Article

# Elijah - Number Nine

الیاس — شماره نُه

The Prophet Lied

پیامبر دروغ گفت

Author

Jeff Pippenger

Published

October 11, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended the last article with a passage that addresses “a lying spirit.” The following is one of the paragraphs from that passage.

ما مقالهٔ پیشین را با بخشی به پایان رساندیم که به «روحی دروغگو» می‌پردازد. آنچه در پی می‌آید، یکی از بندهای آن بخش است.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.” Testimonies to Ministers, 409.

> «غیرمقدّس خادمان خود را در برابر خدا صف‌آرایی می‌کنند. آنان مسیح و خدای این جهان را در یک نفس می‌ستایند. در حالی که به ظاهر ادعا می‌کنند مسیح را می‌پذیرند، باراباس را در آغوش می‌گیرند، و با اعمال خود می‌گویند: “نه این مرد، بلکه باراباس.” هر که این سطور را می‌خواند، برحذر باشد. شیطان به آنچه می‌تواند انجام دهد فخر کرده است. او می‌پندارد که می‌تواند آن یگانگی را که مسیح دعا کرد در کلیسای او برقرار باشد، از هم بگسلد. او می‌گوید: “بیرون خواهم رفت و روحی دروغگو خواهم بود تا هر که را بتوانم بفریبم، به عیب‌جویی و محکوم‌سازی و تحریف وادارم.” بگذارید پسرِ فریب و شاهدِ دروغ در کلیسایی راه یابد که از نور عظیم و شواهد عظیم برخوردار بوده است، و آن کلیسا پیامی را که خداوند فرستاده است کنار خواهد نهاد و نامعقول‌ترین ادعاها و فرضیات باطل و نظریه‌های کاذب را خواهد پذیرفت. شیطان بر حماقت ایشان می‌خندد، زیرا می‌داند حقیقت چیست.» Testimonies to Ministers, 409.

Let “the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories.” In 1863, Millerite Adventism ‘returned’ to the unreasonable and false methodology employed by apostate Protestantism and rejected William Miller’s identification of the seven times of Leviticus twenty-six. The subject of ‘returning’ was represented by the rebels in Numbers fourteen, when they determined to select a captain and return to Egypt.

اجازه داده شود «پسرِ فریب و شهادتِ دروغین» از سوی کلیسایی که از نورِ عظیم و شواهدِ عظیم برخوردار بوده است، پذیرفته شود، و آن کلیسا پیامی را که خداوند فرستاده است کنار خواهد گذاشت و نامعقول‌ترین ادعاها و فرضیاتِ باطل و نظریه‌های کاذب را خواهد پذیرفت.» در سال 1863، ادونتیسمِ میلریِت به روش‌شناسیِ نامعقول و باطلی که پروتستانتیسمِ مرتد به کار برده بود «بازگشت» و شناساییِ ویلیام میلر از هفت زمانِ لاویان بیست‌وشش را رد کرد. موضوعِ «بازگشت» به‌وسیلهٔ عاصیان در اعداد چهارده به تصویر کشیده شد، آن‌گاه که تصمیم گرفتند برای خود رئیسی برگزینند و به مصر بازگردند.

> And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:4.

> و ایشان به یکدیگر گفتند: «بیایید رئیسی برای خود تعیین کنیم و به مصر بازگردیم.» اعداد 14:4.

The subject of “returning” to apostate Protestantism was also represented by Jeremiah, when in chapter fifteen, he was told that the fallen Protestants could return to him, but he was not to “return” unto them.

موضوع «بازگشت» به پروتستانتیسمِ مرتد نیز به‌وسیلهٔ اِرمیا بازنمایی شد، هنگامی که در باب پانزدهم به او گفته شد که پروتستان‌های سقوط‌کرده می‌توانند به نزد او بازگردند، اما او نباید به سوی ایشان «بازگردد».

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. Jeremiah 15:17–20.

> میں ٹھٹھا کرنے والوں کی مجلس میں نہ بیٹھا، نہ شادمان ہوا؛ میں تیرے ہاتھ کے سبب تنہا بیٹھا رہا، کیونکہ تُو نے مجھے غضب سے بھر دیا تھا۔ میرا درد دائمی کیوں ہے، اور میرا زخم لاعلاج کیوں ہے، جو شفا پانے سے انکار کرتا ہے؟ کیا تُو میرے لیے بالکل جھوٹے کی مانند ہوگا، اور ایسی نہروں کی مانند جو خشک ہو جاتی ہیں؟ اس لیے خداوند یوں فرماتا ہے: اگر تُو رجوع لائے، تو میں تجھے پھر واپس لاؤں گا، اور تُو میرے حضور کھڑا ہوگا؛ اور اگر تُو قیمتی کو حقیر سے جدا کرے، تو تُو میرے منہ کی مانند ہوگا؛ وہ تیرے پاس رجوع لائیں، پر تُو اُن کی طرف رجوع نہ لانا۔ اور میں تجھے اس قوم کے لیے پیتل کی فصیل بند دیوار بنا دوں گا؛ اور وہ تجھ سے لڑیں گے، پر تجھ پر غالب نہ آئیں گے؛ کیونکہ خداوند فرماتا ہے، میں تیرے ساتھ ہوں کہ تجھے نجات دوں اور تجھے رہائی بخشوں۔ یرمیاہ 15:17–20۔

Perhaps the clearest prophetic illustration of the principle of not returning to apostate Protestantism is found in the story of the disobedient prophet, who delivered a message of rebuke to Jeroboam, the northern ten tribe’s first king.

شاید روشن‌ترین تمثیل نبویِ اصلِ بازنگشتن به پروتستانتیسمِ مرتد را بتوان در داستانِ نبیِ نافرمان یافت؛ همان که پیامِ توبیخ را به یربعام، نخستین پادشاهِ ده‌سبطِ شمالی، ابلاغ کرد.

> And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:7–10.

> و پادشاه به مرد خدا گفت: با من به خانه بیا و خود را تازه کن، و من به تو پاداشی خواهم داد. و مرد خدا به پادشاه گفت: اگر نیمی از خانه‌ات را به من بدهی، با تو داخل نخواهم شد، و در این مکان نه نان خواهم خورد و نه آب خواهم نوشید؛ زیرا به کلام خداوند به من چنین امر شده است که: نان مخور، و آب منوش، و از همان راهی که آمده‌ای باز مگرد. پس او از راهی دیگر رفت، و از آن راهی که به بیت‌ئیل آمده بود بازنگشت. اول پادشاهان ۱۳:‏۷–۱۰.

The disobedient prophet had been told of God not to return the way he came. Millerite Adventism had come out of Protestantism represented by Sardis, and they were not to return. Though the disobedient prophet knew full well not to return the way he came, a false prophet of Jeroboam’s kingdom, told him that God had said that the disobedient prophet should return to the false prophet’s home and eat with him. In spite of God’s direction, he did that very thing. Once he had begun to eat the false prophet’s food, the Bible plainly states the prophet of Samaria had lied.

پیامبرِ نافرمان از جانب خدا مأمور شده بود که از همان راهی که آمده بود بازنگردد. اَدوِنتیسمِ میلری از پروتستانیسم، که در ساردِس نمود یافته بود، بیرون آمده بود و نباید بازمی‌گشت. هرچند پیامبرِ نافرمان به‌خوبی می‌دانست که نباید از همان راهی که آمده بود بازگردد، بااین‌همه، پیامبری کاذب از پادشاهیِ یَربعام به او گفت که خدا فرموده است پیامبرِ نافرمان باید به خانهٔ آن پیامبرِ کاذب بازگردد و با او غذا بخورد. او برخلاف هدایتِ خدا، دقیقاً همین کار را کرد. همین که شروع به خوردنِ غذای آن پیامبرِ کاذب کرد، کتاب‌مقدس به‌صراحت بیان می‌کند که پیامبرِ سامره دروغ گفته بود.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. 1 Kings 13:11–19.

> اور در بیت‌ئیل نبیِ سالخورده‌ای ساکن بود؛ و پسرانش آمده، او را از تمامی کارهایی که آن مردِ خدا در آن روز در بیت‌ئیل کرده بود آگاه ساختند؛ و سخنانی را نیز که او به پادشاه گفته بود، به پدر خویش بازگفتند. و پدرشان به ایشان گفت: از کدام راه رفت؟ زیرا پسرانش دیده بودند که آن مردِ خدا که از یهودا آمده بود، از کدام راه رفته است. و او به پسران خود گفت: الاغ را برایم زین کنید. پس الاغ را برای او زین کردند، و او بر آن سوار شد، و در پیِ مردِ خدا رفت، و او را یافت که زیر درخت بلوطی نشسته بود؛ و به او گفت: آیا تو آن مردِ خدایی هستی که از یهودا آمدی؟ او گفت: من هستم. آنگاه به او گفت: با من به خانه بیا و نان بخور. و او گفت: نمی‌توانم با تو بازگردم، و نه با تو به آنجا درآیم؛ و در این مکان با تو نه نان خواهم خورد و نه آب خواهم نوشید؛ زیرا به‌واسطهٔ کلام خداوند به من گفته شد: در آنجا نان مخور و آب منوش، و از همان راهی که آمده‌ای باز مگرد. او به وی گفت: من نیز نبی‌ای هستم همچون تو؛ و فرشته‌ای به‌واسطهٔ کلام خداوند با من سخن گفت و گفت: او را با خود به خانه‌ات بازگردان تا نان بخورد و آب بنوشد. اما او به وی دروغ گفت. پس او با وی بازگشت، و در خانهٔ او نان خورد و آب نوشید. اول پادشاهان ۱۳:‏۱۱–۱۹.

The disobedient prophet ate and drank with the lying prophet of Samaria, meaning he accepted the message of an apostate prophet, and rejected the message of the Lord. The message he had faithfully delivered the same day. He knew full well he was not to return, but he did it anyway. Sister White informs us that if the “son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent.” In Millerite history the first angel had lightened the earth with its glory. In 1840, the first angel’s message was carried to every mission station in the world.

نافرمان نبی نے سامریہ کے جھوٹے نبی کے ساتھ کھایا اور پیا، یعنی اُس نے ایک مرتد نبی کے پیغام کو قبول کیا، اور خداوند کے پیغام کو ردّ کر دیا۔ وہی پیغام جسے اُس نے اُسی دن وفاداری کے ساتھ پہنچایا تھا۔ وہ خوب جانتا تھا کہ اُسے واپس نہیں لوٹنا تھا، لیکن اُس نے پھر بھی ایسا ہی کیا۔ سسٹر وائٹ ہمیں آگاہ کرتی ہیں کہ اگر “فریب اور جھوٹی گواہی کے فرزند کو اُس کلیسیا میں جگہ دی جائے جسے بڑی روشنی، بڑے ثبوت ملے ہوں، تو وہ کلیسیا اُس پیغام کو ترک کر دے گی جو خداوند نے بھیجا ہے۔” ملرائٹ تاریخ میں پہلے فرشتے نے اپنی جلالی روشنی سے زمین کو منور کر دیا تھا۔ 1840 میں پہلے فرشتے کا پیغام دنیا کے ہر مشن اسٹیشن تک پہنچایا گیا تھا۔

> “The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> «خبرِ آمدنِ قریبِ خداوندِ ما به جهانِ ما در قدرت و جلالِ عظیم، حق است؛ و در سال 1840 صداهای بسیاری در اعلامِ آن برافراشته شد.» Manuscript Releases، جلد 9، ص. 134.

Shortly thereafter, Millerite Adventism returned to “the lie” of apostate Protestantism’s methodology, and discarded “the message of the Lord” which God had sent through William Miller. They discarded the message of Moses as presented by Elijah, and the “lie” received at the beginning in Millerite history, represents the “lie” that is believed at the end; the “lie” which brings strong delusion upon Laodicean Adventism.

کمی بعد از آن، ادونتیسم میلریتی به «دروغِ» روش‌شناسیِ پروتستانتیسمِ مرتد بازگشت و «پیام خداوند» را که خدا از طریق ویلیام میلر فرستاده بود، کنار نهاد. آنان پیامِ موسی را، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ ایلیا عرضه شده بود، رد کردند؛ و «دروغی» که در آغازِ تاریخِ میلریتی پذیرفته شد، نمایانگر همان «دروغی» است که در پایان باور می‌شود؛ آن «دروغی» که گمراهیِ شدید را بر ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای می‌آورد.

> And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:10–12.

> اور ہر طرح کی ناراستی کے فریب کے ساتھ اُن میں جو ہلاک ہوتے ہیں؛ اس لیے کہ اُنہوں نے حق کی محبت کو قبول نہ کیا تاکہ نجات پاتے۔ اور اسی سبب خدا اُن پر سخت گمراہی بھیجے گا تاکہ وہ جھوٹ پر ایمان لے آئیں؛ تاکہ وہ سب سزا کے مستحق ٹھہریں جنہوں نے حق کا یقین نہ کیا بلکہ ناراستی میں خوشی پائی۔ 2 تھسلنیکیوں 2:10–12۔

We are attempting to demonstrate the role of Elijah as a symbol in connection with the parallel histories of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism during the period that the sixth kingdom of Bible prophecy reigns. The difficulty in bringing all the issues of 1863 together prophetically, at least for me, is the various interrelated lines that border on the concept of “circuitous logic”. A straight forward logic is always the best approach, but identifying divine truths and the relationships of those truths to each other is a difficult work, for they are found in the Bible “here a little and there a little.”

ما می‌کوشیم نقش ایلیا را به‌عنوان نمادی در ارتباط با تاریخ‌های موازیِ شاخِ پروتستانیسم و شاخِ جمهوری‌خواهی، در طی دوره‌ای که ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس فرمان می‌راند، نشان دهیم. دشواریِ گردآوردن همهٔ مسائلِ مربوط به سال 1863 در یک چارچوبِ نبوی، دست‌کم برای من، در خطوطِ گوناگونِ به‌هم‌پیوسته‌ای است که به مفهومِ «منطقِ دوری» نزدیک می‌شوند. منطقِ مستقیم و بی‌پیرایه همواره بهترین رویکرد است، اما شناساییِ حقایقِ الهی و روابطِ آن حقایق با یکدیگر کاری دشوار است، زیرا آن‌ها در کتاب‌مقدس «اندکی در اینجا و اندکی در آنجا» یافت می‌شوند.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little. Isaiah 28:9, 10.

> او دانش را به که خواهد آموخت؟ و فهمِ تعلیم را به که خواهد بخشید؟ به آنان که از شیر بازگرفته شده‌اند و از پستان‌ها جدا گردیده‌اند. زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اینجا اندکی، و آنجا اندکی. اشعیا 28:9، 10

It is also a difficult work when your target audience consists of those that are familiar with the primary truths you are addressing, but others are new to it all. Virtually all the truths I intend to give an overview of in this article, can be found in Habakkuk’s Tables. For fear of sounding as if I am using ‘circuitous logic’, I am going to tell you where we are going, in advance of actually going there.

این نیز کاری دشوار است، آنگاه که مخاطبان مورد نظر شما از کسانی تشکیل شده باشند که با حقایق اصلی‌ای که بدان‌ها می‌پردازید آشنا هستند، در حالی که برخی دیگر با همهٔ این مطالب تازه‌واردند. تقریباً تمامی حقایقی که قصد دارم در این مقاله مروری بر آن‌ها ارائه دهم، در جداول حبقوق یافت می‌شوند. از بیم آنکه چنین ننماید که از «منطق دوری» استفاده می‌کنم، پیش از آنکه عملاً به آنجا برسیم، به شما خواهم گفت که به کجا می‌رویم.

In 1863, Laodicean Millerite Adventism set up an image of jealousy. The image of jealousy represents the first of Laodicean Adventism’s four generations.

در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم میلریِ لااودیکیه تمثالِ غیرت را برپا کرد. تمثالِ غیرت نمایانگر نخستین نسل از چهار نسلِ ادونتیسمِ لااودیکیه است.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> پس به من گفت: «ای پسر انسان، اکنون چشمان خود را به سوی شمال برافراز.» پس چشمان خود را به سوی شمال برافراشتم، و اینک در جانب شمالی، نزد دروازهٔ مذبح، این تمثالِ غیرت در مدخل قرار داشت. حزقیال ۸:۵.

The four generations of the Seventh-day Adventist church are represented in various passages of Scripture, but I employ Ezekiel eight as the primary point of reference. The reason for this is that chapter eight leads into chapter nine. In Ezekiel nine, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated, and in Testimonies, volume five, Sister White clearly identifies this fact. In Sister White’s comments she clearly addresses two classes of worshippers in Jerusalem when the sealing takes place. Ezekiel does the same thing, and the class that does not receive the seal are represented in chapter eight.

چار پشتِ کلیساى ادونتیستِ روز هفتم در بخش‌هاى گوناگونِ کلامِ مقدس بازنموده شده‌اند، اما من حزقیال باب هشت را به‌عنوان نقطۀ اصلىِ ارجاع به‌کار مى‌برم. علتِ این امر آن است که باب هشت به باب نه منتهى مى‌شود. در حزقیال ۹، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر به تصویر کشیده شده است، و در شهادت‌ها، جلد پنجم، خواهر وایت این حقیقت را به‌روشنى مشخص مى‌سازد. در اظهاراتِ خواهر وایت، او به‌وضوح دو گروه از پرستش‌کنندگان را در اورشلیم، هنگامى که مُهر شدن واقع مى‌شود، مورد خطاب قرار مى‌دهد. حزقیال نیز همین کار را مى‌کند، و گروهى که مُهر را دریافت نمى‌کنند در باب هشت بازنموده شده‌اند.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> وہ طبقہ جو اپنی روحانی تنزلی پر غمگین نہیں ہوتا، اور نہ دوسروں کے گناہوں پر ماتم کرتا ہے، خدا کی مُہر کے بغیر چھوڑ دیا جائے گا۔ خداوند اپنے قاصدوں کو، اُن آدمیوں کو جن کے ہاتھوں میں ہلاکت کے ہتھیار ہیں، یہ حکم دیتا ہے: ”اُس کے پیچھے پیچھے شہر میں جاؤ، اور مار ڈالو: نہ تمہاری آنکھ رحم کرے، نہ تم ترس کھاؤ: بوڑھوں اور جوانوں کو، کنواریوں کو، اور چھوٹے بچوں اور عورتوں کو بالکل ہلاک کر ڈالو: لیکن اُس کسی آدمی کے قریب نہ جانا جس پر یہ نشان ہو؛ اور میرے مقدِس سے شروع کرو۔ تب اُنہوں نے اُن بزرگ آدمیوں سے شروع کیا جو گھر کے سامنے تھے۔“

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.

> "در اینجا می‌بینیم که کلیسا — یعنی قدسگاه خداوند — نخستین جایی بود که ضربهٔ غضب خدا را احساس کرد. مشایخ، همان کسانی که خدا به ایشان نور عظیم عطا کرده بود و به‌منزلهٔ پاسداران مصالح روحانی قوم ایستاده بودند، به امانت خود خیانت ورزیده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که نیازی نیست در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا، مانند ایام گذشته، باشیم. زمانه دگرگون شده است. این سخنان، بی‌ایمانی ایشان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او از آن‌قدر رحیم است که قوم خود را با داوری تفقد کند. بدین‌سان، «سلامتی و امان» فریادی است از سوی مردانی که دیگر هرگز آواز خود را چون کرنا بلند نخواهند کرد تا تعدیات قوم خدا و گناهان خاندان یعقوب را به ایشان بنمایانند. این سگان گنگی که نمی‌خواستند پارس کنند، همان کسانی‌اند که انتقام عادلانهٔ خدای آزرده را احساس می‌کنند. مردان و دختران جوان و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند." شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۱.

Chapter eight is describing those in Jerusalem–“the church” that in the fourth of the four generations–represented as bowing down to the sun.

باب هشتم آنان را در اورشلیم توصیف می‌کند—«کلیسا» را که در نسل چهارم از چهار نسل، به‌صورت نمادین در حال سجده کردن به خورشید نمایانده شده‌اند.

> And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.

> اور اُس نے مجھے خُداوند کے گھر کے اندرونی صحن میں لے گیا، اور دیکھو، خُداوند کی ہیکل کے دروازے پر، ایوان اور مذبح کے درمیان، قریب پچیس آدمی تھے، جن کی پیٹھیں خُداوند کی ہیکل کی طرف تھیں اور اُن کے چہرے مشرق کی طرف؛ اور وہ مشرق کی طرف سورج کو سجدہ کرتے تھے۔ پھر اُس نے مجھ سے کہا، اے ابنِ آدم، کیا تُو نے یہ دیکھا؟ کیا یہ یہوداہ کے گھرانے کے لیے ہلکی بات ہے کہ وہ یہاں یہ مکروہ کام کرتے ہیں جو وہ کرتے ہیں؟ کیونکہ اُنہوں نے ملک کو ظلم سے بھر دیا ہے، اور پھر لوٹ کر مجھے غضبناک کرنے لگے ہیں؛ اور دیکھ، وہ شاخ اپنی ناک تک پہنچاتے ہیں۔ اِس لیے مَیں بھی قہر کے ساتھ عمل کروں گا: نہ میری آنکھ ترس کھائے گی اور نہ مَیں رحم کروں گا؛ اور اگرچہ وہ میرے کانوں میں بلند آواز سے فریاد کریں، تو بھی مَیں اُن کی نہ سُنوں گا۔ حزقی ایل 8:16–18۔

Just as with the evil report of the ten spies, the twenty-five leaders of the rebellion that are worshipping the sun have “provoked” the Lord to anger. The Sunday law is the “day of provocation” which the prophets point forward to. Chapter nine describes those that receive the seal of God at the same point in time, for it is simply repeating and enlarging upon chapter eight.

همان‌گونه که در مورد گزارش شریرانهٔ ده جاسوس بود، آن بیست‌وپنج رهبرِ شورش که خورشید را پرستش می‌کنند، خداوند را به خشم «تحریک» کرده‌اند. قانون یک‌شنبه «روزِ تحریک» است که انبیا به آن در آینده اشاره می‌کنند. باب نهم کسانی را توصیف می‌کند که در همان مقطع زمانی مُهرِ خدا را دریافت می‌کنند، زیرا صرفاً باب هشتم را تکرار کرده و بر آن بسط می‌دهد.

> “This sealing of the servants of God [Revelation seven] is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.

> «این مُهر نهادنِ بندگان خدا [مکاشفه ۷] همان است که در رؤیا به حزقیال نشان داده شد.» شهادت‌هایی برای خادمان، ۴۴۵.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began its wandering through the wilderness. The prophetic history that identifies the image of jealousy in 1863, was the golden calf of Aaron. The prophetic characteristics of the golden calf are that it was an image of a beast, and it was gold. Gold is the symbol of Babylon, so Aaron’s golden calf was the image of the beast of Babylon. The image of the beast is only defined as the combination of church and state with the church in control of the relationship.

در سال ۱۸۶۳، نخستین نسلِ اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای سرگردانیِ خود را در بیابان آغاز کرد. تاریخِ نبوی‌ای که تصویرِ حسادت را در سال ۱۸۶۳ شناسایی می‌کند، گوسالهٔ طلاییِ هارون بود. ویژگی‌های نبویِ گوسالهٔ طلایی این است که هم تمثالی از یک وحش بود و هم از طلا. طلا نمادِ بابل است؛ از این‌رو، گوسالهٔ طلاییِ هارون، تمثالِ وحشِ بابل بود. تمثالِ وحش تنها به‌عنوانِ ترکیبِ کلیسا و دولت تعریف می‌شود، با این شرط که کلیسا بر این رابطه حاکم باشد.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> «اما «تصویرِ وحش» چیست؟ و چگونه باید ساخته شود؟ این تصویر به‌وسیلهٔ وحشِ دوشاخ ساخته می‌شود، و تصویری است برای آن وحش. همچنین از آن به‌عنوان تصویرِ وحش یاد می‌شود. پس برای آن‌که بدانیم این تصویر چگونه است و چگونه باید ساخته شود، باید ویژگی‌های خودِ آن وحش ــ یعنی پاپیّت ــ را بررسی کنیم.»

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> «هنگامی که کلیسای نخستین با دور شدن از سادگیِ انجیل و پذیرفتنِ آیین‌ها و رسومِ بت‌پرستان فاسد شد، روح و قدرتِ خدا را از دست داد؛ و برای آنکه بر وجدان‌های مردم تسلط یابد، در پیِ حمایتِ قدرتِ دنیوی برآمد. نتیجه، پاپیّت بود؛ کلیسایی که قدرتِ دولت را در اختیار گرفت و آن را برای پیشبردِ مقاصدِ خود، به‌ویژه برای مجازاتِ «بدعت»، به کار برد. برای آنکه ایالات متحده تصویری از وحش بسازد، قدرتِ مذهبی باید چنان بر حکومتِ مدنی مسلط شود که اقتدارِ دولت نیز به وسیلهٔ کلیسا برای تحققِ مقاصدِ خود به کار گرفته شود.» The Great Controversy, 443.

The calf built by Aaron, was built when Moses was receiving the Ten Commandments. The second commandment forbids the worship of idols, and includes a partial description of God’s character, when it identifies God as a jealous God.

گوساله‌ای که هارون ساخت، در همان زمانی ساخته شد که موسی ده فرمان را دریافت می‌کرد. فرمان دوم پرستش بت‌ها را منع می‌کند، و هنگامی که خدا را خدایی غیور معرفی می‌کند، مشتمل بر توصیفی جزئی از شخصیت خدا نیز هست.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> تو برای خود هیچ تمثالِ تراشیده، و هیچ صورتی از آنچه در آسمانِ بالا است، یا از آنچه در زمینِ پایین است، یا از آنچه در آبِ زیرِ زمین است، مساز. نزد آنها سجده مکن و آنها را عبادت منما؛ زیرا من که یهوه خدای تو هستم، خدای غیورم، که گناه پدران را بر فرزندان تا پشتِ سوم و چهارمِ آنان که از من نفرت دارند، بازخواست می‌کنم؛ و تا هزاران نسل بر آنان که مرا محبت می‌نمایند و احکام مرا نگاه می‌دارند، رحمت نشان می‌دهم. خروج 20:4–6.

Aaron’s image of the golden calf, being an idol, represents an image of jealousy, for it produced the righteous indignation that compelled Moses to throw down and break the first two tables of the Ten Commandments. We intend to show that the counterfeit chart of 1863, was represented by Aaron’s golden calf. God’s jealousy was manifested towards Aaron’s golden calf, for the golden calf represented a false god. The calf was the counterfeit representation of God. Aaron proclaimed that it represented the gods that had delivered them from Egyptian bondage. The two tables which Moses broke in that very history, were a “transcript” of the true God’s character, the God that had actually brought them out of Egypt. The counterfeit chart produced in 1863, is an image of jealousy, for it broke the two tables of Habakkuk chapter two by removing the seven times of Moses’ oath.

تصویرِ گوسالۂ زرّینِ هارون، چون بُتی بود، نمایندۀ «تمثالِ غیرت» است، زیرا همان چیزی بود که خشمِ عادلانه‌ای را برانگیخت که موسی را واداشت تا دو لوحِ نخستِ ده فرمان را بر زمین افکند و بشکند. مقصود ما آن است که نشان دهیم نمودارِ جعلیِ ۱۸۶۳ به‌وسیلۀ گوسالۀ زرّینِ هارون به تصویر کشیده شده بود. غیرتِ خدا نسبت به گوسالۀ زرّینِ هارون ظاهر شد، زیرا گوسالۀ زرّین نمایندۀ خدایی دروغین بود. آن گوساله بازنماییِ جعلیِ خدا بود. هارون اعلام کرد که آن، خدایانی را بازنمایی می‌کند که ایشان را از بندگیِ مصر رهانیده بودند. آن دو لوحی که موسی در همان واقعه شکست، «رونوشتی» از سیرتِ خدای حقیقی بود، همان خدایی که در واقع ایشان را از مصر بیرون آورده بود. نمودارِ جعلیِ ساخته‌شده در ۱۸۶۳، تمثالِ غیرت است، زیرا با حذفِ هفت زمانِ سوگندِ موسی، دو لوحِ بابِ دومِ حبقوق را شکست.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> «He visto que la gráfica de 1843 fue dirigida por la mano del Señor, y que no debía ser alterada; que las cifras eran como Él quería que fueran; que Su mano estaba sobre ella y ocultó un error en algunas de las cifras, de modo que nadie pudiera verlo, hasta que Su mano fue quitada». Primeros Escritos, 74, 75.

Further Ellen White adds to the command not to altar the 1843 chart, with the qualifications of “except by inspiration.”

الن وایت افزون بر فرمانِ عدمِ تغییرِ نمودارِ ۱۸۴۳، این قید را نیز می‌افزاید: «مگر به‌واسطۀ الهام.»

> “I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.

> «من دیدم که نمودار قدیمی به‌وسیلهٔ خداوند هدایت شده بود، و اینکه حتی یک رقم از آن نیز نباید تغییر داده شود، مگر به‌وسیلهٔ الهام. دیدم که ارقامِ نمودار همان‌گونه بودند که خدا می‌خواست، و اینکه دست او بر روی اشتباهی در برخی از آن ارقام بود و آن را پنهان می‌کرد، تا هیچ‌کس آن را نبیند تا زمانی که دست او برداشته شود.» Spalding and Magan, 2.

James and Ellen White were living with Otis Nichol’s family, when Nichol’s prepared and produced the 1850 chart. The only thing that was “altered” with the 1850 chart, was that the year ‘1844’ was used to replace the year ‘1843,’ that had been represented upon the 1843 chart. The only thing “altered” was a correction of the “mistake” that God had held His hand over. The inspiration of the prophetess was in the very home where the 1843 chart was “altered” into the 1850 chart, and the seven times of Leviticus twenty-six remained enshrined upon that chart, as it had been on the 1843 chart.

جیمز اور ایلن وائٹ اوٹس نِکول کے خاندان کے ساتھ رہ رہے تھے، جب نِکول نے 1850 کا چارٹ تیار کیا اور شائع کیا۔ 1850 کے چارٹ میں جس واحد چیز کو “تبدیل” کیا گیا، وہ یہ تھی کہ سنہ ‘1844’ کو سنہ ‘1843’ کی جگہ استعمال کیا گیا، جو 1843 کے چارٹ پر ظاہر کیا گیا تھا۔ واحد “تبدیلی” اسی “غلطی” کی درستی تھی جس پر خدا نے اپنا ہاتھ رکھا ہوا تھا۔ نبیہ کی الہامی رہنمائی عین اسی گھر میں موجود تھی جہاں 1843 کے چارٹ کو “تبدیل” کر کے 1850 کا چارٹ بنایا گیا، اور احبار چھبیس کے سات زمانے اسی چارٹ پر بدستور ثبت رہے، جس طرح وہ 1843 کے چارٹ پر تھے۔

The second commandment includes another piece of this prophetic puzzle, for it identifies that God counts the generations until He visits the iniquity that occurs. 1863, began the first of four generations of the Seventh-day Adventist church, for the Millerite movement ended at that point.

حکمِ دوم اس نبوی معمّے کے ایک اور حصّے کو بھی شامل کرتا ہے، کیونکہ یہ ظاہر کرتا ہے کہ خدا نسلوں کو گنتا ہے یہاں تک کہ وہ اُس بدی کی سزا دینے کو آتا ہے جو واقع ہوتی ہے۔ 1863 میں سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا کی چار نسلوں میں سے پہلی نسل کا آغاز ہوا، کیونکہ میلرائٹ تحریک اسی مقام پر اختتام پذیر ہوئی۔

The two tables of the Ten Commandments typify the two tables of Habakkuk, but they also typify the two wave loaves of Pentecost, which were the only offering in the sanctuary service that included sin. The manifestation of God’s power in the giving of the Ten Commandments, the manifestation of God’s power at the Pentecostal outpouring and the manifestation of God’s power in the history of the two charts of the Millerites, all typify the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in the latter rain. The two wave loaves of Pentecost represent the one hundred and forty-four thousand who are lifted up as an ensign during the latter rain.

دو لوحِ ده فرمان، مُمَثِّلِ دو لوحِ حبقوق‌اند، اما همچنین مُمَثِّلِ دو قرصِ افراشتنیِ پنطیکاست نیز هستند، که تنها قربانی در خدمتِ قدس بود که گناه را در بر داشت. تجلّیِ قدرتِ خدا در اعطای ده فرمان، تجلّیِ قدرتِ خدا در ریزشِ پنطیکاستی، و تجلّیِ قدرتِ خدا در تاریخِ دو نمودارِ میلریتیان، همگی مُمَثِّلِ تجلّیِ نهاییِ ریزشِ روح‌القدس در بارانِ آخر هستند. دو قرصِ افراشتنیِ پنطیکاست نمایانگرِ یکصد و چهل و چهار هزارند که در هنگامِ بارانِ آخر، همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند.

The Pentecostal wave loaves were to be prepared with “leaven”, which represents sin, but the leaven was destroyed by the process of baking.

نان‌های تقدیمیِ موجیِ پنطیکاست می‌بایست با «خمیرمایه» تهیه می‌شدند، که نماد گناه است؛ اما خمیرمایه در فرایند پخت از میان برده می‌شد.

> In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.

> En ese tiempo, habiéndose reunido una multitud innumerable de personas, hasta el punto de atropellarse unos a otros, comenzó a decir primeramente a sus discípulos: Guardaos de la levadura de los fariseos, que es la hipocresía. Lucas 12:1.

The wave loaves were a first fruit offering.

نان‌های افراشتنی، قربانیِ نوبرانه بودند.

> Ye shall bring out of your habitations two wave loaves of two tenth deals: they shall be of fine flour; they shall be baken with leaven; they are the firstfruits unto the Lord. Leviticus 23:17.

> از مسکن‌های خود دو گردۀ جنبانیدنی، از دو دهم ایفَه، بیاورید؛ از آرد نرم ساخته شوند؛ با خمیرمایه پخته شوند؛ این‌ها نوبرها برای خداوند هستند. لاویان 23:17.

The one hundred and forty-four thousand are the first fruit offering in the last days.

یکصد و چهل و چهار هزار نفر، هدیۀ نوبر در ایام آخر هستند.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> اور میں نے دیکھا، اور دیکھو، ایک برّہ کوہِ صیّون پر کھڑا تھا، اور اُس کے ساتھ ایک لاکھ چوالیس ہزار تھے، جن کے ماتھوں پر اُس کے باپ کا نام لکھا ہوا تھا۔ اور میں نے آسمان سے ایک آواز سنی، جو بہت سے پانیوں کی آواز کی مانند تھی، اور بڑے گرج کی آواز کی مانند؛ اور میں نے بربط نوازوں کی آواز سنی جو اپنے بربط بجاتے تھے۔ اور وہ تخت کے سامنے، اور اُن چار جانداروں اور بزرگوں کے سامنے، گویا ایک نیا گیت گاتے تھے؛ اور اُس گیت کو کوئی نہ سیکھ سکا مگر وہی ایک لاکھ چوالیس ہزار، جو زمین میں سے خرید لیے گئے تھے۔ یہ وہ ہیں جو عورتوں کے ساتھ ناپاک نہیں ہوئے، کیونکہ وہ کنوارے ہیں۔ یہ وہ ہیں جو برّہ کے پیچھے پیچھے چلتے ہیں جہاں کہیں وہ جاتا ہے۔ یہ آدمیوں میں سے خرید لیے گئے، تاکہ خدا اور برّہ کے لیے پہلے پھل ہوں۔ اور اُن کے منہ میں کوئی فریب نہ پایا گیا، کیونکہ وہ خدا کے تخت کے سامنے بےعیب ہیں۔ مکاشفہ 14:1–5۔

The class of worshippers in the last days who never die, represented by Elijah will have fully overcome sin, for the fire of purification that is brought upon them by the Messenger of the Covenant, thoroughly bakes out and removes the leaven, from the sons of Levi.

گروه پرستندگان در ایام آخر که هرگز نمی‌میرند، و به‌وسیلهٔ الیاس نمود یافته‌اند، بر گناه به‌تمامی غلبه یافته خواهند بود؛ زیرا آتشِ تطهیری که به‌وسیلهٔ رسولِ عهد بر ایشان آورده می‌شود، خمیرمایه را به‌طور کامل از پسرانِ لاوی می‌پزد و بیرون می‌برد.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اینک، فرستادهٔ خود را خواهم فرستاد، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد ساخت؛ و خداوندی که شما طالب او هستید، ناگهان به هیکل خویش خواهد آمد، یعنی آن فرستادهٔ عهد که از او خشنودید؛ اینک او خواهد آمد، یهوهٔ صبایوت می‌فرماید. اما چه کسی روز آمدن او را تاب خواهد آورد؟ و چه کسی هنگامی که ظاهر شود، خواهد ایستاد؟ زیرا او همچون آتشِ پالاینده و مانند صابونِ رخت‌شویان است. و او خواهد نشست، چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره؛ و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت، و ایشان را چون طلا و نقره تصفیه خواهد نمود، تا برای خداوند هدایایی در عدالت تقدیم کنند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم نزد خداوند مقبول خواهد افتاد، چنان‌که در ایام قدیم و در سال‌های پیشین. ملاکی ۳:‏۱–۴

The offering that is “as the days of old” is the Pentecostal wave offering of two loaves. It was lifted up as an offering, identifying the two prophets that were slain in the streets, and who are then lifted up to heaven as an ensign, at the beginning of the Sunday law crisis.

تقدمه‌ای که «همچون ایام قدیم» است، همان تقدمهٔ جنبانِ پنطیکاست از دو نان است. این تقدمه به‌عنوان قربانی برافراشته شد و آن دو نبی را که در کوچه‌ها کشته شدند مشخص می‌سازد، و سپس در آغاز بحرانِ قانونِ یکشنبه، چونان عَلَمی به آسمان برداشته می‌شوند.

When Aaron produced his golden calf, he pronounced that the calf was the gods that had brought them out of Egypt, and then proclaimed a feast to the Lord.

چون هارون گوسالهٔ زرّین خود را ساخت، اعلام کرد که آن گوساله همان خدایانی است که ایشان را از مصر بیرون آورده‌اند، و سپس عیدی برای خداوند اعلام نمود.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. Exodus 32:4, 5.

> او آن‌ها را از دست ایشان گرفت و با قلمِ حکاکی آن را صورت داد، پس از آنکه آن را گوساله‌ای ریخته‌شده ساخت؛ و گفتند: «ای اسرائیل، اینان خدایان تو هستند که تو را از سرزمین مصر برآوردند.» و چون هارون آن را دید، مذبحی پیش روی آن بنا کرد؛ و هارون ندا درداد و گفت: «فردا عیدی برای خداوند خواهد بود.» خروج ۳۲:‏۴، ۵

When the northern kingdom of Israel broke away from the southern kingdom of Judah, Jeroboam, the first king of Israel purposely introduced a counterfeit worship service in two cities, made the same pronouncement as Aaron, claiming his two golden calves were the gods that brought them out of Egypt, and ordained a counterfeit feast as had Aaron.

هنگامی که پادشاهی شمالیِ اسرائیل از پادشاهی جنوبیِ یهودا جدا شد، یربعام، نخستین پادشاه اسرائیل، عامدانه آیینی جعلیِ عبادت را در دو شهر برقرار ساخت، همان اعلامی را که هارون کرده بود بر زبان آورد و ادعا کرد که دو گوسالهٔ زرینِ او همان خدایانی‌اند که ایشان را از مصر بیرون آورده‌اند، و نیز همانند هارون عیدی جعلی مقرر کرد.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> اور یربعام نے اپنے دل میں کہا، اب سلطنت داؤد کے گھرانے کی طرف لوٹ جائے گی۔ اگر یہ لوگ یروشلم میں خداوند کے گھر میں قربانی کرنے کو چڑھتے جائیں، تو اس قوم کا دل پھر اپنے آقا، یعنی یہوداہ کے بادشاہ رحبعام کی طرف مائل ہو جائے گا، اور وہ مجھے قتل کر ڈالیں گے اور پھر یہوداہ کے بادشاہ رحبعام کے پاس لوٹ جائیں گے۔ تب بادشاہ نے مشورہ کیا اور سونے کے دو بچھڑے بنوائے، اور ان سے کہا، تمہارے لیے یروشلم کو چڑھنا بہت ہے؛ اے اسرائیل، اپنے معبودوں کو دیکھ، جو تجھے ملکِ مصر سے نکال لائے۔ اور اس نے ایک کو بیت ایل میں قائم کیا، اور دوسرے کو دان میں رکھا۔ اور یہ بات گناہ بن گئی، کیونکہ لوگ ایک کے آگے سجدہ کرنے کو دان تک جاتے تھے۔ اور اس نے اونچے مقاموں کا ایک گھر بنایا، اور عام لوگوں میں سے، جو بنی لاوی میں سے نہ تھے، کاہن مقرر کیے۔ اور یربعام نے آٹھویں مہینے کی پندرھویں تاریخ کو، اُس عید کی مانند جو یہوداہ میں ہوتی تھی، ایک عید مقرر کی، اور قربان گاہ پر نذر گزرانا شروع کیا۔ اسی طرح اس نے بیت ایل میں ان بچھڑوں کے لیے جو اس نے بنائے تھے قربانیاں گزرانیں، اور بیت ایل میں اُن اونچے مقاموں کے کاہن مقرر کیے جو اس نے بنائے تھے۔ چنانچہ اُس نے بیت ایل میں اُس قربان گاہ پر جو اُس نے بنائی تھی، آٹھویں مہینے کی پندرھویں تاریخ کو، یعنی اُس مہینے میں جسے اُس نے اپنے دل سے گھڑا تھا، نذر گزرانا شروع کیا؛ اور بنی اسرائیل کے لیے ایک عید مقرر کی، اور قربان گاہ پر چڑھا، اور بخور جلایا۔ 1 سلاطین 12:26–33۔

Dan means judgment, and represents a state; Bethel means the house of God. With Aaron’s rebellion as with king Jeroboam’s the symbols identify the combination of church and state that ultimately takes place at the Sunday law in the United States.

دان به معنای داوری است و نمایانگر یک دولت می‌باشد؛ بیت‌ئیل به معنای خانهٔ خداست. همان‌گونه که در شورش هارون و نیز در ماجرای یربعامِ پادشاه، این نمادها ترکیب کلیسا و دولت را مشخص می‌سازند؛ ترکیبی که در نهایت در قانون یک‌شنبه در ایالات متحده تحقق می‌یابد.

The Sunday law occurs at the end of Adventism and in the beginning of Adventism, the movement, which had been identified as the Protestant horn in the summer of 1844, came together legally with the Republican horn. Thus, Aaron and Jeroboam’s rebellion represents both 1863, and the soon-coming Sunday law.

قانون یکشنبه در پایان ادونتیسم رخ می‌دهد، و در آغاز ادونتیسم، جنبشی که در تابستان ۱۸۴۴ به‌عنوان شاخ پروتستان شناخته شده بود، از نظر قانونی با شاخ جمهوری‌خواه متحد شد. ازاین‌رو، شورش هارون و یربعام، هم سال ۱۸۶۳ و هم قانون یکشنبه‌ای را که به‌زودی خواهد آمد، نمایندگی می‌کند.

The reason that the messenger of the covenant purifies the “sons of Levi” and not any other of the tribes, is because at the rebellion of Aaron’s golden calf, it was the Levites that stood with Moses. For their faithfulness, they were then made the tribe that represented the priesthood, an honor which had been previously designed to consist of the firstborn of each of the tribes. This is why Jeroboam made sure that his counterfeit priesthood was not of the sons of Levi, and instead made his priesthood “of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.”

د دې لامل چې د عهد استازی «د لاوي زامن» پاکوي، نه د نورو قبيلو کومه بله قبيله، دا دی چې د هارون د سرو زرو خوسي د بغاوت پر مهال همدا لاويان وو چې د موسی تر څنګ ودرېدل. د هغوی د وفادارۍ له امله، هغوی بيا هغه قبيله وګرځول شوه چې د کهانت استازيتوب يې کاوه؛ دا يو داسې عزت و چې تر دې وړاندې ټاکل شوی و څو د هرې قبيلې د مشر زوی څخه جوړ وي. همدا وجه ده چې يربعام ډاډ ترلاسه کړ چې د هغه جعلي کهانت به د لاوي د زامنو څخه نه وي، بلکې خپل کهانت يې «د خلکو له ټيټو کسانو څخه، چې د لاوي له زامنو څخه نه وو» جوړ کړ.

The sons of Levi are those that are purified by fire as an ensign, or wave offering during the Sunday law crisis. The history of the Sunday law crisis in the last days, was typified by the crisis of 1863, when the newly identified Protestant horn became legally attached to the Republican horn. We have one more line of history to address before we begin to work through the passages we have just referenced.

پسران لاوی کسانی هستند که در خلال بحران قانون یکشنبه، به‌مثابهٔ عَلَم، یا هدیۀ جنبانیده، به‌وسیلهٔ آتش تطهیر می‌شوند. تاریخچۀ بحران قانون یکشنبه در ایام آخر، به‌طور نمادین در بحران سال ۱۸۶۳ پیش‌نمایانده شد، زمانی که شاخ پروتستانِ تازه‌شناخته‌شده به‌گونه‌ای قانونی به شاخ جمهوری‌خواه متصل گردید. پیش از آنکه بررسی بخش‌هایی را که همین اکنون بدان‌ها ارجاع داده‌ایم آغاز کنیم، هنوز یک خط تاریخی دیگر باقی مانده است که باید به آن بپردازیم.

That line is the year 1856, and we will address that in our next article.

آن خط سال 1856 است، و ما در مقالهٔ بعدی خود به آن خواهیم پرداخت.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «آمدنِ مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیرِ مقدّس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزد قدیم‌الأیام، آن‌گونه که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خویش، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویداد واحد هستند؛ و این همچنین به‌وسیلهٔ آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ بیان کرده است، به تصویر کشیده شده است.» The Great Controversy, 426.

Back to Articles