Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Five

کتابِ دانیال — نمبر پچپن

Unveiling the Prophetic Tapestry: Gabriel’s Revelation to Daniel

افشاگریِ بافتِ نبوی: مکاشفهٔ جبرائیل به دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.

جبرائیل دانیال کے پاس اس کے بعد آئے جب وہ یرمیاہ کی نبوت کے مطابق اسیری کے ستر برسوں، اور موسیٰ کی قسم اور لعنت کو سمجھ چکا تھا۔

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.

> در سالِ اوّلِ سلطنتِ او، من، دانیال، از کتب دریافتم که شمار سال‌هایی که کلام خداوند دربارهٔ آن‌ها بر ارمیا نبی نازل شده بود، این است که او هفتاد سال ویرانی‌های اورشلیم را به انجام خواهد رسانید.... آری، تمامی اسرائیل از شریعت تو تجاوز کرده‌اند، و منحرف شده‌اند تا آواز تو را اطاعت نکنند؛ از این‌رو لعنت بر ما فرو ریخته شده است، و نیز آن قسمی که در شریعتِ موسی، بندهٔ خدا، مکتوب است، زیرا به او گناه ورزیده‌ایم. و او سخنان خود را که بر ضدّ ما و بر ضدّ داوران ما که بر ما داوری می‌کردند گفته بود، استوار گردانید، به این‌که بلایی عظیم بر ما آورد؛ زیرا در زیر تمامی آسمان، آنچه بر اورشلیم واقع شده، مانندش به‌جا آورده نشده است. چنان‌که در شریعتِ موسی مکتوب است، تمامی این بلا بر ما آمده است؛ با این همه، ما به حضور یهوه خدای خود تضرّع نکردیم تا از گناهان خود بازگردیم و حقّ تو را دریابیم. بنابراین، خداوند بر آن بلا دیده‌بانی کرده و آن را بر ما وارد آورده است؛ زیرا یهوه خدای ما در تمامی اعمالی که به‌جا می‌آورد عادل است، چون ما آواز او را اطاعت نکردیم. دانیال ۹:۲، ۱۱–۱۴.

The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.

هغه کلمه چې دانیال کارولې او «قسم» ژباړل شوې ده، هماغه کلمه ده چې موسیٰ په لاویانو شپږویشتم کې کارولې او «اووه ځله» ژباړل شوې ده. خور وایټ موږ ته خبر راکوي چې په نهم فصل کې دانیال هڅه کوله د ارمیا د اویا کلونو د مودې او د دوه زره او درې سوه کلونو د مودې ترمنځ اړیکه درک کړي. جبرائیل ته په اتم فصل کې امر شوی و چې دانیال د دوه زره او درې سوه ورځو په رؤیا وپوهوي، او جبرائیل خپله دنده هغه مهال بشپړوي چې په نهم فصل کې بېرته راګرځي او دانیال ته خبر ورکوي چې هغه دې په خپل ذهن کې هغه دوه رؤیاوې له یو بل څخه جلا کړي چې د اووم، اتم، او هم نهم فصلونو موضوع وې. همدغو دوو رؤیاوو د «پوهې د زیاتوالي» موضوع جوړوله چې په 1798 کې مهربندي ترې لېرې شوه.

Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.

هفتاد سال ارمیا و «لعنت» موسی هر دو نمادِ «هفت زمان» هستند، چنان‌که در «سوگند» موسی بازنمایی شده است؛ اما جبرائیل می‌خواهد تجزیهٔ دورهٔ دو هزار و سیصد ساله را عرضه کند. این دوره تنها هنگامی می‌تواند به‌درستی تقسیم شود که نسبتِ رؤیا («chazon») دربارهٔ پایمال شدن، و رؤیا («mareh») دربارهٔ ظهور، به‌درستی از هم تفکیک شوند. جبرائیل با مشخص ساختن این نکته آغاز کرد که دوره‌ای آزمایشی به مدت چهارصد و نود سال به یهودیان داده شده بود. آن دوره همان دورهٔ چهارصد و نود سالهٔ عصیان بود که هفتاد سال اسارت را پدید آورده بود.

The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.

واژهٔ «تعیین شده» در آیهٔ بیست‌وچهار به دوره‌ای از زمانِ صدور فرمان سوم در سال ۴۵۷ ق.م. تا سنگسار شدن استیفان در سال ۳۴ م. اشاره دارد، اما واژهٔ «تعیین شده» در آیات بیست‌وشش و بیست‌وهفت در حال شناساییِ قدرت‌های ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپی‌گری است.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> اور باسٹھ ہفتوں کے بعد مسیحا کاٹ ڈالا جائے گا، لیکن اپنے لیے نہیں؛ اور آنے والے شہزادے کی قوم شہر اور مقدِس کو تباہ کر دے گی؛ اور اُس کا انجام سیلاب کے ساتھ ہوگا، اور جنگ کے آخر تک ویرانیاں مقرر کی گئی ہیں۔ اور وہ ایک ہفتہ کے لیے بہتوں کے ساتھ عہد کو پختہ کرے گا؛ اور ہفتہ کے وسط میں وہ قربانی اور ہدیہ کو موقوف کر دے گا، اور مکروہات کے پھیلاؤ کے باعث وہ اُسے ویران کر دے گا، یہاں تک کہ اختتام کو پہنچے، اور جو کچھ مقرر کیا گیا ہے وہ ویران کرنے والے پر اُنڈیلا جائے گا۔ دانی ایل 9:26، 27۔

Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.

غبرائيل دانيال را آگاه می‌سازد که «بعد از» آن‌که «مسیح» «منقطع» شود، «قومِ رئیس آینده، شهر و مقدّس را خراب خواهند کرد.» رومِ بت‌پرست «شهر و مقدّس» را در محاصره‌ای که دقیقاً سه سال و نیم، از سال 66 تا 70 میلادی، به طول انجامید، ویران کرد. غبرائيل تصریح می‌کند که «پایان آن جنگ» «با سیلی» خواهد بود، و آن جنگ مشتمل بر «ویرانی‌ها» خواهد بود. جنگی که بر ضدّ اورشلیم و مقدّس به انجام رسید، همان پایمال شدنی بود که به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و پاپیّت تحقق یافت. قدرت بت‌پرستی که در آغاز اورشلیم را ویران می‌کرد، بابل بود؛ امّا قدرت بت‌پرستی که پس از مصلوب شدن مسیح آن را ویران کرد، رومِ بت‌پرست بود. امّا جنگ بر ضدّ مقدّس و لشکر، به‌وسیلهٔ دو قدرتِ ویرانگر به انجام رسید، و دومینِ آن دو قدرتِ ویرانگر در کتب مقدّس، پاپیّت است.

The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.

پاپیّت همان قدرتی است که به‌عنوان «تازیانهٔ طغیان‌کننده» معرفی شده است؛ همان قدرتی که در آیهٔ چهلمِ دانیال یازده آمده است که «سرازیر می‌شود و درمی‌گذرد». پایمال شدن اورشلیم که با بابل آغاز شد و با آن امّت آهنین که به‌گفتهٔ موسی در تثنیه، سخنان تیره و مبهم بر زبان می‌راند، ادامه یافت، سپس به‌وسیلهٔ پاپیّت دنبال شد. تا پایان این پایمال شدن، «ویرانی‌ها» «مقرر» شده بود. در آیهٔ بیست‌وهفتم، مسیح عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار می‌سازد. در میانهٔ آن هفته، نظام قربانیِ زمینی متوقف می‌شد، زیرا مسیح خدمت کهانت اعظم خود را در قدس آسمانی آغاز می‌کرد. به‌سبب نافرمانی یهودیان در خلال زمانِ امتحانی‌ای که برای ایشان بریده شده بود، مقدس و شهر بار دیگر می‌بایست ویران گردند.

The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.

این آیه می‌گوید: «و به‌سبب گسترشِ مکروهات، آن را ویران خواهد ساخت، و این تا زمانِ انجامِ کامل ادامه خواهد یافت، و آنچه مقدر شده است بر ویران‌کننده فرو خواهد ریخت.» هنگامی که یهودیان سرانجام پیمانهٔ زمانِ آزمایشِ خود را تا لبریز پُر کردند، شهر و مقدِس می‌بایست تا پایانِ جنگ ویران بمانند. در «انجامِ کاملِ» پایمال شدن در سال 1798، «مقرر شده بود» که پاپیّت زخمی مهلک دریافت کند. سپس شهر و مقدِس می‌بایست، چنان‌که در نمونهٔ آن هنگامی که یهودیان به‌موجبِ سه فرمان از بابلِ حقیقی بیرون آمدند، ترمیم و بازسازی شوند.

Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.

تا پایانِ آن جنگ، اورشلیم می‌بایست زیر پای قدرت پاپی پایمال گردد. دوره‌های نبوتی‌ای که ادوار متمایز درونِ دو هزار و سیصد سال را تشکیل می‌دهند، تنها هنگامی می‌توانند به‌درستی فهمیده شوند که رابطهٔ رؤیای پایمال شدن با رؤیای هفتاد سال، در پیوند با رؤیای اعادهٔ مقدسگاه و لشکر، درک شود. رد کردنِ رؤیای پراکندگیِ لعنتِ موسی، به‌معنای رد کردنِ رؤیای گردآوری است. رؤیای هفتاد سال، رؤیای پراکندگی است. رؤیای دو هزار و سیصد سال، رؤیای گردآوری است. رؤیای هفتاد سال، رؤیای «chazon»ِ پراکندگی است، و رؤیای دو هزار و سیصد سال، رؤیای «mareh»ِ گردآوری است.

> What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.

> پس آنچه را خدا به‌هم پیوسته است، انسان از هم جدا نسازد. مرقس 10:9.

The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.

दोनों दर्शनों को भविष्यवाणी के अनुसार एक साथ जोड़ा गया है, और एक को अस्वीकार करना दोनों को अस्वीकार करना है। यह तथ्य प्रकट करता है कि यद्यपि ऐडवेंटिज़्म यह दावा करता है कि वे तेईस सौ वर्ष की भविष्यवाणी को मानते हैं, तौभी उन्होंने ऐडवेंटिज़्म के केन्द्रीय स्तम्भ को अस्वीकार कर दिया है, उतनी ही निश्चितता से जितनी उन्होंने 1863 में “seven times” को अस्वीकार किया था। क्या यहूदियों ने परमेश्वर की व्यवस्था का पालन करने का दावा नहीं किया था? क्या प्राचीन इस्राएल ने मसीह की बाट जोहने का दावा नहीं किया था? यदि अंगीकार परमेश्वर के वचन को स्थिर नहीं रखता, तो उसका कोई अर्थ नहीं है।

The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.

میلیری‌ها سرانجام ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را به‌عنوان پایان دورهٔ دو هزار و سیصد روز شناسایی کردند، اما فهم ایشان محدود بود. تنها پس از ناامیدی بزرگ بود که نور در خصوص قُدس آسمانی و ظهور مسیح در قدس‌الاقداس در آن تاریخ آشکار شد. تنها پس از آن تاریخ بود که آنان پیام فرشتهٔ سوم و شریعت خدا را دیدند.

The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.

خداوند قصد داشت نور نبویِ مرتبط با دو هزار و سیصد سال را افزایش دهد، و در سال ۱۸۵۶ درِ نور بیشتری را گشود، و طی هفت سال بعد، ادونتیسم آن در را بست. تا پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نبود که خداوند محصلان نبوت را دوباره به مقالات هایرم ادسون رهنمون شد، و نورِ «هفت زمان» بار دیگر آغاز به افزایش کرد.

Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.

با امتناع از دیدن رابطه میان نبوتِ دو هزار و سیصد ساله و نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست ساله، ادونتیسم ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را به‌صورتی ناقص و نارسا درک کرد.

Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.

هنگامی که اس. اس. اسنو تاریخ مصلوب‌شدن را به‌طور قطعی تثبیت کرد، تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تعیین شد.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.

> پس بدان و بفهم که از زمان صدور فرمان برای بازگردانیدن و بنا کردن اورشلیم تا مسیحِ رئیس، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود؛ کوچه و حصار از نو بنا خواهد شد، هرچند در زمان‌های تنگی. و پس از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد، لیکن نه برای خود؛ و قومِ آن رئیسی که خواهد آمد، شهر و قدس را ویران خواهند ساخت؛ و پایان آن با سیلی خواهد بود، و تا پایان جنگ، ویرانی‌ها مقدر شده است. و او با بسیاری برای یک هفته عهد را استوار خواهد ساخت؛ و در نیمهٔ هفته، قربانی و هدیه را موقوف خواهد کرد، و به سبب گسترش مکروهات، آن را ویران خواهد ساخت، تا هنگام پایان؛ و آنچه مقدر شده است، بر ویران‌کننده فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۵–۲۷

The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.

میلری‌ها تاریخ درست مصلوب‌شدن را تشخیص دادند و سپس پایان دورهٔ دو هزار و سیصد سال نیز مشخص گردید. «منقطع شدنِ مسیحا» در «نصفِ هفته» که در آن مسیح به سبب آنکه یهودیان پیمانهٔ مهلتِ امتحانِ خویش را تا لبریز شدن پر کردند، چنان‌که با «گسترانیدنِ مکروهات» نمادین گردیده است، «عهد» را استوار ساخت، نیز شناسایی شد. صلیب به نشانهٔ تاریخی‌ای بدل شد که در شناختِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب ضروری بود.

In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”

با وجود نوری که در آیاتی قرار داشت که چنین ظهوری نیرومند از قدرت خدا را پدید آورد، میلری‌ها هرگز به درکی از آن آیات نرسیدند که به‌وسیلهٔ اشتیاق دانیال برای فهمیدن رابطهٔ میان دو رؤیا نمایان شده بود. هفته‌ای که در آن مسیح عهد را استوار ساخت، به دو دوره تقسیم شده بود؛ دوره‌هایی که خواهر وایت بعدها آن‌ها را نمایانگر خدمت شخصی مسیح به مدت سه سال و نیم، و سپس خدمت او آن‌گونه که به‌وسیلهٔ شاگردان نمایان گردید، شناسایی کرد. آنان دیدند که نشانهٔ تاریخیِ صلیب به لنگری برای تعیین تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بدل شد، اما ندیدند که آن همچنین مرکزِ دو دورهٔ یکسانِ سه سال و نیم را نیز نمایندگی می‌کرد، و بدین‌سان «هفت زمان» را نمایان می‌ساخت، که خدا از طریق موسی آن را «مخاصمهٔ عهد خود» نامید.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> سپس من نیز به مخالفت با شما رفتار خواهم کرد و شما را هنوز به سبب گناهانتان هفت چندان مجازات خواهم نمود. و شمشیری بر شما خواهم آورد که انتقامِ نزاعِ عهدِ مرا بگیرد؛ و هنگامی که در شهرهایتان گرد آیید، وبا را در میان شما خواهم فرستاد؛ و به دست دشمن تسلیم خواهید شد. لاویان 26:24، 25.

When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.

هنگامی که مسیح عهد را با بسیاری استوار می‌ساخت، همان عهدی بود که او بر سر آن با یهودیان نافرمان منازعه داشت. «مخاصمهٔ عهد او» در سال 723 پیش از میلاد آغاز شد، هنگامی که آشوریان پادشاهی شمالی را به اسارت بردند، و سپس به مدت هزار و دویست و شصت روز نبوی، بت‌پرستی اسرائیلِ تحت‌اللفظی را پایمال ساخت. آن پایمال شدن، آنگاه با هزار و دویست و شصت روز نبویِ دیگر دنبال شد، که در آن پاپ‌گرایی اسرائیلِ روحانی را پایمال کرد.

The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.

هفتهٔ نبوی‌ای که در آن مسیح عهد را استوار ساخت، در تحقق رؤیای دوهزار و سیصد سال، همچنین نمایانگر رؤیای دوهزار و پانصد و بیست سال نیز بود. میلری‌ها به اندازهٔ کافی از نبوتِ دوهزار و سیصد سال را دریافتند تا بتوانند پیامِ فریادِ نیمه‌شب را به‌درستی اعلام کنند، اما برگزیدند که بخشی از نوری را که تفسیر جبرئیل در باب نهم مقصود داشت منتقل سازد، رد کنند.

Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.

جبرائیل نے دانی ایل کو ہدایت دی تھی کہ وہ ان دونوں رویاؤں کو درست طور پر الگ الگ سمجھے (ذہنی طور پر جدا کرے)، جنہیں “matter” اور “vision” کے طور پر ظاہر کیا گیا ہے؛ اور اس ہدایت کی تکمیل میں سسٹر وائٹ ہمیں آگاہ کرتی ہیں کہ جب دانی ایل ستر ہفتوں (جو “سات اوقات” کی علامت ہیں) اور دو ہزار تین سو برس کے باہمی تعلق کو سمجھنے کی کوشش کر رہا تھا، تو یہی اس کے لیے اصل بارِ خاطر تھا۔

Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.

ردِّ الأدفنتية لـ«الأزمنة السبعة» وضعها في موضعٍ لم تستطع معه أن تفهم أن الفترة الأولى، البالغة أربع مئةٍ وتسعين سنة، المقتطعة من الألفين والثلاث مئة سنة، كانت تُمثِّل تمرُّد العهد الذي يعرِّفه موسى بأنه «مخاصمة عهده».

They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.

آنان همچنین از این بازداشته شدند که دریابند مصلوب‌شدن در میانهٔ هفته، تنها تاریخ را مشخص نمی‌کرد، بلکه کانونِ خودِ مخاصمهٔ مسیح با نافرمانیِ اسرائیل را به‌واسطهٔ خونِ عهد آشکار می‌ساخت. آنان نسبت به این حقیقت نابینا بودند که آن خونی که بر صلیب برای بسیاری ریخته شد و عهد او را استوار می‌ساخت، هم‌زمان همان عهدی را نیز که در لاویان بیست‌وپنج و بیست‌وشش مقرر شده بود، تأیید می‌کرد.

Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.

اسرائیلِ قدیم بر خود عهدی گرفتند که آن را با این اعلام خویش تعریف می‌کردند: «هر آنچه خداوند فرموده است، به‌جا خواهیم آورد»، بی‌آنکه هیچ آگاه باشند که عهدی که مسیح عرضه می‌داشت، اقتضا می‌کرد که شریعت او بر دل نوشته شود. تعریف فریسی‌مآبانهٔ آنان از شرایط عهد، ایشان را از فهمیدن و پذیرفتن عهد حقیقی بازداشت.

Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.

اسرائیلِ جدید نے ہفتہ کے وسط میں صلیب کے خون کی ایسی تعبیر اختیار کی ہے جو اسرائیلِ جدید کے لیے وہی نابینائی پیدا کرتی ہے جو قدیم اسرائیل پر اُس وقت طاری تھی جب انہوں نے مسیحا کو ردّ کیا اور اعلان کیا کہ قیصر کے سوا ان کا کوئی بادشاہ نہیں۔

Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.

اسرائیلِ جدید از این حقیقت نابیناست که تاریخی که جبرئیل برای دانیال ترسیم کرد، نه تنها شامل استوار ساختن عهد است، بلکه پراکندگی‌ای را نیز دربر می‌گیرد که بر کسانی وارد می‌شود که آن عهد را رد می‌کنند؛ زیرا آیات تصریح می‌کنند که رومِ بت‌پرست (آن رئیس که می‌بایست بیاید)، شهر و مقدِس را ویران خواهد کرد، و اینکه تا پایان آن جنگ (که مقدِس و لشکر را پایمال کرد) «ویرانی‌ها»، به صیغهٔ جمع، مقدر شده بود.

In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.

در آن تاریخ که مسیح خون خود را ریخت تا عهد را با بسیاری استوار سازد، دو قدرت ویرانگرِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی به‌طور مشخص معرفی می‌شوند. خونی که بر صلیب ریخته شد، همان است که مسیح آن را به مقدس آسمانی می‌آورد، و نمادی از کار اوست که در رؤیای «mareh» مربوط به دو هزار و سیصد سال بازنمایی شده است. آن تاریخ با تاریخ رؤیای «chazon» مربوط به دو هزار و پانصد و بیست سال درهم تنیده است، چنان‌که به‌وسیلهٔ آن دو قدرت ویرانگر نمایان می‌شود که می‌بایست مقدس و لشکر را پایمال کنند.

The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.

حقایقی که در رؤیای میلر به‌صورت جواهرات به تصویر کشیده شده بودند، همچون خورشید درخشان بودند، اما کامل نبودند. در ایام آخر، هنگامی که فریاد نیمه‌شب عیناً تکرار می‌شود، همان جواهرات به‌وسیلهٔ «مردِ جاروی خاک» در صندوقچهٔ جدید و بزرگ‌تر افکنده خواهند شد، و آنگاه ده برابر درخشان‌تر از آنچه در اصل بودند خواهند درخشید. آن‌ها به محکِ پیامِ فریادِ نهاییِ نیمه‌شب بدل می‌شوند. آن جواهرات به‌طور مشخص به‌وسیلهٔ آن دو شاهدی که حبقوق دربارهٔ ایشان نبوت کرد، به‌عنوان الواح، شناسایی شدند. هنگامی که دو لوحِ نقشه‌های پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ «سطراً بر سطر» بر یکدیگر نهاده شوند، جواهراتِ میلر به‌طور مشخص شناسایی می‌گردند، و بدین‌سان آن جواهرات نمایانگرِ پیامِ فریادِ نهاییِ نیمه‌شب هستند.

Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.

پیشگویی‌ای که پیش از ۱۸۴۴ تحقق یافته‌اند، مانند شناساییِ وحش‌های دانیال هفت و هشت، بر بیش‌ترِ حقایقِ مندرج در آن دو نمودار دلالت دارند. تصویرِ دانیال دو نیز در آن‌ها به نمایش درآمده است. استدلالِ مربوط به این‌که کدام‌یک—روم یا آنتیوخوس اپیفانس—رؤیا را تثبیت می‌کند، در آن‌جا آمده است. نخستین یأس و زمانِ تأخیرِ حبقوق و ده باکره نیز در آن‌جاست. ظهورِ فرشتهٔ سوم نیز در آن‌جاست، و همچنین قُدسِ آسمانی. «قربانیِ دائمی» نیز به‌منزلهٔ نمادی از بت‌پرستی در آن‌جاست. و البته، سه «وای» اسلام نیز در آن‌جاست. هنگامی که این‌ها در کنار یکدیگر قرار داده می‌شوند، آن دو نمودار تصویری از «افزایشِ معرفت» را ارائه می‌کنند که زمانی رخ می‌دهد که شیرِ سبطِ یهودا حقیقتی نبوی را از مُهر می‌گشاید.

As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.

چنان‌که بررسی خود را دربارهٔ رؤیای نهر اُولای به‌عنوان نمادِ معرفتِ نبوی‌ای که در زمانِ آخر، در سال ۱۷۹۸، مُهرگشایی شد و فزونی یافت تا جواهراتِ درونِ جعبهٔ نو و بزرگ‌ترِ رؤیای ویلیام میلر را تشکیل دهد به پایان می‌بریم، بار دیگر به حقایقِ میلری که در تاریخِ خود ناتمام بودند بازخواهیم گشت. برخی از آن‌ها به سببِ زمانی از تاریخ که میلری‌ها در آن می‌زیستند در وضعیتی ناتمام باقی گذاشته شدند، و برخی دیگر از طریقِ نافرمانیِ کسانی ناتمام ماندند که از همگام شدن با نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم سر باز زدند.

We will continue these things in the next article.

ہم اِن باتوں کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔

> “Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.

> "وہ لوگ جنہیں خدا نے ایک پیغام کے ساتھ بھیجا ہے، صرف انسان ہیں، لیکن اُس پیغام کی ماہیت کیا ہے جسے وہ لے کر آتے ہیں؟ کیا تم اِس سبب سے خبردار کرنے والی تنبیہوں سے رُوگردانی کرنے، یا اُنہیں حقیر جاننے کی جرأت کرو گے کہ خدا نے تم سے یہ مشورہ نہ کیا کہ کیا زیادہ پسند کیا جائے گا؟ خدا ایسے آدمیوں کو بلاتا ہے جو کلام کریں، جو بلند آواز سے پکاریں اور دریغ نہ کریں۔ خدا نے اپنے قاصدوں کو اِس زمانہ کے لیے اپنا کام کرنے کو برپا کیا ہے۔ بعض لوگوں نے مسیح کی راستبازی کے پیغام سے رُوگردانی کر کے اُن آدمیوں اور اُن کی کمزوریوں پر نکتہ چینی کی ہے، کیونکہ وہ حق کے پیغام کو اُس تمام لطف و شائستگی کے ساتھ نہیں سناتے جو مطلوب سمجھی جاتی ہے۔ اُن میں جوش بہت زیادہ ہے، وہ حد سے زیادہ سنجیدہ ہیں، حد سے زیادہ قطعی انداز میں بولتے ہیں، اور وہ پیغام جو بہت سے تھکے ماندے اور مظلوم جانوں کے لیے شفا، زندگی اور تسلی لاتا، کسی حد تک خارج کر دیا جاتا ہے؛ کیونکہ جس قدر اثر و رسوخ رکھنے والے لوگ اپنے ہی دلوں کو بند کرتے اور اپنی ہی مرضی کو اُس کے مقابل قائم کرتے ہیں جو خدا نے فرمایا ہے، اُسی قدر وہ اُن لوگوں سے نور کی کرن چھین لینے کی کوشش کریں گے جو نور اور زندہ بخش قوت کے لیے ترستے اور دعا کرتے رہے ہیں۔ مسیح نے اپنے خادموں کے خلاف کہی گئی ہر سخت، متکبرانہ، تمسخر آمیز بات کو ایسے درج کر لیا ہے جیسے وہ اُس کے اپنے ہی خلاف کہی گئی ہو۔"

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.

> «پیام فرشتهٔ سوم درک نخواهد شد، و آن نوری که زمین را با جلال خویش روشن خواهد ساخت، از سوی کسانی که از گام برداشتن در جلال فزایندهٔ آن سر باز می‌زنند، نوری کاذب خوانده خواهد شد. کاری که می‌توانست انجام شود، به سبب بی‌ایمانیِ ردکنندگانِ حقیقت، انجام‌ناشده باقی خواهد ماند. از شما که با نور حقیقت مخالفت می‌کنید، استدعا داریم که از سر راه قوم خدا کنار بروید. بگذارید نوری که از آسمان فرستاده شده است، در پرتوهایی روشن و استوار بر آنان بتابد. خدا شما را که این نور به شما رسیده است، در قبال بهره‌ای که از آن می‌گیرید، مسئول می‌داند. آنان که نمی‌خواهند بشنوند مسئول نگاه داشته خواهند شد؛ زیرا حقیقت در دسترس آنان قرار داده شده بود، اما ایشان فرصت‌ها و امتیازات خود را خوار شمردند. پیام‌هایی که حامل مُهر تأیید الهی بودند، برای قوم خدا فرستاده شده‌اند؛ جلال، کبریا و عدالتِ مسیح، آکنده از نیکویی و راستی، ارائه شده است؛ کمال الوهیت در عیسی مسیح در میان ما با زیبایی و دل‌انگیزی آشکار گردیده است تا همهٔ کسانی را که دل‌هایشان با تعصب بسته نشده بود، مجذوب سازد. ما می‌دانیم که خدا در میان ما عمل کرده است. دیده‌ایم که جان‌ها از گناه به سوی عدالت بازگشته‌اند. دیده‌ایم که ایمان در دل‌های توبه‌کاران دوباره زنده شده است. آیا ما همچون آن جذامیانی خواهیم بود که پاک شدند و به راه خود رفتند، و تنها یکی بازگشت تا خدا را تمجید کند؟ بلکه بیایید از نیکویی او سخن بگوییم و خدا را با دل، با قلم، و با صدا بستاییم.» Review and Herald, May 27, 1890.

Back to Articles