Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seventeen

کتابِ یوایل اور لاؤدیسیائی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا — نمبر سترہ

Number Seventeen

شماره هفده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

مقالۀ پیشین را با بررسیِ ناتمامی از نبوت‌های اَبرام و پولُس به پایان بردیم؛ نبوت‌هایی که سطر بر سطر، دوره‌ای ۴۳۰ ساله را پدید می‌آورند که از ۳۰ سال و سپس ۴۰۰ سال تشکیل شده است. گمان می‌کنم در میان اهل الهیات کسانی باشند که آن ۳۰ سال را دوره‌ای بدانند که پس از ۴۰۰ سال می‌آید، اما در طرح معمولِ این موضوع، آن سی سال به آغازِ دوره نسبت داده می‌شود. آیا ۴۰۰ سال و سپس ۳۰ سال است، یا ۳۰ سال و سپس ۴۰۰ سال؟ آن، سی سال و پس از آن چهارصد سال است، زیرا شهودِ بسیاری وجود دارند تا دوره‌ای سی‌ساله را که به دوره‌ای نبویِ دوم پیوسته و با آن دنبال می‌شود، ثابت کنند.

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

یوسف در پیدایش ۴۱:۴۶ سی‌ساله بود هنگامی که خدمت نزد فرعون را آغاز کرد. سپس هفت سال فراوانی آغاز شد که پس از آن هفت سال قحطی آمد. یوسف، به‌عنوان نمونه‌ای از مسیح، در سی‌سالگی با دو دورهٔ ۲۵۲۰ روزه دنبال شد. هنگامی که مسیح سی‌ساله بود، در پی آن دو دورهٔ ۱۲۶۰ روزه آمد که با هم ۲۵۲۰ را تشکیل می‌دهند؛ و این نیز به نوبهٔ خود با هفت زمان بر دو پادشاهی مرتبط است.

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

داوود سی ساله بود که پادشاه شد، و چنان‌که در ۲ سموئیل ۵:۴ آمده است، چهل سال سلطنت کرد. داوود نمونهٔ مسیح است، و هنگامی که مسیح سی ساله بود، تعمید یافت و سپس برای چهل روز به بیابان رانده شد؛ و آنگاه پس از رستاخیز خود، که تعمیدش نمونهٔ آن بود، چهل روز در میان شاگردان ماند و شخصاً به ایشان تعلیم داد. بر صلیب، ویرانی اورشلیم از روی رحمت برای چهل سال به تأخیر افتاد، در موازات با چهل سال مردن در بیابان در آغاز تاریخ عهد ایشان.

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

حزقی‌ئیل در حزقی‌ئیل ۱:۱ سی ساله بود هنگامی که برای نبوّت فراخوانده شد. اکنون مجال آن نیست که به دوره‌ای بپردازم که پس از سی‌سالگیِ حزقی‌ئیل در پی آمد، امّا خلاصه‌ای کوتاهِ مبتنی بر هوش مصنوعی از واقعیّت‌های تثبیت‌شده دربارهٔ مدّت خدمت او درج می‌کنم. «نبوّت‌های حزقی‌ئیل از دقیق‌ترین نبوّت‌های تاریخ‌گذاری‌شده در عهد عتیق‌اند، و در سراسر این کتاب ۱۳ تاریخِ مشخّص آمده است. همهٔ اینها از سال تبعید یهویاکین محاسبه می‌شوند (۵۹۷ BCE به‌عنوان سال ۱)، و بدین‌سان چارچوبی زمانیِ روشن را فراهم می‌آورند که حدود ۲۲ سال را در بر می‌گیرد.»

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

عیسی هنگامی که تعمید یافت، سی ساله بود و سپس عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار ساخت.

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

ضدِّ مسیح به‌گونه‌ای نبوی بر اساس الگوی مسیح هدایت می‌شود، و همان‌گونه که مسیح سی سال در تدارک بود تا خدمت خود را به‌عنوان کاهن اعظم آسمانی آغاز کند، دورهٔ نبویِ سی‌سالهٔ تدارک که برای ضدِّ مسیح مشخص شده بود، از برداشته شدن «قربانیِ دائمی» در سال 508 تا 538 امتداد داشت؛ زمانی که پاپیّت به‌عنوان کاهن اعظمِ جعلی به قدرت رسانده شد، همان‌گونه که مسیح در تعمید خود با قدرت مسح گردید. زیرا 1260 سالِ تاریکیِ پاپی با 1260 روزِ نورِ محضِ مسیح از هنگام تعمید او تا صلیب، که با زخمِ مهلکِ پاپیّت در 1798 انطباق دارد، به موازات یکدیگر قرار می‌گرفت.

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

هیچ‌یک از این دوره‌های پیشینِ دوقسمتی که با یک دورهٔ سی‌ساله آغاز می‌شوند، بر نخستین گام اَبرام در فرایند سه‌مرحله‌ایِ عهد او تقدّم ندارند. ازاین‌رو، موردِ اَبرام نخستین موردِ مذکور است، هرچند تنها پس از آن می‌توانست چنین باشد که به‌واسطهٔ شهادتِ دومِ پولُس تأیید گردید. هنگامی که پولُس این سخنان را نوشت، نبوّتِ چهارصدساله به نبوّتی چهارصدوسی‌ساله بدل شد که در آن، سی سالِ نخست از آخرین دورهٔ زمانی جدا گردانیده شده است.

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

من بر پایهٔ شخصیت مسیح، آن‌گونه که به‌صورت آلفا و اُمگا نمود یافته است، استدلال می‌کنم که در فرایند عهدِ صد و چهل و چهار هزار تن، که اُمگای نبوتِ دوگانهٔ ابراهیم و پولس دربارهٔ سی سال—و در پی آن چهارصد سال—هستند، باید همتایی در اُمگای تاریخِ عهد وجود داشته باشد، که همان تاریخِ مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار تن است. دوره‌ای سی‌ساله، که پس از آن دوره‌ای متمایز دیگر می‌آید، باید به گونه‌ای تحقق یابد که زمان را به کار نمی‌گیرد، اما نبوتِ بنیادینِ ۴۳۰ سالهٔ ابراهیم را به انجام می‌رساند. نیکو خواهد بود اگر آن عبارت پیشین را بار دیگر بخوانید، و سپس به این نکته بازگردید و ادامه دهید.

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

عیسی، یوسف، داوود و حزقیال، همگی سی سال در آمادگی برای کاری بودند که قوم خدا را در ایام آخر به‌گونه‌ای نمادین به تصویر می‌کشید. حزقیالِ نبی، یوسف به‌مثابه نمادی از مسیحِ کاهن، و داوودِ پادشاه. چهار نماد، اما یکی از این نمادها که نمایانگر کاهن اعظم آسمانی است، دارای نماینده‌ای انسانی و الهی است. آن چهار شاهد، همگی با سی سالِ اَبرام که به‌دنبال آن یک دورهٔ نبوی آمد، موافق‌اند.

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

ضدِّ مسیح سی سال در حال آماده‌سازی بود، سپس برای ۱۲۶۰ سال قدرت یافت تا آن‌که در سال ۱۷۹۸ نخستین مرگ خود را دریافت کرد. او نمادِ مرگِ دوم است، زیرا هنگامی که مهلتِ آزمون بسته می‌شود، بار دیگر می‌میرد. مرگِ دوم، مرگی ابدی است. ما نجات‌دهنده‌ای زنده را خدمت می‌کنیم، زیرا مسیح برای ابد نمرد؛ او مرگِ دوم را نمرد. هنگامی که زخمِ مهلکِ پاپیّت‌ها شفا یابد، مکاشفهٔ سیزده مشخص می‌سازد که او بار دیگر برای ۴۲ ماه سلطنت خواهد کرد، که نمایانگرِ یک دورهٔ نبوی است، بی‌آن‌که عنصری از زمان در آن باشد.

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

وقتی او در زمان قانون یکشنبه برانگیخته می‌شود، لشکری که در برابر کار او می‌ایستد، همان کسانی هستند که در پایان سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازدهم برانگیخته شدند. دو قدرتِ برخاسته، که هر دو عَلَم‌اند—یکی برای سبتِ روز هفتم و دیگری برای خورشید—به نقطهٔ مرجع برای تمامی جهان بدل می‌شوند، آنگاه که بشریت آخرین انتخاب خود را برای حیات یا مرگ انجام می‌دهد.

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

در هنگام قانون یک‌شنبه، ضدّمسیح که همان وحش نیز هست، نمایندهٔ اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، خودش (وحش)، و نبیِ کذّاب خواهد بود. آن سه قدرت علیه کلیسای خدا متحد خواهند شد، کلیسایی که باید بر فراز همهٔ کوه‌ها برافراشته گردد. کلیسای ظافرِ خدا سی سال در حال آماده‌سازی است؛ نه سی سالِ لفظی، بلکه یک دورهٔ نبویِ تثبیت‌شده که عدد سی به آن ملحق است و پس از فرمانِ سال 1844 همچنان به‌عنوان یک نبوت برقرار است، فرمانی که مشخص ساخت کاربردِ زمانِ نبوی دیگر معتبر نبود. به‌سادگی می‌توان دید که این سی سال نمایانگرِ دوره‌ای از آماده‌سازی برای نبی، کاهن، و پادشاه است که به‌مثابهٔ کلیسای ظافر، نمایندهٔ ملکوتِ جلال خواهند بود. چهار شاهدِ حزقیال، مسیح، یوسف، و داوود، نمایندهٔ اقتدارِ ملکوتِ خدا در همان دورهٔ زمانی هستند که پاپیّت و اتحادِ سه‌گانه جهان را به‌سوی آرماگدون رهبری می‌کنند.

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

کلیسای ظافر در هنگام قانون یک‌شنبه در ایالات متحده سرافراز می‌گردد، و مطابق با شهادت عهد عتیق و عهد جدید، قوم عهد که همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند، باید به مملکتی از کاهنان بدل شوند.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> شما نیز، چون سنگ‌های زنده، بنا نهاده می‌شوید تا خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدّس باشید، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطۀ عیسی مسیح مقبولِ خداست، تقدیم نمایید. اوّل پطرس ۲:۵.

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

کاهنان می‌بایست در زمانی که خدمت خود را در هیکل آغاز می‌کردند، سی‌ساله باشند؛ بنابراین، پیش از قانون یکشنبه، دوره‌ای از زمان وجود دارد که در آن، کهانت برای خدمت به‌عنوان هدیۀ موجیِ نوبر مهیا می‌شود. کاهنان، که همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند، در فرایند تطهیری که به‌وسیلۀ رسولِ عهد به انجام می‌رسد، به‌صورت لاویان به تصویر کشیده شده‌اند. دوره‌ای نبوی وجود دارد که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود و در آن، فرایند تطهیر، خدمتی تقدیس‌شده را برای دورۀ زمانی باران آخر آماده می‌سازد. این آمادگی در قانون یکشنبه به پایان می‌رسد؛ ازاین‌رو، دورۀ سی‌سالگی نشانگر آمادگی کاهنان است و بدین‌سان با سنّ لازم برای یک کاهن مطابقت دارد. مسیح به‌عنوان کاهن اعظم، خدمت خود را در سی‌سالگی آغاز کرد، و چون یوسف نمونۀ مسیح است، او نیز خدمت خود را در سی‌سالگی آغاز نمود. مسیحِ جعلی نیز سی سال در حال آمادگی بود؛ پس ما سه شاهد داریم که یک دورۀ سی‌ساله نمایانگر آمادگی یک کهانت است.

> “The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

> «مسئلهٔ عظیمِ نزدیک، کسانی را که خدا منصوب نساخته است، غربال خواهد کرد و او خدمتی پاک، راستین و تقدیس‌شده برای بارانِ آخر مهیا خواهد داشت.» Selected Messages، کتاب ۳، ۳۸۵.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

خواهر وایت به‌صراحت تعلیم می‌دهد که هرگاه کلیسا پاک باشد، روح نبوت فعال است. هنگامی که مسئلهٔ عظیم، زوان را از میان برمی‌چیند، شما خدمتی تقدیس‌شده خواهید داشت که از عیسی و یوسفِ کاهن، که هم الهی است و هم انسانی، عیسی و حزقیالِ نبی، و عیسی و داودِ پادشاه تشکیل شده است. آنان که در طی دوره‌ای که به‌وسیلهٔ سی سال نمادین شده است آماده می‌شوند، باید در شمار صد و چهل و چهار هزار باشند و به‌عنوان انبیا، کاهنان و پادشاهان معرفی شده‌اند. هر سه انسان، نمادهای کتاب‌مقدسیِ کار مسیح به‌عنوان نبی، کاهن و پادشاه هستند؛ ازاین‌رو، عدد سی به ما امکان می‌دهد استنباط کنیم که در هر یک از این سه مقوله، آنانی که به‌وسیلهٔ نمادهای کتاب‌مقدسی پدید آورده شده‌اند و سی سال برای آن‌ها آمادگی حاصل شده است، هنگامی که با مسیح در کنار هم قرار می‌گیرند، نمایانگر پیوند الوهیت با انسانیت‌اند. بنابراین، آن کاهنانی که در طول دورهٔ نمادینِ سی‌ساله آماده می‌شوند، به‌عنوان عَلَمِ الوهیتِ متحد با انسانیت معرفی شده‌اند.

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

۴۲ ماہ کا آخری پاپائی خونریز قتلِ عام اُس وقت واقع ہوتا ہے جب مسیح اپنے شاگردوں کی شخصیت میں ۴۲ ماہ تک انسانوں کے درمیان چلتا پھرتا ہے۔ غلامی اور جبر کے ۴۲ ماہ جو نجات پر منتج ہوتے ہیں، جیسا کہ ابرام کی دو رُخی نبوت کے ۴۳۰ برس سے ظاہر کیا گیا ہے۔ ابرام کے چار سو برس بحرِ قلزم کی نجات پر اختتام پذیر ہوتے ہیں، جو پاپا کے علامتی ۴۲ ماہ کے اختتام پر، مہلتِ آزمائش کے خاتمہ کی ایک کلاسیکی بائبلی تمثیل ہے۔

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

چهل‌ودو ماه، زمانِ آزمون از هنگامِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده تا بسته‌شدنِ مهلتِ توبهٔ بشر را نشان می‌دهد. با این حال، در خلالِ این ۴۲ ماه، پس از یک دورهٔ سی‌سالهٔ آمادگی، مسیح در شخصِ باقی‌ماندگان عهد را استوار می‌سازد. کاهنِ بدلیِ دجال به پایانِ نهاییِ خود می‌رسد، درست در همان‌جایی که مسیح در خطِ خود جان سپرد؛ همان‌جا که فرعون، پادشاهِ مصر، نیز در خطِ خود هلاک شد. بر کوهِ کرمل، انبیای بعل کشته شدند، و بدین‌سان مرگِ نبیِ کاذب در قانونِ یکشنبه مشخص می‌گردد. در قانونِ یکشنبه، نبیِ کاذبی را می‌بینید که آنگاه کشته می‌شود، اژدهایی که به‌وسیلهٔ فرعون نمایانده شده است، و وحشی که به‌وسیلهٔ پاپیّت نمایانده شده است. همهٔ این‌ها در قانونِ یکشنبه در تعارض با کاهنان و پادشاهان و انبیای خدا به تصویر کشیده شده‌اند. کلیسا اندکی پیش از قانونِ یکشنبه تطهیر می‌شود و عطیهٔ نبوت احیا می‌گردد—درست در همان‌جایی که نبیِ کاذب می‌میرد. از آن زمان به بعد، نبرد بر سرِ پیامِ نبویِ راستین یا کاذب است.

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

نمادینِ دورۀ سی‌ساله، نمایانگر دوره‌ای است که پیش از قانون یکشنبه قرار دارد. این دوره، دورۀ آماده‌سازی برای کاهنان است، زیرا مسیح در همۀ امور نمونۀ ایشان است، چراکه اینان همان کسانی‌اند که از برّه پیروی می‌کنند. در خلال سی سال نخستِ نبوت ابرام، عهد برقرار شد؛ ازاین‌رو روشن می‌گردد که هرچه دورۀ آماده‌سازی برای کاهنان نمایندگی کند، همان دوره‌ای است که در آن خداوند عهد خویش را با صد و چهل و چهار هزار نفر، مطابق با نمونۀ تاریخ آلفای ابرام، تجدید می‌کند. آن دوره، زمانِ آماده‌سازی برای کاهنانی است که در قانون یکشنبه، در سن سی‌سالگی، خدمت خود را آغاز می‌کنند؛ آنگاه که همانند مسیح در تعمیدش، با روح‌القدس مسح می‌شوند. حقیقت دیگری که می‌توان از تاریخ آلفای ابرام استنتاج کرد این است که هرچه آن دوره‌ای که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود نمایندگی کند، باید بس عظیم و خطیر باشد، زیرا امگا همواره از آلفا نیرومندتر است. قانون یکشنبه همان امگاست که به‌وسیلۀ 22 اکتبر 1844، صلیب، فصح در مصر، و همچنان نمونه‌های دیگر، بازنمایی شده است.

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

قانون الأحد يُمثّل نهاية الفترة التي ترمز إليها مدة الثلاثين سنة. وقد جرى التمهيد له مسبقًا في كل قصة خلاصية كبرى تقريبًا، وهو أيضًا نهاية تاريخ العهد لشعبٍ مختار بدأ مع أبرام. ومع هذا القدر من ثقل الأدلة النبوية المتعلّقة بنهاية تلك الفترة، ومع الغاية الجليلة الكامنة في الفترة نفسها، فما الذي يكون نقطة بدايتها؟

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

دوره‌ای نبوی وجود دارد که با سی سال نمادین شده است و بر اساس کثرتی از شاهدان، در قانون یکشنبه به پایان می‌رسد. در آن نقطه، دوره‌ای پس از آن فرا می‌رسد که با مقادیر عددی گوناگون نمایش داده شده است، و هر یک از آن دوره‌ها شهادتی از یک خط از تاریخ نبوی را که پس از قانون یکشنبه ادامه می‌یابد، ارائه می‌کند. برخی از آن دوره‌ها نمایانگر خط درونی تاریخ کلیسا هستند، و برخی دیگر خط بیرونی جهان را که به سوی هارمجدون پیش می‌رود، به تصویر می‌کشند.

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

شاید در این مقطع شایسته باشد به خود یادآور شویم که ما هرگونه کاربرد نبوت‌های زمانی را در ایام آخر، از حیث دلالت بر هر تاریخِ قابل‌شناسایی، مردود می‌دانیم، تا زمانی که روز و ساعت در پایان بلاها اعلام شود. برای روشن ساختن مقصود خود مبنی بر این‌که دیگر زمان نبوی را به کار نمی‌بریم، از فصل دوازدهم کتاب دانیال استفاده خواهم کرد. در فصل دوازدهم، سه آیه وجود دارد که زمان نبوی را مشخص می‌کنند.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> اور میں نے اُس مرد کو، جو کتان کے لباس میں ملبوس تھا اور دریا کے پانیوں کے اوپر تھا، سنا، جب اُس نے اپنا داہنا ہاتھ اور اپنا بایاں ہاتھ آسمان کی طرف اٹھایا اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے کہ یہ ایک زمانہ، دو زمانے، اور آدھا زمانہ تک ہوگا؛ اور جب وہ مقدس لوگوں کی قدرت کو پراگندہ کرنا پورا کر چکے گا تو یہ سب باتیں تمام ہو جائیں گی۔ دانی ایل 12:7۔

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> और जिस समय से नित्य बलि उठा ली जाएगी, और उजाड़ करनेवाली घृणित वस्तु स्थापित की जाएगी, उस समय से एक हजार दो सौ नब्बे दिन होंगे। दानिय्येल 12:11.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

> خوشا به حال آن‌که انتظار می‌کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز می‌رسد. دانیال ۱۲:۱۲.

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

میلریوں کو ان تینوں آیات میں سے ہر ایک کی درست سمجھ حاصل تھی۔ یہ تینوں نبوتیں اُن حقائق کا حصہ ہیں جو بنیادوں کی نمائندگی کرتے ہیں۔ تاہم اِن آیات کے بارے میں میلری فہم سال کے بدلے دن کے اصول کے اطلاق پر مبنی تھا۔ چونکہ “وقت اب نہیں رہا”، اس لیے اِن آیات کا ایک اور اطلاق ہونا لازم ہے، کیونکہ تمام نبوتیں بعد کی بارش کے زمانے کی مدت ہی کے بارے میں گفتگو کر رہی ہیں۔ اِن آیات کی ایک ایسی بعد کی بارش سے متعلق سمجھ ہونی چاہیے جو پیغام پیدا کرنے کے لیے وقت کو استعمال نہ کرے، اور نہ ہی اِن آیات کے بارے میں میلری فہم سے اختلاف رکھتی ہو۔ اِن تین آیات میں سے درمیانی آیت، (آیت گیارہ)، کے بارے میں درست میلری نقطۂ نظر یہ ہے کہ وہ ایک دوہری مدت کی نمائندگی کرتی ہے، جو ایک تیس سالہ مدت سے شروع ہوتی ہے، جس کے بعد 1260 سال آتے ہیں۔ آیت گیارہ اُس تیس سالہ مدت کی نشان دہی کرتی ہے جو اتوار کے قانون سے پہلے واقع ہوتی ہے، جیسا کہ ویرانی کی مکروہ چیز کے قائم کیے جانے سے ظاہر کیا گیا ہے۔

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

دانیال باب دوازدهم، آن باب از کلام خداست که فرایند تطهیر قوم خدا را که در ایام آخر، در زمان آخر، هنگامی که نبوتی از کتاب دانیال گشوده می‌شود، روی می‌دهد، بیان می‌دارد. در آیهٔ یازدهم نبوتی را می‌یابیم که پیشگامان آن را به‌درستی به‌عنوان دوره‌ای سی‌ساله فهمیدند که به یک دورهٔ ۱۲۶۰ ساله منتهی می‌شود. در باب دوازدهم، هر سه نبوتِ آیات هفت، یازده و دوازده، تا زمان آخر مهر و موم شده‌اند. در زمان آخر، آن سه نبوت باید گشوده شوند، زیرا کلام خدا هرگز فرو نمی‌ماند. در همان باب، روشن‌ترین تصویر از بسته شدن مهلت آزمایش بشر در سراسر کتاب مقدس ارائه شده است؛ از این‌رو باب دوازدهم، بی‌تردید و به‌طور مشخص‌تر، پایان ادونتیسم را معرفی می‌کند تا آغاز ادونتیسم را.

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

سه پیشگویی در دانیال دوازده، دقیقاً در همان بخش از کتاب‌مقدس مُهر شده بودند که در آن، مُهر کردن و گشودن مُهر، تعریف اصلی نبوی خود را می‌یابد. آن سه پیشگویی در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نفر گشوده می‌شوند، زیرا آلفا و اُمگا همواره پایانِ یک چیز را همراه با آغازِ آن چیز به تصویر می‌کشد. آنچه در سه دورهٔ نبویِ فصل دوازده گشوده می‌شود، بیانگر آخرین گشوده شدنِ کلام نبویِ خداست. این گشوده شدن در مکاشفه باب یک مطرح شده است، آنگاه که مکاشفهٔ عیسی مسیح اندکی پیش از بسته شدنِ درِ فیض گشوده می‌شود. آیهٔ یازدهمِ دانیال دوازده، همتای نخستین نمایشِ نبوتیِ دوگانهٔ اَبرام و پولُس است که با یک دورهٔ سی‌ساله آغاز شد.

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

په دانیال دولسم کې درې نبوتونه سمبولیکې دورې دي چې د پای د وروستي وخت په مهال مُهرماتېږي، او دا مُهرماتېدل د خدای د خلکو وروستۍ پاکۍ ته لاره هواروي. د دغو دریو نبوتونو لومړی خپله مسیح ورکوي، او کله چې هغه دا نبوت وړاندې کوي، په اوبو ولاړ وي او د کتان جامې یې اغوستې وي، چې د هغې نبوي دورې پای په ګوته کوي چې د ۱۲۶۰ کلونو په توګه تمثیل شوې ده، او د هماغې دورې پای د خدای د خلکو د ځواک د تیت او پرک کېدو د پای په توګه تعریفوي. د خدای خلک په وروستیو ورځو کې هماغه یو سل او څلور څلوېښت زره دي، او هغوی تیت او پرک شوي دي.

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

نه تنها مسیح بر آب ایستاده و به پرسشی پاسخ می‌دهد، بلکه آن پرسش با این واژه‌ها آغاز می‌شود: «تا به کی؟». «تا به کی؟» نمادی نبوی است که در آیهٔ سیزدهمِ دانیال هشت نیز از عیسی پرسیده می‌شود، آنجا که این پرسش مطرح می‌گردد: «تا به کی؟»

> And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> و یکی به آن مردِ ملبّس به کتان، که بر آب‌های نهر بود، گفت: «تا پایان این عجایب، چه مدت خواهد بود؟»

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

> اور میں نے اُس مرد کو سنا جو کتان کے لباس میں ملبوس تھا اور دریا کے پانیوں کے اوپر تھا، جب اُس نے اپنا دہنا ہاتھ اور اپنا بایاں ہاتھ آسمان کی طرف اُٹھایا، اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے، کہ یہ ایک زمانہ، دو زمانے، اور نصف زمانہ تک ہوگا؛ اور جب وہ مُقدّس لوگوں کی قدرت کو پراگندہ کرنا پورا کر چکے گا، تو یہ سب باتیں پوری ہو جائیں گی۔ دانی ایل 12:6، 7۔

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

سؤالی که در رؤیای رود حِدِّقِل از عیسی، که به صورت آن مردِ ملبّس به کتان نمایش یافته است، پرسیده می‌شود این است: «تا پایان این عجایب چه مدّت خواهد بود؟»؛ و در رؤیای رود اولای، از عیسی، که به صورت پَلمونی (آن قدّیس معیّن) نمایش یافته است، سؤال می‌شود: «رؤیا دربارهٔ قربانی دائمی و معصیتِ ویرانگر، که هم مقدّس و هم لشکر را برای پایمال شدن تسلیم می‌کند، تا چه مدّت خواهد بود؟»

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

خواهر وایت تصریح می‌کند که رؤیاهایی که در کنار کرانه‌های نهرهای بزرگ شنعار به دانیال داده شد، اکنون در حال تحقق است، و در ارتباط با هر دو رؤیای نهر، از عیسی آن «سؤال» نبوی پرسیده می‌شود که همواره قانون یکشنبه را به‌عنوان «پاسخ» پدید می‌آورد. با این حال، هر دو پاسخ در چارچوب زمان نبوی ارائه شده‌اند، زمانی که در 1844 پایان یافت. پیشگامان به‌درستی پاسخِ سؤالِ باب هشتم و رؤیای نهر اولای را شناسایی کردند، و دریافتند که 1798 زمانی بود که پراکنده شدن قدرت قوم خدا به پایان رسید. اما پس از 1844، هنگامی که «کاربرد زمانی» کلام نبوی خدا به پایان رسید، سؤال نبویِ «تا به کی؟» درکی را که پیشگامان داشتند چنین بازگو می‌کند: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه، در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، مقدّس تطهیر خواهد شد»، و «همه» «شگفتی‌ها» در رؤیای نهایی دانیال به انجام خواهد رسید، آنگاه که پراکنده شدن قوم مقدّس برای سه روز و نیمِ نمادین، به پایان برسد.

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

رؤیای نهر حدّاقلِ فصل‌های سه‌گانۀ پایانی دانیال و رؤیای نهر اولای در فصل‌های هفت تا نُه، از سوی خواهر وایت به‌عنوان «نهرهای عظیم شِنعار» معرفی شده‌اند. همۀ پژوهشگران تاریخی و کتاب‌مقدسی تصدیق می‌کنند که تنها دو نهر وجود دارد که با شِنعار مرتبط‌اند، و هر دو نهرهای عظیم‌اند. آن دو نهر، دجله (حدّاقل) و فرات هستند. نهر اولای، فراتِ شِنعار نیست؛ بلکه مجرایی کوچک و دست‌ساخت انسان در فارس است، نه در شِنعار. نهر اولای در آن رؤیا که بنیاد و ستون مرکزی اَدوِنتیسم را در بر دارد، در شِنعار واقع نشده است؛ با این حال، آن نبیّه اولای را فرات، یعنی یکی از نهرهای عظیم شِنعار، معرفی می‌کند.

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

رؤیای حدّاقل تاریخ بیرونی اژدها، وحش و نبیِ کاذب را به تصویر می‌کشد که جهان را به آرماگدون رهبری می‌کنند، و رؤیای اولای نمایانگر کار مسیح در متحد ساختن الوهیت خویش با انسانیتِ بشر است. در بیان نبوی، الهام از نهر اولای به‌عنوان شاهدی دوم همراه با نهر فرات بهره می‌گیرد تا کاری را که به‌وسیلهٔ مسیح در پیوند دادن الوهیت خویش با انسانیت به انجام می‌رسد، مشخص سازد.

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

فرات و دجله هر دو از عدن آغاز شدند و در سراسر تاریخ عهد جاری‌اند. هنگامی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به ستون مرکزی ادونتیسم می‌ریزند، فرات با نهرِ مصنوعِ اولای درهم می‌آمیزد تا اتحاد الوهیت با انسانیت را به تصویر کشد؛ اتحادی که به‌واسطهٔ اعمال ایمان در کسانی تحقق می‌یابد که به‌عنوان یکصد و چهل و چهار هزار تن معرفی شده‌اند. اولای نمایانگر آزمونی بر اقتدار کلام نبوی خداست، زیرا اقتدار الن وایت را، که رودِ ایرانیِ اولای را یکی از نهرهای عظیم شنعار شناسایی می‌کند، در تعارض با صاحب‌نظران جهان قرار می‌دهد.

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

نمادِ رودِ اولای، آزمونی را دربارۀ کلام انسان یا کلام خدا نشان می‌دهد. آیا انسان‌ها برحق‌اند، یا سخنانی که به‌وسیلۀ خواهر وایت بیان شده است، درست است؟ آیا رودِ اولای نمایانگر یک رودِ واحد در پارس است، یا نمایانگر رودی نبوی است که از آب‌های عدن درآمیخته با آب‌های انسان‌ها تشکیل شده است؟

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

ممکن است برای این معضلی که مطرح کرده‌ام گزینه‌های بسیاری وجود داشته باشد، اما چند نکته را بیان می‌کنم تا مقصود مرا دریابید. آیا مورخان و الهی‌دانان دنیوی درست می‌گویند و خواهر وایت در اشتباه است؟ هیچ‌کس مناقشه نمی‌کند که «نهرهای عظیم شنعار» همان دجله و فرات‌اند. پس هنگامی که خواهر وایت نهر اولای در فارس را به‌عنوان یکی از نهرهای عظیم شنعار معرفی می‌کند، آیا او نبی کاذب است؟ یا آیا او نبی حقیقی است که دچار اشتباه شده است؟ یک نبی حقیقی تا چه اندازه می‌تواند اشتباه کند پیش از آنکه از مرز بگذرد و به نبی کاذب بدل شود؟ یا آیا مورخان در اشتباه‌اند؟ یا آیا در واقع او درست می‌گوید؟ یا آیا مورخان و خواهر وایت هر دو درست می‌گویند؟ من این معضل را از آن رو مطرح کردم که توضیح این معضل را به‌عنوان نکته‌ای افزوده درباره آن مردِ ملبس به کتان، که بر فراز نهر ایستاده است و در هر دو رؤیای نهرهای حدّاقل و اولای از او پرسیده می‌شود: «تا به کی؟» به کار برم.

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

در فصل هشتم دانیال، دانیال در شوشَن، در پارس، است، و شوشَن بر کنار رود اولای قرار دارد؛ رودی که به سبب صنعت کشاورزی، هم رود طبیعی را دربرمی‌گیرد و هم مجموعه‌ای از آبراهه‌های مصنوعی را. اولای پس از آنکه حدود یکصد و پنجاه میل دیگر یا نزدیک به آن جریان می‌یابد، به محل تلاقی رودهای دجله و فرات متصل می‌شود. دجله و فرات، که آغازشان در عدن بود، سرانجام به هم می‌پیوندند، و هنگامی که این امتزاج روی می‌دهد، رود اولای از پارس نیز در همان نقطه به آن متصل می‌گردد. هنگامی که رود اولای در محل تلاقی دجله و فرات به نظام باتلاقی دجله می‌پیوندد، اولای بخشی از آبی می‌شود که رودهای عظیم شِنعار را تشکیل می‌دهد. مورخان درست می‌گویند، و خواهر وایت نیز همچنین.

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

وقتی خواهر وایت رؤیای اولای را در باب هشتم مشخص می‌کند، او به رودی اشاره می‌کند که به نظام آب‌گذرِ ساختِ دستِ انسانِ خود شهرت دارد؛ نظامی که رودهای دجله و فرات را به هم پیوند می‌دهد، و این دو نمایانگر دو دورهٔ ۲۵۲۰ ساله‌اند که در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ به پایان رسیدند.

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

ایک قدیم نامِ دجلہ «حدِّاقل» ہے، اور فرات کے ساتھ اس کی نسبت میں نبوت کے طور پر ان دونوں دریاؤں کو واضح طور پر اس حیثیت سے متعین کیا گیا ہے کہ وہ اسور اور بابل کے ساتھ وابستہ ہیں، جنہیں دو شیروں کے طور پر بھی شناخت کیا گیا ہے جو خدا کی بھیڑوں کو تأدیب دینے والے تھے۔ یہ دونوں ویران کرنے والی قوتیں بت‌پرست روم اور پاپائی روم کی ان دو ویران کرنے والی قوتوں کی پیش‌نمائی کرتی تھیں، جو ایک مرد اور ایک عورت، یا ایک کلیسیا اور ایک ریاست کی علامتیں ہیں۔ بت‌پرست روم وہ مرد تھا جو امورِ مملکت کی نمائندگی کرتا تھا، اور پاپائی روم کلیسیائی اقتدار کی ناپاک عورت ہے۔ اسور اپنے نبوی تعلق میں مرد تھا اور بابل عورت؛ یوں دجلہ کو مرد اور فرات کو عورت کے طور پر مشخص کیا جاتا ہے۔

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

رود دجله، رودِ سیاستِ حکومتی است که تا سال 1798 امتداد یافت، و فراتِ کشورداریِ کلیسایی تا 1844 رسید. فرات می‌بایست تا 1844 امتداد یابد، زیرا پیامِ 1844 دربارهٔ بابل بود، (فرات) که در 1844 بار دیگر سقوط کرد. همان‌گونه که فرات در 1844 آبشاری پدید آورد، رود اولای نیز که به‌عنوان نمادی از اعمال انسانی به آن هم‌ریزی پیوسته بود، با آبِ رود دیگر درآمیخت. رودِ سیاستِ حکومتی در 1798 مهار شد، آنگاه که اقتدار مدنی از قدرت پاپی ستانده شد. در همان سال، ایالات متحده آغاز به سلطنت کردن می‌کند، همچون حیوانِ زمین و ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس. رود دجله در 1798 مهار می‌شود، دقیقاً در همان جایی که دولت سرانجام تمام جهان را وادار خواهد کرد که آن سد را فرو ریزند؛ سدی که اکنون سیلاب‌های آزار و شکنجهٔ پاپی را، که چون سیلی سهمگین در شرفِ فروغلتیدن بر سراسر جهان است، بازمی‌دارد. آن دیوار، یا سد، همان دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت است.

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

در سال ۱۸۴۴، هم فرات و هم اولای، پیامِ ۱۸۴۴ را به‌منزلهٔ سقوطِ بابل معرفی می‌کنند، و نیز آن را همان کاری می‌نمایانند که مسیح در ۱۸۴۴ آغاز کرد، آنگاه که او، به‌عنوان رسولِ عهد، آب‌های بابل و اعمالِ انسانی را از میان قومی که می‌بایست به قدسِ او داخل شوند، تطهیر نمود—قومی که پیش از ورود به قدس‌الاقداس نیازمندِ پاک‌شدن بودند. تطهیرِ نهاییِ آن قوم به‌وسیلهٔ بارانی به انجام رسید که تحتِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب فرو ریخت، و آن قطراتِ بارانِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب از آب‌های دجله تقطیر شده بود، همان‌گونه که میلری‌ها رومِ پاپی و سالِ ۱۷۹۸ را شناسایی کردند، و همان‌گونه که سقوطِ بابل را شناسایی نمودند و پیش از درِ بسته، به‌وسیلهٔ آن پیام پاک شدند، یا می‌توان گفت—به‌وسیلهٔ بارانی پاک گردیدند که از آب‌های تقطیرشدهٔ رودهای اولای و دجله و فرات آمده بود، آنگاه که آنان پیامِ دانیال ۸:۱۴ را ارائه کردند، و پیامِ فریادِ نیمه‌شب را پیش از گشایشِ روزِ کفارهٔ ضدنمونه به انجام رساندند.

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

هنگامی که مسیح در آیهٔ هفتم از باب دوازدهم دانیال بر آب‌های حدّاقل ایستاده است، او بر آب‌های دجله ایستاده است؛ آب‌های کشورداری در رؤیایی که واپسین حرکات کشورداری انسانی را، که به پایان زمانِ بسته شدنِ درِ شفاعت می‌انجامد، ترسیم می‌کند. او در آنجا ایستاده و به پرسش آیهٔ پیشین پاسخ می‌دهد، درست همان‌گونه که در رؤیای نهر اولای، آن مردِ ملبّس به کتان، که در آنجا «پالمونی»، آن شمارشگرِ شگفت‌انگیز است، پاسخی به پرسش آیهٔ پیشین ارائه می‌کند. در هر دو مورد، این گفت‌وگو، گفت‌وگویی آسمانی میان فرشتگان و مسیح است، و در هر دو مورد، پرسش این است: «تا به کی؟»

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

پاسخ، تا 2300 روز است؛ در باب هشتم و باب دوازدهم، «زمانی و زمان‌ها و نصفِ زمانی» است. این پاسخ به‌عنوان 2300 سال و 1260 سال فهمیده می‌شود، اما در 1844 خدا ممنوعیتی بر به‌کارگیری زمان در درون پیام نبوی قرار داد، زیرا دیگر زمانی نیست. پاسخِ پالمونی، آن مردِ ملبّس به کتان، برای نسلِ نهاییِ او چیست؟ پرسشِ «تا به کی؟» بر شهودِ بسیار نشان داده شده است تا قانونِ یکشنبه را به‌عنوان پاسخِ این پرسش معرفی کند؛ پس آیا مقدِس در هنگامِ قانونِ یکشنبه تطهیر می‌شود، و آیا «همهٔ این شگفتی‌ها» در هنگامِ قانونِ یکشنبه به پایان می‌رسند؟ «شگفتی‌ها»یی که در هنگامِ قانونِ یکشنبه به پایان می‌رسند کدام‌اند، و آن «شگفتی‌ها» از چه زمانی آغاز شدند؟

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> پس من، دانیال، نگریستم، و اینک دو تنِ دیگر ایستاده بودند، یکی بر این سویِ کرانۀ رود و دیگری بر آن سویِ کرانۀ رود. و یکی به آن مردِ ملبس به کتان، که بر فرازِ آب‌های رود بود، گفت: تا پایان این عجایب چه مدت خواهد بود؟

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

> و آن مردِ ملبّس به کتان را که بر آب‌های نهر بود شنیدم، هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به او که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که این تا زمانی و زمان‌ها و نصف زمانی خواهد بود؛ و چون پراکندنِ قدرتِ قومِ مقدّس را به کمال رسانیده باشد، همهٔ این امور به انجام خواهد رسید. دانیال ۱۲:۵–۷.

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

پرسش نمادینِ «تا به کی؟» به قانون یکشنبه اشاره می‌کند، و فرشته نپرسید که قانون یکشنبه چه زمانی است، بلکه پرسید پایانِ شگفتی‌ها چه زمانی است. «شگفتی‌ها» در قانون یکشنبه به پایان می‌رسند؛ پس آن شگفتی‌هایی که به قانون یکشنبه منتهی می‌شوند کدام‌اند؟ یا به‌طور مشخص‌تر، «شگفتی‌ها»یی که در رؤیای داده‌شده نزد حِدِّقِل، در باب‌های ده تا دوازده، بازنمایی شده‌اند، چه هستند؟ اگر بتوانیم تعیین کنیم که «شگفتی‌ها» چه هستند، شاید بتوانیم دریابیم که «شگفتی‌ها» از چه زمانی آغاز می‌شوند. در دانیال ده، جبرئیل به‌طور مشخص معرّفی می‌کند که مقصود او از تعاملش با دانیال در خلال آن رؤیا چه بوده است.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> و اکنون آمده‌ام تا تو را از آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد آگاه سازم؛ زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۱۴

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

جبرائیل آمد تا قومِ خدا را از آنچه در ایّامِ آخر بر ایشان واقع خواهد شد، آگاه سازد. این‌که فرض شود نبوت‌های دانیال دوازده، که میلریّت‌ها آن‌ها را به‌درستی فهمیده بودند، و سپس از همین اذعان برای انکارِ انطباقِ آن فصل بر ایّامِ آخر استفاده شود، به‌معنای بی‌اثر ساختنِ مقصودِ مصرحِ جبرائیل است. از آن هنگام که جبرائیل روایتِ نبوی را در آیهٔ نخستِ فصلِ یازدهم آغاز می‌کند تا آیهٔ سومِ فصلِ دوازدهم، تاریخی که به تصویر کشیده شده، جزئیاتِ ظاهریِ نبویِ چگونگیِ رهبریِ جهان به‌سوی آرماگدون به‌وسیلهٔ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب است. در درونِ این فصل، آیاتی هست که آزار دیدنِ قومِ خدا را وصف می‌کند، امّا تاریخِ فصلِ یازدهم اساساً مکاشفه‌ای بیرونی است. این بدان معناست که فصلِ دهم و فصلِ دوازدهم در رؤیای نهاییِ دانیال، یک آلفا و یک اُمگا را نمایندگی می‌کنند؛ زیرا برخلافِ فصلِ یازدهم، هر دو پیامی درونی را توصیف می‌کنند که مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد. فصلِ میانی، طغیانِ نوعِ بشر است آن‌گونه که در پادشاهِ شمال، یعنی پاپِ روم، بازنمایی شده است؛ و فصلِ دهمِ آلفا، همراه با فصلِ دوازدهمِ اُمگا، تجربهٔ درونیِ صد و چهل و چهار هزار را در ایّامِ آخر مشخص می‌سازند. هر سه فصل به ختمِ مهلتِ آزمایش منتهی می‌شوند؛ فصلِ آلفا با ترس از خدا آغاز می‌شود که دو طبقه از پرستندگان را از یکدیگر جدا می‌سازد، و تا پایانِ فصل، به دانیال دوچندان شدنِ قدرت عطا می‌شود، و بدین‌سان پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم مشخص می‌گردند. فصلِ دوازدهم، فصلِ اُمگا است و پیامِ داوریِ فرشتهٔ سوم را مشخص می‌سازد.

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

باب یازدهم شورش بشر را از زمان ویرانی اورشلیم تا پایان مهلتِ فیض شرح می‌دهد؛ امری که بنا بر گفتهٔ خواهر وایت، نمونه‌ای از پایان مهلتِ فیض در انتهای جهان است. دانیال یازده از ویرانی اورشلیم آغاز می‌شود، زیرا دانیال یکی از کسانی بود که در ویرانی سه‌گانهٔ اورشلیم به بابل برده شدند؛ و آن ویرانی، نمادی از ویرانی همان شهر در سال 70 میلادی بود، و سپس بار دیگر در ایام آخر، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ جهان بازنمایی شده است.

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

دو ویرانیِ لفظیِ اورشلیم که در یک روزِ واحد از سال، با فاصلهٔ ششصد و شصت و پنج سال، رخ داد. آن دو ویرانی، ویرانیِ شهری بود که قرار بود تابوتِ عهد در آنجا قرار داشته باشد. شیلو همان ویژگی‌های نبوی را دارا بود و نمایانگر نخستین ویرانیِ شهری است که حضور خدا در آن قرار داشت، یا قرار بود در آن قرار داشته باشد. هنگامی که خواهر وایت از ویرانیِ اورشلیم به‌عنوان نمادی از ویرانیِ ایامِ آخر استفاده می‌کند، او در حقیقت بر موعظهٔ مسیح دربارهٔ ویرانیِ اورشلیم اظهار نظر می‌کند.

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

شیلو، ویرانی اورشلیم به‌دست نبوکدنصر و تیتوس، سه شاهدِ ایامِ آخرند که در ویرانیِ شهرِ خدا نمود یافته‌اند. شیلو پیامِ فرشتهٔ اول است که می‌آموزد از خدا بترسید، امری که عیلی آن را به‌جا نیاورد، و او را جلال دهید، امری که عیلی آن را به‌جا نیاورد، زیرا ساعتِ داوریِ او فرارسیده است. پیامِ فرشتهٔ دوم جایی است که در آن دوچندان‌شدگی‌ای می‌یابیم که به‌وسیلهٔ نبوکدنصر و تیتوس نمایان شده است. سومین ویرانیِ اورشلیم، در ایامِ آخر، در پایانِ زمانِ آزمایشی است، که همان پایانِ داوری است.

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

فصل یازدهم تاریخِ بیرونیِ پیام‌های سه فرشته است. این فصل میان رؤیای جداییِ فصل دهم و سه لمسِ توان‌بخش قرار گرفته است که در روز بیست‌ودومِ رؤیای دانیال رخ می‌دهد. این بدان معناست که فصل دوازدهم نیز دربارهٔ روایتِ درونیِ آن چیزی خواهد بود که در ایامِ آخر بر قومِ خدا واقع می‌شود. همچنین بدین معناست که نوری که در فصل دوازدهم است، بیست‌ودو برابر درخشان‌تر از نوری است که در فصل دهم قرار دارد.

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

در رؤیای اولای نیز از مسیح پرسیده شد: «تا به کی؟» دوازده آیهٔ پیش از این پرسش در آیهٔ سیزدهم، تاریخ نبوّتیِ بیرونی را که نمایانگر جزئیات مهمی دربارهٔ قدرت‌های نبوت کتاب‌مقدسی است، معرّفی می‌کرد. آن دوازده آیه صرفاً تاریخی را که در باب هفتم به تصویر درآمده است، تکرار کرده و بسط می‌داد. تاریخ نبوّتی‌ای که در آن آیات بیان شده است، در باب یازدهم نیز، با آغاز از زمان مادها و پارسیان، تکرار و بسط داده می‌شود. نیمهٔ پایانی باب هشتم و تمامی باب نهم، بازنمایی قوم خدا در ایام آخر به‌وسیلهٔ نبی، دانیال، است. رؤیای تاریخ نبوّتی که در رؤیای نهرهای اولای در سه باب آمده است، همراه با بازنمایی قوم خدا در آن باب‌ها از طریق تعامل دانیال با جبرائیل، آلفا تا اُمگای باب‌های دهم تا دوازدهم است.

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

از آنجا که حِدِّقِل اُمگا و اُولای آلفا است، قدرتی که به‌واسطهٔ نوری که در فصل دوازدهم، هنگامی که زمان آخر فرا می‌رسد، از مُهر گشوده می‌شود، نمایان می‌گردد، بیست‌ودو برابر درخشان‌تر از آن رؤیایی است که ستون مرکزی و بنیاد ادونتیسم است. چون چنین است، نورِ آخرین رؤیای دانیال به‌طور مستقیم به‌عنوان نوری مربوط به قوم خدا در ایام آخر شناخته می‌شود. هنگامی که فرشته از آن مردِ ملبّس به کتان می‌پرسد: «تا چه مدت؟» تا پایان این عجایب، این عجایب همان کسانی هستند که همچون ستارگان تا ابدالآباد می‌درخشند، چنان‌که تاریخ عهدِ اَبرام پژواکی از فرمانی است برای اَبرام که به ستارگان بنگرد. عجایب در دانیال دوازده، دگرگونیِ انسان‌ها به عَلَمِ صد و چهل و چهار هزار است.

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

در نکته‌ای پیشین روشن ساختیم که آیهٔ یازدهمِ دانیال ۱۲ دوره‌ای نبوی را معرفی می‌کند که از دو بخش تشکیل شده است، که بخش نخست آن سی سال است. برای آن‌که تأکید درست را بر آیهٔ یازدهم قرار دهم، به آیهٔ هفتم رجوع کردم تا دخالت مستقیم مسیح را در شگفتی‌هایی که او در میان قوم خود در ایام آخر به انجام می‌رساند، نشان دهم.

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

در بازگشت به آیهٔ یازدهم، می‌خواهم به شما یادآوری کنم که باب دوازدهم به‌طور مستقیم از سوی جبرئیل «ایام آخر» خوانده شده است. در ایامِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، در ایامی که مُهر می‌شوند و به عهد با خدا داخل می‌گردند، مطابق کتاب دانیال، پیامی که مُهر آن گشوده شده است، پدید خواهد آمد که به فریادی عظیم فزونی خواهد یافت. آن پیام در باب دوازدهم به‌وسیلهٔ سه دورهٔ نبویِ متمایز به تصویر کشیده شده است؛ دوره‌هایی که پیش‌تر به‌وسیلهٔ میلری‌ها تعریف شده، و سپس از سوی روح نبوت تأیید گردیده‌اند. آن سه دوره نمایانگر زمان نیستند، زیرا همان فرشته‌ای که در باب دوازدهم هر دو دست خود را به سوی آسمان برمی‌افرازد، در مکاشفهٔ ده یک دست خود را به سوی آسمان برافراشت و سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود. آن اعلام در سال 1844 بدین معناست که آن سه دورهٔ نبوی در دانیال دوازده، دوره‌هایی نمادین هستند که مقصود از آنها نمایاندن زمان نیست.

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

ازاین‌رو، هنگامی‌که دورهٔ نبویِ نمادینِ میانی در دانیال دوازده، دوره‌ای دوجنبه‌ای باشد که با سی سال آغاز می‌شود، در همان فصلی که میکائیل برمی‌خیزد، آنگاه می‌دانید که آن دورهٔ دوجنبه‌ای که با سی سال آغاز می‌شود، تحقق کاملِ نبوتِ آلفای اَبرام است. امگای نبوتِ زمانی که تاریخِ عهد را از حیثِ قومِ برگزیده آغاز می‌کند، در همان فصل که اوجِ شهادتِ دانیال دربارهٔ آن چیزی است که در ایام آخر بر قوم خدا واقع خواهد شد، به تحقق کاملِ خود می‌رسد.

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

در زمانِ آخر، کتاب دانیال گشوده می‌شود و نوری که پدید می‌آید، قوم خدا را مُهر می‌زند. در زمانِ آخر، کتاب دانیال گشوده می‌شود و نورِ حاصل، به‌وسیلهٔ سه دورهٔ نبوی در آخرین فصلِ دانیال به تصویر کشیده شده است. آن فصل، امگایِ سه فصلی است که رؤیای حِدِّقِل را تشکیل می‌دهند، و رؤیای حِدِّقِل، امگا برای آن سه فصلی است که آلفایِ رؤیاهای رودخانه‌ایِ دانیال را نمایندگی می‌کنند. رودخانه‌هایی که از عدن آغاز شدند، سرانجام به دانیال رسیدند، و سپس کلامِ نبویِ خدا آنها را به جنبشِ میلریِ فرشتهٔ اول و دوم رسانید، یعنی جنبشِ آلفایِ دو جنبشِ سه فرشته. ۱۲۹۰ سالِ آیهٔ یازدهم، امگا برای نبوتِ ۴۳۰ سالهٔ اَبرام و پولُس است.

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

مخکې له دې چې موږ په دانیال دولسم او د ابرام د نبوت له تړاو سره خپل بحث ته دوام ورکړو، ښه ده چې په یاد ولرو چې پولوس څوک و. پولوس نه یوازې د امتونو رسول و، بلکې همدومره مهمه دا هم ده چې هغه خپل پیغام د خدای د نبوي کلام له لارې وړاندې کاوه. تر دې لا ډېر مهمه دا ده چې پولوس یو تدبیري نبي و. تدبیري نبي هغه نبي دی چې د خدای د خلکو د لارښوونې لپاره له یوه تدبیر څخه بل تدبیر ته راپاڅول کېږي، لکه موسی؛ له مذبحي عبادت څخه تر مقدسي عبادت پورې؛ او یحیی تعمید ورکوونکی؛ له ځمکني مقدس څخه تر آسماني مقدس پورې. پولوس د لفظي څخه روحاني ته د تطبیق په باب، د نورو ټولو د کتاب مقدس د لیکوالانو تر مجموعې ډېر، او په څرګند ډول تر هغوی زیات معلومات او قواعد ثبت کړل! هغه د دې لپاره راپاڅول شوی و چې د خدای د عهد د خلکو په چوکاټ کې له لفظي څخه روحاني ته د انتقال تشریح وکړي.

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

پولُس حلقهٔ پیوند میان وعده‌های عهد به قومِ برگزیدهٔ ابراهیم است، در هنگامی که آن قومِ برگزیده از حالتِ تحت‌اللفظی به حالتِ روحانی انتقال یافت. اگر در نقش و جایگاهِ پولس در تاریخِ عهد استوار و روشن نباشید، آنگاه شاید نبینید که تا چه اندازه از نظر الهی شایسته و بایسته است که نخستین نبوتِ مربوط به قومِ عهدِ خدا، نبوتی زمانیِ دووجهی باشد که با یک دورهٔ سی‌ساله آغاز می‌شود. یک نبوت که به‌دستِ پدرِ قومِ برگزیده برقرار شد؛ و هنگامی که آنان به قومی برگزیده و روحانی انتقال یافتند، نبی‌ای تدبیری برانگیخته شد تا آن انتقال را معرّفی و تبیین کند، و نیز نبوتِ زمانیِ اَبرام را با شاهدی دوم از عهدِ جدید، همسو با شاهدِ نخست از عهدِ عتیق، مُهرِ تأیید نهد. اَبرام در آغاز، و سپس پولس در پایان، هر دو نمونه‌وار دلالت بر اهمیتِ 1290 در ایّامِ آخر دارند.

We will continue in the next article.

در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

> “رؤیای زکریا دربارهٔ یوشع و فرشته، با نیرویی خاص بر تجربهٔ قوم خدا در صحنه‌های پایانیِ روز عظیمِ کفاره منطبق می‌شود. کلیسای باقیمانده آنگاه به آزمایش و تنگیِ عظیمی گرفتار خواهد شد. آنان که احکام خدا و ایمان عیسی را نگاه می‌دارند، خشم اژدها و لشکریان او را احساس خواهند کرد. شیطان جهان را از جملهٔ رعایای خود می‌شمارد؛ او حتی بر بسیاری از مسیحیانِ معترف نیز تسلط یافته است. اما در اینجا گروهی کوچک هستند که در برابر سیادت او مقاومت می‌کنند. اگر بتواند آنان را از روی زمین محو کند، پیروزی او کامل خواهد شد. همان‌گونه که او امت‌های بت‌پرست را برانگیخت تا اسرائیل را نابود کنند، در آینده‌ای نزدیک نیز قدرت‌های شریرِ زمین را برای نابود ساختن قوم خدا تحریک خواهد کرد. از مردم خواسته خواهد شد که در نقض شریعت الهی، از فرامین بشری اطاعت کنند.”

> “Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

> کسانی که نسبت به خدا وفادارند، مورد تهدید قرار خواهند گرفت، بدنام خواهند شد و طرد خواهند گردید. ایشان «حتی از سوی والدین و برادران و خویشان و دوستان» تسلیم خواهند شد، تا به مرگ. لوقا ۲۱:‏۱۶. تنها امید ایشان در رحمت خداست؛ تنها دفاع ایشان دعا خواهد بود. همان‌گونه که یوشع در حضور فرشته التماس نمود، کلیسای باقی‌مانده نیز، با شکستگیِ دل و ایمانی استوار، از طریق عیسی، شفیع خود، برای آمرزش و رهایی استغاثه خواهد کرد. آنان کاملاً از گناه‌آلود بودن زندگی خویش آگاه‌اند، ضعف و بی‌لیاقتی خود را می‌بینند؛ و آماده‌اند که به نومیدی فروغلتند.

> “The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

> «آزمایش‌کننده در کنارشان می‌ایستد تا ایشان را متهم سازد، چنان‌که ایستاد تا با یوشع مقاومت کند. او به جامه‌های چرکین آنان، به خصلت‌های ناقصشان، اشاره می‌کند. ضعف و حماقت ایشان، گناهان ناسپاسی‌شان، و نامانندی ایشان به مسیح را که موجب بی‌حرمتی به فدیه‌دهنده‌شان شده است، پیش می‌کشد. می‌کوشد با این اندیشه آنان را به هراس افکند که وضعیتشان بی‌امید است و لکهٔ آلودگی‌شان هرگز شسته نخواهد شد. امید او این است که بدین‌سان ایمانشان را نابود کند، تا تسلیم وسوسه‌های او شوند و از وفاداری خویش به خدا روی برتابند.»

> “Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

> «شیطان از گناهانی که قوم خدا را به ارتکاب آن‌ها وسوسه کرده است، آگاهی دقیق دارد؛ و اتهامات خود را بر ضد ایشان پیش می‌کشد و اعلام می‌دارد که آنان به‌سبب گناهان خویش، حمایت الهی را از کف داده‌اند، و مدعی می‌شود که حق دارد ایشان را هلاک سازد. او اظهار می‌کند که آنان نیز، همانند خود او، سزاوار محروم شدن از لطف خدا هستند. “آیا اینان،” می‌گوید، “همان قومی‌اند که باید در آسمان جای مرا بگیرند، و جای فرشتگانی را که با من متحد شدند؟ آنان ادعا می‌کنند که از شریعت خدا اطاعت می‌نمایند؛ اما آیا احکام آن را نگاه داشته‌اند؟ آیا بیش از آنکه خدا را دوست بدارند، خوددوست نبوده‌اند؟ آیا منافع خویش را بر خدمت او مقدم نداشته‌اند؟ آیا امور این جهان را دوست نداشته‌اند؟ به گناهانی بنگرید که زندگی ایشان را نشان‌دار ساخته است. اینک، خودخواهی ایشان، بدخواهی ایشان، نفرت ایشان از یکدیگر را بنگرید. آیا خدا مرا و فرشتگانم را از حضور خویش خواهد راند، و با این حال کسانی را که مرتکب همان گناهان شده‌اند پاداش خواهد داد؟ ای خداوند، تو در عدالت نمی‌توانی چنین کنی. عدالت اقتضا می‌کند که حکم محکومیت بر ضد ایشان صادر شود.”»

> “But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

> «اما هرچند پیروان مسیح گناه کرده‌اند، خویشتن را تسلیم نکرده‌اند تا تحت سلطۀ عوامل شیطانی قرار گیرند. آنان از گناهان خود توبه کرده‌اند و خداوند را با فروتنی و انکسار دل طلبیده‌اند، و مدافع الهی به نیابت از ایشان شفاعت می‌کند. او که بیش از همه از ناسپاسی آنان آزرده شده است، و گناه ایشان و نیز توبۀ آنان را می‌داند، اعلام می‌دارد: “خداوند تو را توبیخ کند، ای شیطان. من جان خود را برای این جان‌ها دادم. ایشان بر کف‌های دستان من نقش شده‌اند. ممکن است در سیرت خود نواقصی داشته باشند؛ ممکن است در تلاش‌های خویش قصور ورزیده باشند؛ اما توبه کرده‌اند، و من آنان را آمرزیده و پذیرفته‌ام.”»

> “The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

> حملاتِ شیطان سخت ہیں، اُس کے فریب نہایت باریک ہیں؛ لیکن خُداوند کی نگاہ اپنے لوگوں پر ہے۔ اُن کی مصیبت بڑی ہے، بھٹی کے شعلے یوں معلوم ہوتے ہیں گویا اُنہیں نگل جائیں گے؛ لیکن یسوع اُنہیں آگ میں تپے ہوئے سونے کی مانند باہر لے آئے گا۔ اُن کی دنیاداری دُور کر دی جائے گی، تاکہ اُن کے وسیلہ سے مسیح کی صورت کامل طور پر ظاہر ہو۔

> “At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

> کبھی کبھی یوں معلوم ہو سکتا ہے کہ خداوند نے اپنی کلیسیا کے خطرات اور اُس کے دشمنوں کی طرف سے اُس پر ڈھائے گئے ظلم کو بھلا دیا ہے۔ لیکن خدا نہیں بھولا۔ اس دنیا میں کوئی چیز خدا کے دل کے لیے اُس کی کلیسیا سے بڑھ کر عزیز نہیں۔ یہ اُس کی مرضی نہیں کہ دنیاوی سیاست اُس کے ریکارڈ کو فاسد کرے۔ وہ اپنے لوگوں کو شیطان کی آزمایشوں سے مغلوب ہونے کے لیے نہیں چھوڑتا۔ جو لوگ اُس کی غلط نمائندگی کرتے ہیں وہ اُنہیں سزا دے گا، لیکن جو سب اخلاص سے توبہ کرتے ہیں اُن سب پر وہ مہربان ہوگا۔ جو اُس سے مسیحی سیرت کی نشوونما کے لیے قوت طلب کرتے ہیں، اُنہیں وہ ہر ضروری مدد عطا کرے گا۔

> “In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

> «در زمانِ آخر، قومِ خدا به سببِ رجاست‌هایی که در سرزمین انجام می‌شود، آه و ناله خواهند کرد. آنان با اشک، شریران را از خطری که در پایمال کردنِ شریعتِ الهی متوجه ایشان است، هشدار خواهند داد، و با اندوهی وصف‌ناپذیر، در توبه، خویشتن را در حضورِ خداوند فروتن خواهند ساخت. شریران اندوهِ ایشان را به ریشخند خواهند گرفت و استهزاگرانه ندای جدّی آنان را مسخره خواهند کرد. اما درد و خواریِ قومِ خدا دلیلی انکارناپذیر است بر این‌که آنان قوت و شرافتِ شخصیتی را که در نتیجهٔ گناه از دست داده بودند، باز می‌یابند. از آن‌رو که به مسیح نزدیک‌تر می‌شوند، و از آن‌رو که دیدگانشان بر طهارتِ کاملِ او ثابت است، گناهکاریِ بس عظیمِ گناه را چنین آشکارا درمی‌یابند. حلم و فروتنی شرطِ کامیابی و پیروزی است. تاجی از جلال در انتظارِ کسانی است که در پای صلیب سر فرود می‌آورند.»

> “God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

> ایماندارانِ امینِ دعاگوِ خدا، چنان‌که گویی، با او در حصارند. خودِ ایشان نمی‌دانند که تا چه اندازه به‌طور استوار محفوظ نگاه داشته شده‌اند. حاکمانِ این جهان، برانگیخته از سوی شیطان، در پی آنند که ایشان را هلاک کنند؛ اما اگر چشمانِ فرزندانِ خدا گشوده می‌شد، همان‌گونه که چشمانِ خادمِ الیشع در دوتان گشوده شد، فرشتگانِ خدا را می‌دیدند که پیرامونِ ایشان اردو زده‌اند و سپاهیانِ ظلمت را در بندِ مهار نگاه داشته‌اند.

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

> “जब परमेश्वर की प्रजा उसके सम्मुख अपने प्राणों को दीन करती है और हृदय की पवित्रता के लिए विनती करती है, तब यह आज्ञा दी जाती है, ‘इन मैले वस्त्रों को उतार दो,’ और ये उत्साहवर्धक वचन कहे जाते हैं, ‘देख, मैं ने तेरा अधर्म तुझ से दूर कर दिया है, और मैं तुझे उत्तम वस्त्र पहनाऊँगा।’ जकर्याह 3:4। मसीह की धार्मिकता का निष्कलंक वस्त्र परमेश्वर की परखी हुई, परीक्षित, विश्वासयोग्य सन्तानों को पहनाया जाता है। तिरस्कृत शेषजन महिमामय वस्त्रों से विभूषित किए जाते हैं, और फिर कभी संसार की भ्रष्टताओं से अशुद्ध न होंगे। उनके नाम मेम्ने की जीवन-पुस्तक में बने रहते हैं, और सब युगों के विश्वासयोग्यों के बीच अंकित हैं। उन्होंने छलनेवाले की युक्तियों का प्रतिरोध किया है; अजगर के गर्जन से वे अपनी निष्ठा से विमुख नहीं किए गए। अब वे सदा के लिए परीक्षक की युक्तियों से सुरक्षित हैं। उनके पाप पाप के प्रवर्तक पर स्थानान्तरित कर दिए जाते हैं। उनके सिरों पर ‘सुन्दर पगड़ी’ रखी जाती है।”

> “While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

> «در حالی که شیطان اتهامات خود را پیوسته بر زبان می‌راند، فرشتگان مقدّس، نادیده، در رفت‌وآمد بوده‌اند و مُهرِ خدای زنده را بر وفاداران نهاده‌اند. اینان همان کسانی‌اند که با برّه بر کوه صهیون ایستاده‌اند و نام پدر بر پیشانی‌های ایشان نوشته شده است. آنان سرودِ تازه را در برابر تخت می‌سرایند، همان سرودی را که هیچ‌کس نمی‌تواند بیاموزد جز آن صد و چهل و چهار هزار نفری که از زمین فدیه داده شدند. «اینان‌اند که هر جا برّه برود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان فدیه داده شدند تا نوبرها برای خدا و برای برّه باشند. و در دهان ایشان هیچ مکر یافت نشد، زیرا که ایشان در حضور تخت خدا بی‌عیب‌اند.» مکاشفه 14:4، 5»

> “Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

> «اکنون تحقق کاملِ سخنان فرشته فرارسیده است: “پس الآن بشنو ای یشوعِ کاهنِ اعظم، تو و رفقایت که پیش روی تو نشسته‌اند؛ زیرا ایشان مردانی شگفت‌انگیزند؛ زیرا اینک من بندهٔ خود، شاخه را خواهم آورد.” زکریا ۳:۸. مسیح به‌عنوان فدیه‌دهنده و رهانندهٔ قوم خود آشکار می‌شود. اکنون براستی باقیماندگان “مردانی شگفت‌انگیز” هستند، زیرا اشک‌ها و خواریِ دوران غربتِ ایشان در حضور خدا و بره جای خود را به شادی و حرمت می‌دهد. “در آن روز شاخهٔ خداوند زیبا و جلال‌انگیز خواهد بود، و ثمرهٔ زمین برای رستگانِ اسرائیل عالی و نیکو خواهد شد. و واقع خواهد شد که هر که در صهیون باقی مانده باشد و هر که در اورشلیم مانده باشد، مقدس خوانده خواهد شد، یعنی هر که در اورشلیم در شمار زندگان مکتوب است.” اشعیا ۴:۲، ۳.» انبیا و پادشاهان، ۵۸۷–۵۹۲.

Back to Articles