Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Eight

کتابِ دانی‌ایل — شمارہ اڑتالیس

Unveiling Prophecy: The Significance of Habakkuk’s Vision, Two Tables, and the Mystery of the Daily in Biblical Interpretation

مکاشفۂ نبوت: حبقوق کے رُویا، دو لوحوں، اور بائبلی تفسیر میں "روزانہ" کے بھید کی اہمیت

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The increase of knowledge that is represented by the vision of the Ulai River is what ultimately was written upon Habakkuk’s two tables.

افزایشِ معرفتی که رؤیای رودِ اولای نمایانگر آن است، همان چیزی است که سرانجام بر دو لوحِ حبقوق نوشته شد.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> «درهم‌تنیده با نبوت‌هایی که ایشان آن‌ها را ناظر به زمان ظهور دوم می‌دانستند، تعلیمی بود که به‌طور ویژه با وضعِ عدم‌اطمینان و انتظارِ پرتعلیقِ آنان سازگار بود، و ایشان را دلگرم می‌ساخت تا در ایمان، با شکیبایی انتظار کشند که آنچه اکنون بر فهمشان تاریک است، در وقتِ مناسب روشن خواهد شد.»

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> «در میان این نبوت‌ها، نبوت حبقوق ۲:‏۱–۴ نیز بود: “بر دیدبان‌گاه خود خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و دیده‌بانی خواهم کرد تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم چه پاسخ خواهم داد. و خداوند مرا جواب داده، گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌وضوح نقش کن تا هر که آن را می‌خواند، بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، منتظرش باش، زیرا که بی‌گمان خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک جانِ کسی که متکبر است، در او راست نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد.”»

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry…. The just shall live by his faith.” The Great Controversy, 391, 392.

> «از همان سال ۱۸۴۲، رهنمودی که در این نبوت داده شده بود تا “رؤیا را بنویس، و آن را بر لوح‌ها واضح بساز، تا هر که آن را می‌خواند بدود”، به چارلز فیچ این اندیشه را القا کرده بود که برای توضیح رؤیاهای دانیال و مکاشفه، جدولی نبوتی تهیه کند. انتشار این جدول، تحقق فرمانی که به حبقوق داده شده بود، تلقی گردید. با این همه، در آن زمان هیچ‌کس توجه نکرد که در همان نبوت، تأخیری ظاهری در تحقق رؤیا—زمانی برای درنگ—نیز مطرح شده است. پس از آن نومیدی، این آیه بسیار پرمعنا به نظر آمد: “زیرا رؤیا هنوز برای وقت معین است، و در آخر تکلم خواهد کرد و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه تأخیر نماید، برایش منتظر باش؛ زیرا که البته خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد…. اما عادل به ایمان خود زیست خواهد نمود.” نبرد عظیم، ۳۹۱، ۳۹۲.»

The two tables of Habakkuk are prophetically two witnesses. Biblically, two witnesses are to be brought together to establish truth.

د حبقوق دوه لوحې په نبوي توګه دوه شاهدان دي. د کتابِ مقدس له مخې، دوه شاهدان باید سره راټول کړای شي تر څو حقیقت ثابت شي.

> But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 18:16.

> اما اگر سخن تو را نشنود، یک یا دو نفر دیگر را نیز با خود ببر، تا هر سخنی به گواهی دو یا سه شاهد ثابت شود. متی ۱۸:۱۶.

When Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts) are overlaid with one another they confirm the truths that were the jewels of Miller’s dream. The mistake of 1843, represented upon the first table, when overlaid with the second table, establishes the tarrying time of the vision. Miller (the symbolic watchman of that history) asked what he was to say during the debate of his history.

جب حبقوق کی دو تختیاں (1843 اور 1850 کے ابتدائی علمبرداروں کے چارٹس) ایک دوسرے پر منطبق کی جاتی ہیں تو وہ ان حقائق کی تصدیق کرتی ہیں جو میلر کے خواب کے جواہرات تھے۔ 1843 کی غلطی، جو پہلی تختی پر نمایاں کی گئی ہے، جب دوسری تختی پر منطبق کی جاتی ہے تو رؤیا کے تاخیر کے وقت کو قائم کرتی ہے۔ میلر (اس تاریخ کا علامتی نگہبان) نے پوچھا کہ اپنی تاریخ کے مباحثے کے دوران اُسے کیا کہنا چاہیے۔

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> بر برج دیده‌بانی خویش خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و چشم به راه خواهم ماند تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و هنگامی که توبیخ شوم، چه پاسخ خواهم داد. حبقوق ۲:۱

The Lord instructed Miller to write the vision, and in his dream he placed the casket which contained the vision on a table in the center of his room.

خداوند به میلر دستور داد که رؤیا را بنویسد، و او در خواب خود صندوقچه‌ای را که رؤیا در آن قرار داشت، بر میزی در وسط اتاقش نهاد.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> اور خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی ثبت کن، تا هر که آن را می‌خواند، بدود. حبقوق ۲:۲

The tables then identify the tarrying time and the first disappointment.

پس جداول، زمانِ درنگ و نخستین یأس را مشخص می‌کنند.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> زیرا رؤیا هنوز برای زمانِ معیّن است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، برای آن انتظار بکش، زیرا یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:۳

The three-step testing process produced by the increase of knowledge (Miller’s jewels) are then represented.

سپس فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ای که از افزایشِ دانش (جواهراتِ میلر) پدید آمد، به تصویر کشیده می‌شود.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> ببینید، جانِ او که متکبّر شده است، در او راست نیست؛ امّا عادل به ایمانِ خویش زیست خواهد کرد. حبقوق ۲:۴.

The two classes of worshippers would be manifested by the testing process of Daniel chapter twelve.

دو طبقۂ پرستار دانی ایل باب بارہ کے آزمائشی عمل کے ذریعے ظاہر کیے جائیں گے۔

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و او گفت: «ای دانیال، راه خود را برو؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گردانیده خواهند گشت و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت رفتار خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید، لیکن دانایان خواهند فهمید.» دانیال ۱۲:۹، ۱۰

The wise of Daniel are the wise virgins of Matthew twenty-five who were justified by faith and the wicked were the foolish virgins who were lifted up in pride. At the end of Miller’s dream, the jewels represent the oil in the parable of the ten virgins, which was the message.

دانایانِ دانیال همان باکره‌های دانای متی باب بیست‌وپنج‌اند که به‌واسطۀ ایمان عادل شمرده شدند، و شریران همان باکره‌های نادان بودند که در غرور افراشته گشتند. در پایان رؤیای میلر، جواهرات نمایانگر روغن در مَثَلِ ده باکره‌اند، که همان پیام بود.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «خداوند آنگاه مورد بی‌حرمتی قرار می‌گیرد که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد دریافت نکنیم. بدین‌سان، آن روغنِ زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندا دررسد: “اینک، داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید”، آنان که روغنِ مقدس را دریافت نکرده‌اند و فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند یافت که برای دیدار خداوندگار خویش آماده نیستند. ایشان در خود توانی برای به‌دست آوردن آن روغن ندارند، و زندگی‌شان بر باد می‌رود.» Review and Herald, July 20, 1897.

The light of Miller’s jewels in the last days will shine ten times brighter, and both the number ten and light are symbols of a test. In the last days, represented in the end of Miller’s dream, the light of truth represented upon Habakkuk’s tables produces a testing message, which in the parable of the ten virgins is represented as the message of the Midnight Cry. That testing process is a repetition of the testing process of Millerite history, for the parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the last days.

نورِ جواهرِ میلر در ایام آخر ده برابر درخشان‌تر خواهد تابید، و هم عددِ ده و هم نور، هر دو، نمادِ آزمون‌اند. در ایام آخر، که در پایانِ رؤیای میلر به تصویر کشیده شده است، نورِ حقیقت که بر الواحِ حبقوق نمایان شده، پیامی آزمون‌کننده پدید می‌آورد؛ پیامی که در مَثَلِ ده باکره به‌صورتِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب بازنموده شده است. آن فرایندِ آزمون، تکرارِ فرایندِ آزمونِ تاریخِ میلری است، زیرا مَثَلِ ده باکره در ایام آخر، عیناً و به‌تمامِ معنا، تکرار می‌شود.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «مرا بارها به مَثَلِ ده باکره ارجاع داده‌اند، که پنج تن از ایشان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به دقیق‌ترین حدّ خود تحقق یافته و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

Ten is the symbol of a test, and at the end of ten days Daniel and the three worthies were visually fairer and fatter, than those who were eating the diet of Babylon. The proud represented in Habakkuk who lived by presumption, not faith, developed the character of Babylon. In Millerite history they became the daughters of Babylon, and in Habakkuk it is the prophetic characteristics of the papacy which is employed to identify the character of those who chose not to live by faith.

ده نمادِ آزمون است، و در پایانِ ده روز، دانیال و آن سه یارِ برگزیده، در ظاهر نیکومنظرتر و فربه‌تر از کسانی بودند که از خوراکِ بابِل می‌خوردند. متکبری که در حبقوق به تصویر کشیده شده و به جای ایمان، به گستاخی و خوداتکایی زیست، خُلق‌وخویِ بابِل را پرورش داد. در تاریخِ میلری، آنان دخترانِ بابِل شدند، و در حبقوق، این ویژگی‌های نبویِ پاپیّت است که برای شناساییِ منشِ کسانی به کار گرفته می‌شود که نخواستند به ایمان زیست کنند.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people: Shall not all these take up a parable against him, and a taunting proverb against him, and say, Woe to him that increaseth that which is not his! how long? and to him that ladeth himself with thick clay! Shall they not rise up suddenly that shall bite thee, and awake that shall vex thee, and thou shalt be for booties unto them? Because thou hast spoiled many nations, all the remnant of the people shall spoil thee; because of men’s blood, and for the violence of the land, of the city, and of all that dwell therein. Habakkuk 2:4–8.

> هَانَكَه، جَن نَفْسُ أُو جُو پَڻهِنجي مَٿاهِين ڪِيل آهي، سَندَس اندر سِڌائي ڪانهي؛ پر صادق پنهنجي ايمان سان جيئندو. ۽ ها، ڇوتہ هو مَيءَ جي ڪري حد کان لنگهي ٿو، هو مغرور ماڻهو آهي، نڪي پنهنجي گهر ۾ ٽِڪي ٿو؛ جو پنهنجي خواهش کي پاتال وانگر ويڪرو ڪري ٿو، ۽ موت وانگر آهي، ۽ سڪون نٿو پائي؛ پر سڀني قومن کي پاڻ وٽ گڏ ڪري ٿو، ۽ سڀني ماڻهن کي پنهنجي لاءِ ڍير ڪري ٿو: ڇا اهي سڀئي سندس خلاف هڪ تمثيل ۽ هڪ طعني ڀريو مثل نه کڻندا، ۽ نه چوندا، افسوس آهي تنهن تي، جيڪو اها شيءِ وڌائي ٿو جا سندس ناهي! ڪيتري دير تائين؟ ۽ تنهن تي، جيڪو پاڻ تي ڳري مِٽيءَ جو بار لادي ٿو! ڇا اُهي اوچتو نه اٿندا، جيڪي توکي چَڪ هڻندا، ۽ جاڳندا، جيڪي توکي ستائيندا، ۽ تون انهن لاءِ لُٽ جو مال نه ٿيندين؟ ڇالاءِ⁠جو تو ڪيترين قومن کي لُٽيو آهي، تنهنڪري ماڻهن جو سارو باقي بچيل حصو توکي لُٽيندو؛ انسانن جي رت سبب، ۽ ملڪ، شهر، ۽ انهن سڀني تي ٿيل ظلم جي ڪري، جيڪي اُن ۾ رهن ٿا۔ حبقوق 2:4–8.

The testing process brought upon the virgins of Matthew twenty-five produces a class of worshippers, who have developed the character of the king of the north (the papacy), who is also the power that “spoiled many nations.” It is the papal power that gets suddenly bitten, just as Jezebel was eaten by dogs.

فرایندِ آزمونی که بر باکرگانِ متی بیست و پنج وارد می‌شود، طبقه‌ای از پرستندگان را پدید می‌آورد که منشِ پادشاهِ شمال (پاپیّت) را در خود پرورده‌اند؛ همان قدرتی که «قوم‌های بسیاری را غارت کرد.» این همان قدرتِ پاپی است که ناگهان گزیده می‌شود، همان‌گونه که ایزابل را سگان خوردند.

> Thus saith the Lord, Behold, a people cometh from the north country, and a great nation shall be raised from the sides of the earth. They shall lay hold on bow and spear; they are cruel, and have no mercy; their voice roareth like the sea; and they ride upon horses, set in array as men for war against thee, O daughter of Zion. We have heard the fame thereof: our hands wax feeble: anguish hath taken hold of us, and pain, as of a woman in travail. Go not forth into the field, nor walk by the way; for the sword of the enemy and fear is on every side. O daughter of my people, gird thee with sackcloth, and wallow thyself in ashes: make thee mourning, as for an only son, most bitter lamentation: for the spoiler shall suddenly come upon us. Jeremiah 6:22–26.

> خداوند چنین می‌فرماید: اینک قومی از سرزمین شمال می‌آید، و امتی عظیم از کرانه‌های زمین برانگیخته خواهد شد. کمان و نیزه به دست خواهند گرفت؛ بی‌رحمند و رحم ندارند؛ آوازشان چون دریا خروشان است؛ و بر اسبان سوارند، چون مردان جنگی صف‌آرایی کرده، بر ضد تو، ای دختر صهیون. خبر آن را شنیده‌ایم؛ دست‌هایمان سست شده است؛ تنگی ما را فرا گرفته، و درد، همچون دردِ زنِ در حالِ زایمان. به صحرا بیرون مرو، و در راه گام مزن؛ زیرا شمشیر دشمن و هراس از هر سو حاضر است. ای دختر قوم من، پلاس بر کمر ببند و خود را در خاکستر بغلتان؛ برای خویش ماتمی چون ماتم برای یگانه‌پسر برپا کن، نوحه‌ای بس تلخ؛ زیرا غارتگر ناگهان بر ما فرود خواهد آمد. ارمیا ۶:۲۲–۲۶.

Habakkuk’s two classes are those who are justified by faith, and those who ate and drank the doctrines of Babylon. Those in the last days of Miller’s dream that are represented as virgins, either develop the character of Christ, and thus receive the seal of God, or they develop the character of the papacy and receive the mark of the beast.

دو طبقۀ حبقوق عبارت‌اند از کسانی که به‌وسیلۀ ایمان عادل شمرده می‌شوند، و کسانی که تعالیم بابل را خوردند و نوشیدند. آنان که در ایام آخرِ رؤیای میلر به‌صورت باکرگان به تصویر کشیده شده‌اند، یا خُلق‌وخوی مسیح را پرورش می‌دهند و بدین‌سان مُهر خدا را دریافت می‌کنند، یا خُلق‌وخوی پاپیّت را پرورش می‌دهند و نشان وحش را دریافت می‌کنند.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> «اکنون زمان آن فرا رسیده است که نور حقیقی در میان تاریکی اخلاقی بدرخشد. پیام فرشتهٔ سوم به جهان فرستاده شده است تا مردمان را هشدار دهد که نشان وحش یا صورت او را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خود نپذیرند. پذیرفتن این نشان به این معناست که انسان به همان تصمیمی برسد که وحش گرفته است، و همان اندیشه‌ها را ترویج کند، در مخالفتی مستقیم با کلام خدا. خدا دربارهٔ همهٔ کسانی که این نشان را می‌پذیرند، می‌فرماید: «همان از شراب غضب خدا خواهد نوشید، که بی‌آمیختگی در پیالهٔ خشم او ریخته شده است؛ و او در حضور فرشتگان مقدس و در حضور برّه، به آتش و گوگرد عذاب خواهد شد.»» Review and Herald, July 13, 1897.

The virgins that drink the wine of Babylon will ultimately drink the wine of God’s wrath. In Isaiah, the drunkards of Ephraim manifest their blind drunkenness by turning things upside down, and that action is to be esteemed as “potter’s clay.”

باكرگاني كه شراب بابل را مي‌نوشند، سرانجام شراب غضب خدا را خواهند نوشيد. در اشعيا، مستانِ افرایم مستیِ كورِ خود را با واژگون ساختن امور آشكار می‌كنند، و اين عمل بايد همچون «گلِ كوزه‌گر» به شمار آيد.

The identification of “the daily” as a symbol of Christ, turns the truth of “the daily” upside down, for “the daily,” is a satanic symbol. Miller’s identification of “the daily” as paganism is directly represented upon Habakkuk’s tables. Miller’s discovery of the passage in Thessalonians, which allowed him to understand that it was paganism that was “taken away,” in order for the “man of sin” who sits in the temple of God to be revealed, is the primary truth located in Second Thessalonians, chapter two.

شناساییِ «دائمی» به‌عنوان نمادی از مسیح، حقیقتِ «دائمی» را وارونه می‌سازد، زیرا «دائمی» نمادی شیطانی است. تشخیصِ میلر مبنی بر این‌که «دائمی» همان بت‌پرستی است، به‌طور مستقیم بر الواحِ حبقوق به تصویر کشیده شده است. کشفِ میلر از آن بخش در تسالونیکیان، که به او امکان داد دریابد این بت‌پرستی بود که «برداشته شد» تا «مردِ گناه» که در هیکلِ خدا می‌نشیند آشکار گردد، حقیقتِ اصلیِ مندرج در رسالۀ دوم به تسالونیکیان، باب دوم، است.

> “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

> «من به خواندن ادامه دادم، و هیچ مورد دیگری نیافتم که در آن، آن [قربانی دائمی] جز در دانیال آمده باشد. سپس [به یاری یک واژه‌نامهٔ تطبیقی] آن واژگانی را که با آن مرتبط بودند برگرفتم: «برداشتن»؛ او قربانی دائمی را برخواهد داشت؛ «از زمانی که قربانی دائمی برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم، و می‌اندیشیدم که هیچ نوری بر این متن نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان ۲:۷، ۸ رسیدم. «زیرا سرّ بی‌دینی هم‌اکنون در عمل است؛ فقط آن که اکنون بازمی‌دارد، بازخواهد داشت، تا وقتی که از میان برداشته شود، و آنگاه آن شریر آشکار خواهد گردید»، و غیره. و هنگامی که به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و پرجلال پدیدار شد! اینجاست! این همان قربانی دائمی است! خوب، اکنون، پولس از «آن که اکنون بازمی‌دارد» یا مانع می‌شود، چه مراد می‌کند؟ از «مرد گناه» و «آن شریر»، پاپیّت مقصود است. بسیار خوب، آن چیست که مانع می‌شود پاپیّت آشکار گردد؟ چرا، آن بت‌پرستی است؛ پس، «قربانی دائمی» باید به معنای بت‌پرستی باشد.»—ویلیام میلر، Second Advent Manual، صفحهٔ 66.» Advent Review and Sabbath Herald، 6 ژانویهٔ 1853.

The meaning of “the daily” in Thessalonians, which Miller discovered is the primary truth of the passage. When Paul identifies those who do not love the truth, and who will therefore receive strong delusion, he is most certainly identifying the hatred of truth in the general sense, but the truth which is directly referenced in the passage is the truth that “the daily,” represents pagan Rome.

معنای «قربانیِ دائمی» در تسالونیکیان، که میلر دریافت حقیقت اصلیِ این بخش است. هنگامی که پولس کسانی را که حقیقت را دوست نمی‌دارند و ازاین‌رو گرفتار گمراهیِ شدید خواهند شد مشخص می‌سازد، بی‌تردید او نفرت از حقیقت را به معنای عام شناسایی می‌کند؛ اما حقیقتی که در این بخش به‌طور مستقیم به آن اشاره شده، این است که «قربانیِ دائمی» نمایانگر رومِ بت‌پرست است.

> The light of the body is the eye: if therefore thine eye be single, thy whole body shall be full of light. But if thine eye be evil, thy whole body shall be full of darkness. If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness! No man can serve two masters: for either he will hate the one, and love the other; or else he will hold to the one, and despise the other. Ye cannot serve God and mammon. Matthew 6:22–24.

> بدن کا چراغ آنکھ ہے؛ پس اگر تیری آنکھ یکسو ہو تو تیرا سارا بدن نور سے بھرپور ہوگا۔ لیکن اگر تیری آنکھ بد ہو تو تیرا سارا بدن تاریکی سے بھرپور ہوگا۔ پس اگر وہ نور جو تجھ میں ہے تاریکی ہو، تو وہ تاریکی کیسی بڑی ہوگی! کوئی آدمی دو مالکوں کی خدمت نہیں کر سکتا؛ کیونکہ یا تو وہ ایک سے عداوت رکھے گا اور دوسرے سے محبت کرے گا، یا ایک سے وابستہ رہے گا اور دوسرے کو حقیر جانے گا۔ تم خدا اور دولت دونوں کی خدمت نہیں کر سکتے۔ متی 6:22–24۔

There is only a love for truth, or a hatred of the truth. There is no middle ground. The strong delusion that comes upon the foolish virgins of Matthew twenty-five is based upon their rejection of the light of Miller’s jewels that represent the final test. Ancient Israel’s final test, was their tenth test, and Miller’s jewels shine ten times brighter in the last days. The symbol of the rejection of Miller’s jewels is “the daily,” which the drunkards of Ephraim turned upside down in the third generation of Adventism. “The daily” is a satanic symbol of paganism. The drunkards introduced a counterfeit jewel, which they brought from apostate Protestantism that identifies “the daily” as a symbol of Christ.

تنها محبتِ حقیقت وجود دارد، یا نفرت از حقیقت. هیچ حدّ وسطی در کار نیست. آن فریبِ نیرومندی که بر باکره‌های نادانِ متی بیست‌وپنج عارض می‌شود، بر ردّ ایشان نسبت به نورِ جواهراتِ میلر مبتنی است؛ جواهراتی که نمایانگرِ آزمونِ نهایی‌اند. آزمونِ نهاییِ اسرائیلِ باستان، دهمین آزمونِ ایشان بود، و جواهراتِ میلر در ایامِ آخر ده بار درخشان‌تر می‌درخشند. نمادِ ردّ جواهراتِ میلر، «قربانیِ دائمی» است، که مستانِ افرایم آن را در نسلِ سومِ ادونتیسم وارونه ساختند. «قربانیِ دائمی» نمادی شیطانی از بت‌پرستی است. مستان جواهری تقلبی را وارد کردند که آن را از پروتستانتیسمِ مرتد آورده بودند و بر اساس آن، «قربانیِ دائمی» به‌عنوان نمادی از مسیح معرفی می‌شود.

Miller’s understanding of his jewels was limited by the history in which he was raised up. Convinced the Second Coming was the next prophetic event, the deadly wound of the papacy in 1798, could only represent the fourth and final earthly kingdom of Daniel two. Miller was also limited in his understanding of “the daily,” for his testimony is that through revelation he was led to a specific method of study, in which he stated that he used his Bible, Cruden’s Concordance and read some newspapers. His decision to study in that manner had simply come into his mind.

د میلر د خپلو جواهراتو په اړه پوهه د هغه تاریخ له مخې محدوده وه چې په ترڅ کې یې راپاڅول شوی و. په دې باور چې دوهم راتګ به راتلونکې نبوي پېښه وي، په 1798 کې د پاپۍ مرګونی ټپ یوازې د دانیال دوهم باب د څلورمې او وروستۍ ځمکنۍ پاچاهۍ استازیتوب کولای شو. میلر همدارنګه د «دایمي» په اړه په خپل فهم کې محدود و، ځکه د هغه شاهدي دا ده چې د الهام له لارې هغه د مطالعې یوې ځانګړې طریقې ته رهبري شوی و، چې په هغې کې یې ویلي وو چې هغه خپله مقدسه کتاب، د کرودن کنکورډنس او ځینې اخبارونه کارول او لوستل. د هغه پرېکړه چې په همدې ډول مطالعه وکړي، په ساده ډول د هغه ذهن ته راغلې وه.

> “During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.

> «در طول آن دوازده سالی که دئیست بودم، هر تاریخی را که می‌توانستم بیابم می‌خواندم؛ اما اکنون کتاب‌مقدس را دوست می‌داشتم؛ زیرا از عیسی سخن می‌گفت! با این همه، بخش قابل‌ملاحظه‌ای از کتاب‌مقدس هنوز برای من تاریک بود. در سال ۱۸۱۸ یا ۱۸۱۹، هنگامی که با دوستی که به دیدارش رفته بودم گفتگو می‌کردم، و او مرا از زمانی که دئیست بودم می‌شناخت و سخنانم را شنیده بود، با لحنی نسبتاً پرمعنا پرسید: «دربارۀ این آیه و آن آیه چه می‌اندیشی؟» و به همان آیاتی اشاره داشت که در روزگار دئیست بودنم بر آنها اعتراض می‌کردم. مقصود او را دریافتم و پاسخ دادم: اگر به من فرصت بدهی، به تو خواهم گفت که معنای آنها چیست. گفت: «چه مقدار وقت می‌خواهی؟» پاسخ دادم: نمی‌دانم، اما به تو خواهم گفت؛ زیرا نمی‌توانستم باور کنم که خدا مکاشفه‌ای عطا کرده باشد که نتوان آن را فهمید. پس آنگاه عزم کردم کتاب‌مقدس خود را مطالعه کنم، با این ایمان که می‌توانم دریابم روح‌القدس چه مقصودی داشته است. اما همین که این تصمیم را گرفتم، این فکر به ذهنم آمد: «فرض کن به عبارتی برسی که نتوانی آن را بفهمی؛ چه خواهی کرد؟» آنگاه این شیوه برای مطالعۀ کتاب‌مقدس به ذهنم رسید: واژه‌های چنین عبارات را برخواهم گرفت، و آنها را در سراسر کتاب‌مقدس پی خواهم گرفت، و بدین‌سان معنای آنها را خواهم یافت. من «همخوانیِ کرودن» را در اختیار داشتم، که به گمانم بهترینِ آنها در جهان است؛ پس آن را با کتاب‌مقدسم برداشتم و پشت میز خود نشستم، و جز اندکی روزنامه، چیز دیگری نخواندم، زیرا مصمم بودم بدانم کتاب‌مقدسم چه معنایی دارد. آپولوس هیل، The Second Advent Manual, 65.»

Miller’s jewels were not simply recognized by his method of study, but also by direct revelation from God.

جواهر ميلر لم تُعرَف بمجرد منهجه في الدراسة فحسب، بل أيضًا بإعلان مباشر من الله.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> «خداوند فرشتهٔ خود را فرستاد تا بر دلِ کشاورزی که به کتاب‌مقدس ایمان نداشت اثر گذارد و او را به جست‌وجوی نبوت‌ها رهبری کند. فرشتگانِ خدا بارها آن برگزیده را دیدار کردند تا ذهن او را هدایت نمایند و نبوت‌هایی را که همواره برای قومِ خدا تاریک مانده بود، بر فهم او بگشایند. آغازِ زنجیرهٔ حقیقت به او داده شد، و او رهبری گردید تا پیوندی پس از پیوندی دیگر را بجوید، تا آن‌که با شگفتی و تحسین به کلامِ خدا نگریست. او در آن‌جا زنجیره‌ای کامل از حقیقت را دید. آن کلام که او آن را الهام‌نیافته می‌پنداشت، اکنون با زیبایی و جلالِ خود در برابر دیدگانش گشوده شد. او دید که بخشی از کتاب‌مقدس بخشِ دیگر را تبیین می‌کند، و هرگاه فرازی برای فهم او بسته می‌شد، در بخشی دیگر از کلام آنچه را می‌یافت که آن را توضیح می‌داد. او کلامِ مقدسِ خدا را با شادی و با عمیق‌ترین احترام و هیبت می‌نگریست.» Early Writings, 230.

When Sister White states that “God sent His angel” to Miller, it is identifying that Gabriel was the angel sent to Miller, for “His angel,” is a term assigned to Gabriel.

وقتی خواهر وایت بیان می‌کند که «خدا فرشتهٔ خود را» نزد میلر فرستاد، این نشان می‌دهد که جبرئیل همان فرشته‌ای بود که نزد میلر فرستاده شد، زیرا «فرشتهٔ خود» عنوانی است که به جبرئیل اطلاق می‌شود.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> «فرشتے کے یہ الفاظ، “میں جبریل ہوں، جو خدا کے حضور کھڑا رہتا ہوں،” ظاہر کرتے ہیں کہ وہ آسمانی درباروں میں نہایت بلند مرتبہ عزت و اکرام رکھتا ہے۔ جب وہ دانی ایل کے پاس ایک پیغام لے کر آیا تو اس نے کہا، “ان باتوں میں میرے ساتھ قائم رہنے والا کوئی نہیں، مگر میکائیل [مسیح] تمہارا امیر۔” دانی ایل 10:21۔ مکاشفہ میں نجات دہندہ جبریل کے بارے میں فرماتا ہے کہ “اُس نے اُسے اپنے فرشتہ کے وسیلہ سے اپنے بندہ یوحنا پر ظاہر کر کے بھیجا۔” مکاشفہ 1:1۔» مسیح کی آرزو، 99۔

Gabriel and the other angels were sent to guide Miller’s mind and “open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people.” His message was not simply developed through his method of study, but also by divine revelation. The very method he employed to study the Bible had come into his mind. When God brings truth to our mind, it is divine revelation as opposed to arriving at truth through the process of rightly dividing the Bible. Miller did both, but divine revelation had to be part of how Miller came to understand the subject of “the daily.”

جبرائیل اور دیگر فرشتے بھیجے گئے تاکہ ملر کے ذہن کی رہنمائی کریں اور “اُن پیشین گوئیوں کو اُس کی سمجھ پر کھول دیں جو خدا کے لوگوں پر ہمیشہ سے تاریک رہی تھیں۔” اُس کا پیغام محض اُس کے مطالعہ کے طریقۂ کار کے ذریعہ مرتب نہیں ہوا، بلکہ الٰہی مکاشفہ کے وسیلہ سے بھی۔ بائبل کے مطالعہ کے لیے جس طریقۂ کار کو اُس نے اختیار کیا، وہی اُس کے ذہن میں لایا گیا تھا۔ جب خدا ہمارے ذہن میں سچائی لاتا ہے تو یہ الٰہی مکاشفہ ہوتا ہے، اس کے برعکس کہ سچائی تک بائبل کو درست طور پر تقسیم کرنے کے عمل کے ذریعے پہنچا جائے۔ ملر نے یہ دونوں کام کیے، لیکن “روزانہ” کے موضوع کو سمجھنے میں ملر کے فہم تک پہنچنے کے طریقے میں الٰہی مکاشفہ کا شامل ہونا ضروری تھا۔

Miller would not have recognized the gender oscillation of Daniel chapter eight, verses nine through twelve, for all he had was the Bible and a concordance that is void of any information concerning the biblical languages. He would not have seen the distinction between “sur” and “rum” which are both translated as “take away.” He would not have seen the distinction between “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary.”

میِلر نوسانِ جنسیت در دانیال، بابِ هشت، آیاتِ نه تا دوازده را تشخیص نمی‌داد، زیرا تمام آنچه در اختیار داشت کتابِ مقدس و یک کتابِ هم‌خوانی بود که از هرگونه اطلاعات مربوط به زبان‌های کتابِ مقدس تهی بود. او تمایز میان «sur» و «rum» را که هر دو به «برداشتن» ترجمه شده‌اند، نمی‌دید. او همچنین تمایز میان «miqdash» و «qodesh» را که هر دو به «مقدس» ترجمه شده‌اند، نمی‌دید.

He would not have seen the truth of the word “tamid” that is found one hundred and four times in the Bible. The truth he could not have seen (which is also the truth that he did see), was that of the one hundred and four times that the Hebrew word “tamid” is used in the Bible, only in the book of Daniel is the Hebrew word “tamid” used as a noun. “Tamid” is the Hebrew word that means “continual”, and is translated as “the daily” in the book of Daniel.

او حقیقتِ واژۀ «tamid» را که یک‌صد و چهار بار در کتاب‌مقدس آمده است، نمی‌دید. حقیقتی را که او نمی‌توانست ببیند (و این همان حقیقتی نیز هست که دید)، این بود که از میان آن یک‌صد و چهار باری که واژۀ عبری «tamid» در کتاب‌مقدس به‌کار رفته است، تنها در کتاب دانیال است که این واژۀ عبری «tamid» به‌صورت اسم به‌کار رفته است. «Tamid» واژۀ عبری‌ای است به‌معنای «مستمر»، و در کتاب دانیال به «قربانیِ دائمی» ترجمه شده است.

Only in the book of Daniel is the word used as a noun, and the other ninety-nine times it is used as an adverb. For this reason, when the translators of the King James Bible were confronted with Daniel using the word five times as a noun, when all the other writers of the Bible used the word ninety-nine times as an adverb, they were forced by the weight of evidence to correct Daniel’s use of the word as a noun. In order to correct Daniel, they added the word “sacrifice” to the Word, and thus turned a noun into an adverb. And then in order to correct the translators, Ellen White was inspired to record that she, “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”

تنها در کتاب دانیال است که این واژه به‌صورت اسم به‌کار رفته است، و در نود و نه موردِ دیگر به‌صورت قید استعمال شده است. از این‌رو، هنگامی که مترجمان کتاب‌مقدسِ کینگ جیمز با این واقعیت روبه‌رو شدند که دانیال این واژه را پنج بار به‌صورت اسم به‌کار برده است، حال آنکه همهٔ دیگر نویسندگانِ کتاب‌مقدس آن را نود و نه بار به‌صورت قید به‌کار برده بودند، به‌سبب سنگینیِ شواهد ناگزیر شدند کاربرد این واژه را در دانیال به‌عنوان اسم اصلاح کنند. برای آنکه دانیال را اصلاح کنند، واژهٔ «قربانی» را به کلمه افزودند، و بدین‌سان اسمی را به قید تبدیل کردند. و سپس برای آنکه مترجمان اصلاح شوند، الن وایت الهام یافت تا ثبت کند که او «در رابطه با “Daily” دید که واژهٔ “sacrifice” به‌وسیلهٔ حکمتِ انسان افزوده شده است، و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاهِ درستِ آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند.»

Miller, by his own testimony, was seeking to understand “the daily,” which he ultimately did in 2 Thessalonians. But also, by his own testimony, when seeking to understand a word, he would consider every place the word was used, and the word is used ninety-nine other times in the Bible. Yet his testimony of “the daily,” is that he found it nowhere but in the book of Daniel, when he stated, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” Miller was led to the jewels not alone by his method of study, but also by divine revelation that was given to him through the ministry of angels.

میلر، بنا بر شهادت خود، در پی آن بود که «مداوم» را درک کند، و سرانجام این کار را در ۲ تسالونیکیان انجام داد. اما همچنین، بنا بر شهادت خود او، هنگامی که می‌کوشید معنای واژه‌ای را دریابد، هر جایی را که آن واژه به کار رفته بود بررسی می‌کرد، و این واژه نود و نه بار دیگر نیز در کتاب‌مقدس به کار رفته است. با این حال، شهادت او دربارهٔ «مداوم» این است که آن را در هیچ جا جز در کتاب دانیال نیافت، آنگاه که گفت: «به خواندن ادامه دادم، و هیچ مورد دیگری نیافتم که آن [مداوم] در آن یافت شده باشد، مگر در دانیال.» میلر نه تنها به‌واسطهٔ روش مطالعهٔ خود، بلکه همچنین به‌وسیلهٔ مکاشفهٔ الهی‌ای که از طریق خدمت فرشتگان به او داده شد، به سوی جواهرات هدایت گردید.

This is why his understanding of “the daily,” was correct, but limited. He could not recognize that of the five times “the daily” is referenced in the book of Daniel, that one of the three times “the daily” is “taken away,” represented a different meaning than the other two times. One time “the daily” is used with the Hebrew word “rum” and the other two times it is used with the Hebrew word “sur”. Both words are translated as take away, but “rum” in Daniel chapter eight, verse eleven means “to lift up and exalt”, and in chapter eleven, verse thirty-one, and chapter twelve, verse eleven, the word “sur” means “to remove”.

به همین سبب، برداشت او از «قربانیِ دائمی» درست بود، اما محدود. او نمی‌توانست تشخیص دهد که از میان پنج باری که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال ذکر شده است، یکی از آن سه باری که «قربانیِ دائمی» «برداشته می‌شود»، معنایی متفاوت از دو مورد دیگر دارد. در یک مورد، «قربانیِ دائمی» با واژهٔ عبریِ «rum» به‌کار رفته است، و در دو مورد دیگر با واژهٔ عبریِ «sur». هر دو واژه به «برداشتن» ترجمه شده‌اند، اما «rum» در دانیال باب هشت، آیهٔ یازده، به معنای «بالا بردن و متعالی ساختن» است، و در باب یازدهم، آیهٔ سی‌ویک، و باب دوازدهم، آیهٔ یازده، واژهٔ «sur» به معنای «برطرف کردن» است.

The theologians that eat and drink the Babylonian diet, argue that whether you remove a thing or whenever you lift up a thing, they both represent a type of removal, so both words are to be understood as possessing the same meaning. They argue that the three times “the daily,” is “taken away” always means to remove, and in doing so, they identify that Daniel was careless in his choice of words. They do not openly say that, but by inference they teach that Daniel should have used the word “sur” in all three occurrences, for according to the theologians he supposedly meant the same thing each time “the daily” was “taken away.”

الٰہیات کے وہ علما جو بابِل کی خوراک کھاتے پیتے ہیں، یہ استدلال کرتے ہیں کہ خواہ آپ کسی چیز کو ہٹا دیں یا کسی چیز کو بلند کریں، دونوں ایک ہی قسم کی برطرفی کی نمائندگی کرتے ہیں؛ لہٰذا دونوں الفاظ ایک ہی معنی کے حامل سمجھے جانے چاہییں۔ وہ یہ دعویٰ کرتے ہیں کہ تینوں مواقع پر “the daily” کا “taken away” ہمیشہ ہٹا دینے کے معنی میں ہے، اور ایسا کرتے ہوئے وہ یہ ٹھہراتے ہیں کہ دانی ایل نے اپنے الفاظ کے انتخاب میں لاپرواہی برتی۔ وہ یہ بات کھلے طور پر نہیں کہتے، لیکن استنباطاً وہ یہی تعلیم دیتے ہیں کہ دانی ایل کو تینوں مواقع پر لفظ “sur” ہی استعمال کرنا چاہیے تھا، کیونکہ ان علما کے مطابق جب بھی “the daily” “taken away” ہوا، اس سے ہر بار ایک ہی مفہوم مراد تھا۔

They do the same thing with the words “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary,” in verses eleven through fourteen of chapter eight. In each reference of “sanctuary” in those four verses, they insist they all represent God’s sanctuary. By inference again, Daniel should have simply used “qodesh” in all three references, and not used “miqdash” in verse eleven. Miller would not have recognized the distinction between those words, but the modern theologians do, and when they do, they insist that no distinction should be acknowledged. Yet Miller, who did not recognize the distinctions between the words, came to the opposite understanding of the modern theologians.

آنها همین کار را با واژه‌های «miqdash» و «qodesh» نیز انجام می‌دهند؛ واژه‌هایی که هر دو در آیات یازده تا چهاردهِ فصل هشتم به «مقدس» ترجمه شده‌اند. در هر موردی که «مقدس» در آن چهار آیه آمده است، اصرار می‌ورزند که همهٔ آنها نمایانگر مقدسِ خدا هستند. باز هم به‌اقتضای همین استنباط، دانیال می‌بایست در هر سه مورد تنها از «qodesh» استفاده می‌کرد و در آیهٔ یازده «miqdash» را به کار نمی‌برد. میلر تمایز میان آن واژه‌ها را تشخیص نمی‌داد، اما الاهی‌دانان معاصر آن را تشخیص می‌دهند، و هنگامی که چنین می‌کنند، اصرار دارند که هیچ تمایزی نباید پذیرفته شود. با این حال، میلر که تمایزهای میان آن واژه‌ها را تشخیص نمی‌داد، به برداشتی درست برخلاف برداشت الاهی‌دانان معاصر رسید.

The reality is that Daniel was an extremely careful writer, who knew the Hebrew language and was judged as ten times smarter than all the other wise men of Babylon who were very smart men in their society in their own right. If anyone knew the proper usage of the Hebrew language, and how it was to be correctly represented in that particular history, it was Daniel. If Daniel employed different words, it was because they were meant to convey different meanings, which he purposely sought to represent. When Daniel’s distinct use of the words that are translated as “sanctuary” or as “take away” are acknowledged, they uphold Miller’s understanding of “the daily,” which was recognized by Miller in the very passage where Paul identifies that those who hate truth are destined to receive strong delusion.

واقعیت این است که دانیال نویسنده‌ای فوق‌العاده دقیق بود؛ کسی که زبان عبری را می‌دانست و در داوری، ده برابر داناتر از جمیع حکیمان دیگر بابل شمرده شد؛ مردانی که خود نیز در جامعهٔ خویش به‌حق بسیار هوشمند بودند. اگر کسی از کاربرد درست زبان عبری و از چگونگی بازنمایی صحیح آن در آن تاریخ خاص آگاه بود، آن شخص دانیال بود. اگر دانیال از واژگان متفاوتی استفاده کرده است، بدین سبب بوده که آن واژگان برای انتقال معانی متفاوت در نظر گرفته شده بودند؛ معانی‌ای که او عمداً در پی آن بود که بیانشان کند. هنگامی که کاربرد متمایز دانیال از واژگانی که به «مقدس» یا به «برداشتن» ترجمه می‌شوند به رسمیت شناخته شود، این کاربرد برداشت میلر از «دائمی» را تأیید می‌کند؛ همان برداشتی که میلر در همان فرازی تشخیص داد که در آن پولس تصریح می‌کند آنان که از حقیقت نفرت دارند، مقدرند که دچار ضلالتِ شدید شوند.

Those who hate the truth and believe the lie which produces strong delusion, are also represented as the drunkards of Ephraim, who are represented in two classes. One class is the learned leadership and the other class is the unlearned laity who will only hear what the learned teach them. They are those who hide beneath lies, and who make a covenant with death. They are those whose soul is lifted up in Habakkuk two, and they are the foolish virgins of Matthew twenty-five. They are those who reject the foundational truths of Miller’s dream, which shine ten times brighter at the end (representing the tenth and final test for modern Israel), as typified by the tenth and final test for ancient Israel.

وہ لوگ جو حق سے نفرت کرتے ہیں اور اُس جھوٹ پر ایمان لاتے ہیں جو سخت گمراہی پیدا کرتا ہے، اُنہیں اِفرائیم کے مَے خواروں کے طور پر بھی ظاہر کیا گیا ہے، اور اُن کی دو جماعتیں بیان کی گئی ہیں۔ ایک جماعت تعلیم یافتہ قیادت پر مشتمل ہے، اور دوسری جماعت اُن ناخواندہ عوام کی ہے جو صرف وہی سنیں گے جو اہلِ علم اُنہیں سکھائیں گے۔ یہی وہ لوگ ہیں جو جھوٹ کے نیچے پناہ لیتے ہیں اور موت کے ساتھ عہد باندھتے ہیں۔ یہی وہ ہیں جن کی جان حبقوق دو میں پھولی ہوئی ہے، اور یہی متی پچیس کی نادان کنواریاں ہیں۔ یہی وہ ہیں جو ملر کے خواب کی بنیادی سچائیوں کو رد کرتے ہیں، جو آخر میں دس گنا زیادہ روشن ہو کر چمکتی ہیں (جو جدید اسرائیل کے لیے دسویں اور آخری آزمائش کی نمائندگی کرتی ہیں)، جس کی تمثیل قدیم اسرائیل کی دسویں اور آخری آزمائش میں پائی جاتی ہے۔

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:11–24.

> اور خداوند به موسیٰ فرمود: یہ قوم کب تک مجھے خشم دلائے گی؟ اور کب تک وہ ان تمام نشانیوں کے باوجود، جو میں نے ان کے درمیان دکھائیں، مجھ پر ایمان نہ لائے گی؟ میں ان کو وبا سے ماروں گا اور ان کو میراث سے محروم کر دوں گا، اور تجھ سے ایک ایسی قوم پیدا کروں گا جو ان سے بڑی اور زورآور ہو۔ تب موسیٰ نے خداوند سے کہا: پھر مصری یہ سنیں گے، کیونکہ تو نے اپنی قدرت سے اس قوم کو ان کے درمیان سے نکال لایا ہے، اور وہ اس سرزمین کے باشندوں کو یہ خبر دیں گے؛ کیونکہ انہوں نے سن رکھا ہے کہ اے خداوند، تو اس قوم کے درمیان ہے، اور اے خداوند، تو روبرو دکھائی دیتا ہے، اور تیرا بادل ان کے اوپر ٹھہرا رہتا ہے، اور تو دن کو بادل کے ستون میں اور رات کو آگ کے ستون میں ان کے آگے آگے چلتا ہے۔ پس اگر تو اس ساری قوم کو ایک ہی آدمی کی مانند مار ڈالے، تو وہ قومیں جنہوں نے تیرا شہرہ سنا ہے، یہ کہیں گی کہ چونکہ خداوند اس قوم کو اس ملک میں، جس کی اس نے ان سے قسم کھائی تھی، پہنچانے کے قابل نہ تھا، اس لیے اس نے ان کو بیابان میں ہلاک کر دیا۔ اور اب، میں تیری منت کرتا ہوں، میرے خداوند کی قدرت عظیم ہو، جیسا تو نے فرمایا ہے کہ خداوند قہر میں دھیما اور شفقتِ عظیم کا مالک ہے، بدکرداری اور سرکشی کو معاف کرنے والا ہے، لیکن مجرم کو ہرگز بے سزا نہ چھوڑے گا، اور باپ دادا کی بدکرداری کی سزا اولاد کو تیسری اور چوتھی پشت تک دیتا ہے۔ پس میں تیری منت کرتا ہوں کہ اپنی عظیم رحمت کے مطابق اس قوم کی بدکرداری معاف فرما، جس طرح تو مصر سے لے کر اب تک اس قوم کو معاف کرتا آیا ہے۔ اور خداوند نے فرمایا: میں نے تیرے کہنے کے مطابق معاف کیا؛ لیکن یقیناً، مجھے اپنی حیات کی قسم، تمام زمین خداوند کے جلال سے معمور ہو جائے گی۔ کیونکہ یہ سب لوگ جنہوں نے میرا جلال اور میرے وہ معجزے دیکھے جو میں نے مصر میں اور بیابان میں دکھائے، اور اب دس بار مجھے آزمایا، اور میری آواز نہ سنی، یقیناً اس ملک کو نہ دیکھیں گے جس کی میں نے ان کے باپ دادا سے قسم کھائی تھی؛ بلکہ جنہوں نے مجھے خشم دلایا ان میں سے کوئی بھی اسے نہ دیکھے گا۔ لیکن میرا بندہ کالب، چونکہ اس کے ساتھ ایک اور ہی روح تھی اور اس نے پوری طرح میری پیروی کی، اس لیے میں اسے اس ملک میں لے جاؤں گا جہاں وہ گیا تھا، اور اس کی نسل اس کی مالک ہوگی۔ گنتی 14:11–24۔

Back to Articles