Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Seventeen

تاریخِ پوشیدۀ آیتِ چهل — شمارۀ هفده

The Second Woe - Part Four

دومین وای – بخش چهارم

Author

Jeff Pippenger

Published

June 25, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## 627, 632 and 637

۶۲۷، ۶۳۲ و ۶۳۷

The “key” that opens the bottomless pit is the battle of Nineveh, fulfilled in 627, five years before Mohammed died in 632. Five years later in 637, the Muslim forces captured the capital of Persia, one of the two great superpowers that engaged in the battle of Nineveh. This event dramatically shifted the balance of power in the Middle East. The battle of Nineveh in 627 sapped the strength of the Persian Empire and ten years later the Persian Empire ended.

«کلید»ی که هاویه را می‌گشاید، نبرد نینواست که در سال ۶۲۷، پنج سال پیش از وفات محمد در ۶۳۲، تحقق یافت. پنج سال بعد، در ۶۳۷، نیروهای مسلمان پایتخت ایران را، که یکی از دو ابرقدرت بزرگ درگیر در نبرد نینوا بود، تصرف کردند. این رویداد توازن قدرت را در خاورمیانه به‌گونه‌ای چشمگیر دگرگون ساخت. نبرد نینوا در ۶۲۷ قوّت امپراتوری ایران را فرسود و ده سال بعد، امپراتوری ایران به پایان رسید.

## Humiliation—782

ذلت—782

One hundred and fifty years after Mohammed’s death in 632, in the Abbasid Campaign of 782, the Abbasid army (reportedly around 95,000 men) launched a massive invasion into Byzantine territory in Asia Minor (modern Turkey). They advanced all the way to Chrysopolis, directly across the Bosporus Strait from Constantinople—coming very close to the Byzantine capital. The Byzantines, under Empress Irene, suffered a serious defeat. As a result, the Byzantines were forced to sign a humiliating three-year truce, agreeing to pay a large annual tribute (around 70,000–90,000 gold dinars) and hand over silk garments and hostages. This campaign was one of the largest and most successful Abbasid incursions into Byzantine lands during the 8th century. It showcased the growing power of the Abbasid Caliphate and the continuing decline of the Byzantine Empire.

یکصد و پنجاه سال پس از مرگ محمد در سال ۶۳۲، در لشکرکشی عباسیِ سال ۷۸۲، سپاه عباسیان (که بنا بر گزارش‌ها حدود ۹۵٬۰۰۰ نفر بود) یورشی عظیم به قلمرو بیزانس در آسیای صغیر (ترکیۀ کنونی) آغاز کرد. آنان تا خریسوپولیس، درست در آن سوی تنگۀ بسفر در برابر قسطنطنیه، پیش رفتند و بدین‌سان به پایتخت بیزانس بسیار نزدیک شدند. بیزانسیان، تحت فرمانروایی امپراتریس ایرنه، شکستی سخت متحمل شدند. در نتیجۀ این امر، بیزانسیان ناگزیر شدند آتش‌بسی خفت‌بارِ سه‌ساله را امضا کنند و بپذیرند که باجی سالانه و کلان (حدود ۷۰٬۰۰۰ تا ۹۰٬۰۰۰ دینار طلا) بپردازند و جامه‌های ابریشمی و گروگان‌ها را تسلیم کنند. این لشکرکشی یکی از بزرگ‌ترین و موفق‌ترین یورش‌های عباسیان به سرزمین‌های بیزانس در خلال سدۀ هشتم بود. این واقعه قدرت فزایندۀ خلافت عباسی و افول مستمر امپراتوری بیزانس را به نمایش گذاشت.

## Five months

پنج ماه

In Revelation chapter nine the “five months” that equates to one hundred and fifty years is mentioned twice; once in verse five and again in verse ten.

در باب نهمِ مکاشفه، «پنج ماه» که برابر با یکصد و پنجاه سال است، دو بار ذکر شده است: یک بار در آیهٔ پنج و بار دیگر در آیهٔ ده.

> And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. And the shapes of the locusts were like unto horses prepared unto battle; and on their heads were as it were crowns like gold, and their faces were as the faces of men. And they had hair as the hair of women, and their teeth were as the teeth of lions. And they had breastplates, as it were breastplates of iron; and the sound of their wings was as the sound of chariots of many horses running to battle. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. Revelation 9:5–10.

> و به آنان داده شد که ایشان را نکشند، بلکه پنج ماه عذابشان دهند؛ و عذاب ایشان مانند عذاب عقربی بود که انسانی را نیش می‌زند. و در آن ایام، مردم مرگ را خواهند طلبید و آن را نخواهند یافت؛ و آرزوی مردن خواهند کرد، و مرگ از ایشان خواهد گریخت. و شکل‌های ملخ‌ها مانند اسبانِ آماده برای جنگ بود؛ و بر سرهای خود چیزهایی چون تاج‌هایی همانند طلا داشتند، و چهره‌هایشان چون چهره‌های آدمیان بود. و مویی چون موی زنان داشتند، و دندان‌هایشان چون دندان‌های شیران بود. و زره‌هایی داشتند، مانند زره‌های آهنین؛ و صدای بال‌هایشان چون صدای ارابه‌هایی بود که اسبان بسیار به سوی جنگ می‌رانند. و دُم‌هایی مانند عقرب‌ها داشتند، و در دُم‌هایشان نیش‌ها بود؛ و قدرتشان این بود که پنج ماه به مردم آسیب برسانند. مکاشفه ۹:۵–۱۰.

There are two distinct prophetic periods of one hundred and fifty years in Revelation nine’s fifth trumpet. The first is from the death of Mohammed in 632 unto the humiliation of the Empress Irene of Eastern Rome in 782. Chapter nine identifies the rise of Islam in a very detailed fashion. From the uniting of the tribes in 606, to the battle of Nineveh in 627, to Mohammed’s death in 632, then to the defeat of Persia in 637, the rise and fall of Islam is carefully traced in God’s prophetic Word. Islam of Arabia is the power in the first one-hundred-and-fifty-year prophecy of torment. The unification of the tribes by Mohammed in 606; then the “key” battle of Nineveh in 627, followed by Mohammed’s prediction of the demise of both Persia and Rome around 628, then on to his death in 632. These dates represent a specific sequence of events in the line of Islam.

در باب نهم مکاشفه، در شیپور پنجم، دو دورهٔ نبویِ متمایزِ یکصد و پنجاه‌ساله وجود دارد. دورهٔ نخست از مرگ محمد در سال ۶۳۲ تا خوار شدن امپراتریس ایرنهٔ روم شرقی در سال ۷۸۲ امتداد می‌یابد. باب نهم، خیزش اسلام را به‌گونه‌ای بسیار دقیق شناسایی می‌کند. از متحد شدن قبایل در سال ۶۰۶، تا نبرد نینوا در ۶۲۷، تا مرگ محمد در ۶۳۲، و سپس تا شکست ایران در ۶۳۷، صعود و افول اسلام با دقت در کلام نبوی خدا ترسیم شده است. اسلامِ عربستان، قدرتِ حاضر در نخستین نبوتِ یکصد و پنجاه‌سالهٔ عذاب است. یکپارچه‌سازی قبایل به‌وسیلهٔ محمد در ۶۰۶؛ سپس نبرد «کلیدی» نینوا در ۶۲۷، و در پی آن پیشگویی محمد دربارهٔ زوال هر دو، ایران و روم، در حدود ۶۲۸، و سپس مرگ او در ۶۳۲. این تاریخ‌ها نمایانگر رشته‌ای معین از رویدادها در سیر اسلام هستند.

One hundred and fifty years after Mohammed died in 632, the power-base of Islam changed from Arabia to Turkey, as it drove Eastern Rome all the way back to Constantinople. The first woe represented the Islam of Arabia, and the second woe represented the Islam of Turkey. Within the first woe, both one-hundred-and-fifty-year time prophecies identify the distinction between Islam of Arabia and Islam of Turkey, just as is represented in the distinction of the same truth between the first and second woe.

پس از گذشت یکصد و پنجاه سال از وفات محمد در سال ۶۳۲، پایگاه قدرت اسلام از عربستان به ترکیه منتقل شد، آنگاه که امپراتوری روم شرقی را تا قسطنطنیه واپس راند. وای نخست نمایانگر اسلامِ عربستان بود، و وای دوم نمایانگر اسلامِ ترکیه. در درون وای نخست، هر دو نبوتِ زمانیِ یکصد و پنجاه‌ساله، تمایز میان اسلامِ عربستان و اسلامِ ترکیه را مشخص می‌سازند؛ همان‌گونه که همین حقیقت در تمایز میان وای نخست و وای دوم نیز بازنمایی شده است.

The first one hundred and fifty years began with the demise of Persia and ended with Rome being stuck within the walls of Constantinople. The second period of one hundred and fifty years began with Osman’s (also called Ottman) victory at Nicomedia. The Ottoman victory at Nicomedia refers to the Siege of Nicomedia (modern-day İzmit, Turkey), which took place from 1333 to 1337 when Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The city held out for several years, but eventually surrendered in 1337 due to starvation and lack of supplies. The Byzantine garrison was allowed to leave for Constantinople. Nicomedia was one of the last major Byzantine strongholds in Asia Minor (Anatolia). Its fall effectively ended Byzantine control in most of western Anatolia. This victory allowed the Ottomans to consolidate their power in Bithynia and expand further toward the Bosporus Strait. It was a major stepping stone toward the eventual Ottoman conquest of Constantinople (which happened over a century later in 1453). The siege is often seen as one of the key early victories that transformed the small Ottoman beylik into a rising regional power.

پہلے ایک سو پچاس سال کا آغاز فارس کے زوال سے ہوا اور اختتام اس پر ہوا کہ روم قسطنطنیہ کی فصیلوں کے اندر محصور ہو کر رہ گیا۔ دوسرے ایک سو پچاس سالہ دور کا آغاز نیکومیڈیا میں عثمان (جسے اوتمان بھی کہا جاتا ہے) کی فتح سے ہوا۔ نیکومیڈیا میں عثمانی فتح سے مراد نیکومیڈیا کا محاصرہ ہے (موجودہ ازمیت، ترکی)، جو 1333 سے 1337 تک جاری رہا، جب سلطان اورخان غازی (عثمان اول کے فرزند، جو عثمانی بیلک کے بانی تھے) نے بازنطینیوں کے اہم شہر نیکومیڈیا کا محاصرہ کیا۔ شہر کئی برس تک ڈٹا رہا، لیکن بالآخر 1337 میں فاقہ، رسد کی کمی، اور سازوسامان کے فقدان کے باعث ہتھیار ڈال دیے۔ بازنطینی چھاؤنی کو قسطنطنیہ روانہ ہونے کی اجازت دے دی گئی۔ نیکومیڈیا ایشیائے کوچک (اناطولیہ) میں بازنطینیوں کے آخری بڑے مضبوط مراکز میں سے ایک تھا۔ اس کے سقوط نے عملاً مغربی اناطولیہ کے بیشتر حصے پر بازنطینی اقتدار کا خاتمہ کر دیا۔ اس فتح نے عثمانیوں کو بطینیہ میں اپنی قوت مستحکم کرنے اور مزید آبنائے باسفورس کی جانب پیش قدمی کرنے کے قابل بنایا۔ یہ بالآخر قسطنطنیہ کی عثمانی فتح کی جانب ایک نہایت اہم سنگِ میل ثابت ہوئی (جو ایک صدی سے زیادہ عرصہ بعد 1453 میں وقوع پذیر ہوئی)۔ اس محاصرے کو اکثر ان ابتدائی کلیدی فتوحات میں سے ایک سمجھا جاتا ہے جنہوں نے چھوٹی عثمانی بیلک کو ایک ابھرتی ہوئی علاقائی طاقت میں تبدیل کر دیا۔

When the second one-hundred-and-fifty-year period within the first trumpet concluded on July 27, 1449 the last Constantine sought permission from the Islamic sultan to ascend to the throne of Eastern Rome, thus suffering the same humiliation that the Empress Irene suffered at the end of the first one hundred and fifty years of Revelation nine’s two “five-month” periods. The humiliation of ‘the Empress Irene’ and also of ‘Constantine the last’ typified the later humiliation of the Ottomans, when at the conclusion of the time prophecy of the second woe they sought protection from the four great European powers from the threat of Egypt.

جب پہلی نرسنگی کے اندر دوسرے ایک سو پچاس سالہ عرصہ کا اختتام 27 جولائی 1449ء کو ہوا، تو آخری قسطنطین نے مشرقی روم کے تخت پر جلوس کے لیے اسلامی سلطان سے اجازت طلب کی، یوں وہ اسی رسوائی کا شکار ہوا جس کا سامنا ملکہ آئرین نے مکاشفہ نو کے دو “پانچ ماہ” کے ادوار میں سے پہلے ایک سو پچاس برس کے اختتام پر کیا تھا۔ ‘ملکہ آئرین’ اور نیز ‘آخری قسطنطین’ کی رسوائی بعد میں عثمانیوں کی رسوائی کی ایک تمثیل تھی، جب دوسرے ویل کے زمانی نبوتی دور کے اختتام پر انہوں نے مصر کے خطرے سے بچاؤ کے لیے یورپ کی چار عظیم طاقتوں سے تحفظ طلب کیا۔

## The Pantheon

پانتئون

The pioneers correctly understood and taught that the phrase “the place of his sanctuary was cast down” in Daniel eight and verse eleven was fulfilled by Constantine.

پیشگامان به‌درستی دریافتند و تعلیم دادند که عبارت «جایگاه مقدس او به زیر افکنده شد» در دانیال باب هشت آیهٔ یازده، به‌وسیلهٔ کنستانتین تحقق یافت.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down.

> آری، او خویشتن را حتی تا رئیسِ لشکر بزرگ ساخت، و قربانیِ دائمی به‌واسطهٔ او برداشته شد، و جایگاهِ مقدسِ او فرو افکنده گردید.

The “sanctuary” here identified was the Pantheon temple in the city of Rome and the “place of” that temple was Rome. Rome was “cast down” by Constantine when he chose to move the capital of his empire to Constantinople in the year 330. Verse eleven connects with Revelation thirteen and verse two is identifying the same events.

مقصود از «قُدس» در اینجا، معبد پانتئون در شهر روم بود، و «جایِ» آن معبد، روم بود. روم هنگامی به دست قسطنطین «به زیر افکنده شد» که او در سال 330 تصمیم گرفت پایتخت امپراتوری خود را به قسطنطنیه منتقل کند. آیه یازدهم با مکاشفه سیزده مرتبط است، و آیه دوم همان رویدادها را مشخص می‌سازد.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority.

> و آن وحشی که دیدم، مانند پلنگ بود، و پاهایش همچون پاهای خرس، و دهانش چون دهان شیر؛ و اژدها قدرت خود، و تخت خود، و اقتدار عظیم خویش را به او داد.

The dragon was pagan Rome, and pagan Rome gave its “seat” of authority over to the Roman church in 330, when it moved the capital to the east, thus leaving a power vacuum which the papal church happily took advantage of. When we start the line of eastern Rome from the year 330 unto 1453, we find that at the start of the prophecy of eastern Rome, the city of Rome is humiliated by Constantine’s rejection of Rome. That humiliation was repeated with the Empress Irene in 782, at the conclusion of the first one hundred and fifty years of torment. Both those humiliations were repeated by Constantine the last.

اژدها رومِ بت‌پرست بود، و رومِ بت‌پرست در سال 330 «کرسی» اقتدار خود را به کلیسای روم واگذار کرد، هنگامی که پایتخت را به مشرق منتقل نمود؛ بدین‌سان خلأیی در قدرت پدید آمد که کلیسای پاپی با خرسندی از آن بهره‌برداری کرد. هنگامی که خط سیر روم شرقی را از سال 330 تا 1453 دنبال می‌کنیم، درمی‌یابیم که در آغاز نبوتِ مربوط به روم شرقی، شهر روم به‌سبب ردّ روم از سوی کنستانتین خوار و تحقیر شد. آن خواری در سال 782، با امپراتریس ایرنه، در پایان نخستین یکصد و پنجاه سال عذاب، تکرار شد. هر دوی آن خواری‌ها به‌وسیلهٔ کنستانتینِ آخر نیز تکرار گردید.

## Peculiar Rise and Falls

افول‌ها و صعودهای شگفت‌انگیز

The fifth and sixth trumpets of Revelation nine provide the details of the fall of eastern Rome, while also chronicling the rise and fall of Islam. Inspiration informs us to study the “rise and fall” of the kingdoms in the books of Daniel and Revelation. Those kingdoms possess their own distinct characteristics associated with their peculiar “rise and falls.” The fall of Judah was brought about by three attacks upon Jerusalem. The Hebrews were carried into Babylon and would return under three decrees, which would initiate the 2,300 years that led to the three angels arriving into history from 1798 unto 1844. Babylon fell in one night. Rome disintegrated, and within its disintegration two aspects of Rome were set forth under the location of either western or eastern Rome. The rise and fall of the Ptolemaic empire and the Seleucid empire in the first third of Daniel eleven typifies the rise and fall of papal Rome. That testimony is simply the conclusion of the story of Alexander and Greece’s dissolution. Unlike Rome, Greece divided into four parts that ultimately became two. Rome divided into east and west, and thereafter western Rome was divided prophetically into three, representing Rome’s threefold government. For eastern Rome, Constantine divided his kingdom unto his three sons. Clearly western and eastern Rome are parallel lines representing the Roman church and the Roman state. With that twofold division is a further threefold division. Greece was four into two, Babylon was one night, Judah was three attacks. With Islam, their “rise” is portrayed as a “release” and their “fall” is a “restraint.”

مکاشفہ کے نویں باب کے پانچویں اور چھٹے نرسنگے مشرقی روم کے سقوط کی تفصیلات فراہم کرتے ہیں، اور ساتھ ہی اسلام کے عروج و زوال کا بھی بیان کرتے ہیں۔ الہامی نوشتے ہمیں آگاہ کرتے ہیں کہ دانی ایل اور مکاشفہ کی کتابوں میں سلطنتوں کے “عروج و زوال” کا مطالعہ کریں۔ ان سلطنتوں کی اپنی نمایاں خصوصیات ہیں جو ان کے مخصوص “عروج و زوال” سے وابستہ ہیں۔ یہوداہ کا سقوط یروشلیم پر تین حملوں کے ذریعے واقع ہوا۔ عبرانیوں کو بابل میں اسیر کر کے لے جایا گیا، اور وہ تین فرمانوں کے تحت واپس آئیں گے، جو 2,300 برسوں کا آغاز کریں گے؛ یہی مدت 1798 سے 1844 تک تاریخ میں تین فرشتوں کے آنے پر منتج ہوئی۔ بابل ایک ہی رات میں گر گیا۔ روم بکھر گیا، اور اس کے اسی بکھراؤ کے اندر روم کے دو پہلو، یعنی مغربی روم یا مشرقی روم کے عنوان سے، سامنے لائے گئے۔ دانی ایل گیارہ کے پہلے ایک تہائی حصے میں بطلیموسی سلطنت اور سلوقی سلطنت کا عروج و زوال، پاپائی روم کے عروج و زوال کی تمثیل ہے۔ یہ شہادت محض اس حکایت کے اختتام پر مشتمل ہے جو سکندر اور یونان کے انہدام سے متعلق ہے۔ روم کے برخلاف، یونان چار حصوں میں تقسیم ہوا جو بالآخر دو بن گئے۔ روم مشرق اور مغرب میں تقسیم ہوا، اور اس کے بعد مغربی روم نبوتی اعتبار سے تین حصوں میں تقسیم کیا گیا، جو روم کی سہ گانہ حکومت کی نمائندگی کرتے ہیں۔ جہاں تک مشرقی روم کا تعلق ہے، قسطنطین نے اپنی مملکت اپنے تین بیٹوں میں تقسیم کی۔ واضح طور پر مغربی اور مشرقی روم دو متوازی خطوط ہیں جو رومی کلیسیا اور رومی ریاست کی نمائندگی کرتے ہیں۔ اس دوہری تقسیم کے ساتھ ایک مزید سہ گانہ تقسیم بھی موجود ہے۔ یونان چار سے دو ہوا، بابل ایک ہی رات میں، یہوداہ تین حملوں سے۔ اسلام کے ساتھ، ان کا “عروج” ایک “رہائی” کے طور پر پیش کیا گیا ہے اور ان کا “زوال” ایک “روک” ہے۔

Their rise began with Mohammed and they were restrained on August 11, 1840. They were released and immediately restrained at 9/11. They were recently released on October 7, 2023 and have since been restrained in Gaza. Islam will be released again to mark the setting up of the image of the beast. The line of Islamic prophetic history that is represented in chapters nine through eleven in the book of Revelation, identifies the prophetic history of Islam of the third woe. ‘The prophetic history of Islam of the third woe’ is also represented by the seventh and also the third angel. The third angel arrived on October 22, 1844 when the seventh angel began to sound. The third angel and the third woe arrived into prophetic history at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the prophetic history of the first and second woes has been and still is, repeating.

ظهورهم با محمد آغاز شد و در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شدند. آنان رها شدند و بلافاصله در ۱۱ سپتامبر مهار گردیدند. آنان اخیراً در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ رها شدند و از آن زمان در غزه مهار شده‌اند. اسلام بار دیگر رها خواهد شد تا برپا شدن صورتِ وحش را علامت‌گذاری کند. خطِ تاریخِ نبویِ اسلامی که در باب‌های نهم تا یازدهمِ کتاب مکاشفه بازنمایی شده است، تاریخِ نبویِ اسلامِ وایِ سوم را مشخص می‌سازد. «تاریخِ نبویِ اسلامِ وایِ سوم» همچنین به‌وسیلهٔ فرشتهٔ هفتم و نیز فرشتهٔ سوم بازنمایی شده است. فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ وارد شد، هنگامی که فرشتهٔ هفتم آغاز به نواختن کرد. فرشتهٔ سوم و وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر به تاریخِ نبوی وارد شدند. از ۱۱ سپتامبر تا قانونِ یکشنبه، تاریخِ نبویِ وایِ اول و دوم در حال تکرار بوده و هنوز نیز هست.

The “key” of the battle of Nineveh, draws two powers, Rome and Persia into direct and inseparable connection with Islam. Nineveh identifies more clearly than any other passage of Scripture the progressive demise of both western and eastern Rome.

«کلیدِ» نبرد نینوا، دو قدرتِ روم و فارس را در پیوندی مستقیم و ناگسستنی با اسلام قرار می‌دهد. نینوا بیش از هر بخش دیگری از کلامِ مقدس، زوالِ تدریجیِ رومِ غربی و رومِ شرقی را به‌روشنی مشخص می‌سازد.

Herod is a symbol of the dragon; he was representing Rome. The dragon at the end of the world is the United Nations. At the Sunday law the sixth kingdom falls, the seventh begins, but they give their kingdom to the eighth kingdom at their own birthday party. The seventh kingdom has just been born, and it immediately agrees to give its kingdom to the whore of Babylon for one hour, as typified by Herod promising up to half his kingdom to Salome.

هیرودیس نمادی از اژدهاست؛ او نمایندهٔ روم بود. اژدها در پایان جهان، سازمان ملل متحد است. در هنگام قانون یکشنبه، پادشاهی ششم سقوط می‌کند، هفتم آغاز می‌شود، اما آنان در جشن تولد خود، پادشاهی خویش را به پادشاهی هشتم می‌بخشند. پادشاهی هفتم تازه زاده شده است، و بی‌درنگ موافقت می‌کند که پادشاهی خود را برای یک ساعت به فاحشهٔ بابل واگذارد، چنان‌که هیرودیس با وعدهٔ بخشیدن تا نیمهٔ مملکت خویش به سالومه، نمونهٔ آن را پدید آورد.

Right where the United States falls, the United Nations is born and the threefold union is implemented. Herod is the dragon, and Herodias is the papacy, and the United States is Salome. Herod was in an unlawful marriage alliance, for he was married to his brother’s wife, and at the prophetic level he was in an incestuous relationship with Salome, for it is clear that he was lusting after her as she danced. The dragon has relations with both the mother and daughter. This is important to see when you determine that western and eastern Rome represents church craft and statecraft respectively. Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, placed the papacy on the throne prophetically, and in so doing it typified the United States who will once again place the papacy on the throne.

درست در همان‌جایی که ایالات متحده سقوط می‌کند، سازمان ملل متحد متولد می‌شود و اتحاد سه‌گانه به اجرا درمی‌آید. هیرودیس اژدهاست، و هیرودیا پاپیت است، و ایالات متحده سالومه است. هیرودیس در اتحادی نامشروعِ زناشویی بود، زیرا با زنِ برادر خود ازدواج کرده بود، و در سطح نبوی در رابطه‌ای زنای با محارم‌گونه با سالومه قرار داشت، زیرا آشکار است که هنگامی که او می‌رقصید، هوس او را در دل می‌پروراند. اژدها با هر دو، مادر و دختر، رابطه دارد. دیدن این نکته مهم است هنگامی که تشخیص می‌دهید رومِ غربی و رومِ شرقی به‌ترتیب نمایانگر سیاست‌ورزی کلیسایی و سیاست‌ورزی دولتی‌اند. روم، چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، به‌گونه‌ای نبوی پاپیت را بر تخت نشاند، و با این کار، ایالات متحده را که بار دیگر پاپیت را بر تخت خواهد نشاند، پیش‌نمون ساخت.

The progressive demise of western Rome from 330 unto 476 represents the progressive demise of the United States from 1798 unto the Sunday law. The year “330” and the year “1798” are both prophetic waymarks called “the time appointed” or the “time of the end” in the book of Daniel. 330 marks the beginnings of western and eastern Rome. The ending of both is the humiliation of the Roman leader, just as Constantine humiliated the city of Rome at the beginning. 476 was the end of a prophetic period that marks how the prestigious political structure of Rome disintegrated under three steps. A period that began with the city being rejected in 330 was followed by the humiliation of their entire political structure—their glorious republic, which had been the primary bragging point for ancient Rome, was taken apart, and ultimately reached 476, when there would never be a ruler over Rome that was from an actual Roman bloodline. Two lines of Rome beginning in the year 330, and the passage where those two lines are set forth, also includes two prophetic lines of five months. The line of western Rome begins and ends with progressive humiliation. The line of eastern Rome begins and ends with progressive humiliation in 1449, as Constantine the last asked permission to reign.

زوالِ تدریجیِ رومِ غربی از سال 330 تا 476، نمایانگر زوالِ تدریجیِ ایالات متحده از 1798 تا قانون یکشنبه است. سال «330» و سال «1798» هر دو نشانه‌های راهِ نبوی‌اند که در کتاب دانیال «وقتِ معین» یا «زمانِ آخر» نامیده شده‌اند. 330 آغازهای رومِ غربی و رومِ شرقی را مشخص می‌سازد. پایان هر دو، خواریِ رهبرِ رومی است، همان‌گونه که قسطنطین در آغاز، شهرِ روم را خوار ساخت. 476 پایانِ یک دورهٔ نبوی بود که نشان می‌دهد ساختارِ سیاسیِ پرشکوهِ روم چگونه در سه گام از هم فروپاشید. دوره‌ای که با طرد شدنِ شهر در 330 آغاز شد، سپس با تحقیرِ تمامِ ساختارِ سیاسیِ آنان دنبال گردید—جمهوریِ باشکوهِ ایشان، که مایهٔ اصلیِ فخرِ رومِ باستان بود، از هم گسسته شد—و سرانجام به 476 رسید، زمانی که دیگر هرگز فرمانروایی بر روم از یک تبارِ واقعیِ رومی وجود نمی‌داشت. دو خطِ روم که در سال 330 آغاز می‌شوند، و عبارتی که این دو خط در آن مطرح شده‌اند، همچنین شامل دو خطِ نبویِ پنج‌ماهه نیز هست. خطِ رومِ غربی با خواریِ تدریجی آغاز می‌شود و با خواریِ تدریجی پایان می‌یابد. خطِ رومِ شرقی با خواریِ تدریجی آغاز می‌شود و با خواریِ تدریجی در 1449 پایان می‌یابد، آنگاه که قسطنطینِ آخر برای سلطنت کردن اجازه خواست.

One of the five month periods leads to the end of Arabic Islam as the focus of prophecy and the beginning of Turkish Islam in 782. On that date Empress Irene is humiliated, in alignment with the humiliation of Constantine the last at the end of the second five-month prophecy. Two five-month prophecies within one narrative of fifteen verses. One portrays a history of the Islam of Arabia the other Islam of Turkey. Both conclude with the humiliation of eastern Rome. The conclusion of one of the prophecies was fulfilled by a woman being humiliated and the other by a man. Line upon line they identify a humiliation of the church and the state of eastern Rome. Both humiliations are brought about by Islam of the first woe. The humiliation of Constantine the last in 1449, begins a four-year period that ends in 1453, with the walls of Constantinople coming down. 1449 represents a humiliation and 1453 the walls come down and a kingdom ends.

یکی از دوره‌های پنج‌ماهه به پایان اسلام عربی به‌عنوان کانون نبوت و آغاز اسلام ترکی در سال ۷۸۲ منتهی می‌شود. در آن تاریخ، امپراتریس ایرنه خوار می‌گردد، در هماهنگی با خواریِ کنستانتینِ آخر در پایان نبوت دومِ پنج‌ماهه. دو نبوتِ پنج‌ماهه در درون یک روایتِ پانزده‌آیه‌ای. یکی تاریخِ اسلامِ عربستان را ترسیم می‌کند و دیگری اسلامِ ترکیه را. هر دو با خواریِ رومِ شرقی به پایان می‌رسند. فرجامِ یکی از این نبوت‌ها با خوار شدنِ یک زن تحقق یافت و دیگری با خوار شدنِ یک مرد. سطر بر سطر، خواریِ کلیسا و دولتِ رومِ شرقی را مشخص می‌سازند. هر دو خواری به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ نخست پدید می‌آیند. خواریِ کنستانتینِ آخر در ۱۴۴۹، آغازگرِ یک دورهٔ چهارساله است که در ۱۴۵۳ پایان می‌یابد، هنگامی که دیوارهای قسطنطنیه فرو می‌ریزد. ۱۴۴۹ بیانگرِ یک خواری است و در ۱۴۵۳ دیوارها فرو می‌ریزند و یک پادشاهی به پایان می‌رسد.

## Death of Mohammed

وفاتِ محمد

One of the two five-month periods begins with the death of Mohammed, who is identified as the “king that was over them” in verse eleven.

یکی از آن دو دورهٔ پنج‌ماهه با مرگ محمد آغاز می‌شود؛ همان که در آیهٔ یازدهم به‌عنوان «پادشاهی که بر ایشان بود» شناخته شده است.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> و بر ایشان پادشاهی بود که همان فرشتۀ هاویۀ بی‌کران است، که نامش در زبان عبری اَبَدّون، و در زبان یونانی نامش اَپُلّیون است.

The king over them was Mohammed, for he is identified in verse one, so he is not some other Islamic figure; he is Mohammed the king, and a king is a kingdom and Islam is the kingdom of Mohammed.

پادشاهِ آنان محمد بود، زیرا او در آیهٔ یک شناسایی شده است؛ پس او شخصیت دیگری از میان شخصیت‌های اسلامی نیست، بلکه محمدِ پادشاه است، و پادشاه همان پادشاهی است، و اسلام پادشاهیِ محمد است.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. Revelation 9:1–3.

> और पाँचवें स्वर्गदूत ने तुरही फूँकी, और मैंने एक तारे को स्वर्ग से पृथ्वी पर गिरा हुआ देखा; और उसे अथाह कुण्ड की कुँजी दी गई। और उसने अथाह कुण्ड को खोला; और उस कुण्ड से बड़े भट्ठे के धुएँ के समान धुआँ उठा; और उस कुण्ड के धुएँ के कारण सूर्य और वायु अन्धकारमय हो गए। और उस धुएँ में से पृथ्वी पर टिड्डियाँ निकलीं; और उन्हें ऐसी सामर्थ दी गई, जैसी पृथ्वी के बिच्छुओं को सामर्थ होती है। प्रकाशितवाक्य 9:1–3।

The repetition of the first and second woes within the third woe parallels the repetition of the first and second angels within the third angel. Mohammed, the king was given the key to open the bottomless pit and 9/11 identifies when the third angel is empowered. Christ as the mighty angel then descended as the first strike of Balaam arrived in prophetic history. Then the bottomless pit opened and Islam became a subject of world history again. Christ then led His people back to the old paths of Jeremiah and the message of the third woe and third angel began to be sounded. In 2015, Trump announced his intent to run for president, thus stirring up the globalist dragon powers and the bottomless pit then released the atheism that ultimately killed Trump in the streets of Sodom and Egypt. At the Sunday law the beast that is the eighth that is of the seven will ascend out of the bottomless pit. The beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the ending identifies the rise of a bottomless pit power.

تكرارُ الويلِ الأوّلِ والثاني داخلَ الويلِ الثالث يُوازي تكرارَ الملاكِ الأوّلِ والثاني داخلَ الملاكِ الثالث. أُعطي محمد، الملك، مفتاحَ فتحِ الهاوية، ويُحدِّد 11/9 الوقتَ الذي يُمكَّن فيه الملاكُ الثالث. ثم نزل المسيحُ بوصفه الملاكَ القويَّ حين وصلت الضربةُ الأولى لبلعام إلى التاريخ النبوي. ثم انفتحت الهاوية، وعاد الإسلامُ موضوعًا من موضوعاتِ تاريخ العالم. ثم قاد المسيحُ شعبَه إلى السبلِ القديمةِ التي لأرميا، وبدأت تُنادَى رسالةُ الويلِ الثالث والملاكِ الثالث. وفي عام 2015، أعلن ترامب عزمه الترشح للرئاسة، فحرّك بذلك قوى التنين العالميّة، ثم أطلقت الهاويةُ الإلحادَ الذي قتل ترامب في نهاية المطاف في شوارع سدوم ومصر. وعند قانون الأحد سيصعد الوحشُ، وهو الثامنُ الذي هو من السبعة، من الهاوية. إن بدايةَ زمنِ خَتمِ المئةِ والأربعةِ والأربعين ألفًا ونهايتَه تُحدِّدان صعودَ قوّةٍ من الهاوية.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> آن وحش که دیدی، بود و نیست؛ و از هاویه برخواهد آمد و به هلاکت خواهد رفت. و ساکنان زمین، آنان که نام‌های ایشان از بنیاد عالم در دفتر حیات نوشته نشده است، چون آن وحش را ببینند که بود و نیست و با این همه هست، در شگفت خواهند ماند. مکاشفه 17:8

Islam is the key that opened the bottomless pit on 9/11 and that opens the bottomless pit at the Sunday law. In the midst of the sealing time, the dragon-beast of globalism also came out of the bottomless pit.

اسلام همان کلیدی است که در ۱۱ سپتامبر هاویه را گشود و نیز در زمان قانون یکشنبه هاویه را می‌گشاید. در میانهٔ زمانِ مُهر شدن، اژدها-وحشِ جهانی‌گرایی نیز از هاویه بیرون آمد.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. Revelation 11:7.

> और जब वे अपनी गवाही पूरी कर चुके होंगे, तब वह पशु जो अथाह कुंड में से चढ़ता है, उनसे युद्ध करेगा, उन पर जय पाएगा, और उन्हें मार डालेगा। प्रकाशितवाक्य 11:7।

The key that opens all three waymarks of a power from the bottomless pit was given to Mohammed, the king of the kingdom of Islam. The battle of Nineveh in 627 represented a battle between two powers that depleted the power of both combatants that allowed Islam to rapidly rise into power. The key was turned on 9/11 and Islam’s rise began, though it was restrained shortly thereafter. The battle of Nineveh was typified at 9/11, for Islam’s rise there began as the mighty angel descended to lighten the earth with His glory, and the star, which means messenger, also fell from heaven. The battle of Nineveh is also typified at the end, when the Sunday law arrives and the second period of the Dark Ages begins as the smoke of the Islamic religion blots out the sun.

تمامی سه نشانهٔ راهِ قدرتی که از هاویه برمی‌خیزد، به‌وسیلهٔ کلیدی گشوده شد که به محمد، پادشاه مملکت اسلام، داده شده بود. نبرد نینوا در سال ۶۲۷ نمایانگر نبردی میان دو قدرت بود که نیروی هر دو طرفِ درگیر را فرسوده ساخت و بدین‌سان به اسلام امکان داد تا به‌سرعت به قدرت برسد. این کلید در ۱۱/۹ چرخانده شد و صعود اسلام آغاز گردید، هرچند اندکی بعد مهار شد. نبرد نینوا در ۱۱/۹ به‌گونه‌ای نمونه‌وار تکرار شد؛ زیرا صعود اسلام در آنجا از هنگامی آغاز شد که آن فرشتهٔ نیرومند فرود آمد تا زمین را به جلال خویش روشن سازد، و آن ستاره نیز که به معنای رسول است، از آسمان سقوط کرد. نبرد نینوا همچنین در پایان نیز به‌گونه‌ای نمونه‌وار تکرار می‌شود، آنگاه که قانون یکشنبه فرا می‌رسد و دورهٔ دوم اعصار ظلمت آغاز می‌گردد، در حالی که دودِ آیین اسلام خورشید را تیره و مستور می‌سازد.

## Exeter

اکسیتر

The Sunday law is typified when the message of the midnight cry arrived at the Exeter camp meeting. Then the final movements of the setting up of the image of the beast begins. The formation, or the setting up of the image began at 9/11, but at the ending of the period, the period of the proclamation of the midnight cry is also a fractal of the entire period of the image’s formation that began at 9/11. The beginning represents the ending. The first woe typifies the third woe, just as the first angel typifies the third angel. The battle of Nineveh at the ending of the sealing time, identifies the battle of Nineveh at the beginning. The battle of Nineveh at the Sunday law, is the ending of the sealing time that began at 9/11, but it is also the ending of the period of the proclamation of the midnight cry. The battle of Nineveh is therefore typified at the beginning of the midnight cry proclamation, that identifies the final steps in the formation of the image of the beast in the United States, and at the Sunday law the beginning of the formation of the image of the beast in the world begins. Nineveh is the key that aligns the various lines that find their perfect fulfillment in the hidden history of verse forty.

قانون یکشنبه آنگاه به‌صورت نمادین متجلّی می‌شود که پیامِ فریادِ نیمه‌شب به اجتماعِ اردوییِ اکستر رسید. آنگاه واپسین حرکاتِ برپا شدنِ صورتِ وحش آغاز می‌گردد. تشکیل، یا برپا شدنِ صورت، از 9/11 آغاز شد؛ امّا در پایانِ آن دوره، دورهٔ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب نیز خود فراکتالی از تمامِ دورهٔ تشکیلِ صورت است که از 9/11 آغاز گردید. آغاز، نمایانگرِ پایان است. وایِ اوّل، وایِ سوّم را به‌صورت نمادین نشان می‌دهد، همان‌گونه که فرشتهٔ اوّل، فرشتهٔ سوّم را به‌صورت نمادین نشان می‌دهد. نبردِ نینوا در پایانِ زمانِ مُهر و موم، نبردِ نینوا را در آغاز مشخص می‌سازد. نبردِ نینوا در قانونِ یکشنبه، پایانِ زمانِ مُهر و مومی است که از 9/11 آغاز شد، امّا همچنین پایانِ دورهٔ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب نیز هست. بنابراین، نبردِ نینوا در آغازِ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب به‌صورت نمادین نشان داده می‌شود؛ و این، مراحلِ نهاییِ تشکیلِ صورتِ وحش در ایالاتِ متحده را مشخص می‌سازد، و در قانونِ یکشنبه، آغازِ تشکیلِ صورتِ وحش در جهان شروع می‌شود. نینوا کلیدی است که خطوطِ گوناگون را هم‌راستا می‌سازد؛ همان خطوطی که کمالِ تحققِ خود را در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل می‌یابند.

We will proceed further in the next article.

ما در مقالۀ بعدی بیشتر پیش خواهیم رفت.

Back to Articles