Article

# کتاب دانیال — شمارهٔ یک‌صد و نود

اوجِ نبوتی: آشکارسازی نبرد پانیوم و مقدمهٔ قانون یکشنبه

Author

Jeff Pippenger

Published

April 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

مقالۀ گذشته با بخشی پایان یافت که دربردارندۀ این بند بود: «تعدّی تقریباً به حدّ نهایی خود رسیده است. آشفتگی جهان را فرا گرفته، و به‌زودی هراسی عظیم بر بشر عارض خواهد شد. پایان بسیار نزدیک است. ما که حقیقت را می‌شناسیم، باید خود را برای آنچه به‌زودی همچون شگفتی‌ای سهمگین بر جهان فرو خواهد ریخت، آماده سازیم.» «تعدّی» آنگاه به حدّ نهایی خود می‌رسد که جامِ زمانِ آزمایش پر شود، و این حدّ برای ایالات متحدۀ آمریکا در قانونِ یکشنبه فرا می‌رسد.

> «لیکن مسیح اعلام کرد که تا آسمان و زمین زایل نشوند، نه یک نقطه و نه یک شوشه از شریعت ساقط نخواهد شد. همان کاری که او برای انجام آن آمد، این بود که شریعت را سرافراز گرداند و به عوالم مخلوق و به آسمان نشان دهد که خدا عادل است و شریعت او نیازی به تغییر ندارد. اما اینک دست‌راستِ شیطان آماده است تا کاری را ادامه دهد که شیطان در آسمان آغاز کرد؛ یعنی کوشش برای اصلاح شریعت خدا. و جهان مسیحیت با پذیرفتن این فرزندِ پاپیّت، یعنی نهادِ یکشنبه، مساعی او را تأیید کرده است. آنان آن را پرورانده‌اند و همچنان خواهند پروراند تا پروتستانیسم دستِ مصافحه و رفاقت به قدرتِ روم بدهد. آنگاه قانونی بر ضدِّ سَبَّتِ آفرینشِ خدا وضع خواهد شد، و در آن هنگام است که خدا «کاری غریب در زمین» به‌عمل خواهد آورد. او مدتی دراز کژرویِ نسل بشر را تحمّل کرده است؛ کوشیده است آنان را به سوی خود جلب کند. اما زمانی خواهد آمد که ایشان پیمانهٔ گناه خویش را پُر کرده باشند؛ و آنگاه است که خدا عمل خواهد کرد. این زمان اکنون بسیار نزدیک است. خدا با امت‌ها حسابی نگاه می‌دارد: ارقام در کتاب‌های آسمان بر ضدِّ آنان فزونی می‌گیرد؛ و هنگامی که این امر به صورت قانون درآید که تخطّی از روز نخستِ هفته باید با مجازات روبه‌رو شود، آنگاه پیمانهٔ ایشان لبریز خواهد شد.» Review and Herald, March 9, 1886.

در هنگام قانون یکشنبه، ایالات متحده پیمانهٔ خود را تا به لبریز پر کرده خواهد بود، و ارتدادِ ملی به‌دنبالِ خود ویرانیِ ملی را خواهد آورد. بندی که اکنون در نظر داریم می‌گوید: «تعدّی تقریباً به حدّ نهاییِ خود رسیده است»، و «به‌زودی هراسی عظیم بر انسان‌ها فرو خواهد آمد.» در هنگام قانون یکشنبه، که همان «ساعتِ زلزلهٔ عظیم» در فصل یازدهم مکاشفه است، «دهمین جزءِ شهر فرو افتاد»، و «اینک، وایِ سوم به‌زودی می‌آید»، و «فرشتهٔ هفتم به صدا درآمد.» وایِ سوم همان شیپورِ هفتم است، و آن در هنگام قانون یکشنبه فرا می‌رسد و «هراسی عظیم» به همراه می‌آورد. در آن هنگام «انتها بسیار نزدیک است»، و آن همچون «غافلگیری‌ای مهیب» فرا می‌رسد. در هنگام قانون یکشنبه، پیمانهٔ زمانِ آزمون نیز برای پاپیّت پر می‌شود، زیرا آنگاه صدای دومِ مکاشفهٔ هجده اعلام می‌دارد: «از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید و مبادا از بلاهایش نصیبی برید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است. او را همان‌گونه جزا دهید که او شما را جزا داد، و دوچندان به او دوچندان بدهید، بر حسب اعمالش: در آن پیمانه‌ای که او پر کرده است، برای او دوچندان پر کنید.»

آن تاریخ با قانون یکشنبه آغاز می‌شود و دوره‌ای نمادین از زمان را مشخص می‌سازد که در آن پاپ‌سالاری «با خشم عظیم بیرون خواهد آمد تا بسیاری را هلاک کند و بالکل نابود سازد»، زیرا «در ایام آخر شهیدان بسیاری خواهند بود.» آنچه پاپ‌سالاری را به خشم می‌آورد، «اخباری از مشرق و از شمال» است که «او را مضطرب خواهد ساخت»؛ اما «او به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس او را یاری نخواهد کرد.» از قانون یکشنبه تا پایان پاپ‌سالاری، مرحله نخست داوری اجرایی خدا آغاز می‌شود. پس از آن، مرحله دوم فرا می‌رسد که همان هفت بلای آخر است، و سرانجام هلاکت ابدی شریران در پایان هزاره هزارساله واقع می‌شود. تاریخ داوری اجرایی خدا در چارچوب جنگ قرار داده شده است.

> “ہم عظیم اور پُرہیبت واقعات کی دہلیز پر کھڑے ہیں۔ پیشین گوئیاں پوری ہو رہی ہیں۔ عجیب اور پُرحادثہ تاریخ آسمان کی کتابوں میں قلم بند کی جا رہی ہے۔ ہماری دنیا میں ہر چیز اضطراب میں ہے۔ جنگیں ہیں، اور جنگوں کی افواہیں ہیں۔ قومیں غضب ناک ہیں، اور مُردوں کا وقت آ پہنچا ہے کہ اُن کا انصاف کیا جائے۔ واقعات اس طور بدل رہے ہیں کہ خدا کے اُس دن کو برپا کریں جو نہایت سرعت سے آ رہا ہے۔ گویا اب صرف ایک لمحۂ وقت باقی رہ گیا ہے۔ لیکن اگرچہ اب قوم قوم کے خلاف، اور مملکت مملکت کے خلاف اُٹھ رہی ہے، تاحال کوئی عام جنگی تصادم واقع نہیں ہوا۔ ابھی تک چاروں ہوائیں روکی ہوئی ہیں، یہاں تک کہ خدا کے بندوں کے ماتھوں پر مُہر کر دی جائے۔ پھر زمین کی قوتیں آخری عظیم جنگ کے لیے اپنی فوجوں کو صف آرا کریں گی۔” Christian Service, 50, 51.

خدا آن صد و چهل و چهار هزار را مُهر می‌نهد و سپس گلهٔ دیگرِ خود را از بابل فرا می‌خواند، و آن گلهٔ دیگر نیز مُهر خدا را دریافت می‌کند، هرچند در تقابل با آن صد و چهل و چهار هزار، به‌صورت «جماعت عظیم» به تصویر کشیده شده‌اند. نکتهٔ اساسی که باید در نقل‌قول پیشین دیده شود این است که «چهار باد نگاه داشته می‌شوند تا بندگان خدا بر پیشانی‌های خود مُهر شوند.» در هنگام قانون یکشنبه، آن صد و چهل و چهار هزار مُهر شده‌اند، «و اینک وایِ سوم به‌زودی می‌آید»، بااین‌حال تا زمانی که آخرین فرد از گلهٔ دیگرِ خدا مُهر را دریافت نکرده باشد، آن چهار باد به‌طور کامل رها نمی‌شوند.

> “قوم‌ها اکنون خشمگین می‌شوند، اما هنگامی که کاهنِ اعظمِ ما کار خود را در قُدس به پایان رسانده باشد، برخواهد خاست، جامه‌های انتقام را بر تن خواهد کرد، و آنگاه هفت بلای آخر فرو ریخته خواهد شد. من دیدم که آن چهار فرشته، چهار باد را نگاه خواهند داشت تا زمانی که کار عیسی در قُدس به انجام رسد، و سپس هفت بلای آخر خواهد آمد.” Review and Herald، 1 اوت 1849.

آن «رویدادهای عظیم و مهیب» که ما «بر آستانهٔ آن ایستاده‌ایم»، به‌صورت «جنگ‌ها و اخبارِ جنگ‌ها» به تصویر کشیده شده‌اند. چنین وانمود شده است که این امر در زمانی رخ می‌دهد که «همه‌چیز در جهان ما در تلاطم است»، هنگامی که امت‌ها «از هم‌اکنون بر ضد امت برمی‌خیزند». پانیوم نمایانگر آن «تاریخ عجیب و پُرحادثه» در آیهٔ پانزدهم از باب یازدهم دانیال است که به آیهٔ شانزدهم، که همان قانون یکشنبه است، منتهی می‌شود و آن را افتتاح می‌کند؛ جایی که «درگیری عمومی» واقع می‌شود، همان‌جا که همهٔ «قدرت‌های زمین» نیروهای خود را برای آخرین نبرد عظیم بسیج می‌کنند. آن «آخرین نبرد عظیم» جنگ جهانی سوم است و به‌وسیلهٔ نبرد آکتیوم در سال 31 پیش از میلاد به تصویر کشیده شده است.

آیات یک و دو، و نیز آیات ده تا پانزده، تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهلِ دانیال یازده را بازنمایی می‌کنند. آیهٔ چهل، تاریخِ ایالات متحده و ادونتیسم را از ۱۷۹۸ تا ۱۹۸۹ مشخص می‌سازد. سپس تا پایانِ ایالات متحده به‌عنوانِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدّس و تا قی شدنِ کلیسای لاودکیاییِ ادونتیستِ روز هفتم در آیهٔ چهل‌ویک—که همان قانونِ یکشنبه است و همچنین آیهٔ شانزده نیز می‌باشد—خاموش می‌ماند. آیات یک و دو زمانِ آخر را در ۱۹۸۹، و رؤسای جمهورِ ایالات متحده را از آن نقطه تا ششمین رئیس‌جمهورِ ثروتمند که جهانی‌گرایانِ شیطانی را برمی‌انگیزاند، معرّفی می‌کنند. آیهٔ دو، این تاریخ را تا انتخابِ دونالد ترامپ در ۲۰۱۶ پیش می‌برد، و سپس آیهٔ سه تاریخِ ده پادشاه را پی می‌گیرد که به‌وسیلهٔ اسکندرِ کبیر نمایانده شده‌اند؛ او که هفتمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدّس است، و در بحرانِ نزدیکِ قانونِ یکشنبه، پادشاهیِ خود را به پاپیّت می‌بخشند.

آیهٔ دهم با شناسایی سال ۱۹۸۹ به‌عنوان زمانِ آخر خاتمه می‌یابد، و آیات یازدهم و دوازدهم جنگ اوکراین را مطرح می‌کنند و نشان می‌دهند که پوتین و روسیه در این جنگ پیروز خواهند شد، اما از پیروزی خود بهره‌مند نخواهند گردید. جنگ اوکراین در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، یک سال پیش از آنکه نخستین کارزار انتخاباتی ترامپ آغاز شود. این آیات به رستاخیزِ (سیاسیِ) دونالد ترامپ منتهی می‌شوند، آنگاه که او سومین کارزار خود را برای تبدیل شدن به هشتمین رئیس‌جمهور، یعنی آن که از آن هفت است، آغاز می‌کند. آیهٔ سیزدهم کشاکش‌های سیاسی ترامپ را که پیش از پیروزی او در پانیوم در آیهٔ پانزدهم رخ می‌دهد مشخص می‌سازد، و آیهٔ چهاردهم تاریخی را که در خلال نبرد پانیوم تا پیروزی او در آیهٔ پانزدهم به وقوع می‌پیوندد مورد توجه قرار می‌دهد؛ همان تاریخی که در آن مردِ گناه آغاز می‌کند که به‌طور آشکار در تاریخ سیاسی مداخله نماید. هنگامی که پاپیّت در تاریخ نبوی مداخله می‌کند، فاحشهٔ صور آغاز به سرودن می‌کند و رؤیا استوار می‌گردد.

پیروزی در پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، با نشانهٔ راهِ «قیام» مکابیان در مودئین (به معنای اعتراض) در سال ۱۶۷ پیش از میلاد دنبال شد. در سال ۱۶۴ پیش از میلاد، مکابیان هیکل را بار دیگر تقدیس کردند، و آنتیوخوس اِپیفانِس درگذشت؛ رخدادی که نقطهٔ عطفِ نبردِ مکابیان بر ضد نفوذ دینیِ یونانی را مشخص ساخت. در فاصلهٔ سال‌های ۱۶۱ تا ۱۵۸ پیش از میلاد، کارِ داخل شدن به اتحادیه‌ای آغاز و تکمیل شد. نشانه‌های راهِ نبوی در دودمان حَسمونی، در متن تاریخِ آیات پانزده تا بیست‌وسه، تکرار می‌شوند.

پیمان با روم در آیهٔ بیست‌وسه اشاره‌ای مستقیم است؛ اما در آیهٔ پانزده، چهار نشانهٔ مکابیِ ۱۶۷ ق.م.، ۱۶۴ ق.م.، ۱۶۱ ق.م. و ۱۵۸ ق.م. تنها هنگامی دیده می‌شوند که تاریخِ «پیمان» بر آن آیه اِعمال شود. هنگامی که پومپه در آیهٔ شانزده اورشلیم را فتح کرد، با جنگی داخلی روبه‌رو شد که در درون شهر در جریان بود، و هر دو حزبِ متخاصم شاخه‌های منشعبی از دودمان حَسمونی بودند. بنابراین، مکابیان نیز در تاریخِ آیهٔ شانزده حضور دارند.

آیهٔ بیست تولد مسیح را مشخص می‌کند و آیات بیست‌ویک و بیست‌ودو تاریخ مرگ مسیح را مشخص می‌سازند؛ بنابراین، آن تاریخ دارای خطِ دودمانِ حَسمونی است که به‌وسیلهٔ فریسیان نمایانده شده است. آیات پانزده تا بیست‌وسه سرزمینِ جلالِ تحت‌اللفظی را مشخص می‌کنند، و نیز قوم مرتدِ یهودیهٔ خدا را که مدعی بودند مدافعان حقایق او هستند، اما بیش از پروتستانیسمِ مرتد نمایندگان خدا نبودند.

خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که «بخش بزرگی از تاریخی که در تحققِ» «دانیال یازدهم» «رخ داده است، تکرار خواهد شد.» خط نبوتی که به‌وسیلهٔ سلسلهٔ حَسمونیان نمایانده شده است، بیانگر خط نبوتی‌ای است که شاخِ مرتدِ پروتستانتیسم را به تصویر می‌کشد؛ شاخی که از سومین کارزار ریاست‌جمهوری، که به‌وسیلهٔ ششمین رئیس‌جمهور ثروتمند دنبال می‌شود، آغاز می‌گردد. ترامپ سه بار برای ریاست‌جمهوری نامزد می‌شود؛ بار نخست و بار آخر که نامزد می‌شود، پیروز می‌گردد، اما در بار دوم، عصیانی که با عدد سیزده نمادپردازی شده است، انتخابات ربوده‌شدهٔ ۲۰۲۰ را مشخص می‌سازد. سپس جهان به دو طبقه تقسیم می‌شود: یک طبقه می‌تواند ۲۰۲۰ را ببیند، و طبقهٔ دیگر کور است. این امر نمادِ آزمون عظیمی است که در شکل‌گیری صورتِ وحش، پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش برای ادونتیست‌ها، واقع می‌شود.

> «آمادگی‌ها هم‌اکنون در حال پیشرفت است، و حرکت‌هایی در جریان است که سرانجام به ساختن تمثالی برای وحش منتهی خواهد شد. در تاریخ زمین رویدادهایی پدید خواهد آمد که پیشگویی‌های نبوت را برای این ایام آخر به انجام خواهد رسانید.» Review and Herald, April 23, 1889.

“تیاریاں” جو پیش قدمی کر رہی ہیں، وہ “حرکات” جو اب “زیرِ عمل” ہیں، اور وہ “واقعات” “جو حیوان کے لیے ایک صورت بنانے پر منتج ہوں گے”، اور “جو اِن آخری ایّام کے لیے نبوت کی پیش گوئیوں کو پورا کریں گے”، اُن میں دانی ایل باب گیارہ کی آیات پندرہ سے تیئس تک میں مذکور حشمونی سلطنت کے نشاناتِ راہ شامل ہیں۔ مرتد حشمونی سلطنت، جو مرتد پروٹسٹنٹ ازم کی نمائندگی کرتی ہے، ڈونلڈ ٹرمپ کی گواہی میں بُنی ہوئی ہے، جو چھٹے اور آٹھویں ریپبلکن صدر ہیں، اور جو اپنے MAGA-ism کو نئے عالمی نظام کے woke-ism کے خلاف بھڑکاتے اور برسرِ پیکار کرتے ہیں۔

دانیال باب یازدهم در آیهٔ دو، شهادتِ ترامپ را تا سال ۲۰۲۰ امتداد می‌دهد، و این شهادت، کارزار انتخاباتی او و نخستین دورهٔ ریاست‌جمهوری‌اش را در بر می‌گیرد؛ سپس آیات سیزده تا پانزده، سومین و آخرین کارزار او، پیروزی او، و آخرین دورهٔ او را مشخص می‌سازند. در فاصلهٔ میان آن دو دوره، مکاشفهٔ باب یازدهم مشخص می‌سازد که شاخِ جمهوری‌خواه کشته شد و سه روز و نیم در کوچه افتاده و مرده ماند. آن خط از تاریخِ ترامپ، آغاز و پایان ریاست‌جمهوری‌های او را در دانیال باب یازدهم به یکدیگر پیوند می‌دهد. از این‌رو، شهادتِ دونالد ترامپ هم در کتاب دانیال و هم در مکاشفه قرار دارد، و در هر دو کتاب نیز در باب یازدهم واقع شده است.

سه خطِ جزئی، هنگامی که در کنار یکدیگر قرار گیرند، تاریخ کاملِ ترامپ را به‌عنوان ششمین و هشتمین رئیس‌جمهور مشخص می‌سازند، و بر امضای «حقیقت» بنا شده‌اند. این خطوط از کتاب‌های دانیال و مکاشفه برگرفته شده‌اند، و خطی از تاریخ را پدید می‌آورند که با آن «بخشی از کتاب دانیال که به ایام آخر مربوط می‌شود» هم‌راستا است.

آن بخش از دانیال همان است که به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا، درست پیش از پایانِ مهلتِ فیض، گشوده می‌شود، و ازاین‌رو جزئی از پیامِ مُهرِ یکصد و چهل و چهار هزار است. اما برای دیدنِ نشانه‌های راهِ نبویِ کشته شدنِ دو شاهد در سالِ ۲۰۲۰، بینشِ روحانیِ بیست‌بیست لازم است.

آیت پانزدهمِ دانیال یازده، بیانگر نبرد پانیوم و تبارِ سلسلهٔ حَشمونیان است که به‌وسیلهٔ نبردی واقعی تحقق یافت؛ و بدین‌سان، نمادی از تصویری نبوی از جنگی روحانی میان دینِ پروتستانیسمِ مرتد و دینِ عصرِ نوِ جهانی‌گرایان به‌شمار می‌آید. نبرد پانیوم، که در سال ۲۰۰ پیش از میلاد رخ داد، نمایانگر نبردِ شاخِ جمهوری‌خواه است، و کشمکشی که قیام مکابیان آن را بازمی‌نماید، نمایانگر نبردِ شاخِ پروتستانِ مرتد است. هرچند قیام مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد رخ داد، از لحاظ نبوی با نبردِ شاخِ جمهوری‌خواه در سال ۲۰۰ پیش از میلاد منطبق است، زیرا از دیدگاه نبوی، شاخ‌ها تاریخ‌های یکدیگر را به موازات هم دنبال می‌کنند.

آیۃ پندرہ اُس نبوی تاریخ کی نمائندگی کرتی ہے جو براہِ راست اُس عنقریب آنے والے اتوار کے قانون سے پہلے واقع ہوتی ہے اور اسی کی طرف لے جاتی ہے۔ لہٰذا یہ ایک لاکھ چوالیس ہزار کے مُہر کیے جانے کے وقت کے عین اُس مرحلے کی نمائندگی کرتی ہے جب مُہر لگانے والے پیغام کے اندر کی قدرت ابدی طور پر خدا کے آخری ایّام کے لوگوں پر مُہر ثبت کر دیتی ہے۔

این شیرِ سبطِ یهوداست که آن حقیقت را می‌گشاید، و آن حقیقت همان مکاشفهٔ عیسی مسیح است. آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر کسانی هستند که «برّه را هر جا که برود پیروی می‌کنند»، و هنگامی که او آیهٔ پانزدهم را می‌گشاید، شیرِ سبطِ یهودا قومِ ایّامِ آخرِ خود را به پانیوم هدایت کرده است. عیسی درست همین نکته را در فرایندِ مُهر نهادن به تصویر کشید، آنگاه که اندکی پیش از صلیب، شاگردان خود را به پانیوم برد.

جنگ پانیوم به‌طور مشخص از سوی مسیح مورد اشاره قرار گرفته است، آنگاه که او در پانیوم با شاگردان خود ایستاده بود و در آنجا به ایشان تعلیم داد که کلیسای او بر اعتراف پطرس بنا خواهد شد، و اینکه «دروازه‌های جهنم» بر آن استیلا نخواهد یافت. عیسی آن نبردی را شناسایی کرد که در نبرد پانیوم تمثیل شده است. نبرد پانیوم آیهٔ پانزده است، و آیهٔ شانزدهم نبرد اکتیوم است. مسیح در پانیوم ایستاد، درست پیش از آنکه واقعهٔ مرگ او به انجام برسد.

از پانیوم تا قانون یکشنبه، تاریخِ کشمکش سیاسی و مذهبیِ دو شاخِ حیوانِ زمین، یعنی پروتستانیسم و جمهوری‌خواهی، بیان می‌شود. هر دوی آن‌ها در سال ۲۰۲۰ از سوی حیوانِ ملحدِ برآمده از هاویه مورد حمله قرار گرفتند، و جنگِ آن دو شاخ علیه خدایانِ سیاسی و مذهبیِ جهانی‌گرایی، در چارچوبِ تاریخِ آیات یازده تا شانزده به تصویر کشیده شده است.

از جنگ اوکراین که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، تا نخستین کارزار ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ که در سال ۲۰۱۵ آغاز گردید، تا مرگ دو شاخ در سال ۲۰۲۰، تا رستاخیز سال ۲۰۲۳، تا سومین کارزار ترامپ که در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۲ آغاز شد، این تاریخ به آیات سیزده تا پانزده منتهی می‌شود. در آن آیات، تاریخی که به‌وسیلهٔ کلام نبوی خدا آشکار شده است، بیانگر حقایق نبوی‌ای است که یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مُهر می‌زند.

Ամբողջ այդ ճշմարտությունները պատկերված էին Քրիստոսի՝ Կեսարիա Փիլիպպե կատարած այցելությամբ Մատթեոսի տասնվեցերորդ և տասնյոթերորդ գլուխներում։ Այդ համարներում մեղքի մարդը վերադառնում է մարգարեական պատմության մեջ՝ երգելով Տյուրոսի պոռնիկի երգերը, և այդպիսով հաստատում է տեսիլքը՝ դրանով իսկ այդ համարները դնելով Կեսգիշերային Աղաղակի համատեքստում, որովհետև որտեղ տեսիլք չկա, ժողովուրդը կորչում է։

> جہاں رؤیا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت پر عمل کرتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

کسانی که چشم دارند، اما نمی‌خواهند ببینند، و گوش دارند، اما از شنیدن سر باز می‌زنند، همان باکره‌های نادانِ لائودیکیه هستند که «روغن» ندارند. «روغن» همان افزونیِ معرفتی است که هنگامی پدید می‌آید که مکاشفهٔ عیسی مسیح اندکی پیش از بسته شدنِ درِ فرصتِ آزمون گشوده می‌شود، و مطابق با هوشع، قومِ خدا که معرفت را نپذیرند و رد کنند، باید هلاک شوند.

> قوم من از عدمِ معرفت هلاک شدند؛ زیرا تو معرفت را رد کردی، من نیز تو را رد خواهم کرد تا دیگر برای من کاهن نباشی؛ و چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندان تو را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

> اور خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ، اے ابنِ آدم، تو ایک باغی گھرانے کے درمیان رہتا ہے، جن کے پاس دیکھنے کے لیے آنکھیں ہیں، مگر وہ دیکھتے نہیں؛ ان کے پاس سننے کے لیے کان ہیں، مگر وہ سنتے نہیں؛ کیونکہ وہ ایک باغی گھرانا ہیں۔ حزقی ایل 12:1، 2۔

> او گفت: برو و به این قوم بگو: هرآینه خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و هرآینه خواهید دید، اما درک نخواهید کرد. دل این قوم را فربه ساز، و گوش‌هایشان را سنگین کن، و چشمانشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند. اشعیا ۶:۹، ۱۰

> اور شاگردان نزدیک آمده، بدو گفتند: چرا با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویی؟ او در پاسخ ایشان گفت: زیرا به شما عطا شده است که اسرار ملکوت آسمان را بدانید، اما به آنان عطا نشده است. زیرا هر که دارد، بدو داده خواهد شد و افزونی خواهد یافت؛ اما هر که ندارد، از او همان نیز که دارد گرفته خواهد شد. از این رو با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویم، زیرا با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند و نیز درنمی‌یابند. و در ایشان نبوّت اشعیا به انجام می‌رسد که می‌گوید: «به گوش خود خواهید شنید و هرگز نخواهید فهمید؛ و با چشمان خود خواهید نگریست و هرگز ادراک نخواهید کرد. زیرا دل این قوم سخت و سنگین شده است، و گوش‌هایشان در شنیدن کُند گردیده، و چشمان خود را بسته‌اند؛ مبادا با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگشت کنند و من ایشان را شفا دهم.» اما خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و عادلان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند. متی 13:10–17.

> «تمامی پیام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شد، اکنون باید با قوت بیان شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند.»

> مسیح فرمود: «خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و عادلان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند» [متی 13:16، 17]. خوشا به حال چشمانی که چیزهایی را دیدند که در سال‌های 1843 و 1844 دیده شد.

> «پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان‌ها در حال تحقق‌اند؛ کار اختتامی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی پیامی به تعیین خدا داده خواهد شد که به فریادی بلند اوج خواهد گرفت. آنگاه دانیال در نصیب خویش خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد.» Manuscript Releases, جلد 21، 437.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> مکاشفۀ عیسی مسیح، که خدا آن را به او عطا فرمود تا اموری را که باید به‌زودی واقع شود، به بندگان خود نشان دهد؛ و آن را به‌واسطۀ فرشتۀ خود فرستاد و بر بندۀ خود یوحنا اعلام نمود: همان که بر کلام خدا و بر شهادت عیسی مسیح و بر هر آنچه دید، شهادت داد. خوشا به حال آن که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن مکتوب است نگاه می‌دارند، زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:‏۱–۳

Back to Articles