Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Four

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودکیه — شمارهٔ چهل‌وچهار

Number Forty-Four

چهل‌وچهار

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.

در سال ۱۸۴۴، آموزۀ سَبَّتِ روزِ هفتم گشوده شد و سپس هنگامی که خواهر وایت به درونِ تابوتِ عهد نگریست، بر او مورد تأکید قرار گرفت. او همچنین ثبت کرد که در ایامِ آخر، آموزۀ تجسّد نیز همان تأکیدِ آسمانی را دارا بود. سَبَّتِ روزِ هفتم نمایانگرِ نورِ خاصی است که از تابوت ساطع شد، آنگاه که روزِ کفارۀ نمونۀ آسمانی آغاز گردید؛ و سَبَّتِ سالِ هفتم نمایانگرِ نورِ خاصی است که از تابوت ساطع می‌شود، آنگاه که روزِ کفارۀ نمونۀ آسمانی به فرجامِ خود می‌رسد.

The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”

آموزهٔ تجسّد در آخرین محفلِ مقدّسِ لاویان بیست‌وسه به‌صورت نمونه‌وار نمایانده شده است؛ و آن نسبت به سَبَّتِ روز هفتم، که نخستین محفلِ مقدّس در آغازِ لاویان بیست‌وسه است، اومگا به شمار می‌آید. آن سَبَّتِ نخست، نمایانگرِ قدرتِ آفرینندگیِ خداست و سَبَّتِ آخر، نمایانگرِ قدرتِ بازآفرینندگیِ او. آن سَبَّتِ نخست با عددِ «23» و سَبَّتِ آخر با عددِ «252» نشان داده می‌شود.

Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.

آن دو نماد، دو سرِ کتاب لاویان بیست‌وسه هستند و همچنین دو سرِ تاریخ میلریتی نیز می‌باشند. سال 1798 تحققِ 2,520 سالِ بر ضدِّ پادشاهی شمالیِ اسرائیل بود، و 2,300 سال در 22 اکتبر 1844 به انجام رسید. هنگامی که خواهر وایت به درونِ قدس هدایت شد و بر ده فرمان نظر افکند، او در حال نمادپردازی از قومِ ایّامِ آخرِ خدا بود که مسیح را به قدس‌الاقداس پیروی می‌کنند، آنگاه که او کارِ کفّارهٔ خویش را به پایان می‌رساند. آزمونِ هیکل، آزمونِ پیروی از برّه است هر جا که می‌رود.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> یہ وہ ہیں جو عورتوں کے ساتھ آلودہ نہیں ہوئے، کیونکہ وہ کنوارے ہیں۔ یہ وہ ہیں جو برّہ کے پیچھے پیچھے چلتے ہیں جہاں کہیں وہ جاتا ہے۔ یہ آدمیوں میں سے خرید لیے گئے تاکہ خدا اور برّہ کے لیے اولین پھل ہوں۔ مکاشفہ 14:4۔

Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.

خواهر وایت، به‌عنوان یک نبی، ایماندارانِ وفادارِ آغاز را به تصویر می‌کشید که با ایمان واردِ قدس‌الاقداس شدند، و بدین‌وسیله نمونه‌ای از ایماندارانِ وفادارِ پایان را ارائه می‌کرد که با ایمان به قدس‌الاقداس داخل می‌شوند و سپس به تابوت می‌نگرند. آنچه ایشان در آنجا به‌صورت منوّر مشاهده می‌کنند، آموزهٔ تجسّد است، یعنی به‌انجام‌رسیدنِ یگانگی. آنان دو کروبیِ سرپوش را می‌بینند که نمایانگرِ دو سَبَتِ آفرینش و بازآفرینش‌اند. آنان 252 را در یک سوی تابوت و 23 را در سوی دیگر می‌بینند و درمی‌یابند که در هماهنگی با آفرینش و بازآفرینش، 23 نمایانگرِ پیوندِ الوهیت با انسانیت است، و 252 را به‌عنوان نمادِ دگرگونیِ یک انسان به انسانی که با الوهیت متحد شده است، مشاهده می‌کنند.

The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.

מרسی سیت نباید برداشته شود؛ לכן آن‌که خواهر وایت به درون آن بنگرد، مکاشفه‌ای ویژه بود، و از لحاظ نبوی، این تصویر بیش از روزگاری که او در آن می‌زیست، برای ایام آخر است. با نگریستن، دگرگون می‌شویم. آزمون هیکل عبارت است از این‌که مسیح قومِ باکرهٔ خود را گام‌به‌گام به درون هیکل خویش هدایت می‌کند. حقایق نبوی، گام‌ها را در امتداد آن راهی مجسم می‌سازند که به‌وسیلهٔ پیام ندای نیمه‌شب روشن می‌گردد.

The Millerite temple of forty-six years is a step.

معبدی که میلریت‌ها در چهل‌وشش سال بنا کردند، یک گام است.

The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.

معبدِ انسانیِ «۲۳» (نر و ماده، ایشان را آفرید) یک پله است.

Christ raising His temple in three days is a step.

مسیح کے لیے اپنے ہیکل کو تین دن میں کھڑا کرنا ایک مرحلہ ہے۔

The storehouse is the temple of Malachi.

ذخیره‌گاه همان هیکلِ ملاکی است.

Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.

نحمیا انبارخانه را از آلودگیِ ناشی از تدبیر نادرست و حضور ناخوشایندِ طوبیا پاک ساخت.

That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.

آن هیکل همان‌جایی بود که حلقیای کاهنِ اعظم، در جریان احیای دورانِ پادشاه یوشیا، نوشته‌های موسی را کشف کرد.

The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.

هیکل که نحمیا آن را از بی‌حرمتی پاک ساخت، همان هیکلی است که مسیح، چنان‌که خواهر وایت بیان می‌کند، دو بار آن را از «بی‌حرمتیِ کفرآمیز» پاک نمود.

The casket of Miller’s dream was a step.

تابوتِ رؤیای میلر یک پله بود.

Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.

هنگامی که مسیح وفاداران خویش را به قدس‌الاقداس رهبری می‌کند، آنان را—چنان‌که در شخصِ خواهر وایت به سوی تابوت عهد نمادین شده است—به سوی تابوت می‌برد، کرسیِ رحمت را برمی‌دارد و به ایشان اجازه می‌دهد که به درون آن بنگرند. چون به درون آن می‌نگرند، می‌بینند که هم آموزهٔ تجسّد و هم سَبَتِ روزِ هفتم، به هاله‌ای ملایم آراسته شده است. سطر بر سطر، کسانی که آموزه‌هایی را که «به پرتوی ملایم آراسته‌اند» بازمی‌شناسند، با خواهر وایت همسو می‌شوند؛ بدین‌سان که با ایمان به قدس‌الاقداس درمی‌آیند و به درون تابوت می‌نگرند.

The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.

پیامبران باستانی به‌طور خاص‌تر برای ایام آخر سخن گفتند تا برای روزگاری که خود در آن می‌زیستند. هنگامی که خودِ آن پیامبران باستانی بخشی از شهادت می‌شوند، ایشان قوم خدا را در ایام آخر نمایندگی می‌کنند، و قوم خدا در ایام آخر همان یکصد و چهل و چهار هزار هستند. خواهر وایت شاید مهم‌ترین پیامبر باستانی باشد، زیرا تمامی تمثیلات او تاریخ آلفای تاریخ اُمگای یکصد و چهل و چهار هزار را نمایندگی می‌کنند. همهٔ پیامبران باقیمانده را به تصویر می‌کشند، اما خواهر وایت همچنین نمایانگر یک تاریخ آغازین است که در تاریخ پایانی—تا به عینِ عبارت—به انجام می‌رسد.

In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.

در تاریخ بنیادینِ آلفا، خواهر وایت در رؤیا به قدس‌الاقداسِ مَقْدِس آسمانی برده می‌شود. هنگامی که در آنجا بود، تختِ رحمت بر فرازِ صندوقِ عهد ــ تختی که نباید برداشته می‌شد ــ بالا برده شد تا خواهر وایت بتواند به درون آن بنگرد، جایی که ده فرمان را دید.

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> «در قدس‌الاقداس صندوقی دیدم؛ بر فراز آن و بر اطرافش طلای ناب بود. بر هر دو سرِ صندوق، کروبی زیبا قرار داشت، با بال‌هایی گشوده که بر آن گسترده بود. چهره‌هایشان به سوی یکدیگر بود و به پایین می‌نگریستند. در میان فرشتگان، مجمری زرین بود. بالای صندوق، جایی که فرشتگان ایستاده بودند، جلالی بی‌نهایت درخشان بود که همچون تختی می‌نمود که خدا در آن ساکن است. عیسی در کنار صندوق ایستاده بود، و چون دعاهای مقدسان به نزد او بالا می‌آمد، بخورِ درونِ مجمر دود می‌کرد، و او دعاهای ایشان را با دودِ بخور به پدر خود تقدیم می‌داشت. در صندوق، سبوی زرینِ مَنّ، عصای هارون که شکوفه آورده بود، و لوح‌های سنگی‌ای بود که همچون کتابی بر هم تا می‌شدند. عیسی آنها را گشود، و من دیدم که ده فرمان با انگشت خدا بر آنها نوشته شده بود. بر یک لوح، چهار فرمان بود و بر دیگری، شش فرمان. آن چهار فرمانِ لوح نخست، درخشان‌تر از آن شش فرمان دیگر می‌درخشید. اما چهارمین فرمان، یعنی فرمانِ سَبَت، از همه آنها درخشان‌تر بود؛ زیرا سَبَت جدا شده بود تا در حرمتِ نامِ مقدسِ خدا نگاه داشته شود. سَبَتِ مقدس، باشکوه می‌نمود—هاله‌ای از جلال سراسر آن را فرا گرفته بود. دیدم که فرمانِ سَبَت بر صلیب میخکوب نشد. اگر چنین می‌بود، آن نه فرمان دیگر نیز میخکوب شده بودند؛ و ما آزاد می‌بودیم که همه آنها را بشکنیم، همان‌گونه که چهارمین را بشکنیم. دیدم که خدا سَبَت را تغییر نداده است، زیرا او هرگز تغییر نمی‌کند. اما پاپ آن را از روز هفتم به روز نخستِ هفته تغییر داده است؛ زیرا مقرر بود که اوقات و شریعت را تغییر دهد.» Early Writings, 32.

The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

دکترینِ سبتِ روزِ هفتم، دکترینِ آلفا در تاریخِ بنیادینِ جنبشِ میلری بود؛ جنبشی که نخست به‌صورتِ جنبشِ میلریِ فیلادلفیایی آغاز شد، سپس در سال ۱۸۵۶ به جنبشِ میلریِ لائودیکیه‌ای تبدیل گردید، و آنگاه در سال ۱۸۶۳ به کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لائودیکیه‌ای مبدل شد. خواهر وایت همچنین دکترینِ اُمگا را در تاریخِ ایامِ آخر شناسایی می‌کند، آنگاه که جنبشِ لائودیکیه‌ایِ یکصد و چهل و چهار هزار تن به جنبشِ فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار تن تبدیل می‌شود. نورهای آلفا و اُمگا به‌وسیلهٔ دکترینِ سبتِ روزِ هفتم و دکترینِ تجسّد نمایانده می‌شوند.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> «آنانی که با خدا مصاحبت دارند، در نورِ آفتابِ عدالت گام برمی‌دارند. ایشان با فاسد ساختنِ طریقِ خویش در حضور خدا، نجات‌دهندۀ خود را بی‌حرمت نمی‌سازند. نورِ آسمانی بر آنان می‌تابد. هرچه به پایانِ تاریخِ این جهان نزدیک‌تر می‌شوند، معرفتِ ایشان به مسیح و به نبوت‌هایی که به او مربوط است، به‌مراتب افزون‌تر می‌گردد. آنان در نظرِ خدا دارای ارزشی بی‌نهایت‌اند؛ زیرا با پسرِ او در یگانگی هستند. برای ایشان کلامِ خدا برخوردار از زیبایی و دل‌انگیزیِ بی‌همتاست. اهمیتِ آن را درمی‌یابند. حقیقت بر آنان مکشوف می‌گردد. تعلیمِ تجسّد در پرتوی ملایم فروغ می‌گیرد. آنان درمی‌یابند که کتابِ مقدّس کلیدی است که همۀ اسرار را می‌گشاید و همۀ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که از پذیرفتنِ نور و راه رفتن در نور سر باز زده‌اند، قادر نخواهند بود رازِ دینداری را درک کنند؛ امّا آنان که در برداشتنِ صلیب و پیروی از عیسی درنگ نکرده‌اند، نور را در نورِ خدا خواهند دید.» The Southern Watchman, April 4, 1905.

The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”

«عقیدهٔ تجسّد» را «رازِ دینداری» نیز می‌نامند.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> او بےشک دینداری کا بھید بڑا عظیم ہے: خدا جسم میں ظاہر ہوا، روح میں راست ٹھہرایا گیا، فرشتوں کو دکھائی دیا، غیرقوموں میں اُس کی منادی کی گئی، دنیا میں اُس پر ایمان لایا گیا، اور جلال میں اوپر اُٹھایا گیا۔ 1 تیمتھیس 3:16۔

The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.

«راز» تا نسلِ نهایی پنهان می‌ماند، آنگاه که وفاداران درمی‌یابند که آموزهٔ تجسّد، اُمگای سَبَّتِ روزِ هفتم است.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.

> उस भेद को भी, जो युगों और पीढ़ियों से गुप्त रखा गया था, परन्तु अब उसके पवित्र जनों पर प्रगट किया गया है; जिन्हें परमेश्वर यह प्रगट करना चाहता था कि अन्यजातियों में इस भेद की महिमा के धन की क्या महत्ता है; और वह यह है—तुम में मसीह, महिमा की आशा। कुलुस्सियों 1:26, 27.

It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.

شایسته است که در کولسیان ۱:۲۶ از «رازی» سخن گفته شود که «پنهان داشته شده بود»، اما آن راز در ایام آخر «آشکار گردانیده می‌شود». نور نبوی هنگامی آشکار می‌گردد که نبوت از مُهر گشوده شود، چنان‌که در دانیال ۱۲ به تصویر کشیده شده است، جایی که در پایان ۱٬۲۶۰ روز، در زمان آخر، نبوتی از مُهر گشوده می‌شود. آن نبوتی که برای نسل‌ها پنهان بوده است، از مُهر گشوده می‌شود، و آن نبوت همان حقیقتی است که چون از مُهر گشوده شود، «جلالی» است که در هنگام قانون یک‌شنبه بر امّت‌ها شناسانیده می‌شود. آن راز، مسیح در شماست، امیدِ جلال، که این در ایام نواخته شدن شیپور هفتم به انجام می‌رسد.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> اما در ایّامِ صدایِ فرشتهٔ هفتم، هنگامی که نواختن را آغاز کند، سِرِّ خدا به انجام خواهد رسید، چنان‌که آن را به بندگان خود، انبیا، اعلام فرموده است. مکاشفه ۱۰:۷

It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.

شایسته است که صدای فرشتهٔ هفتم، چنان‌که در مکاشفه ۱۰:۷ به تصویر کشیده شده است، در روز دهمِ ماه هفتم آغاز به نواخته شدن کرده باشد. فرشتهٔ هفتم همچنین به‌عنوان وایِ سوم معرفی شده است، و دو وایِ نخست اسلام بودند؛ ازاین‌رو دو شاهد فراهم می‌آید که وایِ سوم اسلام است. سرّ خدا هنگامی به انجام می‌رسد که شیپورِ اسلام در حال نواخته شدن باشد.

In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

در تاریخِ شیپورِ هفتم، آموزۀ تجسّد، که همان رازِ «مسیح در شما» است، یا پیوندِ الوهیت با انسانیت، آن‌گونه که در مسیح نمایان شد هنگامی که جسمِ بشری را بر خود گرفت؛ داوطلبانی که قرار است در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار باشند، آزموده خواهند شد تا معلوم شود آیا روغن و ایمانِ لازم را برای ورود به اقدس‌الاقداس دارند یا نه. اگر درنگ کنند، تاریکی بر آنان فرو می‌افتد؛ و اگر برّه را هر جا که می‌رود پیروی کنند، هدایت خواهند شد تا به درونِ تابوت بنگرند. در تابوت، آنان آموزۀ سَبَتِ روزِ هفتم و آموزۀ تجسّد را خواهند یافت.

As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.

به همان اندازه که این دو آموزه دارای اهمیت‌اند، آنچه من بر آن تمرکز دارم نه نورهای آلفا و اُمگا، بلکه این است که آن نبیّه، قوم خدا را در حال ورود به قدس آسمانی و نگریستن به تابوت عهد به تصویر کشید. در تاریخچهٔ یکصد و چهل و چهار هزار تن، در ایّام آخر، باید نقطه‌ای وجود داشته باشد که در آن، آن یکصد و چهل و چهار هزار تن به قدس‌الاقداس برده شوند تا بر تابوتِ گشوده نظر افکنند.

If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.

اگر شما آن ایمان را دارید که باور کنید انبیا قوم خدا را در ایام آخر به تصویر می‌کشند، و نیز آن ایمان را دارید که خواهر وایت به همان اندازه و از هر جهت مانند هر نبی دیگر در کتاب‌مقدس ملهم بوده است، آنگاه آن تطبیقی که همین اکنون بیان کردم باید به‌عنوان حقیقت پذیرفته شود. آن یکصد و چهل‌وچهار هزار باید با ایمان، مسیح را تا قدس‌الاقداس پیروی کنند، چنان‌که خواهر وایت می‌گوید وفاداران در 22 اکتبر 1844 چنین کردند. در آن زمان دو گروه آشکار شدند: آنان که از ورود با ایمان امتناع کردند، و آنان که وارد شدند.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> «به اعلامِ آمدنِ نخستِ مسیح توجّه داده شدم. یوحنّا در روح و قدرتِ الیاس فرستاده شد تا راهِ عیسی را آماده سازد. آنان که شهادتِ یوحنّا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌مند نشدند. مخالفتِ ایشان با پیامی که آمدنِ او را پیشگویی می‌کرد، آنان را در وضعی قرار داد که نتوانستند به‌آسانی نیرومندترین شواهدِ مسیحا بودنِ او را بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنّا را رد کرده بودند، به پیش راند تا باز هم فراتر روند و مسیح را رد کرده، مصلوب سازند. با این کار، خود را در جایی قرار دادند که نتوانستند برکتِ روزِ پنطیکاست را دریافت کنند؛ همان برکتی که می‌خواست راهِ ورود به قدسِ آسمانی را به ایشان بیاموزد. دریده شدنِ پردهٔ معبد نشان داد که قربانی‌ها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهند شد. آن قربانیِ عظیم تقدیم شده و پذیرفته شده بود، و روح‌القدس که در روزِ پنطیکاست نازل شد، ذهنِ شاگردان را از قدسِ زمینی به قدسِ آسمانی معطوف ساخت، جایی که عیسی به‌وسیلهٔ خونِ خود وارد شده بود تا فوائدِ کفّارهٔ خویش را بر شاگردانش فرو ریزد. امّا یهودیان در تاریکیِ کامل واگذاشته شدند. آنان تمامی نوری را که می‌توانستند دربارهٔ نقشهٔ نجات داشته باشند، از دست دادند و همچنان بر قربانی‌ها و هدایایِ بی‌ثمرِ خود اعتماد ورزیدند. قدسِ آسمانی جایِ قدسِ زمینی را گرفته بود، امّا ایشان از این تغییر هیچ آگاهی نداشتند. ازاین‌رو نتوانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدّس بهره‌مند شوند.»

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> «بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در رد کردن و مصلوب ساختن مسیح می‌نگرند؛ و چون تاریخِ بدرفتاریِ ننگین با او را می‌خوانند، می‌پندارند که او را دوست دارند و اگر در آن زمان بودند، مانند پطرس او را انکار نمی‌کردند و مانند یهودیان او را مصلوب نمی‌ساختند. اما خدایی که دل‌های همگان را می‌خواند، آن محبتی را که آنان مدعی بودند نسبت به عیسی دارند، به آزمون آورده است. تمام آسمان با عمیق‌ترین علاقه، نحوهٔ پذیرشِ پیامِ فرشتهٔ اول را نظاره می‌کرد. اما بسیاری که ادعا می‌کردند عیسی را دوست دارند، و هنگام خواندن داستان صلیب اشک می‌ریختند، بشارتِ نیکوی آمدن او را به ریشخند گرفتند. آنان به جای آنکه این پیام را با شادی بپذیرند، آن را فریبی اعلام کردند. ایشان کسانی را که ظهور او را دوست می‌داشتند، دشمن داشتند و آنان را از کلیساها بیرون راندند. کسانی که پیام اول را رد کردند، از پیام دوم نیز بهره‌ای نتوانستند برد؛ و همچنین از فریادِ نیمه‌شب، که برای آماده ساختن ایشان بود تا به‌وسیلهٔ ایمان با عیسی به قدس‌الاقداسِ قُدسِ آسمانی داخل شوند، بهره‌مند نشدند. و با رد کردن آن دو پیام پیشین، فهم خود را چنان تاریک ساخته‌اند که هیچ نوری در پیامِ فرشتهٔ سوم، که راهِ ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد، نمی‌توانند ببینند. دیدم که همان‌گونه که یهودیان عیسی را مصلوب کردند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را مصلوب کرده‌اند؛ و از این‌رو هیچ شناختی از راهِ ورود به قدس‌الاقداس ندارند، و نمی‌توانند از شفاعتِ عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. آنان مانند یهودیانی که قربانی‌های بی‌فایدهٔ خود را تقدیم می‌کردند، دعاهای بی‌فایدهٔ خود را به آن بخشی تقدیم می‌کنند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان که از این فریب خشنود است، سیمایی دینی به خود می‌گیرد و ذهن این مسیحیانِ معترف را به سوی خود رهبری می‌کند و با قدرتِ خود و آیات و عجایبِ دروغینِ خویش عمل می‌نماید تا ایشان را در دام خود استوار سازد.» Early Writings, 259–261.

Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.

خواهر وایت فرایند تدریجیِ آزمون در تاریخِ یحیای تعمیددهنده و مسیح را که سرانجام به فرو رفتن کامل یهودیان در تاریکی انجامید، شناسایی می‌کند تا همان تاریخ را در زمانِ میلریتی‌ها به تصویر کشد؛ تاریخی که آلفای تاریخِ خواهر وایت است، یعنی نبیّهٔ باستانیِ ایامِ آخر. آزمونِ مرگ و زندگی در آغاز، دربارهٔ وارد شدن به قدس‌الاقداس یا امتناع از آن بود. امتناع از این کار همان تاریکی را بر شورشیانِ تاریخِ میلریتی نازل ساخت که در تاریخِ مسیح بر یهودیانِ سرکش آمده بود.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.

یسوع همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد؛ از این‌رو، هنگامی که خواهر وایت به قدس‌الاقداس برده شد و به صندوقِ عهدِ گشوده نگریست، در ارتباط با آزمونِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، این امر آشکار می‌سازد که آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر بر این محک آزموده خواهند شد که یا برّه را به قدس‌الاقداس پیروی کنند یا به تاریکیِ کاملِ ابدی فرو روند. این حقیقت مبتنی بر ایمانی است که درمی‌یابد انبیای کهن، هنگامی که خود جزئی از شهادتِ مکتوب می‌شوند، قومِ آخرالزمانیِ خدا را به تصویر می‌کشند. خواهر وایت هر دو طبقه را به تصویر می‌کشد.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> «در حالی که در این حالتِ یأس و افسردگی بودم، خوابی دیدم که تأثیری عمیق بر ذهنم نهاد. در خواب دیدم معبدی را که بسیاری از مردم به سوی آن می‌شتافتند. تنها کسانی که در آن معبد پناه می‌گرفتند، هنگامی که زمان به پایان می‌رسید، نجات می‌یافتند. همهٔ آنان که در بیرون می‌ماندند، تا ابد هلاک می‌شدند. انبوه جماعتِ بیرون، که هر یک به راه‌های گوناگون خود می‌رفتند، کسانی را که به معبد وارد می‌شدند، استهزا و تمسخر می‌کردند و به آنان می‌گفتند که این طرحِ نجات، فریبی زیرکانه است و در حقیقت هیچ خطری وجود ندارد که باید از آن گریخت. آنان حتی برخی را نیز می‌گرفتند تا از شتابان داخل شدنشان به درون دیوارها جلوگیری کنند.

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> «از بیم آن‌که مورد تمسخر قرار گیرم، صلاح دیدم انتظار بکشم تا انبوه مردم پراکنده شوند، یا تا بتوانم بی‌آن‌که ایشان مرا ببینند وارد شوم. اما به جای آن‌که از شمارشان کاسته شود، بر تعدادشان افزوده شد؛ و چون بیم آن داشتم که بسیار دیر شود، شتابان خانه‌ام را ترک کردم و از میان جمعیت راه گشودم. در اضطرابی که برای رسیدن به هیکل داشتم، نه متوجه ازدحامی شدم که مرا در بر گرفته بود و نه به آن اعتنایی کردم. چون به بنا داخل شدم، دیدم آن هیکل عظیم بر یک ستونِ بسیار بزرگ استوار است، و به آن برّه‌ای بسته شده بود، سخت مجروح و خون‌آلود. ما که در آن‌جا حاضر بودیم، گویی می‌دانستیم که این برّه به سبب ما دریده و کوفته شده است. هر که به هیکل وارد می‌شد، می‌بایست به حضور آن برّه بیاید و به گناهان خود اعتراف کند.»

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> «درست پیشِ روی برّه، جایگاه‌هایی بلند قرار داشت که بر آن‌ها گروهی نشسته بودند و بسیار شادمان می‌نمودند. نور آسمان گویی بر چهره‌های ایشان می‌تابید، و آنان خدا را ستایش می‌کردند و سرودهای شادِ سپاسگزاری می‌خواندند که همچون موسیقی فرشتگان به نظر می‌رسید. اینان کسانی بودند که پیش از برّه آمده، به گناهان خود اعتراف کرده، آمرزش یافته بودند، و اکنون با انتظاری شادمانه در انتظار وقوع رویدادی فرخنده بودند.»

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

> “এমনকি আমি ভবনের ভেতরে প্রবেশ করার পরও ভয় আমাকে আচ্ছন্ন করল, এবং এই লোকদের সামনে আমাকে নিজেকে নত করতে হবে—এমন এক লজ্জাবোধ আমাকে গ্রাস করল। কিন্তু মনে হলো, আমাকে সামনে অগ্রসর হতেই বাধ্য করা হচ্ছে; এবং আমি মেষশাবকের সম্মুখীন হওয়ার জন্য স্তম্ভটির চারদিকে ধীরে ধীরে এগিয়ে যাচ্ছিলাম, এমন সময় একটি তূর্যধ্বনি বেজে উঠল, মন্দির কেঁপে উঠল, সমবেত সাধুগণের মধ্য থেকে বিজয়ের ধ্বনি উত্থিত হলো, এক ভয়াবহ দীপ্তি ভবনটিকে আলোকিত করল, তারপর সবকিছু গভীর অন্ধকারে আচ্ছন্ন হয়ে গেল। সেই আনন্দিত লোকেরা সকলেই সেই দীপ্তির সঙ্গে অদৃশ্য হয়ে গিয়েছিল, এবং আমি রাত্রির নীরব বিভীষিকার মধ্যে একাকী রয়ে গেলাম। আমি মানসিক যন্ত্রণায় জেগে উঠলাম এবং নিজেকে প্রায় বিশ্বাস করাতে পারছিলাম না যে আমি স্বপ্ন দেখছিলাম। আমার মনে হচ্ছিল, আমার পরিণাম স্থির হয়ে গেছে, প্রভুর আত্মা আমাকে ত্যাগ করেছেন, আর কখনও ফিরে আসবেন না।”

> “Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’

> «اندکی پس از این، خواب دیگری دیدم. چنین می‌نمود که در نهایت یأس و درماندگی، با چهره در میان دستانم، نشسته بودم و با خود چنین می‌اندیشیدم: اگر عیسی بر زمین می‌بود، نزد او می‌رفتم، خود را بر پای‌هایش می‌افکندم و همهٔ رنج‌های خویش را به او بازمی‌گفتم. او مرا از خود نمی‌راند؛ بر من رحم می‌کرد، و من نیز همواره او را محبت می‌نمودم و خدمت می‌کردم. درست در همان هنگام، در گشوده شد و شخصی با هیأت و سیمایی زیبا وارد شد. او با شفقت به من نگریست و گفت: “آیا می‌خواهی عیسی را ببینی؟ او اینجاست، و اگر بخواهی می‌توانی او را ببینی. هرآنچه داری بردار و از پی من بیا.”»

> “I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

> «این را با شادیِ وصف‌ناپذیر شنیدم و با رغبت همه دارایی‌های اندکم، هر خرده‌متاعِ گران‌بهایم را گرد آوردم و در پیِ راهنمای خود روان شدم. او مرا به سوی پلّه‌کانی تند و در ظاهر سست رهنمون شد. چون آغاز به بالا رفتن از پله‌ها کردم، به من هشدار داد که چشمانم را به بالا ثابت نگاه دارم، مبادا سرگیجه بگیرم و فرو افتم. بسیاری دیگر نیز که از آن برآمدگیِ شیب‌دار بالا می‌رفتند، پیش از آنکه به فراز آن برسند، سقوط کردند.»

> “Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

> «سرانجام به آخرین پله رسیدیم و در برابر دری ایستادیم. در اینجا راهنمایم به من دستور داد که همه چیزهایی را که با خود آورده بودم، بر جای بگذارم. من با شادمانی آنها را نهادم؛ سپس او در را گشود و به من فرمود که داخل شوم. در لحظه‌ای در برابر عیسی ایستادم. آن سیمای زیبا را هیچ‌گونه نمی‌شد با دیگری اشتباه گرفت. آن جلوهٔ خیرخواهی و جلال، از آنِ هیچ‌کس جز او نمی‌توانست باشد. هنگامی که نگاه او بر من قرار گرفت، بی‌درنگ دانستم که او از هر وضع و حالِ زندگی من و از همهٔ افکار و احساساتِ درونی‌ام آگاه است.»

> “I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

> «کوشیدم خویشتن را از نگاه او پنهان کنم، زیرا احساس می‌کردم تابِ تحمّلِ چشمانِ کاوشگرِ او را ندارم؛ امّا او با لبخندی نزدیک آمد و، دست خود را بر سرم نهاده، گفت: “مترس.” آوای دلنشینِ صدای او، قلبم را با سعادتی به لرزه درآورد که هرگز پیش از آن تجربه نکرده بود. از شدّتِ شادی، توانِ بر زبان آوردنِ سخنی نداشتم؛ بلکه مغلوبِ هیجان، به حالِ سجده بر قدم‌های او افتادم. در حالی که آنجا ناتوان افتاده بودم، صحنه‌هایی از زیبایی و جلال از برابرِ من گذشت، و چنان می‌نمود که به امنیّت و آرامشِ آسمان رسیده‌ام. سرانجام قوّتم بازگشت و برخاستم. چشمانِ پُرمحبّتِ عیسی هنوز بر من بود، و لبخندِ او جانم را از شادی لبریز می‌ساخت. حضورِ او مرا از هیبتی مقدّس و محبّتی وصف‌ناپذیر آکنده می‌کرد.»

> “My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.

> «راهنمای من اکنون در را گشود، و هر دو بیرون رفتیم. او به من فرمود که بار دیگر همه چیزهایی را که در بیرون گذاشته بودم بردارم. چون این کار انجام شد، ریسمانی سبز که به‌دقت پیچیده شده بود به من داد. به من دستور داد آن را نزدیک قلب خود بگذارم، و هرگاه می‌خواستم عیسی را ببینم، آن را از سینه‌ام بیرون آورده، تا نهایتش بگسترانم. او به من هشدار داد که مبادا آن را برای مدتی طولانی پیچیده نگاه دارم، مبادا گره بخورد و راست کردنش دشوار شود. من آن ریسمان را نزدیک قلب خود نهادم و با شادی از پلکان تنگ پایین آمدم، خداوند را می‌ستودم و به هر که برمی‌خوردم می‌گفتم که عیسی را در کجا می‌توانند بیابند. این رؤیا به من امید بخشید. آن ریسمان سبز، در ذهن من، نمایانگر ایمان بود، و زیبایی و سادگیِ توکل بر خدا آغاز کرد بر جانم روشن شود.» Testimonies, volume 1, 27–29.

From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.

از پایان اجتماع اردوییِ اکستر در ۱۷ اوت تا ۲۲ اکتبر سال ۱۸۴۴، شصت‌وشش روز فاصله بود. این شصت‌وشش روز نمایانگر دورهٔ اعلامِ فریاد نیمه‌شب است، و در چارچوب مَثَلِ ده باکره، آنان که در آن زمان این پیام را اعلام کردند، نمایانگر کسانی هستند که روغن داشتند؛ و آنان که در آن زمان این پیام را اعلام نکردند، روغنی نداشتند.

In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?

در این مَثَل، ازدواج در آغازِ زمانِ درنگ واقع شد. عقدِ قانونی انجام گرفت و سپس همه به خانه‌های خود رفتند و منتظر ماندند تا پدرِ داماد تصمیم بگیرد که آیا کامل شدنِ ازدواج رواست یا نه. بی‌وفایی در فاصلهٔ میانِ ازدواجِ نخست و مراسمِ دوم در نیمه‌شب، زنا محسوب می‌شد. زمانِ درنگ بر این اساس بود که پدرِ داماد برای مدتی منتظر می‌ماند تا ببیند بر عروس چه واقع می‌شود. آیا او باردار بود؟

When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.

जब पिता ने यह निश्चय किया कि सब कुछ ठीक है, तब मध्यरात्रि का जुलूस आरम्भ हुआ; और वह रात में इसलिए आरम्भ होता था कि पलिश्तीन के दिन के समय की दमनकारी गर्मी से बचा जा सके। इसी कारण, दुल्हन की परिचारिकाओं—दृष्टान्त की कुँवारियों—के लिए यह आवश्यक था कि मध्यरात्रि की उस पुकार की प्रतीक्षा में, जो यह घोषित करती थी कि विवाह के लिए जुलूस चल पड़ा है, उनके पास अपनी-अपनी लालटेन और तेल की पूर्ति तैयार हो; क्योंकि वह रात्रि में ही होना था। एक्सेटर में मध्यरात्रि की पुकार पहुँची, और या तो तुम्हारे पास जुलूस के लिए पर्याप्त तेल तैयार था, या नहीं था।

When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.

وقتی آنان با آن پیام اکستر را ترک کردند، قومی را به تصویر می‌کشیدند که مُهر شده بودند. برخی روغن کافی داشتند تا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به عروسی داخل شوند، و برخی نداشتند. آن شصت‌وشش روز نمایانگر دوره‌ای از زمان است که در آن قوم خدا تا درِ بستهٔ قانون یک‌شنبه مُهر می‌شوند. اگر مقدار درستِ روغن را داشتند، با ایمان به مکان اقدس داخل می‌شدند. خواهر وایت ورود قوم خدا به مکان اقدس را در ایام آخر به تصویر کشید، و در تاریخ آلفای او، آزمونی مرگ‌وزندگی در ارتباط با ورودِ باایمان به مکان اقدس در میان بود. در ایام آخر، آن صد و چهل و چهار هزار نفر آزموده خواهند شد که آیا با ایمان به مکان اقدس داخل خواهند شد یا نه. این بار نیز آزمونی مرگ‌وزندگی است.

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.

> «در پاک‌سازی هیکل، عیسی مأموریت خود را به‌عنوان مسیح اعلام می‌کرد و به کار خویش وارد می‌شد. آن هیکل، که برای سکونتِ حضور الهی بنا شده بود، مقرر شده بود که برای اسرائیل و برای جهان نمونه‌ای آموزنده باشد. از ازل، مقصود خدا این بود که هر موجودِ آفریده‌شده، از سرافِ درخشان و مقدّس تا انسان، هیکلی برای سکونتِ درونیِ آفریننده باشد. به سبب گناه، انسانیت دیگر هیکلِ خدا نبود. دلِ انسان که به‌وسیلهٔ شرارت تاریک و آلوده شده بود، دیگر جلالِ آن وجودِ الهی را آشکار نمی‌ساخت. امّا به‌واسطهٔ تجسّدِ پسر خدا، مقصود آسمان به انجام می‌رسد. خدا در انسان ساکن می‌شود، و از طریقِ فیضِ نجات‌بخش، دلِ انسان بار دیگر هیکلِ او می‌گردد. خدا مقرر کرده بود که هیکلِ اورشلیم شهادتی دائمی بر آن سرنوشتِ والایی باشد که به روی هر جان گشوده است. امّا یهودیان معنای آن بنایی را که بدان چنین می‌بالیدند، درک نکرده بودند. آنان خویشتن را چون هیکل‌هایی مقدّس برای روحِ الهی تسلیم نکردند. صحن‌های هیکلِ اورشلیم، که از غوغای تجارتِ نامقدّس آکنده بود، به‌راستی تصویر هیکلِ دل را بازمی‌نمود که به حضورِ شهواتِ نفسانی و افکارِ ناپاک آلوده شده است.»

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «هنگامی که عیسی معبد را از خریداران و فروشندگان جهان پاک ساخت، مأموریت خود را برای تطهیر دل از آلودگی گناه اعلام کرد—از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه، عادت‌های شریرانه‌ای که جان را فاسد می‌سازند. ملاکی ۳:‏۱–۳ نقل شده است.» آرزوی اعصار، ۱۶۱.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> نبی فرماتا ہے، “میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اُترتے دیکھا، جس کے پاس بڑی قدرت تھی؛ اور زمین اُس کے جلال سے روشن ہو گئی۔ اور اُس نے زور سے بلند آواز میں پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور شیاطین کا مسکن بن گیا” (مکاشفہ 18:1، 2)۔ یہ وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتہ کے ذریعہ دیا گیا تھا۔ بابل گر گیا ہے، “کیونکہ اُس نے اپنی حرام کاری کے غضب کی مے سب قوموں کو پلائی” (مکاشفہ 14:8)۔ وہ مے کیا ہے؟—اُس کی جھوٹی تعلیمات۔ اُس نے چوتھے حکم کے سبت کے بدلے دنیا کو ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اُس جھوٹ کو دہرایا ہے جو شیطان نے ابتدا میں عدن میں حوا سے کہا تھا—یعنی روح کی فطری لافانیّت۔ ایسی بہت سی ہم جنس گمراہیاں اُس نے دور دور تک پھیلا دی ہیں، “آدمیوں کے احکام کو تعلیمات ٹھہرا کر سکھاتے ہیں” (متی 15:9)۔

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “هنگامی که عیسی خدمت علنیِ خود را آغاز کرد، معبد را از هتکِ حرمتِ کفرآمیز آن پاک ساخت. در میان آخرین اعمالِ خدمت او نیز دومین تطهیرِ معبد قرار داشت. همچنین، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: «بابِل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهرِ عظیم، زیرا که او همهٔ امّت‌ها را از شرابِ خشمِ زنایِ خود نوشانیده است» (مکاشفه 14:8). و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، صدایی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قومِ من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهایش نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است» (مکاشفه 18:4، 5).” Selected Messages, book 2, 118.

Back to Articles