Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Six

کتاب دانیال - شمارهٔ نود و شش

The Triple Application of Prophecy: Unlocking the Prophetic Framework for the Last Days

نبوت کی ثلاث گونہ تطبیق: آخری ایّام کے لیے نبوی ڈھانچے کی کلید کشائی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The framework of William Miller’s prophetic message was the two desolating powers of paganism followed by papalism, and the framework of Future for America’s prophetic message is the three desolating powers of paganism, followed by papalism, followed by apostate Protestantism, but all being concurrent at the end. A primary prophetic key for Miller’s prophetic understanding was that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, for it established the connection of the two desolating powers which became his framework of prophetic understanding. A primary prophetic key for Future for America’s prophetic understanding is also that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of paganism, for the historical fulfillment of paganism established the sequence of events in Daniel eleven verses forty and forty-one, which became the framework of Future for America’s prophetic understanding.

چارچوب پیام نبوی ویلیام میلر بر دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی، که پس از آن پاپیّت می‌آید، استوار بود؛ و چارچوب پیام نبوی Future for America بر سه قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی، سپس پاپیّت، و پس از آن پروتستانتیسم مرتد استوار است، با این حال همه در پایان به‌طور هم‌زمان حضور دارند. یکی از کلیدهای اصلی نبوی برای فهم نبوی میلر این بود که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمادی از بت‌پرستی است، زیرا این امر پیوندِ دو قدرت ویرانگر را برقرار ساخت که به چارچوب فهم نبوی او تبدیل شد. یکی از کلیدهای اصلی نبوی برای فهم نبوی Future for America نیز این است که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمادی از بت‌پرستی است، زیرا تحقق تاریخیِ بت‌پرستی توالیِ وقایع را در دانیال باب یازده، آیات چهل و چهل و یک، برقرار ساخت، و این امر به چارچوب فهم نبوی Future for America تبدیل شد.

As is always the case with new light, the advancement of the truth unsealed in 1989 at the collapse of the Soviet Union was warred against by many various voices. The resistance brought against the truth invariably produced a clearer understanding of the truth. In those early controversies against the truth found in the last six verses of Daniel eleven, several prophetic rules that are located in the Bible were recognized as essential proofs to support the increase of knowledge that took place when the book of Daniel was unsealed in 1989. We are currently considering one of those rules, which we call “a triple application of prophecy.”

همان‌گونه که همواره در مورد نور تازه چنین است، پیشرفت حقیقتی که در سال ۱۹۸۹، هم‌زمان با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مُهرگشایی شد، از سوی صداهای گوناگون بسیاری مورد ستیز قرار گرفت. مقاومتی که بر ضد این حقیقت برانگیخته شد، همواره به پدید آمدن درکی روشن‌تر از حقیقت انجامید. در آن مجادلات آغازین بر ضد حقیقتی که در شش آیهٔ پایانی دانیال یازده یافت می‌شود، چندین قاعدهٔ نبوی که در کتاب مقدس قرار دارند، به‌عنوان براهین اساسی برای پشتیبانی از افزایش دانشی که هنگامی رخ داد که کتاب دانیال در سال ۱۹۸۹ مُهرگشایی شد، شناخته شدند. ما اکنون در حال بررسی یکی از آن قواعد هستیم که آن را «کاربرد سه‌گانهٔ نبوت» می‌نامیم.

We began by looking at two triple applications that at one level are the same line, but at another level they are different. The first two manifestations of Rome (pagan and papal), establish the third manifestation of Modern Rome. The first two manifestations of Babylon (Babel and Babylon), established the third manifestation of Modern Babylon. Modern Rome is the beast of Revelation seventeen that Modern Babylon rides upon and reigns over. They are as distinct as is a cowboy from his horse, but they also commit spiritual fornication with each other, so at that level they are one. There are two other triple applications of prophecy which possess a similar relationship.

ما با بررسی دو کاربرد سه‌گانه آغاز کردیم که در یک سطح، همان یک خط هستند، اما در سطحی دیگر با یکدیگر متفاوت‌اند. دو ظهور نخستِ روم (بت‌پرست و پاپی)، ظهور سوم، یعنی رومِ مدرن، را برقرار کردند. دو ظهور نخستِ بابل (بابِل و بابِلون)، ظهور سوم، یعنی بابلِ مدرن، را برقرار کردند. رومِ مدرن همان وحشِ مکاشفه هفده است که بابلِ مدرن بر آن سوار می‌شود و بر آن سلطنت می‌کند. آن دو به همان اندازه از یکدیگر متمایزند که یک گاوچران از اسبش، اما همچنین با یکدیگر زناکاریِ روحانی می‌کنند؛ پس در آن سطح، یکی هستند. دو کاربرد سه‌گانه دیگر نیز در نبوت وجود دارد که دارای رابطه‌ای مشابه‌اند.

The first two manifestations of Elijah (Elijah and John the Baptist), establish the third Elijah of the last days. Along with that the first two messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant (John the Baptist and William Miller), establish the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant in the last days. There are three important points to recognize with these two lines of triple applications of prophecy.

نخستین دو ظهور الیاس (الیاس و یحییِ تعمیددهنده)، الیاسِ سومِ ایام آخر را برقرار می‌سازند. همچنین، دو رسول نخست که راه را برای رسولِ عهد آماده می‌کنند (یحییِ تعمیددهنده و ویلیام میلر)، رسولی را که در ایام آخر راه را برای رسولِ عهد آماده می‌سازد، برقرار می‌کنند. در ارتباط با این دو سلسله از کاربردهای سه‌گانهٔ نبوت، سه نکتهٔ مهم وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرد.

A first point is that the actual historical representatives of the two lines of triple applications of prophecy are essentially the same historical figures, but their purpose in the two representations are distinctly different. The second point is recognizing what the distinction between the two closely related triple applications of prophecy is. The distinction is that Elijah represents an external work in the last days, and the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents an internal work in the last days.

نخستین نکته آن است که نمایندگان واقعیِ تاریخیِ دو سلسله از کاربردهای سه‌گانهٔ نبوت، در اساس همان شخصیت‌های تاریخی‌اند؛ اما کارکرد آنان در این دو بازنمایی، به‌گونه‌ای آشکار متفاوت است. نکتهٔ دوم، تشخیص این تمایز میان دو کاربرد سه‌گانهٔ نبوت است که با وجود پیوند نزدیک با یکدیگر، از هم متمایزند. این تمایز در آن است که ایلیا نمایانگرِ یک کارِ بیرونی در ایام آخر است، و آن رسولی که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد، نمایانگرِ یک کارِ درونی در ایام آخر است.

The third point to take note of is that Jesus, as Alpha and Omega, identifies the third Elijah, and also the third messenger that prepares the way, with both a first and a last Elijah messenger, and a first and last messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The Elijah messenger of the first angel and the Elijah messenger of the third angel make up the third fulfillment of Elijah, and the messenger who prepares the way is represented as the messenger of the movements of both the first and third angels.

نکتهٔ سومی که باید مورد توجه قرار گیرد این است که عیسی، به‌عنوان آلفا و امگا، ایلیای سوم را، و نیز سومین پیام‌آوری را که راه را مهیا می‌سازد، با هم یک ایلـیای نخستین و یک ایلـیای آخرینِ پیام‌آور، و یک پیام‌آور نخستین و آخرین که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد، مشخص می‌کند. پیام‌آورِ ایلیای فرشتهٔ اول و پیام‌آورِ ایلیای فرشتهٔ سوم، با هم سومین تحققِ ایلیا را تشکیل می‌دهند، و پیام‌آوری که راه را مهیا می‌سازد، به‌عنوان پیام‌آورِ جنبش‌های هر دو فرشتهٔ اول و سوم بازنمایی می‌شود.

Elijah the prophet provides an illustration of the last-day confrontation between God’s people and the threefold union of Modern Rome in the confrontation at Mount Carmel.

ایلیاہ نبی کوہِ کرمل کے مقابلے میں خدا کے لوگوں اور جدید روم کے سہ گُنا اتحاد کے درمیان آخری ایّام کی کشمکش کی ایک تمثیل فراہم کرتا ہے۔

Mount Carmel is located in northern Israel, near the Mediterranean coast. It runs roughly northwest to southeast and forms a prominent ridge that extends for about 39 miles (63 kilometers). The Valley of Megiddo, also known as the Jezreel Valley, is located to the southeast of Mount Carmel. Mount Carmel and the Valley of Megiddo are relatively close to each other in terms of distance. The distance between them, in a straight line (as the crow flies), is approximately 20 to 25 miles (32 to 40 kilometers). To the west of Mount Carmel lies the Mediterranean Sea, and to the east of the Valley of Megiddo and the Jezreel Valley lies the Sea of Galilee, also known as Lake Tiberias or the Lake of Kinneret.

کوه کرمل در شمال اسرائیل، نزدیک به ساحل دریای مدیترانه، واقع شده است. این کوه تقریباً از شمال‌غربی به جنوب‌شرقی امتداد می‌یابد و رشته‌کوهی برجسته را تشکیل می‌دهد که حدود ۳۹ مایل (۶۳ کیلومتر) امتداد دارد. درهٔ مجدّو، که به نام درهٔ یزرعیل نیز شناخته می‌شود، در جنوب‌شرقی کوه کرمل قرار دارد. کوه کرمل و درهٔ مجدّو از لحاظ فاصله نسبتاً به یکدیگر نزدیک‌اند. فاصلهٔ میان آن دو، به خط مستقیم (به‌اصطلاح «فاصلهٔ پرواز کلاغ»)، تقریباً ۲۰ تا ۲۵ مایل (۳۲ تا ۴۰ کیلومتر) است. در غربِ کوه کرمل، دریای مدیترانه قرار دارد، و در شرقِ درهٔ مجدّو و درهٔ یزرعیل، دریای جلیل واقع است که با نام‌های دریاچهٔ طبریه یا دریاچهٔ کنّرت نیز شناخته می‌شود.

In the Revelation the battle of Armageddon is identifying the Valley of Megiddo, and inspiration did not want students of prophecy to believe that the book of Revelation was identifying its message in literal terms, so when it identified Armageddon (Megiddo) as Armageddon it used the word “har,” which means mountain to make it clear that the battle was a spiritual representation of the final battle which the dragon, beast and false prophet lead the world to.

در مکاشفه، نبرد آرماگدون به وادیِ مِجِدّو اشاره دارد، و الهام نمی‌خواست دانشجویان نبوت بر این باور باشند که کتاب مکاشفه پیام خود را به‌صورت تحت‌اللفظی معرفی می‌کند؛ ازاین‌رو، هنگامی که آرماگدون (مِجِدّو) را به‌عنوان آرماگدون معرفی کرد، از واژهٔ «har» استفاده نمود که به‌معنای کوه است، تا آشکار سازد که این نبرد، نموداری روحانی از نبرد نهایی‌ای بود که اژدها، وحش و نبیِ کاذب جهان را به‌سوی آن رهبری می‌کنند.

By identifying Megiddo as Armageddon, John made sure it was not to be understood as a literal geographical location, for Megiddo is a valley and has no mountains. In close proximity is Mount Carmel where Elijah’s confrontation with Ahab and the prophets of Jezebel occurred, thus both Megiddo and Mount Carmel are both illustrations of the final battle of Armageddon.

جان با شناساییِ مَجِدّو به‌عنوان آرمگدون، اطمینان داد که آن نباید به‌مثابه مکانی جغرافیاییِ تحت‌اللفظی فهمیده شود، زیرا مجدّو دره‌ای است و هیچ کوهی ندارد. در نزدیکیِ آن، کوه کرمل قرار دارد؛ جایی که رویاروییِ ایلیا با اَخاب و انبیای ایزابل رخ داد؛ ازاین‌رو، هم مجدّو و هم کوه کرمل، هر دو، نمونه‌هایی از نبرد نهاییِ آرمگدون‌اند.

If you were to draw a triangle with Jerusalem, Mount Carmel, and the Valley of Megiddo, Jerusalem would be situated to the southeast corner of that triangle, with Mount Carmel to the northwest and the Valley of Megiddo to the northeast. The area that symbolically represents the battle of Armageddon is bordered by two seas, and the king of the north (the whore of Modern Babylon) comes to his end between the seas and the glorious holy mountain. And at that time human probation closes.

اگر شما مثلثی را با اورشلیم، کوه کرمل و وادیِ مجدّو ترسیم کنید، اورشلیم در گوشهٔ جنوب‌شرقیِ آن مثلث قرار خواهد گرفت، در حالی که کوه کرمل در شمال‌غربی و وادیِ مجدّو در شمال‌شرقی واقع است. منطقه‌ای که به‌طور نمادین نمایانگر نبرد آرماگدون است، میان دو دریا قرار دارد، و پادشاه شمال (فاحشهٔ بابلِ مدرن) میان دریاها و کوه جلالِ مقدس به پایان خود می‌رسد. و در آن زمان مهلتِ آزمونِ انسان بسته می‌شود.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:44–12:1.

> لیکن مشرق اور شمال کی طرف سے خبریں اسے مضطرب کریں گی؛ اس لیے وہ بڑے قہر کے ساتھ نکلے گا تاکہ بہتوں کو ہلاک کرے اور بالکل نیست و نابود کر دے۔ اور وہ اپنے شاہی خیمے سمندروں کے درمیان اُس جلیل القدر مقدس پہاڑ پر نصب کرے گا؛ توبھی وہ اپنے انجام کو پہنچے گا، اور کوئی اس کی مدد نہ کرے گا۔ اور اُس وقت میکائیل اُٹھ کھڑا ہوگا، وہ عظیم فرشتہ جو تیرے لوگوں کی اولاد کی حمایت میں قائم رہتا ہے؛ اور ایسی مصیبت کا وقت آئے گا جیسا اُس وقت تک، جب سے کوئی قوم برپا ہوئی، کبھی نہ آیا تھا؛ اور اُس وقت تیرے لوگ رہائی پائیں گے، یعنی ہر ایک جو کتاب میں لکھا ہوا پایا جائے گا۔ دانی ایل 11:44–12:1۔

The triple application of Elijah represents the external confrontation of God’s people with the king of the north, who is the head of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet that leads the world to Armageddon. Elijah’s three enemies that typified the threefold union were Ahab, who was the king of the ten northern tribes representing the ten kings of Revelation seventeen, who commit fornication with the whore of Babylon, and who agree to give their kingdom to the whore for “one hour”, which is “the hour” of the Sunday law crisis. The whore of Babylon was represented by Jezebel, and Jezebel’s prophets of Baal and the priests of the grove represent the false prophet.

ایلیا در کاربرد سه‌گانه‌اش نمایانگر رویارویی بیرونی قوم خدا با پادشاه شمال است؛ همان که سرِ اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب است که جهان را به هارمجدون رهنمون می‌سازد. سه دشمنِ ایلیا که نمونهٔ اتحاد سه‌گانه بودند، عبارت بودند از: اخاب، که پادشاه ده قبیلهٔ شمالی بود و نمایندهٔ ده پادشاهِ مکاشفهٔ هفده است، که با فاحشهٔ بابل زنا می‌کنند و موافقت می‌نمایند که پادشاهیِ خود را برای «یک ساعت» به آن فاحشه بسپارند، که همان «آن ساعتِ» بحرانِ قانونِ یکشنبه است. فاحشهٔ بابل به‌وسیلهٔ ایزابل نمایانده شد، و انبیای بَعَلِ ایزابل و کاهنانِ بیشه نمایندهٔ نبیِ کاذب هستند.

The Sunday law crisis begins with the soon-coming Sunday law in the United States and ends when Michael stands up. When that Sunday law arrives the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon. The period of time from the call out of Babylon until the close of probation is the period of the judgment of the whore of Babylon. It is also the period of time when the Holy Spirit is poured out without measure. It is the “hour,” that the ten kings agree to co-rule with the whore of Tyre, who is no longer forgotten. It is the “hour,” of the great “earthquake” of Revelation eleven, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.

بحرانِ قانونِ یک‌شنبه با قانونِ یک‌شنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده پدید خواهد آمد آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که میکائیل برمی‌خیزد. هنگامی که آن قانونِ یک‌شنبه فرا رسد، صدای دومِ مکاشفه باب هجده، دیگر گلهٔ خدا را از بابل فرا می‌خواند. فاصلهٔ زمانی از آن فراخوانِ خروج از بابل تا بسته شدنِ مهلتِ توبه، دورهٔ داوریِ فاحشهٔ بابل است. این همچنین همان دوره‌ای است که در آن روح‌القدس بی‌حد و اندازه افاضه می‌شود. این همان «ساعت»ی است که ده پادشاه موافقت می‌کنند با فاحشهٔ صور، که دیگر فراموش‌شده نیست، به‌طور مشترک سلطنت کنند. این همان «ساعتِ» «زلزلهٔ» عظیمِ مکاشفه یازده است، هنگامی که یکصد و چهل و چهار هزار نفر همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند.

> And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. Revelation 18:9, 10.

> اور زمین کے بادشاہ، جنہوں نے اُس کے ساتھ حرام‌کاری کی اور عیش‌و‌عشرت سے زندگی گزاری، جب اُس کے جلنے کا دھواں دیکھیں گے تو اُس پر روئیں گے اور ماتم کریں گے، اور اُس کے عذاب کے خوف سے دور کھڑے ہو کر کہیں گے، ہائے! ہائے! اے عظیم شہر بابل، اے زبردست شہر! کیونکہ ایک ہی گھڑی میں تجھ پر عدالت آ پہنچی۔ مکاشفہ 18:9، 10

Just as John identified Megiddo as the mountain (“har”) of Megiddo to identify a spiritual and not a literal truth, the judgment of the whore of Babylon and Tyre is identified as occurring during the “hour,” and also in a “day.”

چنان‌که یوحنا مَجِدّو را به‌عنوان کوه («har») مَجِدّو معرفی کرد تا حقیقتی روحانی و نه لفظی را مشخص سازد، داوریِ فاحشهٔ بابل و صور نیز چنین معرفی شده است که در «ساعت» واقع می‌شود، و نیز در «یک روز».

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. Revelation 18:8.

> لہٰذا اُس پر ایک ہی دن میں یہ آفتیں آئیں گی: موت، اور ماتم، اور قحط؛ اور وہ آگ میں بالکل بھسم کر دی جائے گی، کیونکہ زورآور ہے وہ خداوند خدا جو اُس کی عدالت کرتا ہے۔ مکاشفہ 18:8۔

After October 22, 1844 prophetic time is no longer to be applied prophetically and the judgment of the papal power is therefore represented as occurring in an “hour,” and also as in a “day.” The “hour” of her judgment is the prophetic period from the Sunday law in the United States until probation closes. It is important to mark this period when considering the Elijah of the last days, for Elijah’s battle of Mount Carmel follows the internal testing of God’s people of the last days, and the testing period for both the church and the world contain the same prophetic beginnings and endings.

پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، زمان نبوی دیگر نباید به‌صورت نبوی به کار برده شود؛ ازاین‌رو، داوریِ قدرت پاپی هم به‌گونه‌ای واقع‌شونده در یک «ساعت» و نیز در یک «روز» به تصویر کشیده می‌شود. «ساعت» داوریِ او، دوره‌ای نبوی است از زمانِ قانون یکشنبه در ایالات متحده تا هنگامی که مهلتِ آزمایش پایان یابد. توجه به این دوره، هنگام بررسیِ ایلیایِ روزهای آخر، اهمیت دارد؛ زیرا نبردِ ایلیا در کوه کرمل پس از آزمونِ درونیِ قومِ خدا در روزهای آخر رخ می‌دهد، و دورهٔ آزمون برای کلیسا و نیز برای جهان، هر دو، شامل همان آغازها و پایان‌های نبوی است.

The two voices of Revelation eighteen, represent two distinct calls to two churches. The first church is the one hundred and forty-four thousand of Revelation chapter seven, and the second church that is called is the great multitude of Revelation chapter seven. The call to the one hundred and forty-four thousand is made while the Holy Spirit is being poured out in measure, and the call to the great multitude is made when the Holy Spirit is being poured out without measure.

دو آوازهای مکاشفه هجده، نمایانگر دو فراخوانِ متمایز به دو کلیسا هستند. کلیسای نخست، صد و چهل و چهار هزارِ مکاشفه فصل هفت است، و کلیسای دوم که فراخوانده می‌شود، جماعت عظیمِ مکاشفه فصل هفت است. فراخوان به صد و چهل و چهار هزار، در زمانی داده می‌شود که روح‌القدس به اندازه‌ای معین افاضه می‌گردد، و فراخوان به جماعت عظیم، هنگامی داده می‌شود که روح‌القدس بی‌حد و اندازه افاضه می‌گردد.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils” (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, “teaching for doctrines the commandments of men” (Matthew 15:9).

> نبی فرماتا ہے، “میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اُترتے دیکھا، جس کے پاس بڑا اختیار تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے روشن ہو گئی۔ اور اُس نے زور سے بلند آواز میں پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور بدروحوں کا مسکن بن گیا ہے” (مکاشفہ 18:1, 2)۔ یہی وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتے کے ذریعہ دیا گیا تھا۔ بابل گر گیا ہے، “کیونکہ اُس نے اپنی زنا کے غضب کی مے تمام قوموں کو پلائی” (مکاشفہ 14:8)۔ وہ مے کیا ہے؟—اُس کی جھوٹی تعلیمات۔ اُس نے چوتھے حکم کے سبت کے بجائے دنیا کو ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اُس جھوٹ کو بھی دہرایا ہے جو شیطان نے ابتدا میں عدن میں حوا سے کہا تھا—یعنی روح کی فطری لافانیت۔ اِس نے اور بھی بہت سی ہم جنس گمراہیاں دور دور تک پھیلا دی ہیں، “آدمیوں کے احکام کو تعلیمات بنا کر سکھاتے ہیں” (متی 15:9)۔

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «هنگامی که عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتی کفرآمیز آن پاک ساخت. در میان واپسین اعمال خدمت او، دومین تطهیر هیکل قرار داشت. همچنین در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوت متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: “بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا که همهٔ امت‌ها را از شراب غضب زنای خود نوشانیده است” (Revelation 14:8). و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، صدایی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهایش نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌انصافی‌های او را به یاد آورده است” (Revelation 18:4, 5).» Selected Messages, book 2, 118.

The mighty angel came down in fulfillment of Revelation chapter eighteen, when the great buildings of New York City were brought down on September 11, 2001, with the arrival of the “east wind” of Islam. He then cried “mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils.” And then in verse four another voice “is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people.’” Those two voices are “two distinct calls made to the churches.” The two distinct churches of God in the last days are identified as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude.

فرشتهٔ نیرومند در تحققِ باب هجدهمِ مکاشفه فرود آمد، آنگاه که بناهای عظیمِ شهر نیویورک در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، با رسیدنِ «بادِ شرقیِ» اسلام، فرو ریخته شدند. سپس او «به آوازِ بلند و نیرومند ندا درداد و گفت: بابِلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، و مسکنِ دیوان شده است.» و سپس در آیهٔ چهارم، آوازِ دیگری «از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قومِ من.”» این دو آواز، «دو دعوتِ متمایز هستند که به کلیساها داده شده‌اند.» دو کلیسای متمایزِ خدا در ایامِ آخر به عنوانِ صد و چهل و چهار هزار و جماعتِ عظیم شناسانده می‌شوند.

The testing period for the one hundred and forty-four thousand begins with Islam of the third Woe, which Isaiah identifies as the “day of the east wind.” That testing period ends with the soon-coming Sunday law in the United States and the enforcement of the mark of the beast. The beast is the counterfeit king of the north, the head of modern Babylon. Babylon is the lion in Daniel chapter seven, and the disobedient prophet from Judah, who represents Laodicean Adventism, that dies in the period that begins with the “ass” of Islam (September 11, 2001), and ends with the “lion,” (Modern Babylon).

دورۀ آزمون برای یکصد و چهل و چهار هزار تن با اسلامِ وایِ سوم آغاز می‌شود، که اشعیا آن را «روزِ بادِ شرقی» معرفی می‌کند. آن دورۀ آزمون با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده پدید خواهد آمد و با اجرای نشانِ وحش به پایان می‌رسد. وحش، پادشاهِ شمالِ جعلی و رأسِ بابلِ جدید است. بابل همان شیر در باب هفتم دانیال است، و نبیِ نافرمان از یهودا، که نمایندۀ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای است، در دوره‌ای می‌میرد که با «الاغ»ِ اسلام (۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱) آغاز می‌شود و با «شیر» (بابلِ جدید) پایان می‌پذیرد.

In the period of time represented as “the tomb” of the disobedient prophet of Laodicean Adventism, the latter rain is measured out, as a distinct call is made to the church of the one hundred and forty-four thousand. When that period ends, at the “hour” of the “great earthquake”, representing the Sunday law in the United States; the period of the second voice of Revelation eighteen, arrives with the implementation of the mark of the beast, which is the mark of the king of the north. At the same time Islam of the third Woe is used to bring a progressive escalating judgment upon an apostate world. The message proclaimed by the “ensign” of the one hundred and forty-four thousand during that second distinct call to the church of the “great multitude” identifies the “mark” of the “king of the north”, and the role of Islam of the third Woe, represented as the “children of the east”.

در دورهٔ زمانی‌ای که به‌عنوان «قبر» نبیِ نافرمانِ اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای بازنمایی شده است، بارانِ آخر به اندازه مقرر می‌گردد، زیرا ندایی متمایز به کلیسای صد و چهل و چهار هزار تن داده می‌شود. هنگامی که آن دوره پایان می‌یابد، در «ساعتِ» «زلزلهٔ عظیم» که نمایانگر قانون یکشنبه در ایالات متحده است، دورهٔ صدای دومِ مکاشفه هجده، با اجرای نشانِ وحش که همان نشانِ پادشاهِ شمال است، فرا می‌رسد. هم‌زمان، اسلامِ وایِ سوم به کار گرفته می‌شود تا داوری‌ای تدریجی و فزاینده را بر جهانی مرتد وارد سازد. پیامی که در خلال آن ندای متمایزِ دوم به کلیسای «جماعت عظیم»، به‌وسیلهٔ «درفشِ» صد و چهل و چهار هزار تن اعلام می‌گردد، «نشانِ» «پادشاهِ شمال» و نقشِ اسلامِ وایِ سوم را که به‌صورت «فرزندانِ مشرق» بازنمایی شده است، مشخص می‌سازد.

The message that enrages the papal power in verse forty-four of Daniel chapter eleven, and the message that initiates the final papal bloodbath, is represented as “tidings out of the east” (Islam) and “the north” (the mark of the beast). In that period, as with the previous period, Islam of the “east wind” brings judgment upon the United States to begin the period, and the period ends when the king of the north comes to his end, “between the seas and the glorious holy mountain”, in the valley of Megiddo and the Mount at Carmel.

El mensaje que enfurece al poder papal en el versículo cuarenta y cuatro del capítulo once de Daniel, y el mensaje que da inicio al derramamiento de sangre papal final, se representa como “noticias del oriente” (el islam) y “del norte” (la marca de la bestia). En ese período, como en el período anterior, el islam del “viento oriental” trae juicio sobre los Estados Unidos para dar comienzo al período, y el período termina cuando el rey del norte llega a su fin, “entre los mares y el glorioso monte santo”, en el valle de Meguido y el monte Carmelo.

The judgment period for modern Babylon that represents her deathbed (tomb), begins with the symbol of the east and ends with the symbol of the north, just as the deathbed for the disobedient Laodicean prophet ended in the first distinct call to the churches. The tomb (deathbed) that both the lying prophet of Bethel and the disobedient prophet of Judah are buried in is represented between an “ass” and a “lion”.

دورانِ داوریِ بابلِ جدید که نمادِ بسترِ مرگِ او (قبر) است، با نمادِ شرق آغاز می‌شود و با نمادِ شمال پایان می‌یابد؛ همان‌گونه که بسترِ مرگِ آن نبیِّ نافرمانِ لائودیکیه در نخستین ندای متمایز به کلیساها پایان یافت. قبری (بسترِ مرگ) که هم نبیِّ دروغگویِ بیت‌ئیل و هم نبیِّ نافرمانِ یهودا در آن دفن شده‌اند، در میانِ یک «الاغ» و یک «شیر» به تصویر کشیده شده است.

Elijah represents God’s last day people who were confronted with a threefold enemy represented by Ahab, Jezebel and Jezebel’s prophets. Jezebel is the symbol of the papal power in the fourth church of Thyatira, and her prophets at Carmel were represented by the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal represents a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity, thus Jezebel’s false prophets consisted of male and female, representing the combination of Church and State that is represented by the image of the beast in the book of Revelation.

ایلیا نمایانگر قوم خدا در ایام آخر است که با دشمنی سه‌گانه روبه‌رو بودند که به‌وسیلهٔ اخاب، ایزابل و انبیای ایزابل نمایانده می‌شد. ایزابل نماد قدرت پاپی در کلیسای چهارم، یعنی طیاتیرا، است، و انبیای او در کرمل به‌وسیلهٔ انبیای بعل و کاهنان بیشه نمایانده شدند. بعل نمایانگر الوهیتی مذکر است و کاهنان بیشه نمایانگر عشتاروت، الوهیتی مؤنث، بودند؛ ازاین‌رو، انبیای کاذب ایزابل از مرد و زن تشکیل می‌شدند و بدین‌سان نمایانگر اتحاد کلیسا و دولت بودند که در کتاب مکاشفه به‌وسیلهٔ تصویر وحش نمایانده شده است.

It is the United States that first erects an image of the beast in the United States and thereafter in the world, and it is the United States that is the false prophet of the threefold union. Ahab, the king of the ten tribes, represents the ten kings of Revelation seventeen, that is the dragon, and Jezebel is the beast. Elijah was in confrontation with the threefold union of Modern Babylon, at Mount Carmel, where the whore of Babylon comes to her end with none to help. The triple application of Elijah represents the external confrontation which is brought against God’s last-day people, and Elijah represents the prophet that is in direct confrontation with those three powers.

ایالات متحده است که نخست تمثالِ وحش را در ایالات متحده، و پس از آن در جهان، برپا می‌سازد؛ و این ایالات متحده است که نبیِ کاذبِ آن اتحادِ سه‌گانه می‌باشد. اخاب، پادشاهِ ده سبط، نمایندهٔ ده پادشاهِ مکاشفهٔ هفده است، یعنی اژدها؛ و ایزابل همان وحش است. ایلیا در کوهِ کرمل با اتحادِ سه‌گانهٔ بابلِ مدرن رویارو بود، جایی که فاحشهٔ بابل به پایانِ خود می‌رسد و هیچ‌کس به یاری‌اش نمی‌آید. کاربردِ سه‌گانهٔ ایلیا نمایانگرِ رویاروییِ بیرونی‌ای است که بر ضدِ قومِ آخرالزمانیِ خدا آورده می‌شود، و ایلیا نمایندهٔ آن نبی‌ای است که در رویاروییِ مستقیم با آن سه قدرت قرار دارد.

An important element of Elijah’s story is the “rain,” which represents the latter rain that is poured out in the history of the confrontation. Leading up to the confrontation at Mount Carmel, Elijah has plainly stated that there would be no rain, except at his word. The period that leads up to the “hour” of Jezebel’s judgment is the period represented by the first distinct “voice” given to the churches. That “voice” arrived on September 11, 2001, and in that period the “rain” was only “measured”, and in that period, there were two competing latter rain messages that were involved with Habakkuk’s debate. One was the counterfeit message of weeping for Tammuz, that represented a “peace and safety message”, and the other was the true message of the third Woe of Islam.

عنصری مهم در داستان ایلیا «باران» است که نمایانگر بارانِ آخر است که در تاریخِ رویارویی فرو ریخته می‌شود. ایلیا پیش از رویارویی بر کوه کرمل، به‌روشنی اعلام کرده است که هیچ بارانی نخواهد بود مگر به کلام او. دوره‌ای که به «ساعت» داوری ایزابل منتهی می‌شود، همان دوره‌ای است که به‌وسیلهٔ نخستین «صدا»ی مشخصی که به کلیساها داده شد، بازنمایی می‌گردد. آن «صدا» در 11 سپتامبر 2001 رسید، و در آن دوره «باران» تنها «اندازه‌گیری» شد، و در آن دوره دو پیامِ رقیبِ بارانِ آخر درگیرِ مجادلهٔ حبقوق بودند. یکی پیامِ جعلیِ نوحه‌گری برای تموز بود که نمایانگرِ «پیامِ صلح و امنیت» بود، و دیگری پیامِ راستینِ سومین وایِ اسلام.

The true “latter rain” message was based upon the role of Islam of the third Woe. That message originated at one source (which was Future for America), and the two messages contended for supremacy until history confirmed the validity of the true message, and also confirmed the foolishness of a “peace and safety” message in such a time as this.

پیام حقیقیِ «باران آخِر» بر نقشِ اسلامِ وایِ سوم استوار بود. آن پیام از یک منشأ پدید آمد (که «Future for America» بود)، و آن دو پیام بر سر برتری با یکدیگر منازعه داشتند تا آن‌که تاریخ، اعتبارِ پیامِ حقیقی را تأیید کرد، و نیز حماقتِ پیامِ «سلامتی و ایمنی» را در چنین زمانی به اثبات رسانید.

> “The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> «پیشگویی‌های دانیال و یوحنا باید فهمیده شوند. آن‌ها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آن‌ها حقایقی را به جهان عرضه می‌دارند که هر کس باید آن‌ها را درک کند. این پیشگویی‌ها باید در جهان شاهد باشند. با تحقق خود در این ایام آخر، خود را تبیین خواهند کرد.» Kress Collection, 105.

The first fulfillment of Elijah in the triple application of Elijah, is confirmed by the second Elijah, who Jesus identified as John the Baptist. Together those two witnesses establish the third Elijah.

نخستین تحققِ ایلیا در کاربردِ سه‌گانۀ ایلیا، به‌واسطۀ ایلیای دوم تأیید می‌شود؛ همان که عیسی او را یحیای تعمیددهنده معرفی کرد. آن دو شاهد، با هم، ایلیای سوم را تثبیت می‌کنند.

> And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Verily I say unto you, Among them that are born of women there hath not risen a greater than John the Baptist: notwithstanding he that is least in the kingdom of heaven is greater than he. And from the days of John the Baptist until now the kingdom of heaven suffereth violence, and the violent take it by force. For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:7–15.

> और जब वे चले गए, तो यीशु ने यूहन्ना के विषय में भीड़ से कहना आरम्भ किया, तुम जंगल में क्या देखने गए थे? क्या हवा से हिलता हुआ सरकंडा? पर तुम क्या देखने गए थे? क्या कोमल वस्त्र पहने हुए किसी मनुष्य को? देखो, जो कोमल वस्त्र पहनते हैं, वे राजाओं के भवनों में रहते हैं। पर तुम क्या देखने गए थे? क्या किसी भविष्यद्वक्ता को? हाँ, मैं तुम से कहता हूँ, वरन् भविष्यद्वक्ता से भी बढ़कर। क्योंकि यह वही है, जिसके विषय में लिखा है, देख, मैं अपना दूत तेरे सामने भेजता हूँ, जो तेरे आगे तेरा मार्ग तैयार करेगा। मैं तुम से सच कहता हूँ, स्त्रियों से जन्मे हुओं में यूहन्ना बपतिस्मा देनेवाले से बड़ा कोई नहीं उठा; तौभी जो स्वर्ग के राज्य में सबसे छोटा है, वह उससे बड़ा है। और यूहन्ना बपतिस्मा देनेवाले के दिनों से अब तक स्वर्ग का राज्य बलपूर्वक आगे बढ़ रहा है, और बलवन्त उसे बल से ले लेते हैं। क्योंकि सब भविष्यद्वक्ताओं और व्यवस्था ने यूहन्ना तक भविष्यद्वाणी की। और यदि तुम इसे ग्रहण करना चाहो, तो आनेवाला एलियाह यही है। जिसके सुनने के कान हों, वह सुन ले। मत्ती 11:7–15।

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.

> امروز، در روح و قوتِ ایلیا و یحییِ تعمیددهنده، پیام‌آورانی که به تعیین خدا منصوب شده‌اند، توجهِ جهانی را که محکوم به داوری است به رویدادهای خطیری که به‌زودی در ارتباط با ساعات پایانیِ مهلتِ فیض و ظهورِ مسیحْ عیسی به‌عنوان پادشاهِ پادشاهان و خداوندگارِ خداوندگاران به وقوع خواهد پیوست، جلب می‌کنند. به‌زودی هر انسان برای اعمالی که در جسم انجام داده است داوری خواهد شد. ساعتِ داوریِ خدا فرا رسیده است، و بر اعضای کلیسای او بر زمین این مسئولیتِ خطیر قرار دارد که به کسانی که، به‌مثابه، بر لبِ پرتگاهِ هلاکتِ جاودانی ایستاده‌اند هشدار دهند. برای هر انسان در سراسر جهان که گوش فرا دهد، باید اصولی که در این نبردِ عظیمِ منازعه در میان است، اصولی که سرنوشتِ همهٔ نوع بشر بدان‌ها وابسته است، آشکار ساخته شود.

> “In these final hours of probation for the sons of men, when the fate of every soul is so soon to be decided forever, the Lord of heaven and earth expects His church to arouse to action as never before. Those who have been made free in Christ through a knowledge of precious truth, are regarded by the Lord Jesus as His chosen ones, favored above all other people on the face of the earth; and He is counting on them to show forth the praises of Him who hath called them out of darkness into marvelous light. The blessings which are so liberally bestowed are to be communicated to others. The good news of salvation is to go to every nation, kindred, tongue, and people.

> «در این واپسین ساعاتِ مهلتِ آزمون برای پسرانِ آدم، هنگامی که سرنوشتِ هر جان بسیار زود برای همیشه تعیین خواهد شد، خداوندِ آسمان و زمین از کلیسای خود انتظار دارد که همچون هرگز پیش از این، به اقدام برخیزد. آنان که به‌واسطۀ معرفتِ حقیقتِ گران‌بها، در مسیح آزاد گردیده‌اند، از سوی خداوندْ عیسی به‌منزلۀ برگزیدگانِ او به شمار می‌آیند، که برتر از همۀ دیگر مردمانِ روی زمین مورد التفات قرار گرفته‌اند؛ و او بر آنان حساب می‌کند تا ستایش‌های آن کس را اعلام دارند که ایشان را از تاریکی به نورِ شگفت‌انگیزِ خود فراخوانده است. برکاتی که چنین سخاوتمندانه ارزانی شده‌اند، باید به دیگران منتقل شوند. بشارتِ نجات باید به هر امت و قبیله و زبان و قوم برسد.»

> “In the visions of the prophets of old the Lord of glory was represented as bestowing special light upon His church in the days of darkness and unbelief preceding His second coming. As the Sun of Righteousness, He was to arise upon His church, ‘with healing in His wings.’ Malachi 4:2. And from every true disciple was to be diffused an influence for life, courage, helpfulness, and true healing.

> «در رؤیاهای انبیای روزگاران گذشته، خداوندِ جلال چنین ترسیم شده بود که در ایام تاریکی و بی‌ایمانیِ پیش از آمدنِ دوبارۀ خویش، نوری ویژه بر کلیسای خود می‌بخشد. او، همچون آفتابِ عدالت، می‌بایست بر کلیسای خود طلوع کند، «و شفا در بال‌های وی خواهد بود.» ملاکی ۴:۲. و از هر شاگردِ حقیقی می‌بایست تأثیری برای حیات، شجاعت، یاری‌رسانی، و شفای راستین منتشر شود.»

> “The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.” Prophets and Kings, 716, 717.

> «Մسیহի գալուստը տեղի կունենա այս երկրի պատմության ամենախավար ժամանակաշրջանում։ Նոյի և Ղովտի օրերը պատկերում են աշխարհի վիճակը Մարդու Որդու գալուստից անմիջապես առաջ։ Սուրբ Գրությունները, մատնանշելով այդ ժամանակը, հայտարարում են, որ սատանան պիտի գործի ամբողջ զորությամբ և «ամենայն խաբեությամբ անիրաւութեան»։ 2 Թեսաղոնիկեցիս 2:9, 10։ Նրա գործունեությունը հստակ կերպով բացահայտվում է այս վերջին օրերի արագորեն խտացող խավարով, բազմապիսի մոլորություններով, հերետիկոսություններով և խաբկանքներով։ Սատանան ոչ միայն աշխարհն է գերեվարում, այլև նրա խաբեությունները խմորում են մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի անունը կրող եկեղեցիները։ Մեծ ուրացությունն աճելով պիտի վերածվի կեսգիշերային խորության խավարի։ Աստծու ժողովրդի համար դա կլինի փորձության գիշեր, լացի գիշեր, ճշմարտության համար հալածանքի գիշեր։ Բայց այդ խավարի գիշերից Աստծու լույսը պիտի շողա»։ Մարգարեներ և թագավորներ, 716, 717։

Back to Articles