Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Four

کتاب دانیال — شمارهٔ هشتاد و چهار

Unveiling the Four Generations of Laodicean Adventism: A Journey Through Biblical Parallelism and Prophetic Testing

آشکار ساختن چهار نسل از ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای: سفری در بسترِ موازاتِ کتاب‌مقدسی و آزمونِ نبوتی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Truth is established upon the testimony of two or three, and the application of the four abominations of Ezekiel chapter eight, as the four generations of Laodicean Adventism, has several witnesses. In earlier articles it was identified that the seven churches of Revelation chapters two and three not only represented the history of modern Israel from the time of the apostles unto the end of the world, but also that those seven churches represented the history of ancient Israel from the time of Moses unto the time of Christ.

حقیقت بر گواهیِ دو یا سه شاهد استوار می‌گردد، و تطبیقِ چهار رجاساتِ باب هشتمِ حزقیال بر چهار نسلِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای، چندین شاهد دارد. در مقالات پیشین بیان شد که هفت کلیسای مذکور در باب‌های دوم و سومِ مکاشفه نه تنها تاریخِ اسرائیلِ جدید را از زمانِ رسولان تا پایانِ جهان نمایندگی می‌کردند، بلکه همین هفت کلیسا تاریخِ اسرائیلِ باستان را نیز از زمانِ موسی تا زمانِ مسیح نمایندگی می‌نمودند.

The church of Ephesus represented both the early Christian church, and also ancient Israel from Moses unto the time of the Judges. The church of Smyrna represented the period of persecution from the time of the disciples, unto the Roman emperor Constantine, and also the period of the Judges, when every man did what was right in his own eyes. The church of Pergamos represented the period of compromise from Constantine unto the papacy in 538, but also the period when ancient Israel rejected God and chose a king, and continually compromised with the pagan kingdoms they were surrounded by. The fourth church of Thyatira represented by Jezebel, is the period of papal rule from the year 538 unto 1798, and also the seventy-year captivity of ancient Israel in Babylon.

کلیسای اِفِسُس هم نمایانگر کلیسای نخستین مسیحی بود، و هم اسرائیلِ باستان از زمان موسی تا دوران داوران. کلیسای اسمیرنا نمایانگر دورهٔ جفا از زمان شاگردان تا امپراتور روم، کنستانتین، بود، و نیز دورهٔ داوران را نمایندگی می‌کرد، هنگامی که هر کس آنچه را در نظر خویش درست می‌نمود انجام می‌داد. کلیسای پرغامُس نمایانگر دورهٔ مصالحه از زمان کنستانتین تا استقرار پاپیّت در سال ۵۳۸ بود، و نیز دوره‌ای را که اسرائیلِ باستان خدا را رد کرد و پادشاهی برای خود برگزید، و پیوسته با پادشاهی‌های بت‌پرستی که در احاطهٔ آن بودند سازش می‌کرد. کلیسای چهارم، طیاتیرا، که با ایزابل نمایانده شده است، دورهٔ حاکمیت پاپی از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ است، و نیز اسارت هفتادسالهٔ اسرائیلِ باستان در بابل را نمایندگی می‌کند.

Those four churches also represent the four generations of Adventism, and provide a witness to applying Ezekiel’s four abominations to the four generations. The rebellion of 1863, was represented by the first generation of ancient Israel as illustrated by the rebellion of Aaron’s golden calf. The first generation includes the counsel given to the church of Ephesus, which identifies that God’s people had left their first love, and needed to repent and return to their first love. In 1863, the first love, as represented by William Miller’s jewels (the foundational truths, especially the “seven times”), were set aside, and God’s people were counselled to return.

آن چهار کلیسا همچنین نمایانگر چهار نسل ادونتیسم هستند و گواهی‌ای برای اِعمال چهار مکروهِ حزقیال بر آن چهار نسل فراهم می‌آورند. شورش سال 1863، با نسل نخست اسرائیل باستان بازنمایی شد، چنان‌که در شورش گوسالهٔ زرینِ هارون به تصویر کشیده شده است. نسل نخست شامل اندرزِ داده‌شده به کلیسای اِفِسُس است، که مشخص می‌سازد قوم خدا محبت نخستین خود را ترک کرده بودند و نیاز داشتند توبه کنند و به محبت نخستین خویش بازگردند. در سال 1863، محبت نخستین، آن‌گونه که با جواهرات ویلیام میلر بازنمایی می‌شود (حقایق بنیادین، به‌ویژه «هفت زمان»)، کنار نهاده شد، و به قوم خدا اندرز داده شد که بازگردند.

> Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent. Revelation 2:4, 5.

> اما این را بر تو دارم که محبت نخستین خود را ترک کرده‌ای. پس به یاد آور که از کجا سقوط کرده‌ای، و توبه کن، و اعمال نخستین را به‌جا آور؛ وگرنه به‌زودی نزد تو خواهم آمد و چراغدانت را از جای خود برخواهم داشت، اگر توبه نکنی. مکاشفه ۲:۴، ۵.

The Millerites had struggled with apostate Protestantism, who Jeremiah called the “assembly of mockers,” and waited patiently for the vision to arrive, for when it did arrive it would not lie. The “assembly of mockers” were represented by the old prophet that lied to the prophet of Judah, who had presented the rebuke upon Jeroboam’s counterfeit worship.

میلری‌ها با پروتستانیسم مرتد، که ارمیا آن را «مجمع استهزاکنندگان» نامید، در کشاکش بودند و با شکیبایی در انتظار تحقق رؤیا ماندند، زیرا هنگامی که آن فرا می‌رسید، دروغ نمی‌گفت. «مجمع استهزاکنندگان» به‌واسطهٔ آن نبیِ پیر که به نبیِ یهودا دروغ گفت، تمثیل یافته بود؛ همان نبیِ یهودا که نکوهش را بر پرستشِ جعلیِ یربعام اعلام کرده بود.

> I know thy works, and thy labour, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: And hast borne, and hast patience, and for my name’s sake hast laboured, and hast not fainted. Revelation 2:2, 3.

> میں تیرے اعمال، اور تیری محنت، اور تیرے صبر کو جانتا ہوں، اور یہ بھی کہ تو بدکاروں کو برداشت نہیں کر سکتا؛ اور تو نے اُنہیں آزما لیا جو اپنے آپ کو رسول کہتے ہیں اور ہیں نہیں، اور تو نے اُنہیں جھوٹا پایا؛ اور تو نے برداشت کیا، اور صبر کیا، اور میرے نام کی خاطر محنت کی، اور ہمت نہیں ہاری۔ مکاشفہ 2:2، 3۔

The second church of Smyrna represented the period of persecution in the early Christian church, that consisted of genuine martyrs and some who brought persecution upon themselves for less than holy motivations. It also represented the time of the Judges when every man in ancient Israel did whatever seemed right in his own eyes. The generation of rebellion that began in 1888, identified a period of persecution against the Spirit of Prophecy, the chosen messengers of the hour, and the Holy Spirit. It introduced a period when the ancient men of Laodicean Adventism chose to do whatever seemed right in their own eyes, as witnessed by men such as Kellogg, Prescott and Daniells.

کلیسای دوم، یعنی اسمیرنا، نمایانگر دوران جفا در کلیسای نخستین مسیحی بود؛ دورانی که از شهیدان حقیقی و نیز برخی کسان که به انگیزه‌هایی کمتر از مقدس، جفا را بر خود آوردند، تشکیل می‌شد. همچنین نمایانگر زمان داوران بود، هنگامی که هر کس در اسرائیل باستان هر آنچه را در نظر خودش درست می‌نمود، انجام می‌داد. نسلِ عصیانی که در سال 1888 آغاز شد، دوره‌ای از جفا بر ضد روح نبوت، پیام‌آوران برگزیدهٔ آن ساعت، و روح‌القدس را مشخص ساخت. این امر دوره‌ای را پدید آورد که در آن مردان کهنِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای برگزیدند هر آنچه را در نظر خودشان درست می‌نمود انجام دهند، چنان‌که در مردانی چون Kellogg، Prescott و Daniells مشاهده می‌شود.

The faithful few in that time were to be in mortal spiritual combat with a class that claimed to be Jews, but were not. Despite the positions of leadership, they were of the synagogue of Satan, as testified to by Sister White identifying that some were being directed “by angels that had been expelled from heaven.” They claimed to be wise, but were foolish. There was no condemnation placed upon the wise in that period of time, but an encouragement to be faithful unto death. In 1915, the last words Sister White ever spoke was, “I know in whom I have believed,” for she had been faithful unto death.

آن عہد میں وہ وفادار قلیل جماعت ایک ایسے طبقہ کے ساتھ مہلک روحانی معرکہ میں تھی جو اپنے آپ کو یہودی کہتا تھا، مگر تھا نہیں۔ قیادت کے مناصب پر فائز ہونے کے باوجود، وہ شیطان کی عبادت گاہ سے تھے، جیسا کہ سسٹر وائٹ کی اس شہادت سے ظاہر ہے کہ بعض لوگ “ان فرشتوں کی ہدایت میں تھے جو آسمان سے نکال دیے گئے تھے۔” وہ اپنے آپ کو دانا سمجھتے تھے، لیکن بے وقوف تھے۔ اُس زمانہ میں داناؤں پر کوئی ملامت نہیں رکھی گئی، بلکہ موت تک وفادار رہنے کی ترغیب دی گئی۔ 1915 میں، سسٹر وائٹ کے آخری الفاظ یہ تھے: “میں جانتی ہوں کہ میں کس پر ایمان لائی ہوں،” کیونکہ وہ موت تک وفادار رہی تھیں۔

> I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:9, 10.

> من اعمال تو، و تنگی، و فقرِ تو آگاہم، (لیکن تو دولتمند ہے) اور میں اُن کی کفرگوئی کو بھی جانتا ہوں جو کہتے ہیں کہ ہم یہودی ہیں، حالانکہ نہیں ہیں، بلکہ شیطان کی عبادت گاہ ہیں۔ اُن باتوں سے ہرگز نہ ڈر جو تجھے سہنی پڑیں گی: دیکھ، ابلیس تم میں سے بعض کو قید میں ڈالے گا تاکہ تمہاری آزمائش ہو؛ اور تم دس دن تک مصیبت اٹھاؤ گے: موت تک وفادار رہ، اور میں تجھے زندگی کا تاج دوں گا۔ مکاشفہ 2:9، 10۔

The church of Pergamos represented the compromise between truth and error, between paganism and Christianity, in the time of the emperor Constantine, and also the compromise of ancient Israel that occurred during the history of the kings. It represented the mixture of truth and error, which can only produce error. It was represented by the 1919 Bible conference where the publication of the book, “The Doctrine of Christ”, was brought about in order to create an Adventist message that more closely represented the false gospel of apostate Protestantism. It was in the third generation of Adventism where the great compromises of truth occurred.

کلیسای پرغامُس نمایانگر سازش میان حقیقت و خطا، میان بت‌پرستی و مسیحیت، در زمان امپراتور کنستانتین بود، و نیز نمایانگر سازش اسرائیلِ باستان که در دوران تاریخ پادشاهان رخ داد. این کلیسا نمایانگر آمیختگی حقیقت و خطا بود، آمیختگی‌ای که تنها می‌تواند خطا پدید آورد. این امر در کنفرانس کتاب‌مقدس سال ۱۹۱۹ نمایان شد، جایی که انتشار کتاب «تعلیمِ مسیح» موجب شد تا پیامی ادونتیستی پدید آید که به‌گونه‌ای نزدیک‌تر نمایندهٔ انجیلِ کاذبِ پروتستانیسمِ مرتد باشد. این در نسل سوم ادونتیسم بود که مصالحه‌های بزرگ با حقیقت روی داد.

It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that produced the Church Manual. It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that required accreditation in both the schools of health and religion. It was in that generation that the move to the modern Catholic-based Bibles was initiated. It was in that history that the willingness of the leadership to establish relationships with regimes that were openly anti-Christian occurred.

در آن نسل، از سال ۱۹۱۹ آغاز شد که کلیسا مصالحه‌ای را آغاز کرد که به پدید آمدن کتابچهٔ راهنمای کلیسا انجامید. در آن نسل، از سال ۱۹۱۹ آغاز شد که کلیسا مصالحه‌ای را آغاز کرد که مستلزم اخذ اعتبارنامه برای هر دو حوزهٔ مدارس بهداشت و دین بود. در آن نسل بود که گرایش به سوی ترجمه‌های نوینِ کتاب‌مقدسِ مبتنی بر کاتولیک‌گرایی آغاز شد. در همان تاریخ بود که آمادگی رهبری برای برقراری روابط با حکومت‌هایی که آشکارا ضد مسیحیت بودند، پدیدار گردید.

The practice had been born into infancy in the Civil War, when the Laodicean leadership formed a legal relationship with the government of the United States, in order to have a better outcome for the young men in the church that were to be drafted into the deadliest war in American history, was repeated at the outset of the First World War when the General Conference president, A. G. Daniells, interacted with the German government, giving his approval for Germany to draft and force young men to serve in the military, and to bear arms, and to disregard the Sabbath. That action by Daniells brought about a separation that produced the various splinters of the Seventh-day Adventist Reform movement that exist to this very day.

آن رویّه در نوزادیِ خود در دوران جنگ داخلی پدید آمده بود؛ آنگاه که رهبریِ لااودیکیّه، به‌منظور آنکه برای جوانانِ کلیسا که قرار بود به مرگبارترین جنگِ تاریخِ آمریکا فراخوانده شوند، نتیجه‌ای بهتر حاصل شود، با حکومتِ ایالات متحده رابطه‌ای حقوقی برقرار کرد. همان رویّه در آغازِ جنگ جهانی اول نیز تکرار شد؛ زمانی که رئیس کنفرانس عمومی، A. G. Daniells، با دولتِ آلمان وارد تعامل شد و موافقتِ خود را با این امر اعلام کرد که آلمان جوانان را به خدمتِ نظامی فراخوانَد و به اجبار به خدمت وادارد، و آنان سلاح برگیرند، و سبت را نادیده بگیرند. آن اقدامِ Daniells موجب جدایی‌ای شد که شاخه‌های گوناگونِ منشعبِ جنبش اصلاحیِ ادونتیست‌های روز هفتم را پدید آورد؛ شاخه‌هایی که تا به امروز نیز وجود دارند.

That compromise continued with Hitler’s Nazi Germany, and thereafter with the nations that made up the Soviet Union, and it is still upheld today in regimes such as China. The compromise of the third generation in its relation to statecraft had been typified by the compromise of the ancient kings of Israel and Constantine as symbolized in the church of Pergamos. That period also represented the compromise of its churchcraft with the false gospel of peace and safety represented by Prescott’s “The Doctrine of Christ”.

یہ سمجھوتا ہٹلر کے نازی جرمنی کے ساتھ بھی جاری رہا، اور اس کے بعد اُن اقوام کے ساتھ بھی جو سوویت یونین پر مشتمل تھیں، اور آج بھی چین جیسے نظاموں میں برقرار ہے۔ ریاستی سیاست کے ساتھ اپنے تعلق میں تیسری نسل کے اس سمجھوتے کی مثال قدیم اسرائیل کے بادشاہوں اور قسطنطین کے سمجھوتے سے پہلے ہی دی جا چکی تھی، جیسا کہ کلیسیاے پرگامس میں اس کی علامتی تصویر پیش کی گئی ہے۔ یہ دور اُس کی کلیسیائی سیاست کے اُس جھوٹے امن و سلامتی کی انجیل کے ساتھ سمجھوتے کی بھی نمائندگی کرتا تھا، جس کی نمائندگی پریسکاٹ کی “The Doctrine of Christ” کرتی ہے۔

> I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. But I have a few things against thee, because thou hast there them that hold the doctrine of Balaam, who taught Balac to cast a stumblingblock before the children of Israel, to eat things sacrificed unto idols, and to commit fornication. Revelation 2:13, 14.

> میں تیرے اعمال کو جانتا ہوں اور یہ بھی کہ تو کہاں بستا ہے، یعنی وہاں جہاں شیطان کا تخت ہے؛ اور تو میرے نام کو مضبوطی سے تھامے ہوئے ہے، اور تو نے میرے ایمان کا انکار نہیں کیا، یہاں تک کہ اُن دنوں میں بھی جب اَنتِپاس، میرا وفادار شہید، تمہارے درمیان قتل کیا گیا، جہاں شیطان بستا ہے۔ لیکن مجھے تجھ سے چند باتوں کا شکوہ ہے، کیونکہ وہاں تیرے ہاں ایسے لوگ ہیں جو بلعام کی تعلیم پر قائم ہیں، جس نے بالاق کو یہ سکھایا کہ بنی اسرائیل کے سامنے ٹھوکر کا باعث رکھے، تاکہ وہ بتوں کی قربانیوں میں سے کھائیں اور حرام کاری کریں۔ مکاشفہ 2:13، 14۔

The fornication identifies the work of the General Conference in aligning themselves with nations such as Nazi Germany, and the Soviet Union under the pretext of maintaining necessary working relationships with the corrupt governments, while disregarding the faithful in those nations that suffered persecution from the various regimes they had joined with. The food sacrificed to idols represented the false methodology of apostate Protestantism and Catholicism that was then firmly established in universities of Laodicean Adventism, that had agreed to be governed by the guidelines of apostate methodologies, both in religion and health.

زنا، کارِ کنفرانسِ عمومی را در همسو ساختنِ خویش با ملت‌هایی چون آلمانِ نازی و اتحادِ شوروی، تحتِ این بهانه که باید روابطِ کاریِ لازم را با حکومت‌های فاسد حفظ کنند، مشخص می‌سازد؛ حال آن‌که به ایماندارانِ وفادارِ آن ملت‌ها که از سوی رژیم‌های گوناگونی که ایشان با آن‌ها پیوسته بودند دچار جفا شدند، اعتنایی نکردند. خوراکِ تقدیم‌شده به بت‌ها، نمایانگرِ روش‌شناسیِ کاذبِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم بود که در آن زمان به‌طور استوار در دانشگاه‌های ادونتیسمِ لائودیکی استقرار یافته بود؛ ادونتیسمی که پذیرفته بود، هم در دین و هم در سلامت، بر اساسِ رهنمودهای روش‌شناسی‌های مرتد اداره شود.

Jesus illustrated the end of the third generation as he did with the beginning, for He marked the arrival of the fourth generation with the publication of the book, Questions on Doctrine published in 1957, which fully rejected the primary salvation distinction that exists between truth and the erroneous ideas of apostate Protestantism and Catholicism. The book of course has several erroneous teachings, but essentially it teaches that it is impossible to live victorious in Christ, until after a person is miraculously changed at the Second Coming. The book marked the beginning of the generation where the twenty-five ancient men were to bow down to the sun. The political and religious elements necessary to allow the Laodicean Adventist church to accept the worship of Sunday at the soon coming Sunday law had arrived.

عیسی پایان نسل سوم را همان‌گونه که آغاز آن را نشان داد، به تصویر کشید؛ زیرا او آمدن نسل چهارم را با انتشار کتابِ Questions on Doctrine، که در سال 1957 منتشر شد، مشخص ساخت؛ کتابی که تمایز بنیادینِ نجات را که میان حقیقت و اندیشه‌های باطلِ پروتستانیسمِ مرتد و کاتولیسیسم وجود دارد، به‌طور کامل مردود شمرد. این کتاب البته مشتمل بر چندین تعلیم نادرست است، اما در اساس تعلیم می‌دهد که زیستنِ پیروزمندانه در مسیح ناممکن است، مگر آن‌که شخص در آمدنِ دوم، به‌گونه‌ای معجزه‌آسا دگرگون شود. این کتاب سرآغاز نسلی را رقم زد که در آن بیست‌وپنج مردِ کهن می‌بایست در برابر خورشید سر فرود آورند. عناصر سیاسی و مذهبیِ لازم برای آن‌که کلیسای ادونتیستِ لائودیکیه بتواند پرستشِ یکشنبه را در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد بپذیرد، فراهم شده بود.

The fourth abomination of Ezekiel occurs when the faithful few in chapter nine are receiving a seal upon their foreheads, just before the destroying angels begin their work. The vision begins in verse one, of chapter eight on the fifth day, of the sixth month, of the sixth year. The vision begins the day before the execution of the judgment upon those who bow down to the sun, which is the mark of papal authority, and the number of his name is “666.”

چهارمین رجاستِ حِزقیال در آن هنگام رخ می‌دهد که اندکِ وفاداران در باب نهم مُهری بر پیشانی‌های خود دریافت می‌کنند، درست پیش از آن‌که فرشتگانِ هلاک‌کننده کار خود را آغاز نمایند. رؤیا در آیهٔ یکِ باب هشتم، در روز پنجمِ ماه ششمِ سال ششم آغاز می‌شود. این رؤیا یک روز پیش از اجرای داوری بر کسانی آغاز می‌شود که در برابر خورشید سجده می‌کنند، که همان نشانِ اقتدار پاپی است، و عددِ نام او «666» است.

The work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 with the attack upon the earth beast carried out by the third woe of Islam. That attack made the nations angry, and marked the arrival of the latter rain. But the latter rain would only be recognized by those who would be led back to the foundations of Adventism to see that the three Woes of Islam are a foundational truth. At that point in time, those who were led back to the old paths that Jeremiah identifies as “the rest” (which is the latter rain), would either become watchmen that blew the trumpet of the third Woe, or they would be those who refused to hearken to the sound of the trumpet, and thus refusing to walk in the old paths.

کارِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، با حمله‌ای بر وحشِ زمین که به‌وسیلهٔ وایِ سومِ اسلام انجام شد، آغاز گردید. آن حمله ملت‌ها را خشمگین ساخت و رسیدنِ بارانِ آخر را نشان‌دار کرد. اما بارانِ آخر تنها از سوی کسانی شناخته می‌شد که به بنیادهای ادونتیسم بازگردانیده می‌شدند تا ببینند که سه وایِ اسلام حقیقتی بنیادی است. در آن مقطع از زمان، کسانی که به راه‌های کهن بازگردانیده می‌شدند، که ارمیا آن را «آرامی» می‌نامد (که همان بارانِ آخر است)، یا دیدبانانی می‌شدند که کرناى وایِ سوم را می‌نواختند، یا از کسانی بودند که از شنیدنِ صدای کرنا سر باز می‌زدند، و بدین‌سان از گام نهادن در راه‌های کهن امتناع می‌ورزیدند.

They were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1863. At the very same point in time, a message arrived of the righteousness of Christ, which is “justification by faith in verity”. It was the Laodicean message of Jones and Waggoner, and it was the message of Ezekiel to the dead dry bones that came from the “four winds”, which are a symbol of Islam of the third woe (the “angry horse” seeking to break loose). Those faithful few were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1888, as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down, and Revelation chapter eighteen, verses one through three was fulfilled.

هغوی بیا د خپل پلار د ۱۸۶۳ کال د بغاوت د ګناه په وسیله وازمویل شول. په عین هماغه وخت کې، د مسیح د صداقت یو پیغام راورسېد، چې هغه «په رښتیا سره د ایمان له لارې برحق ګڼل کېدل» دي. دا د جونز او واګنر لااودیکیه‌یي پیغام و، او همدا د حزقیال هغه پیغام و چې مړو وچو هډوکو ته د «څلورو بادونو» له لوري راغی؛ هماغه «څلور بادونه» چې د درېیم وای اسلام ته رمز دي (هغه «غوسه‌ناک آس» چې د خلاصون هڅه کوي). بیا هماغه وفادار لږ شمېر کسان د خپل پلار د ۱۸۸۸ کال د بغاوت د ګناه په وسیله وازمویل شول، هغه مهال چې د مکاشفې اتلسم فصل ځواکمنه فرښته راکوزه شوه، کله چې د نیویارک ښار لویې ودانۍ ونړول شوې، او د مکاشفې اتلسم فصل د لومړي تر درېیم آیت پورې پوره شول.

They were then tested by the identification of the message of the latter rain. Was the latter rain a manifestation of the power of God as in past ages, or were the manifestations of God’s power only in the past? The faithful few were then tested by the rebellion of their father’s rebellion in 1919. How the faithful few navigate through those three tests determines whether they will receive the seal of God in their foreheads, or find themselves bowing down to the sun with the twenty-five elders of Laodicean Adventism.

سپس آنان با تشخیصِ پیامِ بارانِ آخر آزموده شدند. آیا بارانِ آخر تجلّیِ قدرتِ خدا همانند اعصارِ گذشته بود، یا آنکه تجلّیاتِ قدرتِ خدا تنها به گذشته تعلق داشت؟ آن اندکِ وفادار سپس به‌واسطهٔ شورشِ شورشِ پدرانِ خویش در سال 1919 آزموده شدند. اینکه آن اندکِ وفادار چگونه از میانِ آن سه آزمون عبور کنند، تعیین می‌کند که آیا مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود دریافت خواهند کرد، یا خود را در حالِ سجده به خورشید همراه با بیست‌وپنج پیرِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای خواهند یافت.

All the rebellions of the four generations of Laodicean Adventism find their counterpart in September 11, 2001. That date, which Isaiah identified as the “day of the east wind,” marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing time is a period of time. The ending of the period has been illustrated by the beginning, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. In the final movements of the sealing process the tests that were represented at the beginning of the period are once again repeated.

تمامی شورش‌های چهار نسل از اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای، همتای خود را در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ می‌یابند. آن تاریخ، که اشعیا آن را «روزِ بادِ شرقی» معرفی کرده است، آغازِ زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را نشان می‌دهد، و زمانِ مُهر شدن دوره‌ای از زمان است. پایانِ این دوره به‌واسطهٔ آغازِ آن به تصویر کشیده شده است، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن چیز به تصویر می‌کشد. در حرکاتِ نهاییِ فرایندِ مُهر شدن، آزمون‌هایی که در آغازِ این دوره نمادپردازی شده بودند، بار دیگر تکرار می‌شوند.

On September 11, 2001, the tests which were failed by the rebels of Laodicean Adventism as represented by the four abominations of Ezekiel, and by the first four churches of Revelation chapters two and three, arrived, marking the beginning of a testing process that leads either to the mark of the beast, or the seal of God, for those who profess to be Seventh-day Adventists.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آزمون‌هایی که شورشیانِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای—چنان‌که به‌واسطهٔ چهار رجاستِ حزقیال، و نیز چهار کلیسای نخستِ مکاشفه، باب‌های دو و سه، نمایان شده‌اند—در آن‌ها مردود شدند، فرا رسید؛ و این، آغازِ فرایندِ امتحانی‌ای را رقم زد که برای آنان که اقرار می‌کنند از ادونتیست‌های روز هفتم‌اند، یا به نشانِ وحش می‌انجامد، یا به مُهرِ خدا.

The leadership of Laodicean Adventism has been trapped by the cords of their own deceits, and it is virtually impossible for them to “recognize” a repetition of the manifestation of the power of God as represented by previous reformatory movements, including the reform movement that brought Adventism into existence. The ancient men scattered and covered up the doctrines that are represented by Miller’s jewels with counterfeit coins and jewels. The casket of the King James Bible has been relegated to the times of archaic language and replaced with modern language Bibles that are expressed in the terminology of the man of sin.

رهبریِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای به ریسمان‌های فریب‌های خود گرفتار شده است، و برای ایشان عملاً ناممکن است که «بازشناسند» تکرارِ ظهورِ قدرتِ خدا را، آن‌گونه که در جنبش‌های اصلاحیِ پیشین، از جمله جنبشِ اصلاحی‌ای که ادونتیسم را به وجود آورد، نمایان گردید. مردانِ کهن، تعالیمی را که با جواهراتِ میلر نمایانده شده‌اند، با سکه‌ها و جواهراتِ تقلبی پراکنده و مستور ساختند. صندوقچهٔ کتاب‌مقدسِ کینگ جیمز به دورانِ زبانِ کهنه و منسوخ تنزل داده شده و با کتاب‌مقدس‌های زبانِ معاصر جایگزین گشته است که با اصطلاحاتِ مردِ گناه بیان شده‌اند.

Were any of the ancient men willing to consider the possibility that the latter rain message is not a peace and safety message, it would be virtually impossible for them to recognize that the manifestations of the power of God in past sacred histories are what specifically identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand. More difficult yet for them to recognize is that the sacred histories that most directly identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the sacred histories that fulfill Malachi chapter three, for Malachi chapter three establishes that there is always a messenger who prepares the way for the sudden arrival of the Messenger of the Covenant. That messenger was represented by the prophet Elijah who boldly proclaimed that there would be no rain in his history, except if it comes through his ministry.

اگر مردانِ قدیم حاضر می‌بودند امکانِ این را در نظر گیرند که پیامِ بارانِ آخِر، پیامِ صلح و امنیت نیست، برای آنان تقریباً محال می‌بود که تشخیص دهند تجلّیاتِ قدرتِ خدا در تاریخ‌های مقدّسِ گذشته همان چیزی است که به‌طور مشخص مُهرشدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را معرّفی می‌کند. دشوارتر از آن برای ایشان این است که تشخیص دهند تاریخ‌های مقدّسی که به‌مستقیم‌ترین وجه مُهرشدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را معرّفی می‌کنند، همان تاریخ‌های مقدّسی هستند که ملاکی باب سه را به انجام می‌رسانند؛ زیرا ملاکی باب سه مقرّر می‌دارد که همواره قاصدی هست که راه را برای آمدنِ ناگهانیِ رسولِ عهد مهیّا می‌سازد. آن قاصد به‌وسیلهٔ نبی، ایلیا، تمثیل یافته بود؛ همان که با دلاوری اعلام کرد که در تاریخ او بارانی نخواهد بود، مگر آنکه از طریق خدمتِ او بیاید.

Ezekiel’s seventy elders would find it ridiculous to accept that their claim to be the temple of the Lord, was unfounded, and actually represented the claim of a people who were being passed by, just as the vineyard was given to those who bear the fruits worthy of the vineyard. The message of the third Woe, the messenger that prepares the way, the song of the vineyard, all testify against the traditions and customs which they had placed their confidence in, and represents an almost insurmountable obstacle to recognizing the latter rain.

بزرگان هفتادگانِ حزقیال، این را مضحک می‌یافتند که بپذیرند ادعایشان مبنی بر اینکه هیکلِ خداوند هستند، بی‌اساس بوده است؛ و اینکه در واقع، این ادعا نمایانگرِ ادعای قومی بود که از ایشان عبور می‌شد، همان‌گونه که تاکستان به کسانی داده شد که میوه‌های شایستهٔ تاکستان را به بار می‌آورند. پیامِ وایِ سوم، آن رسولی که راه را مهیا می‌سازد، سرودِ تاکستان، همگی بر ضدِ سنن و آدابی شهادت می‌دهند که ایشان اعتمادِ خود را بر آنها نهاده بودند، و مانعی تقریباً غیرقابل‌غلبه برای شناختنِ بارانِ آخِر به شمار می‌آیند.

The conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand manifests the same tests for those who have claimed to “recognize” the role of Islam of the third Woe. The “increase of knowledge” which launched the movement of the Millerites began at the end of “seven times” in 1798. The “increase of knowledge” which launched the movement of the one hundred and forty-four thousand began at the end of a symbolic “seven times” (one hundred and twenty-six years) in 1989. During those one hundred and twenty-six years of escalating apostasy, Laodicean Adventism has reached its fourth and final generation.

نتیجهٔ ختمِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، همان آزمون‌ها را برای کسانی آشکار می‌سازد که مدعی بوده‌اند نقش اسلامِ وایِ سوم را «تشخیص» داده‌اند. «افزایش معرفت» که جنبش میلری‌ها را آغاز کرد، در پایانِ «هفت زمان» در سال 1798 شروع شد. «افزایش معرفت» که جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را آغاز کرد، در پایانِ یک «هفت زمان» نمادین (یکصد و بیست و شش سال) در سال 1989 آغاز شد. در طی آن یکصد و بیست و شش سالِ ارتدادِ فزاینده، ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای به نسل چهارم و نهاییِ خود رسیده است.

It is the third and fourth generation that a nation or people fill their cup of probationary time, and that time has now arrived. The “increase of knowledge” from the book of Daniel that is represented by the Hiddekel River is also the knowledge that is increased, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before probation closes.

در نسل سوم و چهارم است که یک قوم یا ملت پیالهٔ زمانِ آزمایشِ خویش را پر می‌کنند، و اکنون آن زمان فرا رسیده است. «افزایش معرفت» مذکور در کتاب دانیال که به‌وسیلهٔ نهر حدّاقل نمود یافته است، همان معرفتی نیز هست که هنگامی فزونی می‌یابد که مکاشفهٔ عیسی مسیح اندکی پیش از بسته‌شدنِ مهلتِ آزمایش گشوده می‌شود.

We will take up the last three chapters of the book of Daniel in the next article.

در نوشتار بعدی، به سه فصل پایانی کتاب دانیال خواهیم پرداخت.

> “The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion. Satan, clothed in angel robes, will deceive, if possible, the very elect. There will be gods many and lords many. Every wind of doctrine will be blowing. Those who have rendered supreme homage to ‘science falsely so called’ will not be the leaders then. Those who have trusted to intellect, genius, or talent will not then stand at the head of rank and file. They did not keep pace with the light. Those who have proved themselves unfaithful will not then be entrusted with the flock. In the last solemn work few great men will be engaged. They are self-sufficient, independent of God, and He cannot use them. The Lord has faithful servants, who in the shaking, testing time will be disclosed to view. There are precious ones now hidden who have not bowed the knee to Baal. They have not had the light which has been shining in a concentrated blaze upon you. But it may be under a rough and uninviting exterior the pure brightness of a genuine Christian character will be revealed. In the day time we look toward heaven but do not see the stars. They are there, fixed in the firmament, but the eye cannot distinguish them. In the night we behold their genuine luster.” Testimonies, volume 5, 80, 81.

> «روزها به‌سرعت نزدیک می‌شوند که در آن‌ها سرگشتگی و آشفتگی عظیمی پدید خواهد آمد. شیطان، در حالی که جامه‌های فرشتگان را بر تن کرده است، اگر ممکن باشد، برگزیدگان را نیز فریب خواهد داد. خدایان بسیار و خداوندگاران بسیار خواهند بود. هر بادِ تعلیمی خواهد وزید. آنان که به «علمی که کاذبانه بدان نام علم داده‌اند» نهایت تکریم را روا داشته‌اند، در آن زمان رهبران نخواهند بود. آنان که بر عقل، نبوغ، یا استعداد توکل کرده‌اند، آن‌گاه در رأس صفوف نخواهند ایستاد. ایشان همگام با نور پیش نرفتند. آنان که خود را بی‌وفا ثابت کرده‌اند، در آن زمان گله به ایشان سپرده نخواهد شد. در آخرین کارِ خطیر و جدی، مردان بزرگِ اندکی درگیر خواهند بود. آنان خودکفا هستند، مستقل از خدا، و او نمی‌تواند از ایشان استفاده کند. خداوند خدمتگزاران امینی دارد که در زمانِ تکان و آزمون، آشکار خواهند شد. اکنون نفوس گران‌بهایی در خفا هستند که زانوی خود را نزد بَعل خم نکرده‌اند. ایشان نوری را که با درخششی متمرکز بر شما تابیده است، نداشته‌اند. اما ممکن است زیر ظاهری خشن و نامطبوع، درخششِ پاکِ یک منشِ اصیلِ مسیحی آشکار شود. در روز، به سوی آسمان می‌نگریم، اما ستارگان را نمی‌بینیم. آن‌ها در آنجا هستند، استوار در فلک، اما چشم قادر به تشخیص آن‌ها نیست. در شب، فروغِ حقیقیِ آن‌ها را مشاهده می‌کنیم.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۸۰، ۸۱.

Back to Articles