Article

# The Book of Daniel - Number Seventeen

کتاب دانیال - شماره هفده

Prophetic Connections: Nebuchadnezzar’s Golden Image and the Sunday Law

پیوندهای نبوی: تمثال زرّین نبوکدنصر و قانون یکشنبه

Author

Jeff Pippenger

Published

December 12, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Sister White often identifies the golden image on the plain of Dura as the Sunday law.

خواهر وایت غالباً تمثال زرّینِ بر دشتِ دورا را همان قانونِ یکشنبه می‌شناسد.

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18; 2:1–3, quoted.]” Manuscript Releases, volume 14, 91.

> «بتِ سَبْتِ بُت‌گونه برپا شده است، همان‌گونه که تمثالِ زرّین در دشتِ دورا برپا شد. و همان‌گونه که نبوکدنصر، پادشاهِ بابل، فرمانی صادر کرد که هر که در برابر این تمثال سر فرود نیاورد و آن را پرستش نکند، کشته شود، همچنین اعلامی صادر خواهد شد که همهٔ کسانی که برای نهادِ یکشنبه حرمت قائل نشوند، به حبس و مرگ مجازات خواهند شد. بدین‌سان، سَبْتِ خداوند پایمال می‌شود. اما خداوند اعلام کرده است: “وای بر آنان که احکامِ ناعادلانه صادر می‌کنند و مشقّت‌هایی را که مقرر داشته‌اند می‌نویسند” [اشعیا ۱۰:۱]. [صفنیا ۱:۱۴–۱۸؛ ۲:۱–۳، نقل شده.]» Manuscript Releases، جلد ۱۴، ۹۱.

In this particular passage Sister White references the book of Zephaniah, and in so doing she adds to the prophetic connection of Daniel chapter two and chapter three. Zephaniah identifies that God’s people are to gather together before the decree. He also identifies a trumpet message, which is a symbol of a warning message that is directed against the cities (States) and towers (Churches). He identifies a gathering, which is the element of the “seven times,” that occurs when the Leviticus twenty-six prayer is offered. He identifies a “nation that is not desired,” all the while emphasizing the arrival of God’s executive judgment that begins at the Sunday law and escalates through to the Second Coming of Christ.

در این بخش خاص، خواهر وایت به کتاب صفنیا ارجاع می‌دهد، و بدین‌سان بر پیوند نبویِ باب دوم و باب سوم دانیال می‌افزاید. صفنیا مشخص می‌سازد که قوم خدا باید پیش از صدور فرمان با یکدیگر جمع شوند. او همچنین پیامِ شیپور را معرفی می‌کند که نمادی از پیام هشدار است و علیه شهرها (ایالت‌ها) و برج‌ها (کلیساها) متوجه می‌باشد. او گردآمدنی را معرفی می‌کند که همان عنصرِ «هفت زمان» است، و هنگامی رخ می‌دهد که دعای لاویان بیست‌وشش تقدیم می‌گردد. او «امتی که مطلوب نیست» را نیز معرفی می‌کند، و در تمام این مدت بر فرارسیدن داوریِ اجراییِ خدا تأکید می‌ورزد؛ داوری‌ای که از قانون یکشنبه آغاز می‌شود و تا آمدنِ ثانویِ مسیح شدت می‌یابد.

What precedes the decree of the Sunday law is the formation of the image of the beast. The formation of the image of the beast is the visual test that confronts those of God’s people, who have previously passed the dietary test. Before the decree, which is the third (the litmus test), God’s people, who Zephaniah identifies as a “nation that is not desired,” are called to gather together. The first prophecy of Ezekiel is the gathering message, but it is only accomplished for those who recognize their scattered condition and pray the Leviticus twenty-six prayer, as did Daniel, in chapter nine.

آنچه بر فرمانِ قانونِ یک‌شنبه پیشی می‌گیرد، تشکیلِ صورتِ حیوان است. تشکیلِ صورتِ حیوان، آزمونِ دیداری‌ای است که در برابرِ آن گروه از قومِ خدا قرار می‌گیرد که پیش‌تر از آزمونِ خوراکی گذشته‌اند. پیش از صدورِ فرمان، که سومین آزمون است (آزمونِ محک)، قومِ خدا که صفنیا ایشان را «امتی نامرغوب» معرفی می‌کند، فراخوانده می‌شوند که با یکدیگر جمع شوند. نخستین نبوتِ حزقیال، پیامِ گردآوری است؛ اما این امر تنها برای کسانی تحقق می‌یابد که پراکندگیِ خویش را تشخیص دهند و دعای لاویان بیست‌وشش را، همان‌گونه که دانیال در فصل نهم به‌جا آورد، به‌جا آورند.

> The great day of the Lord is near, it is near, and hasteth greatly, even the voice of the day of the Lord: the mighty man shall cry there bitterly. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of wasteness and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness, A day of the trumpet and alarm against the fenced cities, and against the high towers. And I will bring distress upon men, that they shall walk like blind men, because they have sinned against the Lord: and their blood shall be poured out as dust, and their flesh as the dung. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them in the day of the Lord’s wrath; but the whole land shall be devoured by the fire of his jealousy: for he shall make even a speedy riddance of all them that dwell in the land. Gather yourselves together, yea, gather together, O nation not desired; Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you. Seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought his judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger. Zephaniah 1:14–2:3.

> روز عظیم خداوند نزدیک است، نزدیک است و به‌شتاب بسیار فرامی‌رسد؛ حتی آواز روز خداوند نیز شنیده می‌شود: مرد زورآور در آنجا به تلخی فریاد خواهد کرد. آن روز، روز غضب است، روز تنگی و اضطراب، روز ویرانی و خرابی، روز تاریکی و ظلمت، روز ابرها و تاریکیِ غلیظ، روز کَرِنای جنگ و بانگِ هشدار بر ضد شهرهای حصاردار و بر ضد برج‌های بلند. و من بر آدمیان تنگی خواهم آورد، تا چون کوران راه روند، زیرا به خداوند گناه ورزیده‌اند؛ و خون ایشان چون غبار ریخته خواهد شد، و گوشت ایشان مانند سرگین. نه نقره‌شان و نه طلایشان خواهد توانست ایشان را در روز غضب خداوند رهایی دهد؛ بلکه تمامی زمین به آتش غیرت او بلعیده خواهد شد، زیرا او نابودیِ سریعِ همه ساکنان زمین را به‌عمل خواهد آورد. خویشتن را گرد آورید، آری، گرد آیید، ای قومی که مطلوب نیستید؛ پیش از آنکه فرمان صادر شود، پیش از آنکه آن روز چون کاه بگذرد، پیش از آنکه خشمِ سوزانِ خداوند بر شما بیاید، پیش از آنکه روز غضب خداوند بر شما فرا رسد. خداوند را بطلبید، ای تمامی حلیمانِ زمین که احکام او را به‌جا آورده‌اید؛ عدالت را بطلبید، حلم را بطلبید؛ شاید در روز غضب خداوند مستور گردید. صفنیا 1:14–2:3.

A “mighty man” in the Scriptures is a man of power, and the first reference to a “mighty man” is Gideon.

در کتبِ مقدس، «مردِ زورآور» به مردی صاحبِ قدرت اطلاق می‌شود، و نخستین اشاره به «مردِ زورآور» جِدعون است.

> And there came an angel of the Lord, and sat under an oak which was in Ophrah, that pertained unto Joash the Abiezrite: and his son Gideon threshed wheat by the winepress, to hide it from the Midianites. And the angel of the Lord appeared unto him, and said unto him, The Lord is with thee, thou mighty man of valour. And Gideon said unto him, Oh my Lord, if the Lord be with us, why then is all this befallen us? and where be all his miracles which our fathers told us of, saying, Did not the Lord bring us up from Egypt? but now the Lord hath forsaken us, and delivered us into the hands of the Midianites. And the Lord looked upon him, and said, Go in this thy might, and thou shalt save Israel from the hand of the Midianites: have not I sent thee? And he said unto him, Oh my Lord, wherewith shall I save Israel? behold, my family is poor in Manasseh, and I am the least in my father’s house. And the Lord said unto him, Surely I will be with thee, and thou shalt smite the Midianites as one man. Judges 6:11–16.

> اور خداوند کا فرشتہ آیا اور اس بلوط کے درخت کے نیچے بیٹھا جو عُفرہ میں تھا اور یوآس ابیعزری کا تھا؛ اور اُس کا بیٹا جدعون مِدیانیوں سے چھپانے کے لیے مَے کے حوض کے پاس گیہوں جھاڑ رہا تھا۔ تب خداوند کے فرشتہ نے اُس پر ظاہر ہو کر اُس سے کہا، اے زور آور بہادر، خداوند تیرے ساتھ ہے۔ اور جدعون نے اُس سے کہا، اے میرے مالک، اگر خداوند ہمارے ساتھ ہے تو پھر یہ سب ہم پر کیوں آ پڑا ہے؟ اور اُس کے وہ سب معجزے کہاں ہیں جن کا ذکر ہمارے باپ دادا ہم سے کرتے تھے اور کہتے تھے، کیا خداوند ہمیں مصر سے نکال نہیں لایا؟ لیکن اب خداوند نے ہمیں ترک کر دیا ہے اور مِدیانیوں کے ہاتھ میں کر دیا ہے۔ اور خداوند نے اُس کی طرف نظر کر کے کہا، تُو اپنی اسی قوت میں جا، اور تُو اسرائیل کو مِدیانیوں کے ہاتھ سے چھڑائے گا؛ کیا میں نے تجھے نہیں بھیجا؟ اور اُس نے اُس سے کہا، اے میرے مالک، میں اسرائیل کو کس چیز کے وسیلہ سے بچاؤں؟ دیکھ، میرا خاندان منسّی میں غریب ہے، اور میں اپنے باپ کے گھرانے میں سب سے چھوٹا ہوں۔ اور خداوند نے اُس سے کہا، یقیناً میں تیرے ساتھ رہوں گا، اور تُو مِدیانیوں کو گویا ایک ہی آدمی کی مانند مارے گا۔ قضاۃ 6:11–16۔

In Zephaniah the mighty man, who is also Gideon, is to cry bitterly. The word “cry” is a symbol of the Midnight Cry in the last days, and the word “bitter” represents righteous indignation. Gideon, or Zephaniah’s “mighty man,” is a symbol of the Elijah message that has the responsibility of showing God’s people their sins, and of course the sins of their fathers.

در صفنیا، مردِ زورآور، که همان جدعون نیز هست، باید به تلخی فریاد برآورد. واژهٔ «فریاد» نمادی از نداى نیمه‌شب در ایام آخر است، و واژهٔ «تلخ» بیانگر خشمِ عادلانه است. جدعون، یا «مردِ زورآور» صفنیا، نمادی از پیامِ ایلیا است که مسئولیت دارد گناهانِ قومِ خدا، و البته گناهانِ پدرانِ ایشان را، به آنان بنمایاند.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> بلند آواز دے، دریغ نہ کر، اپنی آواز نرسنگے کی مانند بلند کر، اور میری قوم پر اُن کی سرکشی ظاہر کر، اور یعقوب کے گھرانے پر اُن کے گناہ۔ یسعیاہ 58:1۔

All the prophets align with one another in the last days, so the trumpet message of Isaiah is also the “cry” of the mighty man of Zephaniah, who is Gideon, and they all are identifying the Elijah messenger and his work in the last days. In Isaiah the following verses identify their sins as presumption, for they believe they are actually worshipping and serving the Lord.

تمام انبیا در ایام آخر با یکدیگر هم‌سو هستند؛ از این‌رو، پیامِ کرنا در اشعیا همان «فریاد» مردِ زورآورِ صفنیا نیز هست، که جدعون است، و همگیِ ایشان رسولِ ایلیا و کار او را در ایام آخر معرفی می‌کنند. در اشعیا، آیاتِ زیر گناهانِ ایشان را به‌عنوان گستاخی و خودمأمنی معیّن می‌سازند، زیرا بر این باورند که در واقع خداوند را عبادت کرده و خدمت می‌کنند.

> Yet they seek me daily, and delight to know my ways, as a nation that did righteousness, and forsook not the ordinance of their God: they ask of me the ordinances of justice; they take delight in approaching to God. Isaiah 58:2.

> با این همه، هر روز مرا می‌جویند و دانستنِ طریق‌های مرا مایۀ خشنودی خود می‌شمارند، همچون قومی که عدالت را به‌جا آورده و فریضۀ خدای خویش را ترک نکرده باشد؛ از من احکام عدالت را می‌طلبند و از تقرّب جستن به خدا لذت می‌برند. اشعیا 58:2

The bitter cry of the mighty man is the message of the Midnight Cry, which includes the revelation that July 18, 2020 was a presumptuous sin against the Lord that must be repented of and confessed. The nuts and bolts of the message of the Midnight Cry is the formation of the image of the beast, and the subsequent judgment brought upon the United States, and then the world, by Islam.

فریادِ تلخِ مردِ زورآور، پیامِ ندای نیمه‌شب است؛ پیامی که دربرگیرندۀ این مکاشفه است که ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ گناهی از روی جسارت و تعدّی بر ضدّ خداوند بود که باید از آن توبه و به آن اعتراف شود. اساس و بنیانِ پیامِ ندای نیمه‌شب، شکل‌گیریِ صورتِ حیوان است، و داوریِ متعاقبی که به‌وسیلۀ اسلام نخست بر ایالات متحدۀ آمریکا و سپس بر جهان وارد می‌گردد.

When the Leviticus twenty-six prayer is accomplished at the end of the wilderness of the three and a half days of Revelation eleven, the precious and vile will be separated. The wise and foolish will either have the golden oil or they will not, and at that time they will be as Gideon’s “one man.” According to Zephaniah, before the Sunday law decree, Gideon, who is Elijah, who is Ezekiel, who is the mighty man will present the message of the Midnight Cry, in conjunction with the bitterness of showing God’s people their sin of participating in the prediction of July 18, 2020, and their unjustified attempt to vindicate their prediction after it utterly failed.

جب مکاشفہ گیارہ کے ساڑھے تین دنوں کے بیابان کے اختتام پر احبار چھبیس کی دعا پوری ہو جائے گی، تو قیمتی اور ذلیل الگ کر دیے جائیں گے۔ دانا اور نادان یا تو سنہرا تیل رکھتے ہوں گے یا نہیں رکھتے ہوں گے، اور اُس وقت وہ جدعون کے “ایک آدمی” کی مانند ہوں گے۔ صفنیاہ کے مطابق، اتوار کے قانون کے فرمان سے پہلے، جدعون، جو ایلیاہ ہے، جو حزقی ایل ہے، جو زورآور مرد ہے، آدھی رات کی للکار کا پیغام پیش کرے گا، اُس تلخی کے ساتھ مل کر جو خدا کے لوگوں کو یہ دکھانے میں ہے کہ انہوں نے 18 جولائی، 2020 کی پیشین گوئی میں شرکت کر کے گناہ کیا، اور اُس پیشین گوئی کے مکمل طور پر ناکام ہو جانے کے بعد بھی اپنے اُس دعوے کو بےجواز طور پر درست ثابت کرنے کی کوشش کی۔

Zephaniah identifies a gathering together of God’s people in the last days that precedes the Sunday law decree. The gathering together is also represented by Ezekiel’s first prophecy in chapter thirty-seven.

صفنیا از گردآمدن قوم خدا در ایام آخر سخن می‌گوید؛ گردآمدنی که پیش از صدور فرمانِ قانونِ یکشنبه رخ می‌دهد. این گردآمدن همچنین در نخستین نبوتِ حزقیال در فصل سی‌وهفتم به تصویر کشیده شده است.

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> پس همان‌گونه که مأمور شده بودم نبوّت کردم؛ و چون نبوّت می‌کردم، ناگاه صدایی برخاست، و اینک لرزشی پدید آمد، و استخوان‌ها به یکدیگر پیوستند، هر استخوان به استخوان خویش. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها برآمد، و پوست از بالا آنها را پوشانید؛ اما در ایشان نفَسی نبود. حزقیال ۳۷:۷، ۸.

Ezekiel prophesied to the dry bones that lay dead in the street of that city of Revelation chapter eleven, where also our Lord was crucified. They are first gathered together.

حزقی‌ایل بر آن استخوان‌های خشک که در کوچهٔ آن شهرِ مذکور در باب یازدهم مکاشفه، جایی که خداوند ما نیز در آنجا مصلوب شد، مرده افتاده بودند، نبوّت کرد. نخست، آنان گرد آورده می‌شوند.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:8–10.

> اور اُن کی لاشیں اُس بڑے شہر کی سڑک پر پڑی رہیں گی، جو روحانی معنوں میں سدوم اور مصر کہلاتا ہے، جہاں ہمارے خداوند کو بھی مصلوب کیا گیا تھا۔ اور لوگوں اور قبیلوں اور زبانوں اور قوموں میں سے بہتیرے اُن کی لاشوں کو ساڑھے تین دن تک دیکھتے رہیں گے، اور اُن کی لاشوں کو قبروں میں رکھنے نہ دیں گے۔ اور زمین کے رہنے والے اُن پر خوشی کریں گے اور شادمانی منائیں گے، اور ایک دوسرے کو تحفے بھیجیں گے، کیونکہ یہ دونوں نبی اُن کے لیے جو زمین پر رہتے تھے عذاب کا باعث ہوئے تھے۔ مکاشفہ 11:8–10۔

They are gathered as the three and a half days are coming to a conclusion. The three and a half days represents the tarrying time of Matthew chapter twenty-five, but it is also the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six. Those that are gathered have previously been scattered, and Zephaniah identifies them as a “nation not desired.” The nation that is not desired are those who have been dead in the streets while the world rejoiced over their dead bodies, but who are gathered together and then become the nation that is the point of attack of the dragon power of the last days, who lift up the whore of Tyre as their head.

آنان گرد می‌آیند، آنگاه که سه روز و نیم به پایان خود نزدیک می‌شود. این سه روز و نیم، نمایانگر زمانِ درنگِ متی باب بیست‌وپنج است، اما همچنین پراکندگیِ «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش نیز هست. آنان که گرد آورده شده‌اند، پیش‌تر پراکنده شده بودند، و صفنیا ایشان را «امّتی نامطلوب» می‌خواند. آن امّتِ نامطلوب همان کسانی‌اند که در کوچه‌ها مرده افتاده بودند، در حالی که جهان بر اجساد ایشان شادمانی می‌کرد؛ اما سپس با یکدیگر جمع می‌شوند و آنگاه به آن امّتی بدل می‌گردند که آماجِ یورشِ قدرتِ اژدهاییِ ایامِ آخر است؛ همانانی که فاحشهٔ صور را به‌عنوان سرِ خود برمی‌افرازند.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee. Psalm 83:1–5.

> سرود یا مزمورِ آساف. ای خدا، خاموش مباش؛ سکوت مکن و آرام مگیر، ای خدا. زیرا اینک دشمنانت غوغا برپا کرده‌اند، و آنان که از تو نفرت دارند، سر برافراشته‌اند. بر ضد قوم تو به مکر مشورت کرده‌اند، و علیه نهان‌داشتگان تو رایزنی نموده‌اند. گفته‌اند: «بیایید آنان را از اینکه قومی باشند، منقطع سازیم، تا نام اسرائیل دیگر در یاد نباشد.» زیرا ایشان با یکدلگی با هم مشورت کرده‌اند؛ آنان بر ضد تو هم‌پیمان شده‌اند. مزمور 83:1–5

Their intent is to take spiritual Israel of the last days and throw them into Nebuchadnezzar’s fiery furnace. When the dead bones first hear Isaiah’s “voice,” crying the message of the Midnight Cry, they are still in the wilderness of the three and a half days. They then must choose to receive or reject the Comforter that Christ promised to send which convicts them of their sin of July 18, 2020.

مقصودِ آنان این است که اسرائیلِ روحانیِ ایّامِ آخر را گرفته، به کورهٔ آتشینِ نبوکدنصر بیفکنند. هنگامی که استخوان‌های مرده نخستین بار «آوای» اشعیا را می‌شنوند که پیامِ نالهٔ نیمه‌شب را ندا می‌دهد، هنوز در بیابانِ آن سه روز و نیم‌اند. آنگاه باید برگزینند که تسلّی‌دهنده‌ای را که مسیح وعده داد بفرستد و ایشان را بر گناهشان در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ ملزم می‌سازد، بپذیرند یا رد کنند.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:1–5.

> تسلّوا، تسلّوا شعبي، يقول إلهكم. كلّموا أورشليم بكلام التعزية، ونادوا لها بأن جهادها قد كَمُل، وأن إثمها قد غُفِر؛ لأنها قد نالت من يد الرب ضعفين عن كل خطاياها. صوت صارخ في البرية: أعدّوا طريق الرب، قوّموا في القفر سبيلاً لإلهنا. كل وادٍ يرتفع، وكل جبلٍ وأكمةٍ ينخفضان، ويصير المعوجّ مستقيماً، والعراقيب سَهلاً. فيُعلَن مجد الرب، ويراه كل بشرٍ معاً، لأن فم الرب قد تكلّم. إشعياء 40:1–5.

The passage identifying the work of the voice crying in the wilderness has some very detailed information. His message will be based upon a revelation of Christ’s character, as represented by the fact that the “glory,” which is Christ’s character, will be revealed. The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation is an unsealing of Christ’s character as represented by the element of His character that is represented as Alpha and Omega. It will also be revealed that His character is “truth.”

هغه برخه چې په بېابان کې د نارې وهونکي د کار پېژندنه کوي، ډېر مفصل معلومات لري. د هغه پیغام به د مسیح د خوی د یوې مکاشفې پر بنسټ وي، لکه څنګه چې د دې حقیقت له مخې څرګندېږي چې «جلال»، چې د مسیح خوی دی، به ښکاره شي. د عیسی مسیح مکاشفه چې د ازمایښت د مودې له پای ته رسېدو لږ مخکې خلاصېږي، د مسیح د خوی د پرانیستل کېدو معنا لري، لکه څنګه چې د هغه د خوی په هغه عنصر کې څرګندېږي چې د الفا او اومیګا په توګه تمثیل شوی دی. همدارنګه به دا هم ښکاره شي چې د هغه خوی «حق» دی.

Another detail is that when the voice begins to cry, he is still in the wilderness of the three and a half days, for he is crying in the wilderness. Prophetically when his work begins the two witnesses are still dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. Another specific fact is that when the voice begins his work, the entire world shall have access to the message. Another observation is that the message is given in the period of the last days when Christ is blotting out the sins of the one hundred and forty-four thousand, for their iniquity has been pardoned. The sad fact that is also revealed “line upon line,” is that only those who meet the requirements of the gospel will receive the pardon that is being accomplished in that history.

جزئیات دیگری این است که هنگامی که آن صدا آغاز به ندا کردن می‌کند، او هنوز در بیابانِ سه روز و نیم است، زیرا در بیابان ندا می‌دهد. از نظر نبوی، هنگامی که کار او آغاز می‌شود، آن دو شاهد هنوز در کوچه‌ای که از میان درهٔ حزقیال می‌گذرد مرده‌اند. حقیقت مشخص دیگری این است که هنگامی که آن صدا کار خود را آغاز می‌کند، تمامی جهان به این پیام دسترسی خواهند داشت. ملاحظهٔ دیگری این است که این پیام در دورهٔ ایام آخر داده می‌شود، هنگامی که مسیح گناهان آن صد و چهل و چهار هزار نفر را محو می‌سازد، زیرا عصیان ایشان آمرزیده شده است. حقیقت اندوهبار دیگری که همچنین «حکم بر حکم» آشکار می‌شود، این است که تنها کسانی که شرایط انجیل را برآورده می‌سازند، آمرزشی را که در آن تاریخ به انجام می‌رسد دریافت خواهند کرد.

Only those that respond to the demands associated with the Leviticus twenty-six prayer will have their sins and their father’s sins blotted out, for they will have received “double for all her sins.” The Lord’s “hand” that is associated with their sins and the sins of their fathers is a symbol of the first disappointment, where the Lord held His hand over a mistake that produced the first disappointment. In Millerite history His hand prevented God’s people from seeing a hidden truth. His hand in that history represented His divine providence. In the last days His hand represents God’s peoples rejection of a revealed truth by God’s people, and His hand then represents His divine judgment.

صرف وہی لوگ جو احبار چھبیس کی دعا سے وابستہ تقاضوں کا جواب دیتے ہیں، اُن کے اپنے گناہ اور اُن کے باپ دادا کے گناہ مٹا دیے جائیں گے، کیونکہ وہ “اُس کے سب گناہوں کا دُگنا” پا چکے ہوں گے۔ خداوند کا وہ “ہاتھ” جو اُن کے گناہوں اور اُن کے باپ دادا کے گناہوں کے ساتھ وابستہ ہے، پہلی مایوسی کی علامت ہے، جہاں خداوند نے ایک ایسی غلطی پر اپنا ہاتھ رکھے رکھا جس نے پہلی مایوسی پیدا کی۔ ملیری تاریخ میں اُس کے ہاتھ نے خدا کے لوگوں کو ایک پوشیدہ سچائی دیکھنے سے روکے رکھا۔ اُس تاریخ میں اُس کا ہاتھ اُس کی الٰہی عنایت کی نمائندگی کرتا تھا۔ آخری ایّام میں اُس کا ہاتھ خدا کے لوگوں کی طرف سے ایک منکشف شدہ سچائی کے ردّ کو ظاہر کرتا ہے، اور پھر اُس کا ہاتھ اُس کے الٰہی انصاف کی نمائندگی کرتا ہے۔

With the voice of Ezekiel’s first prophecy the dead are formed together, but not yet standing as a mighty army. The second prophecy of Ezekiel chapter thirty-seven, accomplishes that by bringing the breath that comes from the four winds.

با صدای نخستین نبوتِ حزقیال، مردگان به هم پیوسته و شکل می‌گیرند، اما هنوز به صورت لشکری عظیم بر پا نایستاده‌اند. نبوتِ دومِ حزقیال در فصل سی‌وهفتم این را به انجام می‌رساند، به‌واسطۀ آوردن نَفَسی که از چهار باد می‌آید.

> Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:9–14.

> پس او به من گفت: بر باد نبوّت کن، نبوّت کن، ای پسر انسان، و به باد بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید؛ ای نَفَس، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بوز، تا زنده شوند. پس چنان‌که او مرا فرمان داده بود نبوّت کردم، و نَفَس در ایشان داخل شد، و زنده شدند، و بر پاهای خود ایستادند، لشکری بسیار عظیم. سپس به من گفت: ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندان اسرائیل هستند؛ اینک ایشان می‌گویند: استخوان‌های ما خشک شده است، و امید ما از میان رفته است؛ ما به‌کلی منقطع شده‌ایم. پس نبوّت کن و به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید؛ اینک، ای قوم من، من قبرهای شما را خواهم گشود، و شما را از قبرهایتان برخواهم آورد، و شما را به سرزمین اسرائیل خواهم آورد. و شما خواهید دانست که من یهوه هستم، هنگامی که قبرهای شما را بگشایم، ای قوم من، و شما را از قبرهایتان برآورم. و روح خود را در شما خواهم نهاد، و زنده خواهید شد، و شما را در سرزمین خودتان برقرار خواهم ساخت؛ آنگاه خواهید دانست که من، یهوه، آن را گفته‌ام و به انجام رسانده‌ام، یهوه می‌فرماید. حزقیال 37:9–14.

That breath of Ezekiel’s prophecy is the sealing message, for it comes from the four winds.

آن نَفَسِ نبوتِ حِزقیال، پیامِ مُهر است، زیرا از چهار باد می‌آید.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> اور ان باتوں کے بعد میں نے چار فرشتے زمین کے چار کونوں پر کھڑے دیکھے، جو زمین کی چاروں ہواؤں کو تھامے ہوئے تھے، تاکہ نہ زمین پر، نہ سمندر پر، اور نہ کسی درخت پر ہوا چلے۔ اور میں نے ایک اور فرشتہ مشرق کی طرف سے اوپر آتے دیکھا، جس کے پاس زندہ خدا کی مہر تھی؛ اور اُس نے اُن چار فرشتوں کو، جنہیں زمین اور سمندر کو نقصان پہنچانے کا اختیار دیا گیا تھا، بلند آواز سے پکار کر کہا، یہ کہتے ہوئے، نہ زمین کو نقصان پہنچاؤ، نہ سمندر کو، نہ درختوں کو، جب تک کہ ہم اپنے خدا کے بندوں کی پیشانیوں پر مہر نہ کر لیں۔ مکاشفہ 7:1–3۔

The four winds arise from the east, and prophetically, Islam is both “the east wind” and “the children of the east.” Ezekiel’s “breath,” which transforms the formed bodies into “a great and exceeding army” is the message that seals the one hundred and forty-four thousand. The sealing message of Revelation chapter seven, arises from the east. That message is the message of the Midnight Cry, and Zephaniah identifies it as the trumpet “alarm against the fenced cities, and against the high towers.”

چهار باد از مشرق برمی‌خیزند، و از منظر نبوی، اسلام هم «بادِ شرقی» است و هم «بنی‌مشرق». «نَفَس» در کتاب حزقیال، که بدن‌های شکل‌گرفته را به «لشکری عظیم و بی‌نهایت» مبدّل می‌سازد، همان پیامی است که آن یکصد و چهل و چهار هزار تن را مُهر می‌کند. پیامِ مُهر در مکاشفه، فصل هفتم، از مشرق برمی‌خیزد. آن پیام، پیامِ فریادِ نیمه‌شب است، و صفنیا آن را کرنا‌ی «هشدار بر ضد شهرهای حصاردار، و بر ضد برج‌های بلند» معرفی می‌کند.

A tower is a symbol of the church.

ایک برج کلیسیا کی علامت ہے۔

> “In the parable the householder represented God, the vineyard the Jewish nation, and the hedge the divine law which was their protection. The tower was a symbol of the temple.” The Desire of Ages, 597.

> «در این مَثَل، صاحبِ خانه نمایندۀ خدا بود، تاکستان نمایندۀ قوم یهود، و حصار نمایندۀ شریعت الهی که حافظ و محافظ ایشان بود. برج، نمادی از هیکل بود.» آرزوی اعصار، ۵۹۷.

A city is a kingdom in Bible prophecy. The papacy is “Babylon,” “that great city.” France and thereafter the United States are “the great city,” of “Sodom and Egypt.” Jerusalem is the “great city,” that comes down out of heaven. Zephaniah’s message is against the cities and towers, or against the combination of church and state, which by definition is the image of the beast. It is the “secret” message of Daniel chapter two.

در نبوت کتاب‌مقدس، «شهر» به معنای یک پادشاهی است. دستگاه پاپی «بابِل» است، «آن شهر عظیم». فرانسه و پس از آن ایالات متحده، «آن شهر عظیم»ِ «سدوم و مصر» هستند. اورشلیم «شهر عظیم» است که از آسمان فرود می‌آید. پیام صفنیا بر ضدِ شهرها و برج‌هاست، یا بر ضدِ اتحاد کلیسا و دولت، که به‌حسب تعریف همان صورتِ وحش است. این همان پیام «سرّی» در باب دوم دانیال است.

Just before the Sunday law decree, that is Nebuchadnezzar’s golden image test of Daniel chapter three, the dead bodies awaken and are transformed into a mighty army to proclaim the message identifying and opposing the formation of the combination of church and state, while also identifying that Islam is the providential tool which God employs to exercise His judgment upon those who enforce Sunday worship as He has in past history. The message identifies that when the image is fully developed, and enforces the mark of the beast, the judgment will be delivered.

درست پیش از فرمان قانون یکشنبه، یعنی آزمون تمثال زرّین نبوکدنصر در باب سوم دانیال، اجساد مردگان بیدار می‌شوند و به لشکری عظیم مبدّل می‌گردند تا پیامی را اعلام کنند که تشکیل اتحاد کلیسا و دولت را شناسایی کرده و با آن مخالفت می‌ورزد، و نیز مشخص می‌سازد که اسلام همان ابزار مشیّت الهی است که خدا به‌وسیلهٔ آن داوری خویش را بر کسانی اجرا می‌کند که عبادت یکشنبه را تحمیل می‌کنند، چنان‌که در تاریخ گذشته نیز چنین کرده است. این پیام تصریح می‌کند که هنگامی که تمثال به‌طور کامل شکل گرفته باشد و نشان وحش را تحمیل کند، داوری اجرا خواهد شد.

There is no direct reference in Daniel chapter three to the image of the beast that leads to and reaches its maturity at the Sunday law, but there cannot be a third message without a first and second, for chapter two of Daniel must be included in the revelation of the truths represented in Daniel chapter three. The “secret” of the image dream of chapter two identifies God’s people coming to recognize the life and death implications of Nebuchadnezzar’s image of the beast.

در فصل سوم دانیال اشاره‌ای مستقیم به تصویر وحش که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود و در آن به کمال خود می‌رسد، وجود ندارد؛ اما بدون پیام اول و دوم، پیام سومی نمی‌تواند وجود داشته باشد، زیرا فصل دوم دانیال باید در مکاشفهٔ حقایقی که در فصل سوم دانیال نمایان شده‌اند، منظور گردد. «رازِ» رؤیای تصویر در فصل دوم نشان می‌دهد که قوم خدا به درک پیامدهای حیاتی و مرگبارِ تصویر وحشِ نبوکدنصر نائل می‌آیند.

Sanctified logic requires that when Nebuchadnezzar determined that he was going to have a dedication ceremony to his golden idol, that the idol must first be built, and the musicians would need to practice the music they would play at the ceremony. There had to be advance preparation of construction going on over a period of time with excavation, a foundation laid, scaffolding, and workmen coming and going, and that preparation was the formation of the image of Nebuchadnezzar’s dream, but Nebuchadnezzar’s pride determined to make an image of only one beast, not all the kingdoms of Bible prophecy. The construction of that image is the test that God’s people must pass before probation closes, and before they are sealed, before the music plays.

منطقِ تقدیس‌شده اقتضا می‌کند که چون نبوکدنصر تصمیم گرفت برای بتِ زرّین خود آیینِ تدشینی برپا سازد، آن بت نخست باید ساخته می‌شد، و نوازندگان نیز می‌بایست موسیقی‌ای را که در آن مراسم خواهند نواخت تمرین کنند. ناگزیر می‌بایست از پیش، در طیّ مدتی، آمادگی‌های ساختمانی در جریان باشد: گودبرداری، پی‌ریزی، برپایی داربست، و آمدوشدِ کارگران؛ و آن آمادگی، شکل‌گیریِ تصویری بود از رؤیای نبوکدنصر، اما غرورِ نبوکدنصر بر آن شد که تصویری از تنها یک وحش بسازد، نه از همهٔ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس. بنای آن تصویر، آزمونی است که قومِ خدا باید پیش از بسته‌شدنِ مهلتِ توبه، و پیش از آنکه مُهر شوند، پیش از آنکه موسیقی نواخته شود، از آن سرافراز بیرون آیند.

Sanctified logic also identifies that Shadrach, Meshach and Abednego were not the only Hebrew slaves that witnessed the advance preparation for the dedication of the golden image. They were simply the only Hebrews that understood the implications of those preparations as a life and death warning, and made their own personal preparation for the coming crisis.

منطقِ تقدیس‌یافته همچنین نشان می‌دهد که شدرک، میشک و عبدنغو تنها غلامان عبری نبودند که تدارکاتِ از پیشِ مراسمِ تقدیسِ تمثالِ زرین را مشاهده کردند. آنان صرفاً تنها عبرانیانی بودند که دلالت‌های آن تدارکات را به‌مثابه هشداری مرگ و زندگی دریافتند و خود را شخصاً برای بحرانِ پیشِ رو آماده ساختند.

In the passage from Sister White at the beginning of this article, she not only aligns Zephaniah’s decree with Nebuchadnezzar’s golden image and the Sunday law, she also identifies Isaiah’s unrighteous decree.

در بخشی از نوشتهٔ خواهر وایت در آغاز این مقاله، او نه تنها فرمان صفنیا را با تمثال زرّین نبوکدنصر و قانون یکشنبه هم‌راستا می‌سازد، بلکه فرمان ناعادلانهٔ اشعیا را نیز مشخص می‌کند.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed; To turn aside the needy from judgment, and to take away the right from the poor of my people, that widows may be their prey, and that they may rob the fatherless! And what will ye do in the day of visitation, and in the desolation which shall come from far? to whom will ye flee for help? and where will ye leave your glory? Isaiah 10:1–3.

> افسوس بر آنان که احکام ناعادلانه صادر می‌کنند و ستمی را که مقرر داشته‌اند به نگارش درمی‌آورند؛ تا نیازمندان را از داوری منحرف سازند و حق را از فقیران قوم من بربایند، تا بیوه‌زنان شکار ایشان شوند و یتیمان را غارت کنند! و شما در روز بازخواست، و در آن ویرانی که از دور خواهد آمد، چه خواهید کرد؟ برای یاری به نزد که خواهید گریخت؟ و جلال خویش را کجا واخواهید گذاشت؟ اشعیا ۱۰:‏۱–۳

Isaiah’s “unrighteous decree,” is the Sunday law, and it is “the day of visitation” and “desolation,” for the United States, for “national apostasy” is followed by “national ruin.” According to Isaiah, at the Sunday law, which is also Nebuchadnezzar’s golden image, the “desolation” “shall come from far.”

«فرمانِ ناحق» در اشعیا، همان قانون یکشنبه است، و برای ایالات متحده «روزِ رسیدگی» و «ویرانی» به‌شمار می‌آید، زیرا «ارتدادِ ملّی» با «هلاکتِ ملّی» در پی می‌آید. بنا بر اشعیا، در هنگامِ قانونِ یکشنبه، که همان تمثالِ زرّینِ نبوکدنصر نیز هست، «ویرانی» «از دور خواهد آمد.»

> Remember this, and show yourselves men: bring it again to mind, O ye transgressors. Remember the former things of old: for I am God, and there is none else; I am God, and there is none like me, Declaring the end from the beginning, and from ancient times the things that are not yet done, saying, My counsel shall stand, and I will do all my pleasure: Calling a ravenous bird from the east, the man that executeth my counsel from a far country: yea, I have spoken it, I will also bring it to pass; I have purposed it, I will also do it. Hearken unto me, ye stouthearted, that are far from righteousness: I bring near my righteousness: it shall not be far off, and my salvation shall not tarry: and I will place salvation in Zion for Israel my glory. Isaiah 46:8–13.

> این را به یاد آورید و مردانگی نشان دهید؛ ای عاصیان، آن را بار دیگر به خاطر آورید. امور نخستینِ ایام قدیم را به یاد آورید؛ زیرا من خدا هستم و دیگری نیست؛ من خدا هستم و همانندی برای من نیست. من پایان را از ابتدا اعلام می‌کنم، و از زمان‌های باستان چیزهایی را که هنوز واقع نشده است؛ و می‌گویم: تدبیر من استوار خواهد ماند، و تمامی ارادهٔ خویش را به انجام خواهم رسانید. پرنده‌ای شکاری را از مشرق فرا می‌خوانم، و آن مردی را که مشورت مرا به‌جا می‌آورد از سرزمینی دور؛ آری، من آن را گفته‌ام و آن را نیز به وقوع خواهم آورد؛ آن را اراده کرده‌ام و آن را نیز به انجام خواهم رسانید. ای سخت‌دلان که از عدالت دور هستید، به من گوش فرا دهید: عدالت خویش را نزدیک می‌آورم؛ دور نخواهد بود، و نجات من تأخیر نخواهد کرد؛ و نجات را در صهیون برای اسرائیل، جلال من، قرار خواهم داد. اشعیا 46:8–13.

Isaiah places this passage at the end of the tarrying time, for then his “salvation shall” no longer “tarry.” It is at the end of Revelation eleven’s three and a half days. The end of the tarrying time is marked by the arrival of the message of the Midnight Cry, when Ezekiel’s great army stands up. When they stand up, they are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven.

اشعیا این بخش را در پایانِ زمانِ درنگ قرار می‌دهد، زیرا در آن هنگام «نجاتِ او» دیگر «درنگ نخواهد کرد.» این در پایانِ سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه است. پایانِ زمانِ درنگ با فرارسیدنِ پیامِ نالهٔ نیمه‌شب مشخص می‌شود، آنگاه که لشکرِ عظیمِ حزقیال برمی‌خیزد. هنگامی که ایشان برمی‌خیزند، در باب یازدهمِ مکاشفه همچون عَلَمی افراشته می‌شوند.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:11–14.

> اور ساڑھے تین دن کے بعد خدا کی طرف سے زندگی کی روح اُن میں داخل ہوئی، اور وہ اپنے پاؤں پر کھڑے ہو گئے؛ اور جنہوں نے اُنہیں دیکھا اُن پر بڑا خوف طاری ہو گیا۔ اور اُنہوں نے آسمان سے ایک بلند آواز سنی جو اُن سے کہتی تھی، یہاں اوپر آ جاؤ۔ پس وہ بادل میں آسمان پر چڑھ گئے؛ اور اُن کے دشمن اُنہیں دیکھتے رہے۔ اور اُسی گھڑی ایک بڑا زلزلہ آیا، اور شہر کا دسواں حصہ گر پڑا، اور اُس زلزلہ میں سات ہزار آدمی ہلاک ہوئے؛ اور باقی لوگ خوف زدہ ہوئے، اور آسمان کے خدا کی تمجید کرنے لگے۔ دوسرا افسوس گزر گیا؛ اور دیکھو، تیسرا افسوس جلد آتا ہے۔ مکاشفہ 11:11–14۔

The two witnesses of Revelation eleven ascend to heaven as the ensign, in the same hour as the earthquake, which is the Sunday law. At that time, or as John says, “in that hour,” according to Isaiah, chapter forty-six, God calls “the man” who executes His counsel, who is also “a ravenous bird from the east”. The ravenous bird, that is “the man” God employs to execute His counsel comes from “a far country”. In Isaiah chapter ten, at the time of the “unrighteous decree” which is the Sunday law, the “desolation” of the United States comes from “far.” “East” is a symbol of Islam, for in prophecy they are both “the children of the east,” and “the east wind.” A “bird” in prophecy is a religion, as represented by Babylon being a cage full of hateful and unclean birds. The “ravenous bird” that comes from a far country in the east, is the religion of Islam.

دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده، در همان ساعتِ زلزله، که همان قانون یک‌شنبه است، به‌عنوانِ عَلَم به آسمان صعود می‌کنند. در آن زمان، یا چنان‌که یوحنا می‌گوید، «در همان ساعت»، مطابقِ اشعیا باب چهل‌وشش، خدا «آن مرد» را که مشورتِ او را به‌اجرا می‌آورد فرا می‌خواند، که او همچنین «پرندهٔ شکاری از مشرق» است. آن پرندهٔ شکاری، یعنی «آن مرد» که خدا برای اجرای مشورتِ خویش به‌کار می‌برد، از «سرزمینی دور» می‌آید. در اشعیا باب ده، در زمانِ «حکمِ ظالمانه» که همان قانون یک‌شنبه است، «ویرانی» ایالات متحده از «دور» می‌آید. «مشرق» نمادی از اسلام است، زیرا در نبوت، آنان هم «بنی‌مشرق» و هم «بادِ شرقی» هستند. «پرنده» در نبوت، نمادِ یک دین است، چنان‌که بابل به‌صورتِ قفسی پر از پرندگانِ ناپاک و منفور تصویر شده است. «پرندهٔ شکاری» که از سرزمینی دور در مشرق می‌آید، دینِ اسلام است.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> او به آواز بلند و نیرومند فریاد برآورد و گفت: «بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکن دیوان و مأوای هر روحِ پلید و قفسِ هر پرندۀ ناپاک و نفرت‌انگیز گردیده است.» مکاشفه ۱۸:۲

The three-fold-union of modern Babylon represents three forms of government, and also three forms of religion. The religion of the United Nations is spiritualism, the religion of the United States is apostate Protestantism and the religion of the pope is Catholicism. All those religious persuasions are sometimes symbolized as women, but also as birds. It is the religious and political force of the United Nations, with the United States as the primary king, that places the papacy on the throne of the earth. In the book of Zechariah, it is two birds that establish the pope, who is identified as that “wicked” by the apostle Paul in second Thessalonians.

اتحادِ سہ گانۂ بابلِ جدید حکومت کی تین صورتوں کی نمائندگی کرتا ہے، اور نیز مذہب کی بھی تین صورتوں کی۔ اقوامِ متحدہ کا مذہب روحانیت ہے، ریاست ہائے متحدۂ امریکہ کا مذہب مرتد پروٹسٹنٹ ازم ہے، اور پوپ کا مذہب کیتھولکیت ہے۔ ان تمام مذہبی مسالک کو کبھی عورتوں کے طور پر، اور کبھی پرندوں کے طور پر بھی علامتی طور پر پیش کیا جاتا ہے۔ یہی اقوامِ متحدہ کی مذہبی اور سیاسی قوت ہے، جس میں ریاست ہائے متحدۂ امریکہ بنیادی بادشاہ کے طور پر ہے، جو پاپائیت کو زمین کے تخت پر بٹھاتی ہے۔ زکریاہ کی کتاب میں یہی دو پرندے ہیں جو پوپ کو قائم کرتے ہیں، جسے رسول پولس نے دوسرے تھسلنیکیوں میں اُس “شریر” کے طور پر شناخت کیا ہے۔

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah. And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof. Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> سپس آن فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت بیرون آمد و به من گفت: «اکنون چشمان خود را برافراز و بنگر که این چیست که بیرون می‌آید.» و گفتم: «این چیست؟» و او گفت: «این ایفایی است که بیرون می‌آید.» و نیز گفت: «این نمود ایشان در تمامی زمین است.» و اینک، وزنه‌ای از سرب برداشته شد؛ و این زنی است که در میان ایفا نشسته است. و گفت: «این شرارت است.» پس او را به میان ایفا افکند، و وزنهٔ سرب را بر دهانهٔ آن نهاد. آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک دو زن بیرون آمدند، و باد در بال‌های ایشان بود؛ زیرا بال‌هایی مانند بال‌های لک‌لک داشتند؛ و ایفا را در میان زمین و آسمان بلند کردند. پس به آن فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت گفتم: «اینها ایفا را به کجا می‌برند؟» و او به من گفت: «تا برای آن در زمین شِنعار خانه‌ای بنا کنند؛ و آن استوار خواهد شد و در آنجا بر پایهٔ خود نهاده خواهد شد.» زکریا ۵:۵–۱۱.

An ephah is a basket used for measuring. The two women that place the ephah, or basket that the papacy sits in the midst of, are two churches. Two religions will take the religion that is defined in the Bible as “that wicked” and build her a house in the land of Shinar. Shinar is another name for Babylon, and the Catholic church is Babylon the great in the last days.

ایفه سبدی است که برای پیمانه‌کردن به‌کار می‌رود. آن دو زنی که ایفه، یا آن سبدی را که پاپیّت در میان آن نشسته است، می‌گذارند، دو کلیسا هستند. دو دین، آن دینی را که در کتاب‌مقدس «آن شریر» نامیده شده است، برخواهند گرفت و برای او در زمین شنعار خانه‌ای بنا خواهند کرد. شنعار نامی دیگر برای بابل است، و کلیسای کاتولیک در ایام آخر، بابل عظیم است.

The two women that “establish” the wicked woman in Babylon, have “wind in their wings.” Those women are also birds, for they have “wings,” and their justification for placing the woman is the “wind” of Islam, for Islam brings together every man’s hand. The woman that is lifted up, has been trapped in the ephah since her deadly wound in 1798, for there had been a leaden weight placed upon the mouth of the ephah she was in. But when the music of Nebuchadnezzar’s worship ceremony begins, the two women of apostate Protestantism and Spiritualism remove the leaden weight, and lift up the eighth head, that is of the seven.

آن دو زنی که زن شریر را در بابل «برپا می‌دارند»، «در بال‌های خود باد» دارند. آن زنان همچنین پرندگان‌اند، زیرا «بال» دارند؛ و توجیه آنان برای قرار دادن آن زن، «بادِ» اسلام است، زیرا اسلام دست هر انسانی را به هم می‌آورد. آن زنی که بالا برده می‌شود، از زمان زخمِ مهلک خود در سال 1798 در ایفَه گرفتار بوده است، زیرا وزنه‌ای از سرب بر دهانهٔ ایفَه‌ای که در آن بود نهاده شده بود. اما هنگامی که موسیقیِ مراسمِ پرستشِ نبوکدنصر آغاز می‌شود، آن دو زنِ پروتستانتیسمِ مرتد و روح‌گرایی، وزنهٔ سربی را برمی‌دارند و سرِ هشتم را که از آنِ هفت است، بالا می‌برند.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> “به‌هنگام نزدیک شدن ما به بحران نهایی، این امری بس حیاتی است که هماهنگی و یگانگی در میان ابزارهای خداوند برقرار باشد. جهان از طوفان و جنگ و نزاع آکنده است. بااین‌حال، زیر یک سر—قدرت پاپی—مردم متحد خواهند شد تا در وجود شاهدان او با خدا مخالفت ورزند. این اتحاد به‌وسیله آن مرتد عظیم استوار می‌گردد. در حالی که او می‌کوشد کارگزاران خود را در نبرد با حقیقت متحد سازد، خواهد کوشید مدافعان آن را متفرق و پراکنده کند. حسادت، بدگمانی، بدگویی، به تحریک او برانگیخته می‌شوند تا ناهماهنگی و تفرقه پدید آورند.” شهادت‌ها، جلد ۷، ۱۸۲.

The threefold union lifts up the papacy as the head, for they intend to destroy the nation not desired.

اتحادِ ثلاثہ پاپائیت کو سربراہ کے طور پر بلند کرتا ہے، کیونکہ ان کا ارادہ ہے کہ وہ اُس ناپسندیدہ قوم کو ہلاک کر دیں۔

> For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. Psalm 83:2–4.

> زیرا اینک دشمنانت شورش برپا کرده‌اند، و آنان که از تو نفرت دارند، سر برافراشته‌اند. بر ضد قوم تو به مکر مشورت کرده‌اند، و بر ضد نهان‌شدگان تو رایزنی نموده‌اند. گفته‌اند: «بیایید و ایشان را از بودنِ امتی منقطع سازیم، تا نام اسرائیل دیگر به یاد آورده نشود.» مزمور ۸۳:‏۲–۴

A bird is a religion, and the “ravenous bird from the east” which God calls at the “hour” of the Sunday law, when the message of the Midnight Cry is being proclaimed, is Islam. That is why in the very hour that the resurrected dead ascend into heaven as the ensign, the “third woe” of Islam comes quickly. This is why Isaiah states in verse one of chapter ten, “Woe” unto them that declare unrighteous decrees. The “Woes” of Revelation are Islam, and Islam is the providential judgment, or tool, or staff (Isaiah 10:5) that God uses to punish the United States for enforcing Sunday worship.

یک پرنده، نمادِ یک دین است، و «پرندهٔ شکاری از مشرق» که خدا آن را در «ساعتِ» قانونِ یکشنبه فرا می‌خوانَد، آنگاه که پیامِ فریادِ نیمه‌شب اعلام می‌شود، اسلام است. از همین‌رو، درست در همان ساعتی که مردگانِ برخاسته به‌عنوانِ عَلَم به آسمان صعود می‌کنند، «وایِ سوم» اسلام به‌شتاب فرا می‌رسد. به همین سبب است که اشعیا در آیهٔ نخستِ بابِ دهم می‌گوید: «وای» بر آنان که احکامِ ناروا صادر می‌کنند. «وای»های مکاشفه، اسلام‌اند، و اسلام همان داوریِ عنایتمندانه، یا ابزار، یا عصا (اشعیا 10:5) است که خدا برای مجازاتِ ایالاتِ متحده به‌سببِ تحمیلِ عبادتِ یکشنبه از آن استفاده می‌کند.

Isaiah chapter forty-six, identifies the “ravenous bird from the east,” as “the man that executeth my counsel.” That “man” is Islam, and he is called “from a far country,” for God “purposed” to judge the United States, and thereafter the world, for Sunday enforcement, as He did in former times with pagan Rome and the first four trumpets, and then with papal Rome in the fifth and sixth “Woe” trumpets. His purpose in Isaiah chapter forty-six is to call the “ravenous bird from the east,” and He informs His people who desire to understand His counsel and purpose “Remember the former things of old: for I am God, and there is none else; I am God, and there is none like me, Declaring the end from the beginning, and from ancient times the things that are not yet done, saying, My counsel shall stand, and I will do all my pleasure.”

اشعیا کے چھیالیسویں باب میں ”مشرق سے آنے والے شکاری پرندہ“ کی شناخت ”اس شخص“ کے طور پر کی گئی ہے ”جو میری مصلحت کو انجام دیتا ہے۔“ وہ ”شخص“ اسلام ہے، اور اسے ”دور ملک سے“ کہا گیا ہے، کیونکہ خدا نے اتوار کی پابندی نافذ کرنے کے سبب، جیسا کہ اُس نے پہلے زمانوں میں مشرکانہ روم اور پہلی چار نرسنگوں کے ذریعے کیا، اور پھر پاپائی روم کے ساتھ پانچویں اور چھٹی ”ہائے“ نرسنگوں میں کیا، ریاستہائے متحدہ، اور اس کے بعد دنیا پر عدالت کرنے کا ”ارادہ“ کیا تھا۔ اشعیا کے چھیالیسویں باب میں اُس کا مقصد ”مشرق سے آنے والے شکاری پرندہ“ کو بلانا ہے، اور وہ اپنے اُن لوگوں کو جو اُس کی مصلحت اور مقصد کو سمجھنا چاہتے ہیں یہ آگاہ کرتا ہے: ”پہلی باتوں کو جو قدیم سے ہیں یاد کرو، کیونکہ میں خدا ہوں، اور کوئی دوسرا نہیں؛ میں خدا ہوں، اور میرے مانند کوئی نہیں، جو ابتدا ہی سے انجام کو بیان کرتا ہوں، اور قدیم ایام سے اُن باتوں کو جو ابھی واقع نہیں ہوئیں، یہ کہتا ہوا، میرا مشورہ قائم رہے گا، اور میں اپنی ساری مرضی پوری کروں گا۔“

In verse three Isaiah chapter ten, Isaiah records three important questions:

در آیهٔ سومِ باب دهمِ اشعیا، اشعیا سه پرسش مهم را ثبت می‌کند:

> And what will ye do in the day of visitation, and in the desolation which shall come from far? to whom will ye flee for help? and where will ye leave your glory? Isaiah 10:3.

> و در روزِ بازخواست، و در ویرانی‌ای که از دور خواهد آمد، چه خواهید کرد؟ برای یاری به نزدِ که خواهید گریخت؟ و جلالِ خود را کجا خواهید گذاشت؟ اشعیا ۱۰:۳

The final question identifies that the glorious land loses her glory at the unrighteous decree. The glory of the United States is the Constitution, which is fully overturned at the Sunday law.

پرسش نهایی آشکار می‌سازد که سرزمینِ باشکوه در پیِ فرمانِ ناعادلانه، شکوهِ خود را از دست می‌دهد. شکوهِ ایالات متحده، قانون اساسی آن است که با قانون یکشنبه به‌طور کامل واژگون می‌گردد.

> “And the Constitution guarantees to the people the right of self-government, providing that representatives elected by the popular vote shall enact and administer the laws. Freedom of religious faith was also granted, every man being permitted to worship God according to the dictates of his conscience. Republicanism and Protestantism became the fundamental principles of the nation. These principles are the secret of its power and prosperity.” The Great Controversy, 441.

> «و قانونِ اساسی برای مردم حقِ خودحکومتی را تضمین می‌کند، بدین‌گونه که نمایندگانی که با رأی عمومی برگزیده می‌شوند، قوانین را وضع و اجرا کنند. آزادیِ ایمانِ دینی نیز اعطا شد، به‌طوری‌که هر انسان مجاز بود خدا را مطابق با حکمِ وجدانِ خویش عبادت کند. جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم به اصولِ بنیادینِ آن ملت بدل شدند. این اصول رازِ قدرت و کامیابیِ آن هستند.» جدال عظیم، 441.

It is the Constitution that identifies the glory that is left in the dust at the Sunday law.

این قانون اساسی است که آن جلالی را که در غبارِ قانونِ یکشنبه بر زمین می‌ماند، معین می‌سازد.

> “When the nation for which God has worked in such a marvelous manner, and over which He has spread the shield of Omnipotence, abandons Protestant principles, and through its legislature gives countenance and support to Romanism in limiting religious liberty, then God will work in His own power for His people that are true. The tyranny of Rome will be exercised, but Christ is our refuge.” Testimonies to Ministers, 206.

> «Όταν το έθνος για το οποίο ο Θεός έχει ενεργήσει με τόσο θαυμαστό τρόπο, και πάνω στο οποίο έχει απλώσει την ασπίδα της Παντοδυναμίας, εγκαταλείψει τις προτεσταντικές αρχές και, μέσω της νομοθετικής του εξουσίας, παράσχει εύνοια και υποστήριξη στον Ρωμαιοκαθολικισμό, περιορίζοντας τη θρησκευτική ελευθερία, τότε ο Θεός θα ενεργήσει με τη δική Του δύναμη υπέρ του λαού Του που είναι πιστός. Η τυραννία της Ρώμης θα ασκηθεί, αλλά ο Χριστός είναι το καταφύγιό μας.» Testimonies to Ministers, 206.

At Isaiah’s “unrighteous decree,” which is the Sunday law, the glory of the United States is gone, and it immediately answers Isaiah’s second question as it prophetically flees to the United Nations, the ten-king confederacy of Revelation chapter seventeen for help to address the attack of Islam of the third “Woe”. The first of the three questions identifies the setting of the Sunday law desolation that causes the United States to begin its next work of forcing the entire world to accept the combination of church and state, as represented by the unification of the United Nations and the Catholic Church, with the pope in control of the unholy relationship. It calls that desolation “the day of visitation”. All these prophetic realities align with Nebuchadnezzar’s dedication service for the golden image.

در «فرمان ناعادلانه»‌ی اشعیا، که همان قانون یک‌شنبه است، جلال ایالات متحده از میان می‌رود، و بلافاصله در پاسخ به دومین پرسش اشعیا، به‌گونه‌ای نبوی به سوی سازمان ملل متحد، اتحادیه‌ی ده‌پادشاهِ مکاشفه فصل هفدهم، برای یاری می‌گریزد تا به حمله‌ی اسلامِ سومین «وای» رسیدگی کند. نخستینِ این سه پرسش، موقعیت و چارچوب آن ویرانیِ قانون یک‌شنبه را مشخص می‌سازد که سبب می‌شود ایالات متحده کار بعدی خود را برای وادار ساختن تمام جهان به پذیرشِ ترکیب کلیسا و دولت آغاز کند؛ امری که در اتحاد سازمان ملل متحد و کلیسای کاتولیک، با پاپ در مقام کنترل‌کننده‌ی این رابطه‌ی نامقدس، به تصویر کشیده شده است. آن، این ویرانی را «روزِ بازخواست» می‌نامد. تمامی این واقعیت‌های نبوی با آیینِ تقدیسِ نبوکدنصر برای تمثال زرین هم‌راستا هستند.

We will continue chapter three of Daniel in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی فصل سوم دانیال را ادامه خواهیم داد.

> “In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to the people of today. The condemnation that will fall upon the inhabitants of the earth in this day will be because of their rejection of light. Our condemnation in the judgment will not result from the fact that we have lived in error, but from the fact that we have neglected Heaven-sent opportunities for discovering truth. The means of becoming conversant with the truth are within the reach of all; but, like the indulgent, selfish king, we give more attention to the things that charm the ear, and please the eye, and gratify the palate, than to the things that enrich the mind, the divine treasures of truth. It is through the truth that we may answer the great question, ‘What must I do to be saved?’” Bible Echo, September 17, 1894.

> «در تاریخ نبوکدنصر و بلشصر، خدا با مردم امروز سخن می‌گوید. محکومیتی که در این روز بر ساکنان زمین فرود خواهد آمد، به سبب رد کردن نور از سوی ایشان خواهد بود. محکومیت ما در داوری از این واقعیت ناشی نخواهد شد که در خطا زیسته‌ایم، بلکه از این واقعیت که فرصت‌های فرستاده‌شده از جانب آسمان را برای کشف حقیقت نادیده گرفته‌ایم. وسایل آشنا شدن با حقیقت در دسترس همگان است؛ اما، مانند آن پادشاه خوش‌گذران و خودخواه، ما به چیزهایی که گوش را می‌نوازد، چشم را خشنود می‌سازد، و کام را ارضا می‌کند، بیش از چیزهایی توجه می‌کنیم که ذهن را غنا می‌بخشد، یعنی گنجینه‌های الهیِ حقیقت. این از طریق حقیقت است که می‌توانیم به آن پرسش بزرگ پاسخ دهیم: «چه باید بکنم تا نجات یابم؟»» Bible Echo، 17 سپتامبر 1894.

Back to Articles