی در باب‌های ده و دوازده نمایان شده است، و اوجِ خطِ خارجیِ نبوت در آیاتِ پایانیِ بابِ یازدهم، و چند آیهٔ نخستِ دانیال دوازده قرار دارد.

Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.

آن سه دوره همچنین اوج رؤیاهای شهادتِ هر دو رودِ اولای و حدّاقل است، و آن سه آیه شامل دوره‌ای نبوی است که تحققِ اوج‌گیرِ نبوتِ زمانیِ عهد را نمایندگی می‌کند؛ نبوتی که اَبرام و پولُس را هر دو به‌عنوان شاهدان ارائه می‌دهد. عیسی، چونان آن «مردِ ملبس به کتان» در آیهٔ هفت، بر آب راه می‌رود. در آیهٔ یازده، دو صدا، که همان صدای مسیح نیز هستند، اَبرام و پولُس، برمی‌ایستند تا شهادت دهند. در آیهٔ دوازده، تاریخِ مُهر شدنِ قومِ خدا به تصویر کشیده شده است، زیرا آن صد و چهل و چهار هزار تن باکره‌اند، و باکرگان مَثَلِ ده باکره را تجربه می‌کنند، و برکتِ آیهٔ دوازده بر کسانی است که انتظار می‌کشند. آنان که در مَثَل انتظار می‌کشند، و «مبارک» هستند، همان کسانی‌اند که آن جامه را دریافت می‌کنند که به ایشان اجازه می‌دهد به هنگام بسته شدنِ در، به عروسی داخل شوند.

In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.

در آیهٔ هفتم، عیسی بر آب راه می‌رود که موجب ترس می‌گردد، اما پطرس مصمم می‌شود ایمان آورد و آغاز به راه رفتن کرده، خدا را جلال می‌دهد؛ با این همه، پطرس غالباً نمادی از هر دو طبقه است، و آن جلال دوباره به ترس بازمی‌گردد، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده بود. دورهٔ نخست که در آیهٔ هفتم جای دارد، پیام فرشتهٔ اول را نمایندگی می‌کند. عیسی بر آب‌هاست، که نمادی از ترس و فرشتهٔ اول است. سپس عیسی دوره‌ای را مشخص می‌سازد که در آن، پیش از داوریِ قانون یک‌شنبه، قوم خود را جلال خواهد بخشید. هر سه عنصرِ سه فرشته در آیهٔ هفتم قرار دارند، زیرا آیهٔ هفتم نخستینِ سه آیه‌ای است که نمایندهٔ سه فرشته هستند.

Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”

آیۀ یازدهم با شهادت اُمگاییِ خود، نسبت به صداهای آلفاییِ اَبرام و پولُس، نوعی «دوچندان‌شدن» را فراهم می‌آورد. صداهای «دوچندان‌شدۀ» ایشان در هم می‌آمیزد تا نبوتِ زمانیِ عهد را بیان کند، و آیۀ یازدهم این نبوت را به‌عنوان اُمگا تحقق می‌بخشد، بدین‌سان که دورۀ نبوی‌ای را مشخص می‌سازد که با سقوط بابل در 1798 پایان می‌یابد، و بنابراین سقوط بابل را در زمانی که میکائیل در ایام آخر برمی‌خیزد، به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نمون می‌سازد. در آیۀ یازدهم، با دوچندان‌شدنِ انبیا، و دوره‌ای روبه‌رو هستیم که نمایانگر دو سقوطِ بابل است؛ و بدین‌گونه پیام فرشتۀ دوم را بازمی‌نمایاند که اعلام کرد: «بابل ساقط شده است، ساقط شده است.»

Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.

آیهٔ هفت پیام فرشتهٔ اوّل است، و آیهٔ یازده پیام فرشتهٔ دوم، و آیهٔ دوازده، که دانیال ۱۲*۱۲ یا دانیال ۱۴۴ است، دربارهٔ تمایز میان حکیمان و جاهلان است؛ تمایزی که در فرایند داوری به انجام می‌رسد و با آشکار شدن منش در بحرانِ داوری پایان می‌یابد. آیهٔ دوازده پیام فرشتهٔ سوم است که نشان می‌دهد جهان چگونه به دو طبقه تقسیم می‌شود، و همتای ترسیمِ بیرونیِ همین تقسیم در فرشتهٔ سوم، تقسیمِ درونیِ فرشتهٔ سوم است که در آیهٔ دوازده بازنمایی شده است. آیات هفت، یازده و دوازده پیامِ سه فرشته‌اند، و این آیات همان نوری هستند که در ایّام آخر گشوده می‌شود. گشوده شدن این سه آیه در ایّام آخر با مکاشفه باب دهم همسو است.

Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.

مسیح، به‌عنوان آن فرشتهٔ نیرومند، و نیز شیرِ قبیلهٔ یهودا در فصل دهم، همچون «شیری» ندا درداد، و غرش او هفت رعد را پدید آورد که مُهر و موم شدند، چنان‌که فصل دهمِ دانیال نیز چنین بود. اینها مقاطعی موازی‌اند. از این‌رو، آن سه دوره در فصل دوازدهم، همان هفت رعدِ مکاشفهٔ ده نیز هستند.

The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.

«هفت رعد» صرفاً تعبیر دیگری از مسیح به‌عنوان آلفا و اُمگا است، زیرا نمادپردازی اصلیِ «هفت رعد» این است که «ترسیمی از رویدادها» را نمایان می‌سازد که از 1798 تا 1844 رخ داد و در «رویدادهای آینده» که «به‌ترتیب خود آشکار خواهند شد» در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار تن، تکرار می‌گردد. بنابراین، «هفت رعد» نمادی از آلفا و اُمگا است؛ که همان آغاز و انجام نیز هست؛ اول و آخر، بنیاد و هیکل؛ سنگ زاویه و سنگِ سرِ بنا—هفت رعد.

The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.

دانیال باب دوازدهم میں مذکور تین علامتی ادوار کی روشنی کو سات گرجوں کی روشنی کے ساتھ ہم آہنگ ہونا چاہیے، کیونکہ یہ ایک ہی نبوی خط ہیں۔ پہلے دور میں مسیح اپنی دونوں ہاتھ آسمان کی طرف اٹھاتا ہے، جیسا کہ وہ مکاشفہ باب دس میں ایک ہاتھ کے ساتھ کرتا ہے۔ مکاشفہ باب دس میں اُس کا ہاتھ نبوی وقت کے اطلاق کے خاتمہ کی علامت بن جاتا ہے، اور نبوی اوقات سے محض نبوی ادوار کی طرف انتقال کو نشان زد کرتا ہے۔ نبوی اصولِ اعظم کا یہ انتقال، جسے ملیریوں نے استعمال کیا، مسیح کے زمانہ میں لفظی سے روحانی کی طرف عظیم انتقال کی تمثیل تھا۔

The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.

رسول پولُس برانگیخته شد تا قاعدهٔ بزرگ نبویِ مرتبط با خط نبویِ یک قوم برگزیده را برقرار سازد. در همان آغازِ اسرائیلِ روحانی، یک قاعدهٔ بزرگ نبوی برقرار می‌شود که خودِ عهد را از نو تعریف می‌کند. از آن پس، فرزندِ ابراهیم بودن، به این معنا بود که انسان به‌واسطهٔ ایمان فرزندِ ابراهیم باشد، نه به‌واسطهٔ خون. این اصلِ نبوی عمدتاً به‌وسیلهٔ قلمِ پولُس برقرار گردید؛ کسی که از این حیث، مسیح را در مکاشفه، باب دهم، ممثّل می‌ساخت، و در سال 1844 کاربردِ نبویِ زمان را دگرگون کرده و به پایان رسانید.

The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.

میثاق با بشریت به‌وسیلهٔ رنگین‌کمان نمایانده شده است، و کشتیِ نوح نمایانگر دوره‌ای از زمان است، پیش و پس از طوفان، که در آن هنوز قومِ برگزیده‌ای به‌گونه‌ای مشخص و متمایز شناخته نشده بود. فراخوانده شدنِ ابراهیم نمایانگر تغییری بزرگ و بس مهم در رابطهٔ نبویِ خدا با بشریت بود. میثاقی که با ابراهیم بسته شد، بیانگر دگرگونی عمده‌ای در مسیر تاریخِ میثاق بود، و بدین‌سان، آن دگرگونیِ بزرگ از ظاهری به روحانی در ایامِ پولس، و از کاربردِ زمانی به عدمِ کاربردِ زمانی در سال 1844 را به‌گونه‌ای نمادین مجسم ساخت.

The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”

خدا کے انسانیت کے ساتھ عہد میں پہلی بڑی تبدیلی باغِ عدن تھی، اور نمایاں تبدیلی یہ تھی کہ زندگی کے درخت پر پابندیاں عائد ہوئیں، اور اس کے نتیجے میں لباس بھی بدل گیا، یعنی روحانی نور سے حقیقی برّے کی کھال تک۔ عہد کی تاریخ میں اگلی بڑی تبدیلی طوفان ہے، جس کی نمائندگی نوح کرتا ہے، جیسے پہلی بڑی عہدی تبدیلی میں آدم نے کی تھی۔ پھر ابرام کے ساتھ ایک برگزیدہ قوم کی طرف انتقال ہوا، جو موسیٰ تک پہنچا، جو ان نبوی اصولوں کو متعارف کراتا ہے کہ ایک دن ایک سال کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہ اصول 1844 تک معتبر رہتا ہے، جب عہد میں ایک اور بڑی تبدیلی واقع ہوئی۔ عہد کی تاریخ کے عظیم ادوار میں خدا کے نبوی کلام کے کسی نہ کسی اصول میں ہمیشہ ایک بڑی تبدیلی واقع ہوتی ہے۔ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی تاریخ کے دوران وہ تبدیلی یہ ہے کہ الفا اومیگا حق ہے۔ الفا اور اومیگا یہ اصول ہے کہ انجام کو خدا کے کلام میں ہمیشہ ابتدا کے ساتھ واضح کیا جاتا ہے۔ الفا اور اومیگا کے اس اصول کے ساتھ عبرانی لفظ “حق” کی سہ گانہ ساخت وابستہ ہے۔

The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.

تغییر عمدهٔ نبوی در طول تاریخِ باقی‌ماندگان، به‌طور مستقیم در هر یک از تاریخ‌های اصلیِ عهد نمایان شده است، و همچنین در سایر خطوطِ حقیقت نیز چنین است. «کلید»ی که در اشعیا ۲۲:۲۲ بر الیاقیم نهاده می‌شود، همان کلیدی است که در متی باب شانزدهم در پانیوم به پطرس داده شد. آن کلید به کلیسای فیلادلفیا داده شده است، و این ویلیام میلر بود که کلیدی به او داده شد که به او امکان داد با اصلِ یک روز به‌جای یک سال مرتبط شود؛ اصلی که موسی در خلال تاریخِ موسی ثبت کرده بود، و آن تاریخْ نمونهٔ تاریخِ میلری‌ها بود. ارتباطِ میلر با نبوتِ موسی، به‌وسیلهٔ ارتباطِ پولس با نبوتِ ابرام نمایان شد. و چرا میلر نباید با موسی مرتبط شود، حال آنکه نجاتِ موسی در یک کشتی با نجاتِ نوح در یک کشتی مرتبط شده بود تا هر دو عهد را به هم پیوند دهد. جابه‌جایی‌های کاربستِ نبوی که از عدن آغاز می‌شوند، آشکار می‌سازند که مکاشفه‌ای عظیم از نورِ نبوی در تاریخِ قومِ عهدِ نهایی—یعنی یکصد و چهل و چهار هزار—شناخته می‌شود. من بر آنم که این تغییر عمدهٔ نبوی با هفت رعد بازنمایی می‌شود، که به‌طور مستقیم با سه دوره در باب دوازدهم دانیال مرتبط‌اند، و اینها تنها زمانی شناخته می‌شوند که اصولِ آلفا و اُمگا بر یک کاربستِ «خط بر خط» اعمال گردد؛ کاربستی که بر ساختارِ سه‌مرحله‌ایِ حقیقت استوار است.

In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.

در آیاتی که بی‌درنگ پیش از اعلامِ اینکه «زمان دیگر نخواهد بود» آمده‌اند، مسیح هفت رعد را معرفی کرد که همچون حقایقِ دانیال دوازده، مُهر و موم شده بودند. زمینهٔ مردِ ملبّس به کتان که در فصل دوازده هر دو دست خود را بالا می‌برد، گشوده شدن مُهرِ کتاب دانیال است؛ و زمینهٔ مسیح، شیرِ مکاشفهٔ ده، مُهر و موم شدنِ هفت رعد است. خواهر وایت مُهر و موم شدنِ هفت رعد را با مُهر و موم شدنِ کتاب دانیال همسو می‌سازد.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «پس از آن‌که این هفت رعد صداهای خود را برآوردند، همانند آنچه دربارهٔ کتابِ کوچک به دانیال گفته شد، این فرمان به یوحنا داده می‌شود: “آنچه را که هفت رعد گفته‌اند، مُهر کن.” اینها به رویدادهای آینده مربوط می‌شوند که به‌ترتیبِ خود آشکار خواهند شد.» تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ص. ۹۷۱.

The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.

هفت رعد در مکاشفهٔ باب دهم، در روح نبوت، و نیز در تاریخ میلری‌ها از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ ــ که در تاریخ یک‌صد و چهل و چهار هزار تن تکرار می‌شود ــ تعریف شده‌اند. در همان عبارت آمده است: «نور خاصی که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از رویدادهایی بود که در تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم واقع می‌شد. برای مردم صلاح نبود که این امور را بدانند، زیرا ایمان آنان ناگزیر می‌بایست آزموده شود. در ترتیب خدا، شگفت‌انگیزترین و پیشرفته‌ترین حقایق اعلام می‌گردید.» میلری‌ها درنمی‌یافتند که می‌بایست با دو نومیدی روبه‌رو شوند، زیرا این فقدانِ فهم، برای آزمودن ایشان مقدر شده بود. میلری‌ها به هیچ «حقایق پیشرفته‌ای» گمان نمی‌بردند؛ یعنی انتظار هیچ «تغییرات عمدهٔ نبوی» را در تاریخ عهد نداشتند.

Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.

اگرچه «برای قوم» میلریتی «بهتر نبود که این امور را بدانند»، آن صد و چهل و چهار هزار نفر با همان تاریخ آزموده می‌شوند، اما نه به سببِ بدفهمیدنِ بی‌گناهانهٔ آن تاریخ، بلکه به سببِ نفهمیدنِ تاریخی که موظفید آن را بدانید. این همان آزمون است، تنها به‌صورت وارونه. یوحنا در مکاشفهٔ ده، پیش از هر چیز نمایندهٔ آن صد و چهل و چهار هزار نفر است و تنها در مرتبهٔ دوم، نمایندهٔ جنبش میلریتیِ فرشتهٔ اول و دوم. این امر هنگامی آشکار می‌شود که می‌بینید به یوحنا از پیش دربارهٔ خوردنِ کتابِ کوچک اعلام می‌شود که شیرین خواهد بود و سپس تلخ. برای میلریتی‌ها بهتر نبود که بدانند معنای آن چه بود، اما یوحنا نمایندهٔ قومی است که از پیش می‌دانند هنگامی که میلریتی‌ها کتابِ کوچک را خوردند، چه رخ داد.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> اور میں فرشتے کے پاس گیا اور اُس سے کہا، مجھے وہ چھوٹی کتاب دے دے۔ اُس نے مجھ سے کہا، اسے لے لے اور کھا جا؛ یہ تیرے پیٹ کو کڑوا کرے گی، مگر تیرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی ہوگی۔ پس میں نے وہ چھوٹی کتاب فرشتے کے ہاتھ سے لے لی اور اسے کھا گیا؛ اور وہ میرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی تھی؛ اور جونہی میں نے اسے کھایا، میرا پیٹ کڑوا ہو گیا۔ مکاشفہ 10:9، 10۔

John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.

به یوحنا از پیش دربارهٔ تجربهٔ تلخ و شیرینِ سال‌های 1840 تا 1844، یعنی تاریخی که در فصل دهم بازنمایی شده است، گفته می‌شود. آن تجربه که در آیات نهم و دهم با چنان روشنی ترسیم شده است، در آیات دوم تا چهارم نیز به‌وضوح مشخص گردیده است.

> And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.

> اور اُس کے ہاتھ میں ایک چھوٹی سی کتاب کھلی ہوئی تھی؛ اور اُس نے اپنا دایاں پاؤں سمندر پر اور بایاں پاؤں زمین پر رکھا، اور بڑی آواز سے پکارا، جیسے شیر گرجتا ہے؛ اور جب اُس نے پکارا تو سات گرجوں نے اپنی اپنی آوازیں نکالیں۔ اور جب سات گرجوں نے اپنی اپنی آوازیں نکال لیں تو میں لکھنے ہی والا تھا؛ اور میں نے آسمان سے ایک آواز سنی جو مجھ سے کہتی تھی، اُن باتوں پر مُہر کر دے جو سات گرجوں نے بیان کیں، اور اُنہیں نہ لکھ۔ مکاشفہ 10:2–4۔

The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.

«هفت رعد» نمایانگر «ترسیم رویدادها»یی است که زیر کار فرشتۀ اول و دوم به وقوع می‌پیوست، و نیز «رویدادهای آینده‌ای که به ترتیب خود آشکار خواهند شد». «هفت رعد» بیانگر این حقیقت است که تاریخ میلری‌ها در تاریخ یک‌صد و چهل و چهار هزار تکرار می‌شود، و حقایقی که در زمان آخر، از 1798 به بعد، از مُهر گشوده شدند، نمودار گشوده شدن حقیقت در ایام آخر برای قوم خدا هستند. عیسی در مکاشفه 10 با عیسی در دانیال 12 همسو است. در هر دو بخش، مُهر شدن و گشوده شدن حقیقتِ آزمون‌گر در ایام آخر مطرح شده است.

Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.

کچھ لوگ یہ دلیل دے سکتے ہیں کہ ساتویں آیت میں یسوع کلام کر رہے ہیں، لیکن گیارہویں اور بارہویں آیات میں جبرائیل دانی ایل سے مخاطب ہے؛ تاہم یہ بھی سمجھا جا سکتا ہے کہ تینوں مقامات میں یسوع ہی کلام کر رہے ہیں۔ اس مسئلے کے دونوں پہلوؤں میں، یہ مسیح ہی کی آواز ہے جو دانی ایل کے ذریعے بولتی ہے، اور بارہویں باب کے تینوں نبوتی ادوار مسیح کے الفاظ ہیں، اور وہی ان تین ادوار کو سچائی کے ڈھانچے میں پیش کرتا ہے۔ یہ تینوں ادوار مہر بند کیے گئے ہیں، اور اس طرح وہ ایک سہ گانہ علامت بن جاتے ہیں۔

Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.

آیۀ هفتم به پایان یافتن شگفتی‌ها می‌پردازد و کار نهایی مسیح را در قدس‌الاقداس مشخص می‌سازد، آن‌گاه که گناهان صد و چهل و چهار هزار تن را محو می‌کند و آنان را مُهر می‌نماید. آیۀ نخست «شگفتی‌ها» را معرفی می‌کند و آخرینِ این سه آیه نیز «شگفتی‌ها» را به‌عنوان کسانی معرفی می‌نماید که برای انتظار کشیدن و تجربه کردن نخستین نومیدی، مبارک شمرده می‌شوند. دورۀ میانی، عصیان نوع بشر را در خلال بحران قانون یکشنبه مشخص می‌سازد، و در عین حال دوره‌ای را که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود نیز به‌عنوان دوره‌ای برای آمادگی صد و چهل و چهار هزار تن معرفی می‌کند. همۀ این آیات به‌طور مستقیم مشخص می‌سازند که «آنچه واقع خواهد شد» برای قوم دانیال «در ایام آخر» چیست. هر سه آیه به موضوع تطهیر صد و چهل و چهار هزار تن می‌پردازند. دورۀ نخست با دورۀ سوم منطبق است و دورۀ میانی نمایانگر عصیان تمام جهان است، آنگاه که به‌سوی آرماگدون پیش می‌روند.

If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.

اگر آن سه دوره همچنین همان هفت رعد باشند، پس آن سه آیه باید «رویدادهای آینده را که به ترتیب خود [آشکار] خواهند شد» مشخص سازند، و آن «رویدادهای آینده» با «ترسیم رویدادهایی که در زیر فرشتهٔ اول و دوم از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ به وقوع پیوست» منطبق خواهند بود. حقایق متعددی وجود دارد که این جنبش پذیرفته است و به‌طور آشکار با درک پیشگامان متفاوت‌اند، بااین‌حال همهٔ آن حقایق با درک پیشگامان توافق دارند. از زمان میلری‌ها تا کنون، یک دگرگونی بزرگ نبوی رخ داده است. اصلِ یک روز به‌جای یک سال نمونهٔ کلاسیک آن است، اما نمونه‌های دیگری نیز وجود دارد. نمونه‌ای از یک دگرگونی بزرگ نبوی در ارتباط با هفت رعد نمایان می‌شود.

After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.

پس از آن‌که در آخرین آیهٔ باب دهم به یوحنا گفته شد که باید بار دیگر نبوت کند، و بدین‌سان تأکید گردید که تاریخِ باب دهم هم جنبشِ میلری‌ها و هم صد و چهل و چهار هزار تن را نمایندگی می‌کرد، به او نیی برای اندازه‌گیریِ هیکل داده شد؛ اما به او گفته شد که صحن را واگذارد.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> اور مجھے ایک سرکنڈا دیا گیا جو عصا کے مانند تھا؛ اور فرشتہ کھڑا ہوا اور کہنے لگا، اُٹھ، اور خدا کے ہیکل کو، اور قربان گاہ کو، اور اُن کو جو اُس میں عبادت کرتے ہیں، ناپ۔ لیکن جو صحن ہیکل کے باہر ہے اُسے چھوڑ دے، اور اسے نہ ناپ؛ کیونکہ وہ غیر قوموں کو دے دیا گیا ہے، اور وہ مقدس شہر کو بیالیس مہینے تک پاؤں تلے روندیں گے۔ مکاشفہ 11:1، 2۔

When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.

هنگام اندازه‌گیری هیکل در دوران پس از ۱۸۴۴، به یوحنا گفته می‌شود که امّت‌ها را که به‌صورت صحنِ بیرونی نمایانده شده‌اند، واگذارد. این تصویر در سال ۱۸۴۴ نشان می‌داد که خدا به‌تازگی عروسِ عهدیِ جدیدی را برگزیده بود، و آنگاه میان عروسِ او و صحنِ بیرونی تمایزی برقرار شد. خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که صحنِ بیرونی نمایانگر امّت‌هاست و هیکل، قومِ برگزیدهٔ خدا را نشان می‌دهد؛ کافی است فصل «The Outer Court» را در کتاب Desire of Ages بخوانید.

John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.

یوحنا در حال به‌تصویرکشیدن میلری‌هاست، که در سال ۱۸۴۴ تازه به قوم برگزیدهٔ خدا تبدیل شده بودند. تمایزی میان میلری‌ها، که به‌تازگی پیامِ تلخ و شیرین را تجربه کرده بودند، و باقیِ جهانِ مدعیِ مسیحیت، که به‌عنوان امّت‌ها معرفی شده‌اند، برقرار گردید.

The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.

بنیاد از سال 1840 تا نخستین نومیدی نهاده شد، و هیکل در هنگام اعلام فریاد نیمه‌شب تکمیل گردید. سپس نومیدی بزرگ فرا رسید و به یوحنا گفته می‌شود که برخیزد و اندازه‌گیری کند، اما امت‌ها را واگذارد. یوحنا در حال به تصویر کشیدن گشایش داوری است، و از همین رو الهام، اندازه‌گیریِ یوحنا را در آن آیات به‌عنوان نماد داوریِ تحقیقی به‌کار می‌برد. آنچه اکنون دربارهٔ یوحنا به‌عنوان نماد اندازه‌گیری بیان کردیم، با فهم معمول ادونتیستی سازگار است، اما در این جنبش، دگرگونی بزرگی در فهم این نماد پدید آمد.

In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.

همسو با فهم میلریتی، دریافتیم که در درون تاریخ میلریتیان، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ یوحنا در باب دهم بازنمایی شده است، پیشگوییِ جنبشی موازی نیز وجود داشت که به صد و چهل و چهار هزار تن بدل می‌شد. ما دریافتیم که اگر اندازه‌گیری‌های تاریخ میلریتی را برگیرند و زمانِ امت‌ها را کنار نهند، می‌توانند همان هیکلی را ببینند که یوحنا در حال اندازه‌گیریِ آن بود.

We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”

ما دریافتیم که یکی از نبوت‌های زمانیِ ۲۵۲۰ ساله در ۱۷۹۸ و دیگری در ۱۸۴۴ به پایان می‌رسد، و بدین‌سان دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله آشکار می‌شود که مسیح در آن، معبد میلری را بنا کرد. یوحنا صحن را امّت‌ها معرفی کرد، و «زمان‌های امّت‌ها» نیز جنبه‌ای نبوی دارد.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و ایشان به دمِ شمشیر خواهند افتاد، و به اسیری در میان همهٔ امّت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم پایمالِ غیریهودیان خواهد بود تا زمان‌های غیریهودیان به کمال رسد. لوقا 21:24

The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.

«زمان‌ها»ی امّت‌ها به‌صورت جمع آمده است و نمایانگر دو دوره‌ای است که در هر دو، اسرائیلِ لفظی و اسرائیلِ روحانی پایمال شدند. آخرینِ این دو پایمال‌شدن—نخست به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس به‌وسیلهٔ پاپیّت—در سال 1798 پایان یافت. با وجود هر ادعایی که ممکن است مطرح شود، «زمان‌ها»ی امّت‌ها در 1798، با آمدن فرشتهٔ اول، به پایان رسید. یوحنا می‌بایست در 1798 اندازه‌گیری را آغاز کند، و نه پیش از آن. او در تاریخ 1844 قرار داده شد؛ بنابراین، کنار گذاشتن دوره‌ای که در 1798 پایان یافت، به‌معنای کنار گذاشتن صحن بود، و بدین‌سان چهل‌وشش سالی را آشکار می‌سازید که طی آن هیکلِ میلری به‌وسیلهٔ رسولِ عهد برپا گردید. حقایقِ مرتبطِ بسیاری از این کاربرد برمی‌آیند، اما من صرفاً از این امر به‌عنوان نمونه‌ای از نوری استفاده می‌کنم که با فهم پیشگامان متفاوت است، ولی نوری است که حقایقِ اصلی را نقض نمی‌کند، بلکه دیگر زمانی را به‌کار نمی‌بندد.

That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.

آن حقیقت خاص پیش از ۱۱ سپتامبر شناخته شده بود، اما در واقع پس از ۱۱ سپتامبر به‌گونه‌ای عمیق استقرار یافت. حقیقتِ اندازه‌گیریِ هیکل به‌دستِ یوحنا را نمی‌توان از هفت رعد جدا ساخت، زیرا همان عینِ همان passage است. حقیقتی دربارهٔ کاربردِ هفت رعد وجود دارد که تا دوره‌ای که «عجایبِ» باب دوازدهمِ دانیال به انجام می‌رسد، مُهر شده باقی مانده بود. کاربردِ «هفت رعد» که پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ گشوده شد، به‌طور کامل با سه آیهٔ دانیال ۱۲ هم‌راستا است، یا بهتر است بگویم، آن را به‌گونه‌ای عمیق تکمیل می‌کند.

Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.

خواهر وایت برای توصیف رابطۀ کتاب‌های دانیال و مکاشفه از واژۀ «مُکمِّل» استفاده می‌کند، نه از واژۀ «تعریف و تمجید». «مُکمِّل» که به معنای «به کمال رساندن» است، همان کاری است که این دو کتاب نبوتی برای یکدیگر انجام می‌دهند. هفت رعد، هنگامی که در دانیال فصل دوازدهم پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ گشوده شوند، پیامِ موجود در آنجا را به کمال می‌رسانند. آنچه هفت رعد را می‌گشاید، اصلِ آلفا و اُمگا در پیوند با ساختارِ حقیقت است.

The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.

زمان‌های امت‌ها در سال ۱۷۹۸ به کمال رسید، و بیانگر دو دورهٔ ۱۲۶۰ ساله است که در طی آن، نخست بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی، مقدِس و لشکر را پایمال کردند. هنگام اندازه‌گیری هیکل، باید صحن را واگذاریم، و صحن تا سال ۱۷۹۸ امتداد می‌یابد؛ اما پس از ۱۸۴۴، دیگر زمانی نیست. امروز، ۱۲۶۰ سال صرفاً نمایانگر دوره‌ای زمانی است که تمایز میان هیکل و صحن را مشخص می‌سازد. از این رو، از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا ژوئیهٔ ۲۰۲۳، پایمال شدن به انجام رسید. اندازه‌گیری هیکل در امروز، همراه با هفت رعد که بیانگر ترسیم سلسله‌وقایعی هستند که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دادند، کاری است که به یوحنا واگذار شده است. «کار عظیم ما» این است که «پیام‌های سه فرشته» را «با هم ترکیب کنیم»، و بدین‌سان کاری نبوی را شناسایی نماییم که در تاریخ پیشین عهد انجام نشده بود و حتی اکنون نیز به‌ندرت انجام می‌شود. هنگامی که صحنِ نمایانگر زمان‌های امت‌ها را وا می‌گذاریم، در واقع ۱۲۶۰ سالِ آزار پاپی را که در زمان آخر، در سال ۱۷۹۸، پایان یافت، وا می‌گذاریم.

The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”

معبدی که در طول چهل‌وشش سال در تاریخ میلریتی برپا شد، معبدی را مشخص می‌سازد که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تا اندکی پیش از قانون یکشنبه بنا می‌گردد. آن تاریخ، دورهٔ هفت رعدِ «حوادث آینده» است که «به ترتیب خود» آشکار «خواهد شد»، نه اینکه شاید آشکار شود.

When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.

جب ہم پہلے فرشتے کی تاریخ کو دوسرے کی تاریخ کے ساتھ یکجا کرتے ہیں تو ہمیں معلوم ہوتا ہے کہ یہ تاریخ ایک الفا مایوسی سے شروع ہوتی ہے اور ایک اومیگا مایوسی پر ختم ہوتی ہے۔ جب ہم پہلے فرشتے کی تاریخ میں 1840 سے 19 اپریل 1844 تک کے نبوی سنگِ میلوں کو دوسرے فرشتے کے ان سنگِ میلوں کے ساتھ ہم آہنگ کرتے ہیں—جو اس وقت آیا اور 22 اکتوبر 1844 کو تیسرے کی آمد تک جاری رہا—تو ہمارے سامنے دو ایسے ادوار آتے ہیں جو دونوں ایک فرشتے کی آمد سے شروع ہوتے ہیں اور ایک فرشتے کی آمد پر ختم ہوتے ہیں۔ پہلے سے دوسرے تک کی تاریخ، دوسرے سے تیسرے تک کی تاریخ کی مثال پیش کرتی ہے۔

A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.

یک شاهد نبوتی بر اینکه این، کاربردی معتبر است، در الفا و امگای این کاربرد یافت می‌شود. دو خطِ موازی که با هم به‌کار گرفته می‌شوند، و آغاز و انجامِ هر دو خط، رسیدنِ یک فرشته را مشخص می‌سازد. سپس هنگامی که این دو، خط بر خط، با هم در یک خط ترکیب می‌شوند، آغاز، ناامیدیِ نخستین را نشان می‌دهد و پایان، ناامیدیِ عظیم را مشخص می‌سازد. برهانی دیگر در اصولِ الفا و امگا یافت می‌شود که پایان را بزرگ‌تر از آغاز معرفی می‌کند. یک ناامیدیِ الفا که با ناامیدیِ عظیمِ امگا پایان می‌یابد، عنصرِ کوچک‌تر و بزرگ‌ترِ الفا و امگا را مشخص می‌سازد.

When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.

چون از ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ آغاز می‌کنیم (یعنی ظهور فرشتهٔ دوم که به ظهور فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌انجامد)، و سپس خط دوم را نیز از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز می‌کنیم که در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ پایان می‌یابد، درمی‌یابیم که نومیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ هم آلفا و هم امگای خط نبوی‌ای است که از ترکیب خط نبویِ فرشتهٔ اول و دوم پدید می‌آید.

At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.

در پایانِ آن دوره، فرشتهٔ سوم همراه با فرشتهٔ دوم می‌رسد، و بدین‌سان به‌صورت نمادین ۹/۱۱ و نیز دو صدای فرشتهٔ زورآورِ مکاشفه، باب هجده را مجسم می‌سازد. این دو صدا، هر دو، پیام‌های فرشتهٔ دوم و سوم هستند، و این دو فرشته در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ یکدیگر را لمس کردند، و بار دیگر آنگاه به هم می‌رسند که آن دو تاریخ، سطر بر سطر، در کنار هم نهاده شوند. هنگامی که بدین شیوه در کنار هم قرار داده می‌شوند، تاریخِ نخستین نومیدی تا نومیدیِ بزرگ را نمایندگی می‌کنند، و نشانهٔ راه در میانهٔ آن تاریخ، در زمان میلری‌ها، گردهمایی اردوییِ اکسِتر بود، جایی که دو طبقه از پرستندگان آشکار شدند، که نمایانگر عصیانِ باکره‌های جاهل در مَثَل است، و نشانهٔ راهِ میانی را به‌عنوان عصیان مشخص می‌سازد.

The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.

هفت رعد نمایانگر تاریخ پیام‌های فرشتۀ اول و دوم است که در ترکیب با یکدیگر، «حکم بر حکم» ارائه می‌شوند؛ و بدین‌سان تاریخی را از نومیدیِ نخستین تا نومیدیِ عظیم در تاریخ یکصد و چهل و چهار هزار تن مشخص می‌سازند. درکِ آنچه این تاریخ از لحاظ نبوی نمایندگی می‌کند، به‌طور کامل با پیامی که در Daniel دوازده به‌عنوان امری مُهر و موم‌شده تا زمان آخر توصیف شده است، مطابقت دارد.

We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد، اما آن بخش از آخرین رؤیای دانیال را که تنها به تصویر دانیال از قوم خدا در ایام آخر می‌پردازد، وا می‌گذارم. در چارچوب قاعدهٔ «اولین ذِکر» توجه کنید که در آیهٔ نخست، دانیال در زمرهٔ کسانی است که رؤیا را می‌فهمند. نخستین چیزی که در رؤیا ذکر می‌شود، تصویری از دانیال است به‌عنوان یکی از حکیمانی که می‌فهمند، و نه آیهٔ پایانی، همگی دربارهٔ حکیمانی است که در روز بیست‌ودوم می‌فهمند.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.

> در سال سومِ کوروش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال، که بِلْطَشَصَّر نامیده می‌شد، مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، اما زمانِ مقرر دراز؛ و او آن امر را دریافت و رؤیا را فهم کرد.

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> در آن ایّام، من دانیال، سه هفتهٔ کامل در ماتم بودم. نانِ لذیذ نخوردم، و گوشت و شراب به دهانم داخل نشد، و خویشتن را نیز هرگز تدهین نکردم، تا آنکه سه هفتهٔ تمام به کمال رسید. و در روز بیست و چهارمِ ماهِ اوّل، چون بر کنار نهر عظیم، یعنی دجله، بودم؛ آنگاه چشمان خود را بلند کرده، نگریستم، و اینک

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> مردی معیّن را دیدم که کتان در بر داشت و کمرش به زر ناب اوفاز بسته شده بود. بدنش نیز همچون زَبَرجَد بود، و چهره‌اش مانند منظرِ برق، و چشمانش چون مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش از حیث رنگ مانند برنجِ صیقل‌یافته، و آوازِ سخنانش چون آوازِ جماعتی عظیم بود.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> و من، دانیال، به‌تنهایی آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند، رؤیا را ندیدند؛ اما لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، چندان‌که گریختند تا خود را پنهان کنند. پس من تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ قوتی در من باقی نماند؛ زیرا زیباییِ من در من به فساد مبدل شد، و هیچ قوتی در خود نگاه نداشتم.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,

> لیکن میں نے اُس کے کلام کی آواز سنی؛ اور جب میں نے اُس کے کلام کی آواز سنی تو میں اپنے منہ کے بل گہری نیند میں زمین پر پڑا تھا، اور میرا چہرہ زمین کی طرف تھا۔ اور دیکھو، ایک ہاتھ نے مجھے چھوا، جس نے مجھے میرے گھٹنوں اور میرے ہاتھوں کی ہتھیلیوں پر سنبھال کر اٹھایا۔ اور اُس نے مجھ سے کہا،

> O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.

> ای دانیال، ای مردی که بسیار محبوبی، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب، و راست بر پای خویش بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام.

> And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,

> و چون این سخن را با من گفت، لرزان بر پای ایستادم. آنگاه به من گفت،

> Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.

> ما تَرَس، ای دانیال؛ زیرا از روز نخست که دل خود را بر فهمیدن نهادی و خویشتن را در حضور خدای خود فروتن ساختی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنانت آمده‌ام. اما رئیس مملکت فارس بیست و یک روز در برابر من ایستادگی کرد؛ ولی اینک میکائیل، یکی از رؤسای بزرگ، به یاری من آمد؛ و من در آنجا نزد پادشاهان فارس ماندم.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.

> اکنون آمده‌ام تا تو را از آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد آگاه سازم؛ زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,

> و چون آن سخنان را با من گفت، روی خود را به سوی زمین نهادم و لال شدم. و اینک کسی به شباهت بنی‌آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که در برابرم ایستاده بود، گفتم،

> O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?

> ای سرورم، به‌سبب این رؤیا اندوه‌هایم بر من هجوم آورده است، و هیچ قوّتی در من باقی نمانده است. زیرا چگونه بندهٔ این سرورم می‌تواند با این سرورم سخن بگوید؟

> for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,

> زیرا من، در همان دم، دیگر هیچ قوّتی در خود نداشتم، و هیچ نفسی نیز در من باقی نمانده بود. آنگاه بار دیگر کسی که به هیئت انسان بود آمد و مرا لمس کرد و مرا تقویت نمود، و گفت،

> O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …

> ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، تقویت یافتم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا تقویت کرده‌ای. …

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را مخفی بدار و کتاب را تا زمانِ آخر مُهر کن؛ بسیاری به این سو و آن سو خواهند شتافت، و معرفت افزون خواهد شد.

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> سپس من، دانیال، نگریستم، و اینک دو تن دیگر ایستاده بودند، یکی بر این سوی کرانۀ نهر، و دیگری بر آن سوی کرانۀ نهر. و یکی به آن مردِ ملبس به کتان که بر آب‌های نهر بود، گفت: «تا پایان این شگفتی‌ها چه مدت خواهد بود؟»

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> او منادی‌گرم مردی را که در کتان ملبّس بود، و بر فراز آب‌های نهر ایستاده بود، آنگاه که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که این امور برای زمانی و زمان‌ها و نیم‌زمانی خواهد بود؛ و چون پراکندن قوّت قوم مقدّس را به انجام رسانَد، تمامی این امور به پایان خواهد رسید.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?

> و شنیدم، اما درنیافتم؛ پس گفتم: ای سرورم، فرجامِ این امور چه خواهد بود؟

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.

> پس او گفت: «ای دانیال، به راه خود برو، زیرا این کلمات تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد، و سفید گردانیده خواهند شد، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت عمل خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید.»

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.

> و از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود و مکروهِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.

> خوشا به حال آن‌که انتظار می‌کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز می‌رسد.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.

> لیکن تُو آخر تک اپنی راہ پر چلا جا؛ کیونکہ تُو آرام پائے گا، اور ایّام کے آخر میں اپنی میراث میں کھڑا ہوگا۔ دانی ایل 10:1–18؛ 12:4–13۔

Back to Articles