Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Eight

کتاب دانیال — صد و هشتاد و هشتم

From Raphia to Panium: Unveiling the Prophetic Significance of Ancient Battles

از رافیه تا پانیوم: آشکار ساختن اهمیت نبویِ نبردهای باستانی

Author

Jeff Pippenger

Published

April 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Battle of Raphia and the Battle of Panium are two distinct historical events that occurred in different periods and contexts, but they both have significance in the history of ancient Judea and its surrounding regions. The Battle of Raphia took place in 217 BC. The Battle of Panium occurred in 200 BC between the Seleucid kingdom (king of the north) and the Ptolemaic kingdom (king of the south). These two battles are identified in verses eleven through fifteen of Daniel chapter eleven. These two battles preceded the Maccabean Revolt in 167 BC.

نبرد رافیا و نبرد پانیوم دو رویداد تاریخیِ متمایز هستند که در دوره‌ها و زمینه‌های متفاوتی رخ دادند، اما هر دو در تاریخ یهودیه باستان و نواحی پیرامون آن اهمیت دارند. نبرد رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد روی داد. نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد میان پادشاهی سلوکی (پادشاه شمال) و پادشاهی بطلمیوسی (پادشاه جنوب) واقع شد. این دو نبرد در آیات یازده تا پانزدهِ فصل یازدهم کتاب دانیال شناسایی شده‌اند. این دو نبرد پیش از شورش مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد رخ دادند.

The Battle of Panium took its name from the nearby geographical feature, Mount Panium, where the conflict occurred. The name Panium is derived from the Greek god Pan, to whom a temple was there dedicated. The site was known as Panium due to its association with the worship of Pan. The temple complex was often referred to as the Sanctuary of Pan, emphasizing its role as a place of religious devotion and worship dedicated to the god Pan. The term “Nymphaeum” refers to a monument or shrine dedicated to water nymphs in ancient Greek and Roman religion. The temple complex at Panium included a grotto and natural spring, which were believed to be inhabited by nymphs, and thus it was sometimes referred to as the Nymphaeum of Panium.

نبرد پانیوم نام خود را از عارضهٔ جغرافیایی نزدیک آن، کوهِ پانیوم، گرفته است؛ جایی که درگیری در آن رخ داد. نام «پانیوم» از خدای یونانی «پان» مشتق شده است که در آنجا معبدی به او تقدیم شده بود. این محل به سبب پیوندش با پرستش پان، به «پانیوم» شناخته می‌شد. مجموعهٔ معبد غالباً «معبدگاهِ پان» نامیده می‌شد، که نقش آن را به‌عنوان مکانی برای اخلاص دینی و پرستشِ اختصاص‌یافته به خدای پان برجسته می‌ساخت. اصطلاح «نیمفائوم» به بنایی یادمانی یا زیارتگاهی اختصاص‌یافته به حوریان آب در دین یونانی و رومی باستان اشاره دارد. مجموعهٔ معبد در پانیوم شامل غاری و چشمه‌ای طبیعی بود که گمان می‌رفت حوریان در آن سکونت دارند، و ازاین‌رو گاه از آن با عنوان «نیمفائومِ پانیوم» نیز یاد می‌شد.

After the city was rebuilt and expanded by Herod Philip, son of Herod the Great, it was known as Caesarea Philippi in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus and Herod Philip himself. The temple complex was an important religious center within this city.

پس از آن‌که شهر به‌دست هیرودس فیلیپ، پسر هیرودسِ کبیر، بازسازی و گسترش یافت، به افتخار امپراتور روم، قیصر آگوستوس، و خودِ هیرودس فیلیپ، به نام قیصریه فیلیپی شناخته شد. مجموعهٔ معبد در داخل این شهر مرکز مهمی مذهبی بود.

During the reign of Emperor Augustus, the temple was rededicated or renamed in honor of Augustus, reflecting the imperial cult and the integration of Roman religious practices into the local religious landscape. The area near the ancient city of Caesarea Philippi, where the temple of Pan was located, was sometimes referred to as the “Gates of Hell” or the “Gates of Hades.”

در دوران فرمانروایی امپراتور آگوستوس، معبد به افتخار آگوستوس دوباره تقدیس شد یا نامی تازه یافت؛ امری که بازتاب‌دهندهٔ کیش امپراتوری و ادغام آیین‌های دینی رومی در بافت دینی محلی بود. ناحیهٔ نزدیک به شهر باستانی قیصریهٔ فیلپی، جایی که معبد پان قرار داشت، گاه «دروازه‌های جهنم» یا «دروازه‌های هادِس» نامیده می‌شد.

In verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven, the three geographical areas of conquest that pagan Rome was to overcome in order to be established as the fourth kingdom of Bible prophecy and the king of the north in the chapter, are represented. In verse sixteen, the Roman general Pompey is identified as conquering Syria in 65 BC, and then Jerusalem in 63 BC. Verses seventeen through nineteen identify Julius Caesar’s conquering of Egypt, the third of the three obstacles. The Battle of Actium in 31 BC, marks the beginning of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule supremely in fulfillment of verse twenty-four, of Daniel chapter eleven.

در آیات شانزدهم تا نوزدهمِ فصل یازدهمِ دانیال، سه ناحیهٔ جغرافیاییِ فتحی که رومِ بت‌پرست می‌بایست بر آن‌ها غلبه یابد تا به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس و پادشاهِ شمال در آن فصل استقرار یابد، بازنمایی شده‌اند. در آیهٔ شانزدهم، سردار رومی، پومپی، به‌عنوان فاتحِ سوریه در 65 ق.م. و سپس اورشلیم در 63 ق.م. معرفی می‌شود. آیات هفدهم تا نوزدهم، فتح مصر به‌دستِ ژولیوس سزار، یعنی سومینِ آن سه مانع، را مشخص می‌سازند. نبردِ آکتیوم در 31 ق.م. آغازِ آن سیصد و شصت سال را نشان می‌دهد که در طی آن رومِ بت‌پرست، در تحققِ آیهٔ بیست‌وچهارِ فصل یازدهمِ دانیال، به‌گونه‌ای برتر فرمان راند.

In verse twenty the reign of Augustus Caesar is marked, and in that history, Jesus was born. Then in verses twenty-one and twenty-two the wicked Tiberius Caesar’s reign is identified, thus marking the crucifixion of Christ. In verse twenty-three, the league which the Maccabean Jews entered into with pagan Rome is marked, and thus the flow of history that began in verse eleven is halted, and the historical narrative drops back to the period of 161 BC to 158 BC.

در آیهٔ بیست، سلطنت اوگوستوس قیصر مشخص شده است، و در آن بخش از تاریخ، عیسی تولد یافت. سپس در آیات بیست‌ویک و بیست‌ودو، سلطنت تیبریوس قیصرِ شریر مشخص می‌گردد، و بدین‌سان مصلوب شدن مسیح را نشان‌گذاری می‌کند. در آیهٔ بیست‌وسه، اتحادی که یهودیان مکابی با رومِ بت‌پرست بدان درآمدند مشخص شده است، و از این‌رو جریان تاریخی‌ای که در آیهٔ یازده آغاز شده بود متوقف می‌شود، و روایت تاریخی به دورهٔ ۱۶۱ ق.م. تا ۱۵۸ ق.م. بازمی‌گردد.

Verse twenty-three represents the line of the Maccabees, and though it does not provide all the details of their prophetic line, the record of history does. In 217 BC, the Battle of Raphia took place, and in the aftermath a child king left Egypt vulnerable. As the Seleucid and Greek kings made plans to deal with the child king in the year 200 BC, Rome inserted itself into the history and became the defender of the Egyptian child king. In the same year the Battle of Panium took place. Then in 167 BC the guerilla warfare of the Maccabees, began.

آیهٔ بیست‌وسه نمایانگر سلسلهٔ مکابیان است، و هرچند همهٔ جزئیات خطّ نبوی آنان را ارائه نمی‌کند، گزارش تاریخ چنین می‌کند. در سال ۲۱۷ پیش از میلاد، نبرد رافیه رخ داد، و در پی آن، یک پادشاه کودک مصر را آسیب‌پذیر بر جای گذاشت. هنگامی که پادشاهان سلوکی و یونانی در سال ۲۰۰ پیش از میلاد برای رسیدگی به امر آن پادشاه کودک نقشه می‌کشیدند، روم خود را در تاریخ داخل کرد و مدافع آن پادشاه کودک مصری شد. در همان سال، نبرد پانیوم نیز رخ داد. سپس در سال ۱۶۷ پیش از میلاد، جنگ‌های چریکیِ مکابیان آغاز شد.

The Maccabean revolt began in Modein in 167 BC, and it consisted of the Maccabees not only engaging against the Seleucid Empire, but also engaging the Jews that they had determined were in alliance with the Seleucids. The revolt was religiously motivated, and it was carried out against an internal and external enemy. In 164 BC the Maccabees rededicated the temple, and this event is commemorated by the Jewish celebration of Hanukkah. In that year the infamous Antiochus Epiphanes died. Then from 161 BC to 158 BC the “league” of verse twenty-three was entered into with Rome.

قیامِ مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد در مودعین آغاز شد، و عبارت بود از این‌که مکابیان نه تنها با امپراتوری سلوکی درگیر شدند، بلکه با آن یهودیانی نیز به نبرد برخاستند که تشخیص داده بودند با سلوکیان هم‌پیمان‌اند. این قیام انگیزه‌ای دینی داشت، و بر ضدّ دشمنی داخلی و خارجی به اجرا درآمد. در سال ۱۶۴ پیش از میلاد، مکابیان هیکل را تطهیر و تجدید تقدیس کردند، و این رویداد در عید یهودیِ حنوکا یادبود می‌شود. در همان سال، آنتیوخوس اپیفانسِ بدنام درگذشت. سپس از سال ۱۶۱ پیش از میلاد تا ۱۵۸ پیش از میلاد، «اتحاد» مذکور در آیهٔ بیست‌وسه با روم منعقد شد.

The only direct reference to the Maccabees, their revolt and their league with Rome, is found in verse twenty-three, but the history of the dynasty, called the Hasmonean Dynasty began at Modein in 167 BC, and continued to the time of the cross. The final representatives of the Hasmonean Dynasty were the Pharisees of Christ’s time period. Therefore, there is a prophetic line of the history of apostate Judaism as represented by the Maccabees which began in 167 BC at the revolt of Modein, which ends in verses twenty-one and twenty-two when Jesus was crucified.

تنها اشارهٔ مستقیم به مکابیان، شورش آنان و پیمانشان با روم، در آیهٔ بیست‌وسه یافت می‌شود؛ اما تاریخ این دودمان، که «دودمان حَسمونی» نامیده می‌شود، در سال ۱۶۷ پیش از میلاد در مودیعین آغاز شد و تا زمان صلیب ادامه یافت. آخرین نمایندگان دودمان حَسمونی، فریسیانِ دوران مسیح بودند. بنابراین، خطی نبوی از تاریخ یهودیت مرتد، آن‌گونه که در مکابیان نمایان شده است، وجود دارد که در سال ۱۶۷ پیش از میلاد با شورش مودیعین آغاز می‌شود و در آیات بیست‌ویک و بیست‌ودو، هنگامی که عیسی مصلوب شد، به پایان می‌رسد.

Their history reached a turning point in verse sixteen, when Rome, for the first time, through Pompey, conquered Jerusalem. His primary motivation for bringing the destruction upon Jerusalem at that time was a dispute among two factions of the Hasmonean Dynasty. From that point in time (63 BC), Judah was under Roman rule. The Hasmonean Dynasty of the Maccabees begins prophetically at the battle of Modein in 167 BC, then is placed under subjection to Rome in 63 BC. Soon after the beginning of that history the Maccabees initiated and entered into a league with Rome from 161 BC to 158 BC. They were in subjection to Rome from 63 BC until the cross and the ultimate destruction of Jerusalem in the year 70.

تاریخ ایشان در آیهٔ شانزدهم به نقطه‌ای سرنوشت‌ساز رسید، آنگاه که روم برای نخستین بار، به‌وسیلهٔ پومپه، اورشلیم را فتح کرد. انگیزهٔ اصلی او در آوردن آن ویرانی بر اورشلیم در آن زمان، نزاعی میان دو جناح از دودمان حَسمونی بود. از آن زمان به بعد (63 ق.م.)، یهودا تحت حاکمیت روم قرار گرفت. دودمان حَسمونیِ مکابیان از لحاظ نبوی با نبرد مودیعین در 167 ق.م. آغاز می‌شود، و سپس در 63 ق.م. تحت انقیاد روم قرار می‌گیرد. اندکی پس از آغاز آن تاریخ، مکابیان از 161 ق.م. تا 158 ق.م. پیمانی با روم برقرار کردند و به آن درآمدند. آنان از 63 ق.م. تا صلیب و ویرانی نهایی اورشلیم در سال 70، در تابعیت روم بودند.

The prophetic line of the Maccabees is the line of apostate Judaism, and it therefore typifies the line of apostate Protestantism. From the Battle of Panium until the Sunday law of verse sixteen the prophetic events of 200 BC, 167 BC, 164 BC, and the league from 161 BC to 158 BC will be repeated in the history of apostate Protestantism. These waymarks will occur in the history of the eighth president who is of the seven in advance of the Sunday law. 200 BC represents the external line of the Republican horn in relation to 167 BC, representing the internal line of the apostate Protestant horn.

خط نبویِ مکابیان، خط یهودیتِ مرتد است، و ازاین‌رو نمونه‌وارِ خط پروتستانتیسمِ مرتد می‌باشد. از نبرد پانیوم تا قانونِ یکشنبه در آیهٔ شانزده، رویدادهای نبویِ سال‌های ۲۰۰ ق.م.، ۱۶۷ ق.م.، ۱۶۴ ق.م.، و نیز اتحادِ سال‌های ۱۶۱ ق.م. تا ۱۵۸ ق.م. در تاریخِ پروتستانتیسمِ مرتد تکرار خواهند شد. این نشانه‌های راه در تاریخِ رئیس‌جمهورِ هشتم، که از آن هفت است، پیش از قانونِ یکشنبه رخ خواهند داد. سالِ ۲۰۰ ق.م. بیانگرِ خطِ خارجیِ شاخِ جمهوری‌خواه است نسبت به ۱۶۷ ق.م. که نمایانگرِ خطِ داخلیِ شاخِ پروتستانِ مرتد است.

These waymarks are essentially hidden within the historical line of the Hasmonean Dynasty, but none-the-less form part of the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is a line that is part of the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

این نشانه‌های راه، در اصل در درون خطّ تاریخیِ سلسلۀ حَشمونیان نهفته‌اند؛ با این همه، بخشی از تاریخِ پنهانِ آیۀ چهلِ دانیال یازدهم را تشکیل می‌دهند. این خط، بخشی از «آن قسمت از نبوتِ دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود.»

The fact that Judaism celebrates Hanukkah in memory of the revolt of the Maccabees, does not define the Maccabees as righteous. Due to rebellion the shekinah never returned to the temple that was rebuilt after the captivity of seventy years. The final prophetic message came through Malachi roughly two centuries before the Maccabees. The history of the Maccabees identifies that they allowed their political leaders to also function as high priest, the very sin that the Egyptian Ptolemy attempted, and that King Uzziah also attempted. Tradition identifies that God intervened to prevent Ptolemy from the sacrilegious action, and God’s Word identifies directly that God did intervene when king Uzziah attempted to perform the work of the priest and king. The final fruit of their dynasty was the Pharisees. There is no reason to conclude the Maccabees were a symbol of righteousness, in spite of the historical reverence modern Judaism’s Jews may hold to.

این واقعیت که یهودیت، حنوکا را به یاد شورش مکابیان گرامی می‌دارد، مکابیان را صالح تعریف نمی‌کند. به سبب عصیان، شکینه هرگز به معبدی که پس از اسارت هفتادساله بازسازی شد بازنگشت. آخرین پیام نبوی، حدود دو قرن پیش از مکابیان، از طریق ملاکی آمد. تاریخ مکابیان نشان می‌دهد که ایشان اجازه دادند رهبران سیاسی‌شان هم‌زمان منصب کاهن اعظم را نیز بر عهده گیرند؛ همان گناهی که بطلمیوسِ مصری در پی آن بود و عُزّیای پادشاه نیز در صدد انجام آن برآمد. سنت بیان می‌کند که خدا مداخله کرد تا بطلمیوس را از آن عمل کفرآمیز بازدارد، و کلام خدا به‌صراحت نشان می‌دهد که هنگامی که عُزّیای پادشاه کوشید کار کاهن و پادشاه را انجام دهد، خدا مداخله کرد. ثمره نهایی دودمان ایشان، فریسیان بودند. هیچ دلیلی وجود ندارد که نتیجه بگیریم مکابیان نماد عدالت بودند، با وجود حرمت تاریخی‌ای که یهودیانِ یهودیتِ معاصر ممکن است برای آنان قائل باشند.

The Protestant reformation began in the time of Luther, and it was a progressive development. It was not a new tradition, for Jesus and His disciples were Protestants. It was an awakening to the darkness of the history where Luther and other reformers were awakened. The climax of that progressive reformation was the Millerite movement. God did not only need to awaken the early reformers to the sins of Babylon, but He intended to bring them into the full understanding of His law, and His work in the heavenly sanctuary. On April 19, 1844 the Protestants rejected the increasing light of the reformation and became apostate Protestantism.

اصلاحِ پروٹسٹنٹ کا آغاز لوتھر کے زمانے میں ہوا، اور یہ ایک تدریجی ارتقا تھا۔ یہ کوئی نئی روایت نہ تھی، کیونکہ یسوع اور اُس کے شاگرد پروٹسٹنٹ تھے۔ یہ تاریخ کی تاریکی کے اندر ایک بیداری تھی، جہاں لوتھر اور دیگر مصلحین بیدار کیے گئے۔ اُس تدریجی اصلاح کا نقطۂ عروج میلرائٹ تحریک تھی۔ خدا کو صرف یہ مقصود نہ تھا کہ ابتدائی مصلحین کو بابل کے گناہوں پر بیدار کرے، بلکہ اُس کا ارادہ یہ تھا کہ اُنہیں اپنی شریعت اور آسمانی مقدِس میں اپنے کام کی کامل سمجھ تک لے آئے۔ 19 اپریل 1844 کو پروٹسٹنٹوں نے اصلاح کی بڑھتی ہوئی روشنی کو رد کر دیا اور مرتد پروٹسٹنٹ ازم بن گئے۔

The faithful Millerites then were “given the mantle” and directed into the Most Holy Place to finish the work to become mature Protestant Christians. In 1863 those who had been given the mantle, through disobedience, set aside the mantle of Protestantism, and took the mantle of Laodicea. In the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began twenty-two years after September 11, 2001, in 2023, the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that fill up the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven, which is the history from the collapse of the Soviet Union in 1989 unto the soon coming Sunday law. In doing this, He has unsealed the history of apostate Judaism as a symbol of apostate Protestantism.

وفادارِ ملّیریان در آن زمان «خِرقه را دریافت کردند» و به قُدس‌الاقداس هدایت شدند تا کار را به انجام رسانند و به مسیحیان پروتستانِ بالغ تبدیل شوند. در سال ۱۸۶۳، آنان که خِرقه به ایشان سپرده شده بود، بر اثر نافرمانی، خِرقهٔ پروتستانتیسم را کنار نهادند و خِرقهٔ لائودیکیه را برگرفتند. در دورهٔ نهاییِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، که بیست‌ودو سال پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، یعنی در ۲۰۲۳، آغاز شد، شیرِ سبطِ یهودا در حال گشودنِ مُهرِ حقایقی است که تاریخِ نهانِ آیهٔ چهل از باب یازدهم دانیال را کامل می‌سازد؛ تاریخی که از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع امتداد دارد. او بدین‌سان تاریخِ یهودیتِ مرتد را به‌عنوان نمادی از پروتستانتیسمِ مرتد مکشوف ساخته است.

Both lines of God’s apostate people, whether those of literal Judah or spiritual Judah (both glorious lands), end at the conquering of Jerusalem, the former in 63 BC, and the latter at the soon coming Sunday law. Both lines represent warfare that is motivated by misguided religious convictions. Both lines represent a warfare against the religious philosophies of Greece, and both lines end up with the apostates being in subjection to Rome. I identify the three battles of verse forty representing the collapse of the Soviet Union in 1989, the Ukraine War, and Panium at the Sunday law for the purpose of identifying a distinction between those three battles and the three world wars.

هر دو سلسله از قوم مرتدِ خدا، خواه آنان که از یهودایِ تحت‌اللفظی‌اند و خواه آنان که از یهودایِ روحانی‌اند (که هر دو سرزمین‌های جلال‌اند)، به فتح اورشلیم پایان می‌یابند: اولی در سال ۶۳ پیش از میلاد، و دومی در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد. هر دو سلسله نمایانگر جنگی هستند که انگیزهٔ آن اعتقادات دینیِ گمراه‌کننده است. هر دو سلسله نمایانگر جنگی بر ضد فلسفه‌های دینیِ یونان‌اند، و هر دو سرانجام به آنجا می‌انجامند که مرتدان تحت انقیاد روم قرار گیرند. من سه نبردِ آیهٔ چهل را ــ که نمایانگر فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۸۹، جنگ اوکراین، و پانیوم در زمان قانون یکشنبه‌اند ــ به این منظور مشخص می‌کنم که تمایزی میان آن سه نبرد و سه جنگ جهانی نشان دهم.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> «کلامِ خدا از خطرِ قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر به این هشدار اعتنا نشود، دنیای پروتستان تنها هنگامی خواهد آموخت که مقاصدِ روم واقعاً چیست، که دیگر برای گریختن از دام بسیار دیر شده باشد. او خاموش و بی‌صدا در حال رشد یافتن در قدرت است. تعالیمِ او نفوذِ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها، و در دل‌های انسان‌ها اعمال می‌کنند. او بناهای بلند و عظیمِ خود را انباشته می‌سازد؛ در نهانخانه‌های پنهانِ آن‌ها، آزارهای گذشته‌اش بار دیگر تکرار خواهد شد. او پنهانی و بی‌آنکه کسی گمان برد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا چون زمانِ ضربه زدنش فرا رسد، مقاصدِ خویش را پیش ببرد. تمام آنچه او می‌خواهد، موضعِ برتر و برتریِ موقعیت است، و این هم‌اکنون به او داده می‌شود. ما به‌زودی خواهیم دید و خواهیم احساس کرد که مقصودِ عنصرِ رومی چیست. هر که به کلامِ خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، بدین‌سبب ملامت و آزار را بر خود هموار خواهد ساخت.» The Great Controversy, 581.

From verse ten, which identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, unto the Battle of Panium in verse fifteen, the papacy has been “strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike.” These verses identify the prophetic circumstances that are the “snare” that has been prepared by the papacy, which will be impossible to “escape.” In the final engagement, represented by the Battle of Panium, the image of the beast will be formed in the United States. The formation of that image is the final test for God’s people of the last days.

له آیت دهم څخه، چې په ۱۹۸۹ کال کې د شوروي اتحاد ړنګېدل څرګندوي، تر آیت پنځلسم پورې، چې د پانیوم جګړې ته اشاره کوي، پاپي نظام «خپل ځواکونه پیاوړي کول تر څو خپل مقاصد پر مخ یوسي کله چې د ګوزار وخت راورسیږي.» دغو آیتونو هغه نبوي حالات څرګند کړي دي چې هماغه «دام» دی چې د پاپي نظام له خوا تیار شوی، او له هغه څخه «تېښته» ناشونې ده. په وروستۍ نښته کې، چې د پانیوم جګړې لخوا تمثیل شوې ده، د حیوان انځور به په متحده ایالاتو کې جوړ شي. د دغه انځور جوړېدل د وروستیو ورځو لپاره د خدای د خلکو وروستۍ ازموینه ده.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. … In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> «خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که تصویرِ وحش پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش شکل خواهد گرفت؛ زیرا این همان آزمونِ بزرگ برای قومِ خدا خواهد بود که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ ایشان تعیین خواهد شد. … در مکاشفهٔ ۱۳ این موضوع به‌صراحت بیان شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۷، نقل شده].»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «این است آن آزمونی که قوم خدا باید پیش از مُهر شدن از آن بگذرند. همهٔ آنان که با نگاه‌داشتن شریعت او و سر باز زدن از پذیرفتن سَبَّتی جَعلی، وفاداری خویش را به خدا ثابت کردند، زیر پرچم یهوه، خداوندْ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدای زنده را دریافت خواهند کرد. و آنان که حقیقتِ دارای منشأ آسمانی را واگذارند و سَبَّتِ یکشنبه را بپذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد.» Manuscript Releases، جلد 15، ص. 15.

The formation of the image of the beast is represented by the period when the league of Rome was entered into. The Protestant horn of the United States became the daughters of Rome in 1844, and the beginning of their history is repeated at the end of their history when they once again determine to imitate their mother.

تشکیلِ صورتِ وحش اُس زمانے کی نمائندگی کرتا ہے جب روم کے اتحاد میں داخل ہوا گیا۔ ریاستہائے متحدہ کا پروٹسٹنٹ سینگ 1844 میں روم کی بیٹیاں بن گیا، اور اُن کی تاریخ کا آغاز اُن کی تاریخ کے اختتام پر دہرایا جاتا ہے، جب وہ ایک بار پھر اپنی ماں کی نقل کرنے کا عزم کرتی ہیں۔

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

> میں نے دیکھا کہ دو سینگوں والے درندے کا منہ اژدہا کا سا تھا، اور اس کی قدرت اس کے سر میں تھی، اور یہ کہ فرمان اس کے منہ سے صادر ہوگا۔ پھر میں نے کسبیوں کی ماں کو دیکھا؛ کہ ماں بیٹیاں نہ تھی، بلکہ ان سے الگ اور ممتاز تھی۔ اس کا زمانہ گزر چکا ہے، اور اس کی بیٹیاں، یعنی پروٹسٹنٹ فرقے، اس کے بعد منظر پر آنے والی تھیں تاکہ اسی ذہنیت کا اظہار کریں جو ماں کے پاس تھی جب اس نے مقدسین پر ظلم و ستم کیا۔ میں نے دیکھا کہ جیسے جیسے ماں کی قدرت زوال پذیر ہوتی گئی، بیٹیاں بڑھتی گئی تھیں، اور عنقریب وہ اسی قدرت کو استعمال کریں گی جو کبھی ماں استعمال کرتی تھی۔

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

> میں نے دیکھا کہ برائے نام کلیسیا اور برائے نام ایڈونٹسٹ، یہوداہ کی مانند، ہمیں کیتھولکوں کے حوالے کر دیں گے تاکہ ان کا اثر و رسوخ حاصل کر کے حق کے خلاف آئیں۔ اُس وقت مقدسین ایک غیر معروف قوم ہوں گے، کیتھولکوں میں بہت کم جانے پہچانے؛ لیکن کلیسیائیں اور برائے نام ایڈونٹسٹ، جو ہمارے ایمان اور ہمارے رواج سے واقف ہیں (کیونکہ وہ سبت کے سبب ہم سے نفرت رکھتے تھے، اس لیے کہ وہ اس کی تردید نہیں کر سکتے تھے)، مقدسین سے غداری کریں گے اور کیتھولکوں کو ان کی خبر دیں گے کہ یہ وہ لوگ ہیں جو عوام کے مقررہ اداروں کو نظرانداز کرتے ہیں؛ یعنی یہ کہ وہ سبت مانتے ہیں اور اتوار کو نظرانداز کرتے ہیں۔

> “Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

> «سپس کاتولیک‌ها به پروتستان‌ها فرمان خواهند داد که پیش روند، و حکمی صادر کنند که هر کس روز نخست هفته را به جای روز هفتم نگاه ندارد، باید کشته شود. و کاتولیک‌ها که شمارشان بسیار است، در کنار پروتستان‌ها خواهند ایستاد. کاتولیک‌ها قدرت خود را به صورتِ وحش خواهند داد. و پروتستان‌ها همان‌گونه که مادرشان پیش از ایشان عمل کرد، برای نابودی مقدسان عمل خواهند کرد. اما پیش از آن‌که حکم ایشان به نتیجه برسد یا ثمر آورد، مقدسان به‌وسیلهٔ صدای خدا رهایی خواهند یافت.» Spalding and Magan, 1, 2.

In the passage there are two groups of “nominal,” which means “in name only,” that betray God’s faithful ones to the Catholics. Ellen White’s understanding of nominal churches and nominal Adventists is different than what they actually represent in the last days, for her understanding of a “nominal Adventist,” would have represented a Christian who professed to believe in the return of Christ. But the prophets speak more for the last days, than the days in which they lived, and a “nominal Adventist,” in the last days represents the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the nominal churches are the descendants of those who became the daughters of Rome in 1844.

در این بخش دو گروه از «اسمی»ها وجود دارند—یعنی کسانی که «تنها در نام» هستند—که وفاداران خدا را به کاتولیک‌ها تسلیم می‌کنند. درک الن وایت از کلیساهای اسمی و ادونتیست‌های اسمی با آنچه آنان در ایام آخر در واقع نمایندگی می‌کنند متفاوت است؛ زیرا درک او از یک «ادونتیست اسمی» نمایانگر مسیحی‌ای بود که اقرار می‌کرد به بازگشت مسیح ایمان دارد. اما انبیا بیش از روزگاری که خود در آن می‌زیستند، دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گویند، و یک «ادونتیست اسمی» در ایام آخر نمایانگر کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم است، و کلیساهای اسمی بازماندگانِ کسانی هستند که در سال ۱۸۴۴ دختران روم شدند.

Seventh-day Adventists will hate the “obscure people,” who are God’s true representatives for they “cannot refute the Sabbath truth,” which represents the Sabbath of the land resting. The Seventh-day Adventist church professes to uphold the seventh-day as the day of worship, but in the last days the Sabbath they can not refute is the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which was the first foundational truth they rejected in 1863.

ادونتیست‌های روز هفتم از «قوم گمنام» نفرت خواهند داشت، زیرا آنان نمایندگان حقیقی خدا هستند، چون «نمی‌توانند حقیقتِ سَبَّت را رد کنند»، حقیقتی که نمایانگر سَبَّتِ آرامیدنِ زمین است. کلیسای ادونتیستِ روز هفتم مدعی است که از روز هفتم به‌عنوان روز عبادت پاسداری می‌کند، اما در ایام آخر، آن سَبَّتی که نمی‌توانند آن را رد کنند، همان «هفت زمان» مذکور در لاویان بیست‌وشش است؛ همان نخستین حقیقتِ بنیادی که در سال 1863 آن را رد کردند.

The passage that we are now addressing is identifying the prophetic dynamics associated with the history that begins at the soon coming Sunday law, but the final testing history that follows the Sunday law is first accomplished within the United States. At the Sunday law the United States will force the entire world to erect an image to the beast, but before they accomplish that work, they will have erected an image to the beast in the United States.

متنی که اکنون بدان می‌پردازیم، پویایی‌های نبویِ مرتبط با آن تاریخ را که با قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود، شناسایی می‌کند؛ اما تاریخِ آزمون نهایی که در پیِ قانون یکشنبه‌ای می‌آید، نخست در داخل ایالات متحده به انجام می‌رسد. در زمانِ قانون یکشنبه‌ای، ایالات متحده تمام جهان را وادار خواهد کرد که تمثالی برای وحش برپا سازند؛ اما پیش از آنکه آن کار را به انجام رسانند، در ایالات متحده تمثالی برای وحش برپا کرده خواهند بود.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «هنگامی که آمریکا، سرزمین آزادی مذهبی، با پاپیت در تحمیل بر وجدان و واداشتن مردم به احترام نهادن به سبتِ کاذب متحد شود، مردمِ هر کشوری در سراسر جهان به پیروی از نمونهٔ او سوق داده خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۱۸.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «اقوامِ بیگانہ ریاستہائے متحدہ کی مثال کی پیروی کریں گی۔ اگرچہ وہ پیش قدمی کرتی ہے، تاہم یہی بحران دنیا کے ہر حصے میں ہمارے لوگوں پر بھی آ پڑے گا۔» Testimonies, جلد 6، 395۔

The great test for the people of God, occurs before the Sunday law, for at the Sunday law probation closes for Seventh-day Adventists. The test is represented as the formation of the image of the beast, and the image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Just as the Protestants became a daughter of Rome in 1844, and a daughter is the image of her mother, the apostate Protestants will accomplish a parallel work in the last days, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

آزمون بزرگ برای قوم خدا پیش از قانون یکشنبه رخ می‌دهد، زیرا با قانون یکشنبه، مهلتِ فیض برای اَدونتیست‌های روز هفتم بسته می‌شود. این آزمون به‌صورت تشکیلِ صورتِ وحش معرفی شده است، و صورتِ وحش همان اتحادِ کلیسا و دولت است، با این تفاوت که کلیسا بر این رابطه حاکم است. همان‌گونه که پروتستان‌ها در سال 1844 به دختری برای روم تبدیل شدند، و دختر صورتِ مادر خویش است، پروتستان‌های مرتد نیز در ایام آخر عملی موازی را به انجام خواهند رساند، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن چیز به تصویر می‌کشد.

The history represented by the “league” of verse twenty-three of Daniel chapter eleven, represented a professed apostate people of the glorious land reaching out to form a union with Rome. 161 BC to 158 BC represents the formation of the image of the beast that culminates at the Sunday law.

تاریخی که در «هم‌پیمانی» مذکور در آیهٔ بیست‌وسه از باب یازدهم دانیال بازنموده شده است، نمایانگر قومی مدعی اما مرتد از سرزمین جلال است که دست دراز می‌کنند تا با روم اتحادی برقرار سازند. سال‌های 161 ق.م. تا 158 ق.م. بیانگر شکل‌گیری صورتِ وحش است که در قانون یکشنبه به اوج خود می‌رسد.

We will continue this study in the next article.

این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> «اما “تصویر وحش” چیست؟ و چگونه باید ساخته شود؟ این تصویر به‌وسیلهٔ وحشِ دودَمشاخ ساخته می‌شود، و تصویری برای آن وحش است. همچنین “تصویر وحش” نیز نامیده می‌شود. پس برای آنکه بدانیم این تصویر چگونه است و چگونه باید ساخته شود، باید ویژگی‌های خودِ آن وحش—یعنی پاپیّت—را بررسی کنیم.»

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> «جب ابتدائی کلیسیا انجیل کی سادگی سے ہٹ کر اور بت‌پرستانہ رسوم و رواج کو قبول کر کے فاسد ہو گئی، تو اُس نے خدا کی روح اور قدرت کو کھو دیا؛ اور لوگوں کے ضمیروں پر قابو پانے کے لیے اُس نے دنیوی اقتدار کی حمایت تلاش کی۔ اس کا نتیجہ پاپائیت کی صورت میں نکلا، یعنی ایسی کلیسیا جو ریاست کی طاقت پر قابض تھی اور اسے اپنے مقاصد کی تکمیل کے لیے، بالخصوص “بدعت” کی سزا دینے کے لیے، استعمال کرتی تھی۔ ریاستہائے متحدہ کے لیے ضروری ہے کہ وہ حیوان کی ایک شبیہ قائم کرنے کے لیے مذہبی قوت اس حد تک شہری حکومت پر قابو پا لے کہ ریاست کا اختیار بھی کلیسیا کے اپنے مقاصد کو پورا کرنے کے لیے استعمال ہو۔» The Great Controversy, 443.

Back to Articles