Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eleven

کتابِ دانیال — ایک سو گیارہ نمبر

Unveiling the Prophetic Significance of Abubakar in the First Woe of Revelation

آشکار ساختنِ اهمیتِ نبویِ ابوبکر در نخستین وایِ مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the prophetic history of the first Woe, the leader who followed Mohammed was Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, father-in-law of Mohammed. We will refer to him as Abubakar. Both he and Mohammed are referenced in the first four verses. Abubakar was the first Islamic ruler after Mohammed, and history records a command that he gave to his soldiers, that is represented in verse four of Revelation chapter nine. The command represents the sealing process that began at the arrival of the third woe, which was also the Seventh Trumpet, which was also the arrival of the third angel.

در تاریخ نبویِ وای نخست، رهبری که پس از محمد آمد، ابوبکر عبدالله بن ابی‌قحافه، پدرزنِ محمد، بود. ما از او با عنوان ابوبکر یاد خواهیم کرد. هم او و هم محمد در چهار آیهٔ نخست مورد اشاره قرار گرفته‌اند. ابوبکر نخستین فرمانروای اسلامی پس از محمد بود، و تاریخ فرمانی را که او به سپاهیان خود داد ثبت کرده است؛ فرمانی که در آیهٔ چهارم از باب نهمِ مکاشفه بازنمایی شده است. این فرمان، نمایانگر فرایند مُهر کردن است که با فرارسیدنِ وای سوم آغاز شد؛ همان که شیپور هفتم نیز بود، و همان که آمدنِ فرشتهٔ سوم نیز به شمار می‌رفت.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> और पाँचवें स्वर्गदूत ने तुरही फूंकी, और मैंने एक तारे को स्वर्ग से पृथ्वी पर गिरा हुआ देखा; और उसे अथाह कुंड की कुंजी दी गई। और उसने अथाह कुंड को खोला; और उस कुंड में से बड़े भट्ठे के धुएँ के समान धुआँ उठा; और उस कुंड के धुएँ के कारण सूर्य और आकाश अंधकारमय हो गए। और उस धुएँ में से पृथ्वी पर टिड्डियाँ निकलीं; और उन्हें ऐसी सामर्थ्य दी गई, जैसी पृथ्वी के बिच्छुओं को सामर्थ्य होती है। और उन्हें आज्ञा दी गई कि वे पृथ्वी की घास, किसी हरी वस्तु, या किसी वृक्ष को हानि न पहुँचाएँ, परन्तु केवल उन मनुष्यों को, जिनके माथों पर परमेश्वर की मुहर नहीं है। प्रकाशितवाक्य 9:1–4।

The “star” that fell from heaven was Mohammed, who began his ministry in the year 606. Mohammed was given a “key” that was to “open” the “bottomless pit” allowing “smoke” to darken the “sun and the air,” and brought forth “locusts” who were given “power” as the power of “scorpions.” The key was a military battle that produced weakness in the Roman’s military strength, thus allowing the rise of the warfare of Islam. The bottomless pit is a symbol of Arabia, the birthplace of Islam, and the smoke represented the false religion of Islam that was to spread across the earth and take possession of the same geography that would be swarmed by the swarms of locusts that sweep across northern Africa, southern Europe and Arabia. The locusts are a symbol of Islam, and power prophetically represents military power. Their power was to be as scorpions, which strike unexpectedly. Uriah Smith states:

«ستاره‌ای» که از آسمان فرو افتاد، محمد بود که خدمت خود را در سال ۶۰۶ آغاز کرد. به محمد «کلیدی» داده شد تا «هاویه» را «بگشاید»، تا «دود» «خورشید و هوا» را تاریک سازد، و «ملخ‌هایی» را پدید آورد که «قدرتی» همچون قدرت «عقرب‌ها» به ایشان داده شده بود. آن کلید، نبردی نظامی بود که موجب ضعف در توان نظامی رومیان شد، و بدین‌سان زمینهٔ برآمدن جنگاوری اسلام را فراهم آورد. هاویه نمادی از عربستان، زادگاه اسلام، است، و دود نمایانگر دین باطل اسلام بود که می‌بایست در سراسر زمین گسترش یابد و همان جغرافیایی را در تصرف گیرد که ازدحام ملخ‌هایی که از شمال آفریقا، جنوب اروپا و عربستان می‌گذرند، آن را فرا می‌گیرد. ملخ‌ها نمادی از اسلام‌اند، و قدرت، در معنای نبوی، نمایانگر قدرت نظامی است. قدرت ایشان می‌بایست همچون عقرب‌ها باشد، که ناگهانی ضربه می‌زنند. اوریا اسمیت می‌گوید:

> “A star fell from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit.

> «ستاره‌ای از آسمان بر زمین افتاد، و کلید چاهِ هاویه به او داده شد.»

> “While the Persian monarch contemplated the wonders of his art and power, he received an epistle from an obscure citizen of Mecca, inviting him to acknowledge Mohammed as the apostle of God. He rejected the invitation, and tore the epistle. ‘It is thus,’ exclaimed the Arabian prophet, ‘that God will tear the kingdom, and reject the supplication of Chosroes.’ Placed on the verge of these two empires of the East, Mohammed observed with secret joy the progress of mutual destruction; and in the midst of the Persian triumphs he ventured to foretell, that, before many years should elapse, victory would again return to the banners of the Romans. ‘At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.’. ..

> «در حالی که پادشاه پارس در شگفتی‌های هنر و قدرت خویش تأمل می‌کرد، نامه‌ای از یکی از شهروندان گمنام مکه دریافت کرد که او را به اقرار به محمد به‌عنوان رسول خدا فرا می‌خوانْد. او این دعوت را رد کرد و نامه را درید. پیامبر عرب فریاد برآورد: “بدین‌سان خداوند پادشاهی را خواهد درید و دعای خسرو را رد خواهد کرد.” محمد که بر کرانهٔ این دو امپراتوری مشرق‌زمین قرار داشت، پیشرفت ویرانی متقابل آن دو را با شادی‌ای نهانی نظاره می‌کرد؛ و در میانهٔ پیروزی‌های ایرانیان، جرأت کرد پیشگویی کند که پیش از آنکه سال‌های بسیاری سپری شود، پیروزی بار دیگر به پرچم‌های رومیان بازخواهد گشت. “در زمانی که گفته می‌شود این پیشگویی ادا شد، هیچ نبوتی نمی‌توانست از تحقق خویش دورتر باشد، زیرا دوازده سال نخست سلطنت هراکلیوس از انحلال قریب‌الوقوع امپراتوری خبر می‌داد.”...»

> “Chosroes subjugated the Roman possession [in] Asia and Africa. And ‘the Roman empire,’ at that period, ‘was reduced to the walls of Constantinople, with the remnant of Greece, Italy, and Africa, and some maritime cities, from Tyre to Trebizond, of the Asiatic coast. The experience of six years at length persuaded the Persian monarch to renounce the conquest of Constantinople, and to specify the annual tribute of the ransom of the Roman empire,—a thousand talents of gold, a thousand talents of silver, a thousand silk robes, a thousand horses, and a thousand virgins. Heraclius subscribed to these ignominious terms. But the time and space which he obtained to collect those treasures from the poverty of the East were industriously employed in the preparation of a bold and desperate attack.’

> «خسرو متصرفات رومیان را در آسیا و افریقا به زیر فرمان آورد. و در آن دوره، «امپراتوری روم» «به دیوارهای قسطنطنیه، همراه با بازماندهٔ یونان، ایتالیا و افریقا، و چند شهر دریایی در امتداد ساحل آسیایی، از صور تا طرابزون، فروکاسته شده بود. سرانجام تجربهٔ شش ساله، پادشاه ایران را بر آن داشت که از فتح قسطنطنیه صرف‌نظر کند و خراج سالانه‌ای را که برای فدیهٔ امپراتوری روم مقرر می‌شد، مشخص سازد: هزار تالان طلا، هزار تالان نقره، هزار جامهٔ ابریشمی، هزار اسب، و هزار دوشیزه. هراکلیوس این شروط خفت‌بار را پذیرفت. اما زمان و فرصتی که او برای گردآوری آن گنجینه‌ها از فقر مشرق‌زمین به دست آورد، با جدّ و اهتمام در تدارک حمله‌ای جسورانه و نومیدانه به کار گرفته شد.»

> “The king of Persia despised the obscure Saracen, and derided the message of the pretended prophet of Mecca. Even the overthrow of the Roman empire would not have opened a door for Mohammedanism, or for the progress of the Saracenic armed propagators of an imposture, though the monarch of the Persians and chagan of the Avars (the successor of Attila) had divided between them the remains of the kingdoms of the Caesars. Chosroes himself fell. The Persian and Roman monarchies exhausted each other’s strength. And before a sword was put into the hands of the false prophet, it was smitten from the hands of those who would have checked his career and crushed his power.

> «پادشاهِ ایران آن سَراکِنِ گمنام را خوار شمرد و پیامِ آن مدعیِ نبوتِ مکه را به ریشخند گرفت. حتی واژگونیِ امپراتوریِ روم نیز برای محمدی‌گری، یا برای پیشرویِ مبلغانِ مسلحِ سَراکِنیِ آن فریب، دری نمی‌گشود، هرچند پادشاهِ ایرانیان و خاقانِ آوارها (جانشینِ آتیلا) بازمانده‌های پادشاهی‌های قیصران را میانِ خود تقسیم کرده بودند. خودِ خسرو نیز سقوط کرد. پادشاهی‌های ایران و روم نیروی یکدیگر را فرسودند. و پیش از آنکه شمشیری به دستِ آن پیامبرِ دروغین سپرده شود، از دستانِ کسانی که می‌توانستند حرکتِ او را بازدارند و قدرتش را درهم شکنند، شمشیر برگرفته شد.»

> “‘Since the days of Scipio and Hannibal, no bolder enterprise has been attempted than that which Heraclius achieved for the deliverance of the empire. He explored his perilous way through the Black Sea and the mountains of Armenia, penetrated into the heart of Persia, and recalled the armies of the great king to the defense of their bleeding country.’

> «از روزگار اسکیپیون و هانیبال، هیچ اقدام جسورانه‌تری از آنچه هراکلیوس برای رهایی امپراتوری به انجام رساند، صورت نگرفته است. او راه پرخطر خود را از طریق دریای سیاه و کوهستان‌های ارمنستان پیمود، به قلب ایران نفوذ کرد، و سپاهیان شاه بزرگ را برای دفاع از سرزمین خون‌چکانِ خویش فراخواند.»

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors, concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.’

> «در نبرد نینوا، که از سپیده‌دم تا ساعت یازدهم با شدتی تمام جنگیده شد، بیست‌وهشت درفش، افزون بر آنچه ممکن بود شکسته یا دریده شده باشد، از ایرانیان به غنیمت گرفته شد؛ بخش اعظم سپاه ایشان تارومار گردید، و پیروزمندان، در حالی که تلفات خود را پنهان می‌داشتند، شب را در میدان نبرد به سر بردند. شهرها و کاخ‌های آشور برای نخستین بار به روی رومیان گشوده شد.»

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> «امپراتور روم به‌واسطهٔ فتوحاتی که به دست آورد، تقویت نگردید؛ و در همان زمان، و به همان وسیله، راهی نیز برای انبوه سَراسِنه از عربستان فراهم شد، که همچون ملخ‌ها از همان ناحیه برمی‌خاستند و در مسیر خود عقیدهٔ تاریک و گمراه‌کنندهٔ محمدی را نشر می‌دادند، و به‌زودی هم امپراتوری ایران و هم امپراتوری روم را فراگرفتند.»

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> «هیچ تصویر کامل‌تری از این حقیقت را نمی‌توان خواست از آنچه در سخنان پایانی این فصل از گیبون، که نقل‌قول‌های پیشین از آن برگرفته شده است، ارائه شده است. «با آن‌که سپاهی پیروزمند زیر درفش هِراکلیوس فراهم آمده بود، این تلاشِ خلافِ طبع، به نظر می‌رسد که نیروی ایشان را بیش از آن‌که به کار اندازد، فرسوده ساخته بود. در حالی که امپراتور در قسطنطنیه یا اورشلیم ظفر می‌یافت، شهری گمنام در مرزهای سوریه به دست سَراسِن‌ها غارت شد، و آنان شماری از نیروهایی را که برای نجات آن پیش تاخته بودند، قطعه‌قطعه کردند—حادثه‌ای عادی و ناچیز، اگر مقدمهٔ انقلابی عظیم نمی‌بود. این راهزنان، رسولان محمد بودند؛ دلاوریِ جنون‌آسای ایشان از بیابان سر برآورده بود؛ و هِراکلیوس در هشت سال آخر سلطنت خویش، همان استان‌هایی را به عرب‌ها از دست داد که خود آن‌ها را از ایرانیان بازستانده بود.»

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘’The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’

> «"روحِ فریب و شورِ کاذب، که مسکنش در آسمان‌ها نیست،" بر زمین رها شد. هاویه جز کلیدی برای گشوده شدن نیاز نداشت، و آن کلید سقوطِ خسرو بود. او نامهٔ شهروندی گمنام از مکه را با خواری دریده بود. اما آنگاه که از "فروغِ شکوه" خویش به "برجِ تاریکی"ای فرو افتاد که هیچ چشمی را یارای نفوذ در آن نبود، نامِ خسرو ناگهان می‌بایست در برابر نامِ محمد به وادیِ فراموشی سپرده شود؛ و هلال چنان می‌نمود که طلوعِ خود را جز تا هنگامِ افولِ آن ستاره به تأخیر نمی‌افکند. خسرو، پس از شکستِ کامل و از دست دادنِ امپراتوری‌اش، در سال ۶۲۸ به قتل رسید؛ و سال ۶۲۹ با "فتحِ عربستان" و "نخستین جنگِ محمدیان بر ضد امپراتوری روم" مشخص شده است. "و فرشتهٔ پنجم نواخت، و ستاره‌ای را دیدم که از آسمان به زمین افتاده بود؛ و کلیدِ هاویه به او داده شد. و هاویه را گشود." او به زمین فرو افتاد. آنگاه که نیروی امپراتوری روم فرسوده شده بود، و پادشاهِ بزرگِ مشرق در برجِ تاریکیِ خویش مرده افتاده بود، غارتِ شهری گمنام در مرزهای سوریه "درآمدِ انقلابی عظیم" بود. "غارتگران، رسولانِ محمد بودند، و دلاوریِ جنون‌آمیزشان از بیابان سر برآورد."»

> “The Bottomless Pit.—The meaning of this term may be learned from the Greek , which is defined ‘deep, bottomless, profound,’ and may refer to any waste, desolate, and uncultivated place. It is applied to the earth in its original state of chaos. Gen.1:2. In this instance it may appropriately refer to the unknown wastes of the Arabian desert, from the borders of which issued the hordes of Saracens like swarms of locusts. And the fall of Chosroes, the Persian king, may well be represented as the opening of the bottomless pit, inasmuch as it prepared the way for the followers of Mohammed to issue from their obscure country, and propagate their delusive doctrines with fire and sword, till they had spread their darkness over all the Eastern empire.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

> «چاهِ بی‌انتها.— معنای این اصطلاح را می‌توان از زبان یونانی دریافت، که چنین تعریف شده است: “ژرف، بی‌انتها، عمیق”، و ممکن است به هر مکان ویران، متروک، و ناکِشت اشاره داشته باشد. این اصطلاح دربارهٔ زمین در حالت نخستینِ آشفتگیِ آن به‌کار رفته است. پیدایش 1:2. در این مورد، می‌تواند به‌درستی به بیابان‌های ناشناختهٔ صحرای عربستان اشاره داشته باشد، که از مرزهای آن انبوهِ سَراکِنه همچون دسته‌های ملخ بیرون آمدند. و سقوط خسرو، پادشاهِ ایران، به‌خوبی می‌تواند به‌مثابهٔ گشوده شدنِ چاهِ بی‌انتها تصویر شود، از آن‌رو که راه را برای پیروان محمد آماده ساخت تا از سرزمین گمنام خویش بیرون آیند و تعالیم فریبندهٔ خود را با آتش و شمشیر گسترش دهند، تا آن‌که تاریکیِ خویش را بر سراسر امپراتوریِ مشرق بگسترانند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 495–498.

The first woe, which is the fifth trumpet identifies the beginning of the warfare of Islam against Rome, and it identifies a battle between Rome and Persia where Rome prevailed, but in doing so expended its military strength to the extent that it could not prevent the rise of the Islamic power. The prophetic characteristics of the first woe and the second woe, identify the prophetic characteristics of the third woe, and it is important to recognize the first two woes as symbols of the history of the third woe, for that history represents the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001. After the prophetic history represented by Mohammed in the first three verses, verse four introduces Abubakar, the first leader after Mohammed.

پہلی «وَیل»، جو پانچویں نرسنگے کے برابر ہے، روم کے خلاف اسلام کی جنگ کے آغاز کی نشان دہی کرتی ہے، اور یہ روم اور فارس کے درمیان ایک ایسی جنگ کی بھی نشان دہی کرتی ہے جس میں روم غالب آیا؛ لیکن ایسا کرتے ہوئے اس نے اپنی فوجی قوت اس حد تک صرف کر دی کہ وہ اسلامی طاقت کے عروج کو روک نہ سکا۔ پہلی وَیل اور دوسری وَیل کی نبوتی خصوصیات، تیسری وَیل کی نبوتی خصوصیات کی نشان دہی کرتی ہیں، اور یہ امر نہایت اہم ہے کہ پہلی دو وَیلوں کو تیسری وَیل کی تاریخ کی علامات کے طور پر پہچانا جائے، کیونکہ وہ تاریخ ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر کیے جانے کی مدت کی نمائندگی کرتی ہے، جس کا آغاز 11 ستمبر 2001 کو ہوا۔ ابتدائی تین آیات میں محمد کے ذریعہ ظاہر کی گئی نبوتی تاریخ کے بعد، آیت چار ابو بکر کو متعارف کراتی ہے، جو محمد کے بعد پہلے رہنما تھے۔

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> و به آنان فرمان داده شد که به علفِ زمین، و نه به هیچ سبزه‌ای، و نه به هیچ درختی آسیب رسانند؛ بلکه فقط به آن مردمانی که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. مکاشفه ۹:۴.

The command of Abubakar instructed the Islamic warriors to make a distinction between two types of worshippers that existed in the Roman territories at that time. One class was the Catholics, who had some religious orders that shaved the back of their heads (the tonsure), and observed the worship of Sunday. The other class were seventh-day Sabbath keepers, and the Sabbath is the seal of God.

فرمانِ ابوبکر نے اسلامی مجاہدین کو ہدایت دی کہ وہ اُس زمانے میں رومی علاقوں میں موجود عبادت گزاروں کی دو اقسام کے درمیان امتیاز کریں۔ ایک طبقہ کیتھولکوں کا تھا، جن کے بعض مذہبی سلسلوں میں سر کے پچھلے حصے کے بال منڈوانے کی رسم (ٹونشر) رائج تھی، اور جو اتوار کی عبادت بجا لاتے تھے۔ دوسرا طبقہ ساتویں دن کے سبت کو ماننے والوں کا تھا، اور سبت خدا کی مہر ہے۔

> “After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:—

> «پس از مرگ محمد، ابوبکر در سال ۶۳۲ میلادی در فرماندهی جانشین او شد؛ و چون اقتدار و حکومت خویش را به‌درستی استوار ساخت، نامه‌ای دوری به قبایل عرب فرستاد که آنچه در پی می‌آید، بخشی از آن است:—»

> “‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’

> «چون در نبردهای خداوند می‌جنگید، مردانه رفتار کنید و پشت مکنید؛ اما مباد که پیروزی شما به خونِ زنان و کودکان آلوده گردد. هیچ درخت خرمایی را از میان مبرید و هیچ کشتزار غلّه‌ای را مسوزانید. هیچ درخت میوه‌ای را قطع مکنید و به چارپایان نیز هیچ آسیبی مرسانید، جز آنچه را که برای خوردن می‌کشید. و هرگاه پیمان یا شرطی بستید، بر آن پایدار بمانید و به وعدهٔ خویش وفا کنید. و چون پیش می‌روید، مردمانی دین‌پیشه را خواهید یافت که در دیرها به عزلت زیست می‌کنند و بر آن‌اند که بدین‌سان خدا را خدمت کنند؛ آنان را به حال خود واگذارید، نه ایشان را بکشید و نه دیرهایشان را ویران سازید. و گروهی دیگر خواهید یافت که به کنیسهٔ شیطان وابسته‌اند و فرقِ سرِ خود را تراشیده‌اند؛ هان، جمجمه‌هایشان را بشکافید و هیچ امانی به ایشان مدهید تا یا مسلمان شوند یا جزیه بپردازند.»

> “It is not said in prophecy or in history that the more humane injunctions were as scrupulously obeyed as the ferocious mandate; but it was so commanded them. And the preceding are the only instructions recorded by Gibbon, as given by Abubekr to the chiefs whose duty it was to issue the commands to all the Saracen hosts. The commands are alike discriminating with the prediction, as if the caliph himself had been acting in known as well as direct obedience to a higher mandate than that of mortal man; and in the very act of going forth to fight against the religion of Jesus, and to propagate Mohammedanism in its stead, he repeated the words which it was foretold in the Revelation of Jesus Christ that he would say.

> «در نبوت یا در تاریخ گفته نشده است که احکام انسانی‌تر به همان اندازهٔ فرمان درنده‌خویانه با دقت و وسواس اطاعت شده باشند؛ اما چنین به ایشان امر شده بود. و آنچه پیش‌تر آمد، تنها دستورهایی است که گیبون ثبت کرده است که ابوبکر به سرانی داد که وظیفه‌شان این بود که فرمان‌ها را به همهٔ لشکرهای سَرَسَن ابلاغ کنند. این فرمان‌ها، همانند پیشگویی، دارای تمایز و تفکیک‌اند؛ چنان‌که گویی خود خلیفه نیز، در اطاعتی شناخته‌شده و نیز مستقیم از فرمانی برتر از فرمان انسان فانی، عمل می‌کرد؛ و او درست در همان حال که برای جنگیدن بر ضد دین عیسی و برای گسترش محمدی‌گری به جای آن بیرون می‌رفت، همان کلماتی را بر زبان آورد که در مکاشفهٔ عیسی مسیح پیشگویی شده بود که خواهد گفت.»

> “The Seal of God in Their Foreheads.—In remarks upon chapter 7:1–3, we have shown that the seal of God is the Sabbath of the fourth commandment; and history is not silent upon the fact that there have been observers of the true Sabbath all through the present dispensation. But the question has here arisen with many, who were those men who at this time had the seal of God in their foreheads, and who thereby became exempt from Mohammedan oppression? Let the reader bear in mind the fact, already alluded to, that there have been those all through this dispensation who have had the seal of God in their foreheads, or have been intelligent observers of the true Sabbath; and let them consider further that what the prophecy asserts is that the attacks of this desolating Turkish power are not directed against them, but against another class. The subject is thus freed from all difficulty; for this is all that the prophecy really asserts. Only one class of persons is directly brought to view in the text; namely, those who have not the seal of God in their foreheads; and the preservation of those who have the seal of God is brought in only by implication. Accordingly, we do not learn from history that any of these were involved in any of the calamities inflicted by the Saracens upon the objects of their hate. They were commissioned against another class of men. And the destruction to come upon this class of men is not put in contrast with the preservation of other men, but only with that of the fruits and verdure of the earth; thus, Hurt not the grass, trees, nor any green thing, but only a certain class of men. And in fulfilment, we have the strange spectacle of an army of invaders sparing those things which such armies usually destroy, namely, the face and productions of nature; and, in pursuance of their permission to hurt those men who had not the seal of God in their foreheads, cleaving the skulls of a class of religionists with shaven crowns, who belonged to the synagogue of Satan.

> «مُهرِ خدا بر پیشانی‌های ایشان.»—در ملاحظات مربوط به فصل ۷:۱–۳، نشان داده‌ایم که مُهرِ خدا همان سَبَّتِ فرمانِ چهارم است؛ و تاریخ در برابر این واقعیت خاموش نیست که در سراسر این دورهٔ حاضر، همواره نگاه‌دارندگانی برای سَبَّتِ حقیقی وجود داشته‌اند. اما در اینجا برای بسیاری این پرسش پدید آمده است که آن مردانی که در آن زمان مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود داشتند و بدین‌سبب از ستمِ محمدی معاف شدند، چه کسانی بودند؟ خواننده باید این واقعیت را، که پیش‌تر بدان اشاره شد، در نظر داشته باشد که در تمام این دوره، کسانی بوده‌اند که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود داشته‌اند، یا نگاه‌دارندگانِ آگاهِ سَبَّتِ حقیقی بوده‌اند؛ و نیز باید این نکته را بیشتر مورد توجه قرار دهد که آنچه نبوت بیان می‌کند این است که حملاتِ این قدرتِ ویرانگرِ ترک متوجهِ ایشان نیست، بلکه متوجهِ طبقه‌ای دیگر است. بدین‌سان، موضوع از هر دشواری رها می‌شود؛ زیرا آنچه نبوت واقعاً اظهار می‌دارد، همین است. در متن، فقط یک طبقه از اشخاص مستقیماً مورد نظر قرار گرفته است؛ یعنی آنان که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند؛ و محفوظ‌ماندنِ آنان که مُهرِ خدا را دارند، تنها به‌طور ضمنی مطرح شده است. بر این اساس، از تاریخ نمی‌آموزیم که هیچ‌یک از اینان در هیچ‌یک از مصیبت‌هایی که ساراسن‌ها بر موضوعاتِ نفرتِ خود وارد کردند، درگیر شده باشند. مأموریتِ آنان علیه طبقه‌ای دیگر از مردمان بود. و نیز ویرانی‌ای که می‌بایست بر این طبقه از مردمان وارد آید، در تقابل با محفوظ‌ماندنِ مردمانی دیگر قرار داده نشده است، بلکه فقط با محفوظ‌ماندنِ میوه‌ها و سبزه‌های زمین؛ بدین‌گونه که: به علف، درختان، و هیچ چیز سبز آسیبی مرسانید، بلکه فقط به طبقه‌ای معین از مردمان. و در تحققِ این نبوت، با منظرهٔ شگفتی روبه‌رو هستیم از سپاهی از مهاجمان که از چیزهایی در می‌گذرند که چنین سپاهیانی معمولاً نابود می‌کنند، یعنی از سیمای طبیعت و فرآورده‌های آن؛ و در اجرای اجازه‌ای که داشتند تا به آن مردمانی که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود نداشتند آسیب رسانند، جمجمه‌های طبقه‌ای از دین‌ورزانِ سرتراشیده را، که به کنیسهٔ شیطان تعلق داشتند، می‌شکافتند.

> “These were doubtless a class of monks, or some other division of the Roman Catholic Church. Against these the arms of the Mohammedans were directed. And it seems to us that there is a peculiar fitness, if not design, in describing them as those who had not the seal of God in their foreheads; inasmuch as that is the very church which has robbed the law of God of its seal, by tearing away the true Sabbath, and erecting a counterfeit in its place. And we do not understand, either from the prophecy or from history, that those persons whom Abubekr charged his followers not to molest were in possession of the seal of God, or necessarily constituted the people of God. Who they were, and for what reason they were spared, the meager testimony of Gibbon does not inform us, and we have no other means of knowing; but we have every reason to believe that none of these who had the seal of God were molested, while another class, who emphatically had it not, were put to the sword; and thus the specifications of the prophecy are amply met.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

> «اینها بی‌گمان طبقه‌ای از راهبان، یا برخی دیگر از شاخه‌های کلیسای کاتولیک روم بودند. سلاح‌های محمدیان بر ضد ایشان متوجه شد. و به نظر ما، اگر نگوییم از روی قصد، نوعی تناسب خاص در این توصیف وجود دارد که آنان کسانی بودند که مُهر خدا را بر پیشانی‌های خود نداشتند؛ زیرا این دقیقاً همان کلیسایی است که با برکندن سَبَّت حقیقی و برپا داشتن بدلی به جای آن، شریعت خدا را از مُهر آن محروم ساخته است. و ما، نه از نبوت و نه از تاریخ، چنین درنمی‌یابیم که آن اشخاصی که ابوبکر به پیروان خود فرمان داد ایشان را نیازارند، مُهر خدا را در اختیار داشتند، یا لزوماً قوم خدا را تشکیل می‌دادند. اینکه آنان چه کسانی بودند، و به چه سبب از آنان درگذشتند، گواهی مختصر گیبون ما را آگاه نمی‌سازد، و ما نیز راه دیگری برای دانستن آن نداریم؛ اما همه دلیل‌ها ما را بر آن می‌دارند که باور کنیم هیچ‌یک از آنان که مُهر خدا را داشتند آزار ندیدند، حال آنکه طبقه‌ای دیگر، که به‌روشنی آن را نداشتند، به دم شمشیر سپرده شدند؛ و بدین‌سان، جزئیات نبوت به‌طور کامل برآورده می‌شود.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 500–502.

Abubakar consolidated Mohammed’s followers into a Caliphate after Mohammed’s death, so even though they are two different historical figures, taken together they represent the beginning of the testimony of Islam of the first woe, and the historical figure who marks the history of the first woe is Mohammed.

ابوبکر، پس از مرگ محمد، پیروان او را در قالب خلافتی منسجم گرد آورد؛ از این‌رو، هرچند آن دو دو شخصیت تاریخیِ متفاوت‌اند، با هم نمایانگر آغازِ شهادتِ اسلامِ وایِ نخست به‌شمار می‌آیند، و شخصیت تاریخی‌ای که تاریخِ وایِ نخست را رقم می‌زند، محمد است.

In the beginning history of the second woe, Mohammed II conquered Constantinople in 1453. In 1449, four angels, representing Islam were loosed. The beginning and ending of the first woe, is marked by a Mohammed, the first and second respectively. Prophetically the beginning and ending of the history of the first woe, bears the signature of Alpha and Omega.

در آغاز تاریخِ وایِ دوم، محمد دوم در سال 1453 قسطنطنیه را فتح کرد. در سال 1449، چهار فرشته که نمایندهٔ اسلام بودند، رها شدند. آغاز و پایان وایِ اول، به‌ترتیب با محمدی، اول و دوم، مشخص شده است. از نظر نبوتی، آغاز و پایان تاریخِ وایِ اول، مُهرِ الفا و اُمگا را بر خود دارد.

The beginning of the second woe includes a time prophecy of four angels, who represent Islam who were then loosed, and then restrained on August 11, 1840. From that point until October 22, 1844, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated. The beginning of the second woe identifies the loosing of Islam, and the ending marks the restraining of Islam. Both the first and second woe have precise prophetic markers tying their beginnings to the endings.

آغازِ ویلِ دوم شاملِ نبوتی زمانی دربارهٔ چهار فرشته است که نمایانگرِ اسلام‌اند؛ اسلامی که در آن هنگام رها شد و سپس در 11 اوت 1840 مهار گردید. از آن نقطه تا 22 اکتبر 1844، مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار به تصویر کشیده می‌شود. آغازِ ویلِ دوم، رها شدنِ اسلام را مشخص می‌سازد و پایانِ آن، مهار شدنِ اسلام را نشان می‌دهد. هر دو ویلِ اول و دوم دارای نشانه‌های نبوتیِ دقیقی هستند که آغازهایشان را به پایان‌هایشان پیوند می‌دهد.

The first two woes are to be placed upon one another, “line upon line,” in order to identify the third woe. One of the prophetic characteristics that is identified by the first two witnesses of Islam is that they represent a specific period of time that marks the beginning and ending with the signature of Alpha and Omega. They also possess a secondary signature, for the beginning of the first woe, identifies the sealing of God’s people, and the ending of the second woe, also identifies the sealing of God’s people.

पहिल्या दोन “हाय” एकमेकांवर, “ओळीनंतर ओळ” अशा रीतीने ठेवले पाहिजेत, जेणेकरून तिसऱ्या हायची ओळख पटेल. इस्लामच्या पहिल्या दोन साक्षीदारांद्वारे दर्शविलेल्या भविष्यवाणीतील वैशिष्ट्यांपैकी एक असे आहे की ते अल्फा आणि ओमेगा यांच्या स्वाक्षरीने चिन्हित केलेल्या एका विशिष्ट कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करतात, जो आरंभ आणि समाप्ती दर्शवितो. त्यांच्याकडे एक दुय्यम स्वाक्षरीही आहे; कारण पहिल्या हायचा आरंभ देवाच्या लोकांवर शिक्का मारला जाणे दर्शवितो, आणि दुसऱ्या हायची समाप्तीही देवाच्या लोकांवर शिक्का मारला जाणेच दर्शविते.

The third woe arrived when Islam suddenly and unexpectedly attacked the earth beast of Revelation thirteen, thus beginning the period of the sealing. The sealing of the one-hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and in response to that apostasy national apostasy is followed by national ruin. As typified with pagan Rome and papal Rome national ruin is accomplished by God’s trumpet judgments. The three woes are also trumpets. Islam of the third woe, will strike suddenly and unexpectedly again at the soon coming Sunday law in the United States, when the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand ends. That period has been typified by the beginning period of the first woe, and also by the ending period of the second woe.

سومین وای هنگامی فرا رسید که اسلام به‌طور ناگهانی و غیرمنتظره به حیوانِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده حمله کرد، و بدین‌سان دورهٔ مُهرگذاری آغاز شد. مُهرگذاریِ یکصد و چهل و چهار هزار تن با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع به پایان می‌رسد، و در پاسخ به آن ارتداد، ارتدادِ ملی به‌دنبالِ ویرانیِ ملی می‌آید. همان‌گونه که در رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی به‌صورت نمونه پیش‌تر نشان داده شده است، ویرانیِ ملی به‌وسیلهٔ داوری‌های شیپورِ خدا به انجام می‌رسد. آن سه وای نیز شیپورها هستند. اسلامِ وایِ سوم، در قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌فرا‌رسنده در ایالات متحده، هنگامی که دورهٔ مُهرگذاریِ یکصد و چهل و چهار هزار تن به پایان می‌رسد، بار دیگر به‌طور ناگهانی و غیرمنتظره ضربه خواهد زد. آن دوره، به‌وسیلهٔ دورهٔ آغازینِ وایِ اول، و نیز به‌وسیلهٔ دورهٔ پایانیِ وایِ دوم، به‌صورت نمونه پیش‌تر نشان داده شده است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, which she had born unto Abraham, mocking. Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs. And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bowshot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept. And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:9–20.

> اور سارہ نے ہاجرہ مصری کے بیٹے کو، جسے اُس نے ابراہیم کے لیے جنا تھا، ٹھٹھا کرتے دیکھا۔ پس اُس نے ابراہیم سے کہا، اِس لونڈی اور اُس کے بیٹے کو نکال دے، کیونکہ اِس لونڈی کا بیٹا میرے بیٹے، یعنی اِضحاق، کے ساتھ وارث نہ ہوگا۔ اور یہ بات ابراہیم کی نظر میں اپنے بیٹے کے سبب نہایت ناگوار گزری۔ تب خدا نے ابراہیم سے کہا، لڑکے کے سبب اور اپنی لونڈی کے سبب یہ بات تیری نظر میں ناگوار نہ ہو؛ جو کچھ سارہ تجھ سے کہے، اُس کی بات مان، کیونکہ اِضحاق ہی سے تیری نسل کا نام چلے گا۔ اور لونڈی کے بیٹے کو بھی میں ایک قوم بناؤں گا، اِس لیے کہ وہ تیری نسل ہے۔ اور ابراہیم صبح سویرے اُٹھا، اور روٹی اور پانی کی ایک مشک لے کر ہاجرہ کو دی، اور اُسے اُس کے کندھے پر رکھ دیا، اور بچہ بھی اُس کے سپرد کیا، اور اُسے رخصت کر دیا۔ پس وہ روانہ ہوئی اور بیابانِ بیرسبع میں آوارہ پھرتی رہی۔ اور مشک کا پانی ختم ہو گیا، اور اُس نے بچے کو ایک جھاڑی کے نیچے ڈال دیا۔ پھر وہ گئی اور اُس کے مقابل دُور جا بیٹھی، قریباً اتنی دُور جتنی کمان کے تیر کی مار ہوتی ہے، کیونکہ اُس نے کہا، میں بچے کو مرتا ہوا نہ دیکھوں۔ سو وہ اُس کے مقابل جا بیٹھی، اور اپنی آواز بلند کر کے رونے لگی۔ اور خدا نے لڑکے کی آواز سنی، اور خدا کے فرشتہ نے آسمان سے ہاجرہ کو پکار کر اُس سے کہا، اے ہاجرہ، تجھے کیا ہوا؟ خوف نہ کر، کیونکہ جہاں لڑکا ہے وہیں خدا نے اُس کی آواز سن لی ہے۔ اُٹھ، لڑکے کو اُٹھا اور اُسے اپنے ہاتھ میں سنبھال، کیونکہ میں اُسے ایک بڑی قوم بناؤں گا۔ اور خدا نے اُس کی آنکھیں کھول دیں، اور اُس نے پانی کا ایک کنواں دیکھا؛ تب وہ گئی اور مشک میں پانی بھر لیا، اور لڑکے کو پلایا۔ اور خدا لڑکے کے ساتھ تھا؛ اور وہ بڑا ہوا، اور بیابان میں رہا، اور تیر انداز بن گیا۔ پیدایش 21:9–20۔

Back to Articles