Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Four

کتاب دانیال — شماره هفتاد و چهار

Unveiling the Prophetic Puzzle: Ezekiel’s Abominations, the Last Day Church, and the Mark of the Beast

گشودنِ معمای نبوی: رجاساتِ حزقیال، کلیسای روزِ آخر، و نشانِ وحش

Author

Jeff Pippenger

Published

February 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.

چهار رجاستِ باب هشتمِ حزقیال، به این می‌انجامد که رهبریِ کلیسای لاادیکیایِ خدا در ایام آخر در برابر آفتاب سَجده کند، و بدین‌سان نشانِ وحش را دریافت نماید. باب بعدی، که همان رؤیاست، کسانی را در کلیسای خدا در ایام آخر به تصویر می‌کشد که مُهرِ خدا را دریافت می‌کنند. خواهر وایت به ما آگاهی می‌دهد که مُهرگذاریِ باب نهمِ حزقیال همان مُهرگذاری‌ای است که در باب هفتمِ مکاشفه به تصویر کشیده شده است. خداوند قومی را در نسل سوم و چهارم آن داوری می‌کند، و چهار رجاستِ حزقیال، چهار نسلِ عصیانی را مشخص می‌سازد که از سال 1863 آغاز شد؛ زمانی که اَدوِنتیسمِ لاادیکیه بدلی از دو لوحِ حبقوق را معرفی کرد که به‌عنوان نمادی از رابطهٔ عهدی میان خدا و قوم او عطا شده بود، همان‌گونه که دو لوحِ ده فرمان در آغازِ اسرائیلِ باستان عطا شده بود.

Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.

گوسالۀ زرینِ هارون، صورتی جعلی بود؛ نمادِ عصیانی که درست در همان هنگام آشکار شد که خدا دو لوحی را پدید می‌آورد که نمایانگرِ صورتِ حقیقیِ غیرت‌اند. گوسالۀ زرینِ هارون، نمودارِ چارتِ جعلیِ ۱۸۶۳ بود، که «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش را، همراه با دیگر نبوت‌های زمانی، از پیام حذف کرده بود. ازاین‌رو، ادونتیسمِ لائودیکیه در همان آغازِ تاریخِ خود، صورتی از غیرت را برپا ساخت؛ همان‌گونه که هارون در تاریخِ آغازینِ اسرائیلِ باستان چنین کرده بود، و همان‌گونه که یربعام در تاریخِ آغازینِ پادشاهیِ شمالیِ افرایم چنین کرده بود.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.

«هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش، نخستین نبوت زمانی بود که میلر به فهم آن رهنمون شد، و این نخستین جواهرِ زمانِ نبوی بود که در شورشِ ۱۸۶۳ کنار نهاده شد. سال ۱۸۶۳ آغازِ پوشانیده شدنِ جواهراتِ رؤیای میلر و نیز آغازِ وارد ساختنِ جواهرات و سکه‌های تقلبی را رقم زد. «هفت زمان» همان سنگِ زاویه‌ای بود که بناکنندگان رد کردند. در ۱۸۶۳ این کسانی بودند که پیش‌تر بناکنندگانِ هیکلِ میلریتی به شمار می‌رفتند و سنگِ زاویهٔ «هفت زمان» را کنار نهادند، اما در ایام آخر، آن سنگ اکنون سرِ زاویه است. آن سنگ نمایانگرِ صخرهٔ اعصار بود، و نیز به‌وسیلهٔ روزی که خداوند ساخته بود تمثیل می‌شد، زیرا نمادی از آرامشِ سَبَّت برای زمین بود. در ۱۸۴۴، ادونتیسمِ میلریتی نظامِ کاذبِ عبادتِ یربعام را توبیخ کرد و از «مجمعِ استهزاکنندگان» که بر نخستین نومیدی «شادی کرده بودند» جدا شد.

The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.

معماران مأمور شده بودند که هرگز به «مجمعِ استهزاکنندگان» بازنگردند، همان‌گونه که آن نبیِ یهودی مأمور شده بود از راهی دیگر غیر از آن راهی که او را به 1844 رسانده بود، به اورشلیم بازگردد. راهی که او را به 1844 رسانده بود، همان راهی بود که از آن بیرون آمده بود، یعنی پروتستانیسم؛ و در آن تاریخ، پروتستانیسم به پروتستانیسمِ مرتد بدل شده بود. به معماران فرمان داده شده بود که هرگز به «مجمعِ استهزاکنندگان» بازنگردند، و به ایشان دستور داده شده بود که خوراک ایشان را نخورند و آب ایشان را ننوشند. معماران در 1840 آن کتابِ کوچک را که در دست فرشته بود خورده بودند، و آن خوراک در دهان ایشان شیرین بود.

The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.

در نبوت، خوردن و نوشیدن، نمایانگر روش‌شناسیِ به‌کاررفته برای مطالعهٔ کتاب‌مقدس است. به میلری‌ها شیوه‌ای مشخص برای مطالعهٔ کلام خدا داده شده بود، و آن قواعد، پیامی کاملاً متفاوتِ کتاب‌مقدسی پدید آورد از آنچه الهی‌دانانِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم با روش‌شناسیِ فاسدِ خود پدید می‌آوردند. بنّایان، که همان نبیِ یهودا نیز هستند، نباید بازمی‌گشتند و از روش‌شناسیِ نه پروتستانتیسمِ مرتد و نه کاتولیسیسم می‌خوردند یا می‌نوشیدند. نبیِ یهودا دقیقاً همین کار را انجام داد، و بدین‌سان مشخص ساخت که ادونتیسمِ لائودیکیه همین کار را در سال 1863 انجام خواهد داد؛ زیرا در 1863، آنان برای ردِّ کاربردِ «هفت زمان» از سوی میلر، از استدلال‌های الهیاتیِ پروتستانتیسمِ مرتد استفاده کردند، و بدین‌گونه تمثال‌های غیرتِ هارون و یربعام را برپا ساختند. بدین‌سان، نسل نخستِ ادونتیسمِ لائودیکیه آغاز شده بود.

After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.

پس از آن‌که نبیِ یهودا با یَربُعام تعامل کرد، سفر بازگشت خود به یهودا را آغاز نمود، اما هرگز به آن‌جا نرسید. این نبی نمایانگر ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای است که بنا بر الهام، در سال 1856 وارد جنبش میلری شد. خواهر وایت هرگز از شناسایی ادونتیسم به‌عنوان لائودیکیه عقب‌نشینی نکرد، و هیچ شاهد کتاب‌مقدسی‌ای وجود ندارد که لائودیکیه هرگز تغییر کند. افرادی هستند که از تجربهٔ شخصیِ لائودیکیه‌ایِ خود خارج می‌شوند، اما لائودیکیه به‌عنوان یک کلیسا باید از دهان خداوند بیرون افکنده شود، زیرا لائودیکیه به‌معنای «قومی داوری‌شده» است. ادونتیسم از این تعریف استفاده می‌کند تا ادعا کند که نمایندهٔ کلیسایی است که در دوران داوری در قُدس آسمانی وجود دارد. آنان در کوریِ خود، جنبهٔ داوریِ تحقیقیِ معنای لائودیکیه را می‌پذیرند، اما نمی‌توانند داوریِ اجرایی را که به‌روشنی در نام ایشان بازنمایی شده است، ببینند.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.

> اور لائودِکیہ کی کلیسیا کے فرشتے کو لکھ: یہ باتیں وہ فرماتا ہے جو آمین ہے، جو وفادار اور سچا گواہ ہے، جو خدا کی مخلوقات کی ابتدا ہے؛ میں تیرے اعمال کو جانتا ہوں کہ تو نہ سرد ہے نہ گرم؛ کاش کہ تو سرد ہوتا یا گرم۔ پس چونکہ تو نیم گرم ہے، اور نہ سرد نہ گرم، اس لیے میں تجھے اپنے منہ سے اُگل دینے کو ہوں۔ کیونکہ تو کہتا ہے، میں دولت مند ہوں، اور مال سے معمور ہوں، اور کسی چیز کا محتاج نہیں؛ اور یہ نہیں جانتا کہ تو ہی بدبخت، اور قابلِ رحم، اور غریب، اور اندھا، اور ننگا ہے۔ مکاشفہ 3:14–17۔

The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.

آن نبی یهودا سرانجام در کنار همان نبیِ دروغین به خاک سپرده می‌شود که او را فریفت تا از خوراکش بخورد و از نوشیدنی‌اش بنوشد. هر دو در یک قبر قرار می‌گیرند، و آن نبیِ دروغگویِ بیت‌ئیل (کلیسای جعلی) چون می‌میرد، او را «برادر» می‌خواند.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.

> اور بیت‌ئیل میں ایک بوڑھا نبی رہتا تھا؛ اور اُس کے بیٹے آ کر اُسے وہ سب کام بتانے لگے جو اُس روز مردِ خدا نے بیت‌ئیل میں کیے تھے؛ اور جو باتیں اُس نے بادشاہ سے کہی تھیں، وہ بھی اُنہوں نے اپنے باپ سے بیان کیں۔ تب اُن کے باپ نے اُن سے کہا، وہ کس راہ گیا؟ کیونکہ اُس کے بیٹوں نے دیکھ لیا تھا کہ وہ مردِ خدا، جو یہوداہ سے آیا تھا، کس راہ سے گیا۔ پھر اُس نے اپنے بیٹوں سے کہا، میرے لیے گدھے کو زین کرو۔ سو اُنہوں نے اُس کے لیے گدھے کو زین کیا، اور وہ اُس پر سوار ہوا، اور مردِ خدا کے پیچھے گیا، اور اُسے ایک بلوط کے درخت کے نیچے بیٹھا پایا؛ اور اُس نے اُس سے کہا، کیا تُو وہی مردِ خدا ہے جو یہوداہ سے آیا تھا؟ اُس نے کہا، میں ہی ہوں۔ تب اُس نے اُس سے کہا، میرے ساتھ گھر چل اور روٹی کھا۔ اُس نے کہا، میں تیرے ساتھ نہ لوٹ سکتا ہوں، نہ تیرے ساتھ اندر جا سکتا ہوں؛ اور نہ میں اِس جگہ تیرے ساتھ روٹی کھاؤں گا اور نہ پانی پیوں گا؛ کیونکہ خداوند کے کلام سے مجھ سے کہا گیا تھا، تُو وہاں نہ روٹی کھانا اور نہ پانی پینا، اور جس راہ سے آیا ہے اُسی راہ سے واپس نہ لوٹنا۔ اُس نے اُس سے کہا، میں بھی تیری مانند نبی ہوں؛ اور خداوند کے کلام سے ایک فرشتہ نے مجھ سے کہا، اُسے اپنے ساتھ اپنے گھر واپس لے آ، تاکہ وہ روٹی کھائے اور پانی پیے۔ لیکن اُس نے اُس سے جھوٹ کہا۔ سو وہ اُس کے ساتھ واپس گیا، اور اُس کے گھر میں روٹی کھائی اور پانی پیا۔ اور یوں ہوا کہ جب وہ دسترخوان پر بیٹھے تھے تو خداوند کا کلام اُس نبی پر نازل ہوا جو اُسے واپس لایا تھا۔ اور اُس نے اُس مردِ خدا پر جو یہوداہ سے آیا تھا پکار کر کہا، خداوند یوں فرماتا ہے: چونکہ تُو نے خداوند کے حکم سے سرکشی کی، اور اُس فرمان کو نہ مانا جو خداوند تیرے خدا نے تجھے دیا تھا، بلکہ واپس آیا، اور اُس جگہ روٹی کھائی اور پانی پیا جس کے بارے میں خداوند نے تجھ سے فرمایا تھا، نہ روٹی کھانا اور نہ پانی پینا؛ اِس سبب سے تیری لاش تیرے باپ دادا کے مقبرے میں نہ پہنچے گی۔ 1 سلاطین 13:11–22۔

The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.

پیام فرشتهٔ دوم در تابستان ۱۸۴۴ عبارت بود از شناسایی این حقیقت که کلیساهای پروتستان سقوط کرده و دختران کاتولیسیسم شده‌اند. اَدونتیسمِ میلری مردان و زنان را فرا می‌خوانْد که آن فرقه‌ها را ترک کنند، زیرا ماندن در آنها به معنای مرگ روحانی و ابدی بود. نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل نمایانگر نظام مذهبی‌ای است که یربعام در بیت‌ئیل برقرار ساخت. این نظام، تصویری برای وحش برپا کرد، و وحشی که از آن نسخه‌برداری شد، وحشِ کاتولیسیسم است. پروتستان‌ها همچنان خود را پروتستان معرفی می‌کردند، اما در عین حال همچنان روز خورشید را به‌عنوان روز عبادت نگاه می‌داشتند، که این نشانِ اقتدارِ کاتولیسیسم است.

The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”

پروتستان‌ها ادعا می‌کنند که پروتستان‌اند، حال آنکه تنها تعریفِ پروتستان این است که بر روم اعتراض کند؛ و بدین‌سان، اقرار ایشان تصویری از کلیسای روم است، زیرا او نیز دعوی می‌کند که نهادی مسیحی است، با آنکه برای این ادعا هیچ توجیه کتاب‌مقدسی ندارد. دعوی او بر اقتدارِ تهیِ سنّت و رسم استوار است، و این همان اقتدارِ کاذبی است که پروتستانیسم نیز بدان تمسک می‌جوید، آنگاه که ادعا می‌کند پروتستان است. همین منطق بود که ادونتیست‌های روز هفتم را کور ساخته بود تا باور کنند که چون لائودیکیه‌ایان، هنوز در رابطه‌ای عهدیِ امن قرار دارند. همین اقتدارِ کاذب بود که اسرائیلِ باستان نیز بدان تمسک جست آنگاه که اعلام کردند: «هیکل خداوند، هیکل خداوند، ماییم.»

> “The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

> «این هشدار از سوی قوم یهود مورد اعتنا قرار نگرفت. آنان خدا را از یاد بردند و امتیاز والای خود را به‌عنوان نمایندگان او از نظر دور داشتند. برکاتی که دریافت کرده بودند، هیچ برکتی برای جهان به ارمغان نیاورد. همهٔ مزایای خود را برای جلال‌بخشی خویشتن به کار گرفتند. آنان خدمتی را که خدا از ایشان می‌طلبید از او دریغ داشتند، و هم‌نوعان خود را نیز از رهنمود دینی و نمونه‌ای مقدس محروم ساختند. همچون ساکنان جهان پیش از طوفان، هر خیال دل‌های شریر خویش را به انجام رساندند. بدین‌سان امور مقدس را به صورت مضحکه‌ای جلوه‌گر ساختند و گفتند: “هیکل خداوند، هیکل خداوند، هیکل خداوند این است” (ارمیا 7:4)، حال آنکه در همان حال، شخصیت خدا را نادرست بازمی‌نمودند، نام او را بی‌حرمت می‌ساختند، و مقدس او را آلوده می‌کردند.»

> “The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.

> ”مزارع‌داران که بر تاکستان خداوند گماشته شده بودند، به امانت خویش وفادار نبودند. کاهنان و معلّمان، آموزگاران امینِ قوم نبودند. آنان نیکویی و رحمت خدا و حقّ او را بر محبت و خدمت ایشان، همواره در برابرشان نگاه نمی‌داشتند. این مزارع‌داران در پی جلال خویش بودند. آرزو داشتند ثمرات تاکستان را به خود اختصاص دهند. همّت ایشان بر آن بود که توجه و تکریم را به سوی خود جلب کنند.» Christ’s Object Lessons, 292.

In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلری‌ها به پایان رسید، اما این جنبش در سال ۱۸۵۶ از آن‌که جنبشی از فیلادلفیاییان باشد، بازایستاده بود. ردّ پیام موسی («هفت زمان») که به‌وسیلهٔ ایلیا (ویلیام میلر) ارائه شده بود، واقع شد، و این ردّ بر مبنای روش‌شناسیِ نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل صورت گرفت. سال ۱۸۶۳ پایان شصت‌وپنج سالی بود که در ۱۷۹۸ آغاز شده بود، و پایان نبوتِ اشعیا باب هفت بود.

> And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.

> و در ایامِ آحاز بن یوتام بن عُزّیا، پادشاه یهودا، واقع شد که رَصین، پادشاه اَرام، و فَقَح بن رَمَلْیا، پادشاه اسرائیل، بر ضدّ اورشلیم برای جنگ با آن برآمدند، امّا نتوانستند بر آن غلبه یابند. و به خاندان داود خبر داده شد که: اَرام با افرایم هم‌پیمان شده است. پس دل او و دل قومش به لرزه درآمد، چنان‌که درختان جنگل از باد به حرکت درمی‌آیند. آنگاه خداوند به اشعیا فرمود: اکنون تو و پسرت شِئاریاشوب بیرون بروید و آحاز را در انتهای مجرای برکهٔ بالا، در راهِ کشتزارِ گازُرگیر، ملاقات کنید؛ و به او بگو: هوشیار باش و آرام بمان؛ مترس، و دلت از این دو پارهٔ نیم‌سوختهٔ آتش‌افروز، یعنی از خشمِ افروختهٔ رَصین و اَرام و از پسر رَمَلْیا، هراسان نشود. زیرا اَرام و افرایم و پسر رَمَلْیا بر ضدّ تو مشورتِ بد کرده‌اند و گفته‌اند: بر یهودا برآییم و آن را به اضطراب افکنیم، و برای خود در آن رخنه‌ای پدید آوریم، و پسر طابِئیل را در میان آن به پادشاهی بگماریم. خداوند یهوه چنین می‌فرماید: این امر استوار نخواهد شد و واقع نخواهد گردید. زیرا سرِ اَرام، دمشق است، و سرِ دمشق، رَصین؛ و در ظرف شصت و پنج سال، افرایم چنان شکسته خواهد شد که دیگر قومی نخواهد بود. و سرِ افرایم، سامره است، و سرِ سامره، پسر رَمَلْیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۱–۹.

The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).

پیش‌گویی شصت‌وپنج‌سالهٔ آیهٔ هشت نشان می‌دهد که «در خلال» دورهٔ شصت‌وپنج سال، پادشاهی شمالیِ ده سبط به اسارت برده خواهد شد. این رؤیا در سال 742 ق.م. ثبت شد، و نوزده سال بعد، در 723 ق.م.، افرایم به دست آشوریان پراکنده شد و به اسارت برده شد. در 677 ق.م.، در پایان شصت‌وپنج سال، منسیِ پادشاه اسیر شد و به بابل برده شد. نقطهٔ آغاز در 742 ق.م. نشانهٔ یک جنگ داخلی میان پادشاهی شمالی و پادشاهی جنوبیِ اسرائیل است، همان‌گونه که 1863 نیز درست مرکز جنگ داخلی در ایالات متحده میان شمال و جنوب را مشخص می‌کند. این پیش‌گویی به‌وسیلهٔ اشعیا در سرزمین جلالِ تحت‌اللفظی (یهودا) اعلام شد، و پیش‌گوییِ 1863 در سرزمین جلالِ روحانی (ایالات متحده) به انجام رسید.

There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.

در درون نبوت شصت‌وپنج‌ساله، سه نشانهٔ راه وجود دارد. جنگ داخلیِ ۷۴۲ پیش از میلاد، پس از نوزده سال، با پراکنده شدن پادشاهی شمالی در ۷۲۳ پیش از میلاد دنبال می‌شود. در پایان شصت‌وپنج سال، پادشاهی جنوبی پراکنده شد. این نبوت، همراه با آغاز و پایان آن، هر دو «غضب» خدا را بر ضد پادشاهی‌های شمالی و جنوبی نمایان می‌سازد، و این دو غضب در نقطه‌های آغازین خود با نوزده سال تقدیم می‌شوند، و سپس پس از تحققشان، نوزده سالِ دیگر در پی می‌آید.

The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.

تمامی ساختار خیاسمی دوره‌ای از جنگ داخلی میان شمال و جنوب را شناسایی می‌کند که آغاز و پایان را رقم می‌زند. در میانهٔ این آغاز و پایان، هر دو خصمِ جنگ داخلی به اسارت برده شدند، و در طی شصت‌وپنج سالی که از وضعیتِ متقابلاً پراکندهٔ اسارتِ خویش بیرون آورده شده، در یک ملت گرد آورده می‌شوند، به سال ۱۸۶۳ می‌رسند؛ تاریخی که اعلان آزادی بردگان صادر شد و بردگان را آزاد ساخت. نبوتِ یک جنگ داخلی در یهودای حقیقی، به جنگ داخلی در یهودای روحانی ختم می‌شود، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن چیز به تصویر می‌کشد، زیرا او آلفا و امگا است.

The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.

تاریخِ 1863 به‌وسیلهٔ تاریخِ 742 پیش از میلاد به تصویر کشیده شد؛ آنگاه که نبیِ اشعیا، همراه با پسر خود، پیامی را به پادشاه شریرِ یهودا (آحاز) رسانید. سالِ 742 پیش از میلاد در این passage با شهادتِ پادشاه آحاز نمایانده شده است؛ همان که پادشاه یهودا بود و خدمتِ قدسِ خدا را متوقف ساخته بود و کاهنِ اعظمِ خود را واداشته بود که نمونه‌ای از معبدی سوری را در همان محوطه‌های قدسِ زمینیِ خدا برپا کند.

In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.

در تاریخِ پادشاه شریر، آحاز (که در نبوتِ اشعیا با سال 742 ق.م مشخص شده است)، رهبر اورشلیم پرستشِ بت‌پرستی (کاتولیسیزم) را به کلیسای خدا وارد ساخت؛ درست همان‌گونه که ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای به روش‌شناسیِ پروتستانتیسمِ مرتد بازگشت تا پیامِ موسی را که به‌وسیلهٔ ایلیا ابلاغ شده بود، کنار بگذارد. در سال 742 ق.م، اشعیا در انتهای مجرای حوضِ بالایی، نزدِ زمینِ رخت‌شویان، با پادشاه شریر یهودا روبه‌رو شد، و هنگامِ این رویارویی پسر خود را نیز با خویش آورد. نامِ پسرِ او یک نشانه بود، و هنگامی که آن نبیِ اهلِ یهودا با پادشاه یربعام روبه‌رو شد، او نیز نشانه‌ای به وی داد.

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.

> देखो, मैं और वे बालक जिन्हें यहोवा ने मुझे दिया है, इस्राएल में सेनाओं के यहोवा की ओर से चिन्ह और आश्चर्य के लिये हैं, जो सिय्योन पर्वत पर निवास करता है। यशायाह 8:18।

The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.

نامِ پسرِ اشعیا، «شِئاریاشوب»، به معنای «باقی‌مانده‌ای بازخواهد گشت» است. آنان که «بازمی‌گردند» و باقی‌مانده را تشکیل می‌دهند، کسانی هستند که در ایامِ درنگ، منتظرِ خداوند می‌مانند.

> And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.

> اور میں خداوند کا انتظار کروں گا، جو اپنا چہرہ یعقوب کے گھرانے سے چھپائے ہوئے ہے، اور میں اسی کا منتظر رہوں گا۔ دیکھو، میں اور وہ فرزند جنہیں خداوند نے مجھے بخشا ہے، اسرائیل میں ربّ الافواج کی طرف سے نشانوں اور عجائب کے لیے ہیں، جو کوہِ صیون میں سکونت رکھتا ہے۔ یسعیاہ 8:17، 18

When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.

هنگامی که اشعیا در سال ۷۴۲ پیش از میلاد با آحازِ پادشاه شریر روبه‌رو می‌شود، او نمایندهٔ کسانی است که «انتظار کشیده‌اند»، زیرا همهٔ انبیا از ایام آخر سخن می‌گویند، و آنان که در ایام آخر «انتظار می‌کشند» همان کسانی‌اند که نخستین یأس را متحمل شده‌اند. ارمیا گمان کرد که خدا دروغ گفته و باران را بازداشته است، و اشعیا می‌اندیشد که خدا «رخسار خود را از خاندان یعقوب پنهان کرده است»، اما اشعیا عزم می‌کند که انتظار بکشد و برای خداوند چشم به راه باشد؛ و این نمایانگر «حکیمان» در زمان تأخیرِ رؤیاست. آنان که بازگشتند و گرانبها را از پست جدا ساختند، و قرار بود دهانِ خدا گردند، مُهر شدند، و از این‌رو در تقابل با کسانی قرار می‌گیرند که نشانِ وحش را دریافت می‌کنند.

> And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.

> ۽ منجھن گھڻا ٿا ٿاٻا کائين، ۽ ڪرن، ۽ ڀڄي پون، ۽ ڦاسن، ۽ پڪڙيا وڃن. شاهدي کي ٻڌي ڇڏ، شريعت کي منھنجي شاگردن جي وچ ۾ مهر هڻ. ۽ آءٌ خداوند جو انتظار ڪندس، جيڪو يعقوب جي گھر کان پنھنجو منھن لڪائي ٿو، ۽ آءٌ سندس آس رکندس. ڏسو، آءٌ ۽ اھي ٻار، جيڪي خداوند مون کي ڏنا آھن، اسرائيل ۾ رب الافواج جي طرفان نشانين ۽ عجائبات لاءِ آھيون، جيڪو صيون جبل تي سڪونت ڪري ٿو. ۽ جڏھن اھي اوھان کي چوندا تہ انھن ڏانھن رجوع ڪريو، جن وٽ آشنا ارواح آھن، ۽ جادوگرن ڏانھن، جيڪي سرگوشيون ڪن ٿا ۽ بڙبڙائين ٿا: ڇا ھڪڙي قوم کي پنھنجي خدا ڏانھن نہ رجوع ڪرڻ گھرجي؟ جيئرن لاءِ مئلن ڏانھن؟ شريعت ڏانھن ۽ شاهدي ڏانھن: جيڪڏھن اھي ھن ڪلام موجب نہ ڳالھائين، تہ انھيءَ ڪري جو منجھن ڪا روشني ڪانھي. يسعياه 8:16–20.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> «این‌ها سخنان خواهر وایت نیست، بلکه سخنان خداوند است، و قاصد او آن‌ها را به من داده است تا به شما برسانم. خدا شما را فرا می‌خواند که دیگر در جهت مخالف او عمل نکنید. تعالیم بسیاری دربارهٔ کسانی داده شد که ادعا می‌کنند مسیحی‌اند، حال آنکه صفات شیطان را آشکار می‌سازند و در روح، گفتار و کردار، با پیشرفت حقیقت مقابله می‌کنند و بی‌تردید در راهی گام برمی‌دارند که شیطان آنان را در آن رهبری می‌کند. ایشان در سختیِ دلِ خود، اقتداری را به چنگ آورده‌اند که به هیچ روی از آنِ ایشان نیست و نباید آن را اعمال کنند. آن معلم بزرگ می‌فرماید: “واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد.” مردمان در بتل کریک می‌گویند: “هیکل خداوند، هیکل خداوند ماییم”، اما ایشان از آتشِ معمولی استفاده می‌کنند. دل‌های ایشان به‌وسیلهٔ فیض خدا نرم و مطیع نشده است.» Manuscript Releases, جلد 13، 222.

Back to Articles