Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Nine

کتاب دانیال - شمارۀ یکصد و هفتاد و نه

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

فریاد نیمه‌شب و نقش نبویِ روم: آشکارسازیِ ایام آخر در کتاب دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

April 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

اکنون، از منظر کتاب دانیال، بر زمین مقدس ایستاده‌ایم، زیرا به آیاتی رسیده‌ایم که ندای نیمه‌شب را برای صد و چهل و چهار هزار تن نمایان می‌سازند. این آیات همچنین مُهر شدنِ عَلَم‌دارانِ برافراشته‌شده را مشخص می‌کنند. این‌ها همان آیاتی هستند که آن بخش از کتاب دانیال را تشکیل می‌دهند که به ایام آخر مربوط است و گشوده شده است، و بیان دانیال از مکاشفهٔ عیسی مسیح را بازمی‌نمایانند که هنگامی که «وقت نزدیک است» گشوده می‌شود، درست پیش از آن‌که مهلتِ آزمون در آیهٔ شانزدهم پایان پذیرد.

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

این روم است که رؤیا را برقرار می‌سازد، چنان‌که در آیهٔ چهاردهمِ باب یازدهم نشان داده شده است؛ ازاین‌رو، هنگامی که از آیات یازدهم تا پانزدهم عبور می‌کنیم، مهم است که با دقت به روم بنگریم، زیرا «آنجا که رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شوند»، و اگر اشعیا باب هفت، آیات هشت و نه را باور نکنید، «یقیناً استوار نخواهید شد.»

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

اوریا اسمیت در کتاب خود، دانیال و مکاشفه، دست‌کم چهار بار به یک قاعدهٔ نبوی اشاره می‌کند. آن قاعده مشخص می‌سازد که یک قدرت نبوی در نبوت شناسایی نمی‌شود مگر هنگامی که با قوم خدا «مرتبط» گردد. نخستین باری که او این قاعده را مطرح می‌کند، در پیوند با ورود بابِل به شهادت نبوی است.

> “It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> «قانونی آشکار در تفسیر این است که می‌توان انتظار داشت هرگاه ملت‌ها به اندازه‌ای با قوم خدا مرتبط شوند که ذکر آنان برای کامل ساختن گزارش‌های تاریخ مقدس ضروری گردد، در نبوت مورد توجه قرار گیرند.» اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

کم از کم سه بارِ دیگر نیز اسمیت به این قاعده می‌پردازد، و در هر سه مورد به «پیمان» یهودیان اشاره می‌کند؛ اما در یکی از این ارجاعات، او تحقق این پیمان را سال 162 ق.م. می‌داند، در حالی که دو ارجاع دیگر با مورخان معاصر هم‌نظرند، که تحقق «پیمان» میان یهودیان و روم را سال 161 ق.م. تعیین می‌کنند.

> “It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

> «به خواننده نیازی نیست یادآوری شود که حکومت‌های زمینی در نبوت وارد نمی‌شوند مگر آنگاه که به‌نحوی با قوم خدا پیوند یابند. روم با یهودیان، که در آن زمان قوم خدا بودند، از طریق پیمان مشهور یهود با روم در سال ۱۶۱ ق.م. مرتبط شد. 1 Maccabees 8؛ Antiquities یوسفوس، کتاب 12، فصل 10، بخش 6؛ Prideaux، جلد II، صفحه 166. اما هفت سال پیش از این، یعنی در سال ۱۶۸ ق.م.، روم مقدونیه را فتح کرده و آن سرزمین را بخشی از امپراتوری خود ساخته بود. بنابراین، روم درست در زمانی در نبوت معرفی می‌شود که از شاخ مغلوبِ بز، یعنی شاخ مقدونی، به‌سوی فتوحات تازه در جهات دیگر پیش می‌رود. ازاین‌رو، برای نبی چنین نمود، یا در این نبوت به‌درستی می‌توان از آن چنین سخن گفت، که از یکی از شاخ‌های بز بیرون می‌آید.» اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

اما اسمیت همچنین بیان می‌کند که آن سال ۱۶۲ پیش از میلاد بوده است.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> “همان قدرت همچنین می‌بایست در سرزمین مقدّس نیز بایستد و آن را ببلعد. روم در سال 162 ق.م. از راه اتحاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، پیوند یافت و از آن تاریخ، جایگاهی برجسته در گاه‌شمار نبوی به دست آورد. با این حال، تا سال 63 ق.م. از راه فتح واقعی، اقتدار قضایی بر یهودیه به دست نیاورد؛ و آنگاه به شیوهٔ زیر.” اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

۽ پوءِ ٽئين ڀيري جڏهن هو ان واقعي جو حوالو ڏئي ٿو، تڏهن هو وري به 161 ق.م. چوي ٿو۔

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> "پس از آن‌که نبی ما را از خلال رخدادهای سکولار امپراتوری تا پایان هفتاد هفته فرود آورده است، در آیهٔ ۲۳ ما را به زمانی بازمی‌گرداند که رومیان به‌واسطهٔ هم‌پیمانی یهود، در سال ۱۶۱ پیش از میلاد، به‌طور مستقیم با قوم خدا مرتبط شدند؛ و از آن نقطه سپس در خطی مستقیم از حوادث تا پیروزی نهایی کلیسا و برپا شدن پادشاهی جاودانهٔ خدا پیش برده می‌شویم. یهودیان که به‌سختی زیر ستم پادشاهان سوری بودند، سفارتی به روم فرستادند تا یاری رومیان را درخواست کنند و خود را در «پیمان دوستی و اتحادیه‌ای با ایشان» داخل سازند. 1 Maccabees 8؛ Prideaux, II, 234؛ Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. رومیان به درخواست یهودیان گوش فرا دادند و فرمانی برای ایشان صادر کردند که با این عبارات تنظیم شده بود:—"

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

> «فرمانِ سنا دربارهٔ پیمانِ یاری و دوستی با قومِ یهود. برای هیچ‌یک از آنان که تابعِ رومیان‌اند، روا نخواهد بود که با قومِ یهود جنگ کنند، یا کسانی را که چنین می‌کنند یاری رسانند، خواه با فرستادنِ غلّه، یا کشتی‌ها، یا پول؛ و اگر حمله‌ای بر یهودیان واقع شود، رومیان تا آنجا که توانند ایشان را یاری خواهند کرد؛ و نیز اگر حمله‌ای بر رومیان واقع شود، یهودیان ایشان را یاری خواهند کرد. و اگر یهودیان مایل باشند چیزی بر این پیمانِ یاری بیفزایند یا چیزی از آن بکاهند، این کار با رضایتِ مشترکِ رومیان انجام خواهد شد. و هر افزوده‌ای که بدین‌گونه صورت گیرد، نافذ خواهد بود.» «یوسفوس می‌گوید: «این فرمان را اوپولموس، پسرِ یوحنا، و یاسون، پسرِ العازر، در زمانی نوشتند که یهودا کاهنِ اعظمِ قوم بود و شمعون، برادرِ او، سردارِ سپاه بود. و این نخستین پیمانی بود که رومیان با یهودیان بستند، و به این شیوه تدبیر شد.»» اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

بارِ من نیست که توضیح دهم چرا اسمیت به سال 162 ق.م. استناد کرده است، جز این فرض من که آن یک خطای تایپی بوده است. مقصود من اشاره به تأکیدی است که او بر آنچه «قاعده‌ای آشکار در تفسیر می‌داند، که بر اساس آن می‌توان انتظار داشت هنگامی که امت‌ها بدان‌سان با قوم خدا مرتبط می‌شوند که ذکر آنان برای کامل شدن سوابق تاریخ مقدس ضروری می‌گردد، در نبوت مورد توجه قرار گیرند» می‌نهد. هنگامی که اسمیت بر آن قاعده تأکید می‌کند، تصریح می‌نماید که روم در «اتحاد» مذکور در آیهٔ بیست‌وسه، در سال 161 ق.م.، با قوم خدا مرتبط شد؛ اما اسمیت مشخص می‌سازد که روم نخستین بار در سال 200 ق.م.، یعنی سی‌ونه سال پیش از 161 ق.م.، در روایت نبوی معرفی می‌شود.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> «اکنون قدرتی تازه معرفی می‌شود—“راهزنانِ قومِ تو”؛ به‌گفتهٔ اسقف نیوتن، به‌طور تحت‌اللفظی، “شکنندگانِ قومِ تو.” دوردست، بر کرانه‌های تیبر، پادشاهی‌ای با طرح‌های جاه‌طلبانه و مقاصد تاریک در حال پرورش خویش بود. در آغاز کوچک و ناتوان بود، اما با شتابی شگفت‌انگیز در قدرت و نیروی خود رشد کرد، با احتیاط این‌جا و آن‌جا دست می‌گشود تا توان خویش را بیازماید و قوتِ بازوی جنگاورانهٔ خود را محک زند، تا آن‌گاه که، آگاه از قدرت خویش، دلیرانه سر در میان ملت‌های زمین برافراشت و با دستی شکست‌ناپذیر سکانِ امور آنان را به چنگ گرفت. از این پس نامِ روم بر صفحهٔ تاریخ نقش می‌بندد، و مقدر است که در درازنای اعصار، امور جهان را مهار کند و حتی تا پایان زمان، در میان ملت‌ها نفوذی عظیم اعمال نماید.»

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

> «روم سخن گفت؛ و سوریه و مقدونیه به‌زودی دریافتند که تغییری بر سیمای رؤیای ایشان عارض می‌شود. رومیان به سودِ پادشاه جوانِ مصر مداخله کردند، با این تصمیم که او از هلاکتی که به‌وسیلهٔ آنتیوخوس و فیلیپ برایش تدبیر شده بود محفوظ بماند. این در سال ۲۰۰ پیش از میلاد بود و یکی از نخستین مداخلات مهم رومیان در امور سوریه و مصر به‌شمار می‌رفت.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

روم نخستین‌بار در سال 200 ق.م. به روایت نبوی معرفی می‌شود، و آن معرفی در آیهٔ چهارده، مهم‌ترین اشاره به روم در سراسر کتاب دانیال است؛ زیرا همان آیه‌ای است که روم را به‌عنوان نمادی که رؤیا را برقرار می‌سازد، تعریف می‌کند. این‌که اسمیت چگونه می‌توانست بر چنین قاعده‌ای از نبوت تأکید ورزد، سپس سال 161 ق.م. را ذکر کند، و در عین حال سال 200 ق.م. را نیز به‌عنوان نقطه‌ای که در آن قدرت روم «معرفی» شد شناسایی نماید، مسئله‌ای نیست که بخواهم آن را حل‌وفصل کنم. اگر پرسشی داشته باشم که نیازمند حل‌وفصل باشد، آن پرسش این خواهد بود که آیا قاعده، آن‌گونه که اسمیت تعریف کرده، معتبر است یا نه. اگر معتبر باشد، در آن صورت استدلال خواهم کرد که آیهٔ چهارده باید با یهودیان ارتباطی داشته باشد که پیش از اتحاد سال 161 ق.م. رخ داده بود.

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

میں سمجھتا ہوں کہ تیرھویں سے پندرھویں آیات کی تاریخ آخری ایّام کی اُس تاریخ کی نشان دہی کرتی ہے جب پوپائی روم اپنے آپ کو نبوتی تاریخ میں داخل کرتی ہے، اور وہ ایسا ریاستہائے متحدہ کے ساتھ تعلق میں کرتی ہے، جو اُس تاریخ میں خدا کے لوگ ہیں۔ چونکہ یسوع ہمیشہ ابتدا کے ذریعہ انتہا کی تمثیل پیش کرتا ہے، اس لیے 200 قبل مسیح کا سال، جب مشرکانہ روم تاریخ میں وارد ہوا، لازماً اُس تاریخ میں خدا کے لوگوں کے ساتھ کوئی تعلق رکھتا ہوگا۔ لہٰذا، میں اسمتھ کے قاعدے سے اتفاق کرتا ہوں، اگرچہ اسے 200 قبل مسیح کے سال میں روم اور یہودیوں کے درمیان کوئی براہِ راست تعلق نہ ملا ہو۔

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

آیات یازدهم و دوازدهم، پیروزی و پیامدهای نبرد رافیا را مشخص می‌کنند؛ نبردی که در سال ۲۱۷ پیش از میلاد میان امپراتوری سلوکی، به رهبری آنتیوخوس سوم ماگنوس، یا «بزرگ»، و پادشاهی بطلمیوسی مصر، به رهبری پادشاه بطلمیوس چهارم فیلوباتور، رخ داد. این نبرد در جریان کشمکش بر سر تسلط بر کوله‌سوریه (سوریهٔ جنوبی) و جنوب فلسطین، یعنی سرزمین‌هایی که میان پادشاهی‌های بطلمیوسی و سلوکی مورد منازعه بودند، روی داد. پیروزی بطلمیوس چهارم فیلوباتور در رافیا به او امکان داد که برای مدتی کنترل کوله‌سوریه و جنوب فلسطین را حفظ کند.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

نبرد پانیوم، که هفده سال بعد، در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، رخ داد و همچنین با نام‌های نبرد کوه پانیوم یا نبرد پانه‌آس شناخته می‌شود، میان امپراتوری سلوکی به رهبری پادشاه آنتیوخوس سوم و پادشاهی بطلمیوسیِ مصر به رهبری پادشاه بطلمیوس پنجم بود.

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

سي و یک سال بعد، در سال ۱۶۷ پیش از میلاد، قیام مکابیان ــ شورشی یهودی علیه تلاش‌های امپراتوری سلوکی برای سرکوب آیین‌های دینی یهود و تحمیل فرهنگ هلنیستی ــ در شهر مودیعین، شهری کوچک واقع در ناحیهٔ یهودیه، در آنچه امروزه اسرائیل خوانده می‌شود، آغاز شد.

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

رویداد مورد بحث مربوط به آن فرمانروای بدنام یونانیِ سلوکی، آنتیوخوس چهارم اپیفانِس، بود که آداب سخت‌گیرانهٔ هلنیستی را بر جمعیت یهودی تحمیل کرده بود؛ از جمله منعِ شعائر دینی یهود و بی‌حرمتی به معبد در اورشلیم. آنتیوخوس در تلاش برای اجرای فرامین خود، نمایندگانی به شهرها و روستاهای گوناگون فرستاد تا ساکنان یهودی را وادار سازند که از اوامر او اطاعت کنند.

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

در مودعین، یکی از مأموران سلوکی فرا رسید تا فرمان پادشاه را به اجرا گذارد و ساکنان یهودی را وادارد که در آیین‌های بت‌پرستانه شرکت کنند و برای خدایان یونانی قربانی بگذرانند. کاهنی سالخورده از یهودیان به نام متتیا از اطاعت این فرمان سر باز زد و هم یهودی‌ای را که پیش آمد تا آن قربانی را تقدیم کند و هم مأمور سلوکی را کشت. این اقدامِ سرپیچانهٔ متتیا و خاندانش آغاز شورش مکابیان بر ضد حاکمیت سلوکی را رقم زد.

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

متتیاہ اور اُس کے پانچ بیٹے، جن میں یہوداہ مکابی بھی شامل تھا، پہاڑوں کی طرف بھاگ گئے اور سلوکی افواج کے خلاف گوریلا جنگ شروع کر دی۔ بالآخر اس بغاوت کو قوت اور تائید حاصل ہوتی گئی، جس کے نتیجے میں سلوکیوں کے خلاف فوجی فتوحات کا ایک سلسلہ برپا ہوا۔

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

رویدادهای مودیین در سال ۱۶۷ پیش از میلاد، نقطه‌ای سرنوشت‌ساز در تاریخ یهود بود که آغازگر قیام مکابیان و مبارزه برای آزادی دینی و استقلال در برابر حاکمیت بیگانه شد. تجدید تقدیس هیکل دوم در اورشلیم، که رویداد تاریخیِ گرامی‌داشته‌شده در ایام حنوکا را رقم می‌زند، در سال ۱۶۴ پیش از میلاد، سه سال پیش از «اتحاد» مذکور در آیهٔ بیست‌وسه، رخ داد.

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

پس از بازپس‌گیری اورشلیم و هیکل، مکابیان هیکل را از آلودگی‌های بت‌پرستانه پاک ساختند و آن را به کاربری دینیِ درستِ آن بازگردانیدند. بنا بر سنت، آنان تنها یک سبوی روغنِ تقدیس‌شده یافتند که فقط برای افروختنِ منورا به مدت یک روز کافی بود. در واقع، هیچ گواه تاریخیِ معاصری از آن رویداد وجود ندارد، و تا قرن ششم نبود که این افسانه یهودی در ادبیات ظاهر شد. خواهر وایت کلیسای یهودیِ مرتد را با کلیسای کاتولیک مقایسه می‌کند و به‌ویژه تأکید می‌ورزد که هر دو کلیسا دین را بر آداب و سنن انسانی بنا می‌نهند. همان‌گونه که در تاریخ کلیسای پاپی معجزات ساختگیِ گوناگونِ بسیاری یافت می‌شود، افسانه دوام یافتنِ روغنِ یک روز برای هشت روز نیز هیچ گواه تاریخی ندارد.

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

آیهٔ ده از دانیال فصل یازدهم، نخستین نبرد از سه نبردِ آیهٔ چهل را مشخص می‌سازد؛ نبردهایی که پیش‌تر آن‌ها را سه نبردِ یک جنگ سرد، و نیز سه جنگ نیابتی، معرفی کرده‌ام. خواهری در خصوص اطلاق من بر جنگ اوکراین—که دومینِ این سه جنگ است—به‌عنوان جنگ‌های سرد، پرسشی مطرح کرد؛ زیرا، چنان‌که او به‌درستی اشاره نمود، مرگ و ویرانیِ فراوانی رخ داده است. آنچه در مقالات پیشین به‌عنوان سه نبردِ «جنگ سرد» تعریف کرده‌ام، با این عنوان بیان شد تا تمایزی میان این سه نبرد و سه جنگ جهانی‌ای که در خلال تاریخِ وحشِ زمین در مکاشفهٔ سیزده رخ می‌دهند، ترسیم شود. این سه جنگ، جنگ‌های نیابتی هستند و به همین صورت نیز تعریف شده‌اند.

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

از این پس در این مقالات، قصد دارم آن سه نبرد را «سه نبردِ آیهٔ چهل» یا جنگ‌های نیابتی بنامم، تا ناسازگاریِ ناشی از اطلاقِ یک جنگِ داغ به جنگی سرد برطرف شود. بر اساس تعریف من، سه نبردِ آیهٔ چهل شامل نبردِ سال 1798، که بخشی از آیهٔ چهل است، نمی‌شود؛ بلکه تنها آن سه نبرد را در بر می‌گیرد که از زمانِ آخر در سال 1989 تا قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک امتداد دارند. این سه نبرد، به‌درستی، به‌عنوان جنگ‌های نیابتی شناخته می‌شوند که در چارچوبِ جنگ میان پادشاهِ شمال و پادشاهِ جنوب به انجام می‌رسند؛ جنگی که در تاریخِ آیهٔ چهل، نمایانگرِ نبرد میان کاتولیسیسم (پادشاهِ شمال) و کمونیسم (پادشاهِ جنوب) است.

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

نخستینِ آن سه نبرد، پیروزیِ کاتولیسیسم بر کمونیسم را در سال ۱۹۸۹ مشخص می‌سازد؛ هنگامی که پاپیّت با ارتش نیابتیِ خود، که به‌وسیلهٔ ایالات متحده نمایانده می‌شود، در برچیدنِ اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ هم‌پیمان شد، هرچند روسیه، یعنی سر (یا «دژ»)، همچنان بر جای ماند. جنگ کنونیِ اوکراین بار دیگر نبردی میان کاتولیسیسم و کمونیسم است؛ در این جنگ، پاپیّت حکومت اوکراین را به‌عنوان نیابتِ خود بر ضد روسیه به کار می‌گیرد، همراه با پشتیبانیِ قدرت نیابتیِ پیشینِ پاپیّت، یعنی ایالات متحده، و نیز سایر بخش‌های جهانِ غربِ جهانی‌گرا. این جنگ در آیات یازده و دوازده بازنمایی شده است و نشان می‌دهد که کمونیسم (روسیه) بر کاتولیسیسم غلبه خواهد یافت.

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

سومینِ آن سه نبردِ نیابتی در آیهٔ پانزدهم، به‌صورت نبردِ پانیوم بازنمایی شده است. این نبرد میان پادشاهیِ بطلمیوسی (پادشاه جنوب) و پادشاهیِ سلوکی (پادشاه شمال) بود. در آن نبرد، سپاهِ نیابتیِ کاتولیسیسم بار دیگر ایالات متحده است.

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

در نبرد نخست در سال 1989، سپاه نیابتیِ شاخِ جمهوری‌خواهِ ایالات متحده به‌وسیلهٔ پاپیّت به کار گرفته شد تا ساختار سیاسی اتحاد جماهیر شوروی را سرنگون سازد، در حالی که سرِ آن (روسیه) را دست‌نخورده باقی گذاشت. در نبرد دوم، که همان جنگ اوکراین است، سپاه نیابتیِ نازی‌ها به‌دست روسیه شکست می‌خورد. در نبرد سوم، ایالات متحده، که بار دیگر سپاه نیابتیِ پاپیّت است، پادشاه جنوب را شکست می‌دهد.

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

این سه نبرد مُهرِ «حقیقت» را بر خود دارند؛ به‌گونه‌ای که نبرد نخست و نبرد آخر به‌وسیلهٔ سپاهِ نیابتیِ پیروزمندِ ایالات متحده به انجام می‌رسند. در نبرد نخست، سرِ پادشاهِ جنوب سالم باقی گذاشته شد، و در نبرد سوم، سپاهِ نیابتیِ ایالات متحده، خود به سرِ پادشاهِ جنوب بدل می‌شود. دومین سپاهِ نیابتی، در جنگ جهانی دوم، همچنین سپاهِ نیابتیِ پاپیّت بود. در هر دو مورد، سپاهِ نیابتیِ نازیسم شکست خورده است و شکست خواهد خورد. پاپیّت، پیش از آیهٔ شانزدهم، آنگاه که اتحادِ سه‌گانه تحقق می‌یابد، تمامی دشمنانِ خود را به‌طور کامل مطیع می‌سازد.

> “Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> «بطلمیوس [پوتین] دوراندیشیِ لازم را برای بهره‌برداریِ نیکو از پیروزیِ خود نداشت. اگر کامیابیِ خویش را پی می‌گرفت، به احتمال بسیار بر تمامیِ پادشاهیِ آنتیوخوس چیره می‌شد؛ اما چون تنها به چند تهدید و چند ارعاب بسنده کرد، صلح کرد تا بتواند خود را به کامجوییِ بی‌وقفه و مهارنشده از شهواتِ حیوانیِ خویش بسپارد. بدین‌سان، پس از آن‌که بر دشمنانِ خود غلبه یافته بود، مغلوبِ رذایلِ خویش شد، و نامِ بزرگ را که می‌توانست برای خود استوار سازد از یاد برد و روزگارِ خود را در بزم و عیاشی سپری کرد.»

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> «دل او به سبب کامیابی‌اش مغرور شد، اما از آن بسی دور بود که به‌واسطهٔ آن تقویت شود؛ زیرا کاربرد ننگینی که از آن کرد، موجب شد که رعایای خودِ او بر ضدش شورش کنند.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

شاهدی دوم بر این‌که پیروزیِ پوتین نشان‌گر پایانِ اوست، در اوزّیا، پادشاهِ مملکتِ جنوبیِ یهودا، یافت می‌شود؛ که دلِ او نیز به‌سببِ پیروزی‌های نظامی‌اش مغرور شد، و پس از آن، همانندِ بطلمیوس، کوشید کارِ کاهنان را در مَقدِس به‌جا آورد، و به جذام مبتلا شد و بی‌درنگ از قدرت برکنار گردید. پیروزیِ پوتین در جنگِ اوکراین، آغازِ پایانِ او را به‌عنوانِ پادشاهِ جنوب (پادشاهِ الحاد) رقم می‌زند. پایانِ او با آغازِ پادشاهِ نبویِ جنوب در آیهٔ چهل (فرانسه) به‌صورتِ نمونه پیش‌نموده شد، که انقلابی را معرفی می‌کرد که رهبری را سرنگون ساخت، چنان‌که دربارهٔ بطلمیوس رخ داد. پایانِ پوتین همچنین با پایانِ اتحادِ جماهیرِ شوروی نمایانده شد، جایی که رهبر آن (گورباچف) اتحادِ جماهیرِ شوروی را منحل کرد و بی‌درنگ منصبی را در سازمانِ مللِ متحد، نمادِ جهانی‌گرایانهٔ ایامِ آخر برای الحاد، یعنی پادشاهِ جنوب، پذیرفت. پس از پیروزیِ پوتین در اوکراین، او همچنین به‌واسطهٔ ناپلئون در واترلو و تبعیدی که در پیِ آن آمد، و نیز اوزّیای پادشاه با جذامش و تبعیدی که در پی داشت، و نیز پایانِ مستانهٔ بطلمیوس و پایانِ اتحادِ جماهیرِ شوروی در ۱۹۸۹، به‌صورتِ نمونه پیش‌نموده می‌شود.

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ ق.م. رخ داد، و درست در همان سال روم آشکارا در تاریخ مداخله می‌کند. ورود آنان به روایت نبوی، پیش از فتح اورشلیم است که در آیهٔ شانزدهم به تصویر کشیده شده و در سال ۶۳ ق.م. تحقق یافت؛ در زمانی که او اعلام می‌کرد مدافعِ پادشاهِ کودک در مصر است. در نبرد سومِ آیهٔ چهل، که پادشاهان شمال و جنوب در آن درگیرند، پاپیّت نیز بار دیگر خود را در تاریخ وارد خواهد کرد و وانمود خواهد نمود که حامیِ روسیه است. در همان زمان، سلوکوس، در نمونه، بطلمیوس را در نبرد پانیوم شکست داد، و بدین‌سان این امر را مشخص می‌سازد که ایالات متحده، یعنی سپاه نیابتیِ پاپیّت در نخستین و آخرین نبردهای آیهٔ چهل، «مصر» (پادشاه جنوب) را شکست می‌دهد.

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، به‌گونه‌ای نمادین، پاپیت را می‌یابیم، آنگاه که فاحشهٔ صور پیشاپیشِ اتحاد سه‌گانه در قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم، سرودهای زنای خویش را آغاز به خواندن می‌کند. در همان زمان، ایالات متحده بر سازمان ملل متحد غلبه می‌یابد و بدین‌سان جایگاه خود را به‌عنوان برترین پادشاه از میان ده پادشاه تثبیت می‌کند. تمامی پویایی‌های اتحاد سه‌گانه که در قانون یکشنبه به انجام می‌رسند، پیش از آیهٔ شانزدهم فیصله یافته‌اند.

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

سیاسی ساختارِ قدرتِ اژدہا، چنانکہ اقوامِ متحدہ کے ذریعہ ظاہر کیا گیا ہے، آیت سولہ میں اس بات پر متفق ہوتا ہے کہ اپنی سیاسی ساختار درندہ کو دے دے؛ لیکن اس سے پہلے پاپائیت اژدہا کے مذہب پر غلبہ حاصل کرتی ہے۔ بت‌پرستی کو ایک بار پھر ہٹایا جانا لازم ہے۔ پروٹسٹنٹ ازم کو ریگن کے برسوں میں، آیت چالیس کی پہلی جنگ میں، ہٹا دیا گیا تھا، اور آخری ریپبلکن صدر کے زمانہ میں اژدہا کا مذہب بھی کیتھولکیت کے مذہب کے تابع کر دیا جائے گا، جیسا کہ 508ء میں ہوا تھا۔ پاپائیت کو تخت پر بٹھائے جانے کے لیے ہر مذہبی مزاحمت کو دور کرنے کا عمل ریگن کے برسوں میں شروع ہوا، اور ٹرمپ کے برسوں میں اپنے اختتام کو پہنچتا ہے۔ کیتھولکیت کے خلاف مرتد پروٹسٹنٹ ازم کی مزاحمت آیت چالیس کی پہلی جنگ میں دور کر دی گئی تھی، اور روحانیت کی مزاحمت آیت چالیس کی آخری جنگ میں دور کر دی جائے گی۔

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

در همان برهم‌کنش پیچیدهٔ رویدادهای انسانی، پروتستانتیسم مرتد باید خود را به‌عنوان مرجع دینی و سیاسی بر ده پادشاهِ مکاشفه، فصل هفدهم، مستقر سازد. بدین‌سان، نبرد پانیوم مشخص می‌سازد که چه هنگام ایالات متحده بر سازمان ملل متحد غلبه می‌یابد، درست پیش از قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم.

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

یہ نبوت کا ایک مسلمہ اصول ہے کہ اژدہا، حیوان، اور جھوٹا نبی—ہر ایک کی اپنی مخصوص نبوتی خصوصیات ہیں۔ ان نبوتی خصوصیات میں سے ایک یہ ہے کہ حیوان (کیتھولکیت) نبوتی طور پر ہمیشہ شہرِ روم میں واقع ہوتا ہے۔ جھوٹا نبی نبوتی طور پر ہمیشہ ریاستہائے متحدۂ امریکہ میں واقع ہوتا ہے۔ لیکن اژدہے کے ساتھ، جس مقام پر اژدہا نبوتی طور پر واقع ہوتا ہے اس کی خصوصیت یہ ہے کہ وہ ہمیشہ منتقل ہوتا رہتا ہے۔ اژدہا آسمان میں شروع ہوا، پھر باغِ عدن میں آیا، اور آخرکار اژدہا مصر میں واقع ہوتا ہے۔

> Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

> کہہ کر فرما: یوں خداوند خدا فرماتا ہے: دیکھ، اے فرعون، بادشاہِ مصر، مَیں تیرے خلاف ہوں، اے عظیم اژدہا، جو اپنے دریاؤں کے درمیان پڑا رہتا ہے، جس نے کہا ہے: میرا دریا میرا اپنا ہے، اور میں نے اسے اپنے لیے بنایا ہے۔ حزقی ایل 29:3۔

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

جایگاه نبوی اژدها جابه‌جا می‌شود. در زمان یوحنا، کرسی اژدها، که نمایانگر تخت آن است، در پرغامس شناخته می‌شد.

> And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

> اور فرشتۂ کلیسیا در پرغامُس بنویس: این را می‌گوید آن که شمشیر تیزِ دودم را دارد: اعمال تو را می‌دانم و نیز آن‌جا را که در آن ساکنی، همان‌جا که کرسیِ شیطان است؛ و تو نام مرا استوار نگاه داشته‌ای و ایمان مرا انکار نکرده‌ای، حتی در آن روزهایی که اَنتیپاس، شهید امین من، در میان شما کشته شد، همان‌جا که شیطان ساکن است. مکاشفه ۲:‏۱۲، ۱۳

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

عملِ رومِ مشرکانہ یہ تھا کہ وہ جن تمام بت‌پرستانہ معبودوں سے وابستہ ہوتے، انہیں واپس شہرِ روم لے آتے اور پینتھیون ہیکل میں ان کی نمائندگی کرتے۔ یہی وجہ ہے کہ دانیال قلمبند کرتا ہے کہ “اس کے مقدِس کی جگہ ڈھا دی گئی۔” رومِ مشرکانہ کے مقدِس کی جگہ شہرِ روم تھا، جسے قسطنطین نے سن 330 میں گرا دیا؛ لیکن وہ مقدِس جو روم “میں” تھا، پینتھیون ہیکل تھا، Pan-Theon یعنی “تمام معبودوں کا ہیکل۔” رومیوں نے شیطان کی مسند کا مقام پرگمُس سے پینتھیون ہیکل میں منتقل کر دیا۔ سسٹر وائٹ ہمیں آگاہ کرتی ہیں کہ رومِ مشرکانہ ہی اژدہا ہے۔

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «ازاین‌رو، در حالی که اژدها در درجهٔ نخست نمایانگر شیطان است، در معنایی ثانوی، نمادی از رومِ بت‌پرست نیز هست.» کشمکش عظیم، ۴۳۹.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

رومِ بت‌پرست به ده ملت تقسیم شد، و فرانسه هنگامی که در جریان انقلاب فرانسه بی‌خداییِ مصر را معرفی کرد، پادشاه جنوب گردید. تا سال ۱۹۱۷، اژدها از فرانسه به روسیه منتقل شده بود. آیهٔ ده نمایانگر سال ۱۹۸۹ است، و آیات یازده و دوازده نمایانگر نبردهای «مرز» (رافیا و اوکراین) هستند، و نبرد پانیوم نمایانگر سومین گامی است که پاپیّت آن را به انجام می‌رساند، آنگاه که در آیهٔ شانزده اتحادِ سه‌جانبه را استوار می‌سازد. این، تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل را نمایان می‌سازد.

We will continue this study in the next article.

موږ به دا څېړنه په راتلونکې مقالې کې دوام ورکړو.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> କେବେ ଯୀଶୁ କୈସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀର ସୀମାଭାଗକୁ [ପାନିୟମ୍] ଆସିଲେ, ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଚାରି କହିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ମୁଁ କିଏ ବୋଲି ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି?” ସେମାନେ କହିଲେ, “କେହି କହନ୍ତି, ଆପଣ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତା ଯୋହନ; କେହି, ଏଲିୟ; ଆଉ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯିରେମିୟା, କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ।” ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ କିଏ ବୋଲି କହ?” ଶିମୋନ ପିତର ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର।” ତାହାପରେ ଯୀଶୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଧନ୍ୟ ତୁମେ, ଶିମୋନ ବର୍ଯୋନା; କାରଣ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଏହା ତୁମକୁ ପ୍ରକାଶ କରିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ପିତା। ଆଉ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କହୁଛି, ତୁମେ ପିତର, ଏବଂ ଏହି ପାହାଡ଼ଶିଳା ଉପରେ ମୁଁ ମୋର ମଣ୍ଡଳୀ ନିର୍ମାଣ କରିବି; ଏବଂ ପାତାଳର ଦ୍ୱାରମାନେ ତାହାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହେବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିମାନେ ଦେବି; ଏବଂ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କି ବାନ୍ଧିବ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାନ୍ଧାଯିବ; ଆଉ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଯାହା କି ଖୋଲିବ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଖୋଲାଯିବ।” ତାହାପରେ ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କଠୋର ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଯେ ସେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି କାହାକୁ ନ କହିବେ। ସେ ସମୟରୁ ଯୀଶୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଯେ, ସେଙ୍କୁ ଯିରୁଶାଲେମକୁ ଯିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନମାନେ, ପ୍ରଧାନ ଯାଜକମାନେ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ହାତରେ ଅନେକ ଦୁଃଖଭୋଗ କରିବା, ହତ ହେବା, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ମାଥିଉ 16:13–21.

Back to Articles