Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Two

مکاشفهٔ عیسی مسیح — شمارهٔ دوم

Covenant Names

عہد کے نام

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

I have placed many things into the previous articles in an attempt to put some basic points of reference out at the beginning. I will now try to be more focused on the subject at hand. Thank you for your patience.

मैंने आरम्भ में कुछ मूलभूत सन्दर्भ-बिन्दु प्रस्तुत करने के प्रयत्न में पूर्ववर्ती लेखों में बहुत-सी बातें समाहित की हैं। अब मैं वर्तमान विषय पर अधिक केन्द्रित होने का प्रयत्न करूँगा। आपके धैर्य के लिए धन्यवाद।

From the very beginning God has been trying to increase our understanding of who and what He is. In that work he has employed several techniques to help men understand what has been revealed of Him, and one of those techniques is his use of “names,” both the many names given to God in the Scriptures, and also the names given to His chosen representatives. He chooses representatives of evil and good.

از همان آغاز، خدا در پی آن بوده است که فهم ما را از این‌که او کیست و چیست، افزایش دهد. در این کار، او از چندین شیوه بهره گرفته است تا به انسان کمک کند آنچه از او آشکار شده است را دریابد، و یکی از آن شیوه‌ها به‌کارگیری «نام‌ها» بوده است: هم نام‌های بسیاری که در کتاب‌مقدس به خدا داده شده است، و نیز نام‌هایی که به نمایندگان برگزیدهٔ او داده شده‌اند. او نمایندگانی از شر و خیر برمی‌گزیند.

He has also used the dispensational changes of His chosen covenant people to magnify the understanding of His character incrementally through history. Therefore, the histories of covenant dispensational changes in a variety of ways, also speak to the magnification of the truth of His character and nature.

او همچنین از تغییرات تدبیریِ قومِ برگزیدهٔ عهدیِ خویش استفاده کرده است تا فهمِ سرشتِ خود را به‌تدریج در بستر تاریخ آشکارتر سازد. ازاین‌رو، تاریخ‌های مربوط به تغییرات تدبیریِ عهد نیز به شیوه‌های گوناگون، از تعظیمِ حقیقتِ ذات و طبیعتِ او سخن می‌گویند.

If we approach Revelation chapter one as an introduction and a key for the following chapters, we find certain truths in the beginning chapter that impact the rest of the book. One of those truths is involved with who Jesus Christ is, and not simply that He is Alpha and Omega. If a truth is set forth in chapter one of Revelation, it is most certainly a testing present truth for the final generation, the final generation being the “chosen generation” identified by Peter.

اگر ہم مکاشفہ کے پہلے باب کو بعد کے ابواب کے لیے ایک تمہید اور ایک کلید کے طور پر اختیار کریں، تو ہم آغاز ہی کے باب میں بعض ایسی سچائیاں پاتے ہیں جو پوری کتاب کے باقی حصے پر اثرانداز ہوتی ہیں۔ ان سچائیوں میں سے ایک کا تعلق اس امر سے ہے کہ یسوع مسیح کون ہیں، اور محض اس بات سے نہیں کہ وہ الفا اور اومیگا ہیں۔ اگر مکاشفہ کے پہلے باب میں کوئی سچائی پیش کی گئی ہے، تو وہ یقیناً آخری نسل کے لیے ایک آزمائشی حاضر سچائی ہے، اور آخری نسل وہی “برگزیدہ نسل” ہے جس کی نشان دہی پطرس نے کی ہے۔

One of the attributes of Christ’s character which we have been exploring is Christ identifying the beginning from the end. The time when Christ confirmed the covenant with many for one week represents a covenant dispensational change from literal to spiritual Israel. The dispensational changes that are identified in Scriptures which all speak to the increase in knowledge concerning the character and being of Christ was Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller and the one hundred and forty-four thousand. There is another line of dispensational changes that is laid over the top of that line that identifies seven dispensations of God’s church that are represented by the seven churches of Revelation two and three, but we will not touch those yet. There was a dispensational change with Adam and Eve represented by before their fall and after their fall, and of course a change of dispensations from before the flood to after the flood in the time of Noah. All these lines contribute to the light we are dealing with, but we are focusing now upon the chosen people.

یکی از صفاتِ منشِ مسیح که در حال بررسی آن بوده‌ایم، این است که مسیح آغاز را از انجام بازمی‌شناسانَد. زمانی که مسیح عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار ساخت، نمایانگرِ تغییری عهدی در دوره‌بندی بود؛ از اسرائیلِ literal به اسرائیلِ روحانی. تغییراتِ دوره‌ای‌ای که در کتبِ مقدس شناخته می‌شوند و همگی از افزایشِ معرفت دربارهٔ منش و ذاتِ مسیح سخن می‌گویند، عبارت‌اند از: ابرام، اسحاق، یعقوب، یوسف، موسی، مسیح، ویلیام میلر، و یک‌صد و چهل‌وچهار هزار. خطِ دیگری از تغییراتِ دوره‌ای نیز وجود دارد که بر روی آن خط قرار می‌گیرد و هفت دوره از کلیسای خدا را مشخص می‌سازد که به‌وسیلهٔ هفت کلیسای مکاشفهٔ دو و سه نمایش داده شده‌اند، اما هنوز به آن‌ها نخواهیم پرداخت. با آدم و حوا نیز تغییری دوره‌ای وجود داشت که به‌صورتِ پیش از سقوط ایشان و پس از سقوط ایشان نمود یافت، و البته تغییری در دوره‌ها از پیش از طوفان تا پس از طوفان در زمان نوح نیز وجود داشت. همهٔ این خطوط در نوری که با آن سروکار داریم سهیم‌اند، اما اکنون تمرکز ما بر قومِ برگزیده است.

When Christ began His ministry at the beginning of the covenant week He was baptized.

هنگامی که مسیح خدمت خود را در آغازِ هفتهٔ عهد شروع کرد، تعمید یافت.

> And Jesus, when he was baptized, went up straightway out of the water: and, lo, the heavens were opened unto him, and he saw the Spirit of God descending like a dove, and lighting upon him: And lo a voice from heaven, saying, This is my beloved Son, in whom I am well pleased. Matthew 3:16, 17.

> اور یسوع، جب بپتسمہ لے چکا، فوراً پانی سے اوپر آیا؛ اور دیکھو، اس پر آسمان کھل گئے، اور اُس نے خدا کے روح کو کبوتر کی مانند اترتے اور اپنے اوپر ٹھہرتے دیکھا؛ اور دیکھو، آسمان سے ایک آواز آئی جو کہتی تھی، یہ میرا پیارا بیٹا ہے، جس سے میں خوش ہوں۔ متی ۳:۱۶، ۱۷۔

The very first words of God, as Jesus came up out of the water, thus beginning the covenant week, was the announcement by the Father, that Jesus was the Son of God. If we understand the “rule of first mention” that fact is powerful. If we don’t, not so much.

در همان نخستین کلماتی که خدا، هنگامی که عیسی از آب برآمد و بدین‌سان هفتهٔ عهد را آغاز کرد، بیان فرمود، پدر اعلام کرد که عیسی پسر خداست. اگر «قاعدهٔ نخستین اشاره» را درک کنیم، این حقیقت بس نیرومند است؛ و اگر نکنیم، چندان نه.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. Genesis 1:1, 2.

> در ابتدا خدا آسمان و زمین را آفرید. و زمین بی‌شکل و خالی بود؛ و تاریکی بر روی ژرفا بود. و روح خدا بر روی آب‌ها در حرکت بود. پیدایش ۱:‏۱، ۲.

As in Genesis, the anointing ceremony has three persons of the godhead identified.

همان‌گونه که در کتاب پیدایش، در آیینِ مسح، سه شخصِ الوهیت شناسانده شده‌اند.

The truth that Jesus was the Son of God, the Son of David and the Son of Man regularly agitated the scribes and Pharisees during the next three and a half years. Jesus prophetically changed from Jesus to Jesus Christ at His baptism. When Jesus was baptized, He became the “Christ,” which means “anointed one” and is the word “Messiah” in the Hebrew. And of course, the Hebrews expected a Messiah and they knew he would be the Son of David. When He was “anointed” to begin the most sacred three and a half years of earth’s history, He saw the Holy Spirit descending and heard His Father speak.

حقیقتِ این‌که عیسی پسر خدا، پسر داوود و پسر انسان بود، در طول سه سال و نیمِ بعد، کاتبان و فریسیان را پیوسته به آشوب وامی‌داشت. عیسی به‌گونه‌ای نبوی در هنگام تعمید خود از عیسی به عیسی مسیح تغییر یافت. هنگامی که عیسی تعمید یافت، «مسیح» گردید؛ واژه‌ای که به معنای «مسح‌شده» است و در زبان عبری همان واژهٔ «ماشیح» است. و البته عبرانیان در انتظار ماشیح بودند و می‌دانستند که او پسر داوود خواهد بود. هنگامی که او برای آغاز مقدس‌ترین سه سال و نیمِ تاریخ زمین «مسح» شد، روح‌القدس را دید که نازل می‌شد و صدای پدر خود را شنید که سخن می‌گفت.

It was a very profound anointing ceremony at which the message that was proclaimed of Him and His work was that, “He was the Son of God”. More alarming for the Jews, was not only that He was the Son of God, but that He claimed, as the Son of God — He was actually God. The Jews could not abide in what they understood to be such a blasphemous claim as that! The dilemma for the Jews, is the dilemma of Abraham—for Abraham was the father of the Jews, the father of the covenant and also the symbol of the faith required to abide by the terms of the covenant.

یہ ایک نہایت گہری مسح کی تقریب تھی، جس میں اُس کے اور اُس کے کام کے بارے میں جو پیغام منادی کیا گیا وہ یہ تھا کہ، “وہ خدا کا بیٹا تھا۔” یہودیوں کے لیے اس سے بھی زیادہ تشویش ناک بات صرف یہ نہ تھی کہ وہ خدا کا بیٹا تھا، بلکہ یہ بھی کہ اُس نے، خدا کے بیٹے کی حیثیت سے، یہ دعویٰ کیا کہ وہ درحقیقت خدا ہے۔ یہودی ایسے دعوے کو، جیسا کہ اُن کی سمجھ میں وہ صریح کفر تھا، ہرگز برداشت نہ کر سکے! یہودیوں کا مخمصہ دراصل ابراہیم کا مخمصہ ہے—کیونکہ ابراہیم یہودیوں کا باپ تھا، عہد کا باپ بھی، اور اُس ایمان کی علامت بھی جو عہد کی شرائط پر قائم رہنے کے لیے مطلوب ہے۔

Abraham’s illustration of the faith necessary to enter into a covenant relationship with God requires that your faith is tested. Abraham’s test, which would prove whether his faith was real or presumption was premised on demonstrating whether he would follow God’s word—even if it appeared to contradict God’s previous word. Abraham knew that human sacrifice was murder and that it represented the idolatrous practices of the idolatrous peoples he was then living among. The scribes and Pharisees knew from their beginning covenant history that God was only one God, and they also knew Jesus was claiming to be a second God. They were being tested with their final test.

تمثیلِ ابراہیم از اُس ایمان کی، جو خدا کے ساتھ عہد کے رشتے میں داخل ہونے کے لیے ضروری ہے، اس بات کا تقاضا کرتا ہے کہ تمہارے ایمان کی آزمائش ہو۔ ابراہیم کی آزمائش—جو یہ ثابت کرتی کہ اُس کا ایمان حقیقی تھا یا محض جسارت—اس امر پر مبنی تھی کہ آیا وہ خدا کے کلام کی پیروی کرے گا یا نہیں، اگرچہ بظاہر وہ خدا کے سابقہ کلام کے منافی دکھائی دیتا ہو۔ ابراہیم جانتا تھا کہ انسانی قربانی قتل ہے اور یہ اُن بت پرست قوموں کی مشرکانہ رسوم کی نمائندگی کرتی ہے جن کے درمیان وہ اُس وقت رہ رہا تھا۔ کاتب اور فریسی اپنی ابتدائی عہدی تاریخ سے جانتے تھے کہ خدا فقط ایک ہی خدا ہے، اور وہ یہ بھی جانتے تھے کہ یسوع اپنے آپ کو دوسرے خدا ہونے کا دعویٰ کر رہا تھا۔ اُن کی آخری آزمائش کے ذریعے اُنہیں آزمایا جا رہا تھا۔

> Hear, O Israel: The Lord our God is one Lord. Deuteronomy 6:4.

> اِسْمع يا إسرائيل: الرَّبُّ إلهُنا رَبٌّ واحدٌ. تثنية 6:4.

In the history where Moses recorded the previous verse, God had already told Moses that He was to be known from that point on as Jehovah. No longer was He only to be the Lord God Almighty, but from that point onward he was to be known as Jehovah. In the very history where He is further magnifying the understanding of His character as represented by His names, He is also straitly informing ancient Israel that God is one God. What were the Jews of Christ day-and-age to think?

در آن بخش از تاریخ که موسی آیهٔ پیشین را ثبت کرد، خدا پیش‌تر به موسی گفته بود که از آن پس باید به نام یَهُوَه شناخته شود. دیگر نه فقط به‌عنوان خداوندِ خدای قادرِ مطلق، بلکه از آن زمان به بعد باید به نام یَهُوَه شناخته می‌شد. در همان روایت تاریخی که او در آن فهمِ شخصیتِ خویش را، چنان‌که در نام‌هایش نمود یافته است، بیش از پیش عظمت می‌بخشد، همچنین به‌صراحت به اسرائیلِ باستان اعلام می‌کند که خدا، خدای واحد است. یهودیانِ روزگار مسیح از این امر چه می‌بایست دریابند؟

Later in His ministry as it reached the climax of the Triumphal Entry into Jerusalem the Jews are once again flabbergasted that Jesus is allowing the children to sing His praise.

بعدها در جریان خدمت او، هنگامی که این خدمت به اوج خود در ورودِ ظفرمندانه به اورشلیم رسید، یهودیان بار دیگر سخت مبهوت شدند که عیسی به کودکان اجازه می‌دهد ستایش او را بسرایند.

> And the multitudes that went before, and that followed, cried, saying, Hosanna to the son of David: Blessed is he that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. Matthew 21:9.

> و آن جماعت‌هایی که پیشاپیش می‌رفتند و آنان که از پی می‌آمدند، فریادکنان می‌گفتند: «هوشیعانا بر پسرِ داود! مبارک است آن که به نامِ خداوند می‌آید؛ هوشیعانا در اعلی‌علّیین.» متی 21:9.

The lyric of the song that drove the Pharisees crazy was the part identifying Jesus as the Son of David and also identifying that the Son of David was the name of the Lord. At the beginning of His ministry, the triumphal entry and of course the cross, the controversy includes agitation over Jesus’ name.

بخشِ سرودی که فریسیان را به‌شدت خشمگین ساخت، آن بخشی بود که عیسی را «پسرِ داوود» معرفی می‌کرد و نیز تصریح می‌نمود که «پسرِ داوود» نامِ خداوند است. در آغازِ خدمت او، در ورودِ ظفرمندانه، و البته بر صلیب، این جدال با هیاهو و اعتراض بر سرِ نامِ عیسی همراه است.

> Then said the chief priests of the Jews to Pilate, Write not, The King of the Jews; but that he said, I am King of the Jews. John 19:21.

> پس سردارانِ کاهنانِ یهود به پیلاطُس گفتند: «منویس: پادشاهِ یهود؛ بلکه بنویس که او گفت: من پادشاهِ یهود هستم.» یوحنا ۱۹:۲۱۔

Of course, it would have been essentially correct for Pilate to have changed the writing to say, “I am, King of the Jews,” for “I Am” was the name Jesus set forth of Himself repeatedly. Of course, to apply that flawed logic in order to change God’s Word, particularly when it is the story of the cross is something that men would never do, would they? Jesus was the “King of the Jews,” but He was also “I am,” so the statement “I am, King of the Jews” is accurate in a sense, but this is not the point.

البته، از جهتی برای پیلاطس اساساً درست می‌بود که نوشته را چنین تغییر دهد: «من هستم، پادشاه یهود»، زیرا «من هستم» نامی بود که عیسی بارها دربارهٔ خود اظهار فرمود. البته به‌کار بردن چنین منطق معیوبی برای تغییر کلام خدا، به‌ویژه آنگاه که سخن از روایت صلیب است، کاری است که انسان‌ها هرگز انجام نمی‌دهند، مگر نه؟ عیسی «پادشاه یهود» بود، اما او همچنین «من هستم» نیز بود؛ ازاین‌رو، عبارت «من هستم، پادشاه یهود» از جهتی درست است، اما مقصود این نیست.

From the beginning and throughout the middle and to the end of the three and a half years His name was a point of agitation. There are many things to be understood about the line of covenant names, but here I am wanting to show that there was a shaking at the end of ancient Israel in the Jewish church that had to do with the name of Christ. As the Son of David, He possessed the credentials to be the Messiah, as the Son of God, (in the sense of also being God) and as the Son of Man, Jesus presented a tremendous test for the chosen people. How could this man claim to be God and also God’s son, when Moses at the beginning of their covenant history had been so specific about God being one God?

از آغاز، در سراسر میانه، و تا پایانِ آن سه سال و نیم، نام او منشأ آشوب و تلاطم بود. دربارهٔ سلسلهٔ نام‌های عهد، نکات بسیاری هست که باید فهمیده شود؛ اما در اینجا مقصودم آن است که نشان دهم در پایانِ اسرائیلِ باستان، در کلیسای یهود، لرزشی پدید آمد که با نامِ مسیح ارتباط داشت. او به‌عنوان پسرِ داود، شایستگی‌ها و مستنداتِ لازم برای مسیحا بودن را دارا بود؛ و به‌عنوان پسرِ خدا (به این معنا که خود نیز خدا بود) و نیز پسرِ انسان، عیسی آزمونی عظیم برای قومِ برگزیده پیش نهاد. چگونه ممکن بود این مرد ادعا کند که خداست و در عین حال پسرِ خدا نیز هست، حال آنکه موسی در آغازِ تاریخِ عهدِ ایشان، با دقت تصریح کرده بود که خدا، خدای واحد است؟

Yet that was the purpose of Christ walking among men. God was in Him reconciling men unto Himself, and He was doing so by allowing men to see Jesus, who plainly and directly taught that if you have seen Him—you have seen the Father. This history represents the ending of literal Israel as God’s chosen people and at the beginning there was a controversy marked about who and what God is.

با این حال، هدف از راه رفتن مسیح در میان انسان‌ها همین بود. خدا در او بود و انسان‌ها را با خود مصالحه می‌داد، و این را از آن راه به انجام می‌رسانْد که به انسان‌ها اجازه می‌داد عیسی را ببینند؛ همان که آشکارا و بی‌پرده تعلیم داد که اگر او را دیده‌اید، پدر را نیز دیده‌اید. این تاریخ نشان‌دهندهٔ پایان اسرائیلِ تحت‌اللفظی به‌عنوان قوم برگزیدهٔ خداست، و در آغاز، جدالی برجسته دربارهٔ این‌که خدا کیست و چیست وجود داشت.

> And Pharaoh said, Who is the Lord, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go. Exodus 5:2.

> اور فرعون نے کہا، خداوند کون ہے کہ میں اُس کی آواز مانوں اور اسرائیل کو جانے دوں؟ میں خداوند کو نہیں جانتا، اور نہ ہی میں اسرائیل کو جانے دوں گا۔ خروج 5:2۔

Pharaoh is expressing not only the symbol of atheistic defiance against the knowledge of God, but also expressing the Egyptian understanding concerning the God of Abraham. And repeatedly the Lord has said that His wonderous acts in Egypt were to allow mankind to know who He is. The history of the beginning of literal Israel as God’s chosen people typifies the end.

فرعون نه تنها نماد سرکشیِ الحادی در برابر معرفتِ خدا را بیان می‌کند، بلکه فهمِ مصریان دربارهٔ خدای ابراهیم را نیز بازمی‌نمایاند. و خداوند بارها گفته است که اعمال شگفت‌انگیز او در مصر برای آن بود که آدمیان بدانند او کیست. تاریخِ آغازِ اسرائیلِ حقیقی به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ خدا، نمونهٔ پایان را پیش‌نمایی می‌کند.

In both histories there is a lack of understanding about who and what God is, that is connected to His various names, but more importantly to our consideration is that the history of Christ at the ending of Israel as the chosen people, identifies that a primary reason the Jews stumbled over accepting their Messiah was that they knew that God’s Word at the beginning of their covenant history identified was that He was one God. What a dilemma!

در هر دو تاریخ، نوعی فقدان فهم دربارهٔ اینکه خدا کیست و چیست وجود دارد که با نام‌های گوناگون او مرتبط است؛ اما آنچه برای ملاحظهٔ ما مهم‌تر است این است که تاریخ مسیح در پایانِ اسرائیل به‌عنوان قوم برگزیده، نشان می‌دهد که یکی از علل اصلی لغزش یهودیان در پذیرفتنِ مسیحای خویش این بود که می‌دانستند کلام خدا در آغازِ تاریخ عهد ایشان تصریح کرده بود که او خدای واحد است. چه معضلی!

> And after that they durst not ask him any question at all. And he said unto them, How say they that Christ is David’s son? And David himself saith in the book of Psalms, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Till I make thine enemies thy footstool. David therefore calleth him Lord, how is he then his son? Luke 20:40–44.

> اور اس کے بعد وہ اس سے بالکل کوئی سوال کرنے کی جرأت نہ کر سکے۔ اور اُس نے اُن سے کہا، وہ کیسے کہتے ہیں کہ مسیح داؤد کا بیٹا ہے؟ حالانکہ داؤد خود زبور کی کتاب میں کہتا ہے، خداوند نے میرے خداوند سے کہا، تُو میری دہنی طرف بیٹھ، جب تک میں تیرے دشمنوں کو تیرے پاؤں کی چوکی نہ بنا دوں۔ پس داؤد اُسے خداوند کہتا ہے، تو پھر وہ اُس کا بیٹا کیسے ہوا؟ لوقا 20:40–44۔

This is the final question and answer period for the Jews, for after that interaction, “they durst not ask Him any question at all.” He had just answered the final question of his ministry for the lost house (and there is always a lost house in the prophetic narrative), and then He raises the subject of His name as “the Son of David,” and therefore as the Messiah. All through the three and a half years the controversy includes His various names, which represent His character and nature. His name is addressed at the beginning, at His baptism, and then in His final interaction with the lost house at the triumphal entry and at the cross, among other passages in the gospels.

این آخرین دورهٔ پرسش و پاسخ برای یهودیان است، زیرا پس از آن گفت‌وگو، «دیگر هیچ‌کس جرأت نکرد هیچ سؤالی از او بپرسد.» او به‌تازگی به آخرین پرسشِ خدمت خود برای خاندانِ گمشده پاسخ داده بود (و در روایت نبوی همواره خاندانِ گمشده‌ای وجود دارد)، و سپس موضوعِ نامِ خود را به‌عنوان «پسرِ داوود»، و بنابراین به‌عنوان مسیح، مطرح می‌کند. در سراسر آن سه سال و نیم، این مجادله نام‌های گوناگونِ او را در بر می‌گیرد، نام‌هایی که نمایانگرِ شخصیت و ماهیتِ او هستند. نامِ او در آغاز، در تعمیدش، مطرح می‌شود، و سپس در آخرین مواجهه‌اش با خاندانِ گمشده در ورودِ ظفرمندانه و بر صلیب، و نیز در بخش‌های دیگرِ اناجیل، مورد خطاب قرار می‌گیرد.

> “The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered the question of the scribe. Now turning He put a question to them: ‘What think ye of Christ? whose son is He?’ This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus of voices answered, ‘The Son of David.’ This was the title which prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the dead, the people had inquired among themselves, ‘Is not this the Son of David?’ The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and many others had cried to Him for help, ‘Have mercy on me, O Lord, Thou Son of David.’ Matthew 15:22. While riding into Jerusalem He had been hailed with the joyful shout, ‘Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 21:9. And the little children in the temple had that day echoed the glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did not recognize His divinity. They did not understand that the Son of David was also the Son of God.

> فریسیان، در حالی که او به پرسشِ کاتب پاسخ می‌داد، گردِ عیسی نزدیک جمع شده بودند. اکنون او روی به ایشان کرده، سؤالی از آنان پرسید: «دربارهٔ مسیح چه می‌اندیشید؟ او پسرِ کیست؟» این پرسش برای آن بود که ایمانِ ایشان را دربارهٔ مسیحِ موعود بیازماید—تا آشکار سازد که آیا او را صرفاً انسانی می‌دانند یا پسرِ خدا. هم‌آوایی از صداها پاسخ داد: «پسرِ داوود.» این همان لقبی بود که نبوت به مسیح داده بود. هنگامی که عیسی الوهیتِ خویش را به‌وسیلهٔ معجزاتِ عظیمِ خود آشکار ساخت، آنگاه که بیماران را شفا داد و مردگان را زنده کرد، مردم در میان خود می‌پرسیدند: «آیا این، پسرِ داوود نیست؟» آن زنِ فینیقیِ سوری، بارتیمائوسِ نابینا، و بسیاری دیگر برای یاری نزد او فریاد برآوردند: «ای خداوند، ای پسرِ داوود، بر من رحم کن.» متی 15:22. هنگامی که او سوار بر مرکب به اورشلیم وارد می‌شد، با این فریادِ شادمانه به او خوشامد گفته شد: «هوشیعانا بر پسرِ داوود؛ مبارک است آن که به نامِ خداوند می‌آید.» متی 21:9. و کودکانِ خردسال در هیکل نیز در آن روز آن ستایشِ شادی‌بخش را بازتاب دادند. اما بسیاری از کسانی که عیسی را پسرِ داوود می‌خواندند، الوهیتِ او را تشخیص ندادند. آنان درنمی‌یافتند که پسرِ داوود، همان پسرِ خدا نیز هست.

> “In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus said, ‘How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask Him any more questions.’” The Desire of Ages, 609.

> «در پاسخ به این گفته که مسیح پسر داوود بود، عیسی فرمود: “پس داوود چگونه در روح [روح الهام از جانب خدا] او را خداوند می‌خوانَد و می‌گوید: خداوند به خداوندِ من گفت، به دست راست من بنشین، تا دشمنانت را پای‌اندازِ تو سازم؟ پس اگر داوود او را خداوند می‌خوانَد، چگونه پسر اوست؟ و هیچ‌کس نتوانست او را پاسخی دهد، و از آن روز به بعد نیز هیچ‌کس جرأت نکرد دیگر از او سؤالی بپرسد.”» آرزوی اعصار، 609.

His anointing as Messiah and His last interaction with those He came to save was over His divinity, the symbolism of His names and of course the rule of first mention. Jesus ends His direct work for the Jews by using the history of literal David to teach about spiritual David. Why would David comment on when the Lord tells the Lord to be seated on the throne with Him? Because king David at the beginning represents the spiritual King David at the end. The only way to rightly understand Jesus’ final statement to the lost house was to be able to apply the rule of first mention, which can’t be done if you don’t know the rule.

مسیح کے طور پر اُس کا مسح ہونا اور اُن لوگوں کے ساتھ اُس کی آخری گفتگو جنہیں بچانے کے لیے وہ آیا تھا، اُس کی الوہیت، اُس کے ناموں کی علامتی معنویت، اور یقیناً قانونِ اوّلین ذکر کے بارے میں تھی۔ یسوع یہودیوں کے لیے اپنے براہِ راست کام کا اختتام یوں کرتا ہے کہ وہ لفظی داؤد کی تاریخ کو روحانی داؤد کے بارے میں تعلیم دینے کے لیے استعمال کرتا ہے۔ داؤد کیوں یہ بیان کرے کہ کب خداوند خداوند سے کہتا ہے کہ وہ اُس کے ساتھ تخت پر بیٹھے؟ اس لیے کہ آغاز میں بادشاہ داؤد، انجام میں روحانی بادشاہ داؤد کی نمائندگی کرتا ہے۔ گم گشتہ گھرانے کے لیے یسوع کے آخری بیان کو درست طور پر سمجھنے کا واحد طریقہ یہ تھا کہ انسان قانونِ اوّلین ذکر کو برتنے کے قابل ہو، اور اگر آپ اس قانون کو نہیں جانتے تو یہ ممکن نہیں۔

His final statement to the lost house required an understanding of the rule of first mention in order to be understood. Jesus used David and David’s son to present the truth to the lost house for His final statement. They had been the house of David after all. Jesus therefore took the father (David) and turned it to the (Son of David) and He also took the son (of David) and turned him to his father (David). He turned the Father unto the child as Elijah’s message is prophesied to do in the “last days.” That was His final message to ancient literal Israel and it was an Elijah message, for it was based upon the rule of first mention. The rule of first mention therefore, also confirms Jesus’ message as an Elijah message based upon the rule itself. The rule of first mention demands that if the Elijah message of John the Baptist was the first of the last warning message to the lost house of Israel, then the final message given to them would also be the Elijah message. And so it was…

بیان نهایی او خطاب به خانۀ گمشده، برای آن‌که فهمیده شود، مستلزم درکی از قاعدۀ «نخستین ذکر» بود. عیسی برای عرضۀ حقیقت به خانۀ گمشده در آخرین بیان خود، از داود و پسر داود بهره گرفت. زیرا آنان، به هر حال، خانۀ داود بودند. از این‌رو عیسی پدر را (داود) گرفت و آن را به پسر (پسرِ داود) بازگردانید؛ و نیز پسر را (از داود) گرفت و او را به پدرش (داود) بازگردانید. او پدر را به سوی فرزند بازگردانید، چنان‌که نبوت شدۀ پیام ایلیا در «ایام آخر» چنین خواهد کرد. این، پیام نهایی او به اسرائیل باستانیِ لفظی بود، و پیامی ایلیایی بود، زیرا بر قاعدۀ نخستین ذکر مبتنی بود. بنابراین، قاعدۀ نخستین ذکر، پیام عیسی را نیز به‌عنوان پیامی ایلیایی که بر خودِ این قاعده استوار است، تأیید می‌کند. قاعدۀ نخستین ذکر اقتضا می‌کند که اگر پیام ایلیاییِ یحییِ تعمیددهنده، نخستینِ پیام هشدار نهایی به خانۀ گمشدهٔ اسرائیل بود، پس پیام نهایی‌ای که به ایشان داده می‌شد نیز می‌بایست همان پیام ایلیایی باشد. و چنین نیز بود…

All of this being said, I would now derive a point from it all that is based upon the rule of first mention—the Alpha and Omega. There was a controversy over the understanding of who and what God is at the beginning of ancient Israel that typified the same controversy at the end of ancient Israel. At the end of ancient Israel, the work of Christ included teaching the lost house of Israel who and what God is. In the history of the end there was a resistance against Christ that was premised on an original truth that was established at the beginning. Modern spiritual Israel will possess the same prophetic characteristics in their history.

با این همه، اکنون می‌خواهم از مجموع این مطالب نکته‌ای استخراج کنم که بر قاعدهٔ نخستین ذکر—الف و یاء—مبتنی است. در آغاز اسرائیل باستان، مناقشه‌ای دربارهٔ فهم این‌که خدا کیست و چیست وجود داشت که همان مناقشه را در پایان اسرائیل باستان به‌گونه‌ای نمادین پیشاپیش مجسم می‌ساخت. در پایان اسرائیل باستان، کار مسیح شامل تعلیم دادن به خاندان گمشدهٔ اسرائیل بود که خدا کیست و چیست. در تاریخِ پایان، مقاومتی در برابر مسیح وجود داشت که بر حقیقتی اصیل مبتنی بود که در آغاز برقرار شده بود. اسرائیل روحانیِ جدید نیز در تاریخ خود همان ویژگی‌های نبوی را دارا خواهد بود.

At the beginning of Adventism, the historians inform us that the Millerites were primarily made up of two Christian denominations; the Methodist and the Christian Connection. Methodism’s primary beliefs were based upon living the correct Christian lifestyle. They had the “method.” The Christian Connection’s primary belief might be summarized as an opposition to the Catholic doctrine of the trinity.

در آغاز ادونتیسم، مورخان به ما اطلاع می‌دهند که میلری‌ها عمدتاً از دو فرقهٔ مسیحی تشکیل شده بودند: متدیست‌ها و «کریستین کانکشن». اعتقادات اصلی متدیسم بر زیستنِ شیوهٔ درستِ زندگیِ مسیحی مبتنی بود. آنان «روش» را داشتند. اعتقاد اصلی «کریستین کانکشن» را می‌توان به‌طور خلاصه مخالفت با آموزهٔ کاتولیکیِ تثلیث دانست.

As far as my research has gone, virtually all the leadership of the Millerites held to that doctrine of the Christian Connection. There are many branches of the Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM), that still hold to and promote the original Millerite understanding of “anti-trinitarianism.” A dilemma (and current source of controversy) for those who retain the pioneer understanding has and always will be, how to respond to the many and various passages where Sister White directly opposes the doctrinal position they hold to and promote?

تا آنجا که پژوهش من پیش رفته است، تقریباً همهٔ رهبران میلریتیان به آن آموزهٔ «Christian Connection» پایبند بودند. شاخه‌های بسیاری از «Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM)» هنوز هم به برداشت اصیل میلریتی از «ضدّ تثلیث‌گرایی» تمسک می‌جویند و آن را ترویج می‌کنند. معضلی برای کسانی که فهم پیشگامان را حفظ می‌کنند—و نیز سرچشمهٔ کنونیِ جدال—این بوده است و همواره خواهد بود که چگونه به آیات و عبارات متعدد و گوناگونی پاسخ دهند که در آنها خواهر وایت مستقیماً با موضع اعتقادی‌ای که ایشان بدان پایبندند و آن را ترویج می‌کنند، مخالفت می‌ورزد؟

> “I am instructed to say, The sentiments of those who are searching for advanced scientific ideas are not to be trusted. Such representations as the following are made: ‘The Father is as the light invisible: the Son is as the light embodied; the Spirit is the light shed abroad.’ ‘The Father is like the dew, invisible vapor; the Son is like the dew gathered in beauteous form; the Spirit is like the dew fallen to the seat of life.’ Another representation: ‘The Father is like the invisible vapor; the Son is like the leaden cloud; the Spirit is rain fallen and working in refreshing power.’

> «به من دستور داده شده است که بگویم، احساسات و دیدگاه‌های کسانی که در جست‌وجوی اندیشه‌های پیشرفتهٔ علمی هستند، قابل اعتماد نیست. چنین بازنمایی‌هایی از این قبیل ارائه می‌شود: “پدر همچون نوری نامرئی است؛ پسر همچون نوری متجسّد است؛ روح نوری است که به همه‌سو افشانده شده است.” “پدر مانند شبنم است، بخاری نامرئی؛ پسر مانند شبنمی است که در صورتی زیبا گرد آمده است؛ روح مانند شبنمی است که بر جایگاه حیات فرو افتاده است.” بازنمایی دیگری چنین است: “پدر مانند بخاری نامرئی است؛ پسر مانند ابرِ سربی‌رنگ است؛ روح بارانی است که فرو می‌ریزد و با قدرتی طراوت‌بخش عمل می‌کند.”»

> “All these spiritualistic representations are simply nothingness. They are imperfect, untrue. They weaken and diminish the Majesty which no earthly likeness can be compared to. God cannot be compared with the things His hands have made. These are mere earthly things, suffering under the curse of God because of the sins of man. The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight.

> "تمام این بازنمایی‌های روح‌گرایانه صرفاً هیچ و پوچ‌اند. آنها ناقص و نادرست‌اند. آنها آن جلال را که هیچ همانند زمینی را نمی‌توان با آن سنجید، تضعیف و تقلیل می‌دهند. خدا را نمی‌توان با چیزهایی که دستان او ساخته‌اند مقایسه کرد. اینها صرفاً امور زمینی‌اند که به سبب گناهان انسان زیر لعنت خدا رنج می‌برند. پدر را نمی‌توان با چیزهای زمین توصیف کرد. پدر تمامی پریِ الوهیت را به صورت جسمانی داراست و از دید فانی ناپیداست."

> “The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The Word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> “پسر، تمامی پریِ الوهیتِ آشکارشده است. کلامِ خدا او را «صورتِ عینِ جوهرِ او» اعلام می‌کند. «زیرا خدا جهان را این‌قدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد.» در اینجا شخصیتِ پدر آشکار گردانیده شده است.”

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio; in the name of these three great powers—the Father, the Son, and the Holy Spirit—those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will co-operate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

> مسیح نے وعدہ کیا تھا کہ آسمان پر صعود فرمانے کے بعد جس تسلی دینے والے کو بھیجے گا، وہ رُوح ہے جو الوہیت کی تمام معموری میں ہے، اور اُن سب پر جو مسیح کو اپنے شخصی نجات دہندہ کے طور پر قبول کرتے اور اُس پر ایمان لاتے ہیں، الٰہی فضل کی قدرت کو ظاہر کرتا ہے۔ آسمانی ثلاثی کے تین زندہ اشخاص ہیں؛ اِن تین عظیم قدرتوں—باپ، بیٹے، اور رُوحُ القدس—کے نام میں وہ لوگ جو زندہ ایمان کے وسیلہ سے مسیح کو قبول کرتے ہیں بپتسمہ پاتے ہیں، اور یہ قدرتیں آسمان کے فرمانبردار تابعین کے ساتھ، مسیح میں نئی زندگی بسر کرنے کی اُن کی کوششوں میں، تعاون کریں گی۔ خاص شہادتیں، سلسلہ ب، نمبر 7، 62، 63۔

The passage identifies “sentiments of those” that were defining the Father, the Son and the Spirit with “things of earth.” Then she says, “The Father cannot be described by the things of the earth.” Notice two points that she makes, though one might sound like a contradiction. She is identifying a false description of the Godhead that identifies three gods, if you will. It’s a false description of the Godhead, but she makes no comment about the fact that the false definition of the Godhead is also incorrect because it has the wrong number of gods in the Godhead.

یہ عبارت اُن لوگوں کے “تصورات” کی نشان دہی کرتی ہے جو باپ، بیٹے اور روح کو “زمین کی چیزوں” کے ساتھ متعین کر رہے تھے۔ پھر وہ کہتی ہے، “باپ کو زمین کی چیزوں کے ذریعے بیان نہیں کیا جا سکتا۔” اُن دو نکات پر غور کیجیے جو وہ بیان کرتی ہے، اگرچہ ان میں سے ایک بظاہر تضاد معلوم ہو سکتا ہے۔ وہ الوہیت کی ایک جھوٹی توصیف کی نشان دہی کر رہی ہے جو، اگر یوں کہا جائے، تین خداؤں کو متعین کرتی ہے۔ یہ الوہیت کی ایک جھوٹی توصیف ہے، لیکن وہ اس حقیقت پر کوئی تبصرہ نہیں کرتی کہ الوہیت کی یہ جھوٹی تعریف اس وجہ سے بھی غلط ہے کہ اس میں الوہیت کے اندر خداؤں کی تعداد بھی غلط بیان کی گئی ہے۔

Also notice that she says the things of the earth cannot be used to describe the Father. In that very statement, she herself is using the things of the earth. It is human beings that have children and mothers and fathers and aunts and cousins. And Jesus tells us there will be no more marrying in heaven in the earth made new, for we will be like the angels. There are no boy and girl angels. The terms used by human beings that define their relationships with one another have been employed by God to instruct us about His nature and character, but even “the things of the earth” that inspiration has employed to instruct men of God’s character and nature are imperfect.

یہ بھی غور کریں کہ وہ کہتی ہے کہ زمین کی چیزیں باپ کو بیان کرنے کے لیے استعمال نہیں کی جا سکتیں۔ اسی بیان میں وہ خود زمین کی چیزیں استعمال کر رہی ہے۔ انسان ہی ہیں جن کے ہاں اولاد ہوتی ہے، مائیں ہوتی ہیں، باپ ہوتے ہیں، خالائیں اور پھوپھیاں، اور چچا اور تایا، اور کزن ہوتے ہیں۔ اور یسوع ہمیں بتاتا ہے کہ آسمان میں، نئی بنائی گئی زمین پر، نہ پھر بیاہ ہوگا نہ نکاح، کیونکہ ہم فرشتوں کی مانند ہوں گے۔ نہ کوئی نر فرشتے ہیں نہ مادہ فرشتے۔ وہ اصطلاحات جو انسان ایک دوسرے کے ساتھ اپنے تعلقات کی تعریف کے لیے استعمال کرتے ہیں، خدا نے اپنی ذات اور اپنے کردار کے بارے میں ہمیں تعلیم دینے کے لیے اختیار فرمائی ہیں؛ لیکن یہاں تک کہ “زمین کی چیزیں” بھی، جنہیں الہامی ہدایت نے انسانوں کو خدا کے کردار اور فطرت کی تعلیم دینے کے لیے استعمال کیا ہے، ناقص ہیں۔

We have been informed that, “There are three living persons of the heavenly trio” … “the Father, the Son, and the Holy Spirit.” It is an abomination to attach earthly spiritualist sentiments to these three persons, but it is not an abomination to attach “the name of these three great powers” to the biblical definition of the Godhead.

به ما آگاهانیده شده است که: «سه شخصِ زنده در سه‌گانۀ آسمانی وجود دارند» ... «پدر، پسر، و روح‌القدس.» الصاقِ احساساتِ روح‌باورانۀ زمینی به این سه شخص مکروه است، اما الصاقِ «نامِ این سه قدرتِ عظیم» به تعریفِ کتاب‌مقدسیِ الوهیت مکروه نیست.

The prophetess says “the name” of the three great powers who make up the Godhead is the Father, the Son and Holy Spirit. As with every biblical truth, when brought together line upon line, the complete testimony must consist of every waymark that has been revealed. The prophets’ testimonies are to be combined. Daniel gives the name of Palmoni to Christ (among other names, but this is just an example). John calls Him the Alpha and Omega and Moses calls Him Jehovah. According to Ellen White His name is the Father, the Son and the Holy Spirit.

این نبیه می‌گوید «نامِ» آن سه قدرتِ عظیم که الوهیت را تشکیل می‌دهند، پدر، پسر و روح‌القدس است. همانند هر حقیقت کتاب‌مقدسی، هنگامی که سطر بر سطر در کنار هم نهاده شود، شهادتِ کامل باید مشتمل بر هر نشانه‌ای باشد که مکشوف گردیده است. شهادت‌های انبیا باید با یکدیگر جمع شود. دانیال نامِ پَلمونی را به مسیح می‌دهد (در میان نام‌های دیگر، اما این فقط یک مثال است). یوحنا او را آلفا و اُمگا می‌خواند و موسی او را یهوه می‌نامد. بنا بر گفتهٔ الن وایت، نامِ او پدر، پسر و روح‌القدس است.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> "شیطان... پیوسته امرِ جَعلی را پیش می‌نهد تا از حقیقت منحرف سازد. آخرین فریبِ شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر گرداند. «جایی که رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شوند» (امثال 29:18). شیطان به‌گونه‌ای ماهرانه، به طرق گوناگون و از طریق عوامل مختلف، عمل خواهد کرد تا اعتمادِ قومِ باقی‌ماندهٔ خدا را به شهادتِ راستین متزلزل سازد."

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> «گواهی‌ها مورد نفرتی قرار خواهند گرفت که ماهیتی شیطانی دارد. عملکردهای شیطان بر آن خواهد بود که ایمان کلیساها را به آن‌ها متزلزل سازد، و دلیل این امر چنین است: اگر هشدارها و توبیخ‌ها و مشورت‌های روح خدا مورد توجه قرار گیرد، شیطان نمی‌تواند با چنین راهی هموار فریب‌های خود را وارد سازد و جان‌ها را در گمراهی‌های خویش به بند کشد.» Selected Messages, book 1, 48.

A quick side point from this passage. John has been banished to Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus. There are two target audiences for the third angel’s message. Those outside of Adventism and those inside of Adventism. John represents an Adventist that is not only being persecuted by the world because of his obedience to the Bible, but he is also being persecuted for his obedience to the writings of the Spirit of Prophecy. The persecution that is levelled against the Spirit of Prophecy comes from within, not from the outside.

نکته‌ای کوتاه در حاشیۀ این passage. یوحنا به‌خاطر کلام خدا و شهادت عیسی به پطمس تبعید شده است. برای پیام فرشتۀ سوم دو گروه مخاطب وجود دارد: آنان که بیرون از ادونتیسم هستند و آنان که درون ادونتیسم هستند. یوحنا نمایانگر یک ادونتیست است که نه‌تنها به سبب اطاعتش از کتاب‌مقدس از سوی جهان مورد آزار قرار می‌گیرد، بلکه به سبب اطاعتش از نوشته‌های روح نبوت نیز مورد آزار واقع می‌شود. آزاری که متوجه روح نبوت می‌گردد، از درون برمی‌خیزد، نه از بیرون.

At the beginning of ancient Israel, after four hundred years in Egypt, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The ten plagues; the Red Sea deliverance; the heavenly manna; the sanctuary and all its furnishings; the sacred ceremonies; the courtyard, holy place and Most Holy Place; the law of God; the Rock that followed them; the water that came out of the Rock that followed them and even the serpent on the pole were all intended to increase the knowledge of God in His chosen people. It was a progressive education. That progressive education continued until the scribes “durst ask him no more questions” and He then identified the very last subject they would have in an open discussion with Him, and it had to do with the name of David and who and what Christ is.

در آغاز تاریخ اسرائیلِ باستان، پس از چهارصد سال اقامت در مصر، آنان که می‌بایست قومِ برگزیدهٔ عهد باشند، دیگر سَبَّت را نگاه نمی‌داشتند. ایشان نه خصلتِ مسیح را می‌شناختند و نه ماهیتِ او را. آنان به برداشت‌های نادرستی دربارهٔ خدا پایبند بودند؛ برداشت‌هایی که در دوران اسارت در خود پرورانده بودند. ده بلا؛ رهایی از دریای سرخ؛ مَنّ آسمانی؛ قُدس و تمامی اسباب آن؛ آیین‌های مقدّس؛ صحن، مکانِ مقدّس و قدس‌الاقداس؛ شریعتِ خدا؛ آن صخره‌ای که در پی ایشان می‌آمد؛ آبی که از آن صخره‌ای که در پی ایشان می‌آمد جاری شد؛ و حتّی مار بر افراشته بر چوب، همه و همه برای آن منظور شده بودند که معرفتِ خدا را در قومِ برگزیدهٔ او افزایش دهند. این تعلیم، تعلیمی تدریجی بود. آن تعلیمِ تدریجی ادامه یافت تا آن‌گاه که کاتبان «دیگر جرأت نکردند از او سؤالی بکنند»، و سپس او آخرین موضوعی را که آنان می‌توانستند در گفت‌وگویی علنی با وی مطرح کنند تعیین کرد، و آن موضوع به نامِ داود و به این‌که مسیح کیست و چیست مربوط می‌شد.

At the beginning of modern spiritual Israel, after 1260 years in spiritual Babylon, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The history of Adventism with all its waymarks, apostasies, compromises and internal struggles reached a point in the 1880’s when The Desire of Ages was published. Enshrined in that book on page 671, is an understanding of the Godhead that has developed far beyond the understanding that came from the eighteenth century.

در آغازِ اسرائیلِ روحانیِ مدرن، پس از ۱۲۶۰ سال در بابِلِ روحانی، کسانی که می‌بایست قومِ برگزیدهٔ عهد باشند، دیگر سَبَت را نگاه نمی‌داشتند. آنان شخصیت یا ذاتِ مسیح را نمی‌شناختند. ایشان به بدفهمی‌هایی دربارهٔ خدا پایبند بودند که در دورانِ اسارت در آنان القا شده بود. تاریخِ ادونتیسم، با همهٔ نشانه‌های راه، ارتدادها، مصالحه‌ها و کشمکش‌های درونیِ آن، در دههٔ ۱۸۸۰ به نقطه‌ای رسید که کتابِ آرزوی اعصار منتشر شد. در آن کتاب، در صفحهٔ ۶۷۱، برداشتی از الوهیت جاودانه شده است که بسیار فراتر از فهمی است که از قرنِ هجدهم به‌جا مانده بود.

Ancient Israel had a controversy at its ending that was brought about by a limited understanding of the Godhead, that was based upon an understanding from their beginning history. The testimony of Jesus says, whether the Father, the Son or the Holy Spirit they are all “the fulness of the Godhead bodily” (Colossians 2:9). The biblical testimony says, “Hear, O Israel: the Lord our God is one Lord” (Deuteronomy 6:4).

اسرائیلِ قدیم در پایان تاریخ خود دچار مجادله‌ای شد که از فهمی محدود نسبت به الوهیت پدید آمده بود؛ فهمی که بر برداشتی از تاریخ آغازین ایشان استوار بود. شهادتِ عیسی می‌گوید که خواه پدر، خواه پسر، یا روح‌القدس، همگی «تمامیِ پریِ الوهیت به صورت جسمانی» هستند (کولسیان 2:9). شهادتِ کتاب‌مقدس می‌گوید: «بشنو، ای اسرائیل: یهوه، خدای ما، یهوهِ واحد است» (تثنیه 6:4).

Modern Israel holds to a variety of ideas about the Godhead, and only one is correct. At the end of modern Israel God will finish the work of revealing His character in terms of doing so while probationary time lingers. That is what He did for the Jews, and He never changes. It is certain we will continue to grow in our understanding of God’s nature and character throughout eternity, but there has been a purposeful prophetic line of the truth demonstrating God’s efforts to educate His people about Himself, and that history is part of the education He is seeking to teach now, and the information found in the prophetic word concerning that educational process identifies an end of the discussion that corresponds to the close of probation.

اسرائیلِ معاصر دربارهٔ ذاتِ الوهیت به دیدگاه‌های گوناگونی پایبند است، و تنها یکی از آن‌ها درست است. در پایانِ اسرائیلِ معاصر، خدا کارِ مکشوف ساختنِ شخصیتِ خویش را به انجام خواهد رساند، آن هم از این حیث که این کار را در حالی به اتمام می‌رساند که زمانِ آزمونِ فیض هنوز باقی است. او همین کار را برای یهودیان انجام داد، و هرگز تغییر نمی‌کند. بی‌گمان، ما در سراسر ابدیت در فهمِ خود از ماهیت و شخصیتِ خدا همچنان رشد خواهیم کرد؛ اما خطی نبوی و هدفمند از حقیقت وجود داشته است که کوشش‌های خدا را برای تعلیم دادنِ قومِ خویش دربارهٔ خودش نشان می‌دهد، و آن تاریخ بخشی از همان آموزشی است که او اکنون در پیِ تعلیمِ آن است، و اطلاعاتی که در کلامِ نبوی دربارهٔ آن فرایندِ آموزشی یافت می‌شود، پایانی برای این بحث را مشخص می‌سازد که متناظر با بسته شدنِ زمانِ آزمونِ فیض است.

> “Christ is the pre-existent, self-existent Son of God…. In speaking of his pre-existence, Christ carries the mind back through dateless ages. He assures us that there never was a time when He was not in close fellowship with the eternal God. He to whose voice the Jews were then listening had been with God as one brought up with Him.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> «مسیح پسر ازلی و قائم‌به‌ذات خداست…. مسیح، هنگامی که از پیش‌وجودِ خویش سخن می‌گوید، ذهن را به اعصار بی‌آغازِ گذشته بازمی‌گرداند. او ما را یقین می‌بخشد که هرگز زمانی نبوده است که او در مشارکتِ نزدیک با خدای جاودان نبوده باشد. آن‌که یهودیان در آن هنگام به آواز او گوش می‌سپردند، با خدا بوده است، همچون کسی که نزد او پرورش یافته باشد.» Signs of the Times، 29 اوت 1900.

> “He was equal with God, infinite and omnipotent…. He is the eternal, self-existent Son.

> «او با خدا برابر بود، نامتناهی و قادرِ مطلق… . او پسرِ ازلی و قائم‌به‌ذات است.»

> “While God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God.’ Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.” Review and Herald, April 5, 1906.

> «در حالی که کلام خدا از انسانیتِ مسیح در هنگامی که بر این زمین بود سخن می‌گوید، همچنین به‌روشنی دربارهٔ ازلی‌بودنِ پیشینِ او نیز سخن می‌گوید. کلمه به‌عنوان وجودی الهی، یعنی همچون پسر ازلیِ خدا، در اتحاد و یگانگی با پدر خویش وجود داشت. او از ازل، واسطهٔ عهد بود؛ همان کسی که همهٔ امت‌های زمین، خواه یهود و خواه غیریهود، اگر او را می‌پذیرفتند، می‌بایست در او برکت می‌یافتند. «کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود.» پیش از آن‌که انسان‌ها یا فرشتگان آفریده شوند، کلمه نزد خدا بود، و خدا بود.» Review and Herald, April 5, 1906.

In the passage she quotes from John’s very first words.

در این بخش، او از همان نخستین سخنان یوحنا نقل‌قول می‌کند.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> در ابتدا کلام بود، و کلام نزد خدا بود، و کلام خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود. همه‌چیز به‌واسطۀ او آفریده شد؛ و بدون او چیزی از آنچه آفریده شد، آفریده نگردید. یوحنا ۱:۱–۳.

In the beginning there was at least two Gods, for John just said, “The Word was God and was with God.” In the first verse of Genesis the Hebrew word “Elohim,” is translated as God. Often in God’s word “Elohim” is placed in a grammatic structure to identify a singular God, but it is a plural, none-the-less. John removes the consideration of “Elohim” in the verse being a singular God with his second witness to the subject. His testimony establishes at least two Gods.

در ابتدا دست‌کم دو خدا وجود داشت، زیرا یوحنا به‌تازگی گفت: «کلمه خدا بود و با خدا بود.» در آیهٔ نخستِ پیدایش، واژهٔ عبریِ «الوهیم» به «خدا» ترجمه شده است. در کلام خدا، «الوهیم» غالباً در ساختاری دستوری به‌کار می‌رود تا بر خدایی مفرد دلالت کند، اما با این همه، واژه‌ای جمع است. یوحنا با گواهی دوم خود در این موضوع، احتمالِ مفرد بودنِ «الوهیم» را در آن آیه از میان برمی‌دارد. شهادت او وجودِ دست‌کم دو خدا را ثابت می‌کند.

More troubling for anti-trinitarians who profess to uphold the Spirit of Prophecy is that in the beginning “the Spirit of God moved upon the face of the waters.” Is the “Spirit” that moved upon the water the Father or the Son, or was it the third person of the heavenly trio as Sister White addresses Him? John’s first three verses in his gospel are followed by these words.

آنانی که ضدّ تثلیث‌اند و ادعا می‌کنند روح نبوت را پاس می‌دارند، با نکته‌ای حتی نگران‌کننده‌تر روبه‌رو هستند: در ابتدا «روح خدا بر روی آب‌ها در حرکت بود.» آیا آن «روحی» که بر روی آب‌ها در حرکت بود، پدر بود یا پسر، یا آن‌گونه که خواهر وایت از او سخن می‌گوید، شخصِ سومِ سه‌گانۀ آسمانی بود؟ سه آیۀ نخستِ یوحنا در انجیل او با این سخنان دنبال می‌شود.

> In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:4, 5.

> در او حیات بود؛ و حیات نور انسان‌ها بود. و نور در تاریکی می‌تابد؛ و تاریکی آن را درنیافت. یوحنا ۱:۴، ۵

The reference to light and dark is in complete agreement with the beginning of Genesis which says.

اشاره به نور و تاریکی کاملاً با آغاز کتاب پیدایش که می‌گوید، هماهنگ است.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:3, 4.

> او خدا فرمود: «روشنایی بشود»، و روشنایی شد. و خدا روشنایی را دید که نیکوست؛ و خدا روشنایی را از تاریکی جدا ساخت. پیدایش ۱:۳، ۴.

We will return shortly to these two parallel passages of the light that is the subject in the creation story that follows after the introduction of the Godhead. In the beginning the first truth that is addressed is the make-up or the nature of the Godhead. But the passage does not stop until chapter two verse three where we find the final three words in the creation begin with the three Hebrew letters that together create the word translated as “truth.”

ہم عنقریب نور سے متعلق ان دو متوازی اقتباسات کی طرف واپس آئیں گے، جو الوہیت کے تعارف کے بعد آنے والی تخلیق کی سرگزشت میں موضوعِ بحث ہیں۔ ابتدا میں جس پہلی حقیقت پر گفتگو کی گئی ہے، وہ الوہیت کی ساخت یا اس کی ماہیت ہے۔ لیکن یہ اقتباس باب دو آیت تین تک ختم نہیں ہوتا، جہاں ہم پاتے ہیں کہ تخلیق کے اختتام پر آنے والے آخری تین الفاظ ان تین عبرانی حروف سے شروع ہوتے ہیں جو مل کر اس لفظ کو تشکیل دیتے ہیں جس کا ترجمہ “سچائی” کیا گیا ہے۔

The beginning of the account of creation introduces the Godhead, then sets forth the creative power of His word, and then ends the passage with a divine signature representing truth, the third angel’s message and the name of God as represented by Alpha and Omega.

ابتدای شرح آفرینش، الوهیت را معرفی می‌کند؛ سپس قدرت آفرینندهٔ کلام او را بیان می‌دارد؛ و آنگاه این بخش را با امضایی الهی به پایان می‌رساند که نمایانگر حقیقت، پیام فرشتهٔ سوم، و نام خداست، چنان‌که به‌وسیلهٔ آلفا و امگا نمایش داده شده است.

> And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 2:2, 3.

> Y en el día séptimo acabó Dios la obra que había hecho; y reposó el día séptimo de toda la obra que había hecho. Y bendijo Dios al día séptimo, y lo santificó, porque en él había reposado de toda la obra que Dios creó e hizo. Génesis 2:2, 3.

The end of the first truths taught in God’s Word are the climax of the passage. It ends with the three words “God,” “created” and “made,” thus emphasizing the beginning of the passage, but just as importantly emphasizing the seventh-day Sabbath. The Sabbath of course is the symbol of creation and the sign between God and His chosen people. “Truth” is represented in the three letters that begin each of those final three words of creation. The testimony is emphasizing how significant and important the Sabbath truth is, but just as profound is that those three letters also represent the three steps of the first, second and third angels’ messages. Thus, in the very first passage of the Bible the Sabbath as the sign of God’s creative power is also identified as the testing issue at the end of time. The last book in the Bible provides a third witness to accompany John’s testimony in his gospel.

اختتام نخستین حقایقی که در کلام خدا تعلیم داده شده‌اند، اوج این بخش است. این بخش با سه واژهٔ «خدا»، «آفرید» و «ساخت» پایان می‌یابد، و بدین‌سان بر آغاز این بخش تأکید می‌ورزد، و به همان اندازه مهم، بر سبتِ روز هفتم نیز تأکید می‌نماید. سبت، البته، نماد آفرینش و نشانهٔ میان خدا و قوم برگزیدهٔ اوست. «حقیقت» در سه حرفی نمایان شده است که هر یک از آن سه واژهٔ پایانیِ آفرینش با آنها آغاز می‌شوند. این شهادت بر این تأکید دارد که حقیقتِ سبت تا چه اندازه دارای اهمیت و ارزش است، اما به همان‌سان ژرف این است که آن سه حرف همچنین نمایانگر سه گامِ پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم نیز هستند. از این‌رو، در همان نخستین بخشِ کتاب‌مقدس، سبت به‌عنوان نشانِ قدرت خلاقهٔ خدا، همچنین به‌عنوان موضوعِ آزمون در پایان زمان معرفی می‌شود. آخرین کتابِ کتاب‌مقدس، برای همراهی با شهادت یوحنا در انجیل او، شاهد سومی نیز فراهم می‌آورد.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty.

> یوحنا، به هفت کلیسایی که در آسیا هستند: فیض و سلامتی بر شما باد، از جانب او که هست و که بود و که می‌آید؛ و از جانب آن هفت روح که پیش تخت اویند؛ و از جانب عیسی مسیح که شاهد امین و نخست‌زادهٔ مردگان و رئیس پادشاهان زمین است. او که ما را محبت نمود و ما را از گناهانمان به خون خود شست، و ما را نزد خدا و پدر خود پادشاهان و کاهنان گردانید؛ او را جلال و سلطنت باد تا ابدالآباد. آمین. اینک، با ابرها می‌آید؛ و هر چشمی او را خواهد دید، و آنان نیز که او را نیزه زدند؛ و تمامی طوایف زمین به سبب او ماتم خواهند کرد. همچنین، آمین. منم الف و یا، ابتدا و انتها، خداوند می‌گوید، آن که هست و که بود و که می‌آید، قادر مطلق.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:4–11.

> من، یوحنا، که برادر شما و شریک در مصیبت و در پادشاهی و صبرِ عیسی مسیح نیز هستم، به سبب کلام خدا و به سبب شهادتِ عیسی مسیح، در جزیره‌ای بودم که پَطمُس نامیده می‌شود. در روزِ خداوند در روح بودم، و از پشتِ سرِ خود آوازی عظیم، چون صدای کرنا، شنیدم که می‌گفت: «من الفا و امگا، اول و آخر هستم»؛ و «آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اِفِسُس، و به اِسمیرنا، و به پِرغامُس، و به طِیاتیرا، و به ساردِس، و به فیلادِلفیه، و به لائودِکیه.» مکاشفه ۱:۴–۱۱.

The first three verses of Revelation chapter one identifies the final warning message and how that message is conveyed from God to mankind. It also states that it is the Revelation of Jesus Christ, thus marking a distinction between the book of Revelation and the book of Daniel. One is a prophecy, the other a revelation.

سه آیهٔ نخستِ باب اولِ مکاشفه، پیام هشدار نهایی را مشخص می‌سازد و نیز بیان می‌کند که آن پیام چگونه از جانب خدا به بشر رسانده می‌شود. همچنین تصریح می‌کند که این، مکاشفهٔ عیسی مسیح است؛ و بدین‌سان تمایزی میان کتاب مکاشفه و کتاب دانیال برقرار می‌سازد. یکی نبوت است و دیگری مکاشفه.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> «در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. در اینجا متممِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. کتابی که مُهر شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: “اما تو، ای دانیال، کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مُهر کن.” دانیال 12:4.» اعمال رسولان، 585.

In the book of Revelation there are lines of prophecy that are to be recognized and brought together line upon line. All those prophetic lines end in the book of Revelation, but the book that was sealed was not the book of Revelation, and it was not simply the book of Daniel that was sealed up, but what was sealed in the book of Daniel was “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

در کتاب مکاشفه، رشته‌های نبوتی‌ای وجود دارد که باید شناخته شوند و خط بر خط در کنار هم نهاده شوند. همهٔ آن خطوط نبوتی در کتاب مکاشفه به پایان می‌رسند؛ اما آن کتابی که مُهر شده بود، کتاب مکاشفه نبود، و نیز تنها کتاب دانیال نبود که مُهر شده بود، بلکه آنچه در کتاب دانیال مُهر شده بود، «آن بخش از نبوت دانیال مربوط به ایام آخر» بود.

The “last days” can be understood in a general sense, but understanding them as inspired words, (which they are) requires we also evaluate if the expression “last days” has a prophetic symbolism attached to it. The “last days” are a specific period of prophetic history that has many lines of support. I hope to lay out that history in the near future. It is specifically the history of 1798 until the close of probation. One way to recognize this is that in the literal sanctuary service there was one day of the year that represented judgment, and that was the Day of Atonement. That literal ceremony typified what Sister White calls the anti-typical Day of Atonement. The prophetic or spiritual Day of Atonement represents the “last days” of probationary time, it represents the period of the final judgment.

«روزهای آخر» را می‌توان به معنایی عام فهمید، اما فهمیدن آن‌ها به‌عنوان سخنان الهام‌شده، (که هستند) ایجاب می‌کند که همچنین بررسی کنیم آیا تعبیر «روزهای آخر» دارای نمادپردازی نبویِ وابسته به خود هست یا نه. «روزهای آخر» دوره‌ای مشخص در تاریخ نبوی است که خطوط تأیید بسیاری برای آن وجود دارد. امیدوارم در آینده‌ای نزدیک آن تاریخ را ترسیم کنم. این دوره، به‌طور خاص، تاریخِ 1798 تا بسته‌شدنِ درِ فیض است. یکی از راه‌های تشخیص این امر آن است که در خدمتِ معبدِ تحت‌اللفظی، یک روز از سال وجود داشت که نمایانگر داوری بود، و آن روزِ کفاره بود. آن آیینِ تحت‌اللفظی، نمونه‌ای از آن چیزی بود که خواهر وایت آن را روزِ کفارهٔ ضدنمونه‌ای می‌نامد. روزِ کفارهٔ نبوی یا روحانی، «روزهای آخر» زمانِ آزمایشی را نمایندگی می‌کند؛ این، دورهٔ داوری نهایی را نمایندگی می‌کند.

The prophecy in Daniel that was sealed up was two-fold. There was a prophecy relating to the last days that the Millerites recognized which announced the opening of the judgment. That passage of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters eight and nine. The other prophecy that was sealed up in Daniel announces the close of the judgment, and the end of Adventism, and the end of the United States, and the end of the world. That vision was represented by the Hiddekel River.

نبوتی که در دانیال مُهر و موم شده بود، دو جنبه داشت. یک نبوت مربوط به ایام آخر بود که میلری‌ها آن را تشخیص دادند و آغاز داوری را اعلام می‌کرد. آن بخش از دانیال با رؤیای نهر اولای در باب‌های هشت و نه به تصویر کشیده شده است. نبوت دیگری که در دانیال مُهر و موم شده بود، پایان داوری، و پایان ادونتیسم، و پایان ایالات متحده، و پایان جهان را اعلام می‌کند. آن رؤیا با نهر حدّاقل represented?

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر عطا شده بود. رؤیاهایی که او بر کناره‌های اولای و حدّاقل، آن نهرهای عظیم شنعار، دید، اکنون در حال تحقق یافتن‌اند، و همهٔ وقایعی که پیشگویی شده‌اند، به‌زودی به وقوع خواهند پیوست.» Testimonies to Ministers, 112, 113.

The Ulai vision was unsealed in 1798 and addresses God’s sanctuary and His people. The Hiddekel vision was unsealed in 1989 when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, and addresses the enemies of God’s people. The two visions function as do the seven churches and seven seals in the book of Revelation. One is the internal history of the church and the other is the external history of the church, and they both run the entirety of and are “especially for” “these last days.”

رؤیای اولای در سال ۱۷۹۸ گشوده شد و به مقدس خدا و قوم او می‌پردازد. رؤیای حدّاقل در سال ۱۹۸۹ گشوده شد، هنگامی که، چنان‌که در دانیال باب یازده، آیهٔ چهل توصیف شده است، کشورهایی که نمایانگر اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند به‌وسیلهٔ پاپیّت و ایالات متحده درهم روبیده شدند؛ و این رؤیا به دشمنان قوم خدا می‌پردازد. این دو رؤیا همان‌گونه عمل می‌کنند که هفت کلیسا و هفت مُهر در کتاب مکاشفه عمل می‌کنند. یکی تاریخ درونی کلیساست و دیگری تاریخ بیرونی کلیسا، و هر دو سراسر این دوران را در بر می‌گیرند و «به‌ویژه برای» «این ایام آخر» هستند.

But though we are told the book of Revelation is not the sealed book, we are also told that it is a sealed book.

لیکن اگرچہ ہمیں بتایا گیا ہے کہ مکاشفہ کی کتاب مہر بند کتاب نہیں ہے، ہمیں یہ بھی بتایا گیا ہے کہ وہ مہر بند کتاب ہے۔

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> «مکاشفه کتابی مُهرشده است، اما همچنین کتابی گشوده نیز هست. این کتاب رویدادهای شگفت‌انگیزی را ثبت می‌کند که قرار است در آخرین روزهای تاریخ این زمین به وقوع پیوندند. تعالیم این کتاب معین و روشن‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن، همان خط نبوتی دنبال می‌شود که در دانیال نیز آمده است. خدا برخی نبوت‌ها را تکرار کرده است، و بدین‌سان نشان داده است که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند اموری را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند.» Manuscript Releases، جلد 9، ص. 8

The book of Revelation is unsealed because the prophecies in Daniel are unsealed, and the very lines of prophecies that have been unsealed in Daniel are the same lines that are found in Revelation. What was sealed up in the book of Revelation was a portion of Revelation especially related to God’s people in the “last days.” When Sister White wrote this statement the “seven thunders” was at the time she wrote it sealed up, so she wrote that “it is a sealed book.” She also said the book of Daniel was the “book that was sealed,” in the past tense. For her it had been unsealed in 1798.

کتابِ مکاشفہ اس لیے کھولا گیا ہے کہ دانی ایل کی نبوتیں کھول دی گئی ہیں، اور نبوت کی وہی سطور جو دانی ایل میں کھولی گئی ہیں، بعینہٖ وہی سطور ہیں جو مکاشفہ میں پائی جاتی ہیں۔ جو کچھ کتابِ مکاشفہ میں مُہر بند تھا، وہ مکاشفہ کا ایک حصہ تھا جو خاص طور پر ’’آخری ایّام‘‘ میں خدا کے لوگوں سے متعلق ہے۔ جب سسٹر وائٹ نے یہ بیان لکھا، اُس وقت ’’سات گرجیں‘‘ مُہر بند تھیں؛ اِسی لیے اُس نے لکھا کہ ’’یہ ایک مُہر بند کتاب ہے۔‘‘ اُس نے یہ بھی کہا کہ دانی ایل کی کتاب وہ ’’کتاب تھی جو مُہر بند تھی،‘‘ یعنی صیغۂ ماضی میں۔ اُس کے نزدیک یہ 1798ء میں کھول دی گئی تھی۔

What was sealed up concerning the seven thunders in her lifetime was not simply the future events represented by the seven thunders, but primarily that the “seven thunders” represent that the beginning of Adventism parallels the end of Adventism. The “seven thunders” is revealing the most important prophetic rule needed to understand the Revelation of Jesus Christ, while also revealing an attribute of God’s nature and character, that He is the beginning and end of all things. Prophecy identifies that there is a purposeful development of the truths connected to God’s nature and character.

آنچه در دوران زندگی او دربارهٔ هفت رعد مهر شده بود، صرفاً رویدادهای آینده‌ای که به‌وسیلهٔ هفت رعد نمایش داده می‌شوند نبود، بلکه در درجهٔ نخست این بود که «هفت رعد» دلالت بر این دارند که آغاز ادونتیسم با پایان ادونتیسم به‌موازات یکدیگر قرار دارد. «هفت رعد» مهم‌ترین قاعدهٔ نبویِ لازم برای فهم مکاشفهٔ عیسی مسیح را آشکار می‌سازد، و نیز در همان حال یکی از اوصاف ذات و سیرت خدا را مکشوف می‌کند، یعنی اینکه او آغاز و انجامِ همه‌چیز است. نبوت نشان می‌دهد که در حقایقِ مرتبط با ذات و سیرت خدا، تکاملی هدفمند وجود دارد.

Jesus, when represented as the “Lion of the tribe of Judah”, is symbolizing the work He accomplishes as He reveals truth in an incremental and systematic way through history. He seals up the prophetic word, until the point in time when it is to be understood. He seals and unseals truth for the purpose of instruction. As Palmoni, Jesus is the Wonderful Numberer, the Master of time controlling His-story. As Alpha and Omega, He is, among other things, the Master of language. As the Lion of the tribe of Judah He is the one who controls when truth is revealed to men.

عیسی، آنگاه که به‌عنوان «شیرِ سبطِ یهودا» معرفی می‌شود، در حال نمادپردازیِ کاری است که انجام می‌دهد، زیرا حقیقت را در طول تاریخ به‌گونه‌ای تدریجی و نظام‌مند آشکار می‌سازد. او کلامِ نبوی را مهر می‌کند تا زمانی که هنگامِ فهمیده شدنِ آن فرا رسد. او حقیقت را برای مقصودِ تعلیم مهر می‌کند و از مهر بیرون می‌آورد. به‌عنوان پالمونی، عیسی آن شمارندهٔ شگفت‌انگیز است، سرورِ زمان که تاریخِ او را اداره می‌کند. به‌عنوان آلفا و اُمگا، او، در میان امور دیگر، سرورِ زبان است. و به‌عنوان شیرِ سبطِ یهودا، او همان کسی است که زمانِ آشکار شدنِ حقیقت برای انسان‌ها را تعیین می‌کند.

In Revelation chapter one after the first three verses the Godhead is set forth as three distinct entities.

در بابِ اوّلِ مکاشفہ، پہلی تین آیات کے بعد، الوہیت کو تین جداگانہ ہستیوں کے طور پر پیش کیا گیا ہے۔

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace,

> یوحنا، به هفت کلیسایی که در آسیا هستند: فیض و سلامتی بر شما باد،

> from him which is, and which was, and which is to come;

> از او که هست، و بود، و می‌آید؛

> and from the seven Spirits which are before his throne;

> و از آن هفت روحی که پیشِ تخت او هستند؛

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Revelation 1:4, 5.

> و از عیسی مسیح، که شاهد امین، و نخست‌زاده از مردگان، و رئیس پادشاهان زمین است. مکاشفه ۱:۴، ۵.

The introduction to the last book of the Bible clearly sends a greeting to God’s church which identifies the Father, the Spirit and the Son. The ending of God’s Word is repeating the beginning, and in so doing is emphasizing the significance of the correct understanding of the Godhead. It is doing so for those who will be Philadelphians and make up the one hundred and forty-four thousand. They are the final covenant people, who have been typified throughout the lines of covenant history. Those witnesses, among other truths, establish that God has been incrementally seeking to increase the knowledge of His nature and character throughout prophetic history.

تعارفِ کتابِ آخرِ بائبل واضح طور پر خدا کی کلیسیا کے نام ایک سلام بھیجتا ہے، جو باپ، روح اور بیٹے کی نشان دہی کرتا ہے۔ خدا کے کلام کا اختتام اُس کے آغاز کو دہرا رہا ہے، اور ایسا کرتے ہوئے وہ الوہیت کی درست فہم کی اہمیت پر زور دے رہا ہے۔ یہ اُن لوگوں کے لیے کیا جا رہا ہے جو فلادلفیائی ہوں گے اور ایک لاکھ چوالیس ہزار پر مشتمل ہوں گے۔ وہ عہد کے آخری لوگ ہیں، جن کی تمثیل عہد کی تاریخ کی مسلسل خطوط میں ہوتی آئی ہے۔ یہ گواہ، دیگر حقائق کے ساتھ، اس بات کو قائم کرتے ہیں کہ خدا نبوتی تاریخ کے دوران تدریجی طور پر اپنی ذات اور اپنے کردار کے علم میں اضافہ کرانا چاہتا رہا ہے۔

The greatest symbol in the Bible of man’s lack of the knowledge of God was Pharaoh who represented Egypt, a symbol of the entire world and therefore all of mankind. That waymark begins the process in the beginning of literal Israel where God was seeking to make known His name. At the end of literal Israel, the controversy over God’s name was repeated. At the end of literal Israel Jesus marked His interaction with the Jews by identifying the history of David and using “the rule of first mention” to represent the final statement concerning the Jews’ Laodicean blindness. They could not understand what He was saying, for they did not know the rule of Alpha and Omega, nor did they know the Alpha and Omega standing before them.

بزرگ‌ترین نمادِ فقدانِ معرفتِ خدا در انسان در کتاب‌مقدس، فرعون بود که مصر را نمایندگی می‌کرد؛ و مصر نمادِ تمام جهان و در نتیجه همهٔ نوع بشر است. آن نشانهٔ راه، این فرایند را در آغازِ اسرائیلِ حقیقی شروع می‌کند، جایی که خدا در پی آن بود که نامِ خویش را معروف سازد. در پایانِ اسرائیلِ حقیقی، مناقشه بر سرِ نامِ خدا تکرار شد. در پایانِ اسرائیلِ حقیقی، عیسی تعاملِ خود با یهودیان را با مشخص ساختنِ تاریخِ داوود و به‌کارگیریِ «قاعدهٔ نخستین ذِکر» نشان‌گذاری کرد تا بیانگرِ آخرین اعلام دربارهٔ کوریِ لائودیکیه‌ایِ یهودیان باشد. آنان نمی‌توانستند آنچه را او می‌گفت درک کنند، زیرا نه قاعدهٔ آلفا و اُمگا را می‌شناختند و نه آلفا و اُمگایی را که در برابرِ ایشان ایستاده بود.

At the beginning of spiritual Israel, the controversy typified in the history of Moses is paralleled. As Adventism has travelled through the history of “the last days,” many opportunities to understand more of Alpha and Omega have been given, just as was the case with ancient Israel. There will be a point where no more questions will be asked at the end of Adventism, as there was in the days of Christ.

در آغازِ اسرائیلِ روحانی، همان مجادله‌ای که در تاریخ موسی به‌صورت نمونه پیش‌نموده شده است، به‌گونه‌ای موازی تکرار می‌شود. همان‌گونه که در مورد اسرائیلِ باستان چنین بود، با گذر ادونتیسم از تاریخِ «ایامِ آخر»، فرصت‌های بسیاری برای درکِ بیشترِ آلفا و اومگا عطا شده است. در پایانِ ادونتیسم نیز نقطه‌ای فرا خواهد رسید که دیگر هیچ پرسشی مطرح نخواهد شد، چنان‌که در ایامِ مسیح چنین بود.

Returning to the passage in Revelation chapter one we see that grace and peace are sent from Him which is, and which was, and which is to come, and also from the seven Spirits and also from Jesus. The Godhead is represented as Jesus, the seven Spirits, and Him which is, and which was, and which is to come, thus allowing us to know that it is the Father who possesses the characteristics represented as He who is, was and is to come. These characteristics represent the eternal nature of God. He has always existed, and in verse eight and nine that very attribute is clearly assigned to Jesus.

مکاشفہ باب اوّل کے اس اقتباس کی طرف پھر رجوع کرتے ہوئے ہم دیکھتے ہیں کہ فضل اور سلامتی اُس کی طرف سے بھیجی جاتی ہیں جو ہے، اور جو تھا، اور جو آنے والا ہے، اور سات روحوں کی طرف سے بھی، اور یسوع کی طرف سے بھی۔ الوہیت کی نمائندگی یسوع، سات روحوں، اور اُس کے ذریعے کی گئی ہے جو ہے، اور جو تھا، اور جو آنے والا ہے؛ یوں ہمیں معلوم ہوتا ہے کہ وہ باپ ہی ہے جو اُن خصوصیات کا حامل ہے جنہیں اُس کے طور پر ظاہر کیا گیا ہے جو ہے، تھا، اور آنے والا ہے۔ یہ خصوصیات خدا کی ابدی فطرت کی نمائندگی کرتی ہیں۔ وہ ہمیشہ سے موجود ہے، اور آیت آٹھ اور نو میں یہی صفت واضح طور پر یسوع کے لیے بھی منسوب کی گئی ہے۔

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:8–11.

> من الفا و اومگا هستم، ابتدا و انتها، خداوند می‌فرماید، آن که هست و آن که بود و آن که می‌آید، آن قادر مطلق. من، یوحنا، که برادر شما نیز هستم و شریک در مصیبت و در پادشاهی و صبرِ عیسی مسیح، در جزیره‌ای بودم که پَطمُس نام دارد، به سبب کلام خدا و به سبب شهادت عیسی مسیح. در روز خداوند در روح بودم، و از پشت سر خود آوازی عظیم، همچون آواز کرنا، شنیدم که می‌گفت: من الفا و اومگا هستم، اول و آخر؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اِفِسُس، و به اِسمیرنا، و به پِرغامُس، و به طِیاتیرا، و به ساردِس، و به فیلادِلفیا، و به لائودِکیه. مکاشفه ۱:‏۸–۱۱.

Those who have a Bible that writes the words of Jesus in the color red, know that in verses eight and eleven it is Jesus that is speaking. In those verses Jesus identifies that He possesses the identical eternal nature as the Father when He identifies Himself as “the Lord, which is, and which was, and which is to come,” and Jesus also adds that He is “the Almighty.”

کسانی که کتاب‌مقدسی در اختیار دارند که سخنان عیسی را با رنگ قرمز می‌نویسد، می‌دانند که در آیات هشت و یازده این عیسی است که سخن می‌گوید. عیسی در آن آیات تصریح می‌کند که همان ذات ازلیِ پدر را داراست، آنگاه که خویشتن را «خداوند، آن که هست و بود و می‌آید» معرفی می‌کند، و عیسی همچنین می‌افزاید که او «قادر مطلق» است.

The very first thing Jesus says in the beginning of the book of Revelation, the book that identifies that it is the Revelation of Jesus Christ; is that He is Alpha and Omega, that He too is eternal as the Father is and that He also is God Almighty. The attributes of God’s nature are the very first words in the book of Revelation from Jesus. Those attributes are direct stumbling blocks for Adventists who still defend the original position of the Godhead. They believe there was a time when the Father brought forth His Son.

نخستین چیزی که عیسی در آغاز کتاب مکاشفه می‌گوید—کتابی که تصریح می‌کند این مکاشفهٔ عیسی مسیح است—این است که او آلفا و امگا است؛ که او نیز، همان‌گونه که پدر ازلیت دارد، ازلی است و او نیز خدای قادر مطلق است. اوصافِ ذاتِ خدا نخستین کلماتی هستند که از جانب عیسی در کتاب مکاشفه آمده‌اند. این اوصاف، برای ادونتیست‌هایی که هنوز از موضع اولیهٔ الوهیت دفاع می‌کنند، موانع لغزندهٔ مستقیمی به‌شمار می‌آیند. آنان بر این باورند که زمانی بوده است که پدر، پسر خود را پدید آورد.

The end of the book of Revelation agrees with the beginning of the book of Revelation.

پایانِ کتابِ مکاشفه با آغازِ کتابِ مکاشفه هماهنگ است.

The Second Coming follows the description of the Godhead. In chapter twenty-two we find the end of the book agrees with the beginning of the book and verse twelve parallels verse seven of chapter one by referencing the Second Coming.

ظهورِ ثانی کا ذکر الوہیت کے بیان کے بعد آتا ہے۔ بائیسویں باب میں ہم پاتے ہیں کہ کتاب کا اختتام، کتاب کے آغاز کے ساتھ موافقت رکھتا ہے، اور بارہویں آیت، پہلے باب کی ساتویں آیت کے ساتھ ظہورِ ثانی کے حوالہ سے متوازی ہے۔

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie. I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star. And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:12–17.

> اور دیکھو، میں جلد آتا ہوں، اور میرا اجر میرے ساتھ ہے، تاکہ ہر شخص کو اُس کے کام کے مطابق بدلہ دوں۔ میں الفا اور اومیگا ہوں، ابتدا اور انتہا، اوّل اور آخر۔ مبارک ہیں وہ جو اُس کے احکام پر عمل کرتے ہیں، تاکہ اُنہیں زندگی کے درخت کا حق حاصل ہو، اور وہ پھاٹکوں سے ہو کر شہر میں داخل ہوں۔ کیونکہ باہر کتے ہیں، اور جادوگر، اور زناکار، اور خونی، اور بُت پرست، اور ہر وہ شخص جو جھوٹ سے محبت رکھتا اور جھوٹ گھڑتا ہے۔ میں یسوع نے اپنے فرشتہ کو بھیجا ہے تاکہ کلیسیاؤں میں تمہارے لیے اِن باتوں کی گواہی دے۔ میں داؤد کی جڑ اور اُس کی نسل ہوں، اور روشن صبح کا ستارہ۔ اور روح اور دُلہن کہتے ہیں، آ۔ اور جو سنتا ہے وہ کہے، آ۔ اور جو پیاسا ہو وہ آئے۔ اور جو کوئی چاہے، وہ زندگی کا پانی مفت لے۔ مکاشفہ 22:12–17۔

After referencing the Second Coming, Jesus, as in Revelation chapter one, identifies Himself as Alpha and Omega. Then he adds the distinction between those who would hear and those who would not hear what the Spirit said unto the churches. He references the communication process illustrated in verses one through three in chapter one, by identifying that he sent Gabriel with the message to John.

پس از اشاره به بازگشتِ دوم، عیسی، همان‌گونه که در باب نخستِ مکاشفه آمده است، خویشتن را «آلفا و اُمگا» معرفی می‌کند. سپس تمایزی میان آنان که آنچه روح به کلیساها می‌گوید خواهند شنید و آنان که نخواهند شنید، بیان می‌دارد. او به فرایندِ ابلاغی که در آیات یک تا سهِ باب نخست به تصویر کشیده شده است اشاره می‌کند، بدین‌گونه که مشخص می‌سازد جبرئیل را با آن پیام نزد یوحنا فرستاده است.

Then He returns to the final statement that He made to the Scribes and Pharisees at the end of ancient Israel. He ties both endings of literal and spiritual Israel together, by answering in Revelation for those in the “last days” what the Jews in their “last days” could not understand. He says that He is the root (beginning) and offspring (ending) of David. The subject of David and his Lord was the last statement Jesus made to the quibbling Jews, and it typifies the final pronouncement for those in the last days that, according to the message to the Philadelphian church, claim to be Jews, but are not.

سپس او به واپسین بیانی بازمی‌گردد که در پایانِ اسرائیلِ باستان به کاتبان و فریسیان فرمود. او هر دو پایانِ اسرائیلِ ظاهری و روحانی را به یکدیگر پیوند می‌دهد، بدین‌سان که در مکاشفه برای کسانی که در «ایّام آخر» هستند، پاسخی بیان می‌کند به آنچه یهودیان در «ایّام آخر» خود نتوانستند درک کنند. او می‌فرماید که ریشه (آغاز) و ذُرّیتِ داوود (انتها) است. موضوعِ داوود و خداوندِ او آخرین بیانی بود که عیسی به یهودیانِ جدل‌گر فرمود، و این نمونه‌ای است از اعلامِ نهایی برای کسانی در ایّام آخر که، بنا بر پیامِ خطاب به کلیسای فیلادلفیا، مدّعی‌اند که یهودی هستند، امّا نیستند.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Revelation 3:9, 10.

> اینک، آنان را که از کنیسۀ شیطان‌اند، که می‌گویند یهودی هستند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند، خواهم ساخت که بیایند و پیش پای تو سجده کنند و بدانند که من تو را محبت کرده‌ام. چون کلام صبر مرا نگاه داشته‌ای، من نیز تو را از ساعت آزمایش نگاه خواهم داشت، آن ساعت که بر تمامی جهان خواهد آمد تا ساکنان زمین را بیازماید. مکاشفه 3:9، 10

Those who worship at the feet of the saints are Laodicean Adventists who have been spewed out of the mouth of the Lord.

کسانی که در پای قدیسان عبادت می‌کنند، ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای هستند که از دهان خداوند بیرون افکنده شده‌اند.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> «تو می‌پنداری که آنان که در برابر پای‌های مقدسان سجده می‌کنند (مکاشفه ۳:۹)، سرانجام نجات خواهند یافت. در این‌جا باید با تو اختلاف نظر داشته باشم؛ زیرا خداوند به من نشان داد که این گروه، ادونتیست‌های معترف بودند که سقوط کرده بودند و «برای خود، پسر خدا را بار دیگر مصلوب ساخته، او را در معرض رسوایی آشکار قرار داده‌اند.» و در «ساعتِ تجربه» که هنوز در پیش است و خواهد آمد تا منش حقیقی هر کس را آشکار سازد، خواهند دانست که تا ابد از دست رفته‌اند؛ و چون از اندوه جان فرو خواهند ماند، در برابر پای‌های مقدسان سر فرود خواهند آورد.» کلمه‌ای به گله کوچک، ۱۲.

According to the Bible and the Spirit of Prophecy those who worship at the saints’ feet, are members of the synagogue of Satan. They claim to be Jews, but they are not. The righteous Adventists are being addressed in the church of Philadelphia. The one hundred and forty-four thousand are Philadelphians, and the Jews who say they are, but are not—are Laodiceans. There are two classes of faithful people in the “last days,” the one hundred and forty-four thousand and those that are martyrs. There are only two churches of the seven that lack any criticism. One is Philadelphia representing those that never die, and the other is Smyrna, representing the faithful martyrs. The martyrs and those that do not die, Smyrna and Philadelphia, are the only churches of the seven with no condemnation attached to the message they were given. Yet, both churches had to deal with those who claimed to be Jews, but were not. This is so, for they are all members of the same church in the “last days” dealing with the same circumstances, one class destined to testify with their blood, represented by Moses at the Mount of Transfiguration, and the other class represented by Elijah who never died.

مطابقِ کتابِ مقدس اور روحِ نبوت کے، وہ لوگ جو مقدسین کے قدموں پر سجدہ کرتے ہیں، شیطان کی عبادت گاہ کے رکن ہیں۔ وہ اپنے آپ کو یہودی کہتے ہیں، لیکن ہیں نہیں۔ کلیسیاے فِلدلفیہ میں راستباز ایڈونٹسٹوں سے خطاب کیا جا رہا ہے۔ ایک لاکھ چوالیس ہزار فِلدلفیائی ہیں، اور وہ یہودی جو کہتے ہیں کہ ہم ہیں، مگر ہیں نہیں—لاودیکیائی ہیں۔ “آخری ایام” میں وفادار لوگوں کے دو ہی طبقے ہیں: ایک لاکھ چوالیس ہزار، اور وہ جو شہید ہوتے ہیں۔ سات کلیسیاؤں میں سے صرف دو ایسی ہیں جن پر کوئی تنقید نہیں کی گئی۔ ایک فِلدلفیہ ہے، جو اُن کی نمائندگی کرتی ہے جو کبھی نہیں مرتے، اور دوسری سمرنہ ہے، جو وفادار شہیدوں کی نمائندگی کرتی ہے۔ شہید، اور وہ جو نہیں مرتے—سمرنہ اور فِلدلفیہ—ساتوں کلیسیاؤں میں صرف یہی دو کلیسیائیں ہیں جنہیں دیے گئے پیغام کے ساتھ کوئی ملامت وابستہ نہیں۔ تاہم، دونوں کلیسیاؤں کو اُن لوگوں سے سابقہ پڑا جو دعویٰ کرتے تھے کہ وہ یہودی ہیں، مگر تھے نہیں۔ ایسا اس لیے ہے کہ “آخری ایام” میں یہ سب ایک ہی کلیسیا کے رکن ہیں، ایک ہی حالات سے دوچار، ایک طبقہ اپنے خون کے ساتھ گواہی دینے کے لیے مقرر، جس کی نمائندگی کوہِ تجلی پر موسیٰ کرتے ہیں، اور دوسرا طبقہ ایلیاہ کی نمائندگی میں، جو کبھی نہ مرا۔

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:8–10.

> اور کلیسیا کے فرشتہ کو جو سمرنہ میں ہے لکھ: یہ باتیں وہ فرماتا ہے جو اوّل اور آخر ہے، جو مُردہ تھا اور زندہ ہو گیا ہے۔ میں تیرے اعمال، اور مصیبت، اور تیری مفلسی کو جانتا ہوں، (لیکن تُو دولت مند ہے) اور میں اُن کی کفرگوئی کو بھی جانتا ہوں جو اپنے آپ کو یہودی کہتے ہیں اور ہیں نہیں، بلکہ شیطان کی عبادت گاہ ہیں۔ اُن باتوں سے جو تُو سہنے کو ہے ہرگز نہ ڈر: دیکھ، ابلیس تم میں سے بعض کو قید میں ڈالنے والا ہے تاکہ تمہاری آزمائش ہو؛ اور تم دس دن تک مصیبت اٹھاؤ گے: موت تک وفادار رہ، اور میں تجھے زندگی کا تاج دوں گا۔ مکاشفہ 2:8–10۔

As Jesus describes the dire circumstances of the church of Smyrna, he makes but one positive comment when He says, “but thou art rich,” thus contrasting them with the members of the synagogue of Satan who are not rich. Those in Revelation that are Adventist and think they are rich, and are not, are the Jews that say they are Jews, and are not—for they are Laodicean Seventh-day Adventists.

چنان‌که عیسی اوضاع وخیم کلیسای اسمیرنا را توصیف می‌کند، تنها یک اظهار مثبت می‌آورد، آن‌گاه که می‌فرماید: «لیکن تو دولتمندی»، و بدین‌سان آنان را با اعضای کنیسۀ شیطان که دولتمند نیستند در تقابل قرار می‌دهد. آنان که در مکاشفه، اَدوِنتیست‌اند و می‌پندارند که دولتمندند، حال آن‌که نیستند، همان یهودیانی هستند که می‌گویند یهودی‌اند، و نیستند—زیرا ایشان اَدوِنتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای هستند.

In the opening of Revelation, the Godhead is presented as three persons and at the end of the book of Revelation Jesus and the Spirit are directly mentioned, but not the Father. It matters not, because the principle of line upon line combined with the first illustrating the last, demands that the Father be recognized in the last verses of Revelation, for He is already identified as being there in the first verses. It is no different than the gospel of John chapter one, where John does not directly identify the Spirit, but the Spirit is understood to be there, for the Spirit was there the very first time the expression “in the beginning” was written. John’s gospel testimony in chapter one begins with the identical phrase “in the beginning.”

در آغازِ مکاشفه، الوهیت به‌صورت سه شخص عرضه شده است، و در پایانِ کتابِ مکاشفه عیسی و روح به‌طور مستقیم ذکر می‌شوند، اما نه پدر. با این حال، این امر اهمیتی ندارد، زیرا اصلِ «خط بر خط» همراه با این قاعده که نخستْ واپسین را روشن می‌سازد، ایجاب می‌کند که پدر در آیاتِ پایانیِ مکاشفه شناخته شود، زیرا او پیشاپیش در آیاتِ نخستین به‌عنوان حاضر در آنجا معرفی شده است. این هیچ تفاوتی با انجیلِ یوحنا، فصلِ یک، ندارد؛ جایی که یوحنا روح را به‌طور مستقیم معرّفی نمی‌کند، اما روح فهمیده می‌شود که در آنجا حاضر است، زیرا روح همان نخستین بار که عبارتِ «در ابتدا» نوشته شد، در آنجا بود. شهادتِ انجیلِ یوحنا در فصلِ یک با همان عبارتِ عیناً یکسان، یعنی «در ابتدا»، آغاز می‌شود.

The “beginning” is a prophetic symbol and is to be evaluated with prophetic rules, including line upon line. Moses’ beginning, is the gospel of John’s beginning, is the beginning of the book of Revelation and it is also the end of Revelation. Of those four lines twice all three persons of the heavenly trio are identified, and in one line (John’s gospel) the Spirit might be missing and in the fourth line the Father is missing, but when brought together all three Divine Persons are represented in all four lines.

«ابتدا» نمادی نبوی است و باید بر اساس قواعد نبوی، از جمله «خط بر خط»، ارزیابی شود. ابتدای موسی، همان ابتدای انجیل یوحناست، همان ابتدای کتاب مکاشفه است، و نیز همان پایان مکاشفه. در میان آن چهار خط، دو بار هر سه شخصِ سه‌گانۀ آسمانی معرفی شده‌اند؛ و در یک خط (انجیل یوحنا) ممکن است روح غایب باشد، و در خط چهارم پدر غایب است؛ اما هنگامی که همگی در کنار یکدیگر قرار گیرند، هر سه شخصِ الهی در هر چهار خط حضور دارند.

Christ came to make known the Father, and the Holy Spirit came to make known the Son. All three made eternal sacrifices. The Father so loved the world that He gave Jesus, Jesus so loved the world that He agreed to take upon Himself, for eternity, the flesh of those He had created. What kind of giving is represented in the act of the Creator choosing to become part of His creation? The third person of the Godhead gave Himself, for He has accepted the position of living within the created entity called mankind—throughout eternity.

ܡܫܝܚܐ ܐܬܐ ܕܢܘܕܥ ܠܐܒܐ، ܘܪܘܚܐ ܕܩܘܕܫܐ ܐܬܐ ܕܢܘܕܥ ܠܒܪܐ. ܬܠܬܝܗܘܢ ܥܒܕܘ ܩܘܪܒܢ̈ܐ ܕܠܥܠܡ. ܐܒܐ ܗܟܢܐ ܐܚܒ ܠܥܠܡܐ ܕܝܗܒ ܠܝܫܘܥ، ܘܝܫܘܥ ܗܟܢܐ ܐܚܒ ܠܥܠܡܐ ܕܐܫܬܘܕܝ ܕܢܣܒ ܥܠ ܢܦܫܗ، ܠܥܠܡ، ܒܣܪܐ ܕܐܝܠܝܢ ܕܗܘ ܒܪܐ. ܐܝܢܐ ܐܝܬܘܗܝ ܗܢܐ ܙܢܐ ܕܡܬܝܗܒܢܘܬܐ ܕܡܬܚܙܐ ܒܗܿ ܒܥܒܕܐ ܕܒܪܘܝܐ ܓܒܐ ܕܢܗܘܐ ܡܢ ܒܪܝܬܗ؟ ܐܩܢܘܡܐ ܬܠܝܬܝܐ ܕܐܠܗܘܬܐ ܢܦܫܗ ܝܗܒ، ܡܛܠ ܕܩܒܠ ܠܗ ܕܢܚܐ ܒܓܘ ܗܿܝ ܒܪܝܬܐ ܕܡܬܩܪܝܐ ܒܢܝܢܫܐ—ܠܥܠܡ ܥܠܡܝܢ.

It is probably for this reason that the Holy Spirit is repeatedly associated with symbols of God’s people. He is the Person of the Godhead that is to abide with the human creation. Therefore, the symbols of the Holy Spirit in the Scriptures are more often than not represented by a symbol that both represents the Holy Spirit or mankind. In the beginning the Spirit moved upon the waters.

احتمالاً به همین سبب است که روح‌القدس بارها و بارها با نمادهای قوم خدا پیوند داده می‌شود. او آن شخص از الوهیت است که مقرر است با آفرینش انسانی ساکن بماند. ازاین‌رو، نمادهای روح‌القدس در کتب مقدس غالباً با نمادی بازنمایی می‌شوند که هم روح‌القدس را نمایندگی می‌کند و هم بشریت را. در آغاز، روح بر روی آب‌ها در حرکت بود.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> او به من گفت: «آب‌هایی که دیدی، جایی که آن فاحشه بر آن نشسته است، قوم‌ها و جماعت‌ها و امت‌ها و زبان‌ها هستند.» مکاشفه ۱۷:۱۵

The only piece of furniture in the sanctuary erected by Moses that did not have a pattern specifically detailed for the workers to follow was the seven branched candlestick. The candlestick represents the combination of humanity with divinity. For this reason, the candlestick’s design was the only item in the sanctuary left for men to contribute to. The seven candlesticks that Christ walks among are identified as the seven churches, yet the candlestick was fueled with oil, representing the Holy Spirit, and the wicks of the candles that supported the flame for light were made from the used white linen garments of the priests, representing the righteousness of Christ that shines as the light of the world. God’s people are the light of the world, but that light is only fueled by the oil of the Holy Spirit. The Holy Spirit is often associated with people in the description of Him in the Scriptures.

تنها قطعه‌ای از اثاثیه در قدسِ برپا‌شده به‌وسیلهٔ موسی که برای پیرویِ صنعتگران، الگویی با جزئیات مشخص برای آن ارائه نشده بود، شمعدانِ هفت‌شاخه بود. شمعدان نمایانگرِ ترکیبِ انسانیت با الوهیت است. از این‌رو، طرحِ شمعدان تنها بخشی در قدس بود که برای مشارکتِ انسان در آن واگذار شد. هفت شمعدانی که مسیح در میان آن‌ها گام برمی‌دارد، به‌عنوان هفت کلیسا شناخته شده‌اند؛ بااین‌حال، شمعدان با روغن افروخته می‌شد که نمایانگرِ روح‌القدس است، و فتیله‌های شمع‌ها که شعله را برای روشنایی نگاه می‌داشتند، از جامه‌های سفیدِ مستعملِ کاهنان ساخته می‌شدند که نمایانگرِ عدالتِ مسیح است که همچون نورِ جهان می‌درخشد. قومِ خدا نورِ جهان‌اند، اما آن نور تنها به‌وسیلهٔ روغنِ روح‌القدس افروخته و پایدار می‌ماند. در توصیفی که کتاب‌مقدس از روح‌القدس ارائه می‌دهد، او غالباً با مردم مرتبط دانسته می‌شود.

> And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.

> اور تخت سے بجلیاں، گرجیں اور آوازیں صادر ہوئیں؛ اور تخت کے سامنے آگ کے سات چراغ جل رہے تھے، جو خدا کے سات رُوح ہیں۔ مکاشفہ 4:5۔

Seven lamps are here identified as the “seven Spirits of God,” yet we are told the seven candlesticks are the seven churches.

هفت چراغ در اینجا به‌عنوان «هفت روحِ خدا» شناسانده شده‌اند، بااین‌حال به ما گفته شده است که هفت شمعدان، هفت کلیسا هستند.

> The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches. Revelation 1:20.

> رازِ آن هفت ستاره که در دست راست من دیدی، و آن هفت شمعدانِ زرّین، این است: آن هفت ستاره، فرشتگانِ هفت کلیسا هستند؛ و آن هفت شمعدانی که دیدی، هفت کلیسا هستند. مکاشفه ۱:۲۰

The seven candlesticks are both the seven Spirits and they are God’s church.

هفت شمعدان هم هفت روح‌اند و هم کلیسای خدا هستند.

> And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. Revelation 5:6.

> و نگریستم، و اینک در میان تخت و آن چهار موجود زنده، و در میان مشایخ، برّه‌ای ایستاده بود، گویی ذبح شده است، و دارای هفت شاخ و هفت چشم بود، که همان هفت روحِ خدایند که به تمامی زمین فرستاده شده‌اند. مکاشفه ۵:۶

The seven horns and seven eyes are also the Holy Spirit who is sent forth unto all the earth, and when baptized a Christian is sent forth unto all the earth, for he was baptized in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. In the blessing pronounced upon the martyrs of the Sunday law crisis, and all those who died in the faith in modern spiritual Israel since 1844, it is the Spirit that provides the eulogy for their burials’ when He states, “Yea,” “they may rest from their labors,” for he was there during their labors all the way until they laid down their lives.

سات سینگ‌ها و سات چشمان نیز روح‌القدس‌اند که به تمامی زمین فرستاده می‌شود؛ و هنگامی که مسیحی تعمید می‌یابد، او نیز به تمامی زمین فرستاده می‌شود، زیرا به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید یافته است. در برکتی که بر شهیدانِ بحرانِ قانونِ یکشنبه، و نیز بر همهٔ کسانی که از سال 1844 بدین‌سو در ایمان، در اسرائیلِ روحانیِ جدید، درگذشته‌اند، اعلام می‌شود، این روح است که مرثیهٔ تدفین ایشان را بیان می‌دارد، آنگاه که می‌فرماید: «آری»، «تا از مشقت‌های خود بیاسایند»، زیرا او در تمام مدتِ مشقت‌های ایشان حضور داشت، تا آنگاه که جان خود را نهادند.

> And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. Revelation 14:13.

> وآنگاه صدایی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: بنویس، خوشا به حال مردگانی که از این پس در خداوند می‌میرند؛ آری، روح می‌گوید، تا از مشقّت‌های خویش بیاسایند؛ و اعمالشان در پی ایشان می‌آید. مکاشفه ۱۴:۱۳

When considering the end and beginning of the book of Revelation, the beginning of the Bible and the beginning of the gospel of John we find that all three Persons of the Godhead are represented, though the Father is there, based upon the application of line upon line. The Son is there identifying Himself as Alpha and Omega.

با در نظر گرفتن پایان و آغازِ کتابِ مکاشفه، آغازِ کتابِ مقدس، و آغازِ انجیلِ یوحنا، درمی‌یابیم که هر سه شخصِ الوهیت حاضرند، هرچند پدر نیز بر اساسِ به‌کارگیریِ اصلِ «فرمان بر فرمان» در آنجا حضور دارد. پسر نیز آنجاست و خویشتن را آلفا و امگا معرفی می‌کند.

If we recognize that the combination of humanity with divinity is a combination of the Holy Spirit and mankind, we can then understand why symbols of the Holy Spirit are tied together with symbols of mankind. With this perspective in mind, we return to the two “in the beginnings” we have been addressing so often.

اگر ہم یہ پہچان لیں کہ انسانیت کا الوہیت کے ساتھ امتزاج دراصل روحُ القدس اور نوعِ انسانی کا امتزاج ہے، تو پھر ہم سمجھ سکتے ہیں کہ روحُ القدس کی علامات نوعِ انسانی کی علامات کے ساتھ کیوں باہم مربوط ہیں۔ اس نقطۂ نظر کو سامنے رکھتے ہوئے، ہم اُن دو “ابتداؤں میں” کی طرف واپس آتے ہیں جن پر ہم بارہا گفتگو کرتے رہے ہیں۔

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:1–4.

> در آغاز، خدا آسمان و زمین را آفرید. و زمین بی‌شکل و خالی بود، و تاریکی بر روی ژرفا بود. و روح خدا بر روی آب‌ها در حرکت بود. و خدا گفت: «روشنایی بشود»؛ و روشنایی شد. و خدا روشنایی را دید که نیکوست؛ و خدا روشنایی را از تاریکی جدا ساخت. پیدایش ۱:۱–۴.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود. او در ابتدا نزد خدا بود. همه‌چیز به‌واسطهٔ او آفریده شد، و به‌غیر از او چیزی از موجودات وجود نیافت. در او حیات بود، و حیات نور انسان‌ها بود. و نور در تاریکی می‌درخشد، و تاریکی آن را درنیافت. یوحنا ۱:‏۱–۵.

Using these two witnesses of “in the beginning;” God the Word, who made all things, also gave His life, for “in Him was life,” and His life was the “light” of men. The “light” of a created man is the righteousness of the Creator. The righteousness of the Creator is the wick in the candles in the sanctuary.

با به‌کارگیری این دو شاهدِ «در ابتدا»، خدا یعنی کلمه، که همه‌چیز را آفرید، حیاتِ خود را نیز بخشید، زیرا «در او حیات بود»، و حیاتِ او «نور» انسان‌ها بود. «نور» انسانِ آفریده‌شده، عدالتِ خالق است. عدالتِ خالق، فتیله در شمع‌های قدس است.

> And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:18.

> و به او عطا شد که به کتانِ نازک، پاک و سفید، آراسته شود؛ زیرا کتانِ نازک، عدالتِ مقدّسان است. مکاشفه 19:18.

The oil that fuels the wick represents the activity of the Holy Spirit in the life of the believer. In the beginning the earth was dark and there was no light. Jesus then gave His life, the life that was in Him, so there could be light for men.

روغنی که فتیله را تغذیه می‌کند، نمایانگر فعالیت روح‌القدس در زندگیِ ایماندار است. در آغاز، زمین تاریک بود و هیچ نوری وجود نداشت. سپس عیسی حیات خود را، آن حیاتی را که در او بود، بخشید تا برای انسان‌ها نور باشد.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. Revelation 13:8.

> اور زمین پر بسنے والے سب اُس کی پرستش کریں گے، جن کے نام اُس برّہ کی کتابِ حیات میں لکھے نہیں گئے جو بنایِ عالم سے ذبح کیا گیا ہے۔ مکاشفہ 13:8۔

When Jesus chose to be a sacrifice for mankind, He gave His life so men would have light. As is the case in these two passages, whenever light is introduced, the light produces two classes of worshippers as represented by light and darkness, the children of the day or the children of the night.

هنگامی که عیسی برگزید که برای نوع بشر قربانی شود، جان خود را داد تا آدمیان نور داشته باشند. همان‌گونه که در این دو بخش دیده می‌شود، هرگاه نور وارد می‌شود، آن نور دو گروه از پرستندگان را پدید می‌آورد که به‌وسیلهٔ نور و تاریکی، فرزندان روز یا فرزندان شب، نمایانده می‌شوند.

> But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:4, 5.

> لیکن اے بھائیو، تم تاریکی میں نہیں ہو کہ وہ دن تم پر چور کی مانند آ پڑے۔ تم سب نور کے فرزند ہو اور دن کے فرزند ہو؛ ہم نہ رات کے ہیں اور نہ تاریکی کے۔ 1 تھسلنیکیوں 5:4، 5۔

When we recognize the close eternal relationship the Holy Spirit has with the children of the day, we can understand why the symbols of both God’s children and the Holy Spirit are so closely related. In the last passage of Revelation, we see Jesus as the Alpha and Omega, we see the Father through the application of line upon line and the Holy Spirit is providing His final symbolic representation of Himself, for holy men of old spake as they were moved by the Holy Spirit. His first statement of Himself in Genesis identifies Him moving upon the waters, or moving upon mankind and His last reference to Himself is as follows.

Kaṅdi je āme chinhibāku pāru je Pavitra Ātmāṅkara dibasara santānamānanka sahita kete nikata ebam ananta sambandha achhi, tebe āme bujhi pāru je Īśwaranka santānamānanka o Pavitra Ātmāṅkara pratikamānanka madhyare ete nikata sambandha kahinki achhi. Prakāśita Bākyara śeṣa aṁśare āme Jīśunku Alpha ebam Omega rūpare dekhū, rekā upare rekā prayogara madhyama re āme Pitāṅku dekhū, ebam Pavitra Ātmā nijara śeṣa pratikātmaka ātma-prakāśaṇa pradāna karuchhanti; kāraṇa prācīna kālara pavitra lokamāne Pavitra Ātmāṅka dvārā prerita ha’i kathā kahithile. Ādigrantha re nijara prathama ullekhere se nijaku jalopare gatiśīla rūpare cinhita karanti, arthāt mānaba-jātira upare gatiśīla, ebam nijara śeṣa ullekha ehipari achhi.

> And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:17.

> و روح و عروس می‌گویند: «بیا.» و هر که می‌شنود، بگوید: «بیا.» و هر که تشنه است، بیاید. و هر که اراده کند، از آب حیات مفت بگیرد. مکاشفه ۲۲:۱۷.

From the beginning to the end the Holy Spirit is identified in association with mankind, for the children of the day represent a combination of divinity and humanity. Paul identifies, as does Isaiah, that men are vessels, and the candlesticks in the sanctuary had vessels where the wick was placed, and oil came down to the vessels to supply the fuel necessary to manifest the light that is the righteousness of Christ. We are the vessels of the Holy Spirit, the third Person of the Godhead as identified from the beginning unto the ending of God’s Word, and as straightly identified in the writings of the Spirit of Prophecy.

از ابتدا تا انتها، روح‌القدس در پیوند با نوع بشر شناخته می‌شود، زیرا فرزندان روز نمایانگر ترکیبی از الوهیت و انسانیت‌اند. پولس، همان‌گونه که اشعیا نیز بیان می‌کند، مشخص می‌سازد که انسان‌ها ظروف‌اند، و چراغدان‌های قدس دارای ظرف‌هایی بودند که فتیله در آنها قرار داده می‌شد، و روغن به سوی آن ظروف فرود می‌آمد تا سوخت لازم را برای آشکار ساختن نوری که همان عدالت مسیح است فراهم آورد. ما ظروف روح‌القدس هستیم، یعنی شخصِ سومِ الوهیت، آن‌گونه که از آغاز تا انجامِ کلام خدا شناسانده شده است، و نیز به‌صراحت در نوشته‌های روح نبوت معرفی گردیده است.

In the second angel’s message which was fulfilled in the beginning of Adventism and the end, there are two distinct messages; one for the church and one for the world.

در پیام فرشتهٔ دوم که در آغاز اَدوِنتیسم و در پایان به انجام رسید، دو پیام متمایز وجود دارد: یکی برای کلیسا و دیگری برای جهان.

Back to Articles