Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و نود و هفت

Prophetic Unfolding’s: Christ’s Second Gathering and the Eschatological Role of Islam in Revelation’s Narrative

روندِ انکشافِ نبوی: جمعِ ثانیِ مسیح و نقشِ آخرالزمانیِ اسلام در روایتِ مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

April 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now identifying that one of the events represented by the seven thunders is the work of Christ gathering His people a second time, which He began to do in July, 2023. Millerite history identifies that this work is accomplished with the warfare of Islam as the backdrop of the message.

اکنون تشخیص می‌دهیم که یکی از وقایعی که به‌وسیلهٔ هفت رعد به تصویر کشیده شده است، کارِ مسیح در گرد آوردن قوم خویش برای بار دوم است؛ کاری که او آغاز کرد تا آن را در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ انجام دهد. تاریخ میلریتی مشخص می‌سازد که این کار با جنگاوریِ اسلام به‌عنوان پس‌زمینهٔ پیام به انجام می‌رسد.

The message is the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, but that message is carried by (placed within the context of) the message of the third woe. At the very time the Lord was stretching His hand a second time in 1849, Sister White was commenting upon the shaking of the angry nations, which is a symbol of Islam.

پیام، مکاشفهٔ عیسی مسیح است که اندکی پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش مُهرگشایی می‌شود؛ اما آن پیام به‌وسیلهٔ پیامِ وایِ سوم حمل می‌گردد (و در چارچوبِ آن قرار داده شده است). درست در همان زمانی که خداوند در سال 1849 دستِ خود را برای بار دوم دراز می‌کرد، خواهر وایت دربارهٔ تکان‌خوردنِ امت‌های خشمگین ــ که نمادی از اسلام است ــ اظهار نظر می‌کرد.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> «١٦ دسامبر ۱۸۴۸، خداوند منظری از تزلزلِ قوای آسمان‌ها به من عطا کرد. دیدم که هنگامی که خداوند، در بیانِ نشانه‌های ثبت‌شده به‌وسیلهٔ متی، مرقس، و لوقا، گفت: «آسمان»، مقصودش آسمان بود؛ و هنگامی که گفت: «زمین»، مقصودش زمین بود. قوای آسمان عبارت‌اند از خورشید، ماه، و ستارگان. ایشان در آسمان‌ها حکم می‌رانند. قوای زمین آنانی هستند که بر زمین حکم می‌رانند. قوای آسمان به آوازِ خدا متزلزل خواهند شد. آنگاه خورشید، ماه، و ستارگان از جای‌های خود به حرکت درخواهند آمد. ایشان از میان نخواهند رفت، بلکه به آوازِ خدا متزلزل خواهند شد.»

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «ابرهای تیره و سنگین برآمدند و با یکدیگر برخورد کردند. جو شکافته شد و به عقب غلتید؛ آنگاه توانستیم از خلال آن فضای گشوده در جبار به بالا بنگریم، از جایی که صدای خدا آمد. شهر مقدس از خلال آن فضای گشوده فرود خواهد آمد. دیدم که قدرت‌های زمین اکنون در حال متزلزل شدن‌اند و رویدادها به ترتیب رخ می‌دهند. جنگ، و اخبار جنگ‌ها، شمشیر، قحطی، و وبا نخست قدرت‌های زمین را متزلزل می‌سازند؛ سپس صدای خدا خورشید، ماه، و ستارگان، و نیز این زمین را خواهد لرزانید. دیدم که این متزلزل شدنِ قدرت‌ها در اروپا، آن‌گونه که برخی تعلیم می‌دهند، متزلزل شدنِ قدرت‌های آسمان نیست، بلکه متزلزل شدنِ ملت‌های خشمگین است.» Early Writings, 41.

The historians confirm that what was shaking the nations of Europe in 1848, was the activities of the armies of Islam, for prophetically they are symbolized as the power that angers the nations. In the first witness to the Lord stretching out His hand a second time in the history of 1840 to 1844, the message of the Midnight Cry arrived at the Exeter camp meeting. From there unto October 22, 1844 the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. That movement had been typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem, and it was an ass that carried Christ into Jerusalem.

مورخان تأیید می‌کنند که آنچه در سال ۱۸۴۸ ملت‌های اروپا را به لرزه درآورد، فعالیت‌های سپاهیان اسلام بود؛ زیرا از لحاظ نبوی، آنان به‌عنوان آن قدرتی نمادین شده‌اند که ملت‌ها را به خشم می‌آورد. در نخستین شاهدِ دستِ خداوند که برای بار دوم در تاریخ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ دراز شد، پیامِ فریادِ نیمه‌شب به گردهمایی اردوییِ اکستر رسید. از آنجا تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، این پیام همچون موجی خروشان سراسر کرانهٔ شرقی ایالات متحده را درنوردید. آن جنبش به‌وسیلهٔ ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم نمونه‌سازی شده بود، و این الاغی بود که مسیح را به اورشلیم حمل کرد.

The message of the Midnight Cry represents the entire prophetic message of the Revelation of Jesus Christ, but that Revelation is placed within the context of Islam of the third woe angering the nations, for it is Islam that carries the message that is the Revelation of Jesus Christ. Jesus is the Lion of the tribe of Judah, and He is bound to the message of the “ass.”

پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» نمایانگرِ تمامِ پیامِ نبویِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است، اما آن مکاشفه در چارچوبِ اسلامِ وایِ سوم قرار داده شده است که امت‌ها را به خشم می‌آورد، زیرا این اسلام است که آن پیامی را حمل می‌کند که همان مکاشفهٔ عیسی مسیح است. عیسی، شیرِ قبیلهٔ یهوداست، و او به پیامِ «الاغ» پیوسته است.

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> यहूदा, तू वही है जिसकी तेरे भाई स्तुति करेंगे; तेरा हाथ तेरे शत्रुओं की गर्दन पर होगा; तेरे पिता की सन्तानें तेरे आगे दण्डवत करेंगी। यहूदा सिंह का शावक है; हे मेरे पुत्र, तू शिकार से ऊपर चढ़ आया है; वह झुक गया, वह सिंह के समान और वृद्ध सिंह के समान दबककर बैठ गया; कौन उसे उठाने का साहस करेगा? राजदण्ड यहूदा से न हटेगा, और न उसके पांवों के बीच से व्यवस्था देनेवाला, जब तक शीलोह न आए; और जातियों का एकत्र होना उसी के पास होगा। वह अपने बछेड़े को दाखलता से, और अपनी गधी के बच्चे को उत्तम दाखलता से बांधेगा; उसने अपने वस्त्र दाखमधु में, और अपने कपड़े अंगूरों के लोहू में धोए हैं। उसकी आंखें दाखमधु से लाल होंगी, और उसके दांत दूध से श्वेत। उत्पत्ति 49:8–12।

It is through Judah that “the gathering of the people” is accomplished. Christ, as Judah, is also the “Vine,” and the “choice vine,” is bound to the “ass’s colt.” His “garments” are washed in “wine,” which was “the blood of grapes.” Christ began shedding His blood in Gethsemane, when He sweat blood, and Gethsemane means the “olive press.” From Gethsemane to the cross He shed His precious blood to gather all men unto Himself.

از طریق یهوداست که «گرد آمدن قوم» به انجام می‌رسد. مسیح، به‌عنوان یهودا، همچنین «مو» است، و «موِ برگزیده» به «کرّهٔ الاغ» بسته شده است. «جامه‌های» او در «شراب» شسته می‌شود، که همان «خونِ انگورها» بود. مسیح ریختن خون خود را در جتسیمانی آغاز کرد، آنگاه که عرق او چون خون شد، و جتسیمانی به‌معنای «عصاره‌گیریِ زیتون» است. از جتسیمانی تا صلیب، او خون گران‌بهای خود را ریخت تا همهٔ مردمان را نزد خویش گرد آورد.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:31–33.

> اکنون داوریِ این جهان است؛ اکنون رئیسِ این جهان بیرون افکنده خواهد شد. و من، اگر از زمین برکشیده شوم، همه را به سوی خود خواهم کشید. او این را گفت تا به چه‌گونه مرگی که می‌بایست بمیرد اشاره کند. یوحنا ۱۲:‏۳۱–۳۳

Christ’s work of drawing all men unto Himself is a twostep process, for He first gathers the “outcasts of Israel,” and then uses them as an ensign to draw His other flock.

کارِ مسیح در کشیدنِ همۀ مردم نزدِ خویش، فرایندی دو مرحله‌ای است؛ زیرا او نخست «رانده‌شدگانِ اسرائیل» را گرد می‌آورد، و سپس از ایشان همچون عَلَمی بهره می‌گیرد تا گلۀ دیگرِ خود را جذب کند.

> I am the good shepherd, and know my sheep, and am known of mine. As the Father knoweth me, even so know I the Father: and I lay down my life for the sheep. And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:14–16.

> मैं अच्छा चरवाहा हूँ; और मैं अपनी भेड़ों को जानता हूँ, और मेरी भेड़ें मुझे जानती हैं। जैसे पिता मुझे जानता है, वैसे ही मैं पिता को जानता हूँ; और मैं भेड़ों के लिये अपना प्राण देता हूँ। और मेरी और भी भेड़ें हैं, जो इस भेड़शाला की नहीं हैं; उन्हें भी मुझे लाना है, और वे मेरा शब्द सुनेंगी; और तब एक ही झुंड और एक ही चरवाहा होगा। यूहन्ना 10:14–16.

The one hundred and forty-four thousand are the “sheep” who know Him. The “other sheep” are His flock that come out of Babylon when they see and hear the ensign. Before He lifts up His ensign, which are His sheep, He first gathers them a second time. That line of sacred history aligns with verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven, and is therefore aligned with the hidden history of verse forty. It represents the line of the true Protestant horn which runs within the history of the apostate Protestant horn, the apostate Republican horn and the arrival of the whore of Tyre, just before the Sunday law of verse forty-one. The line of the true Protestant horn represents both the history and also the message where the one hundred and forty-four thousand are sealed.

‏صد و چهل و چهار هزار نفر همان «گوسفندانی» هستند که او را می‌شناسند. «گوسفندانِ دیگر» گلۀ او هستند که چون عَلَم را می‌بینند و می‌شنوند، از بابل بیرون می‌آیند. پیش از آنکه او عَلَمِ خود را برافرازد، که همان گوسفندانِ او هستند، نخست ایشان را برای بار دوم جمع می‌کند. این خطِ تاریخِ مقدس با آیات سیزده تا پانزده از فصل یازدهم دانیال منطبق است، و بنابراین با تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل نیز همسو است. این خط نمایانگر سیرِ شاخِ حقیقیِ پروتستان است که در درونِ تاریخِ شاخِ مرتدِ پروتستان، شاخِ مرتدِ جمهوری‌خواه، و ظهورِ فاحشۀ صور جریان دارد، درست پیش از قانونِ یکشنبۀ آیهٔ چهل و یک. خطِ شاخِ حقیقیِ پروتستان هم تاریخ را نمایندگی می‌کند و هم پیامی را که در آن صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند.

The “outcasts of Israel” represent a line in contrast with the “assembly of mockers”, as Jeremiah identifies them, or as the “synagogue of Satan” as John identifies them in Revelation chapters two and three where the church of Smyrna and Philadelphia are addressed. The Philadelphians represent the “one hundred and forty-four thousand” of Revelation chapter seven, and Smyrna is “the great multitude” of the same chapter, who cannot be numbered. The two classes of redeemed in the last days are in controversy with those who lie, and who are in the synagogue of Satan, and claim they are God’s people, for they say they are Jews.

«مطرودانِ اسرائیل» نمایانگر خطّی در تقابل با «جماعتِ استهزاکنندگان» هستند، چنان‌که ارمیا آنان را چنین معرّفی می‌کند؛ یا آن‌گونه که یوحنّا در مکاشفه، باب‌های دو و سه، در آنجا که خطاب به کلیساهای سِمیرْنا و فیلادلفیا است، از ایشان با عنوان «کنِیسهٔ شیطان» یاد می‌کند. فیلادلفیاییان نمایانگر «صد و چهل و چهار هزار» در مکاشفه، باب هفت، هستند، و سِمیرْنا «آن جماعتِ عظیم» در همان باب است که شمارش‌پذیر نیست. این دو گروهِ رستگانی که در ایّام آخر هستند، با آنان که دروغ می‌گویند و در کنِیسهٔ شیطان‌اند و مدّعی‌اند که قومِ خدایند، در منازعه‌اند؛ زیرا می‌گویند که یهودی هستند.

The line of the true Protestant horn consists of the controversy that exists between themselves and the former covenant people who are then being passed by. In the same history the faithful are also in controversy with the line of apostate Protestantism and Catholicism. Those three religious entities represent the dragon, the beast and the false prophet at the micro level within the line of the true Protestant horn.

خطِ شاخِ حقیقیِ پروتستان از مجادله‌ای تشکیل می‌شود که میان خودِ ایشان و قومِ عهدِ پیشین، که در آن زمان از آنان عبور می‌شود، وجود دارد. در همان تاریخ، امینان همچنین با خطِ پروتستانیسمِ مرتد و کاتولیسیسم نیز در مجادله‌اند. آن سه موجودیتِ دینی، در سطحِ خرد و در درونِ خطِ شاخِ حقیقیِ پروتستان، اژدها، وحش و نبیِ کاذب را نمایندگی می‌کنند.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.” Spalding and Magan, 1, 2.

> «Vi la iglesia nominal y a los adventistas nominales que, como Judas, nos traicionarían ante los católicos para obtener su influencia y venir contra la verdad. Los santos entonces serán un pueblo oscuro, poco conocido por los católicos; pero las iglesias y los adventistas nominales que conocen nuestra fe y nuestras costumbres (pues nos odiaban a causa del sábado, porque no podían refutarlo) traicionarán a los santos y los denunciarán ante los católicos como quienes desprecian las instituciones del pueblo; esto es, que guardan el sábado y desprecian el domingo.» Spalding and Magan, 1, 2.

We have dealt with this passage before, and in so doing identified that the expression “nominal church” and the expression “nominal Adventist” would have had a different meaning and application when Sister White penned the words. Yet the prophets spoke more for the last days than they did for their own history, so in this passage the nominal church in the last days would be apostate Protestantism. The word “nominal” means “in name only”.

ما پیش‌تر به این بخش پرداخته‌ایم، و در ضمنِ آن دریافتیم که تعبیر «کلیسای اسمی» و تعبیر «ادونتیستِ اسمی» در زمانی که خواهر وایت این کلمات را نگاشت، معنا و کاربردی متفاوت می‌داشت. با این حال، انبیا برای ایام آخر بیش از دوران تاریخیِ خود سخن گفته‌اند؛ ازاین‌رو، در این بخش، کلیسای اسمی در ایام آخر همان پروتستانتیسمِ مرتد خواهد بود. واژهٔ «اسمی» به معنای «فقط در نام» است.

The so-called Protestant church ceased to protest Rome in 1844, when they rebelled against entering into the Most Holy Place by faith, where they could have recognized the seventh-day Sabbath is the correct day of worship. Instead, they retained the worship of the sun, which is the mark of Catholicism. It is impossible to “protest” Rome, which is the only definition of the word “Protestant,” if you have accepted her symbol of authority, which the Roman church has repeatedly identified as her authority to change the day of worship in the Bible from the seventh-day Sabbath unto Sunday.

کلیسای موسوم به پروتستان در سال 1844 از اعتراض به روم بازایستاد، هنگامی که بر ضدِ ورود به قدس‌الاقداس از راه ایمان شورش کردند؛ جایی که می‌توانستند تشخیص دهند که سبتِ روز هفتم، روز درستِ عبادت است. در عوض، آنان پرستش خورشید را نگاه داشتند، که نشانِ کاتولیسیسم است. «اعتراض» به روم ــ که یگانه تعریفِ واژۀ «پروتستان» است ــ ناممکن است، اگر نمادِ اقتدارِ او را پذیرفته باشید؛ نمادی که کلیسای روم بارها آن را اقتدارِ خود برای تغییر روز عبادت در کتاب‌مقدس از سبتِ روز هفتم به یکشنبه معرفی کرده است.

“Nominal Adventists” are those who profess to be Seventh-day Adventists, but they are also identified as Judas, who is the symbol of a disciple that has betrayed his profession. The nominal Seventh-day Adventist church will hate the “saints” and those saints “will” then “be an obscure people.” They hate the obscure saints, “on account of the Sabbath,” truth they cannot “refute.” The Sabbath truth in Sister White’s history was the seventh-day Sabbath, but it typifies the Sabbath truth of the last days, which cannot be refuted, and that is the doctrine that was first rejected by Laodicean Seventh-day Adventism in their rebellion in 1863. That doctrine was the first foundational truth discovered by William Miller, and it represents the foundational truths of Adventism that the nominal Adventists refuse to walk in, as represented by Jeremiah’s old paths. That Sabbath truth is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

«ادونتیست‌های اسمی» کسانی‌اند که اظهار می‌کنند ادونتیست روز هفتم هستند، اما همچنین به‌عنوان یهودا شناخته می‌شوند؛ یهودا نماد شاگردی است که به اقرار خود خیانت کرده است. کلیسای اسمیِ ادونتیست روز هفتم از «مقدسین» نفرت خواهد داشت، و آنگاه آن مقدسین «قومی گمنام» «خواهند بود». آنان از مقدسین گمنام، «به‌سبب سبت»، یعنی حقیقتی که نمی‌توانند آن را «ابطال کنند»، نفرت دارند. حقیقت سبت در تاریخ خواهر وایت، سبتِ روز هفتم بود، اما این، نمونه‌ای از حقیقت سبت در ایام آخر است که نمی‌توان آن را ابطال کرد، و آن، همان تعلیمی است که نخست از سوی ادونتیسمِ لائودیکیه‌ایِ روز هفتم در شورششان در سال 1863 رد شد. آن تعلیم، نخستین حقیقت بنیادیِ کشف‌شده به‌وسیلهٔ ویلیام میلر بود، و نمایانگر حقایق بنیادیِ ادونتیسم است که ادونتیست‌های اسمی از سلوک در آن‌ها امتناع می‌ورزند، چنان‌که در «راه‌های قدیم» ارمیا به تصویر کشیده شده است. آن حقیقت سبت، همان «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش است.

The line of true Protestantism that is made up of Philadelphia and Smyrna are betrayed by those represented as Judas. Judas covenanted to betray Jesus three times, thus identifying a progressive betrayal that preceded and concluded at the cross. Verse sixteen of Daniel eleven represents the Sunday law, which was typified by the cross. Therefore, in the verses leading to the Sunday law of verse sixteen, which is also the Sunday law of verse forty-one, a three-step betrayal is brought upon the saints of the last days. The betrayal occurs during the period when the Lord is gathering His last-day ensign a second time.

شجرهٔ پروتستانتیسمِ حقیقی که از فیلادلفیا و اِسمیرنا تشکیل شده است، به‌وسیلهٔ کسانی که به‌صورت یهودا معرفی شده‌اند، خیانت می‌شود. یهودا سه بار تعهد کرد که به عیسی خیانت کند، و بدین‌سان خیانتی تدریجی را مشخص می‌سازد که پیش از صلیب آغاز شد و بر صلیب به پایان رسید. آیهٔ شانزدهمِ دانیال یازده نمایانگر قانون یکشنبه است، که صلیب نمونهٔ آن بود. بنابراین، در آیاتی که به قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم، که همان قانون یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویکم نیز هست، منتهی می‌شوند، خیانتی سه‌مرحله‌ای بر مقدسانِ ایام آخر وارد می‌شود. این خیانت در دوره‌ای رخ می‌دهد که خداوند برای بار دوم عَلَمِ ایام آخرِ خود را گرد می‌آورد.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:10–14.

> و در آن روز، ریشهٔ یَسّی برپا خواهد شد تا عَلَمی برای قوم‌ها باشد؛ امت‌ها او را خواهند جُست، و آرامگاه او با جلال خواهد بود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بارِ دیگر، برای بار دوم، دست خود را دراز خواهد کرد تا باقیماندهٔ قوم خویش را که باقی مانده‌اند، از آشور، و از مصر، و از فَتروس، و از کوش، و از عیلام، و از شِنعار، و از حَمات، و از جزایر دریا بازآورد. و او عَلَمی برای امت‌ها برخواهد افراشت، و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد، و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشهٔ زمین جمع خواهد کرد. و حسدِ اِفرایم نیز زایل خواهد شد، و دشمنانِ یهودا منقطع خواهند گردید؛ اِفرایم بر یهودا حسد نخواهد برد، و یهودا اِفرایم را نخواهد آزرد. بلکه ایشان بر شانه‌های فلسطینیان به سوی مغرب فرود خواهند آمد؛ با هم اهل مشرق را غارت خواهند کرد؛ دست خود را بر اَدوم و موآب خواهند نهاد؛ و بنی‌عَمّون مطیع ایشان خواهند شد. اشعیا 11:10–14.

Isaiah identifies the historical setting for this passage in verse ten, with the expression “in that day.” That “day” has therefore been identified in the verses that preceded verse ten. When we trace this particular prophetic narrative back to a reference that allows us to identify when “that day” is, we come to verse one, of chapter ten.

اشعیا در آیهٔ دهم، با عبارت «در آن روز»، زمینهٔ تاریخی این بخش را مشخص می‌سازد. بنابراین، آن «روز» در آیاتی که پیش از آیهٔ دهم آمده‌اند، شناسایی شده است. هنگامی که این روایت نبویِ خاص را به ارجاعی بازمی‌گردانیم که به ما امکان می‌دهد مشخص کنیم «آن روز» چه زمانی است، به آیهٔ یکِ باب دهم می‌رسیم.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> وای بر آنان که احکامِ ناروا صادر می‌کنند، و بر نویسندگانی که مشقّت و ظلمی را که مقرر داشته‌اند می‌نویسند. اشعیا 10:1.

Sister White identifies the “unrighteous decree” of this verse as the soon coming Sunday law:

خواهر وایت «فرمان ناعادلانه» این آیه را همان قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی در راه می‌داند:

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

> «یک سبتِ بُتان برپا شده است، همان‌گونه که آن تمثالِ زرّین در دشت‌های دورا برپا گردید. و چنان‌که نبوکدنصر، پادشاه بابل، فرمانی صادر کرد که هر که در برابر این تمثال سر فرود نیاورد و آن را پرستش نکند، کشته شود، همچنین اعلامی صادر خواهد شد که همهٔ کسانی که نهادِ یکشنبه را حرمت ننهند، به زندان و مرگ مجازات خواهند شد. بدین‌سان، سبتِ خداوند پایمال می‌شود. اما خداوند اعلام کرده است: «وای بر آنان که احکامِ ناعادلانه صادر می‌کنند و رنج و مشقتی را که مقرر داشته‌اند، به نگارش درمی‌آورند» [اشعیا 10:1]. [صفنیا 1:14–18]» Manuscript Releases, volume 14, 92.

The context of the Lord gathering His people a second time is placed in the history of the approaching Sunday law crisis, for in verse twelve of chapter ten, Isaiah speaks of the Lord finishing a work among His people before He brings His executive judgment at the unrighteous decree, which is the Sunday law.

سیاقِ این‌که خداوند برای بارِ دوم قومِ خویش را گرد می‌آورد، در تاریخِ بحرانِ نزدیک‌شوندهٔ قانونِ یک‌شنبه قرار داده شده است؛ زیرا در آیهٔ دوازدهمِ بابِ دهم، اشعیا از این سخن می‌گوید که خداوند پیش از آن‌که داوریِ اجراییِ خود را در هنگامِ فرمانِ ناعادلانه، که همان قانونِ یک‌شنبه است، فرود آورد، کاری را در میانِ قومِ خویش به انجام می‌رساند.

> Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed his whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks. Isaiah 10:12.

> لہٰذا یوں ہوگا کہ جب خداوند کوہِ صیون اور یروشلیم پر اپنا سارا کام پورا کر چکے گا، تو میں اسور کے بادشاہ کے مغرور دل کے پھل اور اس کی متکبر نگاہوں کی شان کو سزا دوں گا۔ یسعیاہ 10:12۔

The “work upon Zion and on Jerusalem”, which the Lord “performs” before the punishment of the papacy begins at the Sunday law, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Ezekiel chapter nine, the man with the writer’s inkhorn goes through Jerusalem placing a mark upon those “that sigh and cry for the abominations done in the land” and in the church. That work includes the process of the Lord gathering together the outcasts of Israel a second time. He gathers them from the four corners of the earth, and the “four corners of earth” is represented by eight geographical areas. Eight is the symbol of the testing process of the image of the beast, thus identifying that the final gathering of those who would be the ensign takes place during the period when the image of the beast test is being accomplished in the earth.

«عمل بر صهیون و بر اورشلیم» که خداوند پیش از آن‌که مجازات پاپیّت با قانون یکشنبه آغاز شود «به‌جا می‌آورد»، همان مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار تن است. در حزقیال باب نهم، آن مردِ دارای دَواتِ کاتب از میان اورشلیم می‌گذرد و بر کسانی که «برای همهٔ رجاساتِ به‌عمل‌آمده در زمین» و در کلیسا آه و ناله می‌کنند، نشانی می‌نهد. این کار، فرایندِ گرد آوردنِ بازماندگانِ اسرائیل از سوی خداوند را برای بار دوم نیز در بر می‌گیرد. او ایشان را از چهار گوشهٔ زمین گرد می‌آورد، و «چهار گوشهٔ زمین» به‌وسیلهٔ هشت ناحیهٔ جغرافیایی نمود یافته است. عدد هشت، نمادِ فرایندِ آزمونِ تصویرِ وحش است؛ از این‌رو نشان می‌دهد که گردآوریِ نهاییِ کسانی که عَلَم خواهند بود، در دوره‌ای روی می‌دهد که آزمونِ تصویرِ وحش در زمین در حالِ اجراست.

The unity represented by “Ephraim” “not envying Judah, and Judah” “not vexing Ephraim,” occurs when the adversaries of Judah are cut off. Prophetically, the former covenant people, represented by Judas, or the synagogue of Satan, or the assembly of mockers, or the Protestants of Millerite history, or the Jews of Christ’s history are “cut off” at the first disappointment. When Jeremiah represents that very history, he was instructed that he could never return to the assembly of mockers, though they could return to him if they chose to repent.

وحدتی که در این عبارت نمایان شده است که «اِفرایم» «بر یهودا حسد نخواهد برد، و یهودا» «اِفرایم را نخواهد آزرد»، هنگامی رخ می‌دهد که دشمنان یهودا منقطع شوند. از منظر نبوی، قومِ پیشینِ عهد، که به‌وسیلهٔ یهودا، یا کنیسهٔ شیطان، یا جماعتِ استهزاکنندگان، یا پروتستان‌های تاریخِ میلریتی، یا یهودیانِ تاریخِ مسیح نمایانده می‌شوند، در نخستین نومیدی «منقطع می‌گردند». هنگامی که ارمیا همان تاریخ را بازنمایی می‌کرد، به او دستور داده شد که هرگز نتواند به جماعتِ استهزاکنندگان بازگردد، هرچند آنان اگر توبه را برمی‌گزیدند، می‌توانستند به سوی او بازگردند.

From July 18, 2020 unto the Sunday law the Lord gathers His last-day people a second time. He gathers them from around the world, during a period when He is finishing His whole work on Judah and Jerusalem. In that sealing time, God’s last-day people will be obscure, but will never-the-less be confronted by a threefold union which opposes their work.

از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا قانون یکشنبه، خداوند قومِ آخرالزمانیِ خود را برای بار دوم جمع می‌کند. او ایشان را از سراسر جهان گرد می‌آورد، در طی دوره‌ای که در آن کارِ کاملِ خود را بر یهودا و اورشلیم به انجام می‌رساند. در آن زمانِ مُهر زدن، قومِ آخرالزمانیِ خدا ناشناخته خواهند بود، اما با این وجود با اتحادی سه‌گانه‌ای روبه‌رو خواهند شد که با کارِ ایشان مخالفت می‌کند.

Catholicism is the beast of the threefold union, and one of her daughters is the class Sister White identifies as the nominal church. They represent the false prophet. The nominal Laodicean Adventists, represented by Judas, are the dragon in this representation. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of ancient Israel at the first Kadesh, when they chose to reject the message of Joshua and Caleb and return to Egypt. Egypt is a symbol of the dragon.

کاتولیسیزم در این اتحاد سه‌گانه، وحش است، و یکی از دختران آن همان طبقه‌ای است که خواهر وایت آن را کلیسای اسمی معرفی می‌کند. آنان نبیِ کاذب را نمایندگی می‌کنند. ادونتیست‌های لائودیکیه‌ایِ اسمی، که به‌وسیلهٔ یهودا represented می‌شوند، در این بازنمایی اژدها هستند. شورش سال ۱۸۶۳ به‌وسیلهٔ شورش اسرائیلِ باستان در نخستین قادِش نمونه‌سازی شد، هنگامی که آنان برگزیدند که پیام یوشع و کالیب را رد کنند و به مصر بازگردند. مصر نمادی از اژدهاست.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> اے ابنِ آدم، اپنا رُخ مصر کے بادشاہ فرعون کے خلاف کر، اور اُس کے خلاف اور تمام مصر کے خلاف نبوت کر۔ کلام کر اور کہہ: خداوند خدا یوں فرماتا ہے: دیکھ، اے فرعون، مصر کے بادشاہ، مَیں تیرے خلاف ہوں، اے بڑے اژدہا، جو اپنی نہروں کے درمیان پڑا رہتا ہے، جس نے کہا ہے، میرا دریا میرا اپنا ہے، اور مَیں نے اُسے اپنے لیے بنایا ہے۔ حزقی ایل 29:2، 3۔

The rebellion at Kadesh represented the tenth test in a testing process that brought about the rejection and death of the chosen people who had been brought out of Egypt, and typified the final test of a testing process that was brought upon Philadelphian Millerite Adventism on October 22, 1844 and concluded with the rebellion of 1863. At the very end of ancient Israel’s history, the Jews “cried out, ‘Away with him, away with him, crucify him’. Pilate saith unto them, ‘Shall I crucify your King?’ The chief priests answered, ‘We have no king but Caesar.’” In the first rebellion and the last rebellion the former covenant people chose to identify a symbol of the dragon (Egypt and pagan Rome) as their king.

بغاوت در قادِش نمایانگر دهمین آزمایش در فرایندِ امتحانی بود که رد شدن و مرگِ قومِ برگزیده‌ای را که از مصر بیرون آورده شده بودند، به بار آورد؛ و همچنین نمونۀ آزمایش نهاییِ فرایندِ امتحانی‌ای بود که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بر اَدونتیسمِ میلریِ فیلادلفیایی وارد شد و با بغاوتِ ۱۸۶۳ به پایان رسید. در واپسین پایانِ تاریخِ اسرائیلِ باستان، یهودیان «فریاد برآوردند: “او را ببرید، او را ببرید، مصلوبش کن.” پیلاطس به ایشان گفت: “آیا پادشاه شما را مصلوب کنم؟” رؤسای کَهَنه پاسخ دادند: “ما را جز قیصر پادشاهی نیست.”» در نخستین بغاوت و آخرین بغاوت، قومِ سابقِ عهد، بر آن شدند که نمادِ اژدها (مصر و رومِ بت‌پرست) را به‌عنوان پادشاهِ خود برگزینند.

On July 18, 2020, the “adversaries of Judah” were “cut off,” and the temple of the one hundred and forty-four thousand was set up. All that was left was for the temple to be cleansed, in advance of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple. The temple of Millerite history was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. At the first disappointment of April 19, 1844 the Protestants were cut off and became part of the synagogue of Satan, the assembly of mockers, a daughter of Rome. From that point until October 22, 1844 a purification process occurred in advance of the faithful following Christ into the Most Holy Place, that He might accomplish the work of joining His Divinity to their humanity.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، «خصمانِ یهودا» «منقطع شدند»، و هیکلِ صد و چهل و چهار هزار برپا گردید. تنها چیزی که باقی مانده بود این بود که هیکل تطهیر شود، پیش از آنکه رسولِ عهد ناگهان به هیکلِ خود بیاید. هیکلِ تاریخِ میلری در طی چهل و شش سال، از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، بنا شد. در نخستین نومیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، پروتستان‌ها منقطع شدند و بخشی از کنیسهٔ شیطان، انجمنِ استهزاگران، و دختری از روم گردیدند. از آن زمان تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرایندی از تطهیر رخ داد، پیش از آنکه امینان، مسیح را به قدس‌الاقداس پیروی کنند، تا او کارِ پیوند دادنِ الوهیتِ خویش به انسانیتِ ایشان را به انجام رساند.

The history of the true Protestant horn, that is gathered a second time just before the unrighteous decree, that they might be the ensign that God employs to call His other flock out of Babylon, occurs in the same period where the apostate Republican and Protestant horns are joining together, committing spiritual fornication, thus becoming one flesh, or one temple, which is the image of the beast. God’s temple is simultaneously forming the image of Christ.

تاریخِ شاخِ حقیقیِ پروتستان، که بارِ دوم اندکی پیش از فرمانِ ناراست گرد آورده می‌شود تا آن عَلَمی باشد که خدا به‌کار می‌برد تا سایرِ گلّهٔ خویش را از بابِل فراخوانَد، در همان دوره‌ای رخ می‌دهد که در آن شاخ‌های مرتدِ جمهوری‌خواه و پروتستان به یکدیگر می‌پیوندند و زنا‌ی روحانی می‌ورزند؛ و بدین‌سان یک جسد، یا یک هیکل، می‌شوند که همان تصویرِ وحش است. هیکلِ خدا هم‌زمان در حالِ تشکیلِ صورتِ مسیح است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord.

> یہ وہ کلام ہے جو خداوند کی طرف سے یرمیاہ پر نازل ہوا کہ، خداوند کے گھر کے پھاٹک پر کھڑا ہو، اور وہاں یہ کلام پکار کر کہہ، اے یہوداہ کے سب لوگو، جو ان پھاٹکوں سے خداوند کی عبادت کرنے کو داخل ہوتے ہو، خداوند کا کلام سنو۔ ربُّ الافواج، اسرائیل کا خدا، یوں فرماتا ہے: اپنی روشوں اور اپنے اعمال کو درست کرو، تو میں تمہیں اس جگہ میں بسنے دوں گا۔ ان جھوٹی باتوں پر بھروسا نہ کرو کہ، خداوند کا ہیکل، خداوند کا ہیکل، خداوند کا ہیکل یہی ہے۔ کیونکہ اگر تم اپنی روشوں اور اپنے اعمال کو حقیقتاً درست کرو؛ اگر تم آدمی اور اس کے پڑوسی کے درمیان پوری دیانت سے انصاف کرو؛ اگر تم پردیسی، یتیم اور بیوہ پر ظلم نہ کرو، اور اس جگہ بے گناہ خون نہ بہاؤ، اور اپنی ہلاکت کے لیے دوسرے معبودوں کے پیچھے نہ چلو: تو میں تمہیں اس جگہ میں، اس سرزمین میں جو میں نے تمہارے باپ دادا کو دی، ہمیشہ سے ہمیشہ تک بسنے دوں گا۔ دیکھو، تم جھوٹی باتوں پر بھروسا رکھتے ہو، جو نفع نہیں دے سکتیں۔ کیا تم چوری کرو گے، قتل کرو گے، زنا کرو گے، جھوٹی قسم کھاؤ گے، بعل کے لیے بخور جلاؤ گے، اور دوسرے معبودوں کے پیچھے چلو گے جنہیں تم نہیں جانتے؛ اور پھر اس گھر میں، جو میرے نام سے کہلاتا ہے، میرے حضور آ کھڑے ہو گے، اور کہو گے، ہم چھٹکارا پا گئے تاکہ یہ سب مکروہ کام کریں؟ کیا یہ گھر، جو میرے نام سے کہلاتا ہے، تمہاری نظر میں ڈاکوؤں کی کھوہ بن گیا ہے؟ دیکھو، میں نے خود اسے دیکھا ہے، خداوند فرماتا ہے۔

> But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel. And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? Jeremiah 7:1–17.

> لیکن اب تم میرے اُس مقام پر جاؤ جو شیلوہ میں تھا، جہاں میں نے ابتدا میں اپنا نام قائم کیا تھا، اور دیکھو کہ میں نے اپنے لوگوں اسرائیل کی شرارت کے سبب اُس کے ساتھ کیا کیا۔ اور اب، چونکہ تم نے یہ سب کام کیے ہیں، خداوند فرماتا ہے، اور میں نے تم سے سویرے اُٹھ کر بار بار کلام کیا، لیکن تم نے نہ سنا؛ اور میں نے تمہیں پکارا، لیکن تم نے جواب نہ دیا؛ اِس لیے میں اِس گھر کے ساتھ، جو میرے نام سے کہلاتا ہے اور جس پر تم بھروسا رکھتے ہو، اور اُس مقام کے ساتھ جو میں نے تمہیں اور تمہارے باپ دادا کو دیا، وہی کروں گا جو میں نے شیلوہ کے ساتھ کیا۔ اور میں تمہیں اپنی نظر کے سامنے سے نکال پھینکوں گا، جیسے میں نے تمہارے سب بھائیوں کو، یعنی افرائیم کی ساری نسل کو، نکال پھینکا۔ پس تُو اِس قوم کے لیے دعا نہ کر، نہ اُن کے لیے فریاد اور مناجات بلند کر، اور نہ میرے حضور اُن کی شفاعت کر، کیونکہ میں تیری نہ سنوں گا۔ کیا تُو نہیں دیکھتا کہ وہ یہوداہ کے شہروں میں اور یروشلیم کی گلیوں میں کیا کرتے ہیں؟ یرمیاہ 7:1–17۔

Back to Articles