Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Six

کتاب دانیال — شماره هشتاد و شش

The Prophetic Unveiling: Understanding the Increase of Knowledge and the Midnight Cry Message

مکاشفۀ نبوی: درک فزونی معرفت و پیامِ فریادِ نیمه‌شب

Author

Jeff Pippenger

Published

February 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are dealing with the parallel between the movements of the first and third angels, in order to better understand what the increase of knowledge represents symbolically when it is unsealed at the time of the end. We are attempting to demonstrate that it represents an escalation of truth that ultimately climaxes as the latter rain, which is the message of the Midnight Cry. As a symbol, the “increase of knowledge” is derived from the book of Daniel, and it is there identified as the prophetic knowledge that tests and produces two classes of worshippers.

موږ د لومړۍ او درېيمې فرښتې د خوځښتونو تر منځ د موازي اړيکې په اړه بحث کوو، تر څو لا ښه درک کړو چې د «پوهې زياتوالی» په نښانه‌ييز ډول څه ته اشاره کوي کله چې د پای په وخت کې مهر پرې ماتيږي. موږ هڅه کوو وښيو چې دا د حقيقت د زياتېدونکې پياوړتيا استازيتوب کوي چې په پای کې د وروستي باران په توګه اوج ته رسېږي، کوم چې د نيمې شپې د فرياد پيغام دی. د يوې نښانې په توګه، «د پوهې زياتوالی» د دانيال له کتاب څخه اخيستل شوی، او هلته د داسې نبوي پوهې په توګه پېژندل شوی چې ازموينه اخلي او د عبادت‌کوونکو دوه ډلې راپيدا کوي.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> او گفت: «ای دانیال، به راه خود برو، زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گردانیده خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت رفتار خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید، لیکن حکیمان خواهند فهمید.» دانیال ۱۲:‏۹، ۱۰

In 1989 an “increase of knowledge” was unsealed that will ultimately demonstrate two classes of worshippers. Those two classes are illustrated in the context of how they relate to the message of the latter rain. The wicked do not recognize or receive the latter rain, and the wise do. The wicked therefore do not see when the latter rain begins to fall, and it began to fall when the nations were angered on September 11, 2001. We have been addressing the leadership of Laodicean Adventism as represented in Ezekiel chapters eight and nine, and also in Isaiah chapter twenty-eight. In Isaiah the “scornful men” “made lies” their “refuge” and “hid” themselves “under falsehood.”

در سال ۱۹۸۹ «افزایشِ معرفت»ی مُهرگشایی شد که سرانجام دو طبقه از عبادت‌کنندگان را آشکار خواهد ساخت. این دو طبقه در بسترِ چگونگیِ نسبتشان با پیامِ بارانِ آخِر به تصویر کشیده شده‌اند. شریران بارانِ آخِر را نه تشخیص می‌دهند و نه می‌پذیرند، اما حکیمان آن را تشخیص داده و می‌پذیرند. از این‌رو شریران هنگامی را که بارانِ آخِر آغاز به باریدن می‌کند نمی‌بینند؛ و آن در زمانی آغاز به باریدن کرد که امت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به خشم آمدند. ما به رهبریِ ادونتیسمِ لائودیکیه پرداخته‌ایم، آن‌گونه که در باب‌های هشت و نهِ حزقیال، و نیز در باب بیست‌وهشتمِ اشعیا نمایان شده است. در اشعیا، «مردانِ استهزاگر» «دروغ» را «ملجأ» خود ساختند و خود را «زیرِ کذب» «پنهان» کردند.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:14, 15.

> پس کلامِ خداوند را بشنوید، ای مردانِ استهزاگر، که بر این قوم که در اورشلیم‌اند حکومت می‌کنید. زیرا شما گفته‌اید: «ما با مرگ عهد بسته‌ایم، و با هاویه موافقت کرده‌ایم؛ چون تازیانهٔ سرازیرکننده عبور کند، به ما نخواهد رسید؛ زیرا دروغ را پناهگاهِ خود ساخته‌ایم، و زیرِ کذب خویشتن را پنهان کرده‌ایم.» اشعیا 28:14، 15

The ancient men of Jerusalem of the last days fail the test of “the rest and refreshing” that is represented by the methodology of “line upon line,” which allows the wise to recognize the latter rain of the last days, through the historical illustration of the latter rain in the Millerite history. The prophetic characteristic of “the scornful men” that Isaiah emphasizes in the passage, is the lies and falsehood that they hid under and made their refuge. Therefore, in connection with the test of the latter rain message (the rest and refreshing that they would not hear), the ancient men of Jerusalem have accepted a lie.

مردانِ کهنِ اورشلیمِ ایامِ آخر، در آزمونِ «آرامش و تازگی» که به‌واسطهٔ روشِ «سطر بر سطر» بازنموده می‌شود، کامیاب نمی‌شوند؛ روشی که به خردمندان امکان می‌دهد بارانِ آخرِ ایامِ آخر را از خلالِ تصویرِ تاریخیِ بارانِ آخر در تاریخِ میلری‌ها بازشناسند. ویژگیِ نبویِ «مردانِ استهزاگر» که اشعیا در این بخش بر آن تأکید می‌ورزد، همان دروغ‌ها و اکاذیبی است که زیرِ آن پنهان شدند و آن را پناهگاهِ خویش ساختند. ازاین‌رو، در پیوند با آزمونِ پیامِ بارانِ آخر («آرامش و تازگی»ای که نخواستند آن را بشنوند)، مردانِ کهنِ اورشلیم دروغی را پذیرفته‌اند.

The latter rain message arrives with a debate, as represented in Habakkuk chapter two, when the watchman there asks God what he should answer in the “debate” of his history, for the word “reproved” in verse one of chapter two means “argued with”.

پیامِ بارانِ آخر با یک مناظره فرا می‌رسد، چنان‌که در فصل دومِ حبقوق به تصویر کشیده شده است؛ آنجا که دیدبان از خدا می‌پرسد که در «مناظره»‌ی تاریخ خویش چه پاسخی باید بدهد، زیرا واژهٔ «ملامت‌شده» در آیهٔ نخستِ فصل دوم به معنای «با او مجادله شده» است.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> من بر دیدگاه خود خواهم ایستاد، و خویشتن را بر برج خواهم گماشت، و دیده‌بانی خواهم کرد تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و هنگامی که توبیخ شوم چه پاسخ خواهم داد. حبقوق ۲:۱.

The wise during the debate of the latter rain, present the truths represented as Miller’s jewels, which are also the foundational truths identified, established and presented by the Millerites. Those truths are represented as Christ, the Rock of Ages.

دانایان در جریان مباحثۀ بارانِ آخر، حقایقی را عرضه می‌کنند که به‌صورت جواهراتِ میلر به تصویر کشیده شده‌اند؛ همان حقایقِ بنیادی‌ای که از سوی میلری‌ها شناخته، تثبیت و ارائه شدند. این حقایق به‌صورت مسیح، صخرۀ اعصار، به تصویر کشیده شده‌اند.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> «بگذار آنان که چون دیدبانان خدا بر حصارهای صهیون ایستاده‌اند، مردانی باشند که بتوانند خطرها را پیش از آنکه بر قوم فرود آید ببینند—مردانی که قادر باشند میان حقیقت و خطا، عدالت و بی‌عدالتی تمییز دهند.»

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «این هشدار آمده است: نباید اجازه داده شود هیچ چیز وارد شود که بنیان ایمان را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بر آن بنا می‌نهادیم، برهم زند. من در این پیام بوده‌ام، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، نسبت به نوری که خدا به ما داده است وفادار. ما قصد نداریم پاهای خود را از سکویی که بر آن نهاده شدند برداریم، همان‌گونه که روز به روز با دعای جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم. آیا گمان می‌کنید که بتوانم نوری را که خدا به من داده است ترک کنم؟ آن باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از زمانی که به من داده شد، همواره مرا هدایت کرده است.» Review and Herald، 14 آوریل 1903.

The ancient men present a false latter rain message that is represented by Isaiah as a “lie” and a falsehood. In Ezekiel chapter eight, the history that identifies when the ancient men of Jerusalem are bowing to the sun, and are contrasted with those who receive the seal of God in the next chapter. The third abomination (generation), represents a false latter rain message, as represented by the “weeping for Tammuz.” In the third generation of Adventism, which began in 1919, a “lie” was introduced in connection with the false gospel publicly presented by W. W. Prescott at the 1919 Bible Conference. That “lie” is a specific subject of the third generation, and the “lie” is the false foundation of the false latter rain message, represented by the “weeping for Tammuz.”

مردانِ قدیم پیامی کاذب دربارهٔ بارانِ آخر عرضه می‌کنند که اشعیا آن را «دروغ» و باطلی معرفی می‌نماید. در باب هشتمِ حزقیال، آن تاریخ بیان شده است که مشخص می‌سازد مردانِ قدیمِ اورشلیم چه هنگام به آفتاب سجده می‌کنند، و در تقابل با کسانی قرار می‌گیرند که در باب بعد مُهرِ خدا را دریافت می‌نمایند. سومین رجاست (نسل)، بیانگر پیامی کاذب از بارانِ آخر است، چنان‌که در «گریستن برای تمّوز» به تصویر کشیده شده است. در نسلِ سومِ اَدونتیسم، که در سال 1919 آغاز شد، «دروغی» در ارتباط با انجیلِ کاذبی که W. W. Prescott در کنفرانسِ کتاب‌مقدسِ 1919 به‌طور علنی ارائه کرد، وارد شد. آن «دروغ» موضوعی مشخص از نسلِ سوم است، و آن «دروغ» بنیادِ کاذبِ پیامِ دروغینِ بارانِ آخر است که به‌وسیلهٔ «گریستن برای تمّوز» نشان داده شده است.

It is important to spend time pinpointing the “lie” in prophecy, for the “lie” is the major reason Laodicean Adventism cannot see the increase of knowledge in 1989. The “lie” is that “the daily” in the book of Daniel represents Christ’s sanctuary ministry. Applying “the daily” prophetically as Christ’s sanctuary ministry is a false and incorrect prophetic application, but the “lie” is not simply identifying the false identification of “the daily” as a prophetic symbol, it also represents a “lie” that claims that Sister White agreed with the false application, and then using that falsehood to then establish the incorrect application as established truth.

شایسته است زمانی صرفِ تعیینِ دقیقِ «دروغ» در نبوت شود، زیرا «دروغ» علتِ اصلیِ آن است که اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای نمی‌تواند افزایشِ معرفت را در سال ۱۹۸۹ ببیند. «دروغ» این است که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمایانگرِ خدمتِ قدسیِ مسیح است. به‌کاربردنِ نبویِ «قربانیِ دائمی» به‌عنوانِ خدمتِ قدسیِ مسیح، تطبیقی نبویِ کاذب و نادرست است؛ اما «دروغ» صرفاً مشخص ساختنِ این انتسابِ باطلِ «قربانیِ دائمی» به‌عنوانِ نمادی نبوی نیست، بلکه همچنین نمایانگرِ «دروغی» است که ادعا می‌کند خواهر وایت با آن تطبیقِ باطل موافق بوده است، و سپس از همان دروغ برای تثبیتِ آن تطبیقِ نادرست به‌عنوانِ حقیقتی مسلم استفاده می‌کند.

The correct understanding of the last six verses of Daniel eleven, have been typified by verses thirty to thirty-six, and when Sister White identifies the complete fulfillment of Daniel chapter eleven, she states that “scenes similar to those described” in verses thirty to thirty-six “will be repeated.”

درک صحیح از شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازدهم، به‌وسیلهٔ آیات سی تا سی‌وشش به‌صورت نمونه‌وار ترسیم شده است؛ و هنگامی که خواهر وایت تحقق کامل فصل یازدهم دانیال را مشخص می‌سازد، بیان می‌دارد که «صحنه‌هایی مشابه آنچه توصیف شده است» در آیات سی تا سی‌وشش «تکرار خواهد شد.»

Employing the false definition of “the daily,” produces a false historical structure. The history represented in Daniel chapter eleven, verses thirty to thirty-six, includes the taking away of “the daily.” “The daily” is either the Millerite application, or application of Prescott and Daniells. Depending on which application is chosen, two different historical structures will be produced.

به‌کارگیریِ تعریفِ نادرست از «مداوم»، ساختاری تاریخیِ نادرست پدید می‌آورد. تاریخی که در دانیال، فصل یازدهم، آیات سی تا سی‌وشش، به تصویر کشیده شده است، شامل برداشته شدنِ «مداوم» است. «مداوم» یا همان کاربردِ میلری است، یا کاربردِ پرسکات و دانیلز. بسته به این‌که کدام کاربرد برگزیده شود، دو ساختار تاریخیِ متفاوت پدید خواهد آمد.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> و بازوان از جانب او برپا خواهند شد، و مقدسِ حصین را نجس خواهند ساخت، و قربانیِ دائمی را برخواهند داشت، و رجاستِ ویران‌کننده را برپا خواهند کرد. دانیال ۱۱:۳۱.

According to inspiration the prophetic history represented in this verse, and including verse thirty, and verses thirty-two through thirty-six is to be repeated in verses forty through forty-five of Daniel eleven.

بر اساس الهام، تاریخِ نبوی‌ای که در این آیه بازنمایی شده است، و آیهٔ سی‌ام و آیات سی‌ودو تا سی‌وشش را نیز دربرمی‌گیرد، می‌بایست در آیات چهل تا چهل‌وپنجِ دانیال یازده تکرار شود.

> “The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

> «نبوتِ بابِ یازدهمِ دانیال تقریباً به تحققِ کاملِ خود رسیده است. بخشِ بزرگی از تاریخی که در تحققِ این نبوت روی داده است، تکرار خواهد شد. در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن گفته شده است که “اندوهگین خواهد شد، [دانیال 11:30–36 نقل‌قول شده است.]»

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده است، به وقوع خواهد پیوست.» Manuscript Releases, شمارهٔ 13، 394.

The verse where we find “the daily,” is verse thirty-one.

آیه‌ای که در آن «قربانیِ دائمی» را می‌یابیم، آیهٔ سی‌ویکم است.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> و لشکرها از جانب او برپا خواهند شد، و مقدسِ قلعه را نجس خواهند ساخت، و قربانیِ دائمی را برخواهند داشت، و رجاستِ ویرانگر را برپا خواهند کرد. دانیال 11:31.

The “arms” in the verse stand up on “his part.” The “arms” are a power, as is the one they “stand up” for. It is the “arms” in the verse that “stand on his part,” and the “arms” that “pollute the sanctuary of strength,” and the “arms” “take away the daily” and it is also the “arms” that “place the abomination that maketh desolate.” In Revelation chapter thirteen, the dragon, which is pagan Rome provides three things for the papacy.

در این آیه، «بازوها» به «یاریِ او» برمی‌خیزند. «بازوها» همچون آن کسی که برای او «برمی‌خیزند»، یک قدرت‌اند. در این آیه، این «بازوها» هستند که «به یاریِ او» می‌ایستند، و این «بازوها» هستند که «مقدسِ حصین را نجس می‌سازند»، و این «بازوها» هستند که «قربانیِ دائمی را برمی‌دارند»، و نیز این «بازوها» هستند که «مکروهِ ویرانگر را برپا می‌دارند». در مکاشفه فصل سیزدهم، اژدها که همان رومِ بت‌پرست است، سه چیز را برای پاپیّت فراهم می‌آورد.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> اور جو حیوان میں نے دیکھا وہ چیتے کی مانند تھا، اور اُس کے پاؤں ریچھ کے پاؤں جیسے تھے، اور اُس کا منہ شیر کے منہ کی مانند تھا؛ اور اژدہا نے اُسے اپنی قوت، اور اپنا تخت، اور بڑا اختیار دیا۔ مکاشفہ 13:2۔

The leopard-like beast is identified by Sister White as the papacy, and in chapter twelve Sister White identifies that the dragon is both Satan, and also pagan Rome.

جانورِ پلنگ‌مانند از سوی خواهر وایت به‌عنوان پاپیّت شناسایی شده است، و در فصل دوازدهم، خواهر وایت مشخص می‌سازد که اژدها هم شیطان است و هم رومِ بت‌پرست.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «بدین‌سان، هرچند اژدها در درجهٔ نخست نمایانگر شیطان است، در معنایی ثانوی، نمادی از رومِ بت‌پرست نیز هست.» نبرد عظیم، ۴۳۹.

In verse two, of Revelation chapter thirteen, pagan Rome gave its military power, its “arms”, unto the papacy, beginning with Clovis king of the Franks (France), in the year 496. Pagan Rome gave papal Rome its seat of authority in the year 330, when the emperor Constantine vacated the city of Rome and moved the capitol of imperial Rome to the city of Constantinople. Pagan Rome gave the civil authority to the papacy in the year 533, when Justinian issued a decree identifying the papacy as the head of all the churches, and the corrector of heretics.

در آیهٔ دومِ باب سیزدهمِ مکاشفه، رومِ بت‌پرست قدرتِ نظامیِ خود، یعنی «بازوان» خود را، به پاپیّت سپرد؛ و این از سال ۴۹۶، با کلوویس، پادشاه فرانک‌ها (فرانسه)، آغاز شد. رومِ بت‌پرست در سال ۳۳۰ کرسیِ اقتدار خود را به رومِ پاپی واگذار کرد، هنگامی که امپراتور کنستانتین شهرِ روم را ترک گفت و پایتختِ رومِ امپراتوری را به شهرِ قسطنطنیه منتقل نمود. رومِ بت‌پرست در سال ۵۳۳ اقتدارِ مدنی را به پاپیّت بخشید، آنگاه که ژوستی‌نیان فرمانی صادر کرد که پاپیّت را به‌عنوان رئیسِ همهٔ کلیساها و اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران معرفی می‌کرد.

In verse thirty-one the “arms” that stand up, are the military forces of pagan Rome, that stood up for the papacy beginning with Clovis in the year 496. For this act the papacy identifies France as the “first born of the Catholic church,” and sometimes as “the eldest daughter of the Catholic church.” In verse thirty-one, after Constantine passed a Sunday law in the year 321, and then moved the capital from the city of Rome unto the city of Constantinople in the year 330, the formerly invincible empire began to crumble, as the first four Trumpet powers of Revelation chapter eight began an ongoing warfare against the Roman empire. The focus of the attacks carried out by the Barbarians and Genseric were directed against the city of Rome, which before the year 330, had been the “sanctuary of strength” for the Roman empire. From the year 330 and onward invading barbarian warfare was to “pollute the sanctuary of strength,” until the “arms” of pagan Rome were to stand up for the papacy, beginning in the year 496.

در آیهٔ سی‌ویک، «بازوانی» که برمی‌خیزند، نیروهای نظامیِ رومِ بت‌پرست‌اند که از سال 496 میلادی، با کلوویس، برای پاپیّت به پا خاستند. پاپیّت به سبب این اقدام، فرانسه را «نخست‌زادهٔ کلیسای کاتولیک» معرفی می‌کند، و گاه نیز از آن به عنوان «کهن‌ترین دخترِ کلیسای کاتولیک» یاد می‌نماید. در آیهٔ سی‌ویک، پس از آن‌که کنستانتین در سال 321 میلادی قانون یکشنبه را صادر کرد، و سپس در سال 330 میلادی پایتخت را از شهر روم به شهر قسطنطنیه منتقل ساخت، آن امپراتوری که پیش‌تر شکست‌ناپذیر می‌نمود، آغاز به فروپاشی کرد؛ زیرا نخستین چهار قدرتِ شیپورها در مکاشفه باب هشت، جنگی مداوم را علیه امپراتوری روم آغاز کردند. کانونِ حملاتی که به دست بربرها و گنسریک انجام شد، متوجه شهر روم بود، شهری که پیش از سال 330، «مقدسِ قوّت» برای امپراتوری روم به شمار می‌رفت. از سال 330 به بعد، جنگ‌های تهاجمیِ بربرها می‌بایست «مقدسِ قوّت را آلوده سازد»، تا آن‌که «بازوان» رومِ بت‌پرست از سال 496 میلادی به بعد برای پاپیّت برخیزند.

Not only did pagan Rome provide three things for the papal power, by giving it the military power, the civil authority and the seat of the city of Rome, but it also removed three horns for papal Rome.

رومِ بت‌پرست نه تنها با واگذار کردن قدرت نظامی، اقتدار مدنی، و کرسیِ شهر روم، سه چیز را برای قدرت پاپی فراهم ساخت، بلکه همچنین سه شاخ را نیز برای روم پاپی از میان برداشت.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> در آن شاخ‌ها تأمل می‌کردم، و اینک شاخِ کوچکی دیگر در میان آنها برآمد، که پیشِ رویِ آن سه شاخ از شاخ‌های نخستین از بیخ برکنده شدند؛ و اینک در این شاخ چشمانی چون چشمان انسان بود، و دهانی که سخنانِ بزرگ می‌گفت. دانیال ۷:۸.

The three horns that were to be “plucked up” in Daniel chapter seven, represented three primary powers that were resisting the rise of the papacy to power. The last of those three horns was removed when the Goths were driven from the city of Rome in the year 538. They were driven out of the city by the “arms” of pagan Rome, for those “arms” were to place the papacy (the abomination of desolation), on the throne of the then-known world in the year 538.

سه شاخی که قرار بود در باب هفتم دانیال «از جا کنده شوند»، نمایانگر سه قدرت عمده بودند که در برابر برآمدن پاپیّت به قدرت مقاومت می‌کردند. آخرینِ آن سه شاخ هنگامی برچیده شد که گوت‌ها در سال ۵۳۸ از شهر روم رانده شدند. آنان به‌وسیله «بازوان» رومِ بت‌پرست از شهر بیرون رانده شدند، زیرا آن «بازوان» می‌بایست پاپیّت را (مکروهِ ویرانگر) در سال ۵۳۸ بر تختِ جهانِ شناخته‌شده آن زمان بنشانند.

Verse thirty-one of Daniel eleven, identifies four things the “arms” (pagan Rome), were going to do. They were to “stand up” for the papacy, as they did in the year 496. They were to pollute the “sanctuary of strength” as represented by the military struggles that were carried out upon the city of Rome for roughly two centuries. They were to “place” the papacy on the throne of the earth in the year 538, and they were also to “take away the daily.”

آیۀ سی‌ویکِ دانیال یازدهم، چهار کاری را مشخص می‌سازد که «بازوان» (رومِ بت‌پرست) قرار بود انجام دهند. آنان می‌بایست به حمایت از پاپیّت «برخیزند»، چنان‌که در سال ۴۹۶ چنین کردند. آنان می‌بایست «مقدسِ حصین» را آلوده سازند، چنان‌که در کشمکش‌های نظامی‌ای که در طی حدود دو قرن بر شهر روم جریان یافت، به‌تصویر کشیده شده است. آنان می‌بایست در سال ۵۳۸ پاپیّت را بر تختِ زمین «برپا» کنند، و نیز قرار بود «قربانیِ دائمی» را بردارند.

The Hebrew word translated as “take away” in the verse (sur), means “to remove”. By the year 508, the resistance from paganism that existed in the Roman empire, that had been working to prevent the rise of the papacy to power, had been fully brought into subjection or eliminated.

واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «برداشتن» در این آیه (sur)، به معنای «حذف کردن» است. تا سال 508، مقاومتِ برخاسته از بت‌پرستی که در امپراتوری روم وجود داشت و در جهت جلوگیری از به قدرت رسیدن پاپیّت عمل می‌کرد، به‌طور کامل به انقیاد درآمده یا از میان برداشته شده بود.

To identify “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application, but the actual work that was accomplished in Laodicean Adventist history that identified the false application as the truth, was based upon a specific “lie” that was accomplished in the third generation of Adventism. Sister White’s direction that the history of verses thirty to thirty-six will be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven, made it impossible for “the scornful men” that rule Jerusalem to place an interpretation upon verse thirty-one without simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy.

برای شناسایی «قربانیِ دائمی» به‌عنوان خدمتِ مسیح در قدس، تطبیقی کاذب است؛ اما کار واقعی‌ای که در تاریخِ اَدونتیستِ لائودیکیه انجام شد و آن تطبیقِ کاذب را به‌عنوان حقیقت معرفی کرد، بر «دروغی» مشخص استوار بود که در نسلِ سومِ اَدونتیسم به وقوع پیوست. رهنمودِ خواهر وایت مبنی بر اینکه تاریخِ آیاتِ سی تا سی‌وشش در تحققِ نهاییِ دانیال یازده تکرار خواهد شد، این امر را ناممکن ساخت که «مردانِ استهزاگر» که بر اورشلیم حکم می‌رانند، تفسیری بر آیهٔ سی‌ویک تحمیل کنند، بی‌آنکه هم‌زمان روحِ نبوت را رد کرده باشند.

The “scornful men” teach that the papacy took away the true understanding of Christ’s sanctuary ministry, by the introduction of the papal mass, which is a counterfeit of Christ’s work in the heavenly sanctuary. If this were the actual meaning of “the daily,” then the “arms” that stood up in verse thirty-one would be the papacy, for the grammatical structure of the verse demands that the “arms” are the power that takes away “the daily.”

تمسخرکنندگان تعلیم می‌دهند که پاپی‌گری، با وارد کردنِ عشای ربانیِ پاپی، که بدلِ کارِ مسیح در قدسِ آسمانی است، فهمِ حقیقیِ خدمتِ مسیح در قدس را از میان برد. اگر این معنای واقعیِ «قربانیِ دائمی» بود، آنگاه «بازوان»ی که در آیهٔ سی و یکم برخاستند، همان پاپی‌گری می‌بودند؛ زیرا ساختارِ دستوریِ آیه اقتضا می‌کند که «بازوان» همان قدرتی باشند که «قربانیِ دائمی» را برمی‌دارد.

In order to uphold their dish of fables, they argue that the papacy (arms) polluted Christ’s heavenly sanctuary. The Hebrew word translated as “sanctuary (miqdash) of strength” is either a pagan sanctuary or God’s sanctuary. If Daniel wanted to convey that God’s sanctuary was to be polluted by the papacy, he would have employed the Hebrew word “qodesh”, which can only represent God’s sanctuary. So where is it recorded in the Bible or the Spirit of Prophecy that the heavenly sanctuary ever was or ever will be, polluted by the papacy?

برای حفظ افسانه‌های ساختگی خود، استدلال می‌کنند که پاپیّت (بازوها) مقدس آسمانی مسیح را آلوده ساخت. واژهٔ عبری‌ای که به «مقدس (miqdash) قوّت» ترجمه شده است، یا به مقدسِ بت‌پرستان تعلق دارد یا به مقدسِ خدا. اگر دانیال می‌خواست برساند که مقدسِ خدا به‌وسیلهٔ پاپیّت آلوده خواهد شد، از واژهٔ عبری «qodesh» استفاده می‌کرد که فقط می‌تواند نمایانگر مقدسِ خدا باشد. پس در کجای کتاب‌مقدس یا روح نبوت ثبت شده است که مقدس آسمانی هرگز آلوده شده باشد یا در آینده به‌وسیلهٔ پاپیّت آلوده خواهد شد؟

Certainly, the sins of Christians are registered in the books of the heavenly sanctuary, but that representation does not mean God’s sanctuary was polluted. The cleansing of the sanctuary represented the cleansing of the record books that are located in the sanctuary. Furthermore, the papal power has never been Christian, so it has never been entered into the books of the investigative judgment. The only judgment identified for the papacy is the executive judgment of God’s wrath.

یقیناً، گناهانِ مسیحیوں کا اندراج آسمانی مقدِس کے دفترناموں میں ہوتا ہے، لیکن اس تمثیل سے یہ مراد نہیں کہ خدا کا مقدِس ناپاک ہو گیا تھا۔ مقدِس کی تطہیر دراصل اُن دفترِ ثبت کی تطہیر کی نمائندگی کرتی تھی جو مقدِس میں موجود ہیں۔ مزید برآں، پاپائی اقتدار کبھی مسیحی نہیں رہا، اس لیے اُس کا نام کبھی بھی تحقیقی عدالت کے دفترناموں میں درج نہیں ہوا۔ پاپائیت کے لیے جس واحد عدالت کی نشان دہی کی گئی ہے، وہ خدا کے غضب کی اجرائی عدالت ہے۔

The “arms” also were to “place the abomination that maketh desolate,” which would be what power? What power did the papacy place? And what power is it, in the very opening of verse thirty-one that the papacy stood up for?

«بازوها» نیز می‌بایست «رجاستِ ویران‌کننده را برپا دارند»؛ و این چه قدرتی می‌توانست باشد؟ پاپیّت چه قدرتی را برپا کرد؟ و آن قدرتی که در همان آغاز آیهٔ سی‌ویک آمده است که پاپیّت برای آن به پا خاست، کدام است؟

The unlearned in Laodicean Adventism who have placed their eternal life into the hands of men who have been identified as being unable to read the book that is sealed, may be comfortable having their itching ears soothed with that type of corrupted biblical application, but it is even more absurd to try and take the history they must identify to uphold their error, and align it with the last six verses of Daniel eleven.

بی‌سوادان در ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای که حیات جاودانیِ خویش را به دست مردانی سپرده‌اند که به‌عنوان کسانی شناخته شده‌اند که قادر به خواندن کتابِ مُهرشده نیستند، شاید از آن‌گونه کاربردِ تحریف‌شدهٔ کتاب‌مقدسی که گوش‌های خارش‌دار ایشان را آرام می‌سازد، احساس آسودگی کنند؛ اما کوشش برای آن‌که تاریخی را که باید برای تأیید خطای خود مشخص سازند گرفته، و آن را با شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده منطبق کنند، حتی از آن نیز نامعقول‌تر است.

In the history leading up to the collapse of the Soviet Union, which can be shown to be represented as the King of the South in verse forty of Daniel eleven, the military strength of the United States stood up for the papacy, as Ronald Reagan formed a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy. In so doing, it signaled that any Protestant resistance to the rise of the papacy had been subdued in the United States, as typified by the removal of the resistance of paganism in the year 508. The King of the North (the papacy) in the passage first swept away the Soviet Union in 1989, and did so in partnership with “chariots” and “horseman,” representing the military strength of the United States, and also with the economic strength of the United States as represented by the “ships.”

در تاریخ منتهی به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، که می‌توان نشان داد در آیهٔ چهلِ دانیال یازده به‌عنوان پادشاه جنوب معرفی شده است، قدرت نظامی ایالات متحده به حمایت از پاپیّت برخاست، آنگاه که رونالد ریگان با ضدّمسیحِ نبوت کتاب‌مقدس اتحادی پنهانی برقرار کرد. با این کار، آشکار شد که هرگونه مقاومت پروتستانی در برابر عروج پاپیّت در ایالات متحده فرونشانده شده بود؛ چنان‌که این امر به‌طور نمادین در رفع مقاومت بت‌پرستی در سال ۵۰۸ پیش‌نموده شده بود. پادشاه شمال (پاپیّت) در این بخش نخست اتحاد جماهیر شوروی را در سال ۱۹۸۹ جاروب کرد و از میان برد، و این کار را در مشارکت با «ارابه‌ها» و «سواران»، که نمایانگر قدرت نظامی ایالات متحده هستند، و نیز با قدرت اقتصادی ایالات متحده، که به‌وسیلهٔ «کشتی‌ها» نمایانده شده است، به انجام رسانید.

The United States was the “arms” that stood up for the papacy. Protestantism was taken away, just as the resistance of paganism was subdued by the year 508. In verse forty-one the United States will be conquered by the papacy, and the Constitution of the United States, which is the “sanctuary of strength” of the United States will be overturned as the United States places the King of the North (the papacy), upon the throne of the earth, as did pagan Rome in 538. If you are reading the articles on this website, then you can download The Time of the End magazine, and read a more thorough presentation of the last six verses of Daniel eleven, but we are now simply identifying that the identification of “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application of the symbol. We are doing this in order to show that the false application was brought upon Laodicean Adventism by a purposeful lie.

ایالات متحده همان «بازوها»یی بود که به سود پاپیّت برخاست. پروتستانتیزم برداشته شد، همان‌گونه که مقاومت بت‌پرستی تا سال 508 فرو نشانده شد. در آیهٔ چهل‌ویک، ایالات متحده به‌وسیلهٔ پاپیّت مغلوب خواهد شد، و قانون اساسی ایالات متحده، که «مقدّسِ حصنِ» ایالات متحده است، واژگون خواهد گردید؛ آنگاه که ایالات متحده پادشاه شمال (پاپیّت) را بر تخت زمین خواهد نشاند، چنان‌که رومِ بت‌پرست در سال 538 چنین کرد. اگر مقالات این وب‌سایت را می‌خوانید، می‌توانید مجلهٔ The Time of the End را دانلود کنید و شرحی کامل‌تر از شش آیهٔ آخر دانیال یازده را مطالعه نمایید؛ امّا اکنون صرفاً در صدد آن هستیم که نشان دهیم شناساییِ «قربانیِ دائمی» به‌مثابهٔ خدمتِ مسیح در قُدس، کاربردی نادرست از این نماد است. ما این کار را انجام می‌دهیم تا نشان دهیم این کاربرد نادرست، به‌واسطهٔ دروغی عامدانه، بر ادونتیسمِ لائودیکیه تحمیل شده است.

We will continue to consider the prophetic lie in the next article.

ہم اگلے مضمون میں نبوتی جھوٹ پر غور و فکر جاری رکھیں گے۔

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> «ما زمانی برای از دست دادن نداریم. زمان‌های پرآشوب در پیش روی ماست. جهان با روح جنگ برانگیخته شده است. به‌زودی صحنه‌های مصیبتی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن رفته است، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهم دانیال نزدیک است که به‌طور کامل تحقق یابد. بخش بزرگی از تاریخی که در تحقق این نبوت رخ داده است، بار دیگر تکرار خواهد شد.»

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

> «در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن گفته شده است که «محزون خواهد شد، و بازخواهد گشت، و بر عهد مقدس خشم خواهد گرفت؛ و چنین خواهد کرد؛ بلکه بازخواهد گشت، و با آنان که عهد مقدس را ترک می‌کنند همداستان خواهد شد. و لشکرها از جانب او برپا خواهند شد، و ایشان مَقْدِسِ حصین را ناپاک خواهند ساخت، و قربانیِ دائمی را برخواهند داشت، و رجاستِ ویرانگر را برپا خواهند کرد. و آنان را که بر ضد عهد شرارت می‌ورزند، به چاپلوسی فاسد خواهد ساخت؛ اما قومی که خدای خود را می‌شناسند، استوار خواهند بود و اعمال عظیم به‌جا خواهند آورد. و صاحبانِ فهم در میان قوم، بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ با این حال، روزهای بسیار به شمشیر و آتش و اسیری و تاراج خواهند افتاد. و چون بیفتند، به یاری اندکی مدد خواهند یافت؛ اما بسیاری با تملق به ایشان خواهند پیوست. و بعضی از اهل فهم خواهند افتاد، تا ایشان آزموده شوند، و پاک گردند، و سفید شوند، تا زمان آخر؛ زیرا این امر هنوز برای وقتِ معین است. و پادشاه بر وفق ارادهٔ خویش عمل خواهد کرد؛ و خود را برخواهد افراشت، و خویشتن را برتر از هر خدا خواهد شمرد، و بر ضد خدای خدایان سخنان شگفت خواهد گفت، و کامیاب خواهد شد تا آن‌گاه که غضب به انجام رسد؛ زیرا آنچه مقرر شده است، به‌عمل خواهد آمد.» دانیال ۱۱:‏۳۰–۳۶.

> “Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

> «صحنه‌هایی همانند آنچه در این کلمات توصیف شده است، به وقوع خواهد پیوست. ما شواهدی می‌بینیم که نشان می‌دهد شیطان به‌سرعت در حال به دست آوردن تسلط بر اذهان انسان‌هایی است که خوف خدا را پیش روی خود ندارند. همگان بگذارند که نبوت‌های این کتاب را بخوانند و درک کنند، زیرا اکنون در حال ورود به زمان تنگی‌ای هستیم که از آن سخن گفته شده است:»

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «و در آن زمان میکائیل، آن رئیس عظیم که برای پسران قوم تو ایستاده است، برخیزد؛ و زمان تنگی‌ای خواهد بود چنان‌که از هنگامی که امتی پدید آمده است تا آن زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان، قوم تو نجات خواهند یافت، یعنی هر که در کتاب مکتوب یافت شود. و بسیاری از آنان که در خاک زمین خفته‌اند بیدار خواهند شد، بعضی برای حیات جاودانی، و بعضی برای شرم و خواری جاودانی. و خردمندان مانند درخشندگی افلاک خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به عدالت رهبری کنند، مانند ستارگان تا ابدالآباد. اما تو، ای دانیال، این سخنان را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مُهر کن؛ بسیاری به هر سو رفت‌وآمد خواهند کرد، و معرفت افزون خواهد شد.» دانیال ۱۲:۱–۴. Manuscript Releases, number 13, 394.

Back to Articles