Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

روم رؤیا را برقرار می‌سازد — شمارهٔ شش

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

بحث‌وجدل‌های نبوی در تاریخ ادونتیست: درکِ اختلاف میان اوریا اسمیت و جیمز وایت دربارهٔ دانیال 11:36

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

ما به شش خطِ مناقشهٔ نبوی می‌پردازیم که در درون تاریخ ادونتیسم از ۱۷۹۸ تا زمان حاضر رخ داده‌اند.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> «در تاریخ و نبوت، کلام خداوند کشمکشِ دیرپای میان حق و خطا را به تصویر می‌کشد. این کشمکش هنوز هم ادامه دارد. آنچه پیش‌تر بوده است، بار دیگر تکرار خواهد شد. مناقشات کهن دوباره زنده خواهند شد، و نظریه‌های تازه پیوسته سر برخواهند آورد. اما قوم خدا، که در ایمانِ خویش و در تحقق نبوت، در اعلام پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم نقشی ایفا کرده‌اند، می‌دانند که بر چه جایگاهی ایستاده‌اند. ایشان تجربه‌ای دارند که از طلای ناب نیز گران‌بهاتر است. آنان باید همچون صخره‌ای استوار بایستند و آغازِ اطمینانِ خود را تا پایان استوار نگاه دارند.» Selected Messages, book 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

مقالۀ پیشین به نخستین و آخرین مناقشه دربارهٔ قدرت روم پرداخت، و اکنون به مناقشه‌ای خواهیم پرداخت که میان اورایاه اسمیت و جیمز وایت رخ داد. اورایاه اسمیت «تفسیر خصوصی» خود را در آیۀ سی‌وشش وارد کرد.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> «آیهٔ ۳۶. و پادشاه بر وفق ارادهٔ خویش عمل خواهد کرد؛ و خویشتن را برخواهد افراشت و خود را برتر از هر خدایی بزرگ خواهد شمرد، و بر ضدّ خدای خدایان سخنان شگفت خواهد گفت، و کامیاب خواهد شد تا هنگامی که غضب به انجام رسد؛ زیرا آنچه مقدر شده است، به وقوع خواهد پیوست.»

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> «پادشاهی که در اینجا معرفی شده است، نمی‌تواند دلالت بر همان قدرتی داشته باشد که آخرین‌بار بدان اشاره شد؛ یعنی قدرت پاپی؛ زیرا اگر این ویژگی‌های مشخص بر آن قدرت تطبیق داده شوند، صادق نخواهند بود.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

اسمیت اذعان کرد که قدرت در آیهٔ پیشین «روم پاپی» بود، اما مدعی است که ویژگی‌های آیهٔ سی‌وشش، ویژگی‌های نبوی‌ای نیستند که روم پاپی را شناسایی کنند. آن ادعا نادرست است. باید به یاد داشت که در شورش سال 1863، «هفت زمان»ِ لاویان باب بیست‌وشش کنار گذاشته شد، و ازاین‌رو، نمودِ «هفت زمان» در هر دو لوحِ حبقوق رد گردید. هر دو نمودارِ 1843 و 1850، «هفت زمان» را درست در مرکز نمودارها نشان می‌دهند، و هر دو تصویر، صلیب را در مرکز خطِ «هفت زمان» قرار می‌دهند. هنگامی که نور جدیدِ «هفت زمان» در سال 1856 رسید و پس از آن رد شد، این امر نشانگرِ رد شدنِ دو لوحِ حبقوق بود، و نیز اقتدارِ روح نبوت را، که به‌روشنی تصریح می‌کند هر دو نمودار به هدایت خدا تنظیم شده بودند.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

به گفتهٔ خواهر وایت، آخرین فریب شیطان این است که شهادت روح خدا را بی‌اثر سازد؛ و در اینجا نخستین فریب نیز این بود که شهادت روح خدا را بی‌اثر سازد، و این همچنین نمایانگر ردّ هم‌زمانِ حقایق بنیادیِ مندرج در دو نمودار، و به‌طور خاص هفت زمان، بود.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

در شورش سال ۱۸۶۳، کسی جز اوریا اسمیت نبود که چارتِ جعلیِ ۱۸۶۳ را پدید آورد؛ همان چارتی که خطِ «هفت زمان» را حذف کرد. تا سال ۱۸۶۳، اوریا اسمیت چشمان خود را بر نورِ «هفت زمان» بسته بود و نمی‌توانست ببیند که دو «غضب» وجود دارد که دانیال آن‌ها را مشخص می‌سازد. این دو غضب، نمایانگرِ «هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالیِ اسرائیل و پادشاهی جنوبیِ یهودا هستند. نخستین، بر ضد ده سبطِ شمالی، در ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت، و دومین در ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۸۴۴ پایان یافت.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

جبرائیل در باب هشتم نزد دانیال آمد تا رؤیای «مَرَاه» را تفسیر کند، و در پیوند با مأموریت خود، گواهی دومی بر سال ۱۸۴۴ ارائه کرد. دو هزار و سیصد سالِ دانیال باب هشتم در ۱۸۴۴ به پایان رسید، و همچنین آخرینِ دو غضب بر ضد پادشاهی‌های شمالی و جنوبی نیز در همان سال پایان یافت.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> اور اُس نے کہا، دیکھ، میں تجھے بتاتا ہوں کہ غضب کے آخری انجام میں کیا واقع ہوگا، کیونکہ مقررہ وقت پر انجام آئے گا۔ دانی ایل 8:19

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

El fin postrero presupone un fin primero. La última de las dos indignaciones, que no es sino otra expresión de los siete tiempos, terminó en 1844, y la primera indignación terminó en 1798. El versículo que, según afirmaba Smith, no contenía especificaciones del poder papal, identificaba el año en que el papado recibiría su herida mortal.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> او پادشاه موافق ارادهٔ خویش عمل خواهد کرد؛ و خویشتن را برخواهد افراشت و خویش را برتر از هر خدا خواهد بزرگ ساخت، و سخنان شگفت‌انگیز بر ضدّ خدای خدایان خواهد گفت، و کامیاب خواهد شد تا هنگامی که غضب به انجام رسد؛ زیرا آنچه مقدر شده است، به‌جا آورده خواهد شد. دانیال 11:36

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

«پادشاه» در آیهٔ سی‌وششم «کامیاب خواهد شد تا غضب به انجام رسد.» توجه کنید که اسمیت در همان کتابی که در آن ادعا می‌کند قدرت پاپی واجد اوصاف درست برای تحقق آیهٔ سی‌وششم نیست، دربارهٔ دانیال باب هشت، آیات بیست‌وسه و بیست‌وچهار، چه می‌نویسد.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> «آیهٔ ۲۳. و در زمان آخر پادشاهی ایشان، هنگامی که عاصیان به کمال رسیده باشند، پادشاهی با سیمایی سخت و فهمندهٔ معماهای تاریک برخاسته خواهد شد. ۲۴. و قدرت او عظیم خواهد بود، اما نه به نیروی خود او؛ و به‌طرزی شگفت‌انگیز هلاک خواهد کرد، و کامیاب خواهد شد، و عمل خواهد نمود، و زورآوران و قوم مقدس را نابود خواهد ساخت. ۲۵. و به‌سبب سیاست خود نیز مکر را در دست خویش کامیاب خواهد گردانید؛ و در دل خود خویشتن را بزرگ خواهد شمرد، و به‌وسیلهٔ صلح بسیاری را هلاک خواهد کرد؛ همچنین بر ضدّ سرورِ سروران خواهد ایستاد؛ اما بدون دست شکسته خواهد شد.

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> “این قدرت در ایام واپسین سلطنت آن چهار بخشِ پادشاهیِ بز، یعنی در آستانۀ پایان دوران اقتدارشان، جانشین آنها می‌گردد. بدیهی است که این همان شاخ کوچکِ مذکور در آیۀ ۹ و آیات پس از آن است. اگر آن را، چنان‌که در توضیحات مربوط به آیۀ ۹ بیان شده است، بر روم تطبیق دهیم، همه‌چیز هماهنگ و روشن خواهد بود.

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> «پادشاهی با سیمایی سهمگین.» موسی، در پیشگوییِ مجازاتی که از سوی همین قدرت بر یهودیان خواهد آمد، آن را «امتی با سیمایی سهمگین» می‌خواند. تث. 28:49, 50. هیچ قومی در آرایش جنگی، ظاهری هراس‌انگیزتر از رومیان نداشت. «فهمندهٔ سخنان دشوار.» موسی، در همان بخشی از کتاب‌مقدس که بدان اشاره شد، می‌گوید: «که زبانش را نخواهی فهمید.» این را در نسبت با یهودیان نمی‌توان دربارهٔ بابِلیان، پارسیان، یا یونانیان گفت؛ زیرا زبان‌های کَلدانی و یونانی، در فلسطین، کمابیش به کار می‌رفتند. اما دربارهٔ لاتین چنین نبود.

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> «آنگاه که عاصیان به کمال رسیده باشند.» در سراسر این عبارت، پیوند میان قوم خدا و ستمگران ایشان همواره در نظر نگاه داشته شده است. به سبب تعدیات قوم او بود که ایشان به اسارت فروخته شدند. و دوام ایشان در گناه، مجازاتی سخت‌تر را به دنبال آورد. در هیچ زمانی یهودیان، به عنوان یک قوم، از لحاظ اخلاقی فاسدتر از زمانی نبودند که زیر حاکمیت رومیان قرار گرفتند.

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> «نیرومند، اما نه به قوّت خود.» کامیابی رومیان تا حدّ زیادی مرهون یاری هم‌پیمانانشان و نیز تفرقه در میان دشمنانشان بود، که همواره آماده بودند از آن بهره‌برداری کنند. رومِ پاپی نیز به‌واسطۀ قدرت‌های دنیوی‌ای که بر آن‌ها سلطۀ روحانی اعمال می‌کرد، نیرومند بود.

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> «او به‌طرزی شگفت‌انگیز هلاک خواهد کرد.» خداوند به‌واسطهٔ نبی، حزقیال، به یهودیان فرمود که ایشان را به دست مردانی «ماهر در هلاک‌کردن» خواهد سپرد؛ و کشتار یک‌میلیون و یک‌صد هزار یهودی در هنگام ویرانی اورشلیم به‌دست سپاه روم، تأییدی هولناک بر سخنان نبی بود. و روم در مرحلهٔ دوم خود، یعنی مرحلهٔ پاپی، مسئول مرگ پنجاه میلیون شهید بود.

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> «و نیز به‌سبب سیاست خود، مکر را در دست خویش کامیاب خواهد ساخت.» روم بیش از همهٔ قدرت‌های دیگر به سیاستِ مکر ممتاز بوده است؛ سیاستی که به‌وسیلهٔ آن ملت‌ها را زیر سلطهٔ خود درآورد. این امر هم دربارهٔ رومِ بت‌پرست و هم دربارهٔ رومِ پاپی صادق است. و بدین‌سان، به‌وسیلهٔ صلح، بسیاری را هلاک ساخت.

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 202–204.

> «و سرانجام روم، در شخص یکی از والیان خود، با صدور حکم مرگ بر ضد عیسی مسیح، در برابرِ سَرورِ سَروران برخاست. «اما او بدون دست شکسته خواهد شد»، عبارتی که نابودیِ این قدرت را با درهم‌کوبیده شدنِ آن تمثال در فصل ۲ یکی می‌سازد.» اوریاه اسمیت، Daniel and the Revelation، 202–204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

اسمیت در این بخش، در دو موضع، تصریح می‌کند که ویژگی‌های نبویِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی قابلِ جایگزینی با یکدیگرند، زیرا این دو صرفاً ظهورِ روم در دو مرحلهٔ آن هستند؛ همان‌گونه که آمیزهٔ آهن و گل در باب دومِ دانیال، که خواهر وایت آن را نمادهای کلیسازدگی و دولت‌ورزی معرفی می‌کند. هنگامی که دانیال در آیاتی که اسمیت بدان‌ها می‌پردازد، بیان می‌کند که روم «کامیاب خواهد شد و عمل خواهد کرد»، و اینکه روم «حیله را در دست خود کامیاب خواهد ساخت»، اسمیت مدعی است که در آیهٔ سی‌وششم، «پادشاهی» که «کامیاب خواهد شد تا غضب به انجام رسد»، یکی از ویژگی‌های نبویِ هر دو، یعنی رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، را معرفی می‌کند. سپس مدعی می‌شود که هیچ‌یک از ویژگی‌های روم در آیهٔ سی‌وششم به قدرتِ پاپی اشاره ندارد.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

ما در تأیید این همسان‌سازی که روم همان غارتگرانی است که رؤیا را برپا می‌دارند، به اسمیت ارجاع داده‌ایم؛ و یکی از چهار ویژگیِ نبوی در آیهٔ چهارده این است که روم خویشتن را برمی‌افرازد.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> और उन समयों में बहुत-से लोग दक्षिण के राजा के विरुद्ध उठ खड़े होंगे; और तेरे लोगों में से उपद्रवी लोग भी दर्शन को स्थिर करने के लिये अपने को ऊँचा उठाएँगे, परन्तु वे गिर पड़ेंगे। दानिय्येल 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

اسمیت ادعا می‌کند که ویژگی‌های پادشاه در آیهٔ سی‌وشش با قدرت پاپی سازگار نیست، هرچند او پیش‌تر دفاع کرده بود که در آیهٔ چهارده این روم است که خویشتن را برمی‌افرازد. بااین‌حال، پادشاه در آیهٔ سی‌وشش «خود را برخواهد افراشت». همان پادشاه در آیهٔ سی‌وشش «سخنان شگفت‌انگیز بر ضد خدای خدایان خواهد گفت». در دانیال، قدرت پاپی «سخنان بزرگ بر ضد حضرت اعلی خواهد گفت»، و در کتاب مکاشفه، قدرت پاپی بر ضد حضرت اعلی کفر می‌گوید.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> و به او دهانی عطا شد که سخنان بزرگ و کفرآمیز می‌گفت؛ و به او قدرت داده شد که چهل و دو ماه دوام آورد. و دهان خود را به کفرگویی بر ضد خدا گشود، تا بر نام او، و خیمهٔ او، و ساکنان آسمان کفر گوید. مکاشفه ۱۳:‏۵، ۶

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

ہر نبوی تعیین جو پاپائی اقتدار سے متعلق ہے، چھتیسویں آیت میں شناخت کی گئی ہے۔

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> اور بادشاہ اپنی مرضی کے مطابق عمل کرے گا؛ اور وہ اپنے آپ کو بلند کرے گا، اور اپنے آپ کو ہر معبود سے بڑھا کر عظمت دے گا، اور معبودوں کے خدا کے خلاف عجیب باتیں کرے گا، اور اس وقت تک کامیاب رہے گا جب تک غضب پورا نہ ہو جائے؛ کیونکہ جو کچھ مقرر کیا گیا ہے وہی انجام پائے گا۔ دانی ایل 11:36۔

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing from 2 Thessalonians, when he addressed the man of sin.

مفسرانِ بشری بارها غیرقابلِ اعتماد ہوتے ہیں، لیکن بہت سے ایڈونٹسٹ مفسرین اس بدیہی حقیقت کی گواہی دیتے ہیں کہ یہی آیت چھتیس تھی جس کا رسول پولس نے 2 تھسلنیکیوں میں، جب اُس نے مردِ گناہ کا ذکر کیا، اقتباسی انداز میں بیان کیا تھا۔

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> کسی بھی طرح کوئی شخص تمہیں فریب نہ دے، کیونکہ وہ دن نہیں آئے گا جب تک پہلے ارتداد نہ واقع ہو، اور وہ مردِ گناہ، یعنی ہلاکت کا فرزند، ظاہر نہ ہو؛ جو ہر اُس چیز کی مخالفت کرتا اور اپنے آپ کو اُس سب پر بلند کرتا ہے جو خدا کہلاتی ہے یا جس کی پرستش کی جاتی ہے؛ یہاں تک کہ وہ خدا کے ہیکل میں خدا بن کر بیٹھتا ہے اور اپنے آپ کو ظاہر کرتا ہے کہ وہ خدا ہے۔ 2 تھسلنیکیوں 2:2، 3۔

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

آیهٔ سی‌وشش می‌گوید که «او خویشتن را برخواهد افراشت و خویشتن را برتر از هر خدایی بزرگ خواهد شمرد»، و پولس می‌گوید: «آن مرد گناه آشکار گردد، آن پسر هلاکت؛ که مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا پرستیده می‌شود، برمی‌افرازد.» آشکار است که اسمیت هیچ اقتدار نبوتی نداشت تا ادعا کند پادشاهِ آیهٔ سی‌وشش با پادشاهی که در آیاتِ منتهی به آیهٔ سی‌وشش مورد بحث است، متفاوت بوده است. از لحاظ دستوری هیچ توجیهی برای این تطبیق نادرست خود نداشت، و ادعای او که چنین کرده است زیرا آیهٔ سی‌وشش هیچ ویژگی‌ای از قدرت پاپی را در بر ندارد، تحریفِ کلامِ مقدس بود در تلاشی برای برپا ساختن تفسیری شخصی.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> ما نیز کلام نبوت را استوارتر داریم؛ که نیکو می‌کنید اگر بدان توجه نمایید، همچون به چراغی که در جای تاریک می‌درخشد، تا هنگامی که روز بدمد و ستارهٔ صبح در دل‌های شما طلوع کند؛ نخست این را بدانید که هیچ نبوّتِ کتاب از تفسیرِ شخصی نیست. زیرا نبوّت در زمان‌های گذشته به ارادهٔ انسان پدید نیامد، بلکه مردانِ مقدّسِ خدا، آنگاه که از روح‌القدس به حرکت آورده می‌شدند، سخن گفتند. ۲ پطرس ۱:۱۹–۲۱

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

در طول سال‌های اَدونتیسمِ لااودیکیه، الهی‌دانان، شبانان و نویسندگان اَدونتیستِ بسیاری به این موضوع پرداخته‌اند که آیا به نظر آنان تطبیق اسمیت درست است یا نادرست. یک شبان استرالیایی به نام لوئیس وِر، که سال‌هاست درگذشته است، بخش اعظم خدمت خود را صرف مخالفت با الگوی نادرستِ نبویِ اسمیت کرد. دلیل این مخالفت صرفاً این نبود که اسمیت سرانجام پادشاهی را که در آیهٔ چهل‌وپنجم به پایان خود می‌رسد، ترکیه شناسایی کرد، بلکه چارچوب او همچنین به تطبیقی نادرست از آرماگدون انجامید. در دههٔ ۱۹۸۰، یا حدود آن، یکی از نویسندگان اَدونتیست کتابی با عنوان Adventists and Armageddon, Have We Misunderstood Prophecy? به رشتهٔ تحریر درآورد. نام نویسنده دونالد منسل است و آن کتاب همچنان در دسترس است.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

منسل تاریخِ منتهی به جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم را دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که هنگامی که آشکار شد هر دو جنگ در حال نزدیک شدن‌اند، مبشّران ادونتیست به‌کارگیریِ تطبیقِ نادرستِ اسمیت را آغاز کردند؛ یعنی این‌که حرکتِ ترکیه به‌سوی اورشلیمِ literal را به‌عنوان نشانه‌ای از آرماگدون و پایان جهان معرفی کنند. او با استناد به دفاتر عضویت کلیسا نشان می‌دهد که با نزدیک شدن هر یک از آن جنگ‌ها، جان‌های بسیاری بر اساس تأکید نبویِ مبشّران، که از دیدگاه معیوبِ اسمیت دربارهٔ آرماگدون برگرفته شده بود، به عضویت کلیسای ادونتیست درآمدند.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

هنگامی که هر یک از آن جنگ‌ها به پایان رسید و پیش‌بینی‌های معیوب تحقق نیافت، کلیسا اعضای بیشتری را از دست داد تا آنچه از الگوی نبویِ ساخته‌شده به‌دست اسمیت به دست آورده بود.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

اسمیت کی طرف سے ملیریوں کے بنیادی پیغام کو رد کرنے، اور دانی ایل کی آیات چھتیس سے پینتالیس تک کی اپنی ذاتی تفسیر کو فروغ دینے پر آمادگی کے ذریعے، اسمیت کی منطق نے ایک ایسا نبوتی نمونہ پیدا کیا جو عصری واقعات پر مبنی تھا۔

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

در مناقشه میان اسمیت و جیمز وایت درباره آن پادشاهی که در آخرین آیه از دانیال یازدهم به پایان خود می‌رسد، جیمز وایت منطقی را مطرح کرد که به‌اختصار بنیاد سستِ نبویِ اسمیت را بازنمایی می‌کرد. وایت تعلیم می‌داد که «نبوت تاریخ را پدید می‌آورد، اما تاریخ نبوت را پدید نمی‌آورد.»

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

مبلغان بشارتیِ ادونتیسم که پیش از هر دو جنگ فعالیت می‌کردند، از تاریخِ در حال تکوین بهره می‌بردند تا الگوی نبویِ معیوبِ اسمیت دربارهٔ آرماگدون را عرضه کنند؛ و کار ایشان، که در آستانهٔ آن جنگ‌ها بسیار پربرکت می‌نمود، آنگاه که آشکار شد آن الگوی نبوی بر تفسیری شخصی مبتنی است، در نهایت زیانی خالص بر جای گذاشت.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> از انبیای کاذب برحذر باشید؛ آنان در لباس میش نزد شما می‌آیند، اما در باطن گرگان درنده‌اند. ایشان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت. آیا مردم از خار، انگور می‌چینند، یا از خس، انجیر؟ همچنین هر درخت نیکو، میوهٔ نیکو می‌آورد؛ اما درخت فاسد، میوهٔ بد می‌آورد. درخت نیکو نمی‌تواند میوهٔ بد بیاورد، و درخت فاسد نیز نمی‌تواند میوهٔ نیکو بیاورد. هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. پس ایشان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت. متی ۷:‏۱۵–۲۰

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the sixth plague and Armageddon.

آمادگی اسمیت برای ترویجِ یک الگوی خصوصیِ نبوی دربارهٔ پادشاه در آیهٔ سی‌وشش، این ثمر را نیز به بار آورد که کاربردی نادرست از بلای ششم و هارمجدون پدید آید.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> और छठे स्वर्गदूत ने अपना कटोरा बड़े नदी फरात पर उंडेल दिया; और उसका जल सूख गया, ताकि पूर्व के राजाओं के लिए मार्ग तैयार किया जाए। और मैंने अजगर के मुंह से, और पशु के मुंह से, और झूठे भविष्यद्वक्ता के मुंह से मेंढकों के समान तीन अशुद्ध आत्माओं को निकलते देखा। क्योंकि वे दुष्टात्माओं की आत्माएं हैं, जो चिन्ह और अद्भुत काम करती हैं, और पृथ्वी के राजाओं तथा सारे जगत के राजाओं के पास निकल जाती हैं, ताकि उन्हें सर्वशक्तिमान परमेश्वर के उस महान दिन की लड़ाई के लिए इकट्ठा करें। देखो, मैं चोर के समान आता हूं। धन्य है वह जो जागता रहता है, और अपने वस्त्रों की रक्षा करता है, ऐसा न हो कि वह नंगा चले, और लोग उसकी लज्जा देखें। और उसने उन्हें उस स्थान में इकट्ठा किया, जो इब्रानी भाषा में हर-मगिद्दोन कहलाता है। प्रकाशितवाक्य 16:12–16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

چنان‌که پیش‌تر اشاره کرده‌ایم، بلای ششم پس از بسته شدن زمان آزمایش بشر فرا می‌رسد؛ ازاین‌رو، هشداری که در آن آمده است که جامه‌های خود را نگاه دارید، باید به موضوعی آزمون‌کننده اشاره داشته باشد که پیش از آن رخ می‌دهد که میکائیل برخیزد و زمان آزمایش بشر بسته شود و بلای نخست آغاز گردد. بلای ششم فعالیت‌های اژدها، وحش و نبیِ کذّاب را مشخص می‌سازد؛ همان اتحاد سه‌گانه‌ای که در قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع پدید می‌آید. آن اتحاد سه‌گانه، رومِ جدید است، و نمادی که اتحاد سه‌گانهٔ رومِ جدید را شناسایی و تثبیت می‌کند، «دزدانِ قوم تو» هستند که «خویشتن را برمی‌افرازند تا رؤیا را برقرار سازند» و «سقوط می‌کنند».

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

هشدارِ بلای ششم، هرگاه فهمیده شود، به جان اجازه می‌دهد جامه‌های خود را نگاه دارد؛ اما اگر رد شود، جان را برهنه باقی می‌گذارد، و این یکی از پنج ویژگیِ لاودیکیه‌ای است. نمادی که آن هشدار را برقرار می‌سازد، «راهزنانِ قوم تو» هستند که خود را برمی‌افرازند و سرانجام سقوط می‌کنند. سلیمان گفت اگر قوم خدا آن رؤیا را نداشته باشند، هلاک می‌شوند.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> جہاں رؤیا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت کو مانتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

واژهٔ عبریِ «هلاک شود» به معنای «برهنه ساختن» است، و یوحنا ثبت کرد: «خوشا به حال آن که بیدار می‌ماند و جامه‌های خود را نگاه می‌دارد، مبادا برهنه راه رود و رسوایی او را ببینند.» اسمیت در مورد پادشاه شمال در خطا بود، و آن بنیانِ نادرستِ نبوی به او امکان داد تا کاربردی نبوی را بپروراند که اگر پذیرفته شود، برهنگی پدید می‌آورد؛ برهنگی‌ای که نماد لائودیکیه‌ایان است، آنان که از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شوند.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

اسمیت در دفاع از شناسایی تازه و نادرست خود از «پادشاه شمال» در برابر جیمز وایت، شوهر آن نبیّه، هیچ مشکلی نداشت. مورخان ادونتیست، و نیز خواهر وایت، به اختلاف مشهور آنان پرداخته‌اند. الن وایت هم شوهرش و هم اسمیت را توبیخ کرد، زیرا اجازه داده بودند اختلاف نظرشان درباره این‌که در دانیال یازده «پادشاه شمال» نماینده چه کسی است، به عرصه عمومی کشیده شود. جیمز وایت در نخستین نشریه ادونتیستی پس از ناکامی بزرگ سال 1844 نوشت:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> «این‌که عیسی برخاست، در را بست، و نزد قدیم‌الایام آمد تا در ماه هفتمِ سال 1844 پادشاهی خود را دریافت کند، من کاملاً بدان ایمان دارم. بنگرید به لوقا 13:25؛ متی 25:10؛ دانیال 7:13،14. اما برخاستن میکائیل، دانیال 12:1، ظاهراً واقعه‌ای دیگر و برای منظوری دیگر است. برخاستن او در سال 1844 برای این بود که در را ببندد و نزد پدر خود آید تا پادشاهی خویش و قدرت پادشاهی را دریافت کند؛ اما ایستادن میکائیل برای آن است که قدرت ملوکانهٔ خود را، که هم‌اکنون نیز دارد، در هلاکت شریران و در رهایی قوم خویش آشکار سازد. میکائیل در زمانی باید برخیزد که آخرین قدرت در باب 11 به پایان خود برسد و یاری‌کننده‌ای برای او نباشد. این قدرت، آخرین قدرتی است که کلیسای حقیقی خدا را پایمال می‌کند؛ و چون کلیسای حقیقی هنوز از سوی تمام عالم مسیحیت پایمال و طرد می‌شود، نتیجه می‌شود که آخرین قدرت ستمگر هنوز «به پایان خود» نرسیده است؛ و میکائیل هنوز برنخاسته است. این آخرین قدرتی که مقدسان را پایمال می‌کند، در مکاشفه 13:11-18 به تصویر کشیده شده است. عدد او 666 است.» James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

هنگامی که اسمیت آنچه را «نور جدید» خود دربارهٔ موضوعِ «آخرین قدرت در فصل یازدهم دانیال» می‌نامید مطرح ساخت، جیمز وایت تطبیقِ اسمیت را نه نور جدید، بلکه حمله‌ای بر بنیان‌ها تلقی کرد. مناقشهٔ مربوط به روم به‌عنوان پادشاه شمال در دانیال یازده، که میان اوریا اسمیت و جیمز وایت روی داد، دارای ویژگی‌های مشخصی است که ما، به‌عنوان دانشجویان نبوت، باید آن را با دیگر مناقشات تاریخ ادونتیست دربارهٔ نمادِ روم کنار هم قرار دهیم.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

از جملهٔ آن ویژگی‌ها، طرحِ یک تفسیرِ خصوصی است. ویژگیِ دیگر آن است که به‌کاربستنِ آن تفسیرِ خصوصی مستلزمِ تحریفِ دستورِ سادهٔ زبان است؛ زیرا اسمیت نه‌تنها نادیده گرفت که هر صفتِ نبوی در آیهٔ سی‌وشش روم را مخاطب می‌سازد، بلکه نادیده گرفت که ساختارِ نحوی اقتضا می‌کند پادشاهِ آیهٔ سی‌وشش همان پادشاهی باشد که در بخشِ پیشین به تصویر کشیده شده است.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

یکی دیگر آن است که تفسیرِ شخصی، ردِّ حقایقِ بنیادی بود. دیگری آن است که این امر، بیانگرِ ردِّ اقتدارِ روحِ نبوت است. ویژگیِ دیگر آن است که نخستین اندیشهٔ معیوب دربارهٔ روم، به الگویی نبوی خواهد انجامید که شخص را از نگاه داشتنِ جامه‌های خویش در حالی که به پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر نزدیک می‌شود، بازمی‌دارد. دیگری، آمادگی برای ترویجِ علنیِ تفسیرِ شخصیِ خود بود. دیگر آن است که تفسیرِ شخصی، به‌طورِ ثابت، به‌عنوانِ نورِ جدید معرفی می‌شود. همهٔ این اوصاف در بحثِ کنونی دربارهٔ «دزدانِ قومِ تو» نمود یافته‌اند.

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

Cuando la última controversia de Roma, tipificada por la primera controversia de Roma al identificar a los “robbers of thy people”, sea puesta en conjunto con la línea profética de la controversia de Uriah Smith y James White, veremos que una clase estará edificando su modelo profético sobre una interpretación privada, la cual rechaza la verdad fundamental.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

ردِّ حقایقِ بنیادی، به‌طور خودکار، به‌معنای ردِّ اقتدارِ روحِ نبوت است؛ همان روحی که با استحکامی کامل از آن حقایقِ بنیادی دفاع می‌کند. آن گروه همچنین مایل خواهند بود دیدگاه خود را آشکارا مطرح کنند، بی‌اعتنا به هرگونه نگرانی‌ای که ممکن است دربارهٔ تأثیری که این تعلیم بر قومِ خدا در سراسر جهان خواهد گذاشت مطرح شود.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

بلافاصله پس از ۱۸۴۴، در نخستین نسل ادونتیسم، مناقشه‌ای دیگر دربارهٔ روم مطرح شد. آن مناقشه پیوسته دامن زده می‌شد تا آنکه آن دیدگاه نادرست در نسل سوم ادونتیسم پذیرفته شد. ما اکنون مناقشهٔ «قربانیِ دائمی» را به‌عنوان چهارمین مورد از شش خطی که در الگوی «خط بر خط» در دست بررسی داریم، مورد توجه قرار خواهیم داد.

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

لیکن اس سے پہلے کہ ہم روم کے اختلافات کی چوتھی سطر کو زیرِ بحث لائیں، یہ یاد رکھنا ضروری ہے کہ گزشتہ مضمون میں، جب ہم دانی ایل باب گیارہ کی آیت دس پر گفتگو کر رہے تھے، تو ہم نے یہ بیان کیا تھا: “آیت دس بھی براہِ راست احبار چھبیس کے ‘سات زمانوں’ کو مخفی تاریخ کے ساتھ مربوط کرتی ہے، لیکن حق کی وہ سطر اُس بات سے خارج ہے جسے ہم یہاں پیش کر رہے ہیں۔”

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

اوریا اسمیت در سال ۱۸۶۳ رهبرِ ردّ کردنِ «هفت زمان» بود. او افزایشِ معرفت دربارهٔ آن موضوع را که در مقالات مربوط به آن، به قلمِ هایرام اِدسون، عرضه شده و در سال ۱۸۵۶ در Review منتشر شده بود، رد کرده بود. دلالت‌های این‌که اسمیت با جنبشی مرتبط بود که «هفت زمان» را ارائه کرده بود، اما پس از آن افزایشِ معرفت را دقیقاً در همان موضوع رد نمود، نیز خارج از موضوعِ ویژگی‌های مطرح ساختنِ آنچه او دربارهٔ موضوعِ پادشاهِ شمال مدعی بود نورِ جدید است از سوی اسمیت می‌باشد؛ اما هنگامی که مرورِ خود را بر خطِ مناقشاتِ ادونتیستیِ روم به پایان برسانیم، هم به اهمیتِ آیهٔ ده از باب یازدهمِ دانیال بازخواهیم گشت، و هم به آنچه ردّ پیامِ لائودیکیه از سوی اسمیت ــ که در سال ۱۸۵۶ همراه با افزایشِ معرفت دربارهٔ «هفت زمان» رسید ــ نمایان می‌سازد.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> «ایمان ما در ارتباط با پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم، درست بود. نشانه‌های بزرگ راهی را که از آن‌ها گذشته‌ایم، غیرقابل‌تحرک‌اند. هرچند سپاهیان جهنم بکوشند آن‌ها را از بنیادشان برکنند و با این اندیشه که کامیاب شده‌اند به وجد آیند، با این حال کامیاب نمی‌شوند. این ستون‌های حقیقت همچون تپه‌های جاودان استوار می‌مانند و با همهٔ تلاش‌های انسان‌ها که با تلاش‌های شیطان و سپاهش درآمیخته است، از جای جنبش نمی‌خورند. ما می‌توانیم بسیار بیاموزیم، و باید پیوسته در کتاب‌مقدس جست‌وجو کنیم تا ببینیم آیا این امور چنین هست یا نه.» Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> «نشانه‌های بزرگ حقیقت که جایگاه ما را در تاریخ نبوت به ما نشان می‌دهند، باید با دقت نگاه داشته شوند، مبادا فرو افکنده شوند و به‌جای آن‌ها نظریه‌هایی قرار گیرد که به‌جای نور راستین، سردرگمی به بار آورند.» Selected Messages، جلد ۲، صص. ۱۰۱، ۱۰۲.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> «در این زمان کوشش‌های بسیاری به عمل خواهد آمد تا ایمان ما را در موضوع مقدس متزلزل سازد؛ اما ما نباید دچار تزلزل شویم. نباید حتی سوزنی از بنیادهای ایمان ما جابه‌جا گردد. حق همچنان حق است. کسانی که دچار تردید و بی‌ثباتی شوند، به سوی نظریه‌های گمراه‌کننده رانده خواهند شد، و سرانجام خواهند یافت که نسبت به شواهد گذشته‌ای که در اختیار داشته‌ایم درباره اینکه حق چیست، به بی‌ایمانی افتاده‌اند. نشانه‌های راه کهن باید محفوظ داشته شوند، مبادا جهت‌یابی خود را از دست بدهیم.» Manuscript Releases, volume 1, 55

Back to Articles