Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Six

کتاب دانیال - یک‌صد و هشتاد و شش

Panium’s Promise: The Final Sealing and Midnight Cry Revelation

وعد پانيوم: الإعلان عن الختم النهائي وصرخة منتصف الليل

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

در پانیوم، که همان قیصریهٔ فیلیپی بود، و که آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ کتاب دانیال را در بر می‌گیرد، یعنی آن تاریخ که در آن شاخ‌های جمهوری‌خواه و پروتستان معمایِ «هشتمی که از آنِ هفت است» را تحقق می‌بخشند، و آن تاریخ که در آن مُهر خدا به‌گونه‌ای دائمی بر یکصد و چهل و چهار هزار نقش می‌بندد، و تاریخِ رسیدنِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب، مسیح به قومِ آخرالزمانیِ خود وعده‌ای عطا کرد.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تو پطرس ہے، اور اس چٹان پر میں اپنی کلیسیا بناؤں گا، اور عالمِ ارواح کے پھاٹک اس پر غالب نہ آئیں گے۔ اور میں تجھے آسمان کی بادشاہی کی کنجیاں دوں گا؛ اور جو کچھ تو زمین پر باندھے گا وہ آسمان پر بندھا جائے گا؛ اور جو کچھ تو زمین پر کھولے گا وہ آسمان پر کھولا جائے گا۔ متی 16:18، 19۔

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

دورهٔ مُهرگذاری که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، هنگامی که بناهای عظیم شهر نیویورک فرو ریخته شدند، و با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد پایان می‌یابد، از سوی آلفا و اُمگا طراحی شده بود. واپسین بخشِ این دوره، درست نخستین بخشِ آن را تکرار می‌کند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، خداوند قوم خود را به راه‌های کهن بازگردانید، جایی که در میانِ حقایق دیگر، «هفت زمان» را کشف کردند، همان‌گونه که در ایامِ یوشیای پادشاه یافته شده بود. سپس باران آخر آغاز به باریدنِ اندک‌اندک کرد، و فرایندِ آزمایشی‌ای آغاز شد که به جداییِ دو گروه از پرستندگان انجامید.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

در تحققِ باب دوم حبقوق، آن دو نمودارِ مقدس کشف شدند و به نماد آن دورهٔ تاریخی بدل گشتند. به همان اندازه مهم، «مباحثه»‌ی باب دوم حبقوق نیز آغاز شد؛ میان روش‌شناسیِ «خط بر خط» که همان روش‌شناسیِ بارانِ آخر است، در تقابل با روش‌شناسیِ پروتستانتیسمِ مرتد که اَدونتیسم از زمان شورشِ ۱۸۶۳ به‌تدریج آن را پذیرفته بود.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

عیسی وعده داد که به قومِ ایّامِ آخرِ خود «کلیدهای ملکوت» را عطا خواهد کرد، و بدین‌سان، او به روش‌شناسیِ صحیحِ کتاب‌مقدّسی اشاره می‌کند که دربردارندۀ کلیدهای نبوّتیِ لازم برای تشخیص، استوار ساختن و اعلامِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب و فریادِ بلند است.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> “जो परमेश्वर के साथ संगति रखते हैं, वे धार्मिकता के सूर्य के प्रकाश में चलते हैं। वे परमेश्वर के सामने अपने मार्ग को भ्रष्ट करके अपने उद्धारकर्ता का अपमान नहीं करते। स्वर्गीय प्रकाश उन पर चमकता है। जैसे-जैसे वे इस पृथ्वी के इतिहास के अंत के निकट पहुँचते हैं, मसीह के विषय में, और उससे संबंधित भविष्यवाणियों के विषय में, उनका ज्ञान बहुत बढ़ जाता है। परमेश्वर की दृष्टि में उनका मूल्य अनंत है; क्योंकि वे उसके पुत्र के साथ एकता में हैं। उनके लिए परमेश्वर का वचन अत्यन्त सुंदर और मनोहर है। वे उसके महत्व को देखते हैं। सत्य उन पर प्रकट किया जाता है। देहधारण का सिद्धान्त कोमल आभा से मंडित हो उठता है। वे देखते हैं कि पवित्रशास्त्र वह कुंजी है जो सब रहस्यों को खोलती है और सब कठिनाइयों का समाधान करती है। जिन्होंने ज्योति को ग्रहण करने और ज्योति में चलने की इच्छा नहीं की है, वे भक्ति के भेद को समझने में असमर्थ होंगे; परन्तु जिन्होंने क्रूस उठाने और यीशु के पीछे चलने में संकोच नहीं किया है, वे परमेश्वर की ज्योति में ज्योति देखेंगे।” The Southern Watchman, April 4, 1905.

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

آنانی که به‌واسطهٔ پطرس نماد یافته‌اند، یعنی آن یکصد و چهل و چهار هزار، کسانی هستند که پیام لائودیکیه را که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید، می‌پذیرند؛ پیامی که اکنون از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ بار دیگر تکرار می‌شود. پیام لائودیکیه که در ۱۸۵۶ رسید، همان معرفتِ افزودهٔ «هفت زمان» بود؛ و هنگامی که مسیح استخوان‌های خشک را به هم پیوند می‌دهد، و سپس به آنان حیات می‌بخشد، ایشان از جنبشِ لائودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم به جنبشِ فیلادلفیاییِ آن یکصد و چهل و چهار هزار انتقال می‌یابند. این انتقال به‌واسطهٔ کلامِ مسیح تحقق می‌یابد، زیرا ایشان به‌وسیلهٔ کلام او تقدیس می‌شوند؛ و کلام او «حق» است، و کلام او «کلید»ی است که کلام او را می‌گشاید.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

> اور فِلاڈلفیہ کی کلیسیا کے فرشتے کو لکھو: یہ باتیں وہ فرماتا ہے جو قدوس ہے، جو برحق ہے، جس کے پاس داؤد کی کنجی ہے، جو کھولتا ہے اور کوئی بند نہیں کر سکتا، اور بند کرتا ہے اور کوئی کھول نہیں سکتا۔ میں تیرے اعمال کو جانتا ہوں۔ دیکھ، میں نے تیرے سامنے ایک کھلا دروازہ رکھ دیا ہے، اور کوئی اسے بند نہیں کر سکتا، کیونکہ تجھ میں تھوڑی سی قوت ہے، اور تو نے میرے کلام کو محفوظ رکھا ہے، اور میرے نام کا انکار نہیں کیا۔ مکاشفہ 3:7–8۔

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

میتھڈالوجیِ "line upon line" وہ کنجی ہے جس کا مسیح نے اپنے آخری زمانہ کے لوگوں سے "gates" پر ہونے والی جنگ میں وعدہ فرمایا تھا۔ ایک "gate" ایک کلیسیا ہے۔

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

> اور یعقوب اپنی نیند سے جاگا اور اُس نے کہا، یقیناً خُداوند اِس جگہ میں ہے، اور مجھے معلوم نہ تھا۔ اور وہ خوفزدہ ہوا اور کہنے لگا، یہ جگہ کیسی ہیبت ناک ہے! یہ خُدا کے گھر کے سوا اور کچھ نہیں، اور یہی آسمان کا دروازہ ہے۔ پیدایش 28:16، 17۔

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

دروازوں پر ہونے والی جنگ اُن مذہبی معرکوں کی نمائندگی کرتی ہے جو حق اور باطل کے درمیان برپا ہوتے ہیں، اور یونان کے مذہب کی گمراہی جہنم کا دروازہ ہے، اور مرتد لاؤدِکیائی ایڈونٹ ازم کا مذہب بھی ایک دروازہ ہے۔ لاؤدِکیائی ایڈونٹسٹ دروازہ اُس مقام کی نمائندگی کرتا ہے جہاں حبقوق کی بحث پوری ہوتی ہے۔

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

> در آن روز یهوهٔ صبایوت برای باقی‌ماندهٔ قوم خویش تاج جلال و افسرِ جمال خواهد بود؛ و روحِ داوری برای آن‌که بر مسندِ داوری می‌نشیند، و قوّت برای آنان که جنگ را تا دروازه بازمی‌گردانند. اما اینان نیز از شراب به خطا رفته‌اند، و از مسکر از راه منحرف شده‌اند؛ کاهن و نبی از مسکر به خطا رفته‌اند، در شراب فرو رفته‌اند، از مسکر از راه منحرف شده‌اند؛ در رؤیا خطا می‌کنند، و در داوری می‌لغزند. زیرا همهٔ سفره‌ها از قی و پلیدی پر شده است، چندان که هیچ جای پاکی باقی نمانده است. او معرفت را به که تعلیم خواهد داد؟ و فهمِ تعلیم را به که خواهد آموخت؟ به آنان که از شیر بازگرفته شده‌اند و از پستان جدا گردیده‌اند؟ زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ قاعده بر قاعده، قاعده بر قاعده؛ اندکی اینجا، و اندکی آنجا. زیرا او به این قوم با لب‌های لکنت‌دار و به زبانی دیگر سخن خواهد گفت. همان که به ایشان گفت: «این است آرامی که با آن می‌توانید خسته را آرامش دهید؛ و این است آسایش»؛ امّا نخواستند بشنوند. پس کلام یهوه برای ایشان حکم بر حکم شد، حکم بر حکم؛ قاعده بر قاعده، قاعده بر قاعده؛ اندکی اینجا، و اندکی آنجا؛ تا بروند، و به پشت بیفتند، و شکسته شوند، و در دام افتند، و گرفتار گردند. پس ای مردان استهزاگر که بر این قومِ ساکنِ اورشلیم حکم می‌رانید، کلام یهوه را بشنوید. اشعیا 28:5-14

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

کلیدهای پادشاهی، کلماتِ کتاب‌مقدس‌اند که به‌واسطۀ کلمه به قومِ ایّامِ آخرِ خدا عطا می‌شوند.

> “There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

> «در کلام، حقایقی هست که همچون رگه‌های سنگِ معدنیِ گران‌بها، در زیرِ سطح پنهان‌اند. این گنجِ نهفته هنگامی آشکار می‌شود که در پیِ آن جست‌وجو شود، همان‌گونه که معدن‌کار در جست‌وجوی طلا و نقره است. برهانِ حقانیتِ کلامِ خدا در خودِ کلام نهفته است. کتاب‌مقدس کلیدی است که کتاب‌مقدس را می‌گشاید. معنای ژرفِ حقایقِ کلامِ خدا به‌وسیلهٔ روحِ او بر ذهن‌های ما مکشوف می‌گردد.»

> “The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

> «کتاب‌مقدس کتابِ بزرگِ درس برای شاگردانِ مدارسِ ماست. این کتاب تمامِ ارادۀ خدا را دربارۀ پسران و دخترانِ آدم تعلیم می‌دهد. این قانونِ زندگی است و به ما از آن شخصیتی تعلیم می‌دهد که باید برای حیاتِ آینده پدید آوریم. برای قابل‌فهم ساختنِ کتبِ مقدس، ما به نورِ کم‌سویِ سنّت نیازی نداریم. همان‌قدر می‌توان پنداشت که خورشیدِ نیمروز برای افزون ساختنِ جلالِ خود به روشناییِ لرزانِ مشعلِ زمینی نیاز دارد. برای نجاتِ انسان‌ها از خطا، گفته‌های کاهن و خادم لازم نیست. آنان که با وحیِ الهی مشورت می‌کنند، نور خواهند داشت. در کتاب‌مقدس هر وظیفه‌ای آشکار شده است. هر درسی که داده شده، قابلِ فهم است. هر درس پدر و پسر را بر ما مکشوف می‌سازد. کلام قادر است همگان را برای نجات حکیم سازد. در کلام، علمِ نجات به‌روشنی مکشوف شده است. در کتبِ مقدس تفحّص کنید، زیرا آن‌ها آوازِ خداست که با جان سخن می‌گوید.» شهادت‌ها، جلد ۸، ص. ۱۵۷.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

کلیدهایی که مسیح به کلیسای ایام آخر عطا فرمود، همان قدرتی را دارند که هنگامی که به پطرس داده شدند، داشتند.

> “Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

> «پطرس آن حقیقتی را ابراز کرده بود که بنیاد ایمان کلیساست، و عیسی اکنون او را به‌عنوان نمایندۀ تمام جماعت ایمانداران تکریم کرد. او فرمود: «کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم سپرد؛ و آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.»»

> “‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

> «کلیدهای ملکوت آسمان» کلام‌های مسیح‌اند. تمامی سخنانِ کتاب‌مقدسِ مقدّس از آنِ اوست، و در اینجا دربرگرفته شده‌اند. این کلام‌ها قدرت دارند که آسمان را بگشایند و ببندند. آن‌ها شرایطی را اعلام می‌کنند که بر پایهٔ آن انسان‌ها پذیرفته یا مردود می‌شوند. بدین‌سان، کارِ آنان که کلام خدا را موعظه می‌کنند، برای برخی عطری از حیات برای حیات است و برای برخی دیگر از موت برای موت. رسالتی که به ایشان سپرده شده است، آکنده از نتایج ابدی است.» — آرزوی اعصار، 413.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

قدرتی که از طریق کلمات او آشکار می‌شود، آنگاه که به دست انسان‌ها سپرده می‌شود، بر اصولی استوار است که در کلام او مشخص شده‌اند. شاید ساده‌ترینِ آن‌ها، و شاید نیز عمیق‌ترینشان، این است که حقیقت بر شهادتِ دو نفر استوار می‌گردد.

> “Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

> «عیبِ سنگینِ دیگری که در کلیسا پدید آمده بود، این بود که برادران بر ضد یکدیگر به محکمه می‌رفتند. برای حل و فصل دشواری‌ها در میان ایمانداران، تمهیداتِ کافی فراهم شده بود. خودِ مسیح به‌روشنی دستور داده بود که این‌گونه امور چگونه باید رسیدگی شود. نجات‌دهنده چنین اندرز داده بود: “و اگر برادرت به تو خطا ورزد، برو و در خلوت، میان خود و او، خطایش را به او بگو؛ اگر سخن تو را بشنود، برادرت را بازیافته‌ای. اما اگر نشنود، یک یا دو نفر دیگر را نیز با خود ببر تا هر سخن به گواهیِ دو یا سه شاهد استوار گردد. و اگر از شنیدنِ سخنِ ایشان نیز سر باز زند، آن را به کلیسا بگو؛ و اگر از شنیدنِ سخنِ کلیسا نیز امتناع کند، در نظر تو همچون مردی از امّت‌ها و باجگیر باشد. هرآینه به شما می‌گویم، آنچه بر زمین ببندید، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه بر زمین بگشایید، در آسمان گشوده خواهد شد.” متی ۱۸:‏۱۵–۱۸.» اعمال رسولان، ۳۰۴.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

حداقل سه شاهد جغرافیایی از دوره‌ای وجود دارد که در آن، صد و چهل و چهار هزار تن در فریاد نیمه‌شب مُهر می‌شوند. با به یاد داشتن این واقعیت که در فریادِ نیمه‌شب، برای به‌دست آوردن روغن دیگر بسیار دیر است، درمی‌یابیم که شهادت جغرافیاییِ گردهماییِ اردوییِ اکستر، تصویری از نقطه‌ای را فراهم می‌آورد که در آن قومِ آخرالزمانیِ خدا مُهر می‌شوند؛ و می‌یابیم که این حقیقت به‌وسیلهٔ جغرافیای قیصریهٔ فیلپی، و نیز به‌وسیلهٔ شهادتِ نبردِ پانیوم، در آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ دانیال، بازنمایی شده است. شاید اندکی نامناسب باشد که این سه شاهد را جغرافیایی بنامیم، اما من این اصطلاح را به کار می‌برم، زیرا جغرافیا بی‌تردید بخشی از صحنه و بسترِ اکستر و قیصریهٔ فیلپی است. عیسی، پطرس را درونِ همان جغرافیای نبوی قرار می‌دهد که صد و چهل و چهار هزار تن در ایام آخر خود را در آن می‌یابند. سپس او فرمانی می‌دهد.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

> و من کلیدهای پادشاهی آسمان را به تو خواهم داد؛ و آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. آنگاه شاگردان خود را قدغن فرمود که به هیچ‌کس نگویند که او عیسی مسیح است. از آن زمان، عیسی آغاز کرد که به شاگردان خود بنمایاند که می‌باید به اورشلیم برود، و از مشایخ و سران کاهنان و کاتبان رنج بسیار بیند، و کشته شود، و در روز سوم برخیزانیده شود. پس پطرس او را به کناری کشید و آغاز به سرزنش او کرد و گفت: خداوندا، این از تو دور باد؛ هرگز چنین بر تو واقع نخواهد شد. اما او برگشت و به پطرس گفت: ای شیطان، از پیش روی من دور شو؛ تو برای من موجب لغزش هستی، زیرا نه به امور خدا می‌اندیشی، بلکه به امور انسان. متی 16:19–23.

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

لفظ «Exeter» نام شهری در دوونِ انگلستان است. ریشه‌شناسی آن را می‌توان تا انگلیسی کهن پی گرفت، جایی که این شهر با نام‌های «Exanceaster» یا «Execestre» شناخته می‌شد. باور بر این است که این نام از واژه‌های انگلیسی کهنِ «Exe» (اشاره به رود Exe که شهر بر کنار آن واقع شده است) و «ceaster» (به‌معنای «دژ رومی» یا «شهر حصاردار») مشتق شده است. ازاین‌رو، «Exeter» یا به‌معنای «دژ بر رود Exe» است، یا «شهر حصاردار کنار رود Exe». جغرافیای مرتبط با ورود و تحققِ فریاد نیمه‌شب در تاریخ میلری، مکانی را مشخص می‌سازد که در آن آب وجود داشت، که نمایانگر ریزش روح‌القدس بود، و نیز نقطه‌ای را که در آن خدا لشکری را برمی‌انگیخت تا پیام را به جهان اعلام کند؛ پیامی که، بنا بر آنچه خواهر وایت به ما می‌گوید، همچون «موج مدّی» پیش رفت. موج مدّی صرفاً آب رودخانه نیست، بلکه آبی است که به‌طرزی فوق‌العاده نیرومند شده است.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

تاریخ میلریتی تحقق مَثَلِ ده باکره بود، و هنگامی که صد و چهل و چهار هزار تن به پایان زمانِ مُهر شدن رسانیده شوند، نشانه‌های راهی را که در آغازِ زمانِ مُهر شدن مشخص گردید تکرار خواهند کرد، و نیز تاریخِ اجتماعِ اردوییِ اَکسیتر را. فرشته‌ای با پیامی آزمون‌کننده فرود خواهد آمد که لازم است خورده شود. آن پیام به بنیادها رهنمون خواهد شد، و دو طبقه را با «هفت زمان»ِ لاویان بیست و شش مواجه خواهد ساخت. آن، مکاشفهٔ عیسی مسیح را در بر خواهد داشت، که پطرس آن را به صورتِ پذیرشِ این امر بازنمایی می‌کند که عیسی به عنوانِ مسیح مسح شده بود، آنگاه که نمادِ الهی در هیئتِ کبوتری فرود آمد، که نمونه‌وار دلالت بر یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ دارد. آن، همچنین دربرگیرندهٔ این فهم خواهد بود که عیسی پسرِ الهیِ خداست، و نیز این حقیقت را که چون عیسی بر هستیِ الهیِ خود جسمِ بشرِ ساقط‌شده را برگرفت، او همچنین پسرِ انسان است.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

این حقایق دو طبقه از پرستندگان را پدید خواهند آورد، همان‌گونه که پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ پدید آوردند. این دو طبقه در گردهمایی اردوگاهی اکسِتر نمایان شدند، زیرا در آن گردهمایی اردوگاهی خیمه‌ای برپا شده بود از سوی گروهی از واترتاون که پیام نداء نیمه‌شب را، آن‌گونه که از طریق Samuel Snow ارائه شده بود، رد کردند. آنان جلسات جعلی‌ای برگزار می‌کردند که چنان پرصدا و احساسی بود که رهبران جلسات Snow نزد ایشان رفتند و به آنان اطلاع دادند که آرام‌تر باشند. در آن گردهمایی اردوگاهی، دو طبقه آشکار شدند، و هر دو مدعی بودند که با آب مرتبط‌اند، اما یکی جعلی بود و نمایانگر جاهلانی بود که بی‌روغن بودند. گروهی که در خیمه اکسِتر بودند همان لشکر بودند که همان شهر نیز بودند، شهری که همچنین قلعه‌ای بود، زیرا آنان در حال به‌تصویرکشیدن استخوان‌های خشک و مرده حزقیال بودند که به پیام نداء نیمه‌شب به‌صورت لشکری عظیم برانگیخته می‌شوند.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

در آن تاریخى که آن دو طبقه آشکار مى‌شوند، پطرس نمایندۀ هر دو طبقه بود. اعتراف او که عیسى را به‌عنوان مسیح و پسر خدا معرّفى مى‌کرد، به الهام روح‌القدس پدید آمد، زیرا مسیح آشکارا به او گفت: «جسم و خون این را بر تو مکشوف نساخته است، بلکه پدر من که در آسمان است.» سپس چون عیسى شاگردان را از صلیب آگاه ساخت، پطرس که در آن لحظه از تأثیر روح‌القدس بى‌بهره بود، مسیح را گرفت «و به سرزنش او آغاز کرده، گفت: خداوندا، حاشا از تو! این بر تو هرگز واقع نخواهد شد. امّا او برگشته، به پطرس گفت: دور شو از من، اى شیطان، زیرا براى من لغزشى؛ چون نه امور الهى را مى‌اندیشى، بلکه امور انسانى را.»

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

فورانِ عاطفیِ پطرس با پرستشِ عاطفی‌ای که در خیمهٔ واترتاون، هنگامی که ساموئیل اسنو پیامِ فریادِ نیمه‌شب را ارائه می‌کرد، در جریان بود، همسو بود. در آن سطح، پطرس نمایندهٔ کسانی است که نامزد آن‌اند که در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار تن باشند. آن نامزدها نمایانگرِ طبقه‌ای هستند که روغن را دارند، که همان روح‌القدس است، و آن همان پیام است و همان سیرت است؛ و طبقهٔ دیگر فاقدِ روغن است. در صحنهٔ قیصریهٔ فیلیپی، مسیح آغاز کرد به مکشوف ساختنِ این‌که «می‌باید به اورشلیم برود، و از مشایخ و رؤسای کَهَنه و کاتبان رنج‌های بسیار بیند، و کشته شود، و در روز سوم برخیزانیده شود.»

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

شاگردان کی مایوسی، جب وہ واقعات درحقیقت صلیب پر پورے ہوئے، وہی تاریخ ہے جسے سسٹر وائٹ 22 اکتوبر 1844 کی مایوسی کی مثال کے طور پر استعمال کرتی ہیں، اور نیز عبرانیوں کی اس مایوسی کی، جو بحرِ قلزم کے عبور کے وقت تھی، جب فرعون کی فوج ان پر چڑھتی آ رہی تھی اور سمندر کا پانی ان کے سامنے تھا۔ یہ تمام گواہ قریب الوقوع اتوار کے قانون کی نشان دہی کرتے ہیں، اور دانی ایل گیارہ کی آیات تیرہ سے پندرہ کا انکشاف ان واقعات کی شہادت فراہم کرتا ہے جو اُس اتوار کے قانون تک لے جاتے ہیں۔ ایسا کرتے ہوئے وہ “دانی ایل کی نبوت کا وہ حصہ جو آخری ایام سے متعلق ہے” کی بھی نمائندگی کرتے ہیں۔

We will continue this study in the next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

> مطالعۀ دقیق نمونه‌ها و تحقق‌های آن‌ها به این مشاهده انجامید که مصلوب شدن مسیح دقیقاً در همان روز از دور سالانۀ مراسمی که به اسرائیل داده شده بود واقع شد؛ همان روزی که برۀ فِصَح ذبح می‌گردید. آیا تطهیرِ قدس که در روز کفاره تمثیل یافته بود—و در دهمین روز از ماه هفتم واقع می‌شد—نیز همچون آن، دقیقاً در همان روز از سال که در نمونه برگزار می‌شد، به وقوع نمی‌پیوست؟ (نگاه کنید به The Great Controversy, 399). این، بر طبق محاسبۀ صحیح زمان در شریعت موسی، برابر با ۲۲ اکتبر می‌بود. در اوایل اوت ۱۸۴۴، در یک گردهمایی اردویی در اکستر، نیوهمپشایر، این دیدگاه مطرح شد و به‌عنوان تاریخ تحقق نبوتِ ۲۳۰۰ روز پذیرفته گردید. مَثَل ده باکره در متی ۲۵:۱–۱۳ اهمیتی ویژه یافت—درنگِ داماد، انتظار و به خواب رفتنِ آنان که در انتظار عروسی بودند، بانگ در نیمه‌شب، بسته شدنِ در، و جز آن. پیامی که اعلام می‌داشت مسیح در ۲۲ اکتبر خواهد آمد، به «فریاد نیمه‌شب» معروف شد. الن وایت نوشت: «‘فریاد نیمه‌شب’ به‌وسیلۀ هزاران ایماندار اعلام شد.» او افزود:

> “‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

> «چون موجی خروشان، جنبشِ [ماه هفتم] سراسر آن سرزمین را درنوردید. از شهری به شهری، از روستایی به روستایی، و تا نواحی دورافتادهٔ کشور پیش رفت، تا آن‌که قومِ منتظرِ خدا به‌طور کامل بیدار شدند.—نبرد عظیم، 400.»

> “The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

> «سرعتی که پیام با آن گسترش یافت، به‌وسیلهٔ نویسندگانی که ال. ای. فروم از آنان نقل کرده است، به تصویر کشیده شده است:

> “‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> «بِیتس چنین در ثبت خود به‌جا گذاشت که پیام اکستر “چنان بود که بر بال‌های باد پرواز کرد.” مردان و زنان، با راه‌آهن و کشتی، با دلیجان و اسب، با بسته‌هایی از کتاب‌ها و اوراق، شتابان می‌رفتند و آن‌ها را “به‌فراوانی برگ‌های پاییز” توزیع می‌کردند. وایت گفت: “کاری که پیش روی ما بود این بود که به هر بخش از آن عرصهٔ وسیع بشتابیم، بانگ هشدار را بلند کنیم، و خفتگان را بیدار سازیم.” و وِلکام نیز می‌افزاید که آن حرکت همچون آب‌های رهاشده از سد فوران کرد. کِشتزارهای غلّهٔ رسیده، درو‌نشده برپا ماندند، و سیب‌زمینی‌های کامل‌رسیده، در خاک کَنده‌نشده باقی ماندند. آمدن خداوند نزدیک بود. اکنون دیگر برای چنین امور زمینی زمانی نبود.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.»

> “As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

> «به‌عنوان شاهد عینی و مشارکت‌کننده در این جنبش، الن وایت ماهیت این کارِ به‌سرعت شتاب‌گیرنده را چنین توصیف کرد:»

> “‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

> «ایمانداران دیدند که شک و حیرتشان برطرف شد، و امید و شجاعت دل‌های ایشان را زنده ساخت. آن کار از آن افراط‌هایی مبرّا بود که هرگاه هیجان انسانی بدون نفوذ مهارکنندهٔ کلام و روح خدا پدید آید، همواره ظاهر می‌گردد…. این حرکت، ویژگی‌هایی را در خود داشت که عمل خدا را در هر عصر مشخص می‌سازد. شادیِ شورمندانه در آن اندک بود، بلکه بیشتر تفتیشی عمیقِ دل، اعتراف به گناه، و ترک دنیا دیده می‌شد. آماده شدن برای ملاقات خداوند، بارِ جان‌های دردمند بود….»

> “‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

> «از میان تمامی جنبش‌های بزرگ دینی از ایام رسولان بدین‌سو، هیچ‌یک به اندازهٔ جنبش پاییز ۱۸۴۴ از نقص انسانی و مکرهای شیطان برکنار نبوده است. حتی اکنون نیز، پس از گذشت سالیان بسیار [۱۸۸۸]، همهٔ آنان که در آن جنبش سهیم بودند و بر سکوی حقیقت استوار ایستاده‌اند، هنوز تأثیر مقدس آن کار مبارک را احساس می‌کنند و گواهی می‌دهند که آن از جانب خدا بود.—همان‌جا، ۴۰۰، ۴۰۱.»

> “In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

> «با وجود شواهدِ کاری که سراسر سرزمین را فراگرفته بود و هزاران نفر را به مشارکتِ ظهورِ ثانی جذب می‌کرد، و نیز حدود دویست خادم از کلیساهای گوناگون که در رساندنِ این پیام متحد شده بودند، [بنگرید به C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] کلیساهای پروتستان، در مجموع، آن را طرد کردند و از هر وسیله‌ای که در اختیار داشتند استفاده نمودند تا مانع از گسترشِ ایمان به آمدنِ قریب‌الوقوعِ مسیح شوند. هیچ‌کس جرأت نداشت در مراسمی کلیسایی از امیدِ آمدنِ نزدیکِ عیسی سخن بگوید، اما برای آنان که در انتظارِ آن رویداد بودند، اوضاع به‌کلی متفاوت بود.»

> “Ellen White told what it was like:

> «اِلِن وایٹ نے بیان کیا کہ وہ کیسا تھا:»

> “‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

> «هر لحظه برای من گران‌بها و از نهایت اهمیت به نظر می‌رسید. احساس می‌کردم که ما برای ابدیت کار می‌کنیم، و آنان که بی‌اعتنا و بی‌علاقه بودند، در بزرگ‌ترین خطر قرار داشتند. ایمانم بی‌ابر بود، و وعده‌های گران‌بهای عیسی را برای خود به کار می‌بستم….»

> “‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

> «با جست‌وجویی دقیق در دل‌ها و اعترافی فروتنانه، در حالت دعا به زمان انتظار نزدیک شدیم. هر بامداد احساس می‌کردیم که نخستین وظیفهٔ ما این است که اطمینان یابیم زندگانی‌مان در حضور خدا درست است. دریافتیم که اگر در قدوسیت پیش نرویم، بی‌گمان به عقب بازخواهیم گشت. علاقهٔ ما به یکدیگر فزونی یافت؛ بسیار با هم و برای یکدیگر دعا می‌کردیم.»

> “‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

> «ما در باغ‌ها و بیشه‌ها گرد می‌آمدیم تا با خدا مشارکت کنیم و عرایض خود را به حضور او تقدیم نماییم، زیرا هنگامی که در میان آفریده‌های طبیعی او احاطه می‌شدیم، حضور او را روشن‌تر احساس می‌کردیم. شادی‌های نجات برای ما از خوراک و نوشیدنی‌مان ضروری‌تر بود. اگر ابرهایی ذهن ما را تیره می‌ساخت، جرأت نمی‌کردیم آرام بگیریم یا بخوابیم تا آن‌گاه که به‌واسطهٔ آگاهی از مقبولیت خود نزد خداوند، آن ابرها از میان برداشته شوند.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.» Arthur White, The Ellen White Biography, جلد 1، 51، 52.

Back to Articles