Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number One

کتاب یوئیل و کلیسای لاودکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم - شمارهٔ یک

Testing Present Truth

آزمودنِ حقیقتِ حاضر

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “There are in the Scriptures some things which are hard to be understood and which, according to the language of Peter, the unlearned and unstable wrest unto their own destruction. We may not, in this life, be able to explain the meaning of every passage of Scripture; but there are no vital points of practical truth that will be clouded in mystery. When the time shall come, in the providence of God, for the world to be tested upon the truth for that time, minds will be exercised by His Spirit to search the Scriptures, even with fasting and with prayer, until link after link is searched out and united in a perfect chain. Every fact which immediately concerns the salvation of souls will be made so clear that none need err or walk in darkness.

> «در کتاب‌مقدس اموری هست که فهم آنها دشوار است و به گفتهٔ پطرس، جاهلان و بی‌ثباتان آنها را برای هلاکت خویش تحریف می‌کنند. ممکن است ما در این زندگی نتوانیم معنای هر بخش از کتاب‌مقدس را توضیح دهیم؛ اما هیچ نکتهٔ حیاتی از حقیقت عملی نیست که در ابهامِ رازآلود پوشیده بماند. هنگامی که در تدبیر خدا زمان آن فرا رسد که جهان به‌وسیلهٔ حقیقتِ مخصوص آن زمان آزموده شود، اذهان به‌وسیلهٔ روح او برانگیخته خواهند شد تا کتاب‌مقدس را بجویند، حتی با روزه و دعا، تا آنکه حلقه پس از حلقه کشف و در زنجیره‌ای کامل به یکدیگر پیوسته شود. هر حقیقتی که مستقیماً به نجات جان‌ها مربوط باشد، چنان آشکار ساخته خواهد شد که هیچ‌کس نیاز نداشته باشد به خطا رود یا در تاریکی گام بردارد.»

> “As we have followed down the chain of prophecy, revealed truth for our time has been clearly seen and explained. We are accountable for the privileges that we enjoy and for the light that shines upon our pathway. Those who lived in past generations were accountable for the light which was permitted to shine upon them. Their minds were exercised in regard to different points of Scripture which tested them. But they did not understand the truths which we do. They were not responsible for the light which they did not have. They had the Bible, as we have; but the time for the unfolding of special truth in relation to the closing scenes of this earth’s history is during the last generations that shall live upon the earth.

> "جس طرح ہم نبوت کی زنجیر کے ساتھ ساتھ آگے بڑھتے آئے ہیں، ہمارے زمانہ کے لیے منکشف شدہ سچائی صاف طور پر دیکھی اور بیان کی گئی ہے۔ ہم اُن مراعات کے لیے جواب دہ ہیں جن سے ہم بہرہ مند ہیں، اور اُس نور کے لیے بھی جو ہماری راہ پر چمکتا ہے۔ جو لوگ گزشتہ نسلوں میں زندہ تھے، وہ اُس روشنی کے لیے جواب دہ تھے جسے اُن پر چمکنے کی اجازت دی گئی تھی۔ اُن کے اذہان کتابِ مقدس کے مختلف نکات کے بارے میں آزمائے گئے، جنہوں نے اُنہیں پرکھا۔ لیکن وہ اُن سچائیوں کو نہیں سمجھتے تھے جنہیں ہم سمجھتے ہیں۔ وہ اُس روشنی کے ذمہ دار نہ تھے جو اُنہیں حاصل نہ تھی۔ اُن کے پاس بھی، ہماری طرح، بائبل تھی؛ لیکن زمین کی تاریخ کے اختتامی مناظر کے تعلق سے خاص سچائی کے انکشاف کا وقت اُن آخری نسلوں کے دوران ہے جو زمین پر زندہ رہیں گی۔"

> “Special truths have been adapted to the conditions of the generations as they have existed. The present truth, which is a test to the people of this generation, was not a test to the people of generations far back. If the light which now shines upon us in regard to the Sabbath of the fourth commandment had been given to the generations in the past, God would have held them accountable for that light.” Testimonies, volume 2, 692, 693.

> «As verdadeiras especiais foram adaptadas às condições das gerações conforme elas existiram. A verdade presente, que é uma prova para o povo desta geração, não foi uma prova para o povo de gerações muito passadas. Se a luz que agora brilha sobre nós com respeito ao sábado do quarto mandamento tivesse sido dada às gerações do passado, Deus as teria considerado responsáveis por essa luz.» Testemunhos, volume 2, 692, 693.

## New and Old

نیا اور پُرانا

> “In every age there is a new development of truth, a message of God to the people of that generation. The old truths are all essential; new truth is not independent of the old, but an unfolding of it. It is only as the old truths are understood that we can comprehend the new. When Christ desired to open to His disciples the truth of His resurrection, He began ‘at Moses and all the prophets’ and ‘expounded unto them in all the scriptures the things concerning Himself.’ Luke 24:27. But it is the light which shines in the fresh unfolding of truth that glorifies the old. He who rejects or neglects the new does not really possess the old. For him it loses its vital power and becomes but a lifeless form.

> «در هر عصر، پیشرفتی تازه از حقیقت وجود دارد، پیامی از جانب خدا برای مردمِ آن نسل. همهٔ حقایقِ کهن اساسی‌اند؛ حقیقتِ نو از حقیقتِ کهن مستقل نیست، بلکه گشایش و انکشافِ آن است. تنها آنگاه که حقایقِ کهن فهمیده شوند، می‌توانیم حقایقِ نو را دریابیم. هنگامی که مسیح خواست حقیقتِ قیامِ خود را بر شاگردانش آشکار سازد، از “موسی و جمیع انبیا” آغاز کرد و “در همهٔ کتب، امورِ مربوط به خود را برای ایشان شرح داد.” لوقا 24:27. اما این نوری است که در انکشافِ تازهٔ حقیقت می‌تابد و کهن را جلال می‌بخشد. آن‌که نو را رد می‌کند یا از آن غفلت می‌ورزد، در حقیقت کهن را نیز به‌راستی در اختیار ندارد. برای او، آن حقیقت قوّتِ حیاتیِ خود را از دست می‌دهد و جز صورتی بی‌جان نمی‌گردد.»

> “There are those who profess to believe and to teach the truths of the Old Testament, while they reject the New. But in refusing to receive the teachings of Christ, they show that they do not believe that which patriarchs and prophets have spoken. ‘Had ye believed Moses,’ Christ said, ‘ye would have believed Me; for he wrote of Me.’ John 5:46. Hence there is no real power in their teaching of even the Old Testament.

> “ऐसे लोग हैं जो यह दावा करते हैं कि वे पुराने नियम के सत्यों पर विश्वास करते हैं और उन्हें सिखाते भी हैं, जबकि वे नए नियम को अस्वीकार करते हैं। परन्तु मसीह की शिक्षाओं को ग्रहण करने से इन्कार करके, वे दिखाते हैं कि वे उस बात पर विश्वास नहीं करते जिसे पितृपुरुषों और भविष्यद्वक्ताओं ने कहा है। ‘यदि तुम मूसा पर विश्वास करते,’ मसीह ने कहा, ‘तो मुझ पर भी विश्वास करते; क्योंकि उसने मेरे विषय में लिखा है।’ यूहन्ना 5:46. अतः पुराने नियम के विषय में उनकी शिक्षा में भी कोई वास्तविक सामर्थ्य नहीं है।”

> “Many who claim to believe and to teach the gospel are in a similar error. They set aside the Old Testament Scriptures, of which Christ declared, ‘They are they which testify of Me.’ John 5:39. In rejecting the Old, they virtually reject the New; for both are parts of an inseparable whole. No man can rightly present the law of God without the gospel, or the gospel without the law. The law is the gospel embodied, and the gospel is the law unfolded. The law is the root, the gospel is the fragrant blossom and fruit which it bears.

> بسیاری که ادعا می‌کنند به انجیل ایمان دارند و آن را تعلیم می‌دهند، در خطایی مشابه گرفتارند. آنان نوشته‌های عهد عتیق را کنار می‌نهند؛ همان نوشته‌هایی که مسیح درباره‌شان فرمود: «آن‌ها همان نوشته‌هایی هستند که بر من شهادت می‌دهند.» یوحنا ۵:۳۹. با رد کردن عهد عتیق، در واقع عهد جدید را نیز رد می‌کنند؛ زیرا هر دو اجزای یک کلّ جدایی‌ناپذیرند. هیچ‌کس نمی‌تواند شریعت خدا را به‌درستی بدون انجیل عرضه کند، و نه انجیل را بدون شریعت. شریعت، انجیلِ متجسّد است، و انجیل، شریعتِ مکشوف. شریعت ریشه است، و انجیل شکوفه و میوه خوش‌بویی است که از آن پدید می‌آید.

> “The Old Testament sheds light upon the New, and the New upon the Old. Each is a revelation of the glory of God in Christ. Both present truths that will continually reveal new depths of meaning to the earnest seeker.” Christ’s Object Lessons, 128.

> «عہدِ عتیق عہدِ جدید پر روشنی ڈالتا ہے، اور عہدِ جدید عہدِ عتیق پر۔ دونوں مسیح میں خدا کے جلال کا ایک مکاشفہ ہیں۔ دونوں ایسی صداقتیں پیش کرتے ہیں جو مخلص طالبِ حق پر مسلسل معنی کی نئی گہرائیاں آشکار کرتی رہیں گی۔» Christ’s Object Lessons, 128.

Present truth is by definition the “revealed truth” for a specific period of time that is “clearly seen and explained.” The generation living at the time when “present truth” is revealed are held “accountable” to accept that truth or die. The combined truths which make up the “present testing truth” for “this generation,” are represented in “the unfolding of special” truths “in relation to the closing scenes of this earth’s history.” Truth, and therefore “present truth” is typified by the New Testament in relation to the Old Testament. Truth is established upon two witnesses and truth has a beginning and an end, a literal and a spiritual, an ancient and a modern, an alpha and an omega, a first and a last.

حقیقتِ حاضر، بنا بر تعریف، «حقیقتِ مکشوف» برای دوره‌ای معین از زمان است که «به‌وضوح دیده و تبیین شده» باشد. نسلی که در زمانِ مکشوف شدنِ «حقیقتِ حاضر» زندگی می‌کند، «مسئول» شمرده می‌شود که آن حقیقت را بپذیرد، وگرنه بمیرد. مجموعهٔ حقایقی که «حقیقتِ آزمون‌گرِ حاضر» را برای «این نسل» تشکیل می‌دهند، در «گشوده شدنِ حقایقِ ویژه» «در ارتباط با صحنه‌های پایانیِ تاریخِ این زمین» به تصویر کشیده شده‌اند. حقیقت، و بنابراین «حقیقتِ حاضر»، در عهد جدید در نسبت با عهد عتیق نمونه‌وار گردیده است. حقیقت بر گواهیِ دو شاهد استوار می‌شود، و حقیقت را آغازی و انجامی است، لفظی و روحانی، کهن و نوین، آلفا و اُمگا، اول و آخر.

The Millerite foundation of the first angel’s message is the “old” in relation to the “present truth” message of the third angel. Those who are “rejecting the Old,” “virtually reject the New” for both are parts of an inseparable whole.”

بنیاد میلریِ پیام فرشتهٔ اول، «قدیم» است در نسبت با پیام «حقیقتِ حاضر»ِ فرشتهٔ سوم. آنان که «قدیم را رد می‌کنند»، «عملاً جدید را نیز رد می‌کنند»، زیرا هر دو اجزای یک کلِّ جدایی‌ناپذیرند.

> “I saw the necessity of the messengers, especially, watching and checking all fanaticism wherever they might see it rise. Satan is pressing in on every side, and unless we watch for him, and have our eyes open to his devices and snares, and have on the whole armor of God, the fiery darts of the wicked will hit us. There are many precious truths contained in the Word of God, but it is ‘present truth’ that the flock needs now. I have seen the danger of the messengers running off from the important points of present truth, to dwell upon subjects that are not calculated to unite the flock and sanctify the soul. Satan will here take every possible advantage to injure the cause.

> «من ضرورتِ آن را دیدم که پیک‌ها، به‌ویژه، در هر جا که ببینند تعصّب و افراط‌گرایی سر برمی‌آورد، بر آن مراقبت کنند و آن را مهار نمایند. شیطان از هر سو فشار می‌آورد، و اگر بر ضد او بیدار نباشیم، و چشمان ما به حیله‌ها و دام‌های او گشوده نباشد، و تمامی سلاح خدا را بر تن نداشته باشیم، تیرهای آتشینِ شریر به ما اصابت خواهد کرد. در کلام خدا حقایق گران‌بهای بسیاری مندرج است، امّا آنچه اکنون گلّه بدان نیاز دارد، «حقیقتِ حاضر» است. من خطرِ آن را دیده‌ام که پیک‌ها از نکات مهمِ حقیقتِ حاضر منحرف شوند و به موضوعاتی بپردازند که برای متحد ساختن گلّه و تقدیس جان مناسب نیست. شیطان در اینجا هر امتیاز ممکن را برای آسیب رساندن به آرمان به کار خواهد گرفت.»

> “But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

> «لیکن مَقدِس، 2300 دنوں، خدا کے احکام اور یسوع کے ایمان سے متعلق ایسے مضامین ماضی کی ایڈونٹ تحریک کی توضیح کرنے، ہماری موجودہ حالت کو ظاہر کرنے، شک کرنے والوں کے ایمان کو قائم کرنے، اور جلالی مستقبل پر یقین عطا کرنے کے لیے نہایت موزوں ہیں۔ میں نے بارہا دیکھا ہے کہ یہی وہ بنیادی مضامین تھے جن پر قاصدوں کو زور دینا چاہیے۔» ابتدائی تحریریں، 63۔

The “sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus” are the key to explain the “past Advent movement” of the Millerites and in so doing, to explain “perfectly” “what our present position is.” Those who are “doubting” the “past Advent movement,” are “doubting” what gives “certainty to the glorious future.” What gives certainty to the future is the past.

«مقدّس، در پیوند با ۲۳۰۰ روز، احکام خدا و ایمانِ عیسی» کلیدِ تبیینِ «جنبش ادونتی گذشته»ی میلری‌هاست، و بدین‌وسیله «به‌طور کامل» روشن می‌سازد که «موقعیت کنونی ما چیست». آنان که دربارهٔ «جنبش ادونتی گذشته» در «تردید»اند، نسبت به آنچه به «آیندهٔ پرجلال» «یقین» می‌بخشد، در «تردید»اند. آنچه به آینده یقین می‌بخشد، گذشته است.

The book of Joel is a message of present testing truth. This is confirmed by multiple witnesses. Joel is identified as “present truth” by the Spirit of Prophecy, which according to John in the book of Revelation is the testimony of Jesus.

کتاب یوئیل پیامی از حقیقتِ آزمایش‌کنندهٔ حاضر است. این امر به‌وسیلهٔ گواهان متعدد تأیید می‌شود. یوئیل از سوی روحِ نبوت به‌عنوان «حقیقتِ حاضر» معرفی شده است؛ و این، بنا بر گفتهٔ یوحنا در کتاب مکاشفه، شهادتِ عیسی است.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Revelation 1:1, 2.

> مکاشفۀ عیسی مسیح، که خدا آن را به او عطا فرمود تا اموری را که باید به‌زودی واقع شود به بندگان خود بنمایاند؛ و آن را به‌واسطۀ فرشتۀ خود برای بندۀ خویش، یوحنا، فرستاد و اعلام کرد: او که بر کلام خدا، و بر شهادت عیسی مسیح، و بر همۀ چیزهایی که دید، شهادت داد. مکاشفه ۱:۱، ۲

The “testimony” of John (which he bore “record of”), was portrayed in three parts. He recorded the “word of God,” the “testimony of Jesus” and the “things that he saw.” In the first two verses of Revelation, John represents one who has been given the gift of the “spirit of prophecy.” That gift includes a special revelation of God’s Word, and it also includes special revelations conveyed to the prophet through the words of Christ; (either by Christ directly or through his angelic representatives) and the gift also includes truth presented through the medium of dreams and visions. The spirit of prophecy is the testimony of Christ which is conveyed to the prophet and it bears the same authority as if an angel or Christ spoke the words.

«شهادتِ» یوحنا (کہ جس کی اُس نے «گواہی دی») تین حصّوں میں ظاہر کی گئی۔ اُس نے «کلامِ خدا»، «یسوع کی گواہی» اور «وہ باتیں جو اُس نے دیکھیں» قلم بند کیں۔ مکاشفہ کی پہلی دو آیات میں، یوحنا ایک ایسے شخص کی نمائندگی کرتا ہے جسے «روحِ نبوت» کا عطیہ دیا گیا ہے۔ اس عطیے میں خدا کے کلام کا ایک خاص الہام شامل ہے، اور اس میں وہ خاص مکاشفات بھی شامل ہیں جو نبی تک مسیح کے کلمات کے وسیلہ سے پہنچائے جاتے ہیں؛ (یا تو براہِ راست مسیح کی طرف سے، یا اُس کے فرشتہ صفت نمائندوں کے ذریعے) اور اس عطیے میں وہ سچائی بھی شامل ہے جو خوابوں اور رویاؤں کے وسیلہ سے پیش کی جاتی ہے۔ روحِ نبوت، مسیح کی وہ گواہی ہے جو نبی تک پہنچائی جاتی ہے، اور وہی اختیار رکھتی ہے گویا کوئی فرشتہ یا خود مسیح وہ الفاظ بیان کرے۔

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> و من به پای‌های او افتادم تا او را پرستش کنم. و او به من گفت: زنهار، چنین مکن؛ من هم‌خدمت تو و برادران تو هستم که شهادتِ عیسی را دارند. خدا را پرستش کن؛ زیرا شهادتِ عیسی روحِ نبوت است. مکاشفه ۱۹:۱۰.

Gabriel identifies that he is a fellowservant with John, and he is not to be worshipped. Gabriel also identifies that the “brethren” that are represented by John “have the testimony of Jesus,” which is the “spirit of prophecy.” The “brethren” which John represents are the one hundred and forty-four thousand, and the brethren all have the “spirit of prophecy.”

جبرائیل یہ ظاہر کرتا ہے کہ وہ یوحنا کے ساتھ ایک ہم خدمت ہے، اور اس کی پرستش نہیں کی جانی چاہیے۔ جبرائیل یہ بھی واضح کرتا ہے کہ وہ “بھائی” جن کی نمائندگی یوحنا کرتا ہے، “یسوع کی گواہی” رکھتے ہیں، جو “نبوت کی روح” ہے۔ وہ “بھائی” جن کی نمائندگی یوحنا کرتا ہے، ایک لاکھ چوالیس ہزار ہیں، اور ان سب بھائیوں کے پاس “نبوت کی روح” ہے۔

> “And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.

> «و ایشان بامدادان برخاستند و به سوی بیابانِ تقوع بیرون رفتند؛ و چون بیرون می‌رفتند، یهوشافاط ایستاده، گفت: ای یهودا و شما ساکنان اورشلیم، مرا بشنوید؛ به یهوه خدای خود ایمان آورید تا استوار گردید؛ به انبیای او ایمان آورید تا کامیاب شوید.» ۲تواریخ ۲۰:۲۰

> “‘Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

> «به یهوه، خدای خود، ایمان آورید تا استوار گردید؛ به انبیای او ایمان آورید تا کامیاب شوید.»

> “Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

> «اشعیا ۸:۲۰. «به شریعت و به شهادت! اگر ایشان بر وفق این کلام سخن نگویند، از آن روست که در ایشان نوری نیست.» در اینجا دو متن در برابر قوم خدا نهاده شده است: دو شرط برای کامیابی. شریعتی که خود یهوه آن را بیان فرموده است، و روح نبوت، دو سرچشمهٔ حکمت‌اند تا قوم او را در هر تجربه‌ای هدایت کنند. تثنیه ۴:۶. «این است حکمت و فهم شما در نظر امت‌ها، که چون همهٔ این فرایض را بشنوند، خواهند گفت: به‌یقین این قوم عظیم، قومی حکیم و فهیم‌اند.»

> “The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

> «شریعتِ خدا اور روحِ نبوت کلیسیا کی راہنمائی اور مشورت کے لیے باہم ساتھ ساتھ چلتے ہیں، اور جب کبھی کلیسیا نے اُس کی شریعت کی فرمانبرداری کرتے ہوئے اِس حقیقت کو تسلیم کیا ہے، تو روحِ نبوت اُسے راہِ حق میں رہنمائی کرنے کے لیے بھیجا گیا ہے۔»

> “Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

> «مکاشفه ۱۲:‏۱۷. “و اژدها بر آن زن خشمگین شد و رفت تا با باقی‌ماندگانِ نسل او جنگ کند، که احکام خدا را نگاه می‌دارند و شهادت عیسی مسیح را دارند.” این نبوت به‌روشنی نشان می‌دهد که کلیسای باقی‌مانده، خدا را در شریعت او به رسمیت خواهد شناخت و دارای عطیۀ نبوت خواهد بود. اطاعت از شریعت خدا و روح نبوت همواره نشانِ تمایز قوم حقیقی خدا بوده است، و آزمون معمولاً بر اساس ظهورات کنونی داده می‌شود.»

> “In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

> «در روزگار ارمیا، مردم دربارۀ پیام موسی، ایلیا یا الیشع هیچ تردیدی نداشتند؛ اما پیامی را که خدا برای ارمیا فرستاده بود مورد تردید قرار دادند و آن را کنار نهادند، تا آنکه قوّت و تأثیر آن از میان رفت و دیگر هیچ چاره‌ای نماند جز اینکه خدا ایشان را به اسارت ببرد.»

> “Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

> «همچنین در ایّام مسیح، مردم آموخته بودند که پیام ارمیا راست بود، و خود را متقاعد ساخته بودند که اگر در روزگار پدران خویش می‌زیستند، پیام او را می‌پذیرفتند؛ امّا در همان حال، پیام مسیح را رد می‌کردند، همان کسی که همهٔ انبیا دربارهٔ او نوشته بودند.»

> “As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

> «چون پیام فرشتهٔ سوم در جهان برخاست، پیامی که باید شریعت خدا را در کلیسا در تمامی کمال و قدرتش آشکار سازد، عطیۀ نبوت نیز بی‌درنگ اعاده شد. این عطیه در رشد و پیشبرد این پیام، نقشی بسیار برجسته ایفا کرده است. »

> “As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 33, 34.

> «چون در باب تفسیرهای کتاب‌مقدس و شیوه‌های خدمت، اختلافِ نظرهایی پدید آمده است که می‌تواند ایمانِ باورمندان به این پیام را متزلزل سازد و به نفاق در کار بینجامد، روحِ نبوت همواره بر این وضعیت نور افکنده است. این روح همیشه یگانگیِ اندیشه و هماهنگیِ عمل را برای جماعتِ ایمان‌آورندگان به ارمغان آورده است. در هر بحرانی که در روندِ گسترشِ پیام و رشدِ کار پدید آمده، آنان که استوارانه به شریعتِ خدا و نورِ روحِ نبوت تمسک جسته‌اند، پیروز شده‌اند و کار در دستانِ ایشان رونق یافته است.» Loma Linda Messages, 33, 34.

The book of Joel is directly identified as “present truth” within the Spirit of Prophecy, which according to John in the book of Revelation is the testimony of Jesus. It is also endorsed directly within the Word of God. Both the Bible and Spirit of Prophecy directly apply the book of Joel to the last days.

کتاب یوئیل در روح نبوت به‌طور مستقیم به‌عنوان «حقیقت حاضر» معرفی شده است؛ حقیقتی که بنا بر گفتهٔ یوحنا در کتاب مکاشفه، همان شهادت عیسی است. همچنین این کتاب به‌طور مستقیم در کلام خدا نیز تأیید شده است. هم کتاب‌مقدس و هم روح نبوت، کتاب یوئیل را به‌طور مستقیم بر ایام آخر منطبق می‌سازند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. …

> «هر یک از انبیای باستانی کمتر برای زمان خود سخن گفتند تا برای زمان ما، به‌گونه‌ای که نبوت ایشان برای ما نافذ است. “Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.” 1 Corinthians 10:11. “Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.” 1 Peter 1:12. …»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «La Biblia ha acumulado y reunido sus tesoros para esta última generación. Todos los grandes acontecimientos y las solemnes transacciones de la historia del Antiguo Testamento han sido, y están, repitiéndose en la iglesia en estos últimos días». Selected Messages, book 3, 338, 339.

The prophecy of Joel is “in force” “upon” those “whom the ends of the world are come.” “In force” is simply emphasizing that “present truth” is always a test, and those who fail the test are represented by such biblical characters as Judas.

پیش‌گویی یوئیل «بر» کسانی که «نهایت‌های جهان بر ایشان رسیده است» «نافذ» است. تعبیر «نافذ» صرفاً بر این نکته تأکید می‌ورزد که «حقیقت حاضر» همواره آزمونی است، و کسانی که در این آزمون مردود می‌شوند، به‌وسیلهٔ شخصیت‌های کتاب‌مقدسی‌ای همچون یهودا نمودار شده‌اند.

> “Lesson after lesson fell unheeded on the ears of Judas. How many today follow in his steps. In the light of God’s law, selfish men see their evil characters, but fail to make the required reformation, and go on from one state of sin to another.

> «درس پس از درس بر گوش‌های یهودا بی‌اثر فرود آمد. چه بسیارند امروز کسانی که در گام‌های او راه می‌پویند. در پرتو شریعت خدا، مردان خودپرست سرشت‌های شریر خویش را می‌بینند، اما از انجام اصلاحِ لازم بازمی‌مانند و از یک حالتِ گناه به حالتی دیگر پیش می‌روند.»

> “The lessons of Christ are applicable to our own time and generation. He said, ‘Neither pray I for these alone, but for them also which shall believe on me through their word.’ The same testimony is brought to us in these last days as was brought to Judas. The same lessons which he failed to make practical in his life come to men who hear, and yet make a like failure, because they do not put away their sin.” Review and Herald, March 17, 1891.

> ’’Masih کی تعلیمات ہمارے اپنے زمانے اور نسل پر لاگو ہوتی ہیں۔ اُس نے فرمایا، ’’میں صرف اِن ہی کے لیے دُعا نہیں کرتا، بلکہ اُن کے لیے بھی جو اُن کے کلام کے وسیلہ سے مجھ پر ایمان لائیں گے۔‘‘ یہی گواہی اِن آخری ایّام میں ہمارے پاس بھی لائی جاتی ہے جو یہوداہ کے پاس لائی گئی تھی۔ وہی اسباق جنہیں اُس نے اپنی زندگی میں عملی نہ بنایا، اُن لوگوں کے سامنے آتے ہیں جو سنتے ہیں، اور پھر بھی ویسی ہی ناکامی کا شکار ہوتے ہیں، کیونکہ وہ اپنا گناہ ترک نہیں کرتے۔‘‘ Review and Herald, March 17, 1891.

John throughout the book of Revelation typifies God’s last day people, and in being banished to Patmos John represents those who are persecuted in the Sunday law crisis. He states why he was incarcerated.

یوحنا در سراسر کتاب مکاشفه نمونه‌وار قوم خدا را در ایام آخر مجسم می‌سازد، و در تبعید شدن به پطمس، نمایانگر کسانی است که در بحران قانون یکشنبه مورد آزار و جفا قرار می‌گیرند. او بیان می‌کند که چرا زندانی شده بود.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> من، یوحنا، که برادر شما و شریک در مصیبت و در پادشاهی و صبرِ عیسی مسیح نیز هستم، به سبب کلام خدا و شهادتِ عیسی مسیح، در جزیره‌ای بودم که پَطمُس نامیده می‌شود. مکاشفه ۱:۹.

John was persecuted for the Bible and the Spirit of Prophecy. Why are the one hundred and forty-four thousand persecuted because of the Spirit of Prophecy? The first truth the prophet Joel identifies is the apostasy of the Seventh-day Adventist church. When the apostle Peter identified that Pentecost was a fulfillment of the book of Joel, Peter did so in response to the Jews attacking the manifestation of “tongues.” The Jews, who then typified Seventh-day Adventists in the last days, were arguing that Peter and those proclaiming the message were “drunk.” Seventh-day Adventists will fight against the message of the latter rain as did the Jews of Peter’s time. They do so for those who are proclaiming the “present truth” testing message of the latter rain have the “old” foundational truths, for new truth is always based upon old truth. Jeremiah called for God’s people in the time of the latter rain to walk in the old paths and hearken to the sound of the watchman’s trumpet, but they refuse. The foundational “old” truth message is symbolically represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six, which sets forth the covenant relationship in terms of the Sabbath for the land.

یوحنا به سبب کتاب‌مقدس و روح نبوت مورد آزار و جفا قرار گرفت. چرا صد و چهل و چهار هزار تن به سبب روح نبوت مورد آزار و جفا واقع می‌شوند؟ نخستین حقیقتی که نبی، یوئیل، شناسایی می‌کند، ارتداد کلیسای ادونتیست روز هفتم است. هنگامی که رسول، پطرس، اعلام کرد که پنطیکاست تحقق کتاب یوئیل است، این کار را در پاسخ به یهودیانی انجام داد که بر ضد ظهور «زبان‌ها» حمله می‌کردند. یهودیان، که در آن زمان نمونه‌ای از ادونتیست‌های روز هفتم در ایام آخر بودند، استدلال می‌کردند که پطرس و آنان که پیام را اعلام می‌کردند «مست» هستند. ادونتیست‌های روز هفتم بر ضد پیام باران آخر خواهند جنگید، همان‌گونه که یهودیان در زمان پطرس چنین کردند. آنان چنین می‌کنند، زیرا کسانی که پیام آزمون‌کنندهٔ «حقیقت حاضر» مربوط به باران آخر را اعلام می‌کنند، حقایق بنیادین «قدیم» را دارا هستند، زیرا حقیقت جدید همواره بر حقیقت قدیم بنا می‌شود. ارمیا از قوم خدا در زمان باران آخر خواست که در راه‌های قدیم سلوک کنند و به صدای کَرِّنای دیدبان گوش فرا دهند، اما آنان امتناع می‌ورزند. پیام حقیقت بنیادین «قدیم» به‌طور نمادین با «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش نمایانده می‌شود، که رابطهٔ عهد را از حیث سَبَت برای زمین بیان می‌کند.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

> «من دیدم که کلیسای اسمی و ادونتیست‌های اسمی، همچون یهودا، ما را به کاتولیک‌ها تسلیم خواهند کرد تا نفوذ آنان را برای برخاستن بر ضد حقیقت به دست آورند. آنگاه مقدسان قومی گمنام خواهند بود که نزد کاتولیک‌ها کمتر شناخته شده‌اند؛ اما کلیساها و ادونتیست‌های اسمی که از ایمان و آداب ما آگاه‌اند (زیرا به سبب سَبَّت از ما نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند آن را رد کنند) مقدسان را تسلیم خواهند کرد و آنان را به کاتولیک‌ها چنین گزارش خواهند داد که ایشان نهادهای مردم را نادیده می‌گیرند؛ یعنی سَبَّت را نگاه می‌دارند و یکشنبه را حرمت نمی‌نهند.»

> “Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

> ”پس کاتولیک‌ها به پروتستان‌ها فرمان خواهند داد که پیش روند، و فرمانی صادر خواهند کرد که هر که روز نخست هفته را به جای روز هفتم نگاه ندارد، کشته شود. و کاتولیک‌ها، که شمارشان بسیار است، در کنار پروتستان‌ها خواهند ایستاد. کاتولیک‌ها قدرت خود را به تصویرِ وحش خواهند داد. و پروتستان‌ها همان‌گونه عمل خواهند کرد که مادرشان پیش از ایشان عمل کرد، تا مقدسان را هلاک کنند. اما پیش از آنکه فرمان ایشان نتیجه دهد یا ثمر آورد، مقدسان به‌واسطۀ صدای خدا رهایی خواهند یافت.» Spalding and Magan, 1, 2.

Twice Sister White identifies the “nominal church” and the “nominal Adventists,” while drawing a distinction between the two “nominal groups” and the “Catholics.” The “nominal church” and the “nominal Adventists,” “hated” those represented by Peter and John “on account of the Sabbath, for they could not refute it.” The nominal church and Catholics cannot “refute” the seventh-day Sabbath truth, and “nominal Adventists” cannot “refute” the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is the Sabbath commandment of the land. The nominal church and Catholics cannot “refute” the fact that the seventh-day Sabbath is a “foundational” biblical truth, and “nominal Adventists” cannot “refute” the fact that the “seven times” of Leviticus twenty-six is a “foundational” Millerite truth.

دو بار خواهر وایت «کلیسای اسمی» و «ادونتیست‌های اسمی» را مشخص می‌سازد، در حالی که میان این دو «گروه اسمی» و «کاتولیک‌ها» تمایز قائل می‌شود. «کلیسای اسمی» و «ادونتیست‌های اسمی»، آنان را که به‌وسیلهٔ پطرس و یوحنا نمایانده شده بودند «به سبب سبت» «نفرت» داشتند، «زیرا نمی‌توانستند آن را رد کنند.» کلیسای اسمی و کاتولیک‌ها نمی‌توانند حقیقت سبت روز هفتم را «رد کنند»، و «ادونتیست‌های اسمی» نیز نمی‌توانند «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش را، که فرمان سبتِ زمین است، «رد کنند». کلیسای اسمی و کاتولیک‌ها نمی‌توانند این واقعیت را «رد کنند» که سبت روز هفتم یک حقیقت کتاب‌مقدسیِ «بنیادین» است، و «ادونتیست‌های اسمی» نیز نمی‌توانند این واقعیت را «رد کنند» که «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش یک حقیقت میلریِ «بنیادین» است.

John’s captivity on Patmos represents the one hundred and forty-four thousand who uphold both the Bible and the Spirit of Prophecy, and who are especially persecuted from outside over the seventh-day Sabbath and persecuted from inside over the seventh-year Sabbath for the land. For this reason, John’s testimony of why he was being persecuted in verse nine is followed with verse ten’s Sabbath and the message from the past (“behind”) from the “great voice” as of a “trumpet.”

اسیریِ یوحنا در پطمس، نمایندهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که هم کتاب‌مقدس و هم روحِ نبوت را پاس می‌دارند، و به‌ویژه از بیرون به سببِ سَبَّتِ روزِ هفتم آزار می‌بینند و از درون به سببِ سَبَّتِ سالِ هفتم برای زمین مورد آزار قرار می‌گیرند. از این‌رو، شهادتِ یوحنا در بابِ اینکه چرا در آیهٔ نهم مورد آزار واقع می‌شد، با سَبَّتِ آیهٔ دهم و پیامِ برآمده از گذشته («پشتِ سر») از «آوای عظیم» همچون «کرنایی» دنبال می‌شود.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:9, 10.

> میں یوحنا، جو تمہارا بھائی بھی ہوں اور مصیبت، اور یسوع مسیح کی بادشاہی اور صبر میں تمہارا شریک ہوں، اُس جزیرے میں تھا جو پطمس کہلاتا ہے، خدا کے کلام اور یسوع مسیح کی گواہی کے سبب۔ میں خداوند کے دن روح میں تھا، اور اپنے پیچھے نرسنگے کی سی ایک بلند آواز سنی۔ مکاشفہ 1:9، 10۔

John represents those who at 9/11 heard the trumpet voice of the angel of Revelation eighteen calling for God’s people to return to Jeremiah’s “old paths.” That great voice was also the warning of the seventh trumpet, which is also the third woe.

یوحنا نمایندۀ کسانی است که در ۱۱ سپتامبر، صدای شیپورگونِ فرشتۀ مکاشفۀ هجده را شنیدند که قوم خدا را به بازگشت به «طریق‌های قدیم» ارمیا فرا می‌خوانْد. آن صدای عظیم همچنین هشدارِ شیپور هفتم بود، که همان وایِ سوم نیز هست.

Sister White recorded that the “Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation.” The book of Joel is one of the biblical “treasures” that is present truth in the “last days.” At the time of Pentecost Peter identified that it was the book of Joel that was then being fulfilled. Peter, as with Joel, “spoke less for” the time period of Pentecost than for our “time.” The time period of Pentecost was the early rain for the Christian Dispensation. Pentecost marks the beginning of the Christian Dispensation, and in so doing it illustrates the end of the Christian Dispensation. The end of the Christian Dispensation is the time of the latter rain as typified by Pentecost. Peter is therefore a symbol of God’s people in the end of the Christian Dispensation who identify the fulfillment of the outpouring of the Holy Spirit by employing the book of Joel to do so.

خواهر وایت ثبت کرده است که «کتاب‌مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسل آخر گرد آورده و به هم پیوسته است.» کتاب یوئیل یکی از «گنجینه‌های» کتاب‌مقدسی است که در «ایام آخر» حقیقتِ حاضر به‌شمار می‌آید. در زمان پنتیکاست، پطرس مشخص ساخت که این کتاب یوئیل بود که در آن هنگام در حال تحقق بود. پطرس نیز، همچون یوئیل، «کمتر برای» دورهٔ زمانی پنتیکاست سخن گفت تا برای «زمان» ما. دورهٔ زمانی پنتیکاست بارانِ اول برای دورانِ مسیحی بود. پنتیکاست آغاز دورانِ مسیحی را نشان می‌دهد، و بدین‌سان پایان دورانِ مسیحی را نیز به تصویر می‌کشد. پایان دورانِ مسیحی زمانِ بارانِ آخر است، چنان‌که پنتیکاست نمونهٔ آن بود. بنابراین، پطرس نمادی از قومِ خدا در پایان دورانِ مسیحی است؛ کسانی که تحققِ ریزش روح‌القدس را با به‌کارگیریِ کتاب یوئیل برای این مقصود تشخیص می‌دهند.

> But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. But this is that which was spoken by the prophet Joel; And it shall come to pass in the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams: And on my servants and on my handmaidens I will pour out in those days of my Spirit; and they shall prophesy: And I will shew wonders in heaven above, and signs in the earth beneath; blood, and fire, and vapour of smoke: The sun shall be turned into darkness, and the moon into blood, before that great and notable day of the Lord come: And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved. Acts 2:14–21.

> لیکن پطرس اُن گیارہ کے ساتھ کھڑا ہوا اور اپنی آواز بلند کرکے اُن سے کہا، اے یہودیہ کے مردو اور یروشلیم کے سب باشندو، یہ بات تم پر ظاہر ہو، اور میری باتوں پر کان لگاؤ: کیونکہ یہ لوگ، جیسا تم سمجھتے ہو، نشہ میں نہیں ہیں، اس لیے کہ ابھی دن کا تیسرا پہر ہی ہے۔ بلکہ یہ وہی بات ہے جو یوایل نبی کی معرفت کہی گئی تھی؛ اور خدا فرماتا ہے کہ آخری دنوں میں ایسا ہوگا کہ میں اپنے روح میں سے ہر بشر پر انڈیلوں گا؛ اور تمہارے بیٹے اور تمہاری بیٹیاں نبوت کریں گی، اور تمہارے جوان رویا دیکھیں گے، اور تمہارے بوڑھے خواب دیکھیں گے۔ بلکہ اُن دنوں میں میں اپنے بندوں اور اپنی بندیوں پر بھی اپنے روح میں سے انڈیلوں گا؛ اور وہ نبوت کریں گے۔ اور میں آسمان پر اوپر عجیب کام اور زمین پر نیچے نشانیاں دکھاؤں گا: خون اور آگ اور دھوئیں کا بادل۔ سورج تاریکی میں بدل جائے گا، اور چاند خون ہو جائے گا، اُس عظیم اور جلیل روزِ خداوند کے آنے سے پہلے۔ اور یوں ہوگا کہ جو کوئی خداوند کا نام لے گا نجات پائے گا۔ اعمال 2:14–21۔

To be a successful student of prophecy requires a settled understanding that the end of the world is illustrated “line upon line” within the historical narrative of Scripture. Connected with this truth is that the prophets themselves represent God’s people in the last days. Joel places his book in the last days for it announces the approach of the “day of the Lord.”

برای آن‌که کسی دانشجوی موفقِ نبوت باشد، لازم است این فهمِ استوار را داشته باشد که پایانِ جهان در درونِ روایتِ تاریخیِ کتاب‌مقدس «حکم بر حکم» به تصویر کشیده شده است. مرتبط با این حقیقت آن است که خودِ انبیا نیز نمایندهٔ قومِ خدا در ایامِ آخر هستند. یوئیل کتابِ خود را در ایامِ آخر قرار می‌دهد، زیرا نزدیک شدنِ «روزِ خداوند» را اعلام می‌کند.

> Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand. Joel 2:1.

> در صهیون کرنا بنوازید و در کوه مقدس من بانگ هشدار برآورید؛ جمیع ساکنان زمین بلرزند، زیرا روز خداوند می‌آید، زیرا نزدیک است. یوئیل ۲:۱.

A “trumpet” as a symbol, among other meanings, represents a warning message. As a symbol a trumpet may represent a period of time or a point in time, or both—based upon context. A trumpet also represents judgment. The feast of trumpets, ten days before the Day of Atonement was a warning of approaching judgment.

یک «شیپور» به‌عنوان نماد، در کنار دیگر معانی، بیانگر پیامی هشداردهنده است. شیپور به‌عنوان نماد، بسته به بافت، می‌تواند نمایانگر یک بازهٔ زمانی یا یک نقطهٔ زمانی، یا هر دو باشد. شیپور همچنین نمایانگر داوری است. عید شیپورها، که ده روز پیش از روز کفاره بود، هشداری از داوریِ در حال نزدیک شدن به شمار می‌رفت.

The “day of the Lord” represents either a point in time or a period of time, based upon the context of the passage where the “day of the Lord” is employed. The “day of the Lord” can be a symbol of the executive judgment represented as the seven last plagues, or it can be the executive judgment at the end of the thousand-year millennium. In either case, the trumpet is identifying God’s executive judgment. The “day of the Lord” therefore can represent the point where God’s punishment is delivered or the period of time when God’s punishments are delivered.

«روزِ خداوند» بسته به زمینهٔ عبارتی که در آن به کار رفته است، یا نمایانگر یک نقطهٔ زمانی است یا یک دورهٔ زمانی. «روزِ خداوند» می‌تواند نمادی از داوریِ اجرایی باشد که به‌صورت هفت بلای آخر بازنمایی شده است، یا می‌تواند همان داوریِ اجرایی در پایانِ هزارهٔ هزارساله باشد. در هر دو حالت، کرنا معرفِ داوریِ اجراییِ خداست. از این‌رو، «روزِ خداوند» می‌تواند نمایانگر نقطه‌ای باشد که در آن مجازاتِ خدا اجرا می‌شود، یا دوره‌ای از زمان را که در آن مجازات‌های خدا اجرا می‌گردد.

A “trumpet” as with the “day of the Lord” can represent a point and a period of time as witnessed to in the historical points and periods represented by the seven trumpets of Revelation eight and nine. The “day of the Lord” that Joel is representing with the “trumpet” that is to be blown—is both a point in time and also a period of time which begins when the judgment of the dead ended and the judgment of the living began. On 9/11, a trumpet was blown marking the arrival of the judgment of the living as a point in time, and also marking 9/11 as the beginning of the period of the judgment of the living.

یک «شیپور»، همانند «روز خداوند»، می‌تواند هم بر یک نقطهٔ زمانی و هم بر یک دورهٔ زمانی دلالت کند؛ چنان‌که این امر در نقاط و دوره‌های تاریخی‌ای که هفت شیپورِ مکاشفهٔ باب‌های هشت و نه نمایندگی می‌کنند، مشهود است. «روز خداوند» که یوئیل آن را با «شیپوری» که باید نواخته شود به تصویر می‌کشد، هم یک نقطهٔ زمانی است و هم دوره‌ای زمانی که از هنگامی آغاز شد که داوریِ مردگان پایان یافت و داوریِ زندگان آغاز گردید. در 11 سپتامبر، شیپوری نواخته شد که ورودِ داوریِ زندگان را به‌عنوان یک نقطهٔ زمانی مشخص ساخت، و نیز 11 سپتامبر را به‌عنوان آغازِ دورهٔ داوریِ زندگان نشان‌گذاری کرد.

> Therefore also now, saith the Lord, turn ye even to me with all your heart, and with fasting, and with weeping, and with mourning: And rend your heart, and not your garments, and turn unto the Lord your God: for he is gracious and merciful, slow to anger, and of great kindness, and repenteth him of the evil. Who knoweth if he will return and repent, and leave a blessing behind him; even a meat offering and a drink offering unto the Lord your God? Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly. Joel 2:12–15.

> ازاین‌رو اکنون نیز خداوند می‌فرماید: با تمامی دلِ خود، با روزه و گریه و ماتم، به سوی من بازگردید. دل‌های خود را بدرانید، نه جامه‌های خویش را، و به سوی یهوه خدای خود بازگردید؛ زیرا او کریم و رحیم است، دیرغضب و کثیرالاحسان، و از بلایی که مقرر داشته بازمی‌گردد. چه کسی می‌داند؟ شاید بازگردد و پشیمان شود و برکت را پسِ سرِ خود باقی گذارد؛ یعنی هدیهٔ آردی و هدیهٔ ریختنی برای یهوه خدای شما. در صهیون کرنا را بنوازید، روزه‌ای را تقدیس کنید، و مجمعی مقدس ندا دهید. یوئیل ۲:‏۱۲–۱۵

This is the second time Joel commands that a trumpet be blown. The “trumpets” in Joel are both warnings of the approaching executive judgment of the seven last plagues, and are set within the context of the Laodicean call for repentance and the imminent close of probation.

این دومین بار است که یوئیل فرمان می‌دهد شیپور نواخته شود. «شیپورها» در یوئیل، هم هشدارهایی دربارهٔ داوری اجراییِ نزدیکِ هفت بلای آخر هستند، و هم در چارچوبِ ندای لائودیکیه به توبه و بسته‌شدنِ قریب‌الوقوعِ زمانِ آزمایش قرار دارند.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> بلند ندا کن، دریغ مدار، آوازت را چون کرنا برافراز، و قوم مرا از تقصیرشان و خاندان یعقوب را از گناهانشان آگاه ساز. اشعیا ۵۸:۱

Isaiah, Joel, John and Peter are all representing the one hundred and forty-four thousand of the last days, as does Jeremiah who identifies when the trumpet is to be sounded.

اشعیا، یوایل، یوحنا اور پطرس سب کے سب آخری ایّام کے ایک لاکھ چوالیس ہزار کی نمائندگی کرتے ہیں، جیسا کہ یرمیاہ بھی، جو یہ متعین کرتا ہے کہ نرسنگا کب پھونکا جانا ہے۔

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> خداوند چنین می‌فرماید: «بر سر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های قدیم بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید، تا برای جان‌های خویش آرامی بیابید.» اما ایشان گفتند: «در آن سلوک نخواهیم کرد.» «و نیز دیدبانانی بر شما گماشتم که می‌گفتند: به آواز کرنا گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش فرا نخواهیم داد.» ارمیا ۶:‏۱۶، ۱۷

The trumpet sounded in these last days at 9/11, and the latter rain then began to fall upon those who chose the good way and walked therein. It is then that the angel of Revelation eighteen descended.

در این ایام آخر، شیپور در واقعهٔ 11 سپتامبر نواخته شد، و پس از آن بارانِ آخر بر کسانی آغاز به باریدن کرد که راهِ نیکو را برگزیدند و در آن سلوک نمودند. در همان هنگام بود که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود آمد.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «بارانِ آخر بر قومِ خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و تمامی زمین از جلال او منور خواهد شد.» Review and Herald، 21 آوریل 1891.

When the great buildings of New York were brought down on 9/11, the mighty angel descended and the latter rain began to fall.

هنگامی که ساختمان‌های عظیم نیویورک در یازدهم سپتامبر فرو ریختند، آن فرشتهٔ نیرومند فرود آمد و بارانِ آخِر آغاز به باریدن کرد.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «آیا اکنون این سخن می‌رسد که من اعلام کرده‌ام نیویورک باید به‌وسیلهٔ موجی عظیم از آب روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. آنچه گفته‌ام این است که، هنگامی که به بناهای عظیمی که در آنجا، طبقه بر طبقه، سر برمی‌آوردند می‌نگریستم، گفتم: “چه صحنه‌های هولناکی واقع خواهد شد آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه 18:1–3 تحقق خواهد یافت.” تمامی فصل هجدهم مکاشفه هشداری است از آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه به‌طور خاص بر نیویورک خواهد آمد، نور ویژه‌ای ندارم، جز این‌که می‌دانم روزی بناهای عظیم آنجا به‌وسیلهٔ گردش و واژگونیِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلام از جانب خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این سازه‌های سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هراس‌انگیزیِ آنها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» ریویو اند هرالد، 5 ژوئیهٔ 1906.

On 9/11 the latter rain began to sprinkle in advance of its full outpouring at the Sunday law.

در ۱۱ سپتامبر، بارانِ آخِر در پیشاپیشِ ریزشِ کاملِ خود در هنگامِ قانونِ یکشنبه، آغاز به باریدنِ نم‌نم کرد.

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611, 612.

> «کارِ عظیمِ انجیل نباید با ظهوری کمتر از قدرتِ خدا نسبت به آنچه آغازِ آن را مشخص ساخت، به پایان رسد. نبوت‌هایی که در ریزشِ بارانِ نخستین در آغازِ انجیل تحقق یافتند، بار دیگر در بارانِ آخر در پایانِ آن نیز باید تحقق یابند. اینک همان “اوقاتِ تازگی” است که رسول پطرس بدان چشم دوخته بود، آنگاه که گفت: “پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهانِ شما محو گردد، هنگامی که اوقاتِ تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.” اعمال ۳:۱۹، ۲۰.» جدال عظیم، ۶۱۱، ۶۱۲.

The perfect fulfillment of the “times of refreshing” occurs when you are living, for the warning is to “repent,” which is impossible to do if you are dead. The “times of refreshing” arrives when the “sins” of living souls might still be “blotted out”. The “times of refreshing” began on 9/11, thus identifying the beginning of the judgment of the living. Pentecost is repeated at the close of the gospel dispensation. When the “times of refreshing” arrived, the events typified at Pentecost began to repeat.

تحققُ «أزمنةِ الفَرَجِ» تحققًا كاملًا إنما يكون وأنتم أحياء، لأن التحذير هو أن «تتوبوا»، وذلك يستحيل فعله إن كنتم أمواتًا. وتأتي «أزمنةُ الفَرَجِ» حينما لا تزال «خطايا» النفوس الحية يمكن أن «تُمْحَى». وقد بدأت «أزمنةُ الفَرَجِ» في 9/11، وبذلك تحدِّد بدايةَ دينونة الأحياء. ويتكرر يومُ الخمسين عند ختام تدبير الإنجيل. وحينما جاءت «أزمنةُ الفَرَجِ»، بدأت الأحداثُ التي مُثِّل لها في يوم الخمسين تتكرر.

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> “میں نہایت مشتاقانہ آرزو کے ساتھ اُس وقت کا انتظار کر رہا ہوں جب یومِ پینتیکوست کے واقعات اُسی موقع سے بھی زیادہ عظیم قدرت کے ساتھ دوبارہ وقوع پذیر ہوں گے۔ یوحنا کہتا ہے، ‘میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اُترتے دیکھا، جس کے پاس بڑی قدرت تھی؛ اور زمین اُس کے جلال سے منور ہو گئی۔’ پھر، جس طرح پینتیکوست کے زمانہ میں ہوا تھا، لوگ سچائی کو اپنے اپنے زبان میں اُن سے بیان کی ہوئی سنیں گے۔”

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> «خدا می‌تواند در هر جان که صادقانه آرزومند خدمت به اوست، حیاتی تازه بدمد، و لب‌ها را با اخگری زنده از مذبح لمس کند، و سبب شود که به ستایش او فصیح گردند. هزاران صدا به قدرتی آکنده خواهند شد تا حقایق شگفت‌انگیز کلام خدا را اعلام کنند. زبانِ لکنت‌دار گشوده خواهد شد، و ترسویان نیرومند خواهند گردید تا با شجاعتی تمام بر حقیقت شهادت دهند. خداوند قوم خود را یاری فرماید تا هیکل جان را از هر آلودگی پاک سازند، و چنان پیوندی نزدیک با او نگاه دارند که چون بارانِ آخر فرو ریخته شود، از آن بهره‌مند گردند.» Review and Herald، 20 ژوئیه 1886.

We will continue in the next article.

در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof.

> و آن فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت، بار دیگر آمد و مرا بیدار کرد، مانند کسی که از خواب خویش بیدار شود. و به من گفت: چه می‌بینی؟ و من گفتم: نگریستم، و اینک شمعدانی یکسره از طلا، با کاسه‌ای بر فراز آن، و هفت چراغ آن بر رویش، و هفت لوله برای آن هفت چراغ که بر فراز آن است؛ و دو درخت زیتون در کنار آن، یکی بر جانب راست کاسه، و دیگری بر جانب چپ آن.

> So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord.

> پس در پاسخ، به فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت، گفتم: «ای سرورم، این‌ها چیستند؟» آنگاه فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت، در پاسخ به من گفت: «آیا نمی‌دانی که این‌ها چیستند؟» و گفتم: «نه، ای سرورم.»

> Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Zechariah 4:1–6.

> پس او در پاسخ به من سخن گفت و فرمود: «این است کلام خداوند به زِرُبّابِل که می‌گوید: نه به قوت، و نه به قدرت، بلکه به روح من؛ خداوندِ لشکرها می‌گوید.» زکریا ۴:۱–۶.

Back to Articles