Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Three

کتاب یوئیل اور لاؤدیقیہ کی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا — نمبر تینتیس

Number Thirty-Three

شمارهٔ سی‌وسه

Author

Jeff Pippenger

Published

January 21, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

At the Sunday law the one hundred and forty-four thousand prophetically meet the eleventh-hour workers. The one hundred and forty-four thousand are already sealed, and are then calling for the great multitude to come out of Babylon and to stand with them for the seventh-day Sabbath. Judgment for God’s house ends at the Sunday law, and judgment then moves unto the Gentiles, the great multitude—God’s other flock. Revelation seven identifies both groups, and in the fifth seal the martyrs from the Dark Ages ask “how long” until God judges the papal power for their martyrdom? They are told to rest in their graves until a second group of martyrs of papal persecution is made up, and they are given white robes. The great multitude of Revelation chapter seven wear white robes, for they represent the second group of papal martyrs in the soon-coming Sunday law crisis. Revelation seven and the fifth seal address these two groups, as does the churches of Smyrna and Philadelphia. Smyrna represents the martyrs of the final papal blood bath, and Philadelphia the one hundred and forty-four thousand.

در قانون یک‌شنبه، آن یکصد و چهل و چهار هزار تن، به‌گونه‌ای نبوی، با کارگران ساعت یازدهم ملاقات می‌کنند. آن یکصد و چهل و چهار هزار تن از پیش مهر شده‌اند، و سپس عظیم‌الجمع را فرا می‌خوانند تا از بابل بیرون آیند و برای سبت روز هفتم با ایشان بایستند. داوری بر خانهٔ خدا در قانون یک‌شنبه پایان می‌پذیرد، و آنگاه داوری به سوی امت‌ها، یعنی عظیم‌الجمع—گلهٔ دیگر خدا—منتقل می‌شود. مکاشفه ۷ هر دو گروه را مشخص می‌سازد، و در مُهر پنجم، شهیدانِ قرون تاریک می‌پرسند: «تا به کی» خدا قدرت پاپی را به سبب شهادت ایشان داوری خواهد کرد؟ به آنان گفته می‌شود که در قبرهای خود آرام بگیرند تا گروه دومی از شهیدانِ آزار پاپی کامل شود، و به ایشان جامه‌های سفید داده می‌شود. عظیم‌الجمعِ مکاشفه باب ۷ جامه‌های سفید بر تن دارند، زیرا آنان نمایانگر گروه دومِ شهیدان پاپی در بحرانِ قریب‌الوقوعِ قانون یک‌شنبه هستند. مکاشفه ۷ و مُهر پنجم به این دو گروه می‌پردازند، همان‌گونه که کلیساهای سِمیرنا و فیلادلفیا نیز چنین می‌کنند. سِمیرنا نمایانگر شهیدانِ آخرین خون‌ریزی پاپی است، و فیلادلفیا نمایانگر آن یکصد و چهل و چهار هزار تن.

Peter is at the third hour at Caesarea Philippi, and after “six days,” not six hours, he would be at the edge of the Sunday law, which is the ninth hour.

پطرس در ساعت سوم در قیصریهٔ فیلپی است، و پس از «شش روز»، نه شش ساعت، در آستانهٔ قانون یکشنبه، که ساعت نهم است، خواهد بود.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. And, behold, there appeared unto them Moses and Elias talking with him. Matthew 17:1–3.

> اور چھ دن کے بعد یسوع پطرس، یعقوب اور اُس کے بھائی یوحنا کو ساتھ لے کر اُنہیں الگ ایک اونچے پہاڑ پر لے گیا۔ اور اُن کے سامنے اُس کی صورت بدل گئی: اور اُس کا چہرہ سورج کی مانند چمکا، اور اُس کے کپڑے نور کی مانند سفید ہو گئے۔ اور دیکھو، موسیٰ اور ایلیاہ اُنہیں دکھائی دیے، جو اُس کے ساتھ گفتگو کر رہے تھے۔ متی 17:1–3۔

At the Sunday law the one hundred and forty-four thousand prophetically meet the great multitude. Elijah represents the one hundred and forty-four thousand who do not taste of death, and Moses represents those who die in the Lord. They are standing with Christ at the Sunday law, which is where Christ anoints His kingdom of glory as He established His kingdom of grace at the cross. If you are still engaged in the logic we are setting forth in connection with the six-hour period from the third to ninth hour, then it is necessary to see something that is a very special illustration.

در قانون یکشنبه، آن یکصد و چهل و چهار هزار، به‌طور نبوی با آن جماعت عظیم دیدار می‌کنند. ایلیا نمایندهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار است که طعم مرگ را نمی‌چشند، و موسی نمایندهٔ کسانی است که در خداوند می‌میرند. آنان در قانون یکشنبه با مسیح ایستاده‌اند؛ همان‌جا که مسیح پادشاهیِ جلالِ خویش را مسح می‌کند، چنان‌که پادشاهیِ فیضِ خویش را بر صلیب برقرار ساخت. اگر هنوز با منطقی که در پیوند با دورهٔ شش‌ساعته از ساعت سوم تا ساعت نهم مطرح می‌سازیم همراه هستید، پس لازم است چیزی را ببینید که تمثیلی بسیار خاص است.

The third hour of Caesarea Philippi is the alpha of the ninth hour’s omega of Caesarea Maritima. I am identifying that not six hours, but six days later, Peter is at the Mount of Transfiguration, that also illustrates the history that culminates at the Sunday law, which is the ninth hour. The six-day period aligns with the six-hour period, but only as a fractal of Caesarea to Caesarea. What is very special is that this phenomenon of a fractal of the history being within the history of the six-hour period is exactly what happens when you consider the Pentecostal season. The six hours from the death of Christ unto Pentecost is a fractal of the period of the cross unto 34 AD, when the sacred week concluded and the gospel went to the Gentiles.

ساعتِ سومِ قیصریهٔ فیلیپی، آلفای اُمگای ساعتِ نهمِ قیصریهٔ ماری‌تیما است. من مشخص می‌کنم که نه شش ساعت، بلکه شش روز بعد، پطرس بر کوه تجلی است؛ که آن نیز تاریخی را به تصویر می‌کشد که در قانون یکشنبه، که همان ساعت نهم است، به اوج می‌رسد. دورهٔ شش‌روزه با دورهٔ شش‌ساعته هم‌راستا است، اما تنها به‌عنوان یک فراکتال از قیصریه تا قیصریه. آنچه بسیار ویژه است این است که این پدیده، یعنی فراکتالِ تاریخ در درونِ تاریخِ دورهٔ شش‌ساعته، دقیقاً همان چیزی است که هنگام در نظر گرفتن فصل پنطیکاست رخ می‌دهد. شش ساعت از مرگ مسیح تا پنطیکاست، فراکتالی از دورهٔ صلیب تا سال 34 میلادی است، زمانی که هفتهٔ مقدس به پایان رسید و انجیل به سوی امّت‌ها رفت.

> “Now pride and envy closed the door against the light. If the reports brought by the shepherds and the wise men were credited, they would place the priests and rabbis in a most unenviable position, disproving their claim to be the exponents of the truth of God. These learned teachers would not stoop to be instructed by those whom they termed heathen. It could not be, they said, that God had passed them by, to communicate with ignorant shepherds or uncircumcised Gentiles. They determined to show their contempt for the reports that were exciting King Herod and all Jerusalem. They would not even go to Bethlehem to see whether these things were so. And they led the people to regard the interest in Jesus as a fanatical excitement. Here began the rejection of Christ by the priests and rabbis. From this point their pride and stubbornness grew into a settled hatred of the Saviour. While God was opening the door to the Gentiles, the Jewish leaders were closing the door to themselves.” The Desire of Ages, 62.

> اکنون غرور و حسد در را بر روی نور بست. اگر گزارش‌هایی که شبانان و مجوسیان آورده بودند پذیرفته می‌شد، کاهنان و ربیان را در موقعیتی بس ناخوشایند قرار می‌داد و ادعای آنان را مبنی بر اینکه مفسران حقیقت خدا هستند باطل می‌ساخت. این معلمان دانشمند حاضر نبودند از کسانی تعلیم گیرند که ایشان آنان را بت‌پرست می‌نامیدند. آنان می‌گفتند محال است که خدا از ایشان گذشته باشد تا با شبانان نادان یا امّت‌های نامختون سخن گوید. آنان بر آن شدند که تحقیر خود را نسبت به گزارش‌هایی که هیرودیس پادشاه و تمامی اورشلیم را به هیجان آورده بود، نشان دهند. حتی حاضر نشدند به بیت‌لحم بروند تا ببینند آیا این امور چنین هست یا نه. و مردم را بر آن داشتند که علاقه به عیسی را نوعی شور و هیجان متعصبانه بدانند. از همین‌جا ردّ مسیح از سوی کاهنان و ربیان آغاز شد. از این نقطه، غرور و سرسختی ایشان به نفرتی ریشه‌دار نسبت به نجات‌دهنده رشد کرد. در حالی که خدا در را به روی امّت‌ها می‌گشود، رهبران یهود آن را به روی خود می‌بستند.» آرزوی اعصار، 62.

In the midst of the sacred week Christ was crucified. Three and a half years later Stephen was stoned and Cornelius called for Peter. Three and a half years after the cross, probation is fully finished for ancient Israel. Stephen then looked into heaven and saw Christ standing, which is the symbol of the close of probation in Daniel twelve verse one. The door closed for ancient Israel and opened for the Gentiles.

در میانهٔ هفتهٔ مقدس، مسیح مصلوب شد. سه سال و نیم بعد، استیفان سنگسار گردید و کرنیلیوس پطرس را فراخواند. سه سال و نیم پس از صلیب، مهلتِ امتحان برای اسرائیلِ باستان به‌کلی به پایان می‌رسد. سپس استیفان به آسمان نگریست و مسیح را ایستاده دید، که این نمادِ بسته شدنِ مهلتِ امتحان در دانیال، باب دوازدهم، آیهٔ یک است. در برای اسرائیلِ باستان بسته شد و برای امت‌ها گشوده گردید.

In the period from the death of Christ at the ninth hour to the death of Stephen and Peter’s calling at the ninth hour, Cornelius and Stephen are two witnesses that the twelve hundred and sixty prophetic days were fulfilled. From the ninth hour of death to the ninth hour of death, was 1,260 prophetic days. The ninth hour of death unto the ninth hour of Pentecost identifies a fractal of the 1,260 days, in the space of fifty-two days.

در دوره‌ای از مرگ مسیح در ساعت نهم تا مرگ استیفان و فراخوانده‌شدنِ پطرس در ساعت نهم، کرنیلیوس و استیفان دو شاهدند که هزار و دویست و شصت روزِ نبوی به انجام رسید. از ساعت نهمِ مرگ تا ساعت نهمِ مرگ، ۱٬۲۶۰ روزِ نبوی بود. از ساعت نهمِ مرگ تا ساعت نهمِ پنتیکاست، در بازه‌ای پنجاه‌ودو روزه، یک فراکتال از ۱٬۲۶۰ روز را مشخص می‌سازد.

The fractal that was the Pentecostal season is at the beginning of those 1,260 days, and at the end of those days Peter is prophetically located at both the third and ninth hour in Caesarea. The two Caesarea’s represent the alpha and omega of a prophetic six-hour period. Within the prophetic six-hour period of the two Caesarea’s, Peter travels for six days and gets to the Mount of Transfiguration. The Mount represents the sealing that culminates at the Sunday law, which is where the church triumphant is lifted up above all the mountains. Those six days represent the six-hour period from Caesarea to Caesarea and are a fractal within the period, as was the Pentecostal season a fractal at the beginning of the very same sacred period.

تجسّد الفراكتال الذي كانه موسم الخمسين في بداية تلك الألف والمئتين والستين يوماً، وفي نهاية تلك الأيام يتموضع بطرس نبوياً عند الساعة الثالثة والساعة التاسعة معاً في قيصرية. وتمثّل القيصريتان الألف والياء لفترة نبوية مقدارها ست ساعات. وضمن الفترة النبوية ذات الساعات الست للقيصريتين، يسافر بطرس ستة أيام ويصل إلى جبل التجلي. ويمثّل الجبل الختم الذي يبلغ ذروته عند قانون الأحد، حيث تُرفَع الكنيسة الظافرة فوق جميع الجبال. وتمثّل تلك الأيام الستة فترة الساعات الست من قيصرية إلى قيصرية، وهي فراكتال داخل تلك الفترة، كما كان موسم الخمسين فراكتالاً في بداية الفترة المقدسة عينها.

The beginning fractal was a fulfillment of the Spring feasts associated with the Pentecostal season. The ending fractal of Caesarea Philippi to the Mount of Transfiguration is also prophetically tied together with the sacred week. At the Mount the Father spoke, as He had done at Christ’s baptism, and as He would just before the cross. The Father audibly spoke three times from the start of the sacred week unto the cross. Once at the baptism, then at the Mount of Transfiguration and then He spoke in the shadow of the approaching cross.

آغازِ فرکتل، تحققِ اعیادِ بہاری تھا جو با موسمِ پینتیکاست منسوب‌اند. فرکتلِ پایانی، از قیصریهٔ فیلپی تا کوهِ تجلی، نیز به‌گونه‌ای نبوی با هفتهٔ مقدس به هم پیوسته است. بر آن کوه، پدر سخن گفت، چنان‌که در تعمیدِ مسیح سخن گفته بود، و چنان‌که اندکی پیش از صلیب نیز سخن خواهد گفت. پدر از آغازِ هفتهٔ مقدس تا صلیب، سه بار به‌صورت شنیدنی سخن گفت: یک بار در تعمید، سپس بر کوهِ تجلی، و آنگاه در سایهٔ صلیبِ در شُرُفِ نزدیک شدن.

The cross is the omega of the 1,260 days that began at His baptism. The baptism and the cross are specific waymarks of the sacred week of Daniel nine, thus identifying the Mount of Transfiguration as part of the sacred week. If the first and last fulfill waymarks of the prophecy of the sacred week, then the middle waymark must of prophetic necessity do the same.

صلیب، اومگای ۱٬۲۶۰ روزی است که از تعمید او آغاز شد. تعمید و صلیب، نشانه‌های راهِ مشخصِ هفتهٔ مقدّسِ دانیال باب نهم هستند؛ و بدین‌سان، کوه تجلّی را به‌عنوان بخشی از هفتهٔ مقدّس معرّفی می‌کنند. اگر نخستین و آخرین، نشانه‌های راهِ تحقّقِ نبوّتِ هفتهٔ مقدّس باشند، آنگاه نشانهٔ راهِ میانی نیز به ضرورتِ نبوّی باید همان را به انجام رسانَد.

The baptism is the first angel; the Mount of Transfiguration is the second and the cross is the third. At the Mount, God identified Moses and Elijah as waymarks of the remnant church. The application is tied together with the threefold symbol of Peter, James and John. There were three times that Jesus took Peter, James and John with Him. The first time it was the resurrection of Jairus’ daughter, the second was the Transfiguration and the third was Gethsemane. The first time Peter, James and John witnessed a resurrected twelve-year-old virgin.

ਬਪਤਿਸਮਾ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਹੈ; ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦੂਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਤੀਜਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਾਇਆ। ਇਸ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਤਿਹਰੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਇਹ ਜਾਇਰੁਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਠਾਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਸੀ; ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਗੇਤਸੇਮਨੀ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਪੁਨਰਜੀਵਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

> And it came to pass, that, when Jesus was returned, the people gladly received him: for they were all waiting for him. And, behold, there came a man named Jairus, and he was a ruler of the synagogue: and he fell down at Jesus’ feet, and besought him that he would come into his house: For he had one only daughter, about twelve years of age, and she lay a dying. But as he went the people thronged him. Luke 8:40–42.

> اور یوں ہوا کہ جب یسوع واپس آیا تو لوگوں نے خوشی سے اُس کا استقبال کیا، کیونکہ وہ سب اُس کے منتظر تھے۔ اور دیکھو، یائیرس نام ایک شخص آیا، اور وہ عبادت خانہ کا ایک سردار تھا؛ اور وہ یسوع کے قدموں پر گر پڑا اور اُس سے منت کرنے لگا کہ وہ اُس کے گھر چلے آئے؛ کیونکہ اُس کی ایک ہی بیٹی تھی، جس کی عمر تقریباً بارہ برس تھی، اور وہ مرنے کے قریب تھی۔ لیکن جب وہ جا رہا تھا تو لوگ اُس پر ہجوم کیے ہوئے تھے۔ لوقا 8:40–42۔

The name Jairus means “the enlightener” and “to be luminous and glorious.” Of the three times when Peter, James and John were exclusively guests of Christ, this was the first time, and Jairus’ represents the first angel who lightens the earth with its glory. The twelve-year old virgin represents the virgins who are to be resurrected as the one hundred and forty-four thousand. Christ reached the home of the virgin daughter, after His interaction of a woman who had an issue of blood for twelve years.

نامِ یائیرُس کے معنی ہیں ’’روشن کرنے والا‘‘ اور ’’منوّر اور جلالی ہونا‘‘۔ اُن تین مواقع میں سے جب پطرس، یعقوب اور یوحنا خاص طور پر مسیح کے مہمان تھے، یہ پہلا موقع تھا، اور یائیرُس اُس پہلے فرشتہ کی نمائندگی کرتا ہے جو زمین کو اپنے جلال سے منوّر کرتا ہے۔ بارہ برس کی کنواری اُن کنواریوں کی نمائندگی کرتی ہے جو ایک لاکھ چوالیس ہزار کے طور پر زندہ کی جائیں گی۔ مسیح اُس کنواری بیٹی کے گھر اُس وقت پہنچا جب بارہ برس سے خون کے جریان میں مبتلا ایک عورت کے ساتھ اُس کا تعامل ہو چکا تھا۔

> And a woman having an issue of blood twelve years, which had spent all her living upon physicians, neither could be healed of any, Came behind him, and touched the border of his garment: and immediately her issue of blood stanched. Luke 8:43, 44.

> و زنی که دوازده سال مبتلا به خون‌ریزی بود و تمام دارایی خود را صرف طبیبان کرده بود، و هیچ‌یک نتوانسته بودند او را شفا دهند، از پشت سر او آمد و دامنِ جامه‌اش را لمس کرد؛ و در همان دم، خون‌ریزی او بازایستاد. لوقا ۸:‏۴۳، ۴۴

A twelve-year old virgin is identified, and then in the next verse a woman who has a blood issue for twelve years is then identified. The woman had the issue of blood the entire life of the virgin. Jesus was about to pass by the woman with the issue of blood, in order to reach the virgin daughter. The woman represents the first angel’s message as represented by the message to Laodicea. Christ was about to resurrect and raise the virgin to life, and the sick woman, the Laodicean woman, still had a brief opportunity to touch Divinity. A child represents the last generation, and Jesus is passing by a sickly woman, Laodicea to raise up the virgin of the last days. When the virgin is resurrected, the woman has been either healed or passed by.

ਇੱਕ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਸੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿਣ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਲਹੂ ਵਹਿਣ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਉਸ ਲਹੂ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਧੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਿਮਾਰ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਅਰਥਾਤ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਕੋਲ ਹਾਲੇ ਵੀ ਦਿਵਯਤਾ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਮੌਕਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਇੱਕ ਰੋਗੀ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਲਾਓਦੀਕਿਆ, ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

A characteristic of the first angel is fear, and there are two types of fear.

از ویژگی‌های فرشتهٔ نخست، ترس است، و ترس دو گونه دارد.

> While he yet spake, there cometh one from the ruler of the synagogue’s house, saying to him, Thy daughter is dead; trouble not the Master. But when Jesus heard it, he answered him, saying, Fear not: believe only, and she shall be made whole. Luke 8:49, 50.

> Mientras él aún hablaba, vino uno de casa del principal de la sinagoga, diciéndole: Tu hija ha muerto; no molestes más al Maestro. Mas al oírlo Jesús, le respondió, diciendo: No temas; cree solamente, y ella será salva. Lucas 8:49, 50.

Then Peter, James and John go into the room where the resurrection, symbolized by Christ’s baptism, represented the empowerment of the first and third angels. The Mount of Transfiguration is the second time Peter, James and John are witnesses. The Mount of Transfiguration is the second angel, and when Christ took the same disciples to Gethsemane, it represented the third angel. At the second step, the Mount of Transfiguration there is a “doubling,” for the waymark of the Mount is the middle of the three times that the Father spoke. The first was at His baptism, which aligns with the resurrection of the twelve-year-old virgin, the second was the Mount, and the third was just before the cross. The three times the Father spoke and the three times the three disciples went by themselves with Jesus are tied together by the fact that the second waymark in either line is the Mount of Transfiguration.

پھر پطرس، یعقوب اور یوحنا اُس کمرے میں جاتے ہیں جہاں قیامت، جو مسیح کے بپتسمہ کے ذریعہ علامتی طور پر ظاہر کی گئی تھی، پہلے اور تیسرے فرشتے کی تمکین کی نمائندگی کرتی تھی۔ کوہِ تجلی دوسری بار ہے جب پطرس، یعقوب اور یوحنا گواہ ہوتے ہیں۔ کوہِ تجلی دوسرے فرشتے کی نمائندگی کرتا ہے، اور جب مسیح انہی شاگردوں کو جتسمنی لے گیا، تو یہ تیسرے فرشتے کی نمائندگی تھی۔ دوسرے مرحلے پر، یعنی کوہِ تجلی پر، ایک “دوہرا پن” پایا جاتا ہے، کیونکہ کوہ کا نشان اُن تین مواقع کے درمیانی مقام پر ہے جب باپ نے کلام کیا۔ پہلا اُس کے بپتسمہ کے وقت تھا، جو بارہ سالہ کنواری کے جی اُٹھنے کے ساتھ مطابقت رکھتا ہے؛ دوسرا کوہ تھا، اور تیسرا صلیب سے ذرا پہلے۔ وہ تین مواقع جب باپ نے کلام کیا، اور وہ تین مواقع جب یہ تین شاگرد یسوع کے ساتھ الگ ہو کر گئے، اس حقیقت کے ذریعہ باہم مربوط ہیں کہ دونوں سلسلوں میں دوسرا نشان کوہِ تجلی ہے۔

> And when he came into the house, he suffered no man to go in, save Peter, and James, and John, and the father and the mother of the maiden. And all wept, and bewailed her: but he said, Weep not; she is not dead, but sleepeth. And they laughed him to scorn, knowing that she was dead. And he put them all out, and took her by the hand, and called, saying, Maid, arise. And her spirit came again, and she arose straightway: and he commanded to give her meat. And her parents were astonished: but he charged them that they should tell no man what was done. Luke 8:51–56.

> او چون به خانه درآمد، اجازه نداد هیچ‌کس داخل شود، جز پطرس و یعقوب و یوحنا و پدر و مادرِ آن دختر. و همه می‌گریستند و بر او نوحه می‌کردند؛ اما او گفت: گریه مکنید؛ او نمرده است، بلکه در خواب است. و ایشان او را به ریشخند گرفتند، زیرا می‌دانستند که مرده است. پس او همه را بیرون کرد، و دست او را گرفت و ندا درداد و گفت: ای دختر، برخیز. و روح او بازگشت، و او بی‌درنگ برخاست؛ و او فرمود تا به او خوراک بدهند. و والدینش در شگفت شدند؛ اما ایشان را سفارش کرد که آنچه واقع شده بود، به هیچ‌کس نگویند. لوقا ۸:۵۱–۵۶.

Peter, James and John witness the first angel at the resurrection of the virgin, who had been asleep, as was Lazarus. When she awoke, she immediately rose and was given food. When Elijah and Moses are resurrected in Revelation eleven, they immediately rise, and then the Holy Spirit is poured out without measure, representing the virgin’s food. The Mount of Transfiguration was six days after Caesarea Philippi, except when Luke records the events.

پطرس، یعقوب و یوحنا نخستین فرشته را در رستاخیز باکره، که همچون ایلعازر در خواب بود، مشاهده می‌کنند. هنگامی که او بیدار شد، بی‌درنگ برخاست و به او خوراک داده شد. هنگامی که ایلیا و موسی در مکاشفه باب یازده قیام می‌کنند، بی‌درنگ برمی‌خیزند، و سپس روح‌القدس بی‌حد و اندازه ریخته می‌شود که نمایانگر خوراکِ باکره است. کوه تجلی شش روز پس از قیصریهٔ فیلپی بود، مگر آن‌گاه که لوقا این وقایع را ثبت می‌کند.

> And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. And as he prayed, the fashion of his countenance was altered, and his raiment was white and glistering. And, behold, there talked with him two men, which were Moses and Elias. Luke 9:28–30.

> اور یوں ہوا کہ ان باتوں کے تقریباً آٹھ دن بعد، وہ پطرس اور یوحنا اور یعقوب کو ساتھ لے کر دعا کرنے کے لیے پہاڑ پر چڑھ گیا۔ اور جب وہ دعا کر رہا تھا تو اس کے چہرے کی صورت بدل گئی، اور اس کا لباس سفید اور چمکتا ہوا ہو گیا۔ اور دیکھو، دو آدمی اس کے ساتھ باتیں کر رہے تھے، جو موسیٰ اور ایلیاہ تھے۔ لوقا 9:28–30۔

Matthew and Mark both say decisively “after six days,” and Luke says “about” eight days. The Bible authors employed two reckonings of time; one called inclusive and the other exclusive. At first glance it might appear as contradictions, but the fact that Luke said “about” identifies that he was speaking in inclusive terms, and when Matthew and Mark say, “after six days,” they are identifying that they were counting whole days, and not the day that started the eight-day period, or the day that ended the eight-day period. The difference produces two numerical symbols of the same period; one is the number eight and the other is the six days.

متی و مرقس هر دو به‌طور قاطع می‌گویند: «پس از شش روز»، و لوقا می‌گوید: «حدود» هشت روز. نویسندگان کتاب مقدس از دو شیوهٔ محاسبهٔ زمان استفاده می‌کردند؛ یکی را احتسابِ شمولی می‌نامند و دیگری را احتسابِ استثنایی. در نگاه نخست ممکن است این امر تناقض به نظر آید، اما همین که لوقا گفت «حدود»، نشان می‌دهد که او به شیوهٔ شمولی سخن می‌گفت؛ و هنگامی که متی و مرقس می‌گویند: «پس از شش روز»، روشن می‌سازند که ایشان روزهای کامل را می‌شمردند، نه روزی را که دورهٔ هشت‌روزه با آن آغاز شد، و نه روزی را که آن دورهٔ هشت‌روزه با آن پایان یافت. این تفاوت، دو نماد عددی برای یک دورهٔ واحد پدید می‌آورد؛ یکی عدد هشت است و دیگری شش روز.

What is established with the two testimonies of the six or eight day period from Caesarea Philippi and the Mount of Transfiguration is that in the period when Christ seals the one hundred and forty-four thousand, the number eight represents the eight souls on Noah’s Ark, and the six represents the sixth church of Philadelphia, who is destined to be the church that is the eighth, that is of the seven. They are transformed into the eighth at the glorification of Moses, Elijah and Christ. The glorification on the mountain is also typified by the glorification on the mountain in the history of Moses.

آنچه با دو شهادتِ دورهٔ شش یا هشت‌روزه از قیصریهٔ فیلِپّی و کوهِ تجلّی تثبیت می‌شود این است که در دوره‌ای که مسیح آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مُهر می‌نهد، عدد هشت نمایانگر آن هشت نفسی است که در کشتی نوح بودند، و عدد شش نمایانگر ششمین کلیسای فیلادلفیا است که مقدّر است همان کلیسایی باشد که هشتم است و از آن هفت است. آنان در هنگام جلال‌یافتنِ موسی، ایلیا و مسیح به هشتم تبدیل می‌شوند. جلال‌یافتن بر کوه همچنین به‌واسطهٔ جلال‌یافتن بر کوه در تاریخ موسی نمونه‌وار نشان داده شده است.

When Moses ascended the mountain he took seventy elders and Joshua with him.

وقتی موسی به کوه صعود کرد، هفتاد تن از مشایخ و یوشَع را نیز با خود برد.

> Then went up Moses, and Aaron, Nadab, and Abihu, and seventy of the elders of Israel: And they saw the God of Israel: and there was under his feet as it were a paved work of a sapphire stone, and as it were the body of heaven in his clearness. And upon the nobles of the children of Israel he laid not his hand: also they saw God, and did eat and drink. And the Lord said unto Moses, Come up to me into the mount, and be there: and I will give thee tables of stone, and a law, and commandments which I have written; that thou mayest teach them.

> پس موسی و هارون و ناداب و ابیهو، و هفتاد تن از مشایخ اسرائیل برآمدند. و خدای اسرائیل را دیدند؛ و زیر پای او چیزی چون ساختی فرش‌شده از سنگ یاقوت بود، و همچون خودِ آسمان در صفای آن. و بر بزرگان بنی‌اسرائیل دست خود را دراز نکرد؛ و ایشان خدا را دیدند، و خوردند و آشامیدند. و خداوند به موسی گفت: نزد من بر کوه برآی و آنجا بمان؛ و من لوح‌های سنگی و شریعت و احکامی را که نوشته‌ام به تو خواهم داد، تا آنها را تعلیم دهی.

> And Moses rose up, and his minister Joshua: and Moses went up into the mount of God. And he said unto the elders, Tarry ye here for us, until we come again unto you: and, behold, Aaron and Hur are with you: if any man have any matters to do, let him come unto them.

> و موسی برخاست، و خادم او یوشع نیز؛ و موسی به کوه خدا برآمد. و به مشایخ گفت: «برای ما در اینجا بمانید تا باز نزد شما برگردیم؛ و اینک، هارون و حور با شما هستند؛ هر که کاری یا دعوایی داشته باشد، نزد ایشان بیاید.»

> And Moses went up into the mount, and a cloud covered the mount. And the glory of the Lord abode upon mount Sinai, and the cloud covered it six days: and the seventh day he called unto Moses out of the midst of the cloud. And the sight of the glory of the Lord was like devouring fire on the top of the mount in the eyes of the children of Israel. And Moses went into the midst of the cloud, and gat him up into the mount: and Moses was in the mount forty days and forty nights. Exodus 24:9–18.

> و موسیٰ پہاڑ پر چڑھ گیا، اور ایک بادل نے پہاڑ کو ڈھانپ لیا۔ اور خداوند کا جلال کوہِ سینا پر ٹھہرا رہا، اور بادل نے اسے چھ دن تک ڈھانپے رکھا؛ اور ساتویں دن اُس نے بادل کے بیچ میں سے موسیٰ کو پکارا۔ اور بنی اسرائیل کی نگاہ میں خداوند کے جلال کا منظر پہاڑ کی چوٹی پر بھسم کر دینے والی آگ کی مانند تھا۔ اور موسیٰ بادل کے بیچ میں داخل ہوا اور پہاڑ پر چڑھ گیا؛ اور موسیٰ چالیس دن اور چالیس رات پہاڑ پر رہا۔ خروج 24:9–18۔

The first angel’s message was the resurrection of Jairus’ daughter, aligning with Christ’s baptism. Then six days later, came the Mount of Transfiguration which is the second angel, that led to the cross, which is the third angel. As the second angel, the Mount has a double witness, in that the speaking of the Father at the Mount, connects with a second line of the three. The three times Peter, James and John were exclusive guests of Christ, and the three times the Father spoke, both identify the second manifestation of the Father’s voice, and the second time Jesus took Peter, James and John was the Mount of Transfiguration. The second waymark of the Mount has a double witness of the Father’s voice and the three disciples, for the second message always identifies a “doubling.”

پیام فرشتۀ اول، رستاخیزِ دخترِ یایروس بود که با تعمیدِ مسیح هم‌راستا است. سپس شش روز بعد، کوه تجلّی آمد که همان فرشتۀ دوم است و به صلیب، که فرشتۀ سوم است، منتهی شد. کوه، به‌مثابۀ فرشتۀ دوم، شاهدی مضاعف دارد، از این جهت که سخن گفتنِ پدر بر کوه، با خطّ دوم از آن سه مرتبط می‌شود. سه باری که پطرس و یعقوب و یوحنا مهمانانِ اختصاصیِ مسیح بودند، و سه باری که پدر سخن گفت، هر دو تجلّیِ دومِ صدای پدر را مشخص می‌سازند؛ و بارِ دوم که عیسی پطرس و یعقوب و یوحنا را با خود برد، کوه تجلّی بود. راه‌نشانِ دومِ کوه، شاهدی مضاعف از صدای پدر و آن سه شاگرد دارد، زیرا پیامِ دوم همواره یک «دوچندان شدن» را مشخص می‌سازد.

The six-hour-period between the evening and morning sacrifices, which is represented by Matthew and Marks’ six days from Caesarea Philippi and the Mount, are represented by Moses’ six days, until he is called into the cloud on the seventh day.

د ماښام او سهار د قربانیو ترمنځ شپږ ساعته موده، چې د متی او مرقس له خوا د قیصریه فلیپي او غره څخه شپږو ورځو په توګه انځور شوې ده، د موسی د شپږو ورځو له خوا هم تمثیل شوې ده، تر هغه چې هغه په اوومه ورځ ورېځې ته راوبلل شي.

The line begins with the tarrying time of the second angel, as Moses instructs the seventy elders to “tarry” until he returns. The first six-days in the line are isolated, but still form part of the overall 46 days. The six days are a period that leads to the third test, represented by forty days. The 46 days symbolize the temple, the sixth days are the six hours from Christ’s death to Pentecost, the six hours from His crucifixion to His death, the six hours of Caesarea to Caesarea and the six hours of Peter in the upper room to the temple. Moses is receiving the Law of the covenant, and getting the instructions upon how to raise the temple. Though the Bible says no man has seen God, the elders “saw the God of Israel.” The glorification of God on the mount with Moses and the elders typified the glorification on the Mount of Transfiguration. Both contain the six-day period. Moses’ line includes the tarrying time of the second angel and the full forty-six days representing the temple. The forty days he received the law, represents the sealing.

یہ سلسلہ دوسرے فرشتے کے ٹھہرنے کے وقت سے آغاز پاتا ہے، جب موسیٰ ستر بزرگوں کو ہدایت دیتا ہے کہ وہ اس کے واپس آنے تک “ٹھہرے” رہیں۔ اس سلسلے میں پہلے چھ دن الگ نمایاں ہیں، لیکن پھر بھی مجموعی چھیالیس دنوں کا حصہ ہیں۔ یہ چھ دن ایک ایسا زمانہ ہیں جو تیسرے امتحان تک لے جاتا ہے، جس کی نمائندگی چالیس دن کرتے ہیں۔ یہ چھیالیس دن ہیکل کی علامت ہیں؛ چھ دن مسیح کی موت سے پینتیکست تک کے چھ گھنٹے، مصلوب کیے جانے سے اس کی وفات تک کے چھ گھنٹے، قیصریہ سے قیصریہ تک کے چھ گھنٹے، اور بالاخانے میں پطرس سے ہیکل تک کے چھ گھنٹے ہیں۔ موسیٰ عہد کی شریعت حاصل کر رہا ہے اور اس بارے میں ہدایات پا رہا ہے کہ ہیکل کو کیسے برپا کیا جائے۔ اگرچہ بائبل کہتی ہے کہ کسی انسان نے خدا کو نہیں دیکھا، پھر بھی بزرگوں نے “اسرائیل کے خدا کو دیکھا۔” موسیٰ اور بزرگوں کے ساتھ پہاڑ پر خدا کی تمجید، تجلی کے پہاڑ پر ہونے والی تمجید کی مثالی پیش نمائی تھی۔ دونوں میں چھ دن کا عرصہ شامل ہے۔ موسیٰ کے سلسلے میں دوسرے فرشتے کے ٹھہرنے کا وقت اور پورے چھیالیس دن شامل ہیں جو ہیکل کی نمائندگی کرتے ہیں۔ وہ چالیس دن جن میں اس نے شریعت حاصل کی، مُہر کیے جانے کی نمائندگی کرتے ہیں۔

Peter was at Caesarea Philippi at the third hour, on his way to Caesarea Maritima at the ninth hour and in six to eight days he is at the Mount, tarrying with Moses’ seventy elders when He sees a vision of the glorified Lord, just as Daniel did in chapter ten. Daniel saw the Lord face to face, as did Gideon and the seventy elders. The Mount of Transfiguration is where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand are transformed into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. They become the eighth church that is the sixth church, thus we see six days and eight days.

پیطرس در ساعتِ سوم در قیصریهٔ فیلپی بود، در راهِ قیصریهٔ ماریطیما در ساعتِ نهم، و در شش تا هشت روز بر کوه است و با هفتاد مشایخِ موسی درنگ می‌کند، آنگاه رؤیایی از خداوندِ جلال‌یافته می‌بیند، همان‌گونه که دانیال در فصلِ دهم دید. دانیال خداوند را رو در رو دید، چنان‌که جِدعون و هفتاد مشایخ نیز دیدند. کوهِ تجلی جایی است که در آن، جنبشِ لائودکیه‌ایِ یکصد و چهل و چهار هزار به جنبشِ فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار دگرگون می‌شود. آنان کلیسای هشتم می‌گردند که همان کلیسای ششم است؛ از این‌رو شش روز و هشت روز را می‌بینیم.

The six hours from the crucifixion to His death, the six hours of Pentecost, the six hours of Caesarea to Caesarea, the six days to the Mount of Transfiguration and the six days of Moses that led to the forty days are the same line. Between Caesarea Philippi, which is Panium and the Sunday law, the one hundred and forty-four thousand are sealed. That sealing causes a division.

شش ساعت از مصلوب‌شدن تا مرگ او، شش ساعتِ پنتیکاست، شش ساعتِ قیصریه تا قیصریه، شش روز تا کوه تجلّی، و شش روزِ موسی که به چهل روز انجامید، همگی یک خط هستند. میان قیصریهٔ فیلپی، که پانیوم و قانون یکشنبه است، صد و چهل و چهار هزار تن مُهر می‌شوند. آن مُهر شدن سبب یک جدایی می‌گردد.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Daniel 10:7.

> و من، دانیال، به‌تنهایی آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند، رؤیا را ندیدند؛ اما لرزشی عظیم بر آنان افتاد، به‌گونه‌ای که گریختند تا خود را پنهان کنند. دانیال 10:7.

Moses separated from the elders when he said, “Tarry ye here for us, until we come again unto you.” Moses separated from seventy at the tarrying time, and seventy weeks represents probationary time for the former covenant people. When the seventieth week ended, and that seventieth week was the sacred week that Christ confirmed the covenant with many, Christ then fully separated from the former covenant people. The period when the former covenant people could resolve their issue of blood, which for them was believing they were saved by the blood of Abraham, was over and the virgin of twelve years was resurrected to serve. Once the tarrying time began, Moses received the law of the covenant, and the instructions of raising the temple.

موسیٰ نے بزرگوں سے اپنے آپ کو جدا کیا جب اس نے کہا: “تم ہمارے لیے یہیں ٹھہرو، جب تک ہم تمہارے پاس پھر نہ آ جائیں۔” موسیٰ ٹھہرنے کے وقت ستر سے جدا ہوا، اور ستر ہفتے سابق عہد کے لوگوں کے لیے مہلتِ آزمائش کی نمائندگی کرتے ہیں۔ جب سترھواں ہفتہ ختم ہوا، اور وہی سترھواں ہفتہ وہ مقدس ہفتہ تھا جس میں مسیح نے بہتوں کے ساتھ عہد کو قائم کیا، تو مسیح پھر سابق عہد کے لوگوں سے پوری طرح جدا ہو گیا۔ وہ مدت، جس میں سابق عہد کے لوگ اپنے خون کے مسئلے کو حل کر سکتے تھے—جو ان کے لیے یہ اعتقاد تھا کہ وہ ابراہیم کے خون سے نجات پاتے ہیں—ختم ہو چکی تھی، اور بارہ برس کی کنواری خدمت کے لیے زندہ کر دی گئی۔ جب ٹھہرنے کا وقت شروع ہوا، تو موسیٰ نے عہد کی شریعت، اور ہیکل کو برپا کرنے کی ہدایات، حاصل کیں۔

When Peter, James and John were at the Mount, the sealing of God’s people, and their subsequent raising up as an ensign represents those covenant people as the temple of the one hundred and forty-four thousand. The eleventh-hour workers are then joined to that temple.

هنگامی که پطرس، یعقوب و یوحنا بر فراز کوه بودند، مُهر شدن قوم خدا و سپس برافراشته شدن ایشان به‌عنوان عَلَم، آن قومِ عهد را به‌مثابه هیکلِ صد و چهل و چهار هزار نفر نمایان می‌سازد. سپس کارگرانِ ساعت یازدهم به آن هیکل ملحق می‌شوند.

> Thus saith the Lord, Keep ye judgment, and do justice: for my salvation is near to come, and my righteousness to be revealed. Blessed is the man that doeth this, and the son of man that layeth hold on it; that keepeth the sabbath from polluting it, and keepeth his hand from doing any evil. Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people.

> اینگونه خداوند می‌فرماید: انصاف را نگاه دارید و عدالت را به‌جا آورید؛ زیرا نجات من نزدیک است که بیاید و پارسایی من که آشکار گردد. خوشا به حال انسانی که این را به‌جا می‌آورد، و فرزند آدمی که بدان متمسک می‌شود؛ که سَبَّت را از بی‌حرمت ساختن آن نگاه می‌دارد، و دست خویش را از ارتکاب هر بدی بازمی‌دارد. و پسرِ بیگانه که خویشتن را به خداوند پیوسته ساخته است، نگوید: «خداوند مرا به‌کلی از قوم خود جدا ساخته است»؛ و خواجه‌سرا نیز نگوید: «اینک، من درختی خشک هستم.» زیرا خداوند به خواجه‌سرایانی که سَبَّت‌های مرا نگاه می‌دارند، و آنچه را که خشنودی من در آن است برمی‌گزینند، و به عهد من متمسک می‌شوند، چنین می‌فرماید: «آنان را در خانه‌ام و در اندرون دیوارهایم، جایی و نامی بهتر از پسران و دختران خواهم بخشید؛ ایشان را نامی جاودانه خواهم داد که منقطع نخواهد شد.» و نیز پسرانِ بیگانه که خویشتن را به خداوند می‌پیوندند تا او را خدمت کنند و نام خداوند را دوست بدارند و بندگان او باشند، یعنی هر که سَبَّت را از بی‌حرمت ساختن آن نگاه می‌دارد و به عهد من متمسک می‌شود، آنان را نیز به کوه مقدس خود خواهم آورد، و در خانه دعای خویش ایشان را شادمان خواهم ساخت؛ قربانی‌های سوختنی ایشان و ذبایحشان بر مذبح من مقبول خواهد افتاد؛ زیرا خانه من، خانه دعا برای تمامی قوم‌ها خوانده خواهد شد.

> The Lord God which gathereth the outcasts of Israel saith, Yet will I gather others to him, beside those that are gathered unto him. Isaiah 56:1–8.

> خداوند یهوه که رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد می‌آورد، می‌گوید: «دیگران را نیز نزد او جمع خواهم کرد، علاوه بر آنان که نزد او گرد آورده شده‌اند.» اشعیا 56:1–8.

Peter, James and John, as well as Moses represent the “outcasts of Israel,” who are cast out by their brethren which hated them.

پطرس، یعقوب و یوحنا، و نیز موسی، نمایانگر «راندگانِ اسرائیل» هستند؛ آنان که به‌دستِ برادرانِ خویش که از ایشان نفرت داشتند، رانده شدند.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest?

> خداوند چنین می‌فرماید: آسمان تختِ من است، و زمین کرسیِ زیرِ پای من؛ پس کدام است آن خانه‌ای که برای من بنا می‌کنید؟ و کجاست مکانِ آرامشِ من؟

> For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not.

> زیرا دست من همهٔ این چیزها را ساخته است، و همهٔ اینها پدید آمده‌اند، خداوند می‌گوید؛ اما بر این شخص نظر خواهم افکند: بر آن‌که فقیر و شکسته‌دل است و از کلام من می‌لرزد. آن‌که گاوی را ذبح می‌کند، همچون کسی است که انسانی را کشته باشد؛ آن‌که برّه‌ای را قربانی می‌گذراند، همچون کسی است که گردن سگی را بریده باشد؛ آن‌که هدیه‌ای تقدیم می‌کند، همچون کسی است که خون خوک پیشکش کرده باشد؛ آن‌که بخور می‌سوزاند، همچون کسی است که بتی را متبرک ساخته باشد. آری، ایشان راه‌های خود را برگزیده‌اند، و جان ایشان از مکروهات خویش لذت می‌برد. من نیز بلاهای ایشان را برخواهم گزید، و آنچه از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا هنگامی که خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ هنگامی که سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه آنچه را در نظر من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را که من از آن خشنود نبودم برگزیدند.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:1–5.

> لامِ خداوند را بشنوید، ای شما که از کلام او می‌لرزید؛ برادرانتان که از شما نفرت داشتند و شما را به‌خاطر نام من بیرون راندند، گفتند: «بگذارید خداوند جلال یابد»؛ اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد، و ایشان شرمسار خواهند گردید. اشعیا 66:1–5.

The word “joy” occurs numerous times and ways in the Scriptures, as does the word “ashamed.” In the context of Peter’s message from the book of Joel, the shame versus joy is a parallel, such as the wise and the foolish or the wheat and the tares. Shame and joy represent, in the context of Joel, those who have the oil, or the latter rain message, versus those who don’t. It is only when you see this detail that you can get to the deeper meaning of, “Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake.” Those brethren are those who in Spalding and Magan, page one and two, are the “nominal Adventists, like Judas,” that will “betray us to the Catholics,” “for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it.” Your brethren that hate you, cast you out over the message of the Sabbath of the land, Moses seven times, which cannot be refuted. The point here is that you get cast out over a doctrinal argument, a debate, as Isaiah calls it, and the doctrinal debate is the message of the latter rain.

لفظ «شادی» در کتب مقدّس بارها و به گونه‌های گوناگون آمده است، چنان‌که لفظ «شرمسار» نیز چنین است. در چارچوب پیام پطرس از کتاب یوئیل، شرمساری در برابر شادی، یک تقابلِ موازی است؛ همانندِ دانایان و نادانان، یا گندم و کَکَل‌ها. شرمساری و شادی، در زمینهٔ یوئیل، نمایانگرِ کسانی است که روغن، یا پیامِ بارانِ آخر را دارند، در برابرِ کسانی که آن را ندارند. تنها هنگامی که این نکتهٔ جزئی را ببینید، می‌توانید به معنای ژرف‌ترِ این عبارت برسید: «برادرانِ شما که از شما نفرت داشتند، که شما را به‌خاطر نام من بیرون راندند.» آن برادران همان کسانی هستند که در Spalding and Magan، صفحهٔ یک و دو، «ادونتیست‌های اسمی، مانند یهودا» خوانده شده‌اند، که «ما را به کاتولیک‌ها تسلیم خواهند کرد»، «زیرا به سببِ سَبَّت از ما نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند آن را رد کنند.» برادرانِ شما که از شما نفرت دارند، شما را بر سرِ پیامِ سَبَّتِ زمین، موسی هفت بار، که ردشدنی نیست، بیرون می‌رانند. مقصود در اینجا این است که شما بر سرِ یک استدلالِ تعلیمی، یک مناظره، چنان‌که اشعیا آن را می‌نامد، بیرون رانده می‌شوید؛ و آن مناظرهٔ تعلیمی، پیامِ بارانِ آخر است.

Joel calls that message “new wine,” and if you have that message, you have joy. If you do not have it, you awaken as the drunkards of Joel do to find that the new wine is cut off from your mouth. At that point you are prophetically “ashamed.” The class that has the oil, has joy and the class that has no oil is ashamed. The oil is also new wine, and it is associated with joy. This is why Isaiah says, “Hear the word of the Lord.” One class chooses to hear, and the other hearkens not to the sound of the trumpet. Isaiah specifically identifies the class who hear, when he states, “ye that tremble at his word.” The Lord gathers those who have been cast out over the message that arrived at 9/11, and at the Sunday law, He gathers Isaiah’s eunuchs, who are represented as dry trees. If they will take hold of the covenant, they will no longer be separated from God’s holy mountain.

یوئیل آن پیام را «شرابِ تازه» می‌نامد، و اگر آن پیام را داشته باشید، شادی دارید. اگر آن را نداشته باشید، همان‌گونه که مستانِ یوئیل بیدار می‌شوند، شما نیز بیدار می‌شوید تا دریابید که شرابِ تازه از دهان شما منقطع شده است. در آن هنگام، از نظر نبوی «شرمسار» هستید. گروهی که روغن دارند، شادی دارند، و گروهی که هیچ روغنی ندارند، شرمسارند. روغن همچنین همان شرابِ تازه است، و با شادی مرتبط است. از همین رو اشعیا می‌گوید: «کلام خداوند را بشنوید.» یک گروه شنیدن را برمی‌گزیند، و گروه دیگر به صدای کرنا گوش فرا نمی‌دهد. اشعیا به‌طور مشخص گروهی را که می‌شنوند معین می‌سازد، آنجا که می‌گوید: «ای شما که از کلام او می‌لرزید.» خداوند آنان را که به‌سبب پیامی که در 9/11 رسید، رانده شده‌اند، گرد می‌آورد، و در قانون یکشنبه، خداوند خصیانِ اشعیا را که به‌صورت درختان خشک به تصویر کشیده شده‌اند، جمع می‌کند. اگر ایشان به عهد تمسک جویند، دیگر از کوه مقدسِ خدا جدا نخواهند بود.

A eunuch or a dry tree represent death. A eunuch cannot reproduce and a dry tree has no life. The promise is that if those Gentiles, or eleventh-hour workers will accept the covenant represented by Sabbath, they will have sons and daughters. First He gathers the outcasts of Israel, then lifts those outcasts up as an ensign and then gathers His other flock. The first and second gatherings represent the period from 9/11 unto the Sunday law when the Holy Spirit is sprinkling, and also the period from the Sunday law until Michael stands up and the latter rain is poured out without measure. In both periods the latter rain is a message, which if you have, brings joy, and if you don’t have, brings shame.

یک خواجه یا درخت خشک نمایانگر مرگ است. خواجه نمی‌تواند تولید مثل کند و درخت خشک هیچ حیاتی ندارد. وعده این است که اگر آن امّت‌ها، یا کارگران ساعت یازدهم، عهدی را که به‌وسیلهٔ سبت نمایانده شده است بپذیرند، صاحب پسران و دختران خواهند شد. نخست، او رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد می‌آورد، سپس همان رانده‌شدگان را همچون عَلَمی برمی‌افرازد، و آنگاه گلهٔ دیگرِ خود را گرد می‌آورد. گردآوری نخست و دوم، نمایانگر دورهٔ از 9/11 تا قانون یک‌شنبه است، هنگامی که روح‌القدس در حال پاشیدن است؛ و نیز دورهٔ از قانون یک‌شنبه تا زمانی که میکائیل برمی‌خیزد و باران اخیر بی‌حد و اندازه فرو ریخته می‌شود. در هر دو دوره، باران اخیر پیامی است که اگر آن را داشته باشید، شادی می‌آورد، و اگر آن را نداشته باشید، شرمساری به بار می‌آورد.

The book of Matthew is divided into three lines, that represent the three angels of Revelation fourteen. Each of the three lines also contain fractals of the three angels. The second line from chapter eleven unto chapter twenty-two is the center, for it is the second angel, which is positioned between the first and third angels. The book of Matthew is itself a center line, when we consider chapters eleven through twenty-two in the context of Genesis and Revelation’s covenant chapters.

کتابِ متی به سه سطر تقسیم می‌شود که نمایانگرِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده هستند. هر یک از این سه سطر نیز مشتمل بر فراکتال‌هایی از سه فرشته است. سطرِ دوم، از فصلِ یازده تا فصلِ بیست‌ودو، محورِ مرکزی است، زیرا همان فرشتهٔ دوم است که میانِ فرشتهٔ اول و سوم قرار گرفته است. خودِ کتابِ متی نیز سطرِ مرکزی است، هنگامی که فصل‌های یازده تا بیست‌ودو را در بسترِ فصل‌های عهدِ پیدایش و مکاشفه در نظر بگیریم.

The center of the twelve covenant chapters is Matthew’s, and the center line of Matthew’s three lines is found in the same twelve chapters. The center of those twelve chapters is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That center point is represented by three verses, which align with the three center verses of Genesis and Revelation’s twelve covenant chapters.

مرکزِ بارہ عہدی ابواب متّی کے ہیں، اور متّی کی تین سطروں کی مرکزی سطر بھی انہی بارہ ابواب میں پائی جاتی ہے۔ ان بارہ ابواب کا مرکز ایک لاکھ چوالیس ہزار کے مُہر کیے جانے میں ہے۔ یہ مرکزی نقطہ تین آیات سے ظاہر کیا گیا ہے، جو پیدایش اور مکاشفہ کے بارہ عہدی ابواب کی تین مرکزی آیات کے ساتھ ہم آہنگ ہیں۔

Peter is a the center point of the center point of the center point, and he represents the first and last Christian bride. That is the signature of Alpha and Omega. Palmoni also placed His signature upon Peter’s name change, when He designed the enigma of Peter’s name in English. Jesus spoke to Peter in Hebrew, and the conversation was recorded in Greek and thereafter put into English. In English, Palmoni named Peter by using the 16th letter of the English alphabet, followed by the 5th letter, that is followed by the 20th, that is followed by the 5th that is followed by the 18th, fully knowing that when He, as Palmoni created the name that would go from Hebrew, to Greek to English. He also designed that the English name would allow an enigma of multiplying those five letters in order to reach the number one hundred and forty-four thousand. Palmoni, who is also the first and the last, designed that the first of those five and last of the five English letters that make up the name Peter are the 16th and 18th letters, for the name Peter was to occur in Matthew 16:18.

پیتر، نقطهٔ مرکزیِ نقطهٔ مرکزیِ نقطهٔ مرکزی است، و او نمایندهٔ نخستین و آخرین عروسِ مسیحی است. این، امضای آلفا و امگا است. پَلمونی همچنین امضای خود را بر تغییر نامِ پیتر نهاد، هنگامی که معمای نامِ پیتر را در زبان انگلیسی طراحی کرد. عیسی با پیتر به زبان عبری سخن گفت، و آن گفتگو به زبان یونانی ثبت شد و سپس به انگلیسی منتقل گردید. در زبان انگلیسی، پَلمونی نامِ پیتر را با به‌کار بردنِ شانزدهمین حرفِ الفبای انگلیسی، و پس از آن پنجمین حرف، و پس از آن بیستمین، و پس از آن پنجمین، و پس از آن هجدهمین حرف نام‌گذاری کرد، در حالی که به‌طور کامل می‌دانست که او، در مقام پَلمونی، نامی را پدید آورده است که از عبری به یونانی و سپس به انگلیسی منتقل خواهد شد. او همچنین چنین طراحی کرد که این نامِ انگلیسی امکانِ معماییِ ضرب کردنِ آن پنج حرف را فراهم آورد تا به عددِ یکصد و چهل و چهار هزار برسد. پَلمونی، که او نیز نخست و آخر است، مقرر داشت که نخستینِ آن پنج حرف و آخرینِ آن پنج حرفِ انگلیسی که نامِ Peter را تشکیل می‌دهند، حروفِ شانزدهم و هجدهم باشند، زیرا نامِ Peter می‌بایست در Matthew 16:18 واقع شود.

With all of that about Peter, we still need to address the “golden ratio.” The golden ratio is represented by Matthew 16:18, for the ratio is 1.618. The golden ratio is associated with nature’s fractals, and when Palmoni locates Peter in Matthew 16:18, Palmoni is identifying that the prophetic key that is placed upon the shoulder of Eliakim in Isaiah 22:22, and the prophetic keys that are given to Peter and the church in the passage, includes prophetic fractals.

با وجود همۀ آنچه دربارۀ پطرس گفته شد، هنوز لازم است که به «نسبت طلایی» بپردازیم. نسبت طلایی با متی 16:18 نشان داده می‌شود، زیرا این نسبت 1.618 است. نسبت طلایی با فراکتال‌های طبیعت مرتبط است، و هنگامی که پَلمونی پطرس را در متی 16:18 جای می‌دهد، پَلمونی در حال مشخص ساختن این امر است که کلید نبوی‌ای که بر شانهٔ الیاقیم در اشعیا 22:22 نهاده می‌شود، و کلیدهای نبوی‌ای که در آن بخش به پطرس و کلیسا داده می‌شود، مشتمل بر فراکتال‌های نبوی است.

Caesarea Philippi at the third hour unto Caesarea Maritima at the ninth hour represents a fractal of the third hour when Christ was crucified until the ninth hour of Cornelius sending for Peter. The Pentecostal season from the third hour of the crucifixion until Peter in the temple at Pentecost at the ninth hour, is a fractal of the 1,260 days from the cross to Cornelius. The three times the Father spoke is a fractal of the three angels, as is the three times Jesus took only Peter, James and John. The prophetic information that is encoded into the verses where Peter illustrates the one hundred and forty-four thousand is as profound as any truth has ever been, and yet we have not yet placed Peter at Panium in Daniel eleven.

قیصریه فیلپی در ساعت سوم تا قیصریه مریتیمه در ساعت نهم، نمایانگر یک فراکتال از ساعت سومِ مصلوب شدن مسیح تا ساعت نهمِ فرستادنِ قورنیلیوس در پیِ پطرس است. فصل پنتیکاستی، از ساعت سومِ مصلوب شدن تا پطرس در هیکل در پنتیکاست در ساعت نهم، فراکتالی از یک هزار و دویست و شصت روز از صلیب تا قورنیلیوس است. آن سه باری که پدر سخن گفت، فراکتالی از آن سه فرشته است؛ همچنان‌که آن سه باری که عیسی فقط پطرس و یعقوب و یوحنا را با خود برد نیز چنین است. اطلاعات نبوتی‌ای که در آیاتِ مربوط به جایی که پطرس یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشد رمزگذاری شده است، به ژرفاییِ هر حقیقتی است که تاکنون بوده است؛ و با این همه، ما هنوز پطرس را در پانیومِ دانیال یازده قرار نداده‌ایم.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> Peter, an apostle of Jesus Christ, to the strangers scattered throughout Pontus, Galatia, Cappadocia, Asia, and Bithynia, Elect according to the foreknowledge of God the Father, through sanctification of the Spirit, unto obedience and sprinkling of the blood of Jesus Christ: Grace unto you, and peace, be multiplied. Blessed be the God and Father of our Lord Jesus Christ, which according to his abundant mercy hath begotten us again unto a lively hope by the resurrection of Jesus Christ from the dead, To an inheritance incorruptible, and undefiled, and that fadeth not away, reserved in heaven for you, Who are kept by the power of God through faith unto salvation ready to be revealed in the last time.

> پطرس، رسولِ عیسیٰ مسیح کی جانب سے، اُن پردیسیوں کے نام جو پنتس، گلتیہ، کپدکیہ، آسیہ اور بتھنیہ میں پراگندہ ہیں؛ جو خدا باپ کے پیش‌علم کے مطابق، روح کی تقدیس کے وسیلہ سے، عیسیٰ مسیح کی فرمانبرداری اور اُس کے خون کے چھڑکاؤ کے لیے برگزیدہ ہیں: تم پر فضل اور سلامتی افزوں ہو۔ مبارک ہو خدا، جو ہمارے خداوند عیسیٰ مسیح کا باپ ہے، جس نے اپنی بے‌پایاں رحمت کے مطابق، عیسیٰ مسیح کے مُردوں میں سے جی اُٹھنے کے وسیلہ سے، ہمیں دوبارہ زندہ اُمید کے لیے پیدا کیا، تاکہ ایک ایسی میراث کے وارث ہوں جو نہ فاسد ہونے والی ہے، نہ ناپاک، اور نہ کبھی ماند پڑنے والی، جو آسمان میں تمہارے لیے محفوظ رکھی گئی ہے۔ تم، جو ایمان کے وسیلہ سے خدا کی قدرت سے اُس نجات کے لیے محفوظ رکھے جاتے ہو جو آخری زمانہ میں ظاہر ہونے کے لیے تیار ہے۔

> Wherein ye greatly rejoice, though now for a season, if need be, ye are in heaviness through manifold temptations: That the trial of your faith, being much more precious than of gold that perisheth, though it be tried with fire, might be found unto praise and honour and glory at the appearing of Jesus Christ: Whom having not seen, ye love; in whom, though now ye see him not, yet believing, ye rejoice with joy unspeakable and full of glory: Receiving the end of your faith, even the salvation of your souls.

> En lo cual vosotros os regocijáis grandemente, aunque ahora, por un poco de tiempo, si es necesario, seáis afligidos por diversas pruebas; para que la prueba de vuestra fe, mucho más preciosa que el oro que perece, aunque sea probado por fuego, sea hallada en alabanza, honra y gloria en la manifestación de Jesucristo; a quien, sin haberle visto, amáis; en quien, aunque ahora no le veáis, creyendo, os regocijáis con gozo inefable y glorioso; obteniendo el fin de vuestra fe, que es la salvación de vuestras almas.

> Of which salvation the prophets have enquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.

> در خصوص این نجات، انبیا که از فیضی که می‌بایست به شما برسد نبوت می‌کردند، با دقت تمام تفحّص و جست‌وجو کردند؛ و در پی آن بودند که بدانند روحِ مسیح که در ایشان بود، چون پیشاپیش بر رنج‌های مسیح و جلالی که پس از آن خواهد آمد شهادت می‌داد، به چه زمان یا چه گونه زمانی اشاره می‌کرد. و بر ایشان مکشوف شد که نه برای خود، بلکه برای ما به این امور خدمت می‌کردند؛ اموری که اکنون به‌وسیلهٔ آنان که با روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان، انجیل را به شما بشارت دادند، به شما اعلام شده است؛ اموری که فرشتگان آرزومندند در آن‌ها بنگرند.

> Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ; As obedient children, not fashioning yourselves according to the former lusts in your ignorance: But as he which hath called you is holy, so be ye holy in all manner of conversation; Because it is written, Be ye holy; for I am holy.

> پس کمرِ ذهنِ خود را ببندید، هوشیار باشید، و امیدِ خود را تا به انتها بر فیضی که در مکاشفهٔ عیسی مسیح برای شما آورده می‌شود، استوار سازید؛ همچون فرزندانِ مطیع، خویشتن را مطابق شهواتِ پیشینِ خود در ایامِ نادانی شکل مدهید؛ بلکه چنان‌که او که شما را خوانده است قدوس است، شما نیز در تمامی سلوکِ خود قدوس باشید؛ زیرا مکتوب است: مقدس باشید، زیرا من مقدس هستم.

> And if ye call on the Father, who without respect of persons judgeth according to every man’s work, pass the time of your sojourning here in fear: Forasmuch as ye know that ye were not redeemed with corruptible things, as silver and gold, from your vain conversation received by tradition from your fathers; But with the precious blood of Christ, as of a lamb without blemish and without spot: Who verily was foreordained before the foundation of the world, but was manifest in these last times for you, Who by him do believe in God, that raised him up from the dead, and gave him glory; that your faith and hope might be in God. Seeing ye have purified your souls in obeying the truth through the Spirit unto unfeigned love of the brethren, see that ye love one another with a pure heart fervently: Being born again, not of corruptible seed, but of incorruptible, by the word of God, which liveth and abideth forever. For all flesh is as grass, and all the glory of man as the flower of grass. The grass withereth, and the flower thereof falleth away: But the word of the Lord endureth forever. And this is the word which by the gospel is preached unto you. 1 Peter 1:1–25.

> और यदि तुम उस पिता को पुकारते हो, जो पक्षपात किए बिना हर एक के काम के अनुसार न्याय करता है, तो अपने परदेशवास का समय यहाँ भय सहित बिताओ; क्योंकि तुम जानते हो कि तुम अपनी उस व्यर्थ चालचलन से, जो तुम्हें अपने पुरखाओं की परंपरा से मिली थी, नाशमान वस्तुओं, अर्थात् चाँदी या सोने, के द्वारा छुड़ाए नहीं गए; परन्तु मसीह के बहुमूल्य लहू के द्वारा, जो ऐसे मेम्ने के समान है जो निष्कलंक और निर्दोष हो। वह जगत की उत्पत्ति से पहले ही पूर्वनियुक्त ठहराया गया था, परन्तु इन अन्तिम समयों में तुम्हारे लिये प्रगट हुआ; और उसी के द्वारा तुम परमेश्वर पर विश्वास करते हो, जिसने उसे मरे हुओं में से जिलाया और उसे महिमा दी, ताकि तुम्हारा विश्वास और आशा परमेश्वर पर हो। और जब तुमने आत्मा के द्वारा सत्य का पालन करके अपनी आत्माओं को भाइयों के प्रति निष्कपट प्रेम के लिये शुद्ध कर लिया है, तो एक दूसरे से शुद्ध हृदय से बढ़कर प्रेम करो; क्योंकि तुम फिर से जन्मे हो, नाशमान बीज से नहीं, परन्तु अविनाशी से, अर्थात् परमेश्वर के उस वचन के द्वारा, जो जीवित और सदा स्थिर रहनेवाला है। क्योंकि सब प्राणी घास के समान हैं, और मनुष्य की सारी महिमा घास के फूल के समान है। घास सूख जाती है, और उसका फूल झड़ जाता है; परन्तु प्रभु का वचन सदा बना रहता है। और यही वह वचन है, जो सुसमाचार के द्वारा तुम्हें सुनाया गया। 1 पतरस 1:1–25।

Back to Articles