Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

کتاب دانیال — یکصد و شصت و سه

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

آشکارسازی نبوت: کاوشی در فصل یازدهم دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

اکنون آغاز خواهیم کرد که فصل یازدهم دانیال را بررسی کنیم.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> اور من نیز در سالِ نخستِ داریوشِ مادی ایستادم تا او را تأیید و تقویت کنم. و اکنون حقیقت را به تو خواهم نمود. اینک، هنوز سه پادشاه در فارس برخیزند؛ و چهارمین از همهٔ ایشان بسی دولتمندتر خواهد بود؛ و به نیروی خود از راهِ دولتش، همه را بر ضدِّ مملکتِ یونان برخواهد انگیخت. و پادشاهی نیرومند برخواهد خاست که با سلطنتی عظیم فرمان خواهد راند و هر آنچه بخواهد به‌جا خواهد آورد. و چون او برخیزد، پادشاهی‌اش شکسته خواهد شد و به سوی چهار بادِ آسمان تقسیم خواهد گردید؛ اما نه به نسلِ او، و نه بر وفقِ سلطنتی که او فرمان رانده بود؛ زیرا پادشاهی‌اش برکنده خواهد شد و به دیگران، جز آنان، خواهد رسید. دانیال ۱۱:‏۱–۴

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

جبرئیل ابتدا دانیال را آگاه می‌سازد که او نیز در سال نخست داریوش با وی همکاری کرده بود؛ همان سالی که برادرزادهٔ داریوش، یعنی سردار او، بابل را تسخیر کرد و بلشصر را کشت. بنا بر آیهٔ نخست از فصل دهم، دانیال این رؤیا را در سال سوم کورش دریافت می‌کند؛ از این‌رو جبرئیل هم داریوش و هم کورش را به‌عنوان نمادهای نمایانگر «زمان آخر» مشخص می‌سازد. بلشصر و بابل در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به دست امپراتوری ماد و پارس فتح شدند.

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> «کوروش بابل را محاصره کرد؛ شهری که آن را در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به حیله گشود، و با مرگ بلشصر، که پارسیان او را کشتند، پادشاهی بابل از وجود بازایستاد.» اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

در سال ۵۳۸ پیش از میلاد، دانیال فصل نهم را نگاشت.

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> «رویای ثبت‌شده در فصل پیشین [فصل هشتم] در سال سوم بلشصر، ۵۳۸ پیش از میلاد، داده شد. در همان سال، که همچنین سال نخست داریوش بود، وقایعی که در این فصل [فصل نهم] روایت شده‌اند، رخ دادند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

سالِ اوّلِ داریوش، که سالِ سوّم و آخرِ بَیلشَصَّر بود، در ۵۳۸ پیش از میلاد، خداوند سرزمینِ کَلدانیان را مجازات کرد و آن را ویران ساخت.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> اور یہ سارا ملک ویرانی اور حیرت کا باعث ہوگا، اور یہ قومیں ستر برس تک بابل کے بادشاہ کی خدمت کریں گی۔ اور ایسا ہوگا کہ جب ستر برس پورے ہو جائیں گے تو میں بابل کے بادشاہ کو اور اُس قوم کو، خداوند فرماتا ہے، اُن کی بدکرداری کے سبب سزا دوں گا، اور کسدیوں کے ملک کو بھی، اور اُسے ہمیشہ کی ویرانی بنا دوں گا۔ یرمیاہ 25:11، 12۔

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

در آیهٔ دهم، خداوند واژهٔ «بعد» را به‌کار می‌برد، آنگاه که به مجازات بابل می‌پردازد. «بعد» از آنکه بابل ویران گردد، خداوند عمل نیکوی خویش را برای قوم خدا به‌جا خواهد آورد.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> زیرا خداوند چنین می‌فرماید: چون هفتاد سال در بابل به انجام رسد، من از شما تفقد خواهم نمود و کلام نیکوی خود را دربارهٔ شما تحقق خواهم بخشید، تا شما را به این مکان بازگردانم. ارمیا 25:10

The captivity of seventy years began in 606 BC.

اسیریِ ہفتاد سالہ کا آغاز 606 قبلِ مسیح میں ہوا۔

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> «با آغاز هفتاد سال در ۶۰۶ ق.م.، دانیال دریافت که آن‌ها اکنون به پایان خود نزدیک می‌شدند.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

اسارت هفتادساله در سال ۶۰۶ پیش از میلاد آغاز شد و در سال ۵۳۶ پیش از میلاد پایان یافت، که دو سال پس از مرگ بلشصر و ویرانی بابل در ۵۳۸ پیش از میلاد بود. این، سال سوم کورش بود. جبرئیل نبوتِ رود حِدِّقِل را در سال سوم کورش قرار می‌دهد، و روایتِ باب یازدهم را با اشاره به سال اول داریوش آغاز می‌کند، و با این کار، دو سالِ مشخص را تعیین می‌نماید. ۵۳۸ پیش از میلاد و ۵۳۶ پیش از میلاد هر دو اوقاتِ معیّن بودند؛ ۵۳۸ پیش از میلاد وقتِ معیّن برای پایان یافتنِ نبوتِ هفتاد سال بود، و ۵۳۶ پیش از میلاد زمانِ نبویِ معیّنی بود که «پس از» ۵۳۸ پیش از میلاد، خداوند کارِ نیکویِ خود را برای قومِ خویش به انجام می‌رسانْد.

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

538 ق.م و536 ق.م كلاهما وقتان معيَّنان، ويمثّلهما شخصان تاريخيان: أحدهما كان أول ملوك مادي، والثاني أول ملوك فارس. إن نهاية السبعين سنة من سبي إسرائيل الحرفي في بابل الحرفية مثّلت الألف ومئتين والستين سنة التي كان فيها إسرائيل الروحي أسيرًا في بابل الروحية، من سنة 538 م إلى 1798. وكانت سنة 1798 «وقتًا معيَّنًا»، وعندئذٍ بدأت الفترة التي تُحدَّد نبويًا بأنها «وقت النهاية». كما أن 538 ق.م و536 ق.م، اللتين يُشار إليهما بوصفهما «وقتًا معيَّنًا»، تحدِّدان أيضًا بداية فترة تُمثَّل بأنها «وقت النهاية».

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «کلیسای خدا بر روی زمین در طی این دورهٔ طولانیِ آزارِ بی‌امان، به همان اندازه به‌راستی در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید، در بابل در اسارت بودند.» انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

تمامِ نبوتیں اپنے ابتدائی تحقق کے ایام کی نسبت زیادہ مخصوص طور پر آخری ایام سے خطاب کرتی ہیں؛ لہٰذا 538 قبل مسیح اور بادشاہ دارا، نیز 536 قبل مسیح اور بادشاہ خورس، 1989 میں “وقتِ آخر” کی نمائندگی کرتے ہیں، اور یہ دونوں بادشاہ صدر ریگن اور پہلے صدر بش کی تمثیل ہیں۔ 538 قبل مسیح اور 536 قبل مسیح ایک ایسے نشانِ راہ کی نمائندگی کرتے ہیں جس کی تکمیل اس طرح ہوتی ہے کہ دونوں تاریخیں ایک ہی نشانِ راہ کی نمائندہ سمجھی جاتی ہیں۔ “وقتِ آخر” کا نشانِ راہ دو علامتوں پر مشتمل ہوتا ہے، اور کبھی کبھی، جیسے ریگن اور پہلے بش کے معاملے میں، دونوں علامتیں ایک ہی سال میں پوری ہو جاتی ہیں۔ لیکن یہ اصول کا استثنا ہے، کیونکہ موسیٰ کے زمانے میں “وقتِ آخر” کا نشانِ راہ ہارون اور موسیٰ دونوں کی پیدائش تھا، جن کے درمیان تین سال کا فاصلہ تھا۔ مسیح کی تاریخ میں، یہ یوحنا بپتسمہ دینے والے اور مسیح کی پیدائش تھی، جن کے درمیان چھ ماہ کا فاصلہ تھا۔

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

با «زمانِ آخر»، در تاریخِ ضدّمسیح، سال‌های 1798 و 1799 مقصود است. انقلاب فرانسه موضوعِ نبوّت است، و در 1789 آغاز شد و ده سال به طول انجامید و در 1799، در زمانِ مقرّرِ خود، پایان یافت؛ همان‌گونه که 1798 نیز زمانی مقرّر بود. این دو با هم زخمِ مهلکی را که بر وحش وارد شد، و نیز آن زنی را که بر وحش سوار بود و بر آن سلطنت می‌کرد، معیّن می‌سازند. داریوش آن پادشاهی بود که دشمنِ خود را با فرستادنِ سپاهش از میانِ «دیوار» شکست داد، و او نمایندهٔ ریگان است که دشمنِ خود را با فرو ریختنِ دیوارِ «پردهٔ آهنین» مغلوب ساخت. کوروش نمایندهٔ بوشِ اوّل است، زیرا کوروش به کوروشِ بزرگ شناخته می‌شود، و جورج بوشِ اوّل بوشِ بزرگ‌تر است، و بوشِ آخر بوشِ کوچک‌تر.

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

از آنجا که این دو پادشاه و آن دو تاریخی که نمایندگی می‌کنند، در واقع یک نماد واحد هستند. یکی نشانگر هفتاد سالی است که بابل فرمانروایی می‌کرد. آن دورهٔ هفتادساله در 538 BC به زمان معیّن خود رسید و به‌وسیلهٔ داریوش نمایانده می‌شود. تکمیل اسارتِ هفتادساله در 536 BC به زمان معیّن خود رسید و به‌وسیلهٔ کورش نمایانده می‌شود. این دو با هم «زمان آخر» را نمایندگی می‌کنند، هنگامی که نور نبوت باید از مُهر گشوده شود. در 1798، فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده در «زمان آخر» ظاهر شد، و خواهر وایت می‌گوید آن فرشته «شخصی کمتر از عیسی مسیح نبود.»

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

در سال سوم کورش، میکائیل، رئیسِ قومِ خدا و رئیس‌فرشته برای فرشتگان، فرود آمد تا با کورش درگیر شود و نوری را که کورش را به صدور نخستینِ سه فرمان رهنمون می‌ساخت تأیید کند؛ فرمان‌هایی که به قومِ خدا اجازه می‌دادند به اورشلیم بازگردند و شهر، مَقْدِس، و کوچه‌ها و دیوارها را بازسازی کنند. آن عمل، نمونه‌ای از کارِ فرشتهٔ اول و دوم بود که در «زمانِ آخر» در سال 1798 آغاز شد.

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

فرودِ میکائیل در زمانِ آخر، در ایامِ داریوش و کورش، نمایانگرِ آمدنِ فرشتهٔ اوّل در سالِ 1798 بود، و این دو با هم، آمدنِ همان فرشته را در «زمانِ آخر» در سالِ 1989 نشان می‌دهند. سالِ 1989 آغازِ دورهٔ «زمانِ آخر» بود، و همچنین زمانی مُعَیَّن نیز به‌شمار می‌رفت. زمانِ مُعَیَّن، پایانِ یک دورهٔ زمانیِ نبوی را مشخص می‌سازد. شورشِ سالِ 1863، در نخستین «قادِش» برای اسرائیلِ روحانیِ مدرن، آغازِ دوره‌ای یکصد و بیست‌وشش‌ساله بود که در «وقتِ مُعَیَّن» در سالِ 1989 به پایان رسید. یکصد و بیست‌وشش، عُشر، یا یک‌دهمِ هزار و دویست و شصت است، و در پایانِ هزار و دویست و شصت سال، در 1798، جنبشِ فرشتهٔ اوّل واردِ تاریخ شد. در پایانِ یکصد و بیست‌وشش سال، در 1989، جنبشِ فرشتهٔ سوم واردِ تاریخ شد.

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

در آیهٔ نخستِ باب یازدهمِ دانیال، جبرئیل در شناساییِ خود با دقت و صراحت نشان می‌دهد که تاریخِ بازنموده‌شده، در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، با کورش آغاز می‌شود. کورشِ کبیر در آنجا نمایندهٔ بوشِ بزرگ‌تر است، که پس از او سه پادشاه خواهند آمد، و سپس پادشاهی چهارم که از همهٔ آنان بسی توانگرتر خواهد بود. از این‌رو، آن پادشاهِ چهارمِ توانگر، که تمامی یونان را به جنبش درمی‌آورد، ششمین رئیس‌جمهور از سال ۱۹۸۹ به این سو است.

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

در وقایعِ باب دهم، دانیال در حالِ ماتم نشان داده شده است، و او در تجربهٔ ماتمِ خویش، هنگامی که رؤیا را مشاهده می‌کند، به صورتِ مسیح دگرگون می‌شود. دورهٔ بیست‌ویک‌روزهٔ ماتم، نمایانگرِ دوره‌ای از مرگ است که با قیام به پایان می‌رسد. در باب دهم، میکائیل از آسمان فرود آمده است، و در یهودا هفت، هنگامی که او فرود می‌آید، موسی را برخیزانید. در باب یازدهمِ مکاشفه، موسی (و ایلیا) کشته شده‌اند، و به مدتِ سه روز و نیمِ نمادین در کوچه افتاده و مرده‌اند. سپس موسی، (همراه با ایلیا) به‌وسیلهٔ «آوازی عظیم» زنده می‌شوند.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> اور ساڑھے تین دن کے بعد خدا کی طرف سے زندگی کی روح اُن میں داخل ہوئی، اور وہ اپنے پاؤں پر کھڑے ہو گئے؛ اور جنہوں نے اُنہیں دیکھا اُن پر بڑا خوف طاری ہو گیا۔ اور اُنہوں نے آسمان سے ایک بلند آواز سنی جو اُن سے کہتی تھی، یہاں اوپر چلے آؤ۔ اور وہ بادل میں آسمان پر چڑھ گئے؛ اور اُن کے دشمن اُنہیں دیکھتے رہے۔ مکاشفہ 11:11، 12۔

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

«صدای عظیم»ی که رستاخیز می‌بخشد، صدای فرشتهٔ اعظم است، و فرشتهٔ اعظم میکائیل است.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> زیرا خودِ خداوند با بانگِ بلند، با آوازِ رئیسِ فرشتگان، و با شیپورِ خدا از آسمان فرود خواهد آمد؛ و مردگان در مسیح نخست برخاسته خواهند شد. اول تسالونیکیان ۴:۱۶

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

تاریخی که در آن موسی و ایلیا کشته می‌شوند و سپس قیام می‌کنند، همان تاریخِ مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. آن تاریخ در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، با «صدای نخست» فرشتهٔ مکاشفه هجده، که خواهر وایت آن را همان هنگام معرفی می‌کند که بناهای عظیم شهر نیویورک فرو ریخته شدند. «صدای دوم» در باب هجدهم مکاشفه، در قانون یک‌شنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد نواخته می‌شود، آنگاه که گلهٔ دیگرِ خدا از بابل فراخوانده می‌شود تا بیرون آید. همان تاریخ است، تاریخِ مهر شدن، که در آن دانیال چنین به تصویر کشیده می‌شود که با نگریستن به رؤیای «marah» به صورتِ مسیح دگرگون می‌گردد، که صورتِ مؤنثِ رؤیای «mareh» است. این همان رؤیای «سببی» است که «سبب می‌شود» تصویری که بدان نگریسته می‌شود، در آنان که بدان می‌نگرند بازتولید گردد.

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

آن تاریخِ مُہر لگائے جانے کی، اور دانی ایل کی دسویں باب میں تبدیلی کی، اُس وقت میکائیل کے نزول کو شامل کرتی ہے جب وہ اُن لوگوں کو زندہ کرتا اور تبدیل کرتا ہے جن کی نمائندگی موسیٰ، ایلیاہ اور دانی ایل کرتے ہیں۔ وہ قیامت کو مقرب فرشتے کی “بڑی آواز” کے ساتھ انجام دیتا ہے، اور یوں ایک تیسری “آواز” فراہم کرتا ہے، پہلی اور آخری آوازوں کے درمیان، جو دونوں ایک ہی ہیں، کیونکہ وہ دونوں مکاشفہ باب اٹھارہ کی آواز ہیں۔ درمیانی آواز وہ مقام ہے جہاں بغاوت کی نمائندگی ہوتی ہے، کیونکہ جب میکائیل نے موسیٰ کو زندہ کیا، تو اُس نے شیطان سے حجت نہ کی، حالانکہ شیطان، جو بغاوت کا مصنف ہے، وہاں احتجاج کرنے کے لیے موجود تھا۔

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> لیکن میکائیل مقرب فرشتہ، جب ابلیس کے ساتھ موسیٰ کے بدن کے بارے میں جھگڑتے ہوئے بحث کر رہا تھا، تو اُس نے اُس پر گستاخانہ الزام لانے کی جرأت نہ کی، بلکہ کہا، خداوند تجھے ملامت کرے۔ یہوداہ 7۔

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

آغاز زمانِ مُهرگذاری که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و در قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع به پایان می‌رسد، با امضای «حقیقت» مشخص می‌شود؛ زیرا در میانهٔ آن دوره، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آواز عظیمِ رئیس‌فرشته کارِ برخیزانیدنِ مردگان در مسیح را آغاز کرد، آنان که برمی‌گزینند آوازِ میانیِ او را بشنوند. توجه کنید که ۲۰۲۳ بیست‌ودو سال پس از ۲۰۰۱ فرا می‌رسد، و بیست‌ودو یک‌دهمِ دویست‌وبیست است، که نمادِ پیوند میان الوهیت و انسانیت است، و نیز نمادی از احیا و بازگردانی است.

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آن فرشتهٔ مقتدر که کسی جز عیسی مسیح نیست، و که حق است، و که همان میکائیل نیز هست، و که آلفا و اُمگا است، با پیامی در دست خود نازل می‌شود. کتابچهٔ کوچک در دست او آن بخش از دانیال است که تا ایام آخر مُهر شده بود.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> «در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. در اینجا متممِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. آن کتابی که مُهر شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوت دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته امر کرد: “اما تو، ای دانیال، کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مُهر کن.” دانیال 12:4.» اعمال رسولان، 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

وہ حصہ جو دانی ایلؔ کی نبوت میں آخری ایّام سے تعلق رکھتا ہے، باب گیارہ ہے۔ یہ باب گیارہ کی آخری چھ آیات ہیں، لیکن زیادہ خاص طور پر وہ تواریخ ہیں جو اس باب میں پائی جاتی ہیں اور انہی آخری چھ آیات میں دہرائی گئی ہیں۔

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «ما وقتی برای از دست دادن نداریم. ایام دشوار در پیشِ روی ماست. جهان با روحِ جنگ به تلاطم درآمده است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن گفته شده است، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال نزدیک است که به تحققِ کاملِ خود برسد. بخشِ زیادی از تاریخی که در تحققِ این نبوت رخ داده است، تکرار خواهد شد.» Manuscript Releases, number 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

آیه شانزدهم از فصل یازدهمِ دانیال، تاریخی را به تصویر می‌کشد که در آیه چهل‌ویک نیز تکرار می‌شود؛ زیرا در آن آیه، پادشاهِ شمال در سرزمینِ جلال می‌ایستد. تاریخِ آیه شانزدهم مشخص می‌سازد که چه زمانی سردار رومی، پومپه، یهودا و اورشلیم را به اسارت درآورد.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> اما آن‌که بر ضد او می‌آید، موافق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد، و هیچ‌کس در برابر او ایستادگی نخواهد توانست؛ و او در سرزمینِ جلال خواهد ایستاد، سرزمینی که به دست او نابود خواهد شد. دانیال ۱۱:۱۶

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

من قصد دارم این آیه را به‌عنوان لنگری برای بررسی آیاتِ پیش از آن به کار گیرم؛ ازاین‌رو، نخست این برداشت را مطرح می‌کنم. مقصود ما این است که نشان دهیم تاریخی که پس از تجزیهٔ پادشاهی اسکندرِ کبیر در آیات سه و چهار می‌آید، از سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود و سپس جنگ کنونی اوکراین، پیروزی پوتین بر نیروهای غرب، و شکست متعاقبِ او را مشخص می‌سازد، که به آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شود.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> اگرچه مصر نتوانست در برابر آنتیوخوس، پادشاه شمال، ایستادگی کند، آنتیوخوس نیز نتوانست در برابر رومیان، که اکنون به جنگ او آمده بودند، پایدار بماند. دیگر هیچ پادشاهی‌ای قادر نبود در برابر این قدرتِ رو به اوج مقاومت کند. سوریه مغلوب شد و به امپراتوری روم ملحق گردید، هنگامی که پومپی، در سال ۶۵ ق.م.، آنتیوخوس آسیاتیکوس را از متصرفاتش محروم ساخت و سوریه را به یک ایالت رومی تبدیل کرد.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “همان قدرت نیز می‌بایست در سرزمین مقدّس بایستد و آن را ببلعد. روم در سال 161 ق.م. از طریق اتحاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، مرتبط شد، و از همان تاریخ در گاه‌شماری نبوی جایگاهی برجسته می‌یابد. با این حال، تا سال 63 ق.م. از راه فتح واقعی بر یهودیه حاکمیت نیافت؛ و آن‌گاه به طریق زیر.”

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> «پس از بازگشتِ پومپه از لشکرکشیِ او بر ضدّ مهرداد، پادشاهِ پونتوس، دو مدّعی، هیرکانوس و آریستوبولوس، برای تاج‌وتختِ یهودیه با یکدیگر در کشاکش بودند. دعوای ایشان به حضورِ پومپه آورده شد، و او به‌زودی بی‌عدالتیِ ادّعاهای آریستوبولوس را دریافت؛ امّا خواست که داوری در این امر را تا پس از لشکرکشیِ دیرآرزویِ خویش به عربستان به تعویق اندازد، با این وعده که آنگاه بازگردد و امور ایشان را بر وفقِ آنچه عادلانه و شایسته بنماید، فیصله دهد. آریستوبولوس، چون احساساتِ واقعیِ پومپه را دریافت، شتابان به یهودیه بازگشت، رعایای خود را مسلّح ساخت، و برای دفاعی سخت و نیرومند آماده شد، مصمّم بر آنکه به هر قیمت، تاج‌وتخت را که پیش‌بینی می‌کرد به دیگری واگذار خواهد شد، برای خود نگاه دارد. پومپه از پیِ این گریخته، سخت شتافت. چون به اورشلیم نزدیک شد، آریستوبولوس که از روشِ خود به توبه آمده بود، برای دیدارِ او بیرون آمد و کوشید کارها را از راهِ وعدهٔ اطاعتِ کامل و مبالغِ هنگفتِ پول، سازش دهد. پومپه، این پیشنهاد را پذیرفت و گابینیوس را در رأسِ دسته‌ای از سربازان فرستاد تا پول را دریافت کند. امّا چون آن سردارِ نایب به اورشلیم رسید، دروازه‌ها را به روی خود بسته یافت، و از فرازِ حصارها به او گفته شد که شهر بر آن توافق پایدار نخواهد ماند.»

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> «پومپیوس، تا کسی او را بدین‌سان بی‌کیفر نفریبد، آریستوبولوس را که نزد خود نگاه داشته بود، در زنجیر افکند و بی‌درنگ با تمامی سپاه خود به سوی اورشلیم لشکر کشید. هواداران آریستوبولوس بر آن بودند که از آن مکان دفاع کنند؛ و هواداران هیرکانوس، که دروازه‌ها را بگشایند. چون این گروه اخیر اکثریت داشتند و چیره شدند، پومپیوس اجازه یافت آزادانه به شهر درآید. پس از آن، پیروان آریستوبولوس به کوه هیکل عقب نشستند، با عزمی به همان اندازه راسخ برای دفاع از آنجا که پومپیوس برای تسخیرش داشت. در پایان سه ماه، رخنه‌ای در دیوار پدید آمد که برای یورش کافی بود، و آن مکان به ضرب شمشیر فتح شد. در کشتار هولناکی که در پی آمد، دوازده هزار تن کشته شدند. مورخ می‌گوید: منظره‌ای جان‌گداز بود دیدن کاهنانی که در آن هنگام به خدمت الهی مشغول بودند و با دستی آرام و عزمی استوار، کار معمول خویش را پی می‌گرفتند، گویی از آن آشوب سهمگین هیچ آگاهی نداشتند، هرچند در پیرامونشان دوستانشان به کشتار سپرده می‌شدند، و هرچند بارها خون خود ایشان با خون قربانی‌هایشان درهم می‌آمیخت.»

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> «پس از آن‌که به جنگ پایان داد، پومپیوس حصارهای اورشلیم را ویران کرد، چندین شهر را از قلمرو یهودیه به قلمرو سوریه منتقل ساخت، و بر یهودیان خراج تحمیل نمود. بدین‌سان، برای نخستین بار، اورشلیم از راه فتح به دست آن قدرت سپرده شد که می‌بایست «سرزمین جلال» را در چنگال آهنین خود نگاه دارد تا آن را به‌کلی نابود سازد.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی خود ادامه خواهیم داد.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> این حقیقت که در میان قوم خدا هیچ‌گونه جدال یا جنب‌وجوشی وجود ندارد، نباید به‌عنوان دلیلی قاطع تلقی شود بر اینکه ایشان به آموزهٔ صحیح استوارانه پایبندند. جای آن است که بیم داشته باشیم مبادا آنان میان حق و باطل به‌روشنی تمییز نمی‌نهند. هنگامی که بر اثر بررسی کتاب‌مقدس هیچ پرسش تازه‌ای مطرح نشود، و هیچ اختلاف نظری پدید نیاید که مردم را برانگیزد تا خود برای اطمینان از اینکه حقیقت را در اختیار دارند، کتاب‌مقدس را بجویند، آنگاه بسیاری در زمان حاضر نیز، همچون روزگاران کهن، به سنّت پایبند خواهند ماند و چیزی را عبادت خواهند کرد که نمی‌دانند چیست.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> "به من نشان داده شده است که بسیاری از آنان که ادعا می‌کنند از حقیقت حاضر آگاهی دارند، نمی‌دانند به چه ایمان دارند. آنان دلایل و شواهد ایمان خود را درک نمی‌کنند. از کاری که برای زمان حاضر باید انجام شود، ارزیابی درست و شایسته‌ای ندارند. هنگامی که زمان آزمایش فرا رسد، کسانی هستند که اکنون برای دیگران موعظه می‌کنند، اما آنگاه، چون مواضعی را که بر آن ایستاده‌اند بررسی کنند، خواهند یافت که امور بسیاری هست که برای آنها هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای نمی‌توانند ارائه دهند. تا پیش از آنکه بدین‌گونه آزموده شوند، از جهل عظیم خود آگاه نبودند. و بسیاری نیز در کلیسا هستند که بدیهی می‌انگارند آنچه را بدان ایمان دارند می‌فهمند؛ اما تا هنگامی که مجادله‌ای برنخیزد، از ضعف خود آگاه نمی‌شوند. هنگامی که از کسانی که هم‌ایمان ایشان‌اند جدا شوند و ناگزیر گردند به‌تنهایی و به‌طور منفرد بایستند و ایمان خود را توضیح دهند، شگفت‌زده خواهند شد وقتی ببینند که تصوراتشان از آنچه به‌عنوان حقیقت پذیرفته بودند، تا چه اندازه آشفته است. یقیناً در میان ما روی‌گردانی از خدای زنده و روی‌آوردن به انسان رخ داده است، و حکمت انسانی جایگزین حکمت الهی شده است."

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> «خداوند قوم خویش را بیدار خواهد کرد؛ اگر وسایل دیگر کارگر نیفتد، بدعت‌ها در میان ایشان راه خواهد یافت، که آنان را غربال خواهد کرد و کاه را از گندم جدا خواهد ساخت. خداوند همهٔ کسانی را که به کلام او ایمان دارند، فرامی‌خواند که از خواب برخیزند. نور گران‌بهایی آمده است که مناسبِ این زمان است. این، حقیقتِ کتاب‌مقدسی است که خطراتی را که درست بر ما سایه افکنده‌اند، آشکار می‌سازد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای مجدّانه در کتب مقدّس و به بررسی‌ای بس دقیق از مواضعی که بدان‌ها پایبندیم، رهنمون شود. خدا می‌خواهد که همهٔ ابعاد و مواضعِ حقیقت، به‌طور کامل و با پایداری، همراه با دعا و روزه، مورد جست‌وجو قرار گیرد. ایمانداران نباید در گمان‌ها و تصوراتِ مبهم دربارهٔ آنچه حقیقت را تشکیل می‌دهد، آرام گیرند. ایمان آنان باید استوارا بر کلام خدا بنیان نهاده شود تا هنگامی که زمانِ آزمایش فرا رسد و ایشان برای پاسخ‌گویی دربارهٔ ایمان خود در برابر شوراها حاضر شوند، بتوانند سببِ امیدی را که در ایشان است، با حلم و ترس بیان کنند.»

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> «تحریک کریں، تحریک کریں، تحریک کریں۔ وہ موضوعات جو ہم دنیا کے سامنے پیش کرتے ہیں، ہمارے لیے ایک زندہ حقیقت ہونے چاہییں۔ یہ نہایت اہم ہے کہ جن عقائد کا ہم بنیادی ایمانی مضامین کے طور پر دفاع کرتے ہیں، ان کی تائید میں ہم کبھی اپنے آپ کو ایسے دلائل استعمال کرنے کی اجازت نہ دیں جو پوری طرح صحیح نہ ہوں۔ ایسے دلائل مخالف کو خاموش کرنے میں تو کارگر ہو سکتے ہیں، لیکن وہ حق کی تعظیم نہیں کرتے۔ ہمیں ایسے مضبوط دلائل پیش کرنے چاہییں جو نہ صرف ہمارے مخالفین کو خاموش کر دیں بلکہ نہایت قریب اور گہری جانچ پڑتال کا بھی بوجھ اٹھا سکیں۔ ان لوگوں کے لیے، جنہوں نے اپنے آپ کو مناظر کی حیثیت سے تربیت دی ہے، بڑا خطرہ یہ ہے کہ وہ خدا کے کلام کے ساتھ انصاف کے ساتھ معاملہ نہ کریں۔ کسی مخالف کا سامنا کرتے وقت ہماری مخلصانہ کوشش یہ ہونی چاہیے کہ موضوعات کو اس انداز سے پیش کریں کہ اس کے ذہن میں یقین پیدا ہو، نہ کہ محض ایماندار کے اعتماد کو مضبوط کرنے کے لیے کوشش کریں۔»

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> «بگذار هر اندازه هم که پیشرفت فکری انسان عظیم باشد، هرگز حتی برای لحظه‌ای گمان نکند که نیازی به کاوشی عمیق و پیوسته در کتب مقدس برای نور بیشتر نیست. ما به‌عنوان قومی، فرداً فرد، فراخوانده شده‌ایم که شاگردان نبوت باشیم. باید با جدیت مراقبت کنیم تا هر پرتو نوری را که خدا به ما عرضه خواهد کرد، تشخیص دهیم. ما باید نخستین درخشش‌های حقیقت را دریابیم؛ و از راه مطالعه‌ای آمیخته با دعا، می‌توان نوری روشن‌تر به دست آورد که بتوان آن را در برابر دیگران قرار داد.»

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> «هنگامی که قوم خدا در آسودگی باشند و از روشنایی کنونیِ خود خشنود گردند، می‌توانیم یقین داشته باشیم که او ایشان را مورد عنایت قرار نخواهد داد. ارادهٔ او این است که آنان پیوسته به پیش روند تا نور افزوده و همواره فزاینده‌ای را که برای ایشان می‌تابد دریافت کنند. حالت کنونیِ کلیسا برای خدا خوشایند نیست. نوعی اعتمادبه‌نفسِ خودبسنده پدید آمده است که آنان را به این احساس رسانده که به حقیقت بیشتر و نور عظیم‌تر نیازی ندارند. ما در زمانی زندگی می‌کنیم که شیطان در سمت راست و در سمت چپ، در پیش رو و در پشت سر ما، مشغول کار است؛ و با این حال ما همچون قومی در خوابیم. ارادهٔ خدا این است که صدایی شنیده شود که قوم او را برای عمل برانگیزد.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۰۷، ۷۰۸.

Back to Articles