Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Three

کتابِ دانی ایل — ایک سو تیئسویں

Unveiling the Prophetic Significance of Daniel 11:40

آشکار ساختن اهمیت نبویِ دانیال ۱۱:۴۰

Author

Jeff Pippenger

Published

March 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in God’s Word, as is Daniel chapter eight, verse fourteen. Verse forty is represented by the Hiddekel River and the Ulai River represents Daniel chapter eight, verse fourteen.

آیت چهلِ دانیال یازدهم یکی از عمیق‌ترین آیاتِ کلام خداست، همان‌گونه که دانیال باب هشت، آیهٔ چهارده نیز چنین است. آیت چهل با رود حِدِّقِل نمودار شده است و رود اُولای نمایانگرِ دانیال باب هشت، آیهٔ چهارده است.

Verse forty begins with the words, “and at the time of the end,” thus specifically identifying that the beginning of the verse is 1798. The fifty-one words of the verse were unsealed in 1989, when they were recognized as identifying the collapse of the Soviet Union at that time. Those fifty-one words in the verse, represent both the time of the end in 1798, and then another the time of the end in 1989. Alpha and Omega placed His signature on the verse for all who are willing to see and hear. The time of the end for the movements of both the first and third angels are represented in that one verse.

آیۀ چهل با این کلمات آغاز می‌شود: «و در زمان آخر»، و بدین‌سان به‌طور مشخص نشان می‌دهد که آغاز آیه سال ۱۷۹۸ است. پنجاه‌ویک کلمۀ این آیه در سال ۱۹۸۹ گشوده شد، هنگامی که شناخته شد در همان زمان به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی اشاره دارد. آن پنجاه‌ویک کلمه در آیه، هم زمان آخر در ۱۷۹۸ را نشان می‌دهند، و سپس زمانی دیگر از آخر را در ۱۹۸۹. آلفا و امگا امضای خود را بر این آیه نهاده است برای همۀ کسانی که مایل‌اند ببینند و بشنوند. زمان آخر برای حرکت‌های هر دو فرشتۀ اول و سوم در همان یک آیه بازنمایی شده است.

The following verse identifies when the papacy, represented as the king of the north, conquers the United States, represented as the glorious land, at the soon coming Sunday law in the United States. Therefore, though the words of verse forty identify the time of the end in 1798, as the beginning, and the time of the end in 1989, as the ending, the reality is that the prophetic history represented in verse forty does not finish until verse forty-one, when the king of the north conquers the glorious land. This means that the history from the collapse of the Soviet Union in 1989, until the soon-coming Sunday law in verse forty-one, represents the history of the United States from President Ronald Reagan until the soon coming Sunday law. That history includes September 11, 2001 and onward unto the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven.

آیهٔ زیر مشخص می‌سازد که پاپیّت، که به‌عنوان پادشاه شمال نمود یافته است، در چه زمانی ایالات متحده را، که به‌عنوان سرزمین جلال نمایانده شده است، در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، مغلوب می‌سازد. بنابراین، هرچند واژگان آیهٔ چهل، زمان آخر را در ۱۷۹۸ به‌عنوان آغاز، و زمان آخر را در ۱۹۸۹ به‌عنوان پایان، مشخص می‌کنند، واقعیت این است که تاریخ نبوتیِ بازنمایی‌شده در آیهٔ چهل تا آیهٔ چهل‌ویکم به پایان نمی‌رسد؛ یعنی هنگامی که پادشاه شمال سرزمین جلال را مغلوب می‌سازد. این بدان معناست که تاریخِ از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در آیهٔ چهل‌ویکم خواهد آمد، نمایانگر تاریخ ایالات متحده از زمان رئیس‌جمهور رونالد ریگان تا قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد. آن تاریخ، یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ و پس از آن را تا ساعتِ زلزلهٔ عظیمِ مکاشفه، فصل یازدهم، در بر می‌گیرد.

When the verse was initially unsealed, an argument was raised against the truth that “the claim by Pippenger, that the verse represents the history of 1798, unto the Sunday law was an absurd claim, for verses in the Bible never represent such long periods of history.” We had not thought about the concept of whether there is a limit upon a period of time that can be located in one verse, but we immediately remembered that Revelation chapter thirteen, verse eleven identifies the very same history, and it does so, in one verse. The history of the earth beast began in 1798, and the speaking of the earth beast as a dragon, is fulfilled at the soon coming Sunday law.

જ્યારે આ વચન પ્રથમવાર અનમુદ્રિત થયું, ત્યારે આ સત્યના વિરોધમાં એક દલીલ ઊભી કરવામાં આવી કે “પિપેન્જરનો આ દાવો કે આ વચન 1798ના ઇતિહાસથી લઈને રવિવારના કાયદા સુધીના ઇતિહાસનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, નિરર્થક દાવો હતો; કેમ કે બાઇબલના વચનો ક્યારેય ઇતિહાસના આવા લાંબા સમયખંડોને રજૂ કરતા નથી.” અમે ક્યારેય આ વિચાર પર ધ્યાન આપ્યું ન હતું કે એક જ વચનમાં સ્થાન પામી શકે તેવા સમયખંડ પર કોઈ મર્યાદા છે કે નહીં; પરંતુ અમને તરત જ યાદ આવ્યું કે પ્રકાશિતવાક્ય અધ્યાય તેર, વચન અગિયાર, એ જ ઇતિહાસને ઓળખાવે છે, અને તે પણ એક જ વચનમાં. પૃથ્વીના પશુનો ઇતિહાસ 1798માં શરૂ થયો હતો, અને પૃથ્વીનો પશુ અજગરની જેમ બોલે છે તેનું પરિપૂર્ણ થવું ટૂંક સમયમાં આવનારા રવિવારના કાયદામાં થાય છે.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «Y cuando el Papado, despojado de su poder, fue obligado a cesar la persecución, Juan contempló un nuevo poder que surgía para hacerse eco de la voz del dragón y continuar la misma obra cruel y blasfema. Este poder, el último que ha de hacer guerra contra la iglesia y la ley de Dios, fue simbolizado por una bestia con cuernos semejantes a los de un cordero». Signs of the Times, 1 de noviembre de 1899.

If a person needed to be technical, verse forty covers the history of 1798, to verse forty-one, and in verse forty-one the Sunday law is identified, so unlike the single verse in Revelation chapter thirteen, verse forty is actually a little bit shorter because the Sunday law is in the next verse, whereas, in Revelation chapter thirteen, 1798 to the Sunday law is in one verse. Sister White informs us the “same line of prophecy” that is in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and Revelation chapter thirteen, verse eleven, easily goes right over the top of verse forty, if you choose to apply the principle of line upon line.

اگر کسی بخواهد از نظر فنی سخن بگوید، آیهٔ چهل تاریخ ۱۷۹۸ را در بر می‌گیرد تا آیهٔ چهل‌ویک، و در آیهٔ چهل‌ویک قانون یکشنبه شناسایی می‌شود؛ بنابراین، برخلاف آن آیهٔ واحد در مکاشفه باب سیزده، آیهٔ چهل در واقع اندکی کوتاه‌تر است، زیرا قانون یکشنبه در آیهٔ بعد قرار دارد، در حالی که در مکاشفه باب سیزده، فاصلهٔ ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه در یک آیه آمده است. خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که «همان خط نبوتی» که در کتاب دانیال است، در کتاب مکاشفه دنبال می‌شود، و مکاشفه باب سیزده، آیهٔ یازده، اگر کسی اصل «خط بر خط» را به کار گیرد، به‌آسانی درست از فراز آیهٔ چهل عبور می‌کند.

When you do employ the principle of line upon line, you find that verse forty’s representation of Revelation thirteen’s earth beast (the United States), who in verse forty is represented by the “chariots, ships and horsemen,” changes from a lamblike beast with two horns in 1798 into a dragon-speaking beast at the soon coming Sunday law, and also that the lamblike-beast has two horns.

هنگامی که اصلِ «حکم بر حکم» را به‌کار می‌گیرید، درمی‌یابید که تصویرِ آیهٔ چهل از وحشِ زمینیِ مکاشفهٔ سیزدهم (ایالات متحده)، که در آیهٔ چهل به‌وسیلهٔ «ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران» بازنمایی شده است، از وحشی برّه‌مانند با دو شاخ در سال ۱۷۹۸، در زمانِ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، به وحشی که چون اژدها سخن می‌گوید تغییر می‌یابد؛ و نیز اینکه وحشِ برّه‌مانند دارای دو شاخ است.

Verse forty, also represents the symbolic seventy years when the whore of Tyre is forgotten, for the seventy symbolic years are as the days of one king, and a king is a kingdom. Based upon verse forty, and the line of Revelation chapter thirteen, the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three is the earth beast, which has two horns of strength. The earth beast begins with two horns of strength representing Republicanism and Protestantism, but as the history of verse forty draws near its fulfillment in verse forty-one, its two prophetic strengths are then identified as “ships” (economic power), and “chariots and horsemen” (military might).

آیهٔ چهل همچنین نمایانگر هفتاد سالِ نمادینی است که در آن فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده می‌شود، زیرا هفتاد سالِ نمادین همچون ایامِ یک پادشاه است، و پادشاه همان یک پادشاهی است. بر اساس آیهٔ چهل، و خطِ سیرِ مکاشفهٔ باب سیزدهم، پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدسی که در طیِ هفتاد سالِ نمادینِ اشعیا باب بیست‌وسه فرمان می‌راند، همان وحشِ زمین است که دو شاخِ قوت دارد. وحشِ زمین با دو شاخِ قوت آغاز می‌شود که نمایانگر جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم‌اند؛ اما چون تاریخِ آیهٔ چهل به تحققِ خود در آیهٔ چهل‌ویک نزدیک می‌شود، آن‌گاه دو قوتِ نبویِ آن به‌عنوان «کشتی‌ها» (قدرت اقتصادی) و «ارابه‌ها و سواران» (توانِ نظامی) شناخته می‌شوند.

During the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who in verse forty is the king of the north, is forgotten. But then at the end of the seventy symbolic years she will once again commit fornication with the kings of the earth, as was done in the history leading up to the collapse of the Soviet Union when all historians confirm that President Reagan secured a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy for the purpose of bringing down the Soviet Union. In the period leading up to 1989 Reagan had already begun a secret illicit relationship with the man of sin, thus Nebuchadnezzar’s musicians began to practice the tune that the forgotten whore was beginning to sing. The unprecedented worldwide ministry of John Paull II, in that very history, was the beginning of the “song and dance” that caused “all the world” to “wonder after the beast”.

در خلال هفتاد سالِ نمادینِ باب بیست‌وسومِ اشعیا، فاحشهٔ صور، که در آیهٔ چهل پادشاه شمال است، به فراموشی سپرده می‌شود. اما سپس در پایانِ هفتاد سالِ نمادین، او بار دیگر با پادشاهان زمین زنا خواهد کرد؛ چنان‌که در تاریخی که به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی انجامید چنین شد، هنگامی که همهٔ مورخان تأیید می‌کنند که رئیس‌جمهور ریگان اتحادی پنهانی با ضدّمسیحِ نبوت کتاب‌مقدس برقرار کرد تا اتحاد جماهیر شوروی را سرنگون سازد. در دورهٔ منتهی به ۱۹۸۹، ریگان پیشاپیش رابطه‌ای پنهانی و نامشروع با مردِ گناه آغاز کرده بود؛ ازاین‌رو نوازندگان نبوکدنصر تمرین آن نغمه‌ای را آغاز کردند که فاحشهٔ فراموش‌شده در حال آغازِ سرودنِ آن بود. خدمت جهانیِ بی‌سابقهٔ ژان پل دوم، در همان تاریخ، آغازِ آن «آواز و رقص» بود که سبب شد «تمام جهان» «در پیِ وحش» به شگفتی افتد.

Verse forty also represents the history of Laodicean Adventism, which began in 1798 as Sardis, then those in Sardis accepted the light that was unsealed, and then the Philadelphian movement came out of Sardis. When the Philadelphian movement rejected the light of 1856, they then transitioned from a movement unto the Laodicean church in 1863. That church is therefore destined to be spewed out of the mouth of the Lord in verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law. Verse forty represents not only the history of the United States, but also the history of Laodicean Adventism.

آیۀ چهل همچنین نمایندۀ تاریخ ادونتیسمِ لائودیکیه است؛ تاریخی که در سال ۱۷۹۸ به‌عنوان ساردس آغاز شد. سپس آنان که در ساردس بودند، نوری را که مُهرگشایی شده بود پذیرفتند، و آنگاه جنبش فیلادلفیه از ساردس بیرون آمد. هنگامی که جنبش فیلادلفیه نورِ سال ۱۸۵۶ را رد کرد، آنگاه در سال ۱۸۶۳ از یک جنبش به کلیسای لائودیکیه منتقل شدند. بنابراین، آن کلیسا مقدر است که در آیۀ چهل‌ویکم، که همان قانون یکشنبۀ قریب‌الوقوع است، از دهان خداوند قی شود. آیۀ چهل نه‌تنها نمایندۀ تاریخ ایالات متحدۀ آمریکا است، بلکه تاریخ ادونتیسمِ لائودیکیه را نیز نمایندگی می‌کند.

Laodicean Adventism was given the divine light of God’s Word for its anchor point and strength, and the government of the United States was given the divine light of the Constitution of the United States for its anchor point and strength. They both began prophetically as horns in 1798, and by the end of the seventy symbolic years, the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn will come together as one horn and speak as a dragon.

آدونتیسمِ لااودیکیه برای نقطهٔ اتکاء و قوّت خود، نور الهیِ کلامِ خدا را دریافت کرد؛ و حکومتِ ایالات متحده برای نقطهٔ اتکاء و قوّت خود، نور الهیِ قانون اساسیِ ایالات متحده را دریافت نمود. هر دو به‌طور نبوی در سال ۱۷۹۸ همچون شاخ‌ها آغاز شدند، و در پایانِ هفتاد سالِ نمادین، شاخِ مرتدِ جمهوری‌خواه و شاخِ مرتدِ پروتستان با یکدیگر متحد شده، یک شاخ خواهند شد و همچون اژدها سخن خواهند گفت.

Verse forty’s two horns are the government, and the chosen church, that represent two lines of prophecy which run together, for they are represented as two horns upon a single beast. Wherever the beast goes the two horns also go, and they do so in the same prophetic history. The horn of Protestantism has a twofold prophetic nature represented by Laodicea and Philadelphia. The horn of Republicanism also has a twofold prophetic nature represented by the Republican and Democratic political parties. The second of each of the horn’s twofold nature, comes up last and comes up higher, according to Daniel chapter eight.

چهلُمین آیه، دو شاخ را حکومت و کلیسای برگزیده می‌داند که نمایانگر دو خط نبوت‌اند که با هم پیش می‌روند، زیرا به صورت دو شاخ بر یک وحش ترسیم شده‌اند. هر جا که وحش می‌رود، آن دو شاخ نیز می‌روند، و این کار را در همان تاریخ نبوی انجام می‌دهند. شاخ پروتستانتیسم دارای ماهیتی نبویِ دوگانه است که به‌وسیلهٔ لائودیکیه و فیلادلفیا نمایانده می‌شود. شاخ جمهوری‌خواهی نیز دارای ماهیتی نبویِ دوگانه است که به‌وسیلهٔ احزاب سیاسی جمهوری‌خواه و دموکرات نمایانده می‌شود. دومین بخش از ماهیت دوگانهٔ هر یک از شاخ‌ها، در آخر برمی‌خیزد و بلندتر برمی‌آید، مطابق با باب هشتم دانیال.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> پس چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک پیشِ رودخانه قوچی ایستاده بود که دو شاخ داشت؛ و آن دو شاخ بلند بودند، اما یکی از دیگری بلندتر بود، و آن بلندتر، آخر برآمد. دانیال ۸:۳.

The twofold characteristics of each horn is illustrated in the line of Christ by the Sadducees and Pharisees, which in the Republican horn equates to liberalism (pro-slavery, democracy, woke-ism and globalism), and conservatism (anti-slavery, a Constitutional republic, traditionalists, MAGA). The twofold characteristics of the Protestant horn equates to Philadelphia and Laodicea. There is not a perfect parallel between the two horns’ division into a twofold symbol, for neither progressive liberalism or conservative MAGA-ism comes out on the right side of the Sunday law issue, for the Pharisees and Sadducees came together at the cross; but at the soon coming Sunday law, which was typified by the cross, Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and the Philadelphian horn is then lifted up as an ensign. Still, the twofold nature of both horns is represented by the theological controversy between the Pharisees and Sadducees, and the messenger to the Gentiles (Paul), in the history of Christ, had formerly been a Pharisee of Pharisees.

دوه‌وێنی تایبەتمەندییەکانی هەر شاخێک لە هێڵی مەسیحدا بە سادووقییەکان و فەریسییەکان وێنەکراون، کە لە شاخی کۆماری‌خواوازدا هاوتاکێتی دەکات لەگەڵ لیبرالیزم (پشتیوانی لە کۆیلایەتی، دیموکراسی، وۆک‌یزم و گڵۆبالیسم)، و پارێزگاری‌خوازی (دژایەتیی کۆیلایەتی، کۆمارێکی دەستووری، نەریت‌پارێزان، MAGA). دوه‌وێنی تایبەتمەندییەکانی شاخی پرۆتستانت هاوتاکێتی دەکات لەگەڵ فیلادەلفیا و لاودیکیا. هاوتاکێتییەکی تەواو لەنێوان دابەشبوونی هەردوو شاخەکە بۆ هێمایەکی دوو-لایەنیدا نییە، چونکە نە لیبرالیزمی پێشکەوتوو و نە MAGA-یزمی پارێزگار لە بابەتی یاسای یەکشەممەدا لە لای ڕاست دەردەچن، چونکە فەریسییەکان و سادووقییەکان لەسەر خاچ پێکەوە یەکگرتن؛ بەڵام لە یاسای یەکشەممەی زوو هاتوودا، کە بە خاچ نمونەی پێشوو بۆ درا، لاودیکیا لە دەمی خاوەن پشوو دەکرێت، و شاخی فیلادەلفیایی ئەوسا وەک ئاڵا بەرز دەکرێتەوە. هێشتا سرووشتی دوو-لایەنیی هەردوو شاخەکە بە ناكۆكیی تەلەهۆجیی نێوان فەریسییەکان و سادووقییەکان نیشان دەدرێت، و پەیامبەری بۆ نەتەوەکان (پۆڵس)، لە مێژووی مەسیحدا، پێشتر فەریسییەکی فەریسییان بوو.

The methodology of the latter rain, being line upon line, produces great light in verse forty when it is applied. Revelation chapters two through eighteen, are all in alignment with verse forty. Isaiah chapter twenty three’s testimony of the whore of Tyre aligns with the verse. Of course, there are several other passages that are to be laid over the top of verse forty, but perhaps the most significant line upon line application of verse forty is verse forty itself.

منہاجِ بارانِ اخیر، چونکہ «خط بر خط» ہے، جب اس کا اطلاق کیا جاتا ہے تو آیت چالیس میں عظیم نور پیدا کرتا ہے۔ مکاشفہ کے ابواب دو سے اٹھارہ تک سب کے سب آیت چالیس کے ساتھ ہم آہنگ ہیں۔ یسعیاہ باب تئیس میں صور کی فاحشہ کی گواہی بھی اس آیت کے ساتھ مطابقت رکھتی ہے۔ یقیناً اور بھی کئی اقتباسات ہیں جنہیں آیت چالیس پر منطبق کیا جانا ہے، لیکن شاید آیت چالیس کے «خط بر خط» اطلاق میں سب سے زیادہ اہم اطلاق خود آیت چالیس ہی ہے۔

In verse forty the time of the end in 1798 and the time of the end in 1989, are both set forth. This directs a student of prophecy to lay the time of the end in 1798 over the top of the time of the end in 1989. When that is done, the history of verse forty produces two lines that each begin in 1798, and continue until the soon coming Sunday law of verse forty-one. The line that begins in 1798 identifies the internal message of God’s last day people, and the line that begins in 1989 identifies the external message of God’s last day people during the very same history. Verse forty therefore possesses within itself the symbolism represented by the same internal and external prophetic relationship of the seven churches and the seven seals in the book of Revelation. And this prophetic phenomenon is represented in one verse, made up of fifty-one words!

در آیهٔ چهل، هم زمانِ آخر در سال ۱۷۹۸ و هم زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹، هر دو بیان شده‌اند. این امر دانشجوی نبوت را هدایت می‌کند تا زمانِ آخرِ سال ۱۷۹۸ را بر زمانِ آخرِ سال ۱۹۸۹ منطبق سازد. هنگامی که این کار انجام شود، تاریخِ آیهٔ چهل دو خط را پدید می‌آورد که هر یک از سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شوند و تا قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوعِ آیهٔ چهل‌ویک ادامه می‌یابند. خطی که از ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، پیامِ داخلیِ قومِ ایامِ آخرِ خدا را مشخص می‌سازد، و خطی که از ۱۹۸۹ آغاز می‌شود، پیامِ خارجیِ قومِ ایامِ آخرِ خدا را در همان تاریخِ واحد مشخص می‌نماید. بنابراین، آیهٔ چهل در درون خود دارای آن نمادگرایی‌ای است که به‌وسیلهٔ همان رابطهٔ نبویِ داخلی و خارجیِ هفت کلیسا و هفت مُهر در کتابِ مکاشفه بازنمایی شده است. و این پدیدهٔ نبوی در یک آیه بازنمایی شده است، آیه‌ای مرکب از پنجاه‌ویک واژه!

The Millerites recognized the internal-external message of the seven churches and seven seals, but they also recognized that the seven trumpets also represented a third line of truth which was an element of the history represented by the seven churches and seven seals. The trumpets were, as Miller states, “the peculiar judgments” that were brought upon Rome. The Millerites understood the judgments of God represented by the seven trumpets were connected with the history of the seven churches and the parallel history of the seven seals.

میلری‌ها پیام درونی-بیرونیِ هفت کلیسا و هفت مُهر را تشخیص دادند، اما همچنین دریافتند که هفت شیپور نیز سومین خطِ حقیقت را نمایندگی می‌کند که عنصری از تاریخی بود که به‌وسیلهٔ هفت کلیسا و هفت مُهر بازنمایی شده است. شیپورها، چنان‌که میلر بیان می‌کند، «داوری‌های خاص» بودند که بر روم وارد آمدند. میلری‌ها فهمیدند که داوری‌های خدا که به‌وسیلهٔ هفت شیپور بازنمایی شده‌اند، با تاریخ هفت کلیسا و تاریخِ موازیِ هفت مُهر مرتبط بودند.

Verse forty includes the history of September 11, 2001, and in verse forty the prophetic line of the seven trumpets is therefore, also aligned. The first angel arrived in 1798, in order to announce the opening of the judgment in 1844. That judgment breaks down into an investigative and executive judgment. The history of verse forty is the history of the investigative judgment and the history of verse forty-one onward until Michael stands up and the seven last plagues are poured out is the history of the executive judgment.

آیهٔ چهل، تاریخ یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ را دربر می‌گیرد، و بنابراین در آیهٔ چهل، خطّ نبویِ هفت کرنا نیز همسو می‌شود. فرشتهٔ نخست در سال ۱۷۹۸ آمد تا گشایش داوری را در ۱۸۴۴ اعلام کند. آن داوری به داوریِ تحقیقی و داوریِ اجرایی تقسیم می‌شود. تاریخِ آیهٔ چهل، تاریخِ داوریِ تحقیقی است، و تاریخِ از آیهٔ چهل‌ویک به بعد، تا هنگامی که میکائیل برخیزد و هفت بلای آخر ریخته شود، تاریخِ داوریِ اجرایی است.

The executive judgment begins when the United States speaks as a dragon.

حکمِ اجرائی اُس وقت شروع ہوتا ہے جب ریاستہائے متحدہ اژدہا کی مانند بولتا ہے۔

> ““The lamblike horns and dragon voice of the symbol point to a striking contradiction between the professions and the practice of the nation thus represented. The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities. By such action it will give the lie to those liberal and peaceful principles which it has put forth as the foundation of its policy. The prediction that it will speak ‘as a dragon’ and exercise ‘all the power of the first beast’ plainly foretells a development of the spirit of intolerance and persecution that was manifested by the nations represented by the dragon and the leopardlike beast. And the statement that the beast with two horns ‘causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast’ indicates that the authority of this nation is to be exercised in enforcing some observance which shall be an act of homage to the papacy.” The Great Controversy, 443.

> «شاخ‌های برّه‌مانند و صدای اژدهاگونِ این نماد، بر تضادی چشمگیر میان اظهارها و عملکردِ ملتی که بدین‌سان نمایانده شده است دلالت دارد. “سخن گفتن” این ملت، همان عملِ مقامات قانون‌گذاری و قضایی آن است. به‌واسطهٔ چنین عملی، این ملت نادرستیِ آن اصولِ آزادمنشانه و صلح‌جویانه‌ای را که به‌عنوان بنیاد سیاست خود عرضه کرده است، آشکار خواهد ساخت. این پیشگویی که او “مانند اژدها” سخن خواهد گفت و “تمام قدرتِ وحشِ اول” را به‌کار خواهد بست، به‌روشنی از رشدِ همان روحِ عدمِ مدارا و آزار و جفایی خبر می‌دهد که در ملت‌های نمایانده‌شده به‌وسیلهٔ اژدها و وحشِ پلنگ‌مانند ظاهر شده بود. و این بیان که وحشِ دوشاخ “زمین و ساکنان آن را وامی‌دارد که وحشِ اول را پرستش کنند” نشان می‌دهد که اقتدارِ این ملت در الزامِ نوعی مراسم یا رعایتِ دینی به کار گرفته خواهد شد که عملی از ادای احترام به پاپیّت خواهد بود.» نبرد عظیم، 443.

When the United States “speaks,” and enforces the soon coming Sunday law, the “second voice” of Revelation chapter eighteen, “speaks,” by calling men and women out of Babylon.

هنگامی که ایالات متحده «سخن می‌گوید» و قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آمدنی را به اجرا درمی‌آورد، «صدای دومِ» باب هجدهمِ مکاشفه نیز «سخن می‌گوید» و مردان و زنان را از بابل فرا می‌خواند.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی جو کہہ رہی تھی، اے میرے لوگو، اس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اُس کے گناہوں میں شریک نہ ہو، اور اُس کی آفتوں میں سے کچھ نہ پاؤ۔ کیونکہ اُس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اُس کی بدکرداریوں کو یاد کیا ہے۔ جیسا اُس نے بدلہ دیا ویسا ہی اُسے بدلہ دو، اور اُس کے کاموں کے مطابق اُسے دُونا دُونا چکاؤ؛ جس پیالہ میں اُس نے بھرا ہے اُسی میں اُس کے لیے دُونا بھر دو۔ مکاشفہ 18:4–6۔

In verse forty-one, when the United States speaks, those who are still in the threefold environment of modern Babylon are called out when the “second voice” of Revelation chapter eighteen speaks. Those that are then called out are represented in verse forty-one as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” In the verse, those represented in the threefold symbol of modern Babylon, escape the hand of the king of the north (the papacy). The Hebrew word “escape,” means to escape by slipperiness, and its inherent meaning is that the escape is accomplished from something that had previous to the escape held those that escape in captivity.

در آیه چهل و یک، هنگامی که ایالات متحده سخن می‌گوید، آنان که هنوز در محیط سه‌گانهٔ بابلِ مدرن هستند، زمانی فراخوانده می‌شوند که «صدای دوم» در باب هجدهمِ مکاشفه سخن می‌گوید. کسانی که آنگاه فراخوانده می‌شوند، در آیه چهل و یک به‌صورت «ادوم و موآب و سران بنی‌عمون» نمود یافته‌اند. در این آیه، آنان که در نماد سه‌گانهٔ بابلِ مدرن نمایانده شده‌اند، از دست پادشاه شمال (پاپیت) می‌گریزند. واژهٔ عبریِ «گریختن» به معنای رهایی یافتن از راه لغزندگی است، و معنای ذاتی آن این است که این رهایی از چیزی تحقق می‌یابد که پیش از این گریز، کسانی را که می‌گریزند در اسارت نگاه داشته بود.

> He shall enter also into the glorious land, and many [countries] shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:41, 42.

> او نیز به سرزمین جلال داخل خواهد شد، و بسیاری [از کشورها] سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او خواهند رست: یعنی ادوم، و موآب، و برگزیدگانِ بنی‌عمون. او دست خود را نیز بر کشورها دراز خواهد کرد؛ و سرزمین مصر نخواهد رست. دانیال ۱۱:‏۴۱، ۴۲.

In verse forty-two the papacy (the king of the north), conquers its third geographical obstacle when it takes Egypt, which is a symbol of the United Nations, as typified by Herod’s birthday, when he succumbs to the deceptive dance of Salome (the United States), the daughter of Herodias (the papacy). This identifies when the United Nations (the “ten kings” of Revelation seventeen), agree to give their kingdom to the beast for one hour. The one hour is the hour of Revelation eleven’s “great earthquake”, and the “hour” when the whore of Babylon is judged. In verse forty-two, Egypt (the United Nations), “shall not escape.”

در آیهٔ چهل‌ودو، پاپیّت (پادشاه شمال) سومین مانع جغرافیایی خود را هنگامی مغلوب می‌سازد که مصر را، که نمادی از سازمان ملل متحد است، تصرف می‌کند؛ چنان‌که این امر به‌واسطهٔ سالروز تولد هیرودیس نمونه‌وار گردیده است، آنگاه که او در برابر رقص فریبندهٔ سالومه (ایالات متحده)، دختر هیرودیا (پاپیّت)، تسلیم می‌شود. این، زمانی را مشخص می‌سازد که سازمان ملل متحد («ده پادشاه»ِ مکاشفهٔ هفده) موافقت می‌کند که پادشاهی خود را برای یک ساعت به وحش بسپارد. آن یک ساعت، همان ساعتِ «زلزلهٔ عظیم» در مکاشفهٔ یازده است، و همان «ساعت»ی که فاحشهٔ بابل در آن داوری می‌شود. در آیهٔ چهل‌ودو، مصر (سازمان ملل متحد) «رهایی نخواهد یافت.»

The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two is different than the Hebrew word in verse forty-one. In verse forty-two the word “escape” means “finding no deliverance”, but verse forty-one is identifying when those previous to the soon coming Sunday law have been holding hands with the papacy, then escape as if by slipperiness. Prior to the hour of the Sunday law crisis those in the communion of modern Babylon have been accepting the satanic idea that Sunday is God’s day of worship. When the mark of the beast is enforced, a person can either accept it for whatever reason, or actually believe it to be so. To believe it is to receive the mark in the forehead, and to simply accept it, is to receive the mark in your hand.

واژهٔ عبری که در آیهٔ چهل‌ودو به «رهایی» ترجمه شده است، با واژهٔ عبریِ آیهٔ چهل‌ویک متفاوت است. در آیهٔ چهل‌ودو، واژهٔ «رهایی» به معنای «نیافتنِ هیچ خلاصی» است؛ اما آیهٔ چهل‌ویک مشخص می‌سازد که چگونه کسانی که پیش از قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی در شرف وقوع، با پاپیّت همدست بوده‌اند، سپس گویی به لغزندگی می‌گریزند. پیش از فرارسیدنِ ساعتِ بحرانِ قانون یکشنبه، آنان که در مشارکتِ بابِلِ مدرن هستند، این اندیشهٔ شیطانی را پذیرفته بوده‌اند که یکشنبه روزِ عبادتِ خداست. هنگامی که نشانِ وحش تحمیل شود، شخص یا می‌تواند آن را به هر دلیلی بپذیرد، یا در حقیقت باور داشته باشد که چنین است. باور داشتنِ آن، به معنای دریافتِ نشان بر پیشانی است، و صرفاً پذیرفتنِ آن، به معنای دریافتِ نشان در دست است.

Those who escape the hand of the papacy at the Sunday law, reject the satanic idea that God’s day of worship is the day of the sun at the very time when the United States and the United Nations are joining hands with the whore of Rome, the papal power, the king of the north.

کسانی که در هنگام قانون یکشنبه از دست پاپیّت می‌گریزند، همان هنگام که ایالات متحده و سازمان ملل متحد با فاحشهٔ روم، قدرت پاپی، پادشاه شمال، دست اتحاد می‌دهند، آن اندیشهٔ شیطانی را که روز عبادت خدا روز خورشید است، رد می‌کنند.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> «پروتستان‌های ایالات متحده پیشگام خواهند بود در آنکه دست‌های خود را از فراز این شکاف دراز کنند تا دستِ روح‌گرایی را بفشارند؛ آنان از فراز این ورطه دست خواهند برد تا با قدرتِ روم دست در دست شوند؛ و تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، این کشور در پای جای روم گام خواهد نهاد، در حالی که حقوق وجدان را پایمال می‌کند.» نبرد عظیم، ۵۸۸.

It is important to take the time to set forth the structure of the last six verses of Daniel eleven as we proceed in our considerations of verse forty. The king of the north, which is Modern Rome conquers three geographical obstacles in order to be established on the throne of the earth. Pagan Rome conquered three geographical obstacles, as did papal Rome, so Modern Rome conquers the king of the south (the former Soviet Union) in verse forty, and then conquers the glorious land (the United States) in verse forty-one, and then Egypt (the United Nations) in verses forty-two and forty-three.

مهم است که در ادامهٔ بررسی‌های خود دربارهٔ آیهٔ چهل، زمانی را صرف کنیم تا ساختار شش آیهٔ پایانی دانیال یازده را تبیین نماییم. پادشاه شمال، که رومِ مدرن است، برای آنکه بر تختِ زمین استقرار یابد، بر سه مانع جغرافیایی غلبه می‌کند. رومِ بت‌پرست سه مانع جغرافیایی را مغلوب ساخت، همان‌گونه که رومِ پاپی نیز چنین کرد؛ بنابراین رومِ مدرن در آیهٔ چهل بر پادشاه جنوب (اتحاد جماهیر شوروی سابق) غلبه می‌کند، سپس در آیهٔ چهل‌ویک بر سرزمینِ جلال (ایالات متحده) چیره می‌شود، و آنگاه در آیات چهل‌ودو و چهل‌وسه مصر (سازمان ملل متحد) را نیز فتح می‌کند.

But as the previous quote of Sister White identifies, the United States joins hands with the papacy and the United Nations at the same time. The threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished at the soon-coming Sunday law, though Daniel chapter eleven verses forty-one through forty-three identify the simultaneous conquering sequentially. The sequence that is illustrated is representing the flow of events, but they are all accomplished at the soon-coming Sunday law.

اما همان‌گونه که نقل‌قول پیشین از خواهر وایت نشان می‌دهد، ایالات متحده هم‌زمان با پاپیّت و سازمان ملل متحد دست اتحاد می‌دهد. اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد تحقق می‌یابد، هرچند دانیال باب یازدهم، آیات چهل‌ویک تا چهل‌وسه، این غلبه‌های هم‌زمان را به‌صورت پی‌درپی مشخص می‌سازد. توالی‌ای که به تصویر کشیده شده است، نمایانگر جریان رویدادهاست، اما همهٔ آنها در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد به انجام می‌رسند.

At that point the “second voice” of Revelation eighteen “speaks,” right where the United States “speaks.” God speaks where and when Satan speaks. In verse forty-four, tidings out of the east and the north trouble the king of the north and the final papal bloodbath is initiated. Verse forty-four, as like unto verses forty-two and forty-three, begins in verse forty-one, when the mighty angel of Revelation eighteen, begins His call for His other flock to come out of Babylon.

در آن هنگام، «صدای دومِ» مکاشفهٔ هجده «سخن می‌گوید»، درست همان‌جا که ایالات متحده «سخن می‌گوید». خدا در همان‌جا و همان‌زمان سخن می‌گوید که شیطان سخن می‌گوید. در آیهٔ چهل‌وچهار، خبرهایی از مشرق و شمال پادشاهِ شمال را مضطرب می‌سازد و آخرین حمام خونِ پاپی آغاز می‌شود. آیهٔ چهل‌وچهار، همچون آیات چهل‌ودو و چهل‌وسه، از آیهٔ چهل‌ویک آغاز می‌شود؛ زمانی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فراخوان خود را آغاز می‌کند تا گلهٔ دیگرِ او از بابل بیرون آیند.

The message He presents is the message which identifies Islam of the third woe as His instrument of judgment, and the punishment of the whore of Babylon. Islam is represented as the “tidings of the east”, and the papacy (the counterfeit king of the north) is the “tidings of the north”. Daniel eleven verse forty identifies the investigative judgment, and verse forty-one through forty-five identifies the executive judgment.

پیامی که او عرضه می‌کند، همان پیامی است که اسلامِ وایِ سوم را به‌عنوان ابزار داوریِ او و مجازاتِ فاحشهٔ بابل معرفی می‌نماید. اسلام به‌صورت «اخبارِ مشرق» بازنمایی شده است، و پاپیّت (پادشاهِ شمالِ جعلی) «اخبارِ شمال» است. دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل، داوریِ تحقیقی را مشخص می‌سازد، و آیات چهل‌ویک تا چهل‌وپنج، داوریِ اجرایی را مشخص می‌نماید.

We will continue our consideration of verse forty of Daniel eleven in the next article.

ما در مقالۀ بعدی به بررسی آیۀ چهلم از دانیال یازدهم ادامه خواهیم داد.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> «در یک occasion، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در season شب فراخوانده شدم تا ساختمان‌هایی را ببینم که طبقه بر طبقه به سوی آسمان سر برمی‌آوردند. تضمین شده بود که این ساختمان‌ها ضد حریق باشند، و آنها را برای جلال بخشیدن به مالکان و سازندگانشان برپا کرده بودند. این ساختمان‌ها هرچه بیشتر و بیشتر اوج می‌گرفتند، و در آنها گران‌بهاترین مصالح به کار رفته بود. کسانی که این ساختمان‌ها از آنِ ایشان بود، از خود نمی‌پرسیدند: «چگونه می‌توانیم خدا را به بهترین وجه جلال دهیم؟» خداوند در اندیشه‌های آنان نبود.»

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> «با خود اندیشیدم: “آه، کاش آنان که بدین‌سان دارایی‌های خود را به کار می‌گیرند، می‌توانستند مسیر خویش را آن‌گونه که خدا آن را می‌بیند، ببینند! آنان بناهای باشکوه برپا می‌کنند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای عالم چه‌قدر احمقانه است. آنان با تمامی قوای دل و ذهن نمی‌کوشند تا دریابند چگونه می‌توانند خدا را جلال دهند. آنان این امر را، که نخستین وظیفه انسان است، از نظر دور داشته‌اند.”»

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> "جب یہ بلند و بالا عمارتیں تعمیر ہوئیں تو ان کے مالک جاہ طلبانہ تکبّر کے ساتھ خوشی منانے لگے کہ ان کے پاس اتنا مال ہے کہ وہ اپنی خواہشِ نفس کی تسکین کریں اور اپنے ہمسایوں کے حسد کو بھڑکائیں۔ اس مال کا بڑا حصہ، جسے انہوں نے اس طرح صرف کیا، ظلم و جبر سے، غریبوں کو پیس کر حاصل کیا گیا تھا۔ وہ بھول گئے کہ آسمان میں ہر کاروباری لین دین کا حساب رکھا جاتا ہے؛ ہر ناجائز معاملہ، ہر فریب پر مبنی فعل وہاں درج ہے۔ وہ وقت آ رہا ہے جب انسان اپنے فریب اور گستاخی میں اس حد تک پہنچ جائیں گے کہ خداوند انہیں اس سے آگے بڑھنے نہ دے گا، اور وہ جان لیں گے کہ یہوواہ کی تحمل کی بھی ایک حد ہے۔"

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

> «صحنه‌ای که سپس در برابر من گذشت، هشدارِ آتشی بود. مردان به ساختمان‌های بلند و به‌گمانِ خود نسوز نگریستند و گفتند: “آن‌ها کاملاً ایمن‌اند.” اما این ساختمان‌ها چنان سوختند که گویی از قیر ساخته شده بودند. ماشین‌های آتش‌نشانی هیچ کاری برای جلوگیری از ویرانی نمی‌توانستند انجام دهند. آتش‌نشانان قادر به به‌کار انداختن ماشین‌ها نبودند.»

> “I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.

> “مجھے ہدایت دی گئی ہے کہ جب خداوند کا وقت آ پہنچے، اگر متکبر اور جاہ طلب انسانوں کے دلوں میں کوئی تبدیلی واقع نہ ہوئی ہو، تو لوگ یہ پائیں گے کہ وہی ہاتھ جو بچانے میں قوی تھا، ہلاک کرنے میں بھی قوی ہوگا۔ کوئی زمینی قدرت خدا کے ہاتھ کو روک نہیں سکتی۔ عمارتوں کی تعمیر میں ایسا کوئی مواد استعمال نہیں کیا جا سکتا جو خدا کے مقررہ وقت کے آنے پر، جب وہ انسانوں کو اُس کی شریعت سے اُن کی بے پروائی اور اُن کی خود غرضانہ جاہ طلبی کے سبب سزا دینے کے لیے انتقام بھیجے، اُنہیں تباہی سے محفوظ رکھ سکے۔”

> “There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.

> «بسیاری نیستند، حتی در میان مربیان و رجال دولت، که علل نهفته در پسِ وضع کنونی جامعه را دریابند. آنان که زمام حکومت را در دست دارند، قادر نیستند مسئلهٔ فساد اخلاقی، فقر، بینوایی، و افزایش جرم را حل کنند. ایشان بیهوده می‌کوشند تا فعالیت‌های بازرگانی را بر پایه‌ای استوارتر قرار دهند. اگر انسان‌ها به تعلیم کلام خدا توجه بیشتری می‌کردند، برای مسائلی که آنان را سرگشته می‌سازد، راه‌حلی می‌یافتند.»

> “The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.

> کتابِ مقدّس مسیح کی دوسری آمد سے ذرا پہلے دنیا کی حالت کو بیان کرتا ہے۔ ان لوگوں کے بارے میں جو لوٹ مار اور ظلم کے ذریعے بڑی دولت جمع کر رہے ہیں، یوں لکھا ہے: “تم نے آخری دنوں کے لیے خزانہ جمع کر رکھا ہے۔ دیکھو، مزدوروں کی وہ مزدوری جنہوں نے تمہارے کھیت کاٹے، جسے تم نے فریب سے روک رکھا ہے، فریاد کرتی ہے؛ اور کاٹنے والوں کی فریاد ربُّ الجنود کے کانوں تک پہنچ گئی ہے۔ تم زمین پر عیش و عشرت میں رہے ہو اور شہوت پرستی کی ہے؛ تم نے اپنے دلوں کو اُس طرح پالا پوسا ہے جیسے ذبح کے دن۔ تم نے راست باز کو مجرم ٹھہرایا اور قتل کیا؛ اور وہ تمہاری مزاحمت نہیں کرتا۔” یعقوب 5:3–6۔

> “But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.

> «اما چه کسی هشدارهایی را که نشانه‌های زمان، که به‌سرعت در حال تحقق‌اند، می‌دهند می‌خواند؟ این هشدارها چه تأثیری بر دنیازدگان می‌گذارند؟ چه تغییری در نگرش ایشان دیده می‌شود؟ هیچ بیش از آنچه در نگرش ساکنان جهانِ نوحی دیده شد. غرق در کسب‌وکار و خوشی‌های دنیوی، مردمانِ پیش از طوفان «ندانستند تا طوفان آمد و همه ایشان را با خود برد.» متی 24:39. ایشان هشدارهایی از جانب آسمان داشتند، اما از گوش فرادادن سر باز زدند. و امروز نیز جهان، در حالی که به‌کلی نسبت به ندای هشداردهندهٔ خدا بی‌اعتناست، با شتاب به‌سوی هلاکت ابدی پیش می‌رود.»

> “The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.”

> «دنیا با روحِ جنگ به تلاطم درآمده است. نبوتِ بابِ یازدهمِ دانیال نزدیک است که به‌طور کامل به انجام رسد. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن گفته شده است، واقع خواهند شد.»

> Testimonies to the Church, volume NINE, page ELEVEN.

> شهادت‌ها برای کلیسا، جلد نهم، صفحه یازده.

Back to Articles