Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Nine

کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و شصت‌ونهم

Unraveling the Prophetic Threads: Understanding the Symbolism of “Fortress” in Daniel

بازگشایی رشته‌های نبوتی: فهم نمادپردازیِ «دژ» در دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

March 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse ten, of chapter eleven of Daniel, pulls together the internal and external message with the word “fortress.” The connection that it makes with Isaiah’s sixty-five year prophecy, identifies the “fortress” of the external prophecy as Russia, and the internal “fortress” of the temple which Christ raises during the same history. The external fortress, which is in verse thirty-one is identified as the “sanctuary of strength,” represents an earthly king or kingdom. The internal fortress, or the internal sanctuary of strength, is the temple which the Messenger of the Covenant raises in forty-six years.

آیۀ دهم از فصل یازدهم دانیال، پیام درونی و بیرونی را با واژۀ «دژ» به هم پیوند می‌دهد. پیوندی که با نبوت شصت‌وپنج‌سالۀ اشعیا برقرار می‌سازد، «دژ» نبوت بیرونی را روسیه معرفی می‌کند، و نیز «دژ» درونیِ هیکل را که مسیح در طی همان تاریخ برپا می‌دارد. دژ بیرونی، که در آیۀ سی‌ویک آمده و به‌عنوان «مقدسِ قوت» شناخته می‌شود، نمایندۀ یک پادشاه یا پادشاهی زمینی است. دژ درونی، یا مقدسِ قوتِ درونی، همان هیکلی است که رسولِ عهد آن را در چهل‌وشش سال برپا می‌دارد.

In the Most Holy Place of that temple (the citadel), God is seated in heavenly places.

در قدس‌الاقداسِ آن معبد (ارگ)، خدا در جای‌های آسمانی نشسته است.

In the book of Daniel two Hebrew words are both translated as “sanctuary.” One is “miqdash,” and the other is “qodesh.” “Miqdash” can represent a pagan sanctuary, or God’s sanctuary, or even a stronghold. “Qodesh,” is only used to represent God’s sanctuary in the Bible. The “sanctuary” (miqdash) of strength (fortress), in verse thirty-one of Daniel chapter eleven, is translated as the “sanctuary of strength”, and the Hebrew word translated as sanctuary there is “miqdash” which represents the City of Rome, which is the symbol of Roman strength in the history of both pagan and papal Rome. Daniel employed the two Hebrew words in a very careful manner. In the verses which are the central pillar of Adventism, we find the word “sanctuary”.

در کتاب دانیال، دو واژهٔ عبری هر دو به «مقدس» ترجمه شده‌اند. یکی «مقداش» است و دیگری «قُدِش». «مقداش» می‌تواند نمایانگر یک معبد بت‌پرستانه، یا مقدس خدا، و یا حتی یک دژ باشد. «قُدِش» در کتاب‌مقدس فقط برای اشاره به مقدس خدا به کار رفته است. «مقدس» (مقداشِ) قوّت (دژ)، در آیهٔ سی‌ویک از باب یازدهم دانیال، به «مقدسِ قوّت» ترجمه شده است، و واژهٔ عبری‌ای که در آنجا به «مقدس» ترجمه شده «مقداش» است که نمایانگر شهر روم می‌باشد، که نماد قوّت روم در تاریخ رومِ بت‌پرست و نیز رومِ پاپی است. دانیال این دو واژهٔ عبری را با نهایت دقّت به کار برده است. در آیاتی که ستونِ مرکزیِ ادونتیسم را تشکیل می‌دهند، واژهٔ «مقدس» را می‌یابیم.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> پس شنیدم که قدیسی سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسِ سخنگو گفت: این رؤیا دربارهٔ قربانی دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، که هم مقدّس و هم لشکر به پایمال شدن سپرده شوند؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدّس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴

The Hebrew word translated as “the sanctuary,” in both verses is “qodesh,” and is only used to represent God’s sanctuary. In verse eleven, identifying pagan Rome, and specifically the Pantheon temple in the City of Rome, we find the word “sanctuary”, but in that verse it is the Hebrew word “miqdash.”

واژۀ عبری که در هر دو آیه به «مقدس» ترجمه شده است، «qodesh» است، و تنها برای اشاره به مقدسِ خدا به کار می‌رود. در آیهٔ یازدهم، که رومِ بت‌پرست را مشخص می‌سازد، و به‌طور خاص معبد پانتئون را در شهر روم، واژۀ «مقدس» را می‌یابیم؛ اما در آن آیه این واژه، واژۀ عبریِ «miqdash» است.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> آری، او خویشتن را تا به رئیسِ لشکر نیز بزرگ ساخت، و قربانیِ دائمی به‌واسطهٔ او برداشته شد، و جایگاهِ مقدّسِ او سرنگون گردید. دانیال ۸:۱۱.

The “sanctuary of strength” in verse thirty-one of Daniel eleven is the Hebrew word “miqdash,” and it appears in connection with the Hebrew word that is translated as “fortress” in verses seven and ten in chapter eleven. In verse seven the king of the south went right into the city of Rome and took the king of the north captive, for he entered into his fortress, but in verse ten, the king of the north only goes up “to” the “fortress,” for he stopped at the borderline of his kingdom and Egypt. It is at the borderline of Raphia that the next verse was to address. The “sanctuary of strength” in verse thirty-one is the “miqdash,” of the “fortress”.

«پناهگاهِ قوّت» در آیهٔ سی‌ویکِ دانیال یازدهم، واژهٔ عبریِ «miqdash» است، و این واژه در پیوند با واژهٔ عبری‌ای به کار رفته است که در آیات هفت و دهِ باب یازدهم به «دژ» ترجمه شده است. در آیهٔ هفت، پادشاه جنوب مستقیماً به شهر روم درآمد و پادشاه شمال را به اسارت گرفت، زیرا او به درون دژ او داخل شد؛ اما در آیهٔ ده، پادشاه شمال فقط تا «دژ» پیش می‌رود، زیرا او در مرز قلمرو خود و مصر توقّف کرد. آیهٔ بعدی می‌بایست به همین مرزِ رافیا بپردازد. «پناهگاهِ قوّت» در آیهٔ سی‌ویک، همان «miqdash»ِ «دژ» است.

The battle of the borderline in Raphia typifies the battle of the borderline in the Ukraine. That prophetic history is recognized by understanding that the “head” is the kingdom or the king, it is the fortress of his strength, but the prophecy is addressing an internal and an external truth. The “sanctuary of strength” for the external line is represented by the “miqdash” sanctuary, and the sanctuary of strength for the internal line is represented by the “qodesh” sanctuary.

نبردِ مرزی در رافیا، نبردِ مرزی در اوکراین را نمونه‌وار می‌سازد. آن تاریخِ نبوی با این فهم شناخته می‌شود که «سر» همان پادشاهی یا پادشاه است؛ آن دژِ قوّتِ اوست؛ امّا نبوّت در حال پرداختن به حقیقتی درونی و حقیقتی بیرونی است. «مقدسِ قوّت» برای خطّ بیرونی، با مقدسِ «مِقداش» نمایانده می‌شود، و مقدسِ قوّت برای خطّ درونی، با مقدسِ «قُدس» نمایانده می‌شود.

1844 to 1863 represents a line of prophetic history which illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom ended in 1798, and the same twenty-five hundred and twenty year line against the southern kingdom ended in 1844. Those two lines represent the lower nature of mankind and the higher nature of mankind. The lower nature, which is represented by the northern kingdom, is the body, and the higher nature is the head. The head is the capital of the kingdom, and it is the king. For this illustration Christ chose Judah, the southern kingdom, to place His name, and the capital city is Jerusalem. Jerusalem is where the true sanctuary of strength is located, and in that sanctuary there is a throne room for the king, who is the head.

۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نمایانگر خطی از تاریخ نبوی است که مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشد. دو هزار و پانصد و بیست سالِ پراکندگی علیه پادشاهی شمالی در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید، و همان خطِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله علیه پادشاهی جنوبی در سال ۱۸۴۴ خاتمه یافت. این دو خط، طبیعتِ فروترِ بشر و طبیعتِ برترِ بشر را نمایندگی می‌کنند. طبیعتِ فروتر، که به‌وسیلهٔ پادشاهی شمالی نشان داده می‌شود، بدن است، و طبیعتِ برتر، سر است. سر، پایتختِ پادشاهی است، و پادشاه نیز هست. برای این تمثیل، مسیح یهودا، پادشاهی جنوبی، را برگزید تا نام خود را در آن قرار دهد، و شهرِ پایتخت اورشلیم است. اورشلیم جایی است که قدسِ حقیقیِ قوّت در آن واقع است، و در آن قدس، تالارِ تختی برای پادشاه وجود دارد که همان سر است.

The “seven times” of Leviticus twenty-six was the final sealing truth in 1856, that was intended to empower an ensign to finish the work. From 1844 to 1863, Christ intended to combine His Divinity with humanity for eternity, but humanity rebelled.

«هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش، حقیقتِ نهاییِ مُهر در سال ۱۸۵۶ بود که مقصود از آن این بود که رایتـی را برای به انجام رساندنِ کار توانمند سازد. از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، مسیح قصد داشت الوهیتِ خویش را تا ابد با انسانیت متحد سازد، اما انسانیت عصیان ورزید.

He was unable to transform man’s lower nature at that time, for that takes place at His second coming. He will then transform man’s higher nature into His image, by combining mankind’s head, with Divinity’s head. The head was the capital of the kingdom. The head was the king, and when Christ performs the transformation of Divinity uniting with humanity, He combines the head of both humanity and Divinity in the sanctuary at Jerusalem in the Most Holy Place, where Christ is seated with His Father.

او در آن زمان نتوانست سرشتِ فروترِ انسان را دگرگون سازد، زیرا این امر در آمدنِ دومِ او واقع می‌شود. آنگاه سرشتِ برترِ انسان را به صورتِ خویش دگرگون خواهد کرد، به‌واسطهٔ پیوند دادنِ سرِ نوعِ بشر با سرِ الوهیت. سر، پایتختِ پادشاهی بود. سر، پادشاه بود، و چون مسیح آن دگرگونیِ اتحادِ الوهیت با انسانیت را به انجام می‌رساند، سرِ هر دو، یعنی انسانیت و الوهیت، را در مَقْدِسِ اورشلیم، در قدس‌الاقداس، جایی که مسیح با پدرِ خویش نشسته است، به یکدیگر می‌پیوندد.

> To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:21, 22.

> جو غالب آئے گا، میں اسے اپنے ساتھ اپنے تخت پر بیٹھنے کا حق عطا کروں گا، جس طرح میں بھی غالب آیا ہوں اور اپنے باپ کے ساتھ اُس کے تخت پر بیٹھ گیا ہوں۔ جس کے کان ہوں، وہ سنے کہ روح کلیسیاؤں سے کیا فرماتا ہے۔ مکاشفہ 3:21، 22۔

Christ promises that those (Laodiceans), who overcome as He overcame (and become Philadelphians), will be seated with Him, in the heavenly places.

مسیح وعده می‌دهد که آنان (لاودیکیان) که همان‌گونه که او غالب شد، غالب آیند (و فیلادلفیایی شوند)، با او در جای‌های آسمانی خواهند نشست.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places, … And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:20, 2:6.

> जो उसने मसीह में कार्यान्वित किया, जब उसने उसे मरे हुओं में से जिलाया और स्वर्गीय स्थानों में अपनी दाहिनी ओर बैठाया, … और हमें भी उसके साथ जिलाया, और मसीह यीशु में स्वर्गीय स्थानों में उसके साथ बैठाया। इफिसियों 1:20, 2:6.

The joining of Ezekiel’s two sticks (humanity with Divinity) is accomplished in God’s sanctuary of strength (qodesh), at the very time that the fortress of strength (miqdash) is identified as the prophetic key that connects both the internal and external lines of the prophecy which Gabriel came to make Daniel understand concerning what was to befall God’s people during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Christ desired to accomplish this work in the Millerite history, but the work was thwarted by the rebellion of 1863, but the history of 1844 to 1863 still remains as a line which illustrates that attempted work.

پیوستنِ دو چوبِ حزقیال (بشریت با الوهیت) در قُدسِ قوّتِ خدا (qodesh) به انجام می‌رسد، درست در همان زمانی که دژِ قوّت (miqdash) به‌عنوان کلیدِ نبویِ شناسایی می‌شود که هر دو خطِ درونی و بیرونیِ نبوت را به هم پیوند می‌دهد؛ نبوتی که جبرائیل آمد تا دانیال را از آنچه در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار بر قومِ خدا واقع می‌شد آگاه سازد. مسیح آرزو داشت این کار را در تاریخِ میلری به انجام رساند، اما این کار به‌سببِ شورشِ 1863 ناکام ماند؛ با این حال، تاریخِ 1844 تا 1863 همچنان به‌عنوان خطی باقی می‌ماند که آن کارِ موردِ تلاش را به تصویر می‌کشد.

Verse ten of Daniel chapter eleven, contains the key to understanding the internal and external message of verses eleven through fifteen, which arrived into our prophetic history in 2014. Verse ten identifies 1989, which is the time of the end in the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, but it also contains the key that allows 2014 to be recognized as a waymark in the history of the sealing.

آیهٔ دهم از فصل یازدهم دانیال، کلید فهم پیام درونی و بیرونیِ آیات یازده تا پانزده را در خود دارد؛ آیاتی که در سال ۲۰۱۴ وارد تاریخ نبوی ما شدند. آیهٔ دهم سال ۱۹۸۹ را مشخص می‌سازد، که زمانِ آخر در جنبش اصلاحیِ صد و چهل و چهار هزار است؛ اما همچنین کلیدی را در بر دارد که امکان می‌دهد سال ۲۰۱۴ به‌عنوان نشانه‌ای در تاریخِ مُهر شدن شناخته شود.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected. That waymark typifies September 11, 2001 when the third angel arrived again, and the seventh trumpet again began to sound. Then the history of 1840 to 1844 was also to be repeated, because the angel that descended on August 11, 1840 was no less a personage than Jesus Christ, and His work was to lighten the earth with His glory.

در 22 اکتبر 1844، رسولِ عهد ناگهان به هیکلی که خود برپا کرده بود آمد. آن نشانهٔ راه، 11 سپتامبر 2001 را مُجَسَّم می‌سازد، هنگامی که فرشتهٔ سوم بار دیگر آمد و شیپور هفتم دوباره به نوا درآمد. سپس تاریخ 1840 تا 1844 نیز می‌بایست تکرار شود، زیرا آن فرشته‌ای که در 11 اوت 1840 فرود آمد، کسی جز عیسی مسیح نبود، و کار او این بود که زمین را با جلال خویش منوّر سازد.

1840 to 1844 also represents from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law, as does 1844 to 1863, represents September 11, 2001 to the soon coming Sunday law. Sister White aligns the history of 1844 with the history of the cross, and the cross represents a division of two histories of three and a half years, which both align with one another. The cross establishes that the preceding history beginning in 1840 and ending in 1844, and the following history unto 1863 are two parallel histories, which both represent the sealing period.

۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ همچنین نمایانگر دوره‌ای از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی واقع‌شونده است؛ چنان‌که ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نیز نمایانگر ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی واقع‌شونده می‌باشد. خواهر وایت تاریخ ۱۸۴۴ را با تاریخ صلیب هم‌راستا می‌سازد، و صلیب نمایانگر تقسیمِ دو تاریخِ سه سال و نیمه است که هر دو با یکدیگر انطباق دارند. صلیب ثابت می‌کند که تاریخِ پیشین، که از ۱۸۴۰ آغاز شده و در ۱۸۴۴ پایان می‌یابد، و تاریخِ پسین تا ۱۸۶۳، دو تاریخِ موازی هستند که هر دو دورهٔ مُهر و موم را نمایندگی می‌کنند.

The first line from 1840 to 1844 represents the victory of Philadelphian Adventists, the other line from 1844 to 1863 represents the failure of Laodicean Adventists. Both classes are represented in Daniel chapter ten, for Daniel, representing the victorious wise virgins during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, saw the vision, but those who were with him fled from the vision.

خط نخست از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ نمایانگر پیروزی ادونتیست‌های فیلادلفیایی است؛ خط دیگر از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نمایانگر شکست ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای است. هر دو گروه در باب دهم دانیال نمایانده شده‌اند، زیرا دانیال، که در زمان مُهرگذاریِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر نمایندهٔ باکره‌های دانایِ پیروزمند بود، رؤیا را دید؛ اما آنان که با او بودند، از برابرِ رؤیا گریختند.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Daniel 10:4–7.

> و در روز بیست‌وچهارمِ ماهِ اوّل، هنگامی که در کنار نهر عظیم، یعنی حِدِّقِل، بودم، آنگاه چشمان خود را بلند کرده، نگریستم؛ و اینک مردی را دیدم ملبّس به کتان، که کمرش به طلای نابِ اوفاز بسته شده بود. بدن او نیز همچون زَبَرْجَد بود، و چهره‌اش مانند منظرِ برق، و چشمانش چون مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش همچون برنجِ صیقلی درخشان، و آوازِ سخنانش مانند آوازِ انبوهی عظیم بود. و من، دانیال، به‌تنهایی این رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند؛ امّا لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، به‌گونه‌ای که گریختند تا خویشتن را پنهان سازند. دانیال 10:4–7.

In Daniel chapter seven, after Daniel had seen the vision of the beasts of prey, Gabriel came to explain the vision.

در باب هفتم دانیال، پس از آن‌که دانیال رؤیای حیوانات درنده را دیده بود، جبرائیل آمد تا آن رؤیا را تفسیر کند.

> I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. Daniel 7:15, 16.

> من، دانیال، در روح خود در میان پیکرم محزون شدم، و رؤیاهای سرم مرا مضطرب ساخت. پس به یکی از آنان که در آنجا ایستاده بود نزدیک شدم و حقیقتِ همهٔ این امور را از او پرسیدم. آنگاه او به من گفت و تعبیر این چیزها را بر من معلوم گردانید. دانیال 7:15، 16.

In Daniel chapter eight, after Daniel had seen the vision of the sanctuary beasts, Gabriel came to explain the vision.

در فصل هشتم دانیال، پس از آن‌که دانیال رؤیای حیواناتِ مربوط به مَقْدِس را دیده بود، جبرئیل آمد تا آن رؤیا را توضیح دهد.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> و چنین واقع شد که چون من، یعنی من دانیال، رؤیا را دیدم و در پیِ دریافت معنای آن برآمدم، اینک کسی با سیمای مردی در برابر من ایستاد. و آوای مردی را از میان کرانه‌های اولای شنیدم که ندا درداد و گفت: جبرائیل، این مرد را از این رؤیا آگاه ساز. دانیال ۸:‏۱۵، ۱۶

In Daniel chapter nine, after Daniel had understanding of the number of years identified by Jeremiah and represented in the writings of Moses as both a curse and God’s oath, Gabriel came to explain the vision.

در باب نهمِ دانیال، پس از آن‌که دانیال از شمارِ سال‌هایی که ارمیا معیّن کرده بود و در نوشته‌های موسی هم به‌عنوان لعنت و هم به‌عنوان سوگندِ خدا بازنموده شده بود، فهم یافت، جبرئیل آمد تا رؤیا را تبیین کند.

> And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.

> اور جب میں بول رہا تھا، اور دعا کر رہا تھا، اور اپنے گناہ اور اپنی قوم اسرائیل کے گناہ کا اقرار کر رہا تھا، اور اپنے خداوند اپنے خدا کے حضور اپنے خدا کے مقدس پہاڑ کے لیے اپنی التجا پیش کر رہا تھا؛ ہاں، جب میں دعا میں کلام کر ہی رہا تھا کہ وہ مرد جبرائیل، جسے میں نے ابتدا کی رؤیا میں دیکھا تھا، تیزی سے اڑتا ہوا، شام کی قربانی کے وقت کے قریب مجھے آ چھوا۔ اور اُس نے مجھے آگاہ کیا، اور مجھ سے کلام کیا، اور کہا، اے دانی ایل، میں اب اس لیے نکلا ہوں کہ تجھے دانائی اور فہم عطا کروں۔ دانی ایل 9:20–22۔

Therefore, upon three witnesses, all from the book of Daniel, when Gabriel says to Daniel in chapter ten, that he is come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, Gabriel is interpreting the feminine “marah,” causative vision that Daniel saw and the other class fled from.

لهٰذا، دانی ایل کی کتاب ہی میں سے تین گواہوں کی بنیاد پر، جب جبرائیل باب دہم میں دانی ایل سے کہتا ہے کہ وہ اسے یہ سمجھانے آیا ہے کہ آخری ایام میں خدا کے لوگوں پر کیا گزرے گی، تو جبرائیل اُس مؤنث "marah"—یعنی سببی رؤیا—کی تعبیر کر رہا ہوتا ہے جسے دانی ایل نے دیکھا تھا اور جس سے دوسرا گروہ بھاگ کھڑا ہوا تھا۔

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> اکنون آمده‌ام تا تو را از آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد آگاه سازم، زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۱۴

The vision Daniel had seen that produced a separation of believers, was the vision of Christ’s appearance, the vision of the twenty-three hundred years, but it was the feminine expression of that vision. It was the understanding of the vision of Christ’s sudden appearance as the Messenger of the Covenant that changed Daniel (and those represented by Daniel), into the image of Christ. That which “befalls God’s people in the latter days” is represented by the history of the Millerites from 1840 to 1844, and also by the Millerites from 1844 to 1863. One class flees from the vision in rebellion, and the other class follows Christ by faith into the Most Holy Place, to be seated with Him in heavenly places.

اس رویا که دانیال دیده بود و موجب جداییِ ایمانداران شد، رؤیای ظهور مسیح بود، رؤیای دوهزار و سیصد سال؛ اما این، بیانِ مؤنثِ آن رؤیا بود. این درکِ رؤیای ظهورِ ناگهانیِ مسیح به‌عنوان رسولِ عهد بود که دانیال را (و آنان را که به‌وسیلهٔ دانیال نمایانده شده‌اند) به صورتِ مسیح دگرگون ساخت. آنچه «در ایام آخر بر قوم خدا واقع می‌شود» به‌وسیلهٔ تاریخِ میلری‌ها از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، و نیز به‌وسیلهٔ میلری‌ها از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، نمایانده شده است. یک گروه در طغیان از آن رؤیا می‌گریزد، و گروهِ دیگر با ایمان، مسیح را تا قدس‌الاقداس پیروی می‌کند تا با او در جای‌های آسمانی نشانیده شود.

Yet when Gabriel interprets the vision where God’s last-day people are changed into the image of Christ, he sets forth the external history of the world. Daniel’s vision of Christ was interpreted by Gabriel as the external history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. When the history of September 11, 2001, in Gabriel’s interpretation, is reached, the history that is emphasized as preceding the Sunday law of verse sixteen, is only recognized with the key of understanding represented as the “fortress” in verse ten. On September 11, 2001 the effect of every vision began to unfold as wheels within wheels.

بااین‌همه، هنگامی که جبرائیل آن رؤیایی را تفسیر می‌کند که در آن قوم خدا در ایام آخر به صورت مسیح دگرگون می‌شوند، تاریخ بیرونی جهان را بیان می‌دارد. رؤیای دانیال از مسیح، به‌وسیلهٔ جبرائیل به‌منزلهٔ تاریخ بیرونیِ زمانِ مهرشدنِ صد و چهل و چهار هزار تفسیر شد. هنگامی که در تفسیر جبرائیل، به تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ می‌رسیم، تاریخی که به‌عنوان مقدمهٔ قانون یکشنبه در آیهٔ شانزدهم مورد تأکید قرار گرفته است، تنها با کلید فهمی شناخته می‌شود که در آیهٔ دهم به‌صورت «دژ» بازنمایی شده است. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، تأثیر هر رؤیا همچون چرخ‌هایی در میان چرخ‌ها آغاز به گشوده شدن کرد.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> اور خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ اے آدم زاد، یہ کیا مثل ہے جو تم اسرائیل کی سرزمین میں کہتے ہو: دن دراز ہوتے جاتے ہیں اور ہر رویا باطل ٹھہرتی ہے؟ پس اُن سے کہہ دے، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: میں اس مثل کو موقوف کر دوں گا، اور وہ اسے اسرائیل میں پھر مثل کے طور پر استعمال نہ کریں گے؛ بلکہ تو اُن سے کہہ: دن نزدیک ہیں، اور ہر رویا کی تکمیل بھی۔ کیونکہ اسرائیل کے گھرانے کے درمیان نہ کوئی باطل رویا پھر ہوگی اور نہ خوشامدی غیب دانی۔ اس لیے کہ میں خداوند ہوں؛ میں کلام کروں گا، اور جو کلام میں کہوں گا وہ پورا ہوگا؛ اب وہ مزید مؤخر نہ ہوگا، کیونکہ اے سرکش گھرانے، تمہارے ہی دنوں میں میں یہ کلام کہوں گا اور اسے پورا بھی کروں گا، خداوند خدا فرماتا ہے۔ پھر خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ اے آدم زاد، دیکھ، اسرائیل کے گھرانے کے لوگ کہتے ہیں: جو رویا وہ دیکھتا ہے وہ بہت سے آنے والے دنوں کے لیے ہے، اور وہ اُن زمانوں کی نبوت کرتا ہے جو بہت دور ہیں۔ اس لیے اُن سے کہہ دے، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: میرے کسی کلام میں اب کچھ بھی تاخیر نہ ہوگی، بلکہ جو کلام میں نے کہا ہے وہی پورا ہوگا، خداوند خدا فرماتا ہے۔ حزقی ایل 12:21–28۔

Of all the prophetic wheels that are spinning within other prophetic wheels in that history, there is one wheel that inspiration has informed the students of prophecy of the last days is the wheel by which their eternal destiny will be decided. Line upon line, that wheel must also be the vision which Daniel saw that changed him into the image of Christ, for that is the vision identifying what befalls God’s people in the last days.

از میان همهٔ چرخ‌های نبوی‌ای که در آن تاریخ درونِ چرخ‌های نبویِ دیگر در گردش‌اند، یک چرخ هست که الهام به شاگردان نبوتِ ایام آخر آگاه ساخته است که همان چرخی است که به‌وسیلهٔ آن سرنوشت ابدی ایشان تعیین خواهد شد. سطر بر سطر، آن چرخ همچنین باید همان رؤیایی باشد که دانیال دید و او را به صورتِ مسیح دگرگون ساخت، زیرا آن همان رؤیاست که آنچه را بر قوم خدا در ایام آخر واقع می‌شود، مشخص می‌سازد.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> «خداوند به‌روشنی بر من آشکار ساخته است که صورتِ وحش پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش شکل خواهد گرفت؛ زیرا این همان آزمونِ عظیم برای قومِ خدا خواهد بود که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ ایشان تعیین خواهد شد. موضعِ شما چنان آشفته و سرشار از ناسازگاری‌هاست که جز اندکی فریب نخواهند خورد. »

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی ارائه شده است؛ [مکاشفه ۱۳:‏۱۱–۱۷، نقل‌قول شده].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «این همان آزمایشی است که قوم خدا باید پیش از آنکه مُهر شوند از آن بگذرند. همهٔ کسانی که با نگاه داشتن شریعت او و امتناع از پذیرفتن سَبَّتِ مجعول، وفاداری خود را به خدا ثابت کردند، زیر پرچم یهوه، خداوندْ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدای زنده را دریافت خواهند کرد. اما آنان که حقیقتِ دارای منشأ آسمانی را واگذارند و سَبَّتِ یکشنبه را بپذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد.» Manuscript Releases, volume 15, 15.

The test that is identified as the image of the beast test is twofold. It is the test that demands that the student of prophecy recognize the development of the image of the beast, which is the combination of church and state in the United States in advance of the Sunday law. It is also the test that produces either the image of the beast or the image of Christ within those represented by Daniel or those who fled. The separation is based upon whether those virgins “see this great vision,” as did Daniel, or whether they flee from the vision. The key to seeing the great vision is represented by the word “fortress.”

آزمایشی که به‌عنوان آزمونِ تمثالِ وحش شناخته می‌شود، دو جنبه دارد. این همان آزمونی است که از دانشجوی نبوت می‌طلبد تحولِ تمثالِ وحش را تشخیص دهد؛ تمثالی که عبارت است از اتحادِ کلیسا و دولت در ایالات متحده، پیش از قانونِ یکشنبه. همچنین این همان آزمونی است که در درونِ کسانی که به‌وسیلهٔ دانیال، یا آنان که گریختند، نمایانده شده‌اند، یا تمثالِ وحش را پدید می‌آورد یا تمثالِ مسیح را. این جدایی بر این اساس استوار است که آیا آن باکره‌ها «این رؤیای عظیم را می‌بینند»، چنان‌که دانیال دید، یا از آن رؤیا می‌گریزند. کلیدِ دیدنِ این رؤیای عظیم، به‌وسیلهٔ واژهٔ «دژ» نمایانده شده است.

We will continue this study in the next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> فرشتهٔ نیرومندی که یوحنا را تعلیم داد، کسی جز عیسی مسیح نبود. نهادن پای راست خویش بر دریا و پای چپ خویش بر خشکی، نشان می‌دهد که او در صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم با شیطان چه نقشی ایفا می‌کند. این وضعیت، دلالت بر قدرت و اقتدار اعلیِ او بر تمامی زمین دارد. این نبرد، از عصری به عصر دیگر، شدیدتر و مصمم‌تر شده است و تا صحنه‌های پایانی نیز همچنان ادامه خواهد یافت؛ آنگاه که کارکرد چیره‌دستانهٔ قوای ظلمت به اوج خود خواهد رسید. شیطان، متحد با مردمان شریر، تمامی جهان و نیز کلیساهایی را که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند، فریب خواهد داد. اما آن فرشتهٔ نیرومند، توجه می‌طلبد. او با صدایی بلند ندا می‌دهد. او باید قدرت و اقتدار صدای خویش را به آنان که با شیطان متحد شده‌اند تا با حقیقت مخالفت ورزند، بنمایاند.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> پس از آن‌که این هفت رعد صداهای خود را برآوردند، همان‌گونه که دربارهٔ کتاب کوچک به دانیال فرمان داده شد، به یوحنا نیز این امر می‌رسد: «آنچه را هفت رعد گفتند، مُهر کن.» این‌ها به وقایع آینده مربوط‌اند که در ترتیب خود آشکار خواهند شد. دانیال در پایان ایام در نصیب خود خواهد ایستاد. یوحنا کتاب کوچک را گشوده می‌بیند. آنگاه نبوت‌های دانیال جایگاه شایستهٔ خود را در پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم، که باید به جهان داده شوند، می‌یابند. گشوده شدن کتاب کوچک، همان پیام مربوط به زمان بود.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی هستند. یکی نبوت است و دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مهرشده است و دیگری کتابی گشوده. یوحنا اسراری را که رعدها بر زبان آوردند شنید، اما به او فرمان داده شد که آنها را ننویسد.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «نورِ خاصی که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از وقایعی بود که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به وقوع می‌پیوست.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, جلد ۷، ص. ۹۷۱.

Back to Articles