Article

# Elijah - Number Eleven

الیاس — نمبر گیارہ

The First Mistake

نخستین اشتباه

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

تمردُ عجلِ هارون الذهبي في بداية إسرائيل القديمة يتوافق، على نحوٍ نبوي، مع تمرد يربعام في بداية الأسباط العشرة لمملكة إفرايم الشمالية. وهذه التواريخ المقدسة تُجسِّد نموذجًا لتمرد الأدفنتية في عام 1863.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

البته شاهدان دیگری نیز برای سال 1863 وجود دارند، اما هارون و پادشاه یربعام شاهدانی را فراهم می‌آورند که بر فراز تاریخ 1863 منطبق می‌شوند، و همهٔ آن تاریخ‌ها حرکتِ صد و چهل و چهار هزار را، که همان شاخ پروتستان است، نه تنها در طی روزهای پایانیِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، بلکه تا پایانِ بسته‌شدنِ زمانِ فیض، به تصویر می‌کشند. آن تاریخ‌ها همچنین تاریخِ موازیِ شاخ جمهوری‌خواه را در ششمین پادشاهی مورد بررسی قرار می‌دهند.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

عموماً برای آنان که ایمان دارند، این حقیقتی بسیار دشوار است که کلیسای ادونتیست روز هفتم قومِ باقی‌ماندهٔ خدا در پایان جهان است. این اعتقاد نخستین اشتباه ماست. هیچ شاهدِ کتاب‌مقدسی‌ای وجود ندارد که کلیسای لائودیکیه نمایندهٔ مردمی باشد که در بحرانِ قانونِ یک‌شنبه همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند. نخستین اشتباه ما این است که آن مقدمهٔ کاذب را بپذیریم که چنین است. عَلَم در پایان جهان از کسانی تشکیل شده است که به دستِ اعضای کنیسهٔ شیطان اخراج شدند.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> اور وہ قوموں کے لیے ایک جھنڈا بلند کرے گا، اور اسرائیل کے نکالے گئے لوگوں کو جمع کرے گا، اور یہوداہ کے پراگندہ لوگوں کو زمین کے چاروں کونوں سے اکٹھا کرے گا۔ یسعیاہ 11:12۔

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

این ادونتیست‌های لائودیکیه‌اند که کسانی را که باید عَلَم باشند، بیرون می‌افکنند.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> اے وہ لوگو جو خُداوند کے کلام سے کانپتے ہو، خُداوند کا کلام سنو؛ تمہارے وہ بھائی جنہوں نے تم سے عداوت رکھی اور میرے نام کے سبب تمہیں نکال باہر کیا، کہتے تھے: "خُداوند جلال پائے"؛ لیکن وہ تمہاری شادمانی کے لیے ظاہر ہوگا، اور وہ شرمندہ ہوں گے۔ یسعیاہ 66:5۔

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

کسانی که عَلَم هستند، به خاطر «نام» مسیح رانده می‌شوند. نامی که این نفرت را پدید می‌آورد، آلفا و اُمگا است، زیرا اصل آلفا و اُمگا است که به‌روشنی مشخص می‌سازد کلیسای ادونتیست روز هفتم در نبوت کتاب‌مقدس نمایندۀ چه کسی است. مَثَل ده باکره نمایندۀ ادونتیسم است.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

این مَثَل در آغاز ادونتیسم تحقق یافت و در پایان نیز بار دیگر مو‌به‌مو تحقق می‌یابد.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «بسیار اوقات مرا به مَثَل ده باکره ارجاع می‌دهند که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به آخرین حرف تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی خاص برای این زمان دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

باكره ڪنوارائون، جيڪي جاڳي اٿن ۽ سڃاڻن ٿيون ته وٽن تيل ڪونهي، اهي لاodيڪيائي آهن۔

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «وضعیتِ کلیسا که به‌وسیلهٔ باکره‌های نادان نمایانده شده است، همچنین به‌عنوان وضعیتِ لااودیکیه نیز توصیف شده است.» Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

کشمکشِ باکره‌گانِ دانا، که همچنین به‌صورتِ کلیسای فیلادلفیا نمود یافته‌اند، با کلیسایی است که ادعا می‌کند یهودی است، اما چنین نیست.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> اینک، آنان را که از کنیسۀ شیطان‌اند، آنان که خود را یهود می‌خوانند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند، چنین خواهم ساخت که بیایند و پیش پای تو سجده کنند، و بدانند که من تو را محبت کرده‌ام. مکاشفه ۳:۹

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

خواهر وایت در نخستین نشریه پس از ناامیدی عظیم به این آیه می‌پردازد.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> «شما می‌اندیشید که آنان که در برابر پای‌های قدیسان سجده می‌کنند، (مکاشفه ۳:۹)، سرانجام نجات خواهند یافت. در اینجا باید با شما اختلاف نظر داشته باشم؛ زیرا خدا به من نشان داد که این طبقه، اَدوِنتیست‌های معترف بودند که سقوط کرده بودند و “پسر خدا را برای خود بار دیگر مصلوب ساخته، او را در معرض رسوایی آشکار قرار داده‌اند.” و در “ساعتِ تجربه”، که هنوز در پیش است، تا شخصیت حقیقی هر کس آشکار شود، خواهند دانست که برای همیشه هلاک شده‌اند؛ و چون از اندوه جان مغلوب شده باشند، در برابر پای‌های قدیسان سر فرود خواهند آورد.» Word to the Little Flock, 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

در فصل پنجمِ اشعیا، سرودِ تاکستان، که مسیح بعدها از آن بهره گرفت، برای نخستین بار ذکر می‌شود.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

> اکنون برای محبوب خویش، سرودی دربارهٔ تاکستان او خواهم سرایید. محبوب من را تاکستانی است بر فراز تپه‌ای بسیار حاصل‌خیز. و آن را حصار کشید، و سنگ‌هایش را بیرون آورد، و آن را به بهترین نوع مو کاشت، و در میانش برجی بنا کرد، و نیز در آن چرخشت ساخت؛ و انتظار داشت که انگور به بار آورد، اما انگور وحشی به بار آورد. و اکنون، ای ساکنان اورشلیم و ای مردان یهودا، تمنا دارم میان من و تاکستانم داوری کنید. دیگر چه می‌شد برای تاکستان من کرد که من در آن نکرده باشم؟ پس چرا، آنگاه که انتظار داشتم انگور به بار آورد، انگور وحشی به بار آورد؟ اشعیا ۵:۱–۴

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

تمثیل، خواه در عهد عتیق باشد و خواه در عهد جدید، کلیسای خدا را چنین معرفی می‌کند که به سبب سر باز زدن از آوردن میوه‌هایی که برای پدید آوردن آن‌ها برانگیخته شده بود، از سوی خدا مردود گردیده است. در اشعیا پنج، در پایان تمثیل، مجازات تاکستان معیّن می‌شود، و در عین حال وعده داده می‌شود که عَلَمی برای امت‌ها برافراشته خواهد شد. آشکار است که تاکستان آن عَلَم نیست.

> Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

> لہٰذا خداوند کا غضب اپنی قوم پر بھڑک اٹھا، اور اُس نے اُن پر اپنا ہاتھ بڑھایا اور اُنہیں مارا؛ اور پہاڑ لرز اٹھے، اور اُن کی لاشیں گلیوں کے بیچوں بیچ پھاڑی گئیں۔ اِس سب کے باوجود اُس کا غضب فرو نہیں ہوا، بلکہ اُس کا ہاتھ اب بھی بڑھا ہوا ہے۔ اور وہ دُور کی قوموں کے لیے ایک جھنڈا بلند کرے گا، اور زمین کے کنارے سے اُنہیں سیٹی دے کر بلائے گا؛ اور دیکھو، وہ تیزی سے، نہایت جلد آ پہنچیں گی۔ یسعیاہ 5:25، 26۔

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

وقتى عیسى بعداً آن سرود را به‌صورت مَثَل خواند، نتیجه‌گیرىِ او نیز به همان اندازه قاطع بود.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> ایک اور تمثیل سنو: ایک گھر کا مالک تھا جس نے ایک انگور کا باغ لگایا، اور اس کے گرد باڑ لگائی، اور اس میں مے کا حوض کھدوایا، اور ایک برج بنایا، اور اسے کاشت کاروں کے سپرد کر کے پردیس چلا گیا۔ اور جب پھل کا موسم قریب آیا تو اُس نے اپنے نوکروں کو کاشت کاروں کے پاس بھیجا تاکہ وہ اس کے پھل وصول کریں۔ لیکن کاشت کاروں نے اُس کے نوکروں کو پکڑ لیا، اور ایک کو پیٹا، اور دوسرے کو قتل کیا، اور تیسرے کو سنگسار کیا۔ پھر اُس نے پہلے سے زیادہ دوسرے نوکر بھیجے، اور اُنہوں نے اُن کے ساتھ بھی ویسا ہی کیا۔ مگر آخرکار اُس نے اپنا بیٹا اُن کے پاس یہ کہہ کر بھیجا کہ وہ میرے بیٹے کا لحاظ کریں گے۔ لیکن جب کاشت کاروں نے بیٹے کو دیکھا تو آپس میں کہنے لگے، یہ وارث ہے؛ آؤ، اسے قتل کر ڈالیں اور اس کی میراث پر قبضہ کر لیں۔ پس اُنہوں نے اسے پکڑا، اور باغ سے باہر نکال دیا، اور قتل کر ڈالا۔ پس جب باغ کا مالک آئے گا تو اُن کاشت کاروں کے ساتھ کیا کرے گا؟ اُنہوں نے اُس سے کہا، وہ اُن شریر آدمیوں کو بری طرح ہلاک کرے گا، اور اپنا باغ دوسرے کاشت کاروں کے سپرد کرے گا، جو موسموں پر اُس کے پھل اُسے دیں گے۔ یسوع نے اُن سے کہا، کیا تم نے کبھی صحیفوں میں نہیں پڑھا، وہ پتھر جسے معماروں نے رد کیا، وہی کونے کے سرے کا پتھر ٹھہرا: یہ خداوند کی طرف سے ہوا، اور ہماری آنکھوں میں عجیب ہے؟ اس لیے میں تم سے کہتا ہوں، خدا کی بادشاہی تم سے لے لی جائے گی، اور ایسی قوم کو دی جائے گی جو اُس کے پھل لائے۔ اور جو کوئی اس پتھر پر گرے گا وہ ٹکڑے ٹکڑے ہو جائے گا؛ لیکن جس پر یہ گرے گا اسے پیس ڈالے گا۔ اور جب سردار کاہنوں اور فریسیوں نے اُس کی تمثیلیں سنیں تو وہ جان گئے کہ وہ اُنہی کے بارے میں کہتا ہے۔ متی 21:33–45۔

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای آن عَلَمی نیست که برافراشته می‌شود. تاکستانِ ایام آخر که به‌وسیلهٔ اسرائیلِ باستان نمونه‌وار گردیده است، کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای است؛ اما قومی پدید خواهد آمد که ثمری به بار می‌آورد که شایستگیِ نخستین‌میوه‌ها را دارد، و همان است که آن صد و چهل و چهار هزار نفر می‌باشند.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> اینان‌اند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان‌اند که هر جا بره می‌رود، از پی او می‌روند. اینان از میان آدمیان فدیه داده شدند، تا نوبر برای خدا و برای بره باشند. مکاشفه ۱۴:۴

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

به‌عنوان عَلَمی، ایشان به‌وسیلهٔ صاحب‌خانه برای گردآوردن محصول نهایی به کار گرفته خواهند شد. کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم همان تاکستانی است که سنگِ زاویهٔ بنیادِ «هفت زمان» موسی را رد کرد. از آن نقطه به بعد، سقوطی تدریجی به تاریکیِ هرچه بیشتر و بیشتر آغاز شد. عَلَمْ «ریشه‌ای از یَسّی» خواهد بود. ریشهٔ یَسّی، یا داوود، نمایانگر آخرین حقیقتی است که عیسی در تاریخ خود به یهودیانِ جدال‌گر عرضه داشت. این نمادی از اصلِ آلفا و اُمگا است، اصلی که باغبانانِ بی‌وفای اسرائیلِ باستان و اسرائیلِ جدید هر دو از درک آن سر باز می‌زنند.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> اور اُس دن یسّی کی ایک جڑ نمودار ہوگی، جو قوموں کے لیے ایک علم کے طور پر قائم ہوگی؛ اُمّتیں اُس کی طالب ہوں گی، اور اُس کی آرام گاہ جلالی ہوگی۔ یسعیاہ 11:10۔

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

سیستر وایت و جیمز وایت به‌روشنی تصریح می‌کنند که تا سال ۱۸۵۶ این جنبش به لائودیکیه تبدیل شده بود؛ پس او در کجا مشخص می‌کند که این جنبش هرگز پیام خطاب به لائودیکیان را پذیرفت؟ او هرگز چنین نکرد. نخستین اشتباه ما این است که این ادعا را بپذیریم که کلیسای ادونتیست روز هفتم در طول تاریخ خود کلیسایی غالب و پیروزمند بوده است. حقیقت درست برعکس آن است. اگر آن مقدمهٔ نخستِ نادرست را بپذیریم، چشمان ما بر واقعیت‌های نبوی‌ای بسته می‌شود که خلاف آن را تعلیم می‌دهند. برای مثال، سیستر وایت بارها تصریح می‌کند که تاریخ اسرائیلِ باستانیِ تحت‌اللفظی، تجربه و تاریخ اسرائیلِ روحانیِ جدید را به تصویر می‌کشد. او غالباً هنگامی که به اسرائیلِ باستان به‌عنوان نمونه‌ای برای اسرائیلِ جدید اشاره می‌کند، هم‌زمان گفتار کلاسیک رسول پولس را دربارهٔ همین حقیقت نقل می‌کند.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> اب یہ سب باتیں اُن پر بطورِ عبرت واقع ہوئیں، اور ہماری تنبیہ کے لیے لکھی گئیں، جن پر زمانوں کے آخری ادوار آ پہنچے ہیں۔ 1 کرنتھیوں 10:11۔

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

رسولِ پولُس گیارہویں آیت میں پچھلی دس آیات کا خلاصہ پیش کر رہا ہے۔

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

> علاوه بر این، ای برادران، نمی‌خواهم که شما نادان باشید از این‌که همهٔ پدران ما زیر ابر بودند و همه از میان دریا گذشتند؛ و همگی در ابر و در دریا برای موسی تعمید یافتند؛ و همگی همان خوراک روحانی را خوردند؛ و همگی همان نوشابهٔ روحانی را نوشیدند، زیرا از آن صخرهٔ روحانی که ایشان را همراهی می‌کرد می‌نوشیدند؛ و آن صخره مسیح بود. اما خدا از بسیاری از ایشان خشنود نبود، زیرا در بیابان هلاک شدند. اکنون این امور برای ما نمونه‌ها شد، تا ما مشتاق چیزهای بد نگردیم، چنان‌که آنان نیز مشتاق شدند. و بت‌پرست مباشید، چنان‌که بعضی از ایشان بودند؛ همان‌گونه که مکتوب است: «قوم برای خوردن و نوشیدن نشستند و برای بازی برخاستند.» و نه زنا کنیم، چنان‌که بعضی از ایشان کردند، و در یک روز بیست و سه هزار تن فرو افتادند. و نه مسیح را بیازماییم، چنان‌که بعضی از ایشان نیز آزمودند و به‌وسیلهٔ مارها هلاک شدند. و نه شکایت کنید، چنان‌که بعضی از ایشان نیز شکایت کردند و به‌وسیلهٔ هلاک‌کننده نابود شدند. اول قرنتیان ۱۰:‏۱–۱۰.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

پولُس و خواهر وایت از اسرائیلِ باستان به‌عنوان نمونه‌ای از قومی پیروز و عادل استفاده نمی‌کنند؛ بلکه درست برعکس. پولُس آن ده آیهٔ نخست را در آیهٔ یازدهم خلاصه می‌کند و سپس در آیهٔ بعد درسی را بیان می‌دارد که تاریخِ اسرائیلِ باستان باید به کسانی که خواهند دید منتقل سازد.

> Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

> پس هر که گمان می‌برد که ایستاده است، بترسد که مبادا بیفتد. اول قرنتیان ۱۰:۱۲

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

اسرائیلِ قدیم نمونه‌ای از قومی را ارائه می‌کند که از سوی خدا خوانده شدند، به‌وسیلهٔ خدا هدایت شدند، نبوت‌های خدا را به انجام رساندند، و در هر گام بر ضدّ خدا عصیان ورزیدند، و سرانجام خالق آسمان و زمین را مصلوب کردند! ادونتیست‌ها در اقرار به این واقعیات دربارهٔ اسرائیلِ قدیم مشکلی ندارند، اما به‌ندرت اجازه می‌دهند هشداری که مقصود از آن است، پردهٔ کوریِ لائودیکیه‌ایِ ایشان را بدرد. ممکن است به عباراتی استناد کنند که در آن‌ها خواهر وایت کلیسا را مردمک چشم خدا معرفی می‌کند، و چنین نیز هست؛ اما محبت خدا به قوم خود، پرده‌ای بر وضعیت واقعی آنان نمی‌افکند. آنان را که او محبت می‌کند، توبیخ و تأدیب می‌نماید. هرچند کلیسای خدا مردمک چشم خداست، عیسی رابطهٔ خود را با آن مردمک، مردمکِ خویش، به‌غایت آشکار خلاصه کرد.

> O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

> اے یروشلیم، اے یروشلیم! تُو نبیوں کو قتل کرتی ہے اور اُن کو سنگسار کرتی ہے جو تیری طرف بھیجے گئے؛ میں نے کتنی بار چاہا کہ تیرے فرزندوں کو جمع کروں، جس طرح مرغی اپنے بچوں کو اپنے پروں تلے جمع کر لیتی ہے، مگر تم نے نہ چاہا! دیکھو، تمہارا گھر تمہارے لیے ویران چھوڑا جاتا ہے؛ اور میں تم سے سچ کہتا ہوں کہ تم مجھے ہرگز نہ دیکھو گے، جب تک وہ وقت نہ آ جائے کہ تم کہو: مبارک ہے وہ جو خداوند کے نام سے آتا ہے۔ لوقا 13:34، 35۔

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

این پرسش‌ها باید مطرح شوند: «آیا عیسی حقیقتاً پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد؟ آیا اسرائیلِ باستان واقعاً اسرائیلِ معاصر را به تصویر می‌کشد؟» مشکلِ اسرائیلِ باستان در سراسر تاریخشان این بود که آنان باور داشتند میراثشان ثابت می‌کند که قومِ خدا هستند، و بنابراین نمی‌توانند چیزی جز قومِ خدا باشند. از همین رو بود که در روزگارِ ارمیا اقرار می‌کردند که هیکلِ خداوند هستند.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

> کلامی که از جانب خداوند بر ارمیا نازل شد، بدین‌سان که: در دروازهٔ خانهٔ خداوند بایست و این کلام را در آنجا ندا درده و بگو: ای تمامی یهودا که از این دروازه‌ها برای پرستش خداوند داخل می‌شوید، کلام خداوند را بشنوید. یهوهٔ صبایوت، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: راه‌ها و اعمال خویش را اصلاح کنید تا شما را در این مکان ساکن گردانم. بر سخنان دروغین اعتماد مکنید که می‌گویند: این است هیکل خداوند، هیکل خداوند، هیکل خداوند. ارمیا ۷:۱–۴

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

این همان فریب بود که یحییِ تعمیددهنده نیز بر آن تأکید کرد.

> And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

> و در اردن از او تعمید می‌یافتند و به گناهان خود اعتراف می‌کردند. اما چون دید بسیاری از فریسیان و صدوقیان برای تعمید او می‌آیند، به ایشان گفت: ای افعی‌زادگان، چه کسی شما را آگاه ساخت که از غضبِ آینده بگریزید؟ پس میوه‌هایی شایستهٔ توبه به بار آورید؛ و با خود مگویید: «ابراهیم پدر ماست»، زیرا به شما می‌گویم که خدا قادر است از این سنگ‌ها برای ابراهیم فرزندانی برخیزاند. و اکنون نیز تبر بر ریشهٔ درختان نهاده شده است؛ پس هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. متی ۳:۶–۱۰

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

همان برداشتِ گمراه‌کننده در درون ادونتیسم که با عبارتِ «هیکلِ خداوند، ما هستیم» و این‌که ما «ذریتِ» روحانیِ ابراهیم هستیم نمادینه شده است، نمودِ اصلیِ نابیناییِ لائودیکیه است.

> “God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

> خدا پیام‌آورانی می‌فرستد تا به قوم خود بگویند که برای اطاعت از قوانین عدالتِ او چه باید باشند و چه باید بکنند؛ قوانینی که اگر انسانی به آن‌ها عمل کند، در آن‌ها نیز خواهد زیست. آنان باید خدا را برتر از هر چیز محبت کنند و خدایان دیگری را پیش روی او نداشته باشند؛ و باید همسایهٔ خود را همچون خویشتن محبت کنند و با او چنان رفتار نمایند که می‌خواهند او با ایشان رفتار کند.

> “Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

> “خدا جي پاڪ شريعت جي هڪ به نڪتي کي هلڪو يا بي‌ادبانه نموني سان نه ورتو وڃي. جيڪي ماڻهو ‘رب فرمائي ٿو’ جي ڀڃڪڙي ڪن ٿا، سي اونداهيءَ جي شهزادي جي جهنڊي هيٺ بيٺل آهن، پنهنجي خالق ۽ پنهنجي فديه ڏيندڙ جي خلاف بغاوت ۾. اهي فرمانبردارن کي ڏنل وعدن تي دعويٰ ڪن ٿا، چوندي: رب جو هيڪل، رب جو هيڪل اسان آهيون؛ جڏهن ته اهي خدا جي سیرت کي غلط نموني پيش ڪري، ۽ اهي ئي ڪم ڪري جيڪي هن کين نه ڪرڻ لاءِ چئي ڇڏيو آهي، خدا جي بي‌حرمتي ڪن ٿا. اهي اهڙو معيار قائم ڪن ٿا جيڪو خدا نه ڏنو آهي. انهن جو مثال گمراهه ڪندڙ آهي، انهن جو اثر بگاڙيندڙ. اهي دنيا ۾ روشنيون نه آهن، ڇاڪاڻ⁠تہ اهي راستبازيءَ جي اصولن جي پيروي نٿا ڪن.”

> “Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

> «آدمیان نمی‌توانند خیانتی بزرگ‌تر به خدا نشان دهند مگر آنکه نوری را که او برای ایشان می‌فرستد، نادیده انگارند. آنان که چنین می‌کنند، نادانان را به گمراهی می‌کشانند، زیرا نشانه‌های راهی دروغین برپا می‌دارند. ایشان پیوسته اصول پاک را تحریف می‌کنند....»

> “In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

> «بنا بر کلام کتابِ مقدّس، به‌روشنی به ما گفته شده است که چرا ویرانی بر قوم یهود نازل شد. ایشان از نور عظیم، برکات غنی، و کامیابی شگفت‌انگیز برخوردار بودند. امّا به امانتی که به ایشان سپرده شده بود وفادار نماندند. آنان از تاکستانِ خداوند به‌امانت و وفادارانه نگهداری نکردند و میوه‌های آن را نیز به او تقدیم ننمودند. چنان رفتار کردند که گویی خدایی نیست؛ ازاین‌رو بلا بر ایشان فرود آمد.» Manuscript Releases, جلد 14، 343–345.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

اسرائیل بر این باور بود که چون در آغاز تاریخ خود از سوی خدا برگزیده شده بودند، همواره قوم برگزیدهٔ او خواهند ماند. بدتر از آن، آنان همچنین معتقد بودند که چون قوم برگزیدهٔ او هستند، او ایشان را حرمت خواهد نهاد، با وجود این واقعیت که خود از حرمت نهادن به او سر باز می‌زدند. از لحاظ نبوی، آنان قوم برگزیدهٔ او بودند تا زمانی که طلاق داده شدند، اما هرگز آن قومی نبودند که خدا خواسته بود باشند. پارساییِ قوم برگزیده بر اساس آنچه خود ممکن است دربارهٔ خویشتن بپندارند تعیین نمی‌شود. اسرائیل باستان نمونهٔ اصلیِ کلیسای ادونتیست روز هفتم است، اما هنگامی که این فرضِ باطل پذیرفته می‌شود که آنان در پایان جهان نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار هستند، کوریِ لائودیکیه آشکار می‌گردد، همان‌گونه که در مورد اسرائیل باستان نیز چنین بود. ادونتیسم باور دارد و تعلیم می‌دهد که آنان در پایان جهان قومِ باقیماندهٔ خدا هستند، با وجود شواهد آشکار بر خلاف آن.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

هرچه به پایانِ مهلتِ فیض نزدیک‌تر می‌شویم، پیامی که باید به قومِ لائودکیه داده شود، باید جدی‌تر و صریح‌تر گردد. اگر آن مقدمهٔ باطل به سودِ حقیقت کنار گذاشته نشود، آنگاه نمونه‌های هارون، یربعام و 1863 زیر پوششِ سنت و عادت پنهان می‌مانند. اکنون بیش از آن به پایانِ مهلتِ فیض نزدیک شده‌ایم که بتوان این نمونه‌ها را دیگر زیر آن پوشش پنهان کرد.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

> و این است محکومیت: نور به جهان آمد، اما مردم ظلمت را بیش از نور دوست داشتند، زیرا اعمالشان شریرانه بود. زیرا هر که بدی می‌کند، از نور نفرت دارد و به سوی نور نمی‌آید، مبادا اعمالش آشکار و نکوهیده گردد. یوحنا 3:19، 20

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

تاریخ ارتدادهای ادونتیسم در کلام نبوی خدا پی‌گیری شده است. این یک واقعیت نبوی است. نخستین برهان آن، اسرائیل باستان است. اسرائیل باستان تاریخی از ارتدادی پیوسته و فزاینده است، و با این حال کتاب مقدس و روح نبوت تعلیم می‌دهند که اسرائیل باستان نمونهٔ اسرائیل جدید است. هرچند این امر اندوه‌بار است، اما هرگز مانند زمان حاضر فهم این حقیقت چنین اهمیت نداشته است. آنچه با مکاشفهٔ عیسی مسیح در حال گشوده شدن است، این واقعیت است که تاریخ ادونتیسم، به‌عنوان شاخ پروتستان، با تاریخ شاخ جمهوری‌خواه به موازات پیش می‌رود. هر دو شاخ برای یکدیگر شاهدی دوم فراهم می‌سازند، و امتناع از دیدن درست یکی از این شاهدان، هم‌زمان مانع از آن می‌شود که شاهد دیگر نیز شناخته شود.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

لس خطوط هارون ويربعام و1863 بداية إسرائيل الروحية الحديثة، وبذلك فهي تُحدِّد أيضًا بداية القرن الجمهوري. ورسالة الملاك الثالث هي تحذير من قبول سِمة الوحش. والولايات المتحدة هي التي تسنّ أولًا قانونًا للأحد، ثم تُكره العالم بأسره على أن يفعل الأمر نفسه.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «قوم‌های بیگانه از نمونهٔ ایالات متحده پیروی خواهند کرد. هرچند او پیشگام است، با این همه همان بحران بر قوم ما در همهٔ نقاط جهان واقع خواهد شد.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۳۹۵.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

یکشنبه و به‌ویژه حقایق نبوتیِ مرتبط با بحران قانون یکشنبه را نمی‌توان از کار ایالات متحده جدا ساخت. وحشِ زمین در مکاشفه سیزده، ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است که بر اساس اشعیا بیست‌وسه، به مدت هفتاد سالِ نبوتی فرمانروایی می‌کند. این همان وحشِ زمین است که دو شاخ دارد. حقایقِ مربوط به رابطه آن دو شاخ اکنون در حال گشوده‌شدنِ مُهر است، اما تنها برای کسانی که برمی‌گزینند بفهمند که عیسی، گشودنِ مُهرِ مکاشفه عیسی مسیح را با به‌کارگیریِ آغازِ یک چیز برای تصویر کردنِ پایانِ همان چیز به انجام می‌رساند.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

ایالات متحده در سال 1798 به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس آغاز شد، و طی شصت‌وپنج سالِ بعد، آن دو شاخی که قرار بود در طول تاریخ با یکدیگر همراه باشند، در جایگاهی قرار داده شدند که می‌شد آن را بازشناخت، اما تنها از سوی کسانی که مایل به دیدن‌اند. شصت‌وپنج سالی که در اشعیا باب هفت بیان شده است، در 742 ق.م. آغاز شد و در 677 ق.م. پایان یافت. از 1798 تا 1863 آن سال‌ها تکرار شدند. آن شصت‌وپنج سال، فرایندی از بحران را در هر دو شاخ مشخص می‌سازد.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

تا سال ۱۸۶۳، دورهٔ آغازینِ «روزهای یک پادشاه» نبویِ اشعیا بیست‌وسه به پایان رسیده بود، و بدین‌سان نشانه‌های راهِ نبویِ دورهٔ پایانیِ «روزهای یک پادشاه» را برقرار ساخت. پایانِ هفتادِ نمادینِ اشعیا بیست‌وسه به‌وسیلهٔ شصت‌وپنج سالِ نخست به تصویر کشیده می‌شود. از ۱۸۶۳ تا زمان آخر در ۱۹۸۹، دورهٔ کلیسای ادونتیستِ لائودیکیه است؛ دوره‌ای که از جنبش میلریتی آغاز شد و به جنبشِ صد و چهل‌وچهار هزار تن پایان می‌یابد. برای آن‌که دورهٔ پایان را درک کنیم، باید دورهٔ آغاز را درک کنیم. ادونتیسم نمی‌تواند این کار را انجام دهد، زیرا آغاز آن با ردِّ سوگندِ موسی مشخص شده است؛ همان سوگندی که دقیقاً آن شصت‌وپنج سال را شناسایی می‌کند که آغاز و پایانِ ادونتیسم و ایالات متحده را نمایندگی می‌کند.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

به این سبب، و این سببی بس مهم است، این مقاله کوشیده است یک حقیقت نبوی را که اکنون به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا مُهرگشایی می‌شود، اثبات نماید. آن حقیقت این است که اگر شما حاضر نباشید اذعان کنید که کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتم همواره در وضعیت لائودیکیه بوده است، آنگاه از نظر منطقی قادر نخواهید بود تاریخ ادونتیسم را به‌درستی تقسیم کنید، و بدون تقسیمِ درستِ تاریخ ادونتیسم، از تشخیصِ صحیحِ شاخِ جمهوری‌خواهی ناتوان خواهید بود.

> For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

> زیرا اگر ایشان، پس از آن‌که به‌واسطۀ معرفتِ خداوند و نجات‌دهندۀ ما عیسی مسیح از آلودگی‌های جهان رهایی یافته‌اند، باز در همان‌ها گرفتار شوند و مغلوب گردند، فرجامِ ایشان از آغاز بدتر می‌شود. زیرا برای ایشان بهتر می‌بود که راهِ عدالت را هرگز نشناخته باشند تا آن‌که پس از شناختنِ آن، از آن فرمانِ مقدسی که بدیشان سپرده شد، روی برتابند. اما آنچه بر ایشان واقع شده است، مطابق آن مَثَلِ راستین است که: «سگ به قیءِ خود بازگشته است»؛ و «ماده‌خوکی که شسته شد، به غلتیدنِ خود در گِل بازگشته است.» دوم پطرس ۲:‏۲۰–۲۲

Back to Articles