Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

کتاب دانیال — شمارهٔ یک‌صد و هشتاد

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

تقاطعِ نبویِ روم، مکابیان، اور موجودہ زمانہ: دانی ایل کے رویاؤں میں ایک مطالعہ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

اوریا اسمیت نوشت: «روم از راه اتحاد، در سال ۱۶۲ پیش از میلاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، پیوند یافت.» بیشتر مورخان معاصر این تاریخ را ۱۶۱ پیش از میلاد ثبت می‌کنند، و اسمیت نیز در همان کتاب دو بار به ۱۶۱ پیش از میلاد اشاره می‌کند. فرض من این است که این اشاره به ۱۶۲ پیش از میلاد، خطای چاپی است.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> «آیات ۲۳ و ۲۴ ما را از آن‌سویِ پیمان میان یهودیان و رومیان، در سال ۱۶۱ پیش از میلاد، به زمانی فرود می‌آورند که روم فرمانرواییِ جهانی را به دست آورده بود.» — اوریاه اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۷۳.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

آیات یازده و دوازده، پیروزی و پیامدهای نبرد رافیا را مشخص می‌کنند؛ نبردی که در سال ۲۱۷ پیش از میلاد، میان امپراتوری سلوکی به رهبری آنتیوخوس سومِ کبیر و پادشاهی بطلمیوسیِ مصر به رهبری پادشاه بطلمیوس چهارم فیلوباتور روی داد.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

نبرد پانیوم، که هفده سال بعد، در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، رخ داد، بار دیگر میان پادشاهی سلوکی و پادشاهی بطلمیوسی بود.

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

شورش مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد آغاز شد و قیام یهودیان علیه تلاش‌های امپراتوری سلوکی برای سرکوب اعمال دینی یهود و تحمیل فرهنگ یونانی بود.

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

بازیافتِ تقدیسِ هیکلِ دوم در اورشلیم، که رویداد تاریخیِ گرامی‌داشته‌شده در ایامِ حنوکا را رقم می‌زند، در سال ۱۶۴ پیش از میلاد رخ داد، سه سال پیش از «اتحاد» مذکور در آیهٔ بیست‌وسه. این رویداد در پیِ لشکرکشیِ نظامیِ موفقِ مکابیان بر ضدّ نیروهای امپراتوریِ سلوکی، به رهبریِ آنتیوخوسِ چهارم اپیفانسِ بدنام، که هیکل را نجس ساخته و اعمالِ دینیِ یهود را ممنوع کرده بود، به وقوع پیوست. آنتیوخوسِ چهارم اپیفانس اندکی پس از آن پیروزی‌ای که حنوکا یادبودِ آن است درگذشت، و این امر از آن مقطع به بعد در تاریخ، آغازِ افولِ قدرتِ سوریه را نشان می‌دهد.

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، (که هم‌زمان با نبرد پانیوم نیز بود)، روم برای نخستین بار خود را در تاریخ نبویِ باب یازدهم دانیال وارد کرد. در آنجا نمادی وجود دارد که رؤیا را تثبیت می‌کند. تأثیر هدفمند آن در آن تاریخ، کار ایزابل را شناسایی می‌کند؛ نماد کلیسایی که از پشت صحنه رشته‌ها را می‌کشد. ایزابل در سامره بود، هنگامی که شوهرش اخاب نظاره می‌کرد که انبیای او به دست ایلیا کشته می‌شوند. هیرودیا در جشن تولد هیرودیس حضور نداشت، جایی که دخترش سالومه هیرودیس را افسون کرد. در تاریخ ایالات متحده، پاپیّت که به‌وسیله فاحشه صور نمایانده شده است، تا پایان هفتاد سالِ نمادین، به فراموشی سپرده می‌شود. سپس او آغاز می‌کند که سرودهای فریب خویش را برای پادشاهان زمین بسراید. سال ۲۰۰ پیش از میلاد، نمونه‌ای از زمانی است که او در ایام آخر آشکارا برای پادشاهان سرود می‌خواند، درست پیش از قانون یک‌شنبه که به‌زودی خواهد آمد، چنان‌که در آیه شانزدهم به تصویر کشیده شده است.

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

پیش از «اتحاد» یهودیان در سال‌های ۱۶۱ ق.م. تا ۱۵۸ ق.م.، مکابیان معبد را، چنان‌که در حنوکا در سال ۱۶۴ ق.م. یادبود آن برگزار می‌شود، دوباره تقدیس کردند. سپس سه سال بعد، در حالی که هنوز در کشمکشی ادامه‌دار با سوریان بودند، یهودیان مکابی برای جلب پشتیبانی به روم روی آوردند. «اتحادی» که آنگاه با روم شکل گرفت، به آزمونی نبوی برای شاگردانِ نبوتِ خدا در ایام آخر بدل می‌شود.

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

تاریخ، سال 161 قبل از میلاد را به‌عنوان زمانی که «عهد» واقع شد مشخص می‌کند، اما پیشگامان آن تاریخ را 158 قبل از میلاد معرفی می‌کنند. آیا میلر درست بود، یا مورخان معاصر درست‌اند؟ میلر ششصد و شصت و شش سال (666) را به سال 158 قبل از میلاد افزود و به سال 508 رسید، زمانی که «قربانی دائمی» برداشته شد. هرچه جست‌وجو کنید، یافتن پشتوانه‌ای تاریخی برای 158 قبل از میلاد به‌عنوان تاریخ آن عهد میان یهودیان و رومیان، بسیار دشوار خواهد بود، اگر نگوییم عملاً ناممکن.

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

آیۀ شانزدهم شریعتِ یکشنبه است، اما پیش از آن در آن تاریخ، روم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد وارد صحنۀ تاریخ می‌شود تا رؤیا را استوار سازد. شورشِ مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد در مودین آغاز شد، و سرانجام آنان در سال ۱۶۴ پیش از میلاد معبد را دوباره تقدیس کردند. سپس از ۱۶۱ پیش از میلاد تا ۱۵۸ پیش از میلاد، یهودیان با قدرت روم داخل عهدی می‌شوند. سال‌های ۱۶۱ پیش از میلاد تا ۱۵۸ پیش از میلاد نمایانگر دوره‌ای از زمان است که برای استوار ساختن «اتحاد» لازم بود. این برداشت، «اتحاد» را در توافق با شهادت مورخان، و نیز با آن جدولی که به هدایت دست خداوند ترسیم شد و نباید دگرگون گردد، شناسایی می‌کند.

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

مورخان به ما اطلاع می‌دهند که فرایند مذاکره برای انعقاد معاهدات میان دولت‌های باستانی، همچون یهودا و روم در سدهٔ دوم پیش از میلاد، بسته به اوضاع و احوال خاص، تشریفات دیپلماتیک، و موازنه‌های قدرتِ دخیل، متفاوت بود. معمولاً این فرایند با آن آغاز می‌شد که یکی از طرفین علاقهٔ خود را به برقراری معاهده یا اتحادی با طرف دیگر ابراز می‌کرد. در مورد یهودا و روم، یهودا تماس با روم را آغاز کرد تا اتحادی رسمی را پیشنهاد کند.

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

برای انتقال این پیشنهاد و آغاز مذاکرات، از مجاری دیپلماتیک استفاده می‌شد. این امر ناگزیر مستلزم اعزام سفیران یا فرستادگانی به روم بود تا با رهبران یا نمایندگان آن دیدار کنند. هنگامی که مذاکرات آغاز می‌شد، هر دو طرف درباره مفاد عهدنامهٔ پیشنهادی گفت‌وگو می‌کردند. این امر می‌توانست شامل مجموعه‌ای از دیدارها، تبادل پیام‌های دیپلماتیک، و احتمالاً مشارکت واسطه‌ها یا میانجیانی برای تسهیل گفت‌وگوها باشد. در جریان مذاکرات، هر طرف مفادی را که طرف دیگر پیشنهاد می‌کرد بررسی می‌نمود و ممکن بود پیشنهادهای متقابل ارائه دهد یا در پی اصلاح برخی مفاد برآید. این فرایند می‌توانست مستلزم deliberation دقیق، مشورت با مشاوران، و ارزیابی مزایا و معایب بالقوهٔ عهدنامهٔ پیشنهادی باشد.

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

اگر هر دو طرف بر سر مفاد معاهده به توافق می‌رسیدند، سندی رسمی تهیه می‌شد که شرایط و ضوابط مورد توافقِ هر دو جانب را تبیین می‌کرد. سپس لازم بود که معاهده به تصویب مراجع ذی‌صلاحِ هر یک از دو ملت برسد. در مورد روم، این امر ممکن بود مستلزم تأیید سنا یا دیگر نهادهای حاکم باشد. به همین‌سان، در یهودا نیز معاهده به احتمال زیاد نیازمند تصویب رهبری یا شورای حاکم آن بود. پس از تصویب، معاهده به اجرا گذاشته می‌شد و از هر دو طرف انتظار می‌رفت که به مفاد آن پایبند باشند. این امر ممکن بود شامل اَشکال گوناگون همکاری، پیمان‌های دفاع متقابل، روابط تجاری، یا دیگر گونه‌های تعامل دیپلماتیکِ تصریح‌شده در معاهده باشد.

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

در قرن دوم پیش از میلاد، سفر از یهودیه (واقع در منطقهٔ مدیترانهٔ شرقی) به روم (واقع در مرکز ایتالیا) کاری دشوار و زمان‌بر می‌بود، به‌ویژه با توجه به محدودیت‌های شیوه‌های حمل‌ونقل در عهد باستان. فاصلهٔ میان یهودیه و روم، بسته به مسیر مشخصی که انتخاب می‌شد، تقریباً ۱٬۵۰۰ تا ۲٬۰۰۰ کیلومتر (۹۳۰ تا ۱٬۲۴۰ مایل) است. در روزگار باستان، سفر دریایی غالباً از سفر زمینی سریع‌تر و کارآمدتر بود، اما سفر دریایی تابع بادهای غالب بود. سفر با کشتی از بندری در یهودیه به بندری در ایتالیا (مانند اوستیا، بندر روم) می‌توانست چندین هفته به طول انجامد، بسته به عواملی چون وضعیت باد، جریان‌های دریایی، و نوع کشتیِ مورد استفاده.

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

سفرِ بری از یهودیه تا روم کندتر و دشوارتر می‌بود. مسافران ناگزیر بودند از زمین‌های گوناگون، از جمله کوه‌ها، دره‌ها و رودها، عبور کنند و با موانعی همچون راهزنان و سرزمین‌های خصمانه دست‌وپنجه نرم نمایند. برآورد می‌شود که سفر با پای پیاده یا با ارابه‌ای که اسب آن را می‌کشید، ممکن بود چندین ماه به طول انجامد. مدت زمان سفر همچنین از عواملی مانند وضعیت راه‌ها، در دسترس بودن اقامتگاه‌ها و توقفگاه‌های استراحت، و نیز نیاز به استراحت و تجدید آذوقه در طول مسیر تأثیر می‌پذیرفت.

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

وقتی یهودیان مکابی در پیِ بستنِ اتحادی با روم برآمدند، ناگزیر می‌بایست سفیرانی به روم اعزام می‌کردند. هنگامی که آن سفیران از سوی مقامات رومی پذیرفته می‌شدند، دوره‌ای از مذاکره در پی می‌آمد. بر پایهٔ نظریهٔ تاریخی، زیرا هیچ گزارش دقیق و مشخصی در دست نیست، پس از آنکه پیمان به‌طور رسمی منعقد می‌شد، لازم بود برای تأیید به یهودیه بازگردانده شود، و سپس به احتمال زیاد می‌بایست بار دیگر به روم بازگردانده شود تا پذیرش آن از سوی یهودیان تأیید گردد. تقریباً محال است بتوان باور کرد که فرایند شکل‌گیری یک اتحاد در آن دورهٔ زمانی در ظرف یک سال به انجام رسیده باشد؛ ازاین‌رو این برداشت که «اتحاد» نمایانگر فرایندی از ۱۶۱ ق.م. تا ۱۵۸ ق.م. است، با دیگر خطوط نبوت که تاریخی را مشخص می‌کنند که به قانون یکشنبه در آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شود، سازگار است.

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

یک «اتحاد» که همهٔ مورخان بر این اتفاق نظر دارند که به ابتکار یهودیان مکابی پدید آمد، در سال ۱۶۱ پیش از میلاد در یهودیه آغاز شد. هدف از آن این بود که یهودیان در برابر سوریانی که از زمان آغاز شورششان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد با آنان درگیر بودند، پشتیبانی به دست آورند. این شورش بر اثر کوشش‌های متتیا، کاهن یهودی، و پنج پسر او، به‌ویژه یهودا مکابی، برای مقاومت در برابر سیاست‌های هلنی‌سازیِ تحمیل‌شده از سوی فرمانروای سلوکی، آنتیوخوس چهارم اپیفانس، شعله‌ور شد. این سیاست‌ها شامل تلاش برای سرکوب آیین‌های دینی یهود و واداشتن آنان به پذیرش آداب و عقاید یونانی بود.

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

محرکِ اس بغاوت کا آغاز موضعِ مودیعین کے ایک واقعے سے ہوا، جہاں متتِیاس نے ایک یونانی معبود کے لیے قربانی پیش کرنے کے فرمان کی تعمیل سے انکار کر دیا۔ “مودیعین” عبرانی لفظ “מודיע” (modi’a) سے ماخوذ ہے، جس کے معنی ہیں “اعلان کرنا” یا “احتجاج کرنا۔” اپنے احتجاج میں متتِیاس نے ایک یہودی مرتد کو، جو قربانی ادا کرنے ہی والا تھا، قتل کر دیا، اور پھر وہ اور اس کے بیٹے پہاڑوں کی طرف نکل گئے، یوں سلوقی افواج کے خلاف گوریلا جنگ کی ایک مہم کا آغاز ہوا۔ مکابی بغاوت کئی برس تک جاری رہی، جس کے دوران مکابیوں نے سلوقیوں اور ان کے حلیفوں کے خلاف متعدد معرکوں میں حصہ لیا۔ اگرچہ وہ تعداد اور سازوسامان دونوں کے اعتبار سے بہت کم تر تھے، تاہم مکابیوں نے کئی اہم فتوحات حاصل کیں۔

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

امپراتوری سلوکی در پی آن بود که دین یونان را بر یهودیان تحمیل کند، و یونانیان نمایانگر جهان‌گرایانِ روزهای آخرند. دین آنان در بیدارگرایی‌ای که اکنون از سوی نیروهای جهان‌گرایِ نظام بانکی، رسانه‌های جریان اصلی، مراکز آموزشی، و از راه درهم شکستن تمایزات ملی از طریق تحمیل مهاجرتِ بیگانگانِ غیرقانونی، بر ایالات متحده و جهان تحمیل می‌شود، تجلی یافته است. هنگامی که انطیوخوس اپیفانِس دین یونانی را بر یهودیان تحمیل می‌کرد، یهودیانی بودند که با تلاش‌های او همکاری می‌کردند. مکابیان نمایانگر یک دسته از یهودیانِ مرتد هستند که در برابر دین یونان مقاومت می‌کردند، اما همچنین دسته‌ای دیگر از یهودیانِ مرتد نیز بودند که از کارِ تحمیلِ دین یونانی پشتیبانی می‌کردند.

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

آیت شانزدهم همان قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع است، و نیز اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش، و نبیِ کاذب. این تاریخچه مسبوق است به آیات سیزده تا پانزده، جایی که سه نبردِ آیهٔ چهل از آیهٔ ده (۱۹۸۹)، آیات یازده و دوازده (جنگ اوکراین)، و نبرد پانیوم رخ می‌دهد. نبرد پانیوم نمایانگر نبردی است که در آن وحشِ زمینیِ دوشاخ بر فلسفه‌های دینی و سیاسیِ جهانی‌گرایان غلبه می‌یابد.

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

در آن نبرد، واپسین رئیس‌جمهور ایالات متحده باید با پیامدهای پیروزی پوتین و فروپاشیِ متعاقب آن، که در آیات یازده و دوازده به تصویر کشیده شده است، روبه‌رو شود. او برای حل‌وفصل پیامدهای ناشی از فروپاشی روسیه، با ناتو، یا سازمان ملل متحد، ائتلافی تشکیل خواهد داد، و در بستر تاریخ آن ائتلاف، سازمان ملل متحد را در نبرد پانیوم درگیر خواهد ساخت. نبرد سومِ آیه چهل، همانند نبرد نخستِ آیه چهل خواهد بود. چنان‌که اتحاد جماهیر شوروی زیر فشار اقتصادی و نظامی ایالات متحده فروپاشید، جهانی‌گرایانِ سازمان ملل متحد نیز ناگزیر خواهند شد «پرسترویکا» را تکرار کنند؛ مؤلفهٔ کلیدیِ تلاش‌های گورباچف برای اصلاح اتحاد جماهیر شوروی، که هرچند در نهایت به ازهم‌گسیختگی نظام شوروی و انحلال نهایی اتحاد جماهیر شوروی یاری رساند.

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

نبردِ سوم به‌وسیلهٔ نبردِ نخست به تصویر کشیده شده است، و ترامپ، آن‌گونه که با ریگان نمایانده می‌شود، از طریق فشارهای اقتصادی و نظامی، سازمانِ مللِ متحد را به «پرسترویکا» وادار خواهد کرد، که به معنای بازسازی یا اصلاح است. این بازسازی، ایالاتِ متحده را بر رأسِ نظامِ ده پادشاهی‌ای قرار خواهد داد که همان سازمانِ مللِ متحد است. در آن نبرد، آنگاه پاپیّت خود را به تاریخ وارد خواهد ساخت و ادعا خواهد کرد که مدافعِ نظامی است که ترامپ در آن هنگام در حال تسخیر آن است.

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

در همان تاریخ، ترامپ با یک جنگ داخلیِ درونی روبه‌رو خواهد شد که ناگزیر خواهد بود همان‌گونه که آبراهام لینکلن ناگزیر شد، به آن رسیدگی کند. این جنگ داخلی میان دو جناحِ مرتدِ متقابل در درون ایالات متحده خواهد بود. یک طبقه، ممثَّل در کسانی است که دین و فلسفهٔ «ووک‌ایسم» را پذیرفته‌اند، یعنی جهانی‌گرایانِ ترقی‌خواهِ هر دو حزب سیاسی. طبقهٔ دیگر («ماگا-ایسم») مدعی است که پروتستان‌های حقیقی است، هرچند در سال ۱۸۴۴ آن منصب را از دست داد.

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

د رئیس ډلې د MAGA-ism له لارې استازیتوب کېږي، او پر دې ګمراه کوونکي ادعا ولاړه ده چې ګواکې ریښتینی پروتستانتیت او اساسي قانون ټینګ ساتي. د Woke-ism ادعا د «مور ځمکې» دین، نیو ایج، او دا باور دی چې اساسي قانون باید د ټولنې د دودیزو معیارونو د موجوده حالاتو له مخې تطبیق شي، نه د بنسټ اېښودونکو پلرونو د لرغونو افکارو له مخې.

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

متیاسیاس (ترامپ) به تلاش‌های دموکرات‌های جهانی‌گرا ـ ترقی‌خواه در درون ایالات متحده، چنان‌که به‌وسیلهٔ شورشی که در سال ۱۶۷ پیش از میلاد در مودین آغاز شد نمادپردازی شده است، پایان خواهد داد. سپس ترامپ تاریخ سال ۱۶۴ پیش از میلاد را تکرار خواهد کرد، هنگامی که مکابیان هیکل را بازتقدیس کردند، همان‌گونه که در بزرگداشت حنوکا یادبود می‌شود. سپس در دوره‌ای که از ۱۶۱ پیش از میلاد تا ۱۵۸ پیش از میلاد نمادپردازی شده است، ترامپ فشار نهایی برای برپا ساختن تصویر پاپیّت را آغاز خواهد کرد؛ تصویری که رابطه‌ای نامشروع میان قدرت دینی و قدرت سیاسی را مشخص می‌سازد. در سال ۱۵۸ پیش از میلاد، اتحادیه به اجرا درخواهد آمد، همزمان با آنکه قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌آمدنیِ آیهٔ شانزدهم به اجرا گذاشته می‌شود.

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

دانیال یازده نخست مشخص می‌سازد که چگونه روم از لحاظ سیاسی زمام امور را به دست می‌گیرد، و سپس دانیال همان تاریخ را تکرار کرده و بسط می‌دهد، با خطی که نشان می‌دهد روم در همان تاریخ چگونه با قوم خدا رفتار می‌کند. از آیه شانزده تا آیه نوزده، سه مانعِ تسلط یافتن رومِ بت‌پرست بر جهان به تصویر کشیده شده است. در آیه شانزده، سوریه در سال ۶۵ پیش از میلاد به‌وسیله رومِ بت‌پرست فتح شد، و سپس یهودیه در سال ۶۳ پیش از میلاد به‌وسیله پومپیوس فتح گردید. آیه شانزده زمانی را مشخص می‌کند که روم می‌بایست در سرزمینِ جلال بایستد، و با این کار، قانون یکشنبهِ آیه چهل و یکِ همان فصل را نمونه‌وار پیش‌نگاری می‌کند.

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

مهم است توجه شود که تاریخ این فتح در سال ۶۳ پیش از میلاد [به موازات ۱۸۶۳]، در میانهٔ یک جنگ داخلی که در داخل اورشلیم جریان داشت، واقع شد. اوریا اسمیت اظهار داشت: «در بازگشت پومپی از لشکرکشی‌اش علیه مهرداد، پادشاه پونتوس، دو مدعی، هیرکانوس و اریستوبولوس، برای تاج و تخت یهودیه در کشمکش بودند.»

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

نام‌های «هیرکانوس» و «آریستوبولوس» هر دو ریشهٔ یونانی دارند و به‌ویژه در بستر تاریخ یهود در دورهٔ هلنیستی و سلسلهٔ حَسمونی، دارای اهمیت تاریخی‌اند. «هیرکانوس» از واژهٔ یونانی «Hurkanos» مشتق شده است که به‌احتمال از واژهٔ «hurkan» گرفته شده، واژه‌ای که در زبان فارسی به معنای «گرگ» است. هیرکانوس نامی بود که چند تن از فرمانروایان حَسمونی آن را بر خود داشتند. «آریستوبولوس» به معنای «بهترین مشاور» یا «بهترین رایزن» است. آریستوبولوس نیز نامی بود که چند تن از فرمانروایان حَسمونی آن را بر خود داشتند. هر دو نامِ «هیرکانوس» و «آریستوبولوس» با شخصیت‌های برجسته‌ای در تاریخ یهود در دورهٔ حَسمونی پیوند دارند. آنان فرمانروایانی بودند که در اداره و گسترش پادشاهی حَسمونی در یهودیه نقش‌های مهمی ایفا کردند. نسل‌ها و نمایندگان نبوّتیِ پادشاهی حَسمونی در زمان مسیح، فریسیان بودند.

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

هنگامی که پومپه اورشلیم را فتح کرد، دو حزب سیاسی هر دو خاستگاه خود را به دوران شورشی بازمی‌گرداندند که مودین در سال ۱۶۷ پیش از میلاد نمایندهٔ آن بود. چون پومپه به درون این شورش کشیده شد، تصمیم گرفت اورشلیم را تصرف کند؛ و حزب سیاسی اریستوبولوس مصمم شد در برابر او مقاومت کند، اما حزب هیرکانوس مصمم شد دروازه‌ها را به روی پومپه بگشاید. سپس پومپه حملهٔ خود را بر ضد اورشلیم آغاز کرد، و سه ماه بعد اورشلیم برای همیشه تحت حاکمیت روم قرار گرفت.

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

در آیهٔ نوزدهم، مصر، سومین و آخرین مانع، به‌دست روم گرفته شد. سپس در آیهٔ بیستم، ولادت مسیح مشخص می‌شود، زیرا دانیال آغاز می‌کند تا بیان دارد که روم در آن تاریخ چگونه با قوم خدا رفتار می‌کرد. در آیات بیست‌ویک و بیست‌ودو، مسیح مصلوب می‌شود. در آیهٔ بیست‌وسه، اتحادی که در سال‌های 161 ق.م. تا 158 ق.م. آغاز شد، بلافاصله پس از آیاتی مشخص می‌شود که صلیب را توصیف می‌کنند، جایی که یهودیان مرتد اعلام کردند که «پادشاهی جز قیصر نداریم.» خطِ یهودیان مرتد، که به‌وسیلهٔ مکابیان نمایانده شده‌اند، و در برابر نفوذ فلسفهٔ دینی یونان مقاومت کرده بودند و بدین‌سان رابطه‌ای نامقدس با روم برقرار کرده بودند، پس از آیه‌ای می‌آید که تاریخ صلیب را مشخص می‌سازد؛ جایی که ثمرهٔ رابطهٔ نامقدس ایشان به‌طور کامل آشکار شد.

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

شکینه هرگز به معبدی که پس از هفتاد سال اسارت بنا شد، بازنگشت. آخرین شهادت نبوی، که به‌وسیلهٔ ملاکی اعلام شد، در حدود میانهٔ قرن پنجم پیش از میلاد داده شد. تا پیش از آنکه مکابیان در برابر نفوذ یونانیِ جهان‌گرایانه برخیزند، برای صدها سال نه حضور مرئیِ خدا وجود داشت و نه هیچ شهادت نبوی. در آغاز قیام خود، آنان دقیقاً همان شورشی را به انجام رساندند که هم بطلمیوس و هم پادشاه عُزّیا کوشیده بودند انجام دهند، آنگاه که هر دو پادشاه در پی آن بودند که نقش کاهن را ایفا کنند و در معبد قربانی تقدیم نمایند.

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

یوناتان اَفّوس (که با نام یوناتان مکابی نیز شناخته می‌شود)، یکی از پسران متاتیاس بود که قیام مکابیان را آغاز کرد، و او در رهبری شورش یهودیان علیه امپراتوری سلوکی نقش مهمی ایفا کرد. پس از مرگ برادرش، یهودا مکابی، در میدان نبرد، یوناتان رهبری نیروهای مکابی را بر عهده گرفت. افزون بر رهبری نظامی و سیاسی، یوناتان همچنین منصب کاهنِ اعظم را نیز بر عهده گرفت و به‌عنوان رهبر روحانی قوم یهود خدمت کرد. نقش دوگانهٔ یوناتان، هم به‌عنوان رهبر و هم به‌عنوان کاهن اعظم، تحولی مهم در تاریخ یهود به‌شمار می‌رفت، زیرا اقتدار سیاسی و دینی را هر دو در درون دودمان حَشمونی متمرکز ساخت. رهبری او به تقویت خودمختاری یهودیان و استقرار حاکمیت حَشمونیان در یهودیه یاری رساند.

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

همان گناهی که بطلمیوس پس از پیروزیِ رافیا در پیِ ارتکاب آن بود، در همان آغازِ شورشِ مکابیان به انجام رسید. این همان گناهی بود که کاهنان در زمانِ پادشاه عُزّیا در برابر آن ایستادگی کردند؛ اما دفاعِ ادعاییِ مکابیان از خدماتِ معبدِ خدا، جلوه‌ای گمراه و سرکش از امتزاجِ کلیسا و دولت بود، و از این‌رو، نمونه‌وار بیانگرِ شورشِ پروتستانتیسمِ مرتد است که اکنون در حمایت از ترامپ، در برابرِ پیشروی‌های بیدنیِ جهانی‌گرایانه و ووک، در حال بسیج شدن است.

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

کتاب‌مقدس تعلیم می‌دهد که ایشان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت؛ و فریسیان در زمان مسیح، واپسین بقایای سلسلۀ حَسمونی بودند که با متاتیا آغاز شد. متاتیا، و شورشی که او آغاز کرد، میوه‌های فریسی‌گری را به بار آورد؛ همچنان‌که پروتستان‌های مرتدِ پشتیبانِ مفهوم «Make America Great Again» نیز همان میوه‌ها را به بار می‌آورند. آمریکا زمانی عظیم بود که قانون اساسی چنان فهمیده می‌شد که کلیسا و دولت را از یکدیگر جدا نگه دارد؛ اما در آن معجزۀ جعلی که با پیروزیِ یادبودگرفته‌شده در عید حنوکا به تصویر کشیده می‌شود، جنبشِ قانون‌گذاریِ یکشنبه آشکارا ظهور خواهد کرد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> «تاکنون کسانی که حقایقِ پیامِ فرشتهٔ سوم را عرضه می‌کردند، غالباً صرفاً هشداردهندگانی افراطی تلقی شده‌اند. پیشگویی‌های ایشان مبنی بر این‌که تعصّب دینی در ایالات متحده زمام امور را به دست خواهد گرفت، و این‌که کلیسا و دولت برای آزار آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند با یکدیگر متحد خواهند شد، بی‌اساس و مضحک اعلام شده است. با اطمینان گفته شده است که این سرزمین هرگز جز آنچه بوده است نخواهد شد—یعنی مدافع آزادی دینی. اما هنگامی که مسئلهٔ الزام به رعایت یکشنبه به‌طور گسترده به بحث و تحریک افکار کشیده می‌شود، آن رویدادی که تا این مدت در آن تردید می‌شد و مورد بی‌ایمانی قرار می‌گرفت، در حال نزدیک شدن دیده می‌شود، و پیام سوم تأثیری پدید خواهد آورد که پیش از این نمی‌توانست داشته باشد.»

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> «در هر نسل، خداوند خادمان خود را فرستاده است تا گناه را، هم در جهان و هم در کلیسا، نکوهش کنند. اما مردم خواهان آن‌اند که سخنان خوشایند به ایشان گفته شود، و حقیقتِ پاک و بی‌پیرایه برای آنان پذیرفتنی نیست. بسیاری از مصلحان، هنگام آغاز کار خود، بر آن بودند که در رویارویی با گناهان کلیسا و ملت، احتیاطی بسیار به کار برند. آنان امید داشتند که به‌وسیلهٔ نمونهٔ یک زندگی پاکِ مسیحی، مردم را به تعالیم کتاب‌مقدس بازگردانند. اما روح خدا بر ایشان آمد، چنان‌که بر ایلیا آمد، و او را برانگیخت تا گناهانِ پادشاهی شریر و قومی مرتد را نکوهش کند؛ از موعظهٔ بیاناتِ صریحِ کتاب‌مقدس—تعالیمی که در ارائهٔ آن‌ها اکراه داشتند—نتوانستند خودداری کنند. ایشان برانگیخته شدند تا با غیرت، حقیقت و خطری را که جان‌ها را تهدید می‌کرد اعلام دارند. سخنانی را که خداوند به ایشان داده بود بر زبان آوردند، بی‌آنکه از پیامدها بیم داشته باشند، و مردم ناگزیر شدند هشدار را بشنوند.»

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> «پس پیام فرشتهٔ سوم اعلام خواهد شد. چون زمان آن فرا رسد که با عظیم‌ترین قدرت عرضه شود، خداوند به‌واسطهٔ ابزارهای فروتن عمل خواهد کرد و اذهان کسانی را که خویشتن را به خدمت او تقدیس می‌کنند، رهبری خواهد نمود. کارگران بیش از آنکه به‌وسیلهٔ آموزشِ مؤسسات ادبی شایسته گردند، به‌واسطهٔ مسحِ روح او مهیا خواهند شد. مردانِ ایمان و دعا ناگزیر خواهند شد که با غیرتی مقدس به پیش روند و سخنانی را اعلام کنند که خدا به ایشان می‌بخشد. گناهان بابل آشکار خواهد شد. نتایج هولناکِ تحمیلِ مراسم کلیسا به‌وسیلهٔ اقتدار مدنی، نفوذهای روح‌گرایی، پیشرفت پنهان اما سریعِ قدرت پاپی—همه برملا خواهند شد. به‌واسطهٔ این هشدارهای solemn، مردم به جنبش درخواهند آمد. هزاران هزار گوش فرا خواهند داد که هرگز سخنانی مانند این را نشنیده‌اند. با شگفتی شهادت را می‌شنوند که بابل همان کلیساست، سقوط‌کرده به سبب خطاها و گناهانش، و به سبب ردّ حقیقتی که از آسمان برای او فرستاده شده بود. چون مردم با این پرسش مشتاقانه نزد آموزگاران پیشین خود می‌روند که آیا این امور چنین است، خادمان افسانه‌ها عرضه می‌کنند و به نرمی‌ها نبوّت می‌نمایند تا ترس‌های ایشان را تسکین دهند و وجدان بیدار شده را آرام سازند. اما از آنجا که بسیاری از قانع شدن به صرفِ اقتدار انسان‌ها سر باز می‌زنند و یک «خداوند چنین می‌فرماید» روشن طلب می‌کنند، خدمتِ رایج، همچون فریسیانِ قدیم، چون اقتدارش مورد پرسش قرار می‌گیرد، از خشم آکنده خواهد شد، و این پیام را از جانب شیطان محکوم خواهد ساخت و انبوهِ گناه‌دوست را برخواهد انگیخت تا کسانی را که آن را اعلام می‌کنند، دشنام دهند و آزار رسانند.»

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> «چون این مجادله به عرصه‌های تازه گسترش می‌یابد و اذهان مردم به شریعتِ پایمال‌شدهٔ خدا معطوف می‌گردد، شیطان به تکاپو می‌افتد. قدرتی که پیام را همراهی می‌کند، تنها موجب جنونِ بیشترِ مخالفان آن خواهد شد. روحانیان کوشش‌هایی نزدیک به فوقِ بشری به‌عمل خواهند آورد تا نور را محجوب سازند، مبادا بر گله‌های ایشان بتابد. آنان به هر وسیله‌ای که در اختیار دارند خواهند کوشید بحث و بررسیِ این مسائلِ حیاتی را فرو نشانند. کلیسا به بازوی نیرومندِ قدرت مدنی متوسل می‌شود، و در این کار، کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها متحد می‌گردند. هرچه جنبشِ اجرای اجباریِ یکشنبه جسورانه‌تر و قاطع‌تر شود، قانون بر ضد نگاه‌دارانِ احکام فراخوانده خواهد شد. آنان به جریمه و زندان تهدید خواهند شد، و به برخی مناصبِ نفوذ و نیز پاداش‌ها و مزایای دیگری پیشنهاد خواهد شد تا انگیزه‌ای برای انکار ایمانشان باشد. اما پاسخِ استوارِ آنان این است: “خطای ما را از کلام خدا به ما نشان دهید” — همان التماسی که لوتر نیز در شرایطی مشابه مطرح کرد. آنان که در برابر دادگاه‌ها احضار می‌شوند، از حقیقت دفاعی نیرومند به‌عمل می‌آورند، و برخی از شنوندگانِ ایشان برانگیخته می‌شوند تا موضع خود را در نگاه‌داشتنِ همهٔ احکامِ خدا اختیار کنند. بدین‌سان نور در برابر هزارانی نهاده خواهد شد که در غیر این صورت هرگز چیزی از این حقایق نمی‌دانستند.» The Great Controversy, 605, 606.

Back to Articles