Article

# The Book of Daniel - Number Four

کتاب دانیال - شمارهٔ چهارم

The Plummet

شاقول البناء

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six as represented in the book of Daniel. We are doing so because one of the prophetic characteristics of the “seven times,” is that it represents the “stumbling stone” that the builders rejected. I am defining the stone of stumbling that is represented in the Scriptures as a truth that can be seen, but isn’t. For those that see it, it is precious, but for those that don’t see it, it is not only what they stumble over, but it is the stone that grinds them to powder.

موږ د لاويانو د کتاب د شپږ ويشتم فصل «اووه وخته» څېړو، لکه څنګه چې دا د دانيال په کتاب کې تمثيل شوې دي. موږ دا ځکه کوو چې د «اووه وخته» له نبوي ځانګړنو څخه يوه دا ده چې دا هغه «د لغزش ډبره» څرګندوي چې معمارانو رد کړې وه. زه د لغزش هغه ډبره، چې په مقدسو صحيفو کې تمثيل شوې ده، داسې حقيقت بولم چې ليدل کېدای شي، خو نه ليدل کېږي. د هغو لپاره چې هغه ويني، دا قيمتي ده؛ خو د هغو لپاره چې نه يې ويني، دا نه يوازې هغه څه دي چې پرې لغزش خوري، بلکې هماغه ډبره ده چې هغوی د دوړو په څېر مېده کوي.

When Christ presented the stone that the builders rejected, He identified that the corner stone would become the “head” of the corner. The message of the rejected stone in the Scriptures always has to do with God passing by a former covenant people, while at the same time God is entering into covenant with a people who had not formerly been the people of God.

هنگامی که مسیح آن سنگی را که بنّایان رد کردند مطرح ساخت، آشکار کرد که سنگ زاویه «سرِ» زاویه خواهد شد. پیامِ سنگِ مردود در کتب مقدّس همواره به این معناست که خدا از قومی که پیش‌تر اهلِ عهد بودند درمی‌گذرد، و در همان حال خدا با قومی که پیش‌تر قومِ خدا نبودند واردِ عهد می‌شود.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. Matthew 21:42–44.

> عیسیٰ نے اُن سے فرمایا، کیا تم نے کتابِ مقدس میں کبھی نہیں پڑھا: جس پتھر کو معماروں نے ردّ کر دیا، وہی کونے کے سرے کا پتھر بن گیا؛ یہ خداوند کی طرف سے ہوا، اور ہماری نگاہ میں عجیب ہے؟ اس لیے میں تم سے کہتا ہوں کہ خدا کی بادشاہی تم سے لے لی جائے گی اور ایسی قوم کو دی جائے گی جو اس کے پھل لائے۔ اور جو کوئی اس پتھر پر گرے گا، ٹکڑے ٹکڑے ہو جائے گا؛ لیکن جس کسی پر یہ گرے گا، اسے پیس کر غبار کر دے گا۔ متی 21:42–44۔

The first “time prophecy” that William Miller was led to by the holy angels, was the “seven times” of Leviticus twenty-six. Laodicean Adventism started the process of tearing down the foundational truths which the Lord assembled through the ministry of Miller by rejecting the very first of Miller’s discoveries. Of course, any prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, who is “The Stone”, so the rejection of the “seven times” in 1863, identifies not only the beginning of the process of rejecting the foundational truths, it represents a rejection of Christ. As with Christ’s testimony of the rejected stone, Peter also identifies that one of the prophecies connected with the foundation stone is that it would ultimately become “the head of the corner”.

نخستین «نبوتِ زمانی» که فرشتگانِ مقدّس ویلیام میلر را به سوی آن رهنمون شدند، «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بود. ادونتیسمِ لائودیکیه با ردّ نخستینِ کشفیّاتِ میلر، فرایندِ ویران ساختنِ حقایقِ بنیادی‌ای را که خداوند از طریقِ خدمتِ میلر بنا نهاد، آغاز کرد. بی‌گمان، هر تصویرِ نبوی از یک بنیادِ مقدّس، تصویری از مسیح است که «سنگ» می‌باشد؛ ازاین‌رو، ردّ «هفت زمان» در سال 1863 نه‌تنها آغازِ فرایندِ ردّ حقایقِ بنیادی را نشان می‌دهد، بلکه نمایانگرِ ردّ مسیح نیز هست. همان‌گونه که در شهادتِ مسیح دربارهٔ سنگِ مردود آمده است، پطرس نیز تصریح می‌کند که یکی از نبوت‌های مربوط به سنگِ بنیاد این است که سرانجام «سرِ زاویه» خواهد شد.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:6–8.

> لهٰذا کلامِ مقدّس میں بھی یہ مذکور ہے: "دیکھو، میں صِیّون میں ایک کونے کے سِرے کا پتھر رکھتا ہوں، برگزیدہ، گراں قدر؛ اور جو اُس پر ایمان لائے گا ہرگز شرمندہ نہ ہوگا۔" پس تمہارے لیے جو ایمان رکھتے ہو، وہ گراں قدر ہے؛ لیکن نافرمانوں کے لیے "وہی پتھر جسے معماروں نے ردّ کر دیا، کونے کے سِرے کا پتھر ٹھہرا،" اور "ٹھوکر کا پتھر اور لغزش کی چٹان"؛ یعنی اُن کے لیے جو کلام سے ٹھوکر کھاتے ہیں، کیونکہ وہ نافرمان ہیں؛ اور اسی کے لیے وہ مقرّر بھی کیے گئے تھے۔ لیکن تم ایک برگزیدہ نسل، شاہانہ کہانت، ایک مقدّس قوم، اور خدا کی خاص مِلکیت والی اُمّت ہو، تاکہ اُس کی خوبیاں ظاہر کرو جس نے تمہیں تاریکی میں سے اپنی عجیب روشنی میں بُلایا؛ تم جو پہلے اُمّت نہ تھے، مگر اب خدا کی اُمّت ہو؛ جن پر رحم نہ ہوا تھا، مگر اب رحم ہوا ہے۔ 1 پطرس 2:6–8۔

The foundation stone in the beginning of Adventism, becomes the head of the corner. Isaiah is in agreement with Christ and Peter, and Isaiah uses the foundation stone to represent a covenant people who are being passed by for a new covenant people. In his testimony he represents a class that has made a covenant with death, and who have received a lie. The lie they receive, is the lie that Paul identifies as bringing strong delusion upon those that make a covenant with death, because they did not receive the love of the truth.

سنگِ بنیاد در آغاز ادونتیسم، به سرِ زاویه تبدیل می‌شود. اشعیا با مسیح و پطرس هم‌داستان است، و اشعیا از سنگِ بنیاد برای نمایاندن قومی عهدبسته استفاده می‌کند که از ایشان گذشته می‌شود تا قومی تازه از عهد جایگزین آنان گردد. او در شهادت خود، طبقه‌ای را مجسم می‌سازد که با موت عهد بسته‌اند و دروغی را پذیرفته‌اند. آن دروغی که پذیرفته‌اند، همان دروغی است که پولس آن را موجبِ ضلالتِ شدید بر کسانی می‌شناسد که با موت عهد می‌بندند، زیرا محبتِ حق را نپذیرفتند.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:14–18.

> ازاین‌رو، ای مردان استهزاکننده‌ای که بر این قومِ ساکنِ اورشلیم حکومت می‌کنید، کلام خداوند را بشنوید. چون گفته‌اید: «ما با مرگ عهد بسته‌ایم، و با هاویه موافقت کرده‌ایم؛ چون تازیانهٔ سرریزکننده بگذرد، به ما نخواهد رسید؛ زیرا دروغ را پناهگاه خود ساخته‌ایم، و زیرِ باطل خویشتن را پنهان کرده‌ایم.» بنابراین خداوند یهوه چنین می‌گوید: «اینک من در صهیون سنگی را برای بنیاد می‌نهم، سنگی آزموده، سنگِ زاویه‌ای گران‌بها، بنیادی استوار؛ هر که ایمان آورد، شتاب نخواهد کرد. و انصاف را به ریسمانِ اندازه‌گیری، و عدالت را به شاغول قرار خواهم داد؛ و تگرگ، پناهگاهِ دروغ را خواهد روبید، و آب‌ها مخفیگاه را فرو خواهد گرفت. و عهد شما با مرگ باطل خواهد شد، و موافقت شما با هاویه برقرار نخواهد ماند؛ چون تازیانهٔ سرریزکننده بگذرد، آنگاه به‌وسیلهٔ آن پایمال خواهید شد.» اشعیا ۲۸:‏۱۴–۱۸.

The “seven times” has been hidden under falsehoods, and when God passes by His former covenant people and enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, the stone that was formerly the rejected corner stone will ascend to be the “head” of the corner. For those that understand this truth, it is precious, and for those that don’t, the stone that becomes the head of the corner, not only crushes them, but it metaphorically becomes their headstone.

«ہفت بار» کو جھوٹ کے پردوں تلے چھپایا گیا ہے، اور جب خدا اپنے سابق عہدی لوگوں کے پاس سے گزر کر ایک لاکھ چوالیس ہزار کے ساتھ عہد میں داخل ہوگا، تو وہ پتھر جو پہلے رد کیا گیا کونے کا پتھر تھا، بلند ہو کر کونے کا «سر» بن جائے گا۔ جو لوگ اس سچائی کو سمجھتے ہیں، اُن کے لیے وہ نہایت قیمتی ہے، اور جو نہیں سمجھتے، اُن کے لیے وہ پتھر جو کونے کا سر بنتا ہے، نہ صرف اُنہیں کچل دیتا ہے بلکہ تمثیلی طور پر اُن کا سنگِ مزار بھی بن جاتا ہے۔

In the book of Daniel, in chapter eight and verse nineteen, we find the “last end” of the indignation, thus identifying that there must also be a “first end” of the indignation. The period of time from 677 BC, until October 22, 1844 represents the period of time that the sanctuary (and host) would be tread down. But the papacy was to prosper until the indignation was accomplished, according to Daniel chapter eleven, and verse thirty-six. If the end of the indignation of chapter eight, represents the end of a period of time, then the end of the indignation of chapter eleven, also represents the end of a period of time. This is what the Bible clearly teaches, though this truth has been covered up with lies by those who have made a covenant with death.

در کتاب دانیال، در باب هشتم و آیه نوزدهم، «آخرِ غضب» را می‌یابیم، و بدین‌سان معلوم می‌شود که لابد «اولِ غضب» نیز وجود داشته باشد. دورهٔ زمانی از ۶۷۷ پیش از میلاد تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نمایانگر مدتی است که در آن مقدّسگاه (و لشکر) پایمال می‌شد. امّا مطابق دانیال باب یازدهم، آیه سی‌وششم، پاپیّت می‌بایست تا هنگامی که غضب به انجام رسد، کامیاب شود. اگر پایانِ غضب در باب هشتم، نمایانگر پایانِ یک دورهٔ زمانی باشد، پس پایانِ غضب در باب یازدهم نیز نمایانگر پایانِ یک دورهٔ زمانی است. این همان چیزی است که کتاب مقدّس به‌روشنی تعلیم می‌دهد، هرچند این حقیقت به‌وسیلهٔ دروغ‌های کسانی که با موت عهد بسته‌اند، پوشیده شده است.

The end of both indignations represent the end of an identical period of time, for both were a fulfillment of the same curse of twenty-five hundred and twenty years of scattering, captivity and slavery. The northern kingdom first suffered the scattering, captivity and slavery of the “seven times,” when in 723 BC, the king of Assyria took them captive. The southern kingdom suffered the same fate in 677 BC. Jeremiah confirms this fact.

پایان هر دو غضب، نمایانگر پایان یک دورهٔ زمانی یکسان است، زیرا هر دو تحققِ همان لعنتِ دو هزار و پانصد و بیست سالهٔ پراکندگی، اسارت و بندگی بودند. پادشاهی شمالی نخستین‌بار پراکندگی، اسارت و بندگیِ «هفت زمان» را متحمل شد، هنگامی که در سال ۷۲۳ پیش از میلاد، پادشاه آشور آنان را به اسارت برد. پادشاهی جنوبی نیز در سال ۶۷۷ پیش از میلاد به همان سرنوشت دچار شد. ارمیا این حقیقت را تأیید می‌کند.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> اسرائیل گوسفندی پراکنده است؛ شیران او را رانده‌اند: نخست پادشاه آشور او را بلعید؛ و در پایان، این نبوکدنصر، پادشاه بابل، استخوان‌های او را شکست. ارمیا 50:17.

Jeremiah is identifying a progressive judgment. The Assyrians remove the northern kingdom in 723 BC, then they take Manasseh to Babylon, their capital city, in 677 BC. Then Nebuchadnezzar takes Jehoiakim, thus marking the beginning of the seventy years of captivity in 606 BC. Then Nebuchadnezzar takes Zedekiah and destroys Jerusalem in 586 BC.

ارمیاہ ایک تدریجی عدالتِ الٰہی کی نشان دہی کر رہا ہے۔ اسوری 723 قبلِ مسیح میں شمالی مملکت کو اٹھا لے جاتے ہیں، پھر 677 قبلِ مسیح میں وہ منسّی کو اپنے دارالحکومت بابل میں لے جاتے ہیں۔ پھر نبوکدنضر یہویاقیم کو لے جاتا ہے، اور یوں 606 قبلِ مسیح میں اسیری کے ستر برسوں کا آغاز نشان زد ہوتا ہے۔ پھر نبوکدنضر صدقیاہ کو لے جاتا ہے اور 586 قبلِ مسیح میں یروشلیم کو تباہ کر دیتا ہے۔

The southern kingdom had been warned that they would suffer the same fate as the northern kingdom if they continued in their rebellion. The judgment of the northern kingdom would be accomplished upon the southern kingdom, and the symbol of that judgment was a line that was to be stretched over Judah. In Isaiah’s testimony, it was simply the “line,” but in the following passage, the “line” is the “line of Samaria.”

پادشاهی جنوبی هشدار داده شده بود که اگر در عصیان خود ادامه دهند، به همان سرنوشت پادشاهی شمالی گرفتار خواهند شد. داوری‌ای که بر پادشاهی شمالی واقع شد، بر پادشاهی جنوبی نیز اجرا می‌گردید، و نماد آن داوری، ریسمانی بود که می‌بایست بر یهودا کشیده شود. در شهادت اشعیا، آن صرفاً «ریسمان» بود، اما در عبارتِ پس از آن، «ریسمان» همان «ریسمان سامره» است.

> Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies; Because they have done that which was evil in my sight, and have provoked me to anger, since the day their fathers came forth out of Egypt, even unto this day. 2 Kings 21:12–15.

> لہٰذا خداوند اسرائیل کا خدا یوں فرماتا ہے: دیکھو، میں یروشلیم اور یہوداہ پر ایسی بلا نازل کرنے والا ہوں کہ جو کوئی اس کا حال سنے، اُس کے دونوں کان بھنبھنا اٹھیں گے۔ اور میں یروشلیم پر سامریہ کی ڈوری اور اخی اب کے گھرانے کا ساہول تانوں گا؛ اور میں یروشلیم کو ایسے پونچھ ڈالوں گا جیسے کوئی آدمی تھالی کو پونچھتا ہے، اسے پونچھ کر اُلٹا رکھ دیتا ہے۔ اور میں اپنی میراث کے بچے کھچے لوگوں کو ترک کر دوں گا اور اُنہیں اُن کے دشمنوں کے ہاتھ میں کر دوں گا؛ اور وہ اپنے سب دشمنوں کے لیے شکار اور لوٹ بن جائیں گے؛ اس لیے کہ انہوں نے وہی کیا جو میری نظر میں بُرا تھا، اور جس دن سے اُن کے باپ مصر سے نکلے اُس دن سے لے کر آج تک مجھے غضبناک کرتے آئے ہیں۔ 2 سلاطین 21:12–15۔

There are two prophetic expressions in the verses just cited that must be considered. The first is the tingling of the ears, and the other is the plummet. In these verses the line of Samaria is also identified as the plummet of the house of Ahab. The line and the plummet are instruments of judgment, which are used in the building process. In the verses, they identify that the same judgment that was carried out against the northern kingdom, represented as Samaria and the house of Ahab, would be brought upon Judah and Jerusalem. When the warning was set forth, the northern kingdom of Israel had already been invaded, conquered, destroyed and taken into slavery. The message of God’s judgment produces the tingling of the ears of those that hear the warning. Both the plummet and the tingling of the ears are found three times each in the Scriptures. In each case, they represent God’s indignation against His own people.

در آیاتی که به‌تازگی نقل شد، دو تعبیر نبوی وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرد. نخست، وزوز گوش‌ها است، و دیگری شاغول. در این آیات، ریسمان سامره نیز به‌عنوان شاغولِ خاندان اخاب معرفی شده است. ریسمان و شاغول ابزارهای داوری‌اند که در فرایند بنا کردن به کار می‌روند. این آیات نشان می‌دهند که همان داوری‌ای که بر ضد پادشاهی شمالی، که به‌صورت سامره و خاندان اخاب نمایانده شده است، اجرا گردید، بر یهودا و اورشلیم نیز آورده می‌شد. هنگامی که این هشدار اعلام شد، پادشاهی شمالیِ اسرائیل پیشاپیش مورد هجوم قرار گرفته، مغلوب شده، نابود گشته و به اسارت برده شده بود. پیام داوری خدا موجب وزوز گوش‌های کسانی می‌شود که این هشدار را می‌شنوند. هم شاغول و هم وزوز گوش‌ها هر یک سه بار در کتب مقدس یافت می‌شوند. در هر مورد، آن‌ها نمایانگر خشم خدا بر ضد قوم خویش هستند.

> And the Lord came, and stood, and called as at other times, Samuel, Samuel. Then Samuel answered, Speak; for thy servant heareth. And the Lord said to Samuel, Behold, I will do a thing in Israel, at which both the ears of every one that heareth it shall tingle. In that day I will perform against Eli all things which I have spoken concerning his house: when I begin, I will also make an end. 1 Samuel 3:10–12.

> اور خداوند آمد و ایستاد و همچون دفعات پیشین ندا داد: «سموئیل، سموئیل.» آنگاه سموئیل پاسخ داد: «بگو؛ زیرا بنده‌ات می‌شنود.» و خداوند به سموئیل گفت: «اینک من کاری در اسرائیل خواهم کرد که گوش‌های هر که آن را بشنود، هر دو به زنگ درآید. در آن روز، هر آنچه را که دربارهٔ خاندان عیلی گفته‌ام، بر ضد او به انجام خواهم رسانید؛ چون آغاز کنم، پایان نیز خواهم داد.» 1 Samuel 3:10–12

The overthrow of Eli’s house is the prophecy that would make both ears tingle in anyone who heard it. The tingling of the ears, in the time of Samuel symbolizes the passing by of the house of Eli. The fulfillment of the prediction given to Samuel was the overthrow of Eli’s house and the establishment of Samuel as the prophet. Samuel represents a people who as Peter says, in times past were not the people of God, but now are, for when Samuel was established as prophet, the house of Eli was destroyed. Jeremiah also proclaims a judgment against the leadership of Jerusalem that causes ears to tingle.

سقوطِ خانۂ ایلی وہ پیش گوئی ہے جو اسے سننے والے ہر شخص کے دونوں کانوں کو سنسنا دے گی۔ سموئیل کے زمانے میں کانوں کا سنسنانا خانۂ ایلی کے گزر جانے کی علامت ہے۔ سموئیل کو دی گئی پیشین گوئی کی تکمیل خانۂ ایلی کے سقوط اور سموئیل کے نبی کے طور پر قائم کیے جانے میں ہوئی۔ سموئیل ایک ایسے لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو، جیسا کہ پطرس کہتا ہے، پہلے خدا کے لوگ نہ تھے، مگر اب ہیں؛ کیونکہ جب سموئیل نبی کے طور پر قائم کیا گیا تو خانۂ ایلی نیست و نابود کر دیا گیا۔ یرمیاہ بھی یروشلیم کی قیادت کے خلاف ایسی عدالت کا اعلان کرتا ہے جو کانوں کو سنسنا دیتی ہے۔

> And say, Hear ye the word of the Lord, O kings of Judah, and inhabitants of Jerusalem; Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring evil upon this place, the which whosoever heareth, his ears shall tingle. Jeremiah 19:3.

> و بگو: «ای پادشاهان یهودا و ساکنان اورشلیم، کلام خداوند را بشنوید. خداوندِ لشکرها، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: اینک من بلایی بر این مکان خواهم آورد که هر که آن را بشنود، گوش‌هایش به صدا درآید.» ارمیا ۱۹:۳

All three references to ears tingling are associated with a covenant people who have made a covenant with death and are thereafter invaded, conquered, destroyed, scattered, and taken into slavery. The tingling ears is a symbol of the judgment of God’s indignation, and the symbol of that judgment is also represented three times in the Scriptures, with the word “plummet.” We have already read it in second Kings and Isaiah, but there is one other reference of the “plummet” in the Scriptures, and in that reference the word plummet is translated from a different Hebrew word, than the previous two references.

گوشوں کے سنسنا اٹھنے کے تینوں حوالہ جات ایسے عہدی لوگوں سے متعلق ہیں جنہوں نے موت کے ساتھ عہد باندھ لیا ہے، اور اس کے بعد ان پر یورش کی جاتی ہے، وہ مغلوب کیے جاتے ہیں، ہلاک کیے جاتے ہیں، منتشر کر دیے جاتے ہیں، اور غلامی میں لے جائے جاتے ہیں۔ سنسنا اٹھتے ہوئے کان خدا کے غضب کے فیصلہ کی علامت ہیں، اور اس فیصلہ کی علامت بھی کلامِ مقدس میں تین مرتبہ لفظ “شاقول” کے ذریعے ظاہر کی گئی ہے۔ ہم اسے پہلے ہی دوسری سلاطین اور یسعیاہ میں پڑھ چکے ہیں، لیکن کلامِ مقدس میں “شاقول” کا ایک اور حوالہ بھی ہے، اور اس حوالے میں لفظ شاقول گزشتہ دو حوالہ جات کے برعکس ایک مختلف عبرانی لفظ سے ترجمہ کیا گیا ہے۔

> And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof. So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof? And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. Zechariah 4:1–14.

> اور وہ فرشتہ جو مجھ سے کلام کرتا تھا، پھر آیا اور مجھے جگایا، جیسے کوئی شخص اپنی نیند سے جگایا جاتا ہے۔ اور اُس نے مجھ سے کہا، تُو کیا دیکھتا ہے؟ میں نے کہا، میں نے نگاہ کی، اور دیکھو، سونے کا ایک شمعدان ہے، اور اُس کے سر پر ایک پیالہ ہے، اور اُس پر اُس کے سات چراغ ہیں، اور اُن سات چراغوں کے لیے سات نالیاں ہیں جو اُس کے سر پر ہیں۔ اور اُس کے پاس زیتون کے دو درخت ہیں، ایک پیالے کی داہنی طرف اور دوسرا اُس کی بائیں طرف۔ تب میں نے جواب دے کر اُس فرشتے سے، جو مجھ سے کلام کرتا تھا، کہا، اے میرے خداوند، یہ کیا ہیں؟ تب اُس فرشتے نے جو مجھ سے کلام کرتا تھا، جواب دے کر مجھ سے کہا، کیا تُو نہیں جانتا کہ یہ کیا ہیں؟ میں نے کہا، نہیں، اے میرے خداوند۔ تب اُس نے جواب دے کر مجھ سے کہا، یہ خداوند کا وہ کلام ہے جو زربابل کے لیے ہے کہ نہ لشکر سے، نہ قوت سے، بلکہ میری روح سے، ربّ الافواج فرماتا ہے۔ اے بڑے پہاڑ، تُو کون ہے؟ زربابل کے سامنے تُو میدان ہو جائے گا؛ اور وہ اُس کے سرے کے پتھر کو للکاروں کے ساتھ نکالے گا، اور پکاریں گے، فضل، فضل اُس پر۔ پھر خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ زربابل کے ہاتھوں نے اِس گھر کی بنیاد ڈالی ہے؛ اُسی کے ہاتھ اِسے تمام بھی کریں گے؛ اور تُو جان لے گا کہ ربّ الافواج نے مجھے تمہارے پاس بھیجا ہے۔ کیونکہ کس نے چھوٹی چیزوں کے دن کو حقیر جانا ہے؟ کیونکہ وہ خوش ہوں گے، اور زربابل کے ہاتھ میں ساہول اُن ساتوں کے ساتھ دیکھیں گے؛ یہ خداوند کی آنکھیں ہیں جو ساری زمین میں اِدھر اُدھر پھرتی ہیں۔ تب میں نے جواب دے کر اُس سے کہا، شمعدان کی داہنی طرف اور بائیں طرف یہ دو زیتون کے درخت کیا ہیں؟ پھر میں نے دوبارہ جواب دے کر اُس سے کہا، زیتون کی یہ دو شاخیں کیا ہیں جو اُن دو سنہری نالیوں کے وسیلہ سے اپنے اندر سے سنہرا تیل اُنڈیلتی ہیں؟ اور اُس نے مجھے جواب دے کر کہا، کیا تُو نہیں جانتا کہ یہ کیا ہیں؟ میں نے کہا، نہیں، اے میرے خداوند۔ تب اُس نے کہا، یہ وہ دو ممسوح ہیں جو تمام زمین کے خداوند کے حضور کھڑے رہتے ہیں۔ زکریاہ 4:1–14۔

The word translated as “plummet” in second Kings and Isaiah twenty-eight, is “mishqâl” and it means a weight. In both passages a weight (plummet) was going to be added to the line. The weight is what is used in a scale, and represents judgment. The line with a weight is a line of judgment. The line of Samaria was the period of “seven times,” or twenty-five hundred and twenty years. The same period of time was going to be placed upon the southern kingdom that had been brought upon the northern kingdom. The ending of either line is identified in the book of Daniel as either the end of the last indignation or the end of the first indignation. The period is represented in Daniel as the period when Jerusalem and the host were to be trodden down by the two desolating powers of paganism and papalism. Both periods would begin when their respective capital cities were invaded, conquered, destroyed and their citizens carried into slavery.

لفظی که در دوم پادشاهان و اشعیا بیست‌وهشت به «شاقول» ترجمه شده است، «مِشْقال» است و معنای آن «وزنه» می‌باشد. در هر دو passage، وزنه‌ای (شاقول) قرار بود به خط افزوده شود. وزنه همان چیزی است که در ترازو به کار می‌رود و نمایانگر داوری است. خط همراه با وزنه، خط داوری است. خط سامره همان دورهٔ «هفت زمان» یا دو هزار و پانصد و بیست سال بود. همان دورهٔ زمانی قرار بود بر پادشاهی جنوبی نیز قرار داده شود؛ همان چیزی که بر پادشاهی شمالی آمده بود. پایان هر یک از این دو خط در کتاب دانیال یا به‌عنوان پایان آخرین غضب، یا پایان نخستین غضب شناخته شده است. این دوره در دانیال به‌عنوان زمانی نشان داده شده است که در آن اورشلیم و لشکر می‌بایست زیر پای دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپیّت پایمال شوند. هر دو دوره از زمانی آغاز می‌شدند که پایتخت‌های مربوطه‌شان مورد هجوم واقع می‌شدند، تسخیر و ویران می‌گردیدند و شهروندانشان به اسارت برده می‌شدند.

But in Zechariah, the word “plummet” is formed by the combination of two Hebrew words. The first word is “‘eben”, and it means “to build”, and it also means “a stone”. It means “a building stone”. That word is then combined with the Hebrew word “bedı̂yl”, which means “to divide or separate”. The “plummet” in Zechariah, is the stone that is built upon and produces a separation and division. The division is between two classes of worshippers; one class that rejoices when they see the stone, make it the head of their corner, and build upon it, and the other that doesn’t see it, rejects it, stumbles over it, and is finally crushed by it, which then becomes their headstone or tombstone. One class makes a covenant with life, the other a covenant of death.

لیکن زکریاہ میں لفظ “plummet” دو عبرانی الفاظ کے امتزاج سے بنا ہے۔ پہلا لفظ “‘eben” ہے، اور اس کے معنی “تعمیر کرنا” ہیں، نیز اس کے معنی “ایک پتھر” بھی ہیں۔ اس سے مراد “عمارت کا پتھر” ہے۔ پھر اس لفظ کو عبرانی لفظ “bedı̂yl” کے ساتھ ملایا گیا ہے، جس کے معنی “الگ کرنا یا جدا کرنا” ہیں۔ زکریاہ میں “plummet” وہ پتھر ہے جس پر تعمیر کی جاتی ہے اور جو جدائی اور تقسیم پیدا کرتا ہے۔ یہ تقسیم عبادت گزاروں کی دو جماعتوں کے درمیان ہے: ایک جماعت جو اس پتھر کو دیکھ کر خوشی مناتی ہے، اسے اپنے کونے کے سرے کا پتھر بناتی ہے، اور اس پر تعمیر کرتی ہے؛ اور دوسری جماعت جو اسے نہیں دیکھتی، اسے رد کرتی ہے، اس سے ٹھوکر کھاتی ہے، اور آخرکار اسی کے ہاتھوں پِس جاتی ہے، اور پھر وہی ان کا سر کا پتھر یا سنگِ مزار بن جاتا ہے۔ ایک جماعت زندگی کے ساتھ عہد باندھتی ہے، اور دوسری موت کے ساتھ عہد۔

In the history of Zechariah, ancient Israel had just come out of Babylon to rebuild and restore Jerusalem. Zerubbabel was appointed the governor, and was to oversee the work. He laid the foundation stone at the beginning of the work and he placed the headstone, or capstone, at the end of the work. Zerubbabel means “the offspring of Babylon”. All the prophecies are identifying the last days, and Zerubbabel’s name is the symbol of the history of the first angel’s message when the foundation stone was laid, and his name is also the symbol of the third angel’s message, when the headstone, or capstone, is placed. The manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in either the first movement or the second movement is represented by Zerubbabel’s name (offspring of Babylon), for it represents the message which calls for the final generation of the “offspring of Babylon”, to come out. It represents the message of the Midnight Cry that took place in the first movement, and that is about to take place in the last movement of the Loud Cry.

در تاریخ زکریا، اسرائیلِ کهن به‌تازگی از بابل بیرون آمده بود تا اورشلیم را بازسازی و احیا کند. زروبابل به فرمانداری منصوب شد تا بر این کار نظارت کند. او در آغازِ کار سنگِ بنیاد را نهاد و در پایانِ کار سنگِ سر، یا سنگِ کُلّه، را قرار داد. زروبابل به معنای «نسلِ بابل» است. تمامی نبوت‌ها ایامِ آخر را مشخص می‌سازند، و نامِ زروبابل نمادِ تاریخِ پیامِ فرشتهٔ اول است، هنگامی که سنگِ بنیاد نهاده شد؛ و نامِ او همچنین نمادِ پیامِ فرشتهٔ سوم است، هنگامی که سنگِ سر، یا سنگِ کُلّه، نهاده می‌شود. ظهورِ ریزشِ روح‌القدس، خواه در جنبشِ نخست و خواه در جنبشِ دوم، به‌وسیلهٔ نامِ زروبابل (نسلِ بابل) به تصویر کشیده شده است، زیرا این نام نمایانگرِ پیامی است که نسلِ نهاییِ «نسلِ بابل» را فرامی‌خواند تا بیرون آید. این نام نمایانگرِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است که در جنبشِ نخست واقع شد و اکنون در آستانهٔ وقوع در جنبشِ نهاییِ فریادِ بلند است.

The two olive trees, two olive branches, and the two anointed ones that represent the vessels into which the two golden pipes empty the oil into:

دو درخت زیتون، دو شاخهٔ زیتون، و آن دو مسح‌شده‌ای که نمایانگر ظرف‌هایی هستند که دو لولهٔ زرّین، روغن را در آنها فرو می‌ریزند:

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> «مسیح‌شدگانِ ایستاده در حضورِ خداوندِ تمامیِ زمین، همان مقامی را دارند که روزگاری به شیطان به‌عنوانِ کروبیِ سایه‌گستر داده شده بود. خداوند به‌واسطۀ موجوداتِ مقدسی که گرداگردِ تخت او هستند، ارتباطی پیوسته با ساکنانِ زمین برقرار می‌دارد. روغنِ زرین نمایانگرِ آن فیضی است که خدا به‌واسطۀ آن چراغ‌های ایمانداران را پیوسته فراهم می‌سازد تا نلرزند و خاموش نشوند. اگر این روغنِ مقدس در پیام‌های روحِ خدا از آسمان فرو ریخته نمی‌شد، عواملِ شرّ به‌طور کامل بر انسان‌ها تسلّط می‌یافتند.»

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «خدا هنگامی بی‌حرمت می‌شود که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد دریافت نکنیم. بدین‌سان، آن روغنِ طلایی را که او می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به آنان که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم. آنگاه که ندا دررسد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید”، کسانی که روغنِ مقدس را دریافت نکرده‌اند و فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکرگانِ نادان خواهند یافت که برای ملاقات با سرور خویش آماده نیستند. آنان در خود توانی برای به‌دست آوردن آن روغن ندارند، و زندگی‌هایشان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا درخواست شود، اگر همان‌گونه که موسی التماس کرد، ما نیز تضرع کنیم: “جلال خود را به من بنما”، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. از طریق لوله‌های زرین، آن روغنِ طلایی به ما منتقل خواهد شد. “نه به قوت و نه به قدرت، بلکه به روح من، یهوه صبایوت می‌گوید.” با دریافت پرتوهای درخشانِ آفتابِ عدالت، فرزندان خدا چون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند.» Review and Herald, July 20, 1897.

Zechariah had repeatedly asked who the two olive trees were, thus drawing attention to the various symbols of the two witnesses. Sister White identifies the two olive trees as the two witnesses of Revelation eleven.

زکریاہ نے بارہا پوچھا تھا کہ وہ دو زیتون کے درخت کون ہیں، یوں وہ دو گواہوں کی مختلف علامتوں کی طرف توجہ دلاتا ہے۔ سسٹر وائٹ ان دو زیتون کے درختوں کو مکاشفہ گیارہ کے دو گواہوں کے طور پر متعین کرتی ہیں۔

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> در بارهٔ این دو شاهد، نبی چنین نیز اعلام می‌دارد: «اینانند آن دو درخت زیتون و آن دو چراغدان که در حضور خدای زمین ایستاده‌اند.» مزمورنویس گفت: «کلام تو چراغ پای من است و نوری برای راه من.» مکاشفه 11:4؛ مزمور 119:105. این دو شاهد نمایانگرِ کتبِ مقدسِ عهد عتیق و عهد جدید هستند.» نبرد عظیم، 267.

Zechariah had wanted to understand who these two witnesses were. In the French Revolution they were the Old and New Testaments. They were represented as Moses and Elijah that were slain in the street by the beast that ascended out of the bottomless pit. They represent the ministry of Future for America that was slain on July 18, 2020.

زکریاہ یہ سمجھنا چاہتا تھا کہ یہ دو گواہ کون تھے۔ فرانسیسی انقلاب میں وہ عہدِ عتیق اور عہدِ جدید تھے۔ ان کی نمائندگی موسیٰ اور ایلیاہ کے طور پر کی گئی تھی، جنہیں اس حیوان نے گلی میں قتل کر دیا تھا جو اتھاہ گڑھے میں سے اوپر آیا تھا۔ وہ Future for America کی اُس خدمت کی نمائندگی کرتے ہیں جسے 18 جولائی، 2020 کو قتل کر دیا گیا۔

In the beginning of the chapter, after Zechariah is awakened, when the dead dry bones are brought together, but not yet alive, Gabriel asks “What seest thou?” Zechariah describes what he has seen, and then asks “What are these my lord?” Gabriel emphasizes the subject of the question, by answering Zechariah’s question with a question. He asks Zechariah, “Knowest thou not what these be?” Gabriel then answers “This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts.”

در آغازِ فصل، پس از آن‌که زکریا بیدار می‌شود، آنگاه که استخوان‌های خشکِ مردگان گرد آورده می‌شوند، اما هنوز زنده نشده‌اند، جبرائیل می‌پرسد: «چه می‌بینی؟» زکریا آنچه را دیده است وصف می‌کند، و سپس می‌پرسد: «ای آقای من، اینها چیستند؟» جبرائیل موضوعِ سؤال را با آن‌که به پرسشِ زکریا با پرسشی دیگر پاسخ می‌دهد، مورد تأکید قرار می‌دهد. او از زکریا می‌پرسد: «آیا نمی‌دانی اینها چیستند؟» سپس جبرائیل پاسخ می‌دهد: «این است کلامِ خداوند به زربابل که می‌گوید: نه به قدرت، و نه به قوت، بلکه به روحِ من؛ یهوهٔ صبایوت می‌گوید.»

The Word of the Lord that was given to Zerubbabel was, “Not by might, nor by power, but by my spirit. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it.”

کلام خداوند که به زِرُبّابِل داده شد این بود: «نه به قوّت، نه به توانایی، بلکه به روح من. ای کوه عظیم، تو کیستی؟ در برابر زِرُبّابِل به هامون مبدّل خواهی شد؛ و او سنگِ سرِ آن را با بانگ‌های شادی بیرون خواهد آورد، در حالی که ندا می‌دهند: فیض، فیض بر آن!»

Zerubbabel, the governor, represents the messenger that prepares the way in the beginning and ending history, before whom the mountain becomes as a plain. Isaiah identifies the work of the same messenger and says he will “make straight in the desert a highway for our God,” and that he will cause “every valley” to “be exalted.” He will also cause “every mountain and hill” to “be made low,” for the “great mountain” before governor Zerubbabel “shall become a plain.”

زَرُبَّابِلُ، الوالي، يُمثِّلُ الرسولَ الذي يُعِدُّ الطريقَ في تاريخي البداية والنهاية، والذي تصير الجبلُ أمامه سهلًا. ويُحدِّد إشعياء عملَ الرسول نفسه، ويقول إنه «يُقوِّمُ في القفرِ سبيلًا لإلهنا»، وإنه يجعل «كلَّ وادٍ» «يرتفع». كما أنه يجعل «كلَّ جبلٍ وأكمةٍ» «ينخفضان»، لأن «الجبلَ العظيم» الذي أمام الوالي زَرُبَّابِلُ «يصير سهلًا».

William Miller’s message of the “seven times” was given him by God. Zerubbabel represents William Miller who placed the foundation stone of the “seven times,” and he also represents the hands that “shall bring forth the headstone” with “shouting, crying, Grace, Grace unto it.” The doubling of the word “grace,” represents the message of the Midnight Cry. The “shouting” represents the same message as represented by the loud cry of the third angel and the “crying” represents the Midnight Cry. The entire passage is about the Midnight Cry message. It is about the virgins that were asleep in death on the streets of Revelation eleven, that runs through the valley of dead dry bones. It is about the resurrection of the dead dry bones, and it is about the prophetic role of the “plummet” that the wise virgins see that causes them to rejoice.

پیام «هفت زمان» به‌وسیلهٔ خدا به ویلیام میلر داده شد. زِرُبّابل نمایندهٔ ویلیام میلر است که سنگِ بنیادِ «هفت زمان» را نهاد، و او همچنین نمایانگر دست‌هایی است که «سنگِ سرِ زاویه را» با «شادمانی و ندا، فیض، فیض بر آن» بیرون خواهند آورد. دو بار آمدنِ واژهٔ «فیض» نمایانگر پیامِ فریادِ نیمه‌شب است. «شادمانی» نمایانگر همان پیامی است که با فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم نشان داده شده است و «ندا» نمایانگر فریادِ نیمه‌شب است. تمام این بخش دربارهٔ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است. این بخش دربارهٔ باکره‌هایی است که در مرگ، بر خیابان‌های مکاشفهٔ یازده، که از میان وادیِ استخوان‌های خشکِ مرده می‌گذرد، به خواب رفته بودند. این بخش دربارهٔ رستاخیزِ استخوان‌های خشکِ مرده است، و دربارهٔ نقشِ نبویِ «شاغول» است که باکره‌های دانا آن را می‌بینند و موجب می‌شود شادمان گردند.

Then Zechariah says, “moreover.” Moreover, means to place the following passage over the top of the previous passage. It is a reference to the prophetic principle of line upon line. The previous dialogue identified the awakening at midnight of God’s people, represented by Zechariah. The previous dialogue repeatedly emphasized the desire of God’s people in the last days to understand who the two witnesses of Revelation eleven are. The previous dialogue identified that Zerubbabel represents the work in the first movement and also the work in the last movement. It identified Zerubbabel’s “hands” (representing human power), were to lay the foundation stone and the headstone, but the work of his hands was and is only accomplished through the divine power of the Comforter.

سپس زکریا می‌گوید: «علاوه بر این.» «علاوه بر این» بدین معناست که بخشِ پس از آن بر فرازِ بخشِ پیشین قرار داده می‌شود. این اشاره‌ای است به اصلِ نبویِ «سطر بر سطر». گفت‌وگوی پیشین، بیدارباشِ نیمه‌شبِ قومِ خدا را، که به‌وسیلهٔ زکریا نمایانده شده است، مشخص ساخت. گفت‌وگوی پیشین بارها بر اشتیاقِ قومِ خدا در ایامِ آخر برای فهمیدنِ این‌که آن دو شاهدِ مذکور در مکاشفهٔ یازده چه کسانی هستند، تأکید کرد. گفت‌وگوی پیشین مشخص ساخت که زَرُبّابِل نمایندهٔ کار در جنبشِ نخستین و نیز کار در جنبشِ آخرین است. همچنین مشخص ساخت که «دست‌های» زَرُبّابِل (که نمایانگرِ قدرتِ انسانی است) می‌بایست سنگِ بنیاد و سنگِ سرزاویه را بگذارند، اما کارِ دستانِ او تنها به‌واسطهٔ قدرتِ الهیِ تسلّی‌دهنده انجام شد و می‌شود.

The dialogue that followed, which is to be placed over the previous dialogue, identifies that when the “hands of Zerubbabel” are finishing the work, then God’s people in the last days, will “know that the Lord” “sent” Gabriel, the light bearer “unto” God’s people. They will recognize the heavenly communication process that is the first truth represented in connection with the Revelation of Jesus Christ. To refuse the message and work of Zerubbabel, is to refuse the message that comes from Gabriel, which he received from Christ, which He in turn received from the Father.

گفت‌وگویی که در پی آمد، و باید بر فراز گفت‌وگوی پیشین قرار داده شود، مشخص می‌سازد که هنگامی که «دست‌های زَروبابِل» کار را به انجام می‌رسانند، آنگاه قوم خدا در ایام آخر «خواهند دانست که خداوند» جبرئیل، حامل نور، را «نزد» قوم خود «فرستاده است». آنان فرایند ارتباط آسمانی را که نخستین حقیقتِ ممثَّل در پیوند با مکاشفهٔ عیسی مسیح است، تشخیص خواهند داد. رد کردن پیام و کار زَروبابِل، به‌منزلهٔ رد کردن پیامی است که از جبرئیل می‌آید؛ پیامی که او آن را از مسیح دریافت کرد، و مسیح نیز آن را به‌نوبهٔ خود از پدر دریافت نمود.

Then the two classes of worshippers are defined. One class “hath despised the day of small things?” The other class “shall rejoice” when they “shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven” who “are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth.” Those that despise the day of small things, are despising the historical work of William Miller as represented by the “plummet.” They are contrasted with those who rejoice when they see the “plummet” in the hands of Zerubbabel. Zechariah’s “plummet” is the building stone that produces a division. One class despises the “plummet,” for they refuse to see that the “plummet” in the hand of Zerubbabel is with “those seven.” The word “seven” that is with the “plummet,” is the same Hebrew word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six.

سپس این دو گروهِ پرستندگان تعریف می‌شوند. یک گروه «روزِ چیزهای کوچک را حقیر شمرده است؟» و گروه دیگر «شادمان خواهند شد» هنگامی که «شاغول را در دستِ زِرُبّابِل با آن هفت» ببینند، همان‌ها که «چشمانِ خداوند هستند که در تمامیِ زمین به هر سو سیر می‌کنند.» آنان که روزِ چیزهای کوچک را حقیر می‌شمارند، کارِ تاریخیِ ویلیام میلر را که با «شاغول» نمایش داده شده است، خوار می‌شمارند. آنان در تقابل با کسانی قرار دارند که وقتی «شاغول» را در دستانِ زِرُبّابِل می‌بینند، شادمان می‌شوند. «شاغولِ» زکریا سنگِ بنّایی‌ای است که موجبِ جدایی می‌گردد. یک گروه «شاغول» را حقیر می‌شمارد، زیرا از دیدنِ این حقیقت امتناع می‌ورزد که «شاغول» در دستِ زِرُبّابِل با «آن هفت» است. واژهٔ «هفت» که با «شاغول» آمده است، همان واژهٔ عبری‌ای است که در لاویان بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده است.

Then Zechariah repeats the fact that when he wakes up, he does not know who the two witnesses are. He therefore asks another time, “What are these two olive trees?” He repeats it again, questioning “What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves?” And Gabriel emphasizes the question by once again answering Zechariah’s question with a question, “Knowest thou not what these be?” to which Zechariah answers, “No.” Gabriel then says “These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”

سپس زکریا این واقعیت را تکرار می‌کند که چون بیدار می‌شود، نمی‌داند آن دو شاهد چه کسانی هستند. ازاین‌رو بار دیگر می‌پرسد: «این دو درخت زیتون چیستند؟» و باز آن را تکرار کرده، می‌پرسد: «این دو شاخهٔ زیتون که به‌واسطهٔ دو لولهٔ زرین، روغنِ زرین را از خود جاری می‌سازند، چه هستند؟» و جبرئیل نیز با این‌که بار دیگر به پرسش زکریا با پرسشی پاسخ می‌دهد، بر آن تأکید می‌نهد: «آیا نمی‌دانی این‌ها چه هستند؟» و زکریا پاسخ می‌دهد: «نه.» آنگاه جبرئیل می‌گوید: «اینان آن دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند.»

The chapter begins with Gabriel awakening Zechariah out of his sleep. Zechariah therefore represents the virgins that are awakened at midnight, and when those virgins are awakened, they are represented as having an overwhelming burden to understand what the two witnesses of Revelation chapter eleven represent. All the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. All the prophets agree with one another, for God is not the author of confusion. All the prophets are speaking more about the last days, than the days in which they lived.

فصل با این آغاز می‌شود که جبرئیل زکریّا را از خواب بیدار می‌کند. از این‌رو زکریّا نمایندۀ آن باکرگانی است که در نیمه‌شب بیدار می‌شوند، و هنگامی که آن باکرگان بیدار می‌گردند، چنین تصویر می‌شوند که باری سنگین و فراگیر برای فهم این دارند که دو شاهدِ باب یازدهم مکاشفه بر چه دلالت می‌کنند. همۀ کتاب‌های کتاب‌مقدّس در کتاب مکاشفه به یکدیگر می‌رسند و پایان می‌یابند. همۀ انبیا با یکدیگر موافق‌اند، زیرا خدا مصدرِ تشویش نیست. همۀ انبیا بیش از روزگاری که خود در آن می‌زیستند، دربارۀ ایّام آخر سخن می‌گویند.

Gabriel employs the Alpha and Omega principle by identifying that Zerubbabel will begin and end the work of building the temple. His work is represented as laying the foundation stone at the beginning and the headstone at the end. Zerubbabel represents the movement of the Millerites and the movement of Future for America.

جبرائیل اصلِ الفا اور اومیگا کو اس امر کی نشان دہی کرتے ہوئے بروئے کار لاتا ہے کہ زرُبّابل ہیکل کی تعمیر کے کام کا آغاز بھی کرے گا اور اسے اختتام تک بھی پہنچائے گا۔ اس کے کام کی نمائندگی ابتدا میں بنیاد کا پتھر رکھنے اور آخر میں سرے کے پتھر رکھنے کے طور پر کی گئی ہے۔ زرُبّابل میلیریوں کی تحریک اور فیوچر فار امریکہ کی تحریک کی نمائندگی کرتا ہے۔

What Gabriel presents to Zechariah is that the work of the Midnight Cry, whether in the movement of the first angel or in the movement of the third angel, is accomplished with the power of the Holy Spirit.

آنچه جبرئیل به زکریا عرضه می‌کند این است که عملِ فریادِ نیمه‌شب، خواه در حرکتِ فرشتهٔ اول و خواه در حرکتِ فرشتهٔ سوم، با قدرتِ روح‌القدس به انجام می‌رسد.

While they lay dead in the street, the world rejoiced over their dead bodies, but when they arose, the world then feared and they rejoiced. They rejoice because they see the plummet of those “seven times” in the hand of Zerubbabel. The plummet is the stone that is built upon, which separates the wise from the foolish.

Mientras yacían muertos en la calle, el mundo se regocijaba por sus cadáveres; pero cuando se levantaron, entonces el mundo temió, y ellos se regocijaron. Se regocijan porque ven la plomada de aquellos “siete tiempos” en la mano de Zorobabel. La plomada es la piedra sobre la cual se edifica, la que separa a los sabios de los insensatos.

Zechariah does not say “the seven,” he says, “those seven.” They see both twenty-five hundred and twenty years of scattering. The word translated as “seven” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six, and represents “the curse” of slavery that was brought upon both the northern and southern kingdoms of Israel. The book of Daniel identifies “those seven” as a first and a last indignation.

زکریاہ یہ نہیں کہتا کہ "سات"، بلکہ کہتا ہے، "وہ سات"۔ وہ بکھیر دیے جانے کے دو ہزار پانچ سو بیس برس دونوں کو دیکھتے ہیں۔ جس لفظ کا ترجمہ "سات" کیا گیا ہے، وہی لفظ احبار چھبیس میں "سات بار" کے طور پر ترجمہ ہوا ہے، اور "اس لعنت" کی نمائندگی کرتا ہے جو غلامی کی صورت میں اسرائیل کی شمالی اور جنوبی دونوں مملکتوں پر لائی گئی۔ دانی ایل کی کتاب "وہ سات" کی نشان دہی ایک پہلی اور ایک آخری برہمی کے طور پر کرتی ہے۔

The foundation stone laid by William Miller was the “seven times,” and the headstone laid by the movement of the third angel is the “seven times.” Those that rejoice when they see “those seven” in the awakening of the Midnight Cry of the last days, will witness a division and separation of the precious and the vile. The precious will rejoice as they come into full unity, and the vile will find out too late that they have not the oil that has been coming down through the two golden pipes. The truth that causes the rejoicing for one class will be a stone of stumbling for the other class, though it was available to see for all that were willing to see.

سنگِ بنیادى که ویلیام میلر نهاد، «هفت زمان» بود، و سنگِ سرِ بنا که به‌وسیلهٔ جنبشِ فرشتهٔ سوم نهاده شد، «هفت زمان» است. آنان که چون «آن هفت» را در بیدارىِ فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر ببینند شادمان می‌شوند، شاهدِ تقسیم و جدایىِ گران‌بها از خوار خواهند بود. گران‌بها شادمان خواهند شد، زیرا به وحدتِ کامل درمى‌آیند، و خواران بسیار دیر خواهند فهمید که آن روغن را ندارند که از خلالِ دو لولهٔ زرین فرو مى‌آمده است. حقیقتى که براى یک طبقه سببِ شادمانى مى‌شود، براى طبقهٔ دیگر سنگِ لغزش خواهد بود، هرچند براى همهٔ آنان که مایل به دیدن بودند، قابلِ مشاهده بود.

Just as the “seven times” became a test in the beginning in 1856, when Philadelphian Adventism transitioned unto Laodicean Adventism, the “seven times” is once again a test at the ending, right where Laodicean Adventism is transitioned unto Philadelphian Adventism. The test in the beginning was failed in 1863, with the rejection of the biblical doctrine of “seven times.” Those that fail the test at the ending in 2023, will do so for rejecting the experience demanded by the remedy identified by the “seven times” of Leviticus twenty-six.

درست همان‌گونه که «هفت زمان» در آغاز، در سال ۱۸۵۶، هنگامی که ادونتیسمِ فیلادلفیایی به ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای منتقل شد، به آزمونی بدل گشت، «هفت زمان» بار دیگر در پایان نیز آزمونی است، دقیقاً در همان‌جایی که ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای به ادونتیسمِ فیلادلفیایی منتقل می‌شود. آزمون در آغاز در سال ۱۸۶۳ با ردّ تعلیم کتاب‌مقدسیِ «هفت زمان» مردود شد. آنان که در پایان، در سال ۲۰۲۳، در این آزمون مردود می‌شوند، این امر را از آن رو خواهند داشت که تجربه‌ای را که علاجِ مشخص‌شده به‌وسیلهٔ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش اقتضا می‌کند، رد کرده‌اند.

It was important to identify that the book of Daniel fully upholds the “seven times,” before we begin to consider the prophetic message of the first six chapters of the book of Daniel, for chapters four and five are about the “seven times,” and they identify the beginning and ending of the two horns of the earth beast of Revelation chapter thirteen.

مهم بود که پیش از آن‌که به بررسی پیام نبویِ شش فصل نخستِ کتاب دانیال بپردازیم، روشن سازیم که کتاب دانیال «هفت زمان» را به‌طور کامل تأیید می‌کند؛ زیرا فصل‌های چهار و پنج دربارهٔ «هفت زمان» هستند، و آغاز و پایانِ دو شاخِ وحشِ زمینِ مکاشفهٔ فصل سیزدهم را مشخص می‌سازند.

We will begin our consideration of those first six chapters in the next article.

ما بررسی خود را از آن شش فصل نخست، در مقالهٔ بعدی آغاز خواهیم کرد.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر عطا شده بود. رؤیاهایی که او در کنار اولای و حدّاقل، آن نهرهای عظیم شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی واقع خواهند شد.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

> «به اوضاع و احوال قوم یهود در زمانی که نبوت‌های دانیال داده شد، توجه کنید.»

> “Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

> "اجازه دهید زمان بیشتری را به مطالعهٔ کتاب‌مقدس اختصاص دهیم. ما کلام را آن‌گونه که باید، درک نمی‌کنیم. کتاب مکاشفه با فرمانی به ما آغاز می‌شود تا تعلیمی را که در آن آمده است، بفهمیم. خدا اعلام می‌دارد: «خوشا به حال آن که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است.» هنگامی که ما، به‌عنوان یک قوم، دریابیم که این کتاب برای ما چه معنا دارد، در میان ما احیایی عظیم پدیدار خواهد شد. ما درس‌هایی را که این کتاب تعلیم می‌دهد، به‌طور کامل درک نمی‌کنیم، با وجود آن فرمانی که به ما داده شده است تا آن را تفحص و مطالعه کنیم."

> “In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled.” Testimonies to Ministers, 113.

> “در گذشته، معلمان اعلام کرده‌اند که دانیال و مکاشفه کتاب‌هایی مُهرشده‌اند، و مردم از آن‌ها روی گردان شده‌اند. آن حجابی را که رازآلودگیِ ظاهریِ آن بسیاری را از بالا زدنش بازداشته بود، دستِ خودِ خدا از این بخش‌های کلام او کنار زده است. خودِ نامِ «مکاشفه» این ادعا را که آن کتابی مُهرشده است، نقض می‌کند. «مکاشفه» بدین معناست که چیزی مهم آشکار می‌شود. حقایقِ این کتاب خطاب به کسانی است که در این ایام آخر زندگی می‌کنند. ما با حجابی برداشته‌شده در جایِ مقدسِ امورِ قدسی ایستاده‌ایم. ما نباید در بیرون بایستیم. ما باید وارد شویم، نه با افکارِ سهل‌انگارانه و بی‌حرمت، نه با گام‌های شتاب‌زده، بلکه با حرمت و ترسِ خدایی. ما به زمانی نزدیک می‌شویم که نبوت‌های کتابِ مکاشفه باید به انجام رسند.” شهادت‌ها برای خادمان، 113.

Back to Articles