Article

# Laodicea - Number One

لاؤدكية — الرقم واحد

Isaiah’s Prophecy of Doom for the Valley of Vision

پیشگوییِ اشعیا دربارهٔ هلاکت برای وادیِ رؤیا

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.

> نبوتِ وادیِ رؤیا۔ اب تجھے کیا ہوا ہے کہ تُو سراسر چھتوں پر چڑھ گئی ہے؟ اے ہنگاموں سے معمور، شورش‌انگیز شہر، شادمان شہر! تیرے مقتول تلوار سے قتل نہیں کیے گئے، نہ جنگ میں مارے گئے۔ تیرے سب حاکم ایک ساتھ بھاگ گئے؛ وہ کمان‌داروں کے ہاتھ باندھے گئے۔ تجھ میں جو جتنے پائے گئے، سب کے سب باندھ لیے گئے، اگرچہ وہ دور بھاگ گئے تھے۔ اس لیے میں نے کہا، مجھ سے نگاہ پھیر لو؛ میں زار زار روؤں گا؛ میری تسلی کرنے کی کوشش نہ کرو، کیونکہ میری قوم کی بیٹی برباد ہو گئی ہے۔ کیونکہ وادیِ رؤیا میں رب الافواج خداوند کی طرف سے یہ روزِ مصیبت، پامالی، اور حیرانی ہے؛ دیواریں گرائی جا رہی ہیں، اور پہاڑوں کی طرف فریاد بلند ہو رہی ہے۔ یسعیاہ 22:1–5

In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.

در کتاب اشعیا، واژۀ «بار» هجده بار آمده است. یازده مورد از آن ارجاعات، مستقیماً نبوت‌هایی دربارۀ هلاکت را مشخص می‌کنند، و هفت مورد دیگر به باری اشاره دارند که بر شانه حمل می‌شود. تنها یکی از ارجاعاتی که به «بار» ترجمه شده است، هم چیزی را نشان می‌دهد که بر شانه حمل می‌شود و هم نبوتی دربارۀ هلاکت است. مقصود من آن یک ارجاع است که واژۀ عبریِ دالّ بر چیزی است که حمل می‌شود، اما در عین حال نبوتی دربارۀ هلاکت نیز هست؛ ازاین‌رو، از همان آغاز این تمایز را مشخص می‌کنم، هرچند تا بعداً به این واقعیت‌ها باز نخواهیم گشت.

The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.

فصل در تعریف «وادیِ رؤیا» مبهم نیست، زیرا آن را «شهر داود» و نیز «اورشلیم» معرفی می‌کند. وادیِ رؤیا اشاره‌ای است به ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در خلال تاریخِ شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده. اشعیا زمینهٔ این هلاکت را با تاریخی که در فصل بیست بازنمایی شده است برقرار ساخت، آن‌گاه که فتوحات تدریجیِ جهان به‌دست پادشاه آشور را وصف می‌کند؛ همان پادشاهی که فرمانده‌ای نظامی به نام ترتان را فرستاد تا شهری در مصر به نام اَشدود را به تصرف درآورد.

The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.

قانون یک‌شنبه در دانیال یازده، آیهٔ چهل‌ویک، مشخص شده است و در آن سه گروه شناسایی می‌شوند که در زمان قانون یک‌شنبه از دست پاپیّت «می‌گریزند».

> In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.

> در سالی که ترتان به اَشدود آمد، هنگامی که سارگون، پادشاه آشور، او را فرستاد، و بر ضد اَشدود جنگید و آن را گرفت؛ در همان زمان، خداوند به‌واسطۀ اشعیا پسر آموص سخن گفته، فرمود: «برو، پلاس را از کمر خود بگشا، و نعلینت را از پای خویش بیرون کن.» و او چنین کرد و برهنه و پابرهنه راه می‌رفت. و خداوند فرمود: «چنان‌که بندۀ من اشعیا سه سال برهنه و پابرهنه راه رفته است، برای نشانه و شگفتی بر مصر و بر حبشه، همچنین پادشاه آشور اسیران مصری و سُبیان حبشی را، جوان و پیر، برهنه و پابرهنه خواهد برد، با سرین‌های برهنه، برای رسوایی مصر. و ایشان از حبشه که امیدشان بود، و از مصر که فخرشان بود، خواهند ترسید و شرمسار خواهند شد. و ساکن این جزیره در آن روز خواهد گفت: اینک، چنین است امید ما، که برای یاری به سوی آن گریختیم تا از پادشاه آشور رهایی یابیم؛ و ما چگونه خواهیم گریخت؟» اشعیا 20‏:1–6.

The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.

ساکنان جزیره این پرسش را مطرح می‌کنند که چگونه از پادشاه آشور بگریزند؛ همان کسی که در دانیال یازدهم نیز به‌عنوان پادشاه شمال معرفی شده است.

> He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او [پادشاهِ شمال] همچنین به سرزمینِ جلال داخل خواهد شد، و کشورهای بسیاری سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او خواهند رَست، یعنی ادوم و موآب و برگزیدگانِ بنی‌عَمّون. دانیال ۱۱:۴۱.

In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.

در این آیه، قانون یکشنبه در ایالات متحده شناسایی می‌شود، و در عبارت دانیال نکته‌های ظریفی وجود دارد که شایستهٔ تأمل است. در دانیال یازده، آیات چهل تا چهل‌وسه، سه آیهٔ پیاپی همگی «کشورها» را معرفی می‌کنند. در آیهٔ چهل، کشورهایی که نمایندهٔ اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند، در سال ۱۹۸۹ به‌وسیلهٔ پاپیّت و ایالات متحده جارو شده، از میان برده شدند. مورخان معاصر این واقعیت را تأیید می‌کنند.

Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.

سپس در آیهٔ چهل‌ودو، واژهٔ «کشورها» را می‌یابیم که نمایانگر همهٔ کشورهای سیارهٔ زمین است، آنگاه که پادشاه شمال (پاپیّت) مصر را، که نمایندهٔ سراسر جهان است، به تصرف درمی‌آورد. این یکی از ظرایف معناست. ظرافت دیگر از آن دو ظرافتی که در این سه آیه به آن اشاره می‌کنم، واژهٔ «رهایی یافتن» در آیهٔ چهل‌ویک و سپس بار دیگر در آیهٔ چهل‌ودو را دربرمی‌گیرد. این دو، دو واژهٔ متفاوت عبری‌اند، هرچند هر دو به «رهایی یافتن» ترجمه شده‌اند. واژهٔ عبری‌ای که در آیهٔ چهل‌ودو به «رهایی یافتن» ترجمه شده است، به معنای نیافتن هیچ‌گونه خلاصی است؛ زیرا هنگامی که «ده پادشاه»، که نمایانگر سازمان ملل متحد هستند، موافقت می‌کنند حکومت واحد جهانیِ خود را به سیطرهٔ وحشِ پاپی بسپارند، هیچ گریزی نیست—هیچ خلاصی‌ای.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.

> و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی‌ای نیافته‌اند؛ اما همراه با وحش، برای یک ساعت، اقتدارِ پادشاهان را دریافت می‌کنند. ایشان یک‌رأی‌اند و قدرت و توان خود را به وحش می‌سپارند. اینان با برّه جنگ خواهند کرد، و برّه بر ایشان غالب خواهد آمد، زیرا او ربّ‌الارباب و ملک‌الملوک است؛ و آنان که با اویند، خوانده‌شدگان و برگزیدگان و وفاداران‌اند. و به من گفت: آن آب‌هایی که دیدی، جایی که فاحشه بر آنها نشسته است، قوم‌ها و جماعت‌ها و امت‌ها و زبان‌ها هستند. و آن ده شاخی که بر وحش دیدی، اینان از فاحشه نفرت خواهند داشت، و او را ویران و برهنه خواهند ساخت، و گوشتش را خواهند خورد، و او را به آتش خواهند سوزانید. زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است که ارادهٔ او را به‌جا آورند، و هم‌داستان شوند، و پادشاهی خود را به وحش بدهند، تا کلمات خدا به انجام رسد. مکاشفه ۱۷:‏۱۲–۱۷.

These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.

این «ده پادشاه» بارها در کلام خدا مورد اشاره قرار گرفته‌اند، و در سرگذشت ایلیا، اَخاب، پادشاه اسرائیل، رئیس ده سبط بود و با ایزابل ازدواج کرده بود. ایزابل در پایان جهان نمایندهٔ پاپیّت است، ایلیا پیام‌آورانِ پیامِ فرشتهٔ سوم است، و اَخاب رئیسِ اتحادیه‌ای ده‌پادشاهی است. اَخاب نمایندهٔ ایالات متحده است، به‌عنوان رهبرِ سازمان ملل متحد در تاریخِ نبویِ قانونِ یک‌شنبه. هنگامی که مصر به‌دست آشور گرفتار می‌شود، پادشاه شمال در دانیال یازده:۴۲ تازه ده پادشاه را وادار کرده است که موافقت کنند پادشاهی خود را به قدرتِ پاپی واگذار کنند.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> «چنان‌که به بحران نهایی نزدیک می‌شویم، بسیار حیاتی است که هماهنگی و یگانگی در میان ابزارهای خداوند برقرار باشد. جهان از طوفان و جنگ و نزاع آکنده است. با این حال، مردم تحت یک سر—قدرت پاپی—برای مخالفت با خدا در شخص شاهدان او متحد خواهند شد. این اتحاد به‌وسیلهٔ آن مرتدِ بزرگ استوار می‌شود. در حالی که او می‌کوشد عوامل خود را در جنگیدن بر ضد حقیقت متحد سازد، برای تقسیم و پراکنده ساختن مدافعان آن نیز عمل خواهد کرد. حسادت، گمان بد، بدگویی، به تحریک او برانگیخته می‌شوند تا نفاق و تفرقه پدید آورند.» شهادت‌ها، جلد ۷، ۱۸۲.

In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.

در آیهٔ چهل و یک، واژهٔ «رهایی» را می‌یابیم و همچنین در آیهٔ چهل و دو نیز واژهٔ «رهایی» را می‌یابیم، اما این دو، دو واژهٔ متفاوت عبری هستند. واژه‌ای که در آیهٔ چهل و یک به «رهایی» ترجمه شده است، به معنای رهایی یافتن به‌گونه‌ای است که گویی به سبب لغزندگی باشد. این همان واژه‌ای است که در آیهٔ ششمِ فصل بیستمِ اشعیا به «رهایی» ترجمه شده است. «در آن روز» «ساکن این جزیره» می‌پرسد که چگونه می‌توانند از آشوری بگریزند، آن‌که «در آن روز» همان‌گونه که در دانیال یازده و چندین بخش دیگر از کتاب‌مقدس به تصویر کشیده شده است، به‌تدریج جهان را فتح می‌کند.

In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.

در دانیال یازده آیهٔ چهل و یک، هنگامی که پاپیّت، یا آن‌گونه که دانیال او را بازمی‌نماید، پادشاه شمال، یا آن‌گونه که اشعیا او را بازمی‌نماید، آشوری، در حال فتح «سرزمین جلال» است که نمایانگر ایالات متحده می‌باشد، دو گروه شناسایی می‌شوند.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او به سرزمینِ جلال نیز داخل خواهد شد، و کشورهای بسیاری سرنگون خواهند گردید؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم و موآب و برگزیده‌ترینِ بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”

یکی «بسیارانی» هستند که سرنگون می‌شوند، و گروه دیگر به صورت «اِدوم و موآب و سرانِ بنی‌عمون» نمایانده شده‌اند. در هنگام قانون یکشنبه، مکاشفه هجده آیهٔ چهار آنان را که هنوز در بابل هستند فرا می‌خوانَد که «از آن بیرون آیید.»

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.

> و آوازِ دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: «از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید و از بلاهایش نصیبی یابید.» مکاشفه ۱۸:۴

Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.

ادوم و موآب و سرانِ بنی‌عمون کسانی‌اند که به‌سببِ لغزندگی می‌گریزند، چنان‌که اقوامِ جزیره در اشعیا بیست امید دارند چنین کنند.

In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.

در آیهٔ چهل‌ویک، نکتهٔ دیگری که به آن اشاره می‌کنم این است که در آیات چهل، چهل‌ویک و چهل‌ودو با واژهٔ «کشورها» روبه‌رو می‌شویم؛ اما در آیهٔ چهل‌ویک این واژه افزوده‌شده است، در الفاظ اصلی دانیال وجود ندارد و به آنجا تعلق ندارد. بسیاری از کشورها در تحقق آیهٔ چهل، هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، سرنگون شدند و هنگامی که پاپیّت زمام سازمان ملل متحد را به دست می‌گیرد، بسیاری از کشورها تسخیر می‌شوند. اما در زمان قانون یک‌شنبه در ایالات متحده، آن «بسیاری» که سرنگون می‌شوند، کشورهای بسیار نیستند؛ آنان فقط می‌توانند ادونتیست‌های روز هفتم باشند.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> “اگر نورِ حقیقت به شما عرضه شده است، به‌گونه‌ای که سَبَتِ فرمانِ چهارم را بر شما آشکار ساخته و نشان داده است که برای نگهداشت یکشنبه هیچ بنیانی در کلام خدا وجود ندارد، و با این همه شما همچنان به سَبَتِ دروغین چنگ می‌زنید و از مقدّس شمردنِ سَبَتی که خدا آن را «روزِ مقدّسِ من» می‌خواند سر باز می‌زنید، آنگاه نشانِ وحش را دریافت می‌کنید. این در چه زمانی رخ می‌دهد؟ هنگامی که از آن فرمان اطاعت می‌کنید که به شما دستور می‌دهد در روزِ یکشنبه از کار دست بکشید و خدا را عبادت کنید، در حالی که می‌دانید در کتاب‌مقدّس حتی یک کلمه نیز وجود ندارد که نشان دهد یکشنبه چیزی جز یک روزِ عادیِ کاری است، شما به دریافتِ نشانِ وحش رضایت می‌دهید و مُهرِ خدا را رد می‌کنید.” Review and Herald, July 13, 1897.

Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.

هر عضوِ کلیسای ادونتیست روزِ هفتم، هنگامی که نخست به‌عنوان عضوی تعمید‌یافته به کلیسا پذیرفته شد، آموزۀ سَبَّت را پذیرفته است و در قبال «نورِ حقیقت» مربوط به سَبَّت مسئول شمرده می‌شود.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> «تبدیلِ سبت، نشان یا علامتِ اقتدارِ کلیسای رومی است. آنان که با درکِ ادعاهای فرمانِ چهارم، برمی‌گزینند که به‌جای سبتِ حقیقی، سبتِ کاذب را نگاه دارند، بدین‌وسیله به همان قدرتی ادای احترام می‌کنند که تنها به فرمانِ آن، این امر مقرر شده است. نشانِ وحش، سبتِ پاپی است که جهان آن را به‌جای روزی که خدا تعیین کرده بود، پذیرفته است.

> “No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.

> «Ҳанӯз ҳеҷ кас нишони ҳайвонро нагирифтааст. Замони озмоиш ҳанӯз нарасидааст. Дар ҳар калисо масеҳиёни ҳақиқӣ ҳастанд, аз ҷумла дар ҷамоати католикии румӣ низ. Ҳеҷ кас маҳкум намешавад, то он даме ки нурро дарёфт накарда бошад ва ӯҳдадории аҳкоми чорумро надида бошад. Аммо вақте ки фармон барои иҷборӣ гардондани шанбеи қалбакӣ содир шавад, ва нидои баландии фариштаи сеюм одамонро бар зидди парастиши ҳайвон ва сурати он ҳушдор диҳад, хатти ҷудокунанда миёни ботил ва ҳақ ба равшанӣ кашида хоҳад шуд. Он гоҳ онҳое ки ҳанӯз ҳам дар гуноҳкорӣ пофишорӣ мекунанд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.

> «با گام‌های شتابان به این دوره نزدیک می‌شویم. هنگامی که کلیساهای پروتستان با قدرت سکولار متحد شوند تا دینی کاذب را حمایت کنند، دینی که نیاکان آنان به سبب مخالفت با آن سخت‌ترین آزارها را متحمل شدند، آنگاه سبتِ پاپی به‌وسیله اقتدار مشترک کلیسا و دولت تحمیل خواهد شد. ارتدادی ملی رخ خواهد داد که فرجام آن جز ویرانی ملی نخواهد بود.» Manuscript 51, 1899.

At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”

در زمان قانون یکشنبه، تنها کسانی که نسبت به نور فرشتهٔ سوم مسئول شناخته می‌شوند، ادونتیست‌های روز هفتم هستند؛ زیرا تنها در آن هنگام است که آزمونِ فرشتهٔ سوم به کسانی که بیرون از ادونتیسم هستند ارائه خواهد شد. «بسیاران» که در قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند، ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای هستند، زیرا «داوری از خانهٔ خدا آغاز می‌شود.»

> So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.

> پس آخِران اوّلین خواهند بود، و اوّلین آخرین؛ زیرا بسیاری فراخوانده می‌شوند، امّا اندکی برگزیده‌اند. متی ۲۰:۱۶.

Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.

اشعیا برای مصر و حبشه «علامت و شگفتی» است، دربارهٔ چیرگی تدریجی پاپیّت‌ها بر جهان. مصر، سازمان ملل متحد است؛ حبشه، ایالات متحده است؛ و آشور، پاپیّت است. در چارچوب آن تاریخ نبوی، اشعیا آغاز می‌کند به بیانِ سلسله‌ای از نبوت‌های هلاکت. باب بیست‌ودو دربارهٔ لائودیکیانی است که در قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند، و فیلادلفیانی که «ادوم و موآب و سرانِ بنی‌عمون» را از بابل فرا می‌خوانند.

Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.

ادونتیسمِ لائودیکیه فاقد آن خصیصهٔ لازم برای نجات است، و در هنگام قانون یکشنبه از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شوند. این واقعیت را فقط برای تأکید بر نکتهٔ بعدی یادآور می‌شوم. اشعیا بیست‌ودو سبب دیگری را بازمی‌نمایاند که چرا لائودیکیه از دست می‌رود، زیرا نبوتِ هلاکت بر وادیِ «رؤیا» وارد شده است. دو واژهٔ اصلی عبری وجود دارد که به «رؤیا» ترجمه شده‌اند. یکی نمایانگر توالیِ نبویِ رویدادهاست و دیگری نمایانگر رؤیایی از مسیح. یکی بیرون از کلیساست و دیگری درون کلیسا. واژه‌ای که در باب بیست‌ودو آمده، همان رؤیایی است که نمایانگر رویدادهای نبوی است، و همان واژه‌ای است که در کتاب امثال به «رؤیا» ترجمه شده است.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> جہاں رویا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت کو مانتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.

«بھارِ وادیِ رؤیا» وہ نبوت ہے جو دنیا کے اختتام پر خدا کی کلیسیا میں عبادت گزاروں کے دو طبقوں کی نشان دہی کرتی ہے۔ ایک طبقہ، جس کی نمائندگی شبنا کرتا ہے، لَودِکیہ ہے، اور دوسرا طبقہ فِلَدیلفیہ ہے جس کی نمائندگی اِلیاقیم بنِ حِلقیاہ کرتا ہے۔ باب میں ان دونوں طبقوں کے درمیان امتیاز یقیناً وہی امتیاز ہے جو دس کنواریوں کی تمثیل میں پایا جاتا ہے۔ ایک طبقہ کے پاس آدھی رات کے وقت تیل ہے اور دوسرے طبقہ کے پاس نہیں۔ «تیل» بطور علامت، سیاق کے لحاظ سے مختلف حقائق کی نمائندگی کرتا ہے، لیکن یسعیاہ بائیس میں دس کنواریوں کا «تیل» لفظ «رؤیا» سے ممثل ہے۔ ایک طبقہ کے پاس «تیل» ہے، دوسرے کے پاس نہیں۔

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> «ممسوحانی که در حضور خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، همان مقامی را دارند که زمانی به شیطان به‌عنوان کروبیِ سایه‌گستر داده شده بود. خداوند به‌واسطهٔ موجوداتِ مقدسی که گرداگرد تخت اویند، ارتباطی دائمی با ساکنانِ زمین برقرار می‌دارد. روغنِ طلایی نمایانگرِ آن فیضی است که خدا به‌وسیلهٔ آن چراغ‌های ایمانداران را پیوسته فراهم می‌سازد تا سوسو نزنند و خاموش نگردند. اگر این روغنِ مقدس در پیام‌های روحِ خدا از آسمان فرو ریخته نمی‌شد، عواملِ شر به‌طور کامل بر انسان‌ها تسلط می‌یافتند.»

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «خدا آنگاه بی‌حرمت می‌گردد که ما پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد دریافت نکنیم. بدین‌سان ما آن روغنِ زرین را که او می‌خواهد در جان‌های ما فرو ریزد تا به آنان که در تاریکی‌اند رسانیده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندا دررسد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید،” آنان که روغنِ مقدس را دریافت نکرده‌اند و فیض مسیح را در دل‌های خود عزیز نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند یافت که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود قدرتی برای به‌دست‌آوردن آن روغن ندارند، و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا درخواست شود، اگر التماس کنیم، چنان‌که موسی کرد، “جلال خود را به من بنما،” محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. از طریق لوله‌های زرین، آن روغنِ زرین به ما منتقل خواهد شد. “نه به قوت و نه به قدرت، بلکه به روح من، یهوه صبایوت می‌گوید.” با دریافت پرتوهای درخشان آفتاب عدالت، فرزندان خدا چون چراغ‌هایی در جهان می‌درخشند.» ریویو اند هرالد، ۲۰ ژوئیه ۱۸۹۷.

The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.

ارواحِ انبیا ایک دوسرے کے ساتھ موافقت رکھتی ہیں، اور زکریاہ کے وہ دو ممسوح بھی مکاشفہ گیارہ کے وہی دو گواہ ہیں۔

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.

> ’’دو گواهان کے بارے میں نبی مزید اعلان کرتا ہے: ‘‘یہی وہ دو زیتون کے درخت ہیں، اور دو شمعدان، جو زمین کے خدا کے حضور کھڑے ہیں۔’’ ’’تیرا کلام،‘‘ زبور نویس نے کہا، ’’میرے پاؤں کے لیے چراغ، اور میری راہ کے لیے روشنی ہے۔‘‘ مکاشفہ 11:4؛ زبور 119:105۔ یہ دو گواہ عہدِ عتیق اور عہدِ جدید کے صحائف کی نمائندگی کرتے ہیں۔ دونوں خدا کی شریعت کے ماخذ اور اس کی ابدی بقا کی بابت نہایت اہم شہادتیں ہیں۔ دونوں نجات کے منصوبے کے بھی گواہ ہیں۔ عہدِ عتیق کی تمثیلیں، قربانیاں، اور پیشین گوئیاں آنے والے نجات دہندہ کی طرف پیشگی اشارہ کرتی ہیں۔ عہدِ جدید کی اناجیل اور رسائل ایسے نجات دہندہ کی خبر دیتی ہیں جو بعینہٖ اسی طور پر آ چکا ہے جیسا تمثیل اور پیشین گوئی کے ذریعے پہلے سے بتایا گیا تھا۔’’ The Great Controversy, 267.

Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.

دو مسح‌شدهٔ زکریا نمایانگر فرایندِ ابلاغی هستند که در فصل اولِ مکاشفه به تصویر کشیده شده است. «روغن» که همان «رؤیای» نبویِ رویدادهای تاریخی است، از طریق عهد عتیق و عهد جدید منتقل می‌گردد. در مکاشفه یازده، این دو شاهد بر اساس سیاق، موسی و ایلیا شناخته می‌شوند. موسی و ایلیا خود نمادی مستقل هستند.

When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.

जब वे एक साथ प्रस्तुत किए जाते हैं, जैसे रूपांतरण के पर्वत पर या प्रकाशितवाक्य ग्यारह में, तब वे दो भिन्न सत्यों के प्रतीक होते हैं। उस पर्वत पर वे रविवार-विधि संकट के समय के शहीदों और एक लाख चवालीस हज़ारों का प्रतिनिधित्व करते हैं, जबकि प्रकाशितवाक्य ग्यारह में वे पुराने और नए नियम का प्रतिनिधित्व करते हैं। परन्तु एडवेंटवाद के लिए वे इससे भी अधिक का प्रतिनिधित्व करते हैं। यहूदियों के लिए दो साक्षी “व्यवस्था और भविष्यद्वक्ता” थे, जो पुराने नियम का प्रतिनिधित्व करते थे; और मसीहियों के लिए दो साक्षी पुराने और नए नियम थे; परन्तु एडवेंटवाद के लिए दो साक्षी परमेश्वर का वचन और यीशु की गवाही हैं। यही कारण है कि यूहन्ना पातमुस में था।

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> من، یوحنا، که برادر شما و شریک در مصیبت و در ملکوت و صبرِ عیسی مسیح نیز هستم، در جزیره‌ای که پَطمُس نام دارد بودم، به‌خاطر کلام خدا و به‌سبب شهادتِ عیسی مسیح. مکاشفه ۱:۹.

In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.

در اشعیا بیست‌ودو، آن دو شاهدِ موسی و ایلیا بازنمایی شده‌اند، هرچند این امر تنها زمانی قابل تشخیص است که اصلِ آلفا و اُمگا را بر این فصل اعمال کنید. توجه کنید که عیسی توضیحِ خود دربارهٔ «رؤیا»ی رویدادهای نبوی را برای شاگردانش در راهِ عمائوس از کجا آغاز کرد.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.

> «با آغاز از موسی، همان الفای تاریخ کتاب‌مقدسی، مسیح در تمامی کتب مقدس اموری را که دربارهٔ خود او بود، شرح داد.» آرزوی اعصار، ۷۹۶.

Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.

ایلیا آن نبی‌ای است که پیش از روز عظیم و هولناک خداوند ظاهر می‌شود، با پیامی که بر اصل الفا و امگا مبتنی است، و دل‌های پدران را (الفا) به سوی فرزندان (امگا) برمی‌گرداند. موسی و ایلیا نمایندهٔ الفا و امگای نبوت کتاب‌مقدّس هستند. اگر بتوانی آن را دریابی، موسی همان ویلیام میلر بود. هم موسی و هم میلر مردند، و هر دو به‌واسطهٔ الهام به‌عنوان نجات‌یافته شناخته شدند. البته موسی بلافاصله پس از مرگش قیام کرد، امّا فرشتگان گرداگرد قبر میلر تا هنگام قیام او انتظار می‌کشند. ایلیا نمایندهٔ آخرین رسول پیش از فرا رسیدن روز عظیم و هولناک خداوند است.

> “The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> «یهودیان کوشیدند اعلام آن پیامی را که در کلام خدا پیشگویی شده بود متوقف سازند؛ اما نبوت باید به انجام برسد. خداوند می‌فرماید: “اینک من ایلیای نبی را پیش از فرارسیدن روز عظیم و هولناک خداوند نزد شما خواهم فرستاد” (ملاکی ۴:۵). کسی باید در روح و قوتِ ایلیا بیاید، و هنگامی که ظاهر شود، مردم ممکن است بگویند: “تو بیش از حد پرشوری؛ کتاب‌مقدس را به‌درستی تفسیر نمی‌کنی. بگذار به تو بگویم چگونه باید پیام خود را تعلیم دهی.”»

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.

> «بسیاری هستند که نمی‌توانند میان کار خدا و کار انسان تمایز قائل شوند. من حقیقت را آن‌گونه که خدا به من عطا می‌کند، بیان خواهم کرد، و اکنون می‌گویم، اگر به عیب‌جویی و داشتن روحِ نزاع ادامه دهید، هرگز حقیقت را نخواهید شناخت. عیسی به شاگردان خود گفت: “هنوز چیزهای بسیار دارم که به شما بگویم، لیکن اکنون طاقتِ تحمل آنها را ندارید” (John 16:12). آنان در وضعیتی نبودند که امور مقدس و جاودانی را ارج نهند؛ اما عیسی وعده داد که تسلّی‌دهنده را بفرستد، که همه‌چیز را به ایشان تعلیم خواهد داد، و هر آنچه را که او به ایشان گفته بود، به یادشان خواهد آورد. ای برادران، ما نباید اتکای خود را بر انسان بگذاریم. “از انسان که نَفَسش در بینی اوست، بازایستید؛ زیرا او را از چه باید به حساب آورد؟” (Isaiah 2:22). شما باید جان‌های درماندهٔ خود را به عیسی بیاویزید. شایستهٔ ما نیست که از چشمهٔ درّه بنوشیم، آنگاه که چشمه‌ای در کوهستان هست. بیایید جویبارهای پست‌تر را ترک کنیم؛ بیایید به سرچشمه‌های برتر روی آوریم. اگر نکته‌ای از حقیقت هست که آن را درک نمی‌کنید، و دربارهٔ آن توافق ندارید، تحقیق کنید، کتاب‌مقدّس را با کتاب‌مقدّس مقابله نمایید، شَفتِ حقیقت را در معدنِ کلامِ خدا عمیق فرو برید. شما باید خود و آرای خویش را بر مذبح خدا بگذارید، اندیشه‌های از پیش‌ساختهٔ خود را کنار نهید، و بگذارید روح آسمان شما را به جمیع راستی هدایت کند.» Selected Messages, book 1, 412.

In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.

در اشعیا بیست‌ودو، شِبنا و اِلیاقیم نمایندگان خردمندان و جاهلان در درون اَدوِنتیسم در پایان جهان‌اند، آنگاه که پادشاه شمال به‌سوی اورشلیم در حرکت است. اِلیاقیم، پسرِ حِلقیا، «رؤیا» را در اختیار داشت؛ شِبنا آن را نداشت.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> جہاں رؤیا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت پر عمل کرتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.

پیام نبوتی، یعنی «رؤیای» این آیه، دو چیز را مورد خطاب قرار می‌دهد. افزایش نور نبوتی را درمی‌یابید و زنده می‌مانید، و اگر آن را درنیابید—می‌میرید. اگر درک نکنید، آنگاه نمی‌توانید آماده باشید تا در آزمون قانون یکشنبه، سَبَّت را نگاه دارید. آن‌گاه «بسیار دیر» خواهد بود. هنگامی که اَدوِنتیست‌های لائودیکیه‌ای در قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند، شریعت را رد می‌کنند، زیرا «رؤیای حقیقت» را رد کرده‌اند. ایشان روغن ندارند؛ آن افزایش معرفت را که اندکی پیش از بسته شدن زمانِ آزمایش مُهرگشایی می‌شود، درک نمی‌کنند.

> Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.

> زیرا می‌گویی: دولتمندم و توانگر شده‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم؛ و نمی‌دانی که تو شوربخت و بیچاره و فقیر و کور و عریانی. مکاشفه ۳:۱۷

Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.

نشانۀ اشعیا این بود که سه سال برهنه و پابرهنه راه رفت. او چنین کرد تا آنان را که به‌وسیلۀ پیام نبوی او هشدار می‌پذیرفتند، آگاه سازد که اگر رؤیای وقایع نبوی را درک نکنید، به قانون یکشنبه خواهید رسید و در وضعیتی رقت‌انگیز، اسف‌بار، فقیر، کور و برهنه، به اسارت برده خواهید شد. اشعیا برای تاریخ خودِ اشعیا آیت و شگفتی بود، اما بیش از آن برای پایان جهان.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> اکنون تمامی این امور برای ایشان به‌عنوان نمونه‌ها رخ داد؛ و برای تنبیه ما نوشته شد، ما که پایان‌های جهان بر ما رسیده است. اول قرنتیان 10:11.

In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”

در پنج آیهٔ نخستِ باب بیست‌ودو، اورشلیم، شهر داود، به‌عنوان شهری «پرغوغا» و «شادمان» که از «هیاهوها» آکنده است، معرفی می‌شود. در این باب، بیانی کلاسیکِ کتاب‌مقدسی که حتی اهلِ دنیا نیز آن را به کار می‌برند، برای نمایاندنِ آن شهرِ «شادمان» و «پرغوغا»یی که از «هیاهوها» آکنده است، به‌کار رفته است، آنگاه که کسانی که در آیهٔ سیزدهم‌اند با شادی می‌گویند: «بخوریم و بنوشیم، زیرا فردا خواهیم مرد.» با این همه، هرچند ایشان شادمان‌اند، مردانشان کشته شده‌اند، اما نه با شمشیر و نه در جنگ؛ و ازاین‌رو اشعیا این پرسش را مطرح می‌سازد: «تو را چه شده است؟»

Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.

هر آنچه آنان را مبتلا ساخته است، سبب شده است که به بام‌ها بروند. بام‌ها نمادی از پرستش خورشید و ماه و ستارگان است؛ نمادی از روح‌گرایی است. ادونتیسم در این passage زیرِ یک فریبِ روحانی قرار دارد.

> And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.

> و آنان را که بر بام‌ها سپاه آسمان را پرستش می‌کنند؛ و آنان را که هم خداوند را پرستش می‌کنند و به او سوگند می‌خورند، و هم به مَلکام سوگند می‌خورند؛ و آنان را که از پیروی خداوند بازگشته‌اند؛ و آنان را که خداوند را نجسته‌اند و از او طلب نکرده‌اند.

> Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.

> در حضور خداوند یهوه خاموش باش؛ زیرا روز خداوند نزدیک است؛ زیرا خداوند قربانی‌ای مهیا کرده است و میهمانان خویش را دعوت نموده است. و در روز قربانیِ خداوند واقع خواهد شد که من بر سروران، و پسرانِ پادشاه، و همهٔ آنان که جامهٔ بیگانه در بر دارند، سزا خواهم رسانید. و در همان روز نیز همهٔ آنان را که بر آستانه می‌جهند و خانه‌های آقایان خویش را از ظلم و فریب پر می‌سازند، سزا خواهم رسانید. صفنیا ۱:۵–۹.

At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.

در بحران قانون یکشنبه، ادونتیسم که به‌مثابهٔ اورشلیم نمود یافته است، در «وادی رؤیا» قرار دارد. کسانی که پیام نبوی را که به‌وسیلهٔ «روغن» یا «رؤیا» نمایانده شده است رد می‌کنند، در حال ممارست روح‌باوری هستند؛ امری که پولس در دوم تسالونیکیان به آن پرداخته است. در آنجا همچنین کسانی را می‌یابیم (شِبنا) که محبتِ حقیقت را نپذیرفتند.

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.

> اور اسی سبب سے خدا اُن پر سخت گمراہی بھیجے گا تاکہ وہ جھوٹ کو مان لیں؛ تاکہ وہ سب جو حق پر ایمان نہ لائے بلکہ ناراستی میں خوش رہے، سزا کے مستحق ٹھہریں۔ 2 تھسلنیکیوں 2: 11، 12۔

Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.

البتّه، واژۀ «حقیقت» که پولُس به‌کار می‌برد، همان واژۀ یونانی‌ای است که از واژۀ عبریِ «حقیقت» گرفته شده است؛ واژه‌ای که از ترکیب سه حرف عبری پدید آمده که نمایانگر آلفا و اُمگا هستند. ردّ «حقیقت» که به‌عنوان اصلِ آلفا و اُمگا بازنمایی شده است، گمراهیِ شدیدی را بر لائودیکیان وارد می‌آورد، و آن گمراهی، روح‌گرایی است.

> “Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.

> نبیِ یسعیاہ فرماتا ہے: ’’اور جب وہ تم سے کہیں کہ اُن سے دریافت کرو جو جنّاتی ارواح رکھتے ہیں، اور جادوگروں سے جو پِیپتے اور بڑبڑاتے ہیں؛ کیا ایک قوم کو اپنے خدا ہی سے دریافت نہ کرنا چاہیے؟ کیا زندوں کے لیے مُردوں سے پوچھا جائے؟ شریعت اور شہادت کی طرف! اگر وہ اس کلام کے مطابق نہ بولیں تو اس لیے کہ اُن میں روشنی نہیں۔‘‘ یسعیاہ 8:19، 20۔ اگر لوگ انسان کی فطرت اور مُردوں کی حالت کے بارے میں کلامِ مقدّس میں نہایت صاف طور پر بیان کی گئی سچائی کو قبول کرنے پر آمادہ ہوتے، تو وہ ارواح پرستی کے دعووں اور ظہوروں میں شیطان کی کارروائی کو قدرت، نشانات، اور جھوٹے عجائب کے ساتھ دیکھ لیتے۔ لیکن جسمانی دل کو ایسی موافق آزادی چھوڑنے اور اُن گناہوں سے دست بردار ہونے کے بجائے جن سے وہ محبت رکھتے ہیں، بے شمار لوگ اپنی آنکھیں نور سے بند کر لیتے ہیں اور تنبیہات کی پروا کیے بغیر سیدھے آگے بڑھتے جاتے ہیں، جبکہ شیطان اُن کے گرد اپنے جال بُنتا ہے، اور وہ اُس کا شکار بن جاتے ہیں۔ ’’اس لیے کہ اُنہوں نے حق کی محبت کو قبول نہ کیا تاکہ نجات پائیں،‘‘ لہٰذا ’’خدا اُن پر گمراہی کی سخت تاثیر بھیجے گا تاکہ وہ جھوٹ کو سچ مان لیں۔‘‘ 2 تھسلنیکیوں 2:10، 11۔ The Great Controversy، 559۔

In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.

در اشعیا بیست‌ودو، مردانِ شهرِ شادمان کشته می‌شوند، اما نه در جنگ یا به شمشیر؛ آنان با هم بسته می‌شوند و همراه با سرانی که گریخته‌اند به قتل می‌رسند.

> “If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.

> “اگر کلیسا مسیری همانند مسیر جهان را در پیش گیرد، در همان سرنوشت نیز شریک خواهد شد. بلکه برعکس، چون نوری بیشتر دریافت کرده است، مجازاتش از مجازاتِ توبه‌نکردگان سخت‌تر خواهد بود.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> «ما به‌عنوان قومی اقرار می‌کنیم که حقیقتی را در اختیار داریم که از هر قوم دیگری بر روی زمین پیش‌تر است. پس زندگی و منش ما باید با چنین ایمانی در هماهنگی باشد. آن روز درست در آستانهٔ ماست که در آن، عادلان همچون دانهٔ گران‌بها در بسته‌ها برای انبار آسمانی بسته خواهند شد، در حالی که شریران، مانند علف‌های هرز، برای آتش‌های آن روز عظیم آخر گرد آورده می‌شوند. اما گندم و علف‌های هرز “با هم تا وقتِ برداشت می‌رویند.”» شهادت‌ها، جلد ۵، ص. ۱۰۰.

The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.

رهبری در اشعیا بیست‌ودو به‌وسیلهٔ «کمانداران» به هم بسته شده است. شِبنا به‌عنوان پیشوایی بر خانه شناسانده می‌شود، و منصب او به اِلیاقیم، پسرِ حِلقیا، واگذار خواهد شد. در اشعیا بیست‌ودو، پیام نبوی‌ای که به‌وسیلهٔ «رؤیا»ی رویدادهای نبوی بازنمایی شده، با نزدیک شدن پادشاه شمال، دو گروه از عبادت‌کنندگان را در اورشلیم پدید آورده است. یک گروه برای انبار آسمانی بسته می‌شود و گروه دیگر برای آتش‌های ایام آخر. آنچه شریران را بسته است «کمانداران» است، که یکی از نمادهای بسیارِ اسلام در کلام خداست.

> And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.

> و بقیۀ شمار تیراندازان، یعنی مردانِ دلیرِ بنی‌قیدار، کاهش خواهد یافت؛ زیرا یهوه، خدای اسرائیل، آن را فرموده است. اشعیا ۲۱:‏۱۷

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> واین‌ها نام‌های پسران اسماعیل است، به نام‌های ایشان، برحسب نسل‌های ایشان: نخست‌زادهٔ اسماعیل، نِبایوت؛ و قیدار، و اَدبئیل، و مِبسام، و مِشماع، و دومه، و مَسّا، حدار، و تیما، یطور، نافیش، و قِدمه. اینان پسران اسماعیل‌اند، و این‌ها نام‌های ایشان است، برحسب شهرهای ایشان و برحسب قلعه‌های ایشان؛ دوازده رئیس، مطابق قبایل خود. پیدایش 25:13–16.

The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.

رهبری ادونتیسم هنگامی به دست کمانداران بسته شد که پیامی را رد کردند که اعلام می‌داشت اسلام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، در تحقق نبوت کتاب‌مقدس، به ایالات متحده حمله کرد. حملهٔ ۱۱ سپتامبر تأیید همان پیامی بود که در سال ۱۹۸۹، هم‌زمان با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مُهرگشایی شد. حملهٔ اسلام در ۱۱ سپتامبر، موازیِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ بود؛ زمانی که نبوتی دربارهٔ مهار شدن اسلام، با تأیید قاعدهٔ اصلی نبویِ میلر ــ یعنی اینکه یک روز نمایانگر یک سال است ــ به پیام فرشتهٔ اول اقتدار بخشید. ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تحققِ رویدادی پیش‌گویی‌شده بود که بر اصلِ یک روز برای یک سال استوار بود. هنگامی که آن تحقق یافت، پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در سراسر جهان رسانده شد.

9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.

9/11 قانونِ اوّلِ اُس ”رُؤیا“ کی تصدیق کرتا ہے جو ایڈونٹ ازم کو منادی کے لیے دی گئی تھی۔ وہ قانون یہ ہے کہ تاریخ اپنے آپ کو دہراتی ہے۔ جب 11 اگست 1840 کو ایک دن برابر ایک سال کے اصول کی تصدیق ہوئی، تو مکاشفہ دس کا قادر فرشتہ نازل ہوا، جو ملر کے پیامِ ساعتِ عدالت کے بااختیار ہونے کی علامت تھا؛ یوں یہ 9/11 کو مکاشفہ اٹھارہ کے فرشتہ کے نازل ہونے کی تمثیل قرار پایا۔

> “How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «این سخن از کجا برخاسته است که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است به‌وسیلهٔ موجی جزر و مدی روبیده شود؟ من هرگز چنین چیزی نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا طبقه بر طبقه بالا می‌رفتند می‌نگریستم: “چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه کلمات مکاشفه 18:1–3 به انجام خواهد رسید.” تمامی باب هجدهم مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما من به‌طور خاص نوری دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد ندارم، جز اینکه می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آنجا به‌واسطهٔ چرخانیدن و واژگون‌کردنِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلمه از سوی خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این بناهای سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آنها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» Review and Herald، 5 ژوئیهٔ 1906.

There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.

البته دربارهٔ اسلام سخن بسیار بیشتری می‌توان گفت، اما شبنا نمایندهٔ کسانی است که «رؤیتِ» تاریخِ نبوی را که بر تکرار تاریخ مبتنی است رد می‌کنند؛ تاریخی که با حقیقتِ اصلیِ تکرارِ تاریخ همراه است—این‌که آغازِ یک چیز، پایانِ آن چیز را به تصویر می‌کشد. مهار شدنِ اسلام در 11 اوت 1840 فرشتهٔ مکاشفه 10 را به پایین آورد، و رها شدنِ اسلام در 9/11 فرشتهٔ مکاشفه 18 را به پایین آورد.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.

> اور میں نے کہا: اے یعقوب کے سردارو اور اے اسرائیل کے گھرانے کے رئیسو، میری التجا ہے کہ سنو؛ کیا تمہارے لیے انصاف کو جاننا لازم نہیں؟ تم نیکی سے نفرت رکھتے ہو اور بدی سے محبت؛ تم ان کی کھال ان پر سے اور ان کا گوشت ان کی ہڈیوں پر سے نوچ لیتے ہو؛ تم میرے لوگوں کا گوشت بھی کھاتے ہو، اور ان کی کھال ان پر سے ادھیڑتے ہو؛ اور ان کی ہڈیاں توڑتے ہو، اور انہیں ٹکڑے ٹکڑے کرتے ہو، جیسے ہانڈی کے لیے، اور جیسے دیگ کے اندر کا گوشت۔ تب وہ خداوند سے فریاد کریں گے، لیکن وہ ان کی نہ سنے گا؛ بلکہ وہ اس وقت اپنا چہرہ ان سے چھپا لے گا، کیونکہ انہوں نے اپنے کاموں میں بدی کی ہے۔ خداوند ان نبیوں کے بارے میں یوں فرماتا ہے جو میرے لوگوں کو گمراہ کرتے ہیں، جو اپنے دانتوں سے کاٹتے ہیں اور پکارتے ہیں: سلامتی؛ اور جو کوئی ان کے منہ میں کچھ نہیں ڈالتا، اس کے خلاف وہ جنگ کی تیاری کرتے ہیں۔ اس لیے تم پر رات طاری ہوگی، تاکہ تمہیں رویا نہ ہو؛ اور تم پر تاریکی چھا جائے گی، تاکہ تم فال گیری نہ کرو؛ اور نبیوں پر سورج غروب ہو جائے گا، اور ان پر دن تاریک ہو جائے گا۔ تب غیب بین شرمندہ ہوں گے، اور فال گیر پریشان؛ ہاں، وہ سب اپنے ہونٹ ڈھانپ لیں گے، کیونکہ خدا کی طرف سے کوئی جواب نہ ہوگا۔ لیکن میں یقیناً خداوند کی روح کے وسیلہ سے قدرت، اور انصاف، اور زور سے معمور ہوں، تاکہ یعقوب پر اس کی سرکشی اور اسرائیل پر اس کے گناہ کو ظاہر کروں۔ اے یعقوب کے گھرانے کے سردارو اور اے اسرائیل کے گھرانے کے رئیسو، میری التجا ہے کہ یہ سنو، تم جو انصاف سے نفرت رکھتے ہو اور ہر راستی کو ٹیڑھا کرتے ہو۔ وہ صیون کو خونریزی سے اور یروشلیم کو ناراستی سے تعمیر کرتے ہیں۔ اس کے سردار رشوت لے کر فیصلہ کرتے ہیں، اور اس کے کاہن اجرت پر تعلیم دیتے ہیں، اور اس کے نبی روپے کے لیے غیب گوئی کرتے ہیں؛ پھر بھی وہ خداوند پر تکیہ کرتے ہیں اور کہتے ہیں: کیا خداوند ہمارے درمیان نہیں؟ ہم پر کوئی بلا نہ آئے گی۔ میکاہ 3:1–11۔

> And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.

> اور تمام قوموں کا ہجوم جو اَری ایل [یروشلیم] سے لڑتے ہیں، یعنی وہ سب جو اُس کے خلاف اور اُس کے قلعہ کے خلاف جنگ کرتے ہیں اور اُسے تنگ کرتے ہیں، رات کے خواب کی مانند ہو جائے گا۔ اور یہ ایسا ہوگا جیسے کوئی بھوکا آدمی خواب دیکھے، اور دیکھے کہ وہ کھا رہا ہے؛ لیکن جب وہ بیدار ہوتا ہے تو اُس کی جان خالی ہوتی ہے؛ یا جیسے کوئی پیاسا آدمی خواب دیکھے، اور دیکھے کہ وہ پی رہا ہے؛ لیکن جب وہ بیدار ہوتا ہے تو دیکھتا ہے کہ وہ نڈھال ہے اور اُس کی جان کو ابھی خواہش ہے: اسی طرح تمام اُن قوموں کا ہجوم ہوگا جو کوہِ صیون سے لڑتی ہیں۔ ٹھہر جاؤ اور حیران ہو؛ چیخو اور فریاد کرو: وہ مدہوش ہیں، مگر مَے سے نہیں؛ وہ لڑکھڑاتے ہیں، مگر نشہ آور شراب سے نہیں۔ کیونکہ خداوند نے تم پر گہری نیند کی روح انڈیل دی ہے، اور تمہاری آنکھیں بند کر دی ہیں: نبیوں اور تمہارے حاکموں، یعنی غیب بینوں کو اُس نے ڈھانپ دیا ہے۔ اور سب کی رویاؔ تمہارے لیے ایسی ہو گئی ہے جیسے کسی مہر بند کتاب کے الفاظ، جسے لوگ ایک تعلیم یافتہ شخص کو دے کر کہتے ہیں، مہربانی کرکے اسے پڑھ؛ اور وہ کہتا ہے، میں نہیں پڑھ سکتا، کیونکہ یہ مہر بند ہے۔ پھر وہ کتاب اُس کے پاس دی جاتی ہے جو تعلیم یافتہ نہیں، اور کہا جاتا ہے، مہربانی کرکے اسے پڑھ؛ اور وہ کہتا ہے، میں تعلیم یافتہ نہیں ہوں۔ اِس لیے خداوند نے فرمایا، چونکہ یہ لوگ اپنے منہ سے میرے نزدیک آتے ہیں اور اپنے ہونٹوں سے میری تعظیم کرتے ہیں، مگر اُنہوں نے اپنا دل مجھ سے دُور کر لیا ہے، اور اُن کا میرے لیے خوف انسانوں کے سکھائے ہوئے حکم کے مطابق ہے: اِس سبب، دیکھو، میں پھر اِس قوم کے درمیان ایک عجیب کام کروں گا، ہاں، ایک عجیب کام اور ایک حیرت انگیز امر: کیونکہ اُن کے دانشمندوں کی حکمت نابود ہو جائے گی، اور اُن کے فہیم لوگوں کی سمجھ پوشیدہ کر دی جائے گی۔ افسوس اُن پر جو خداوند سے اپنی صلاح کو چُھپانے کے لیے گہرا چال چلتے ہیں، اور جن کے کام تاریکی میں ہوتے ہیں، اور وہ کہتے ہیں، کون ہمیں دیکھتا ہے؟ اور کون ہمیں جانتا ہے؟ یقیناً تمہارا اُلٹ پھیر کُمہار کی مٹی کے مانند ٹھہرے گا: کیونکہ کیا کوئی بنائی ہوئی چیز اپنے بنانے والے کے بارے میں کہے گی، اُس نے مجھے نہیں بنایا؟ یا کیا کوئی تشکیل دی ہوئی چیز اپنے تشکیل دینے والے کے بارے میں کہے گی، اُس میں سمجھ نہ تھی؟ یسعیاہ 29:7–16۔

The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.

وادیِ رؤیا، چنان‌که مطابقِ اشعیا آمده است، «روزی است از تنگی، و پایمال شدن، و حیرت از جانبِ خداوند یهوهٔ صبایوت در وادیِ رؤیا، با فرو ریختنِ حصارها و فریاد برآوردن به سوی کوه‌ها.» از این‌رو اشعیا به تلخی می‌گرید، همان‌گونه که عیسی نیز گریست.

> “The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?

> اشک‌های عیسی از پیش‌بینیِ رنجِ خودِ او نبود. درست در برابر او جتسیمانی قرار داشت، جایی که به‌زودی هولِ ظلمتی عظیم بر او سایه می‌افکند. دروازهٔ گوسفندان نیز در نظر بود؛ همان دروازه‌ای که طی قرن‌ها، حیواناتِ قربانی برای تقدیمِ ذبایح از آن گذرانده می‌شدند. این دروازه نیز به‌زودی برای او، آن مَثَلِ اعلای عظیم، گشوده می‌شد؛ او که همهٔ آن قربانی‌ها به‌سوی ذبیحهٔ او برای گناهانِ جهان اشارت داشتند. نزدیک آنجا جلجتا بود، صحنهٔ جانکاهیِ قریب‌الوقوعِ او. با این همه، ناله و اشکِ نجات‌دهنده از اندوهِ روح، به سببِ این یادآورنده‌های مرگِ بی‌رحمانهٔ او نبود. اندوهِ او اندوهی خودخواهانه نبود. اندیشهٔ عذابِ خویش، آن جانِ شریف و ایثارگر را به هراس نمی‌افکند. آنچه دلِ عیسی را می‌شکافت، منظرِ اورشلیم بود—اورشلیمی که پسرِ خدا را رد کرده و محبتِ او را خوار شمرده بود، که از آن سر باز زده بود که به‌وسیلهٔ معجزاتِ عظیمِ او متقاعد شود، و در شُرُفِ گرفتنِ جانِ او بود. او دید که آن شهر در گناهِ رد کردنِ نجات‌دهندهٔ خویش چه بود، و اگر او را، که یگانه شفادهندهٔ زخمِ او بود، پذیرفته بود، چه می‌توانست باشد. او آمده بود تا آن را نجات دهد؛ چگونه می‌توانست آن را واگذارد؟

> “Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.

> «Իսրայելը եղել էր արտոնյալ ժողովուրդ. Աստված նրանց տաճարը դարձրել էր Իր բնակարանը. այն «գեղեցիկ էր իր դիրքով, ամբողջ երկրի ուրախությունը»։ Սաղմոս 48:2։ Այնտեղ էր Քրիստոսի պահապան խնամքի և քնքուշ սիրո՝ ավելի քան հազար տարվա պատմությունը, այնպիսի սիրո, ինչպիսին հայրն ունի իր միածին զավակի հանդեպ։ Այդ տաճարում մարգարեները հնչեցրել էին իրենց հանդիսավոր նախազգուշացումները։ Այնտեղ էին ճոճվել բոցավառ կնդրուկամանները, մինչդեռ խունկը, երկրպագուների աղոթքների հետ խառնված, բարձրացել էր առ Աստված։ Այնտեղ էր հոսել անասունների արյունը՝ Քրիստոսի արյան նախանշանը։ Այնտեղ էր Եհովան Իր փառքը հայտնել քավության աթոռի վերևում։ Այնտեղ էին քահանաները պաշտոնավարել, և խորհրդանիշի ու արարողության շքեղությունը շարունակվել էր դարեր շարունակ։ Բայց այս ամենը պետք է ավարտ ունենար։»

> “Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.

> عیسی دست خود را—که بارها بیماران و رنج‌دیدگان را برکت داده بود—برافراشت، و آن را به سوی آن شهر محکوم به هلاکت تکان داده، با عباراتی گسسته از اندوه ندا درداد: «اگر تو نیز، لااقل در این روزِ خود، چیزهایی را که متعلق به سلامتی توست می‌شناختی!—» در اینجا نجات‌دهنده مکث کرد، و آنچه را که می‌توانست وضعیت اورشلیم باشد اگر یاری‌ای را که خدا مشتاق بود به او عطا کند—یعنی عطیۀ پسر محبوب خویش—می‌پذیرفت، ناگفته گذاشت. اگر اورشلیم آنچه را که امتیاز او بود بداند، می‌دانست، و به نوری که آسمان برای او فرستاده بود گوش فرا می‌داد، می‌توانست در شکوه کامرانی، چون ملکهٔ ممالک، به نیروی قدرتی که خدا به او بخشیده بود آزاد، سرافراز بایستد. دیگر هیچ سرباز مسلحی بر دروازه‌هایش ایستاده نمی‌بود، و هیچ پرچم رومی‌ای از فراز دیوارهایش به اهتزاز درنمی‌آمد. آن سرنوشت جلال‌مندی که می‌توانست بر اورشلیم برکت آورد اگر فادیِ خود را می‌پذیرفت، در برابر پسر خدا قد برافراشت. او دید که این شهر می‌توانست به‌واسطۀ او از بیماری سخت خویش شفا یابد، از بندگی رهایی پیدا کند، و به‌عنوان کلان‌شهر نیرومند زمین استوار گردد. از فراز دیوارهایش کبوتر صلح به سوی همۀ ملت‌ها روانه می‌شد. او می‌بود تاج جلال جهان.

> “But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’

> «اما تصویر درخشانِ آنچه اورشلیم می‌توانست باشد، از برابر دیدگانِ نجات‌دهنده محو می‌شود. او درمی‌یابد که اکنون او زیر یوغِ روم چیست: در حالی که اخمِ خدا را بر خود دارد، محکوم به داوریِ مکافات‌آمیزِ اوست. او رشتهٔ گسستهٔ مرثیهٔ خود را از سر می‌گیرد: “اما الحال این امور از چشمان تو پنهان شده است. زیرا ایّامی بر تو خواهد آمد که دشمنانت پیرامونت خاکریزی برپا خواهند کرد، و تو را از هر سو احاطه خواهند نمود و در تنگنا خواهند گرفت، و تو و فرزندانت را در اندرونت با خاک یکسان خواهند ساخت؛ و در تو سنگی را بر سنگی باقی نخواهند گذاشت؛ زیرا زمانِ تفقدِ خود را نشناختی.”»

> “Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.

> مسیح آمد تا اورشلیم را با فرزندانش نجات دهد؛ اما غرور فریسی‌مآبانه، ریاکاری، حسادت، و بدخواهی مانع آن شده بود که او مقصود خویش را به انجام رساند. عیسی از کیفر هولناکی که بر آن شهر محکوم نازل می‌شد آگاه بود. او اورشلیم را دید که سپاهیان آن را در میان گرفته‌اند، ساکنانِ در محاصره‌اش به سوی گرسنگی و مرگ رانده می‌شوند، مادران از اجساد بی‌جانِ فرزندان خود تغذیه می‌کنند، و پدران و مادران و فرزندان، واپسین لقمهٔ غذا را از دست یکدیگر می‌ربایند، و عاطفهٔ طبیعی زیر گزش‌های جان‌کاه گرسنگی نابود می‌شود. او دید که سرسختی یهودیان، چنان‌که در ردّ نجات او آشکار شده بود، ایشان را همچنین به آن خواهد کشانید که از تسلیم شدن به سپاهیان مهاجم سرباز زنند. او جلجتا را، که بر آن می‌بایست بر افراشته شود، دید که صلیب‌ها بر آن به انبوهیِ درختان جنگل برپا شده‌اند. او ساکنان نگون‌بخت را دید که زیر شکنجهٔ چرخ و به‌وسیلهٔ مصلوب شدن عذاب می‌کشند، کاخ‌های زیبا ویران می‌شوند، معبد به خرابه بدل می‌گردد، و از دیوارهای عظیم آن حتی یک سنگ بر سنگ دیگر باقی نمی‌ماند، در حالی که شهر چون مزرعه‌ای شخم زده می‌شود. به‌راستی روا بود که نجات‌دهنده در برابر آن صحنهٔ هولناک، در جان‌گدازی بگرید.

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.

> «اورشلیم فرزندِ موردِ عنایتِ او بود، و همان‌گونه که پدری مهربان بر پسری سرکش سوگوار می‌شود، عیسی نیز بر آن شهرِ محبوب گریست. چگونه تو را واگذارم؟ چگونه ببینم که به هلاکت سپرده شده‌ای؟ آیا باید رهایت کنم تا پیمانهٔ گناهت را لبریز سازی؟ یک جان چنان ارزشی دارد که در مقایسه با آن، جهان‌ها به ناچیزی فرو می‌افتند؛ اما در اینجا ملتی کامل در آستانهٔ هلاکت بود. هنگامی که خورشیدِ شتابانِ مغرب‌نشین از آسمان از نظر پنهان می‌شد، روزِ فیضِ اورشلیم به پایان می‌رسید. در حالی که آن کاروان بر فراز کوه زیتون درنگ کرده بود، هنوز برای توبهٔ اورشلیم دیر نشده بود. فرشتهٔ رحمت در آن هنگام بال‌های خویش را جمع می‌کرد تا از تختِ زرین فرود آید و جای خود را به عدالت و داوریِ شتابان‌فرارسنده بسپارد. اما دلِ عظیمِ مسیح، آکنده از محبت، هنوز برای اورشلیم شفاعت می‌کرد؛ همان اورشلیمی که رحمت‌های او را خوار شمرده، هشدارهایش را حقیر دانسته، و در شرف آن بود که دستان خود را به خون او بیالاید. اگر اورشلیم فقط توبه می‌کرد، هنوز دیر نشده بود. در حالی که واپسین پرتوهای خورشیدِ غروب‌کننده بر معبد و برج و مناره درنگ می‌کرد، آیا فرشته‌ای نیک او را به محبتِ نجات‌دهنده رهنمون نمی‌شد و سرنوشتِ شومش را بازنمی‌داشت؟ ای شهرِ زیبا و ناپاک، که پیامبران را سنگسار کرده بودی، که پسرِ خدا را رد کرده بودی، و به سببِ بی‌توبگیِ خویش خود را در زنجیرهای اسارت محبوس می‌ساختی،—روزِ رحمتت نزدیک بود که به سر آید!» آرزوی اعصار، 576–578.

As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.

چنان‌که اشعیا در باب بیست‌ودو نبرد بر ضدّ اورشلیم را وصف می‌کند، مهاجمان «در دروازه صف‌آرایی می‌کنند». ایلام و قیر با سلاح‌های آماده در دروازه حضور دارند و سپس پوشش اورشلیم را آشکار می‌سازند. در کتاب اشعیا، آن «پوشش»ی که دشمنان در دروازه آن را کشف می‌کنند، سایهٔ مصر است.

> Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.

> وای بر فرزندانِ سرکش، می‌گوید خداوند، که تدبیر می‌اندیشند، اما نه از من؛ و پناهی برمی‌گزینند، اما نه از روح من، تا گناهی بر گناه بیفزایند؛ که رهسپارند تا به مصر فرود روند، و از دهان من نپرسیده‌اند؛ تا خویشتن را به قوتِ فرعون استوار سازند، و بر سایهٔ مصر توکل نمایند! اشعیا 30:1، 2

It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”

دشمنان اورشلیم درمی‌یابند که آنان که به‌وسیلهٔ شِبنا نمایانده شده‌اند، اعتماد خود را بر مصر نهاده‌اند و می‌پندارند که مصر از ایشان محافظت خواهد کرد؛ حال آنکه آنان که به‌وسیلهٔ اِلیاقیم پسرِ حِلقیّا نمایانده شده‌اند، نه بر «سایهٔ مصر» اعتماد می‌کنند، بلکه به پوششِ روحِ خدا پوشانیده شده‌اند و بر «سایهٔ حضرتِ اعلی» توکل دارند.

> He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.

> آن‌که در نهانگاهِ حضرتِ اَعلی ساکن است، زیر سایهٔ قادرِ مطلق مأوا خواهد گرفت. دربارهٔ خداوند خواهم گفت: او ملجأ و دژ من است؛ خدای من، که بر او توکل خواهم کرد. مزمور ۹۱:‏۱، ۲

At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.

در بحرانِ قانونِ یک‌شنبه، باکره‌گانِ حکیم که به‌وسیلهٔ اِلیاقیم پسرِ حِلقیّا نمود یافته‌اند، بر سایهٔ حضرتِ اعلی توکل دارند، و باکره‌گانِ جاهل که به‌وسیلهٔ شِبنا نمود یافته‌اند، بر سایهٔ مصر اعتماد می‌ورزند. واژه‌ای که به «آشکار شد» ترجمه شده است، به معنای برهنه ساختن و به اسیری بردن است. دشمنان بر دروازه درمی‌یابند که حفاظتِ اورشلیم برداشته شده است، و آنگاه شِبنا و هم‌دستانش می‌کوشند خود را نجات دهند، زیرا «شکاف‌های شهرِ داود» را می‌بینند و می‌بینند که شکاف‌های بسیاری هست که به دشمن امکانِ ورود می‌دهد. در وحشت، چنان‌که در مَثَلِ ده باکره به تصویر درآمده است، جاهلان در پیِ پناه می‌گردند، اما هیچ پناهی ندارند.

Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.

شبنا برای نجات خود به «زره‌خانهٔ جنگل» می‌نگرد، اما دیگر بسیار دیر شده است. او خانه‌های اورشلیم را می‌شمارد و شروع به ویران کردن آنها می‌کند تا حصار را استحکام بخشد، اما دیگر بسیار دیر شده است. آنان آبِ حوضِ سفلی را گرد می‌آورند و می‌کوشند آن را به آبِ حوضِ قدیم پیوند دهند، اما دیگر بسیار دیر شده است. از آنجا که آب یکی از نمادهای اصلی روح‌القدس است، این امر نشان می‌دهد که آنان به‌طرزی نومیدانه در جست‌وجوی روغن‌اند، اما دیگر بسیار دیر شده است. در همهٔ تلاش‌های خود، آفرینندهٔ آن حوض‌ها را از یاد بردند، و اینکه او آن «حوض‌ها»ی حقیقت را از دیرباز پدید آورده بود. آنان فراموش کردند که این صخرهٔ اعصار بود که در روزگاران گذشته آن پیام را فراهم ساخت. آنان برگزیدند که در راه‌های قدیم گام نزنند؛ راه‌هایی که بنیادهای آن از طریق کار ویلیام میلر استوار شده بود.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> «دشمن در پی آن است که ذهن‌های برادران و خواهران ما را از کارِ آماده ساختن قومی تا در این ایام آخر پایدار بایستند، منحرف سازد. مغالطه‌های او چنان طرح شده‌اند که اذهان را از خطرها و وظایف این ساعت دور کنند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آمد تا برای قوم خویش به یوحنا بدهد، هیچ می‌شمارند. تعلیم می‌دهند که صحنه‌هایی که درست در برابر ما قرار دارند، آن‌قدر اهمیت ندارند که شایسته توجهی ویژه باشند. حقیقتِ با منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌سازند و قوم خدا را از تجربه گذشته‌شان محروم کرده، به‌جای آن علمی کاذب به ایشان می‌دهند.»

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «خداوند چنین می‌فرماید: بر سر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید.» ارمیا ۶:۱۶.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «مبادا کسی در پی آن باشد که بنیادهای ایمان ما را برکند—بنیادهایی که در آغاز کار ما، از رهگذرِ مطالعهٔ دعاآمیزِ کلام و به‌واسطهٔ مکاشفه، نهاده شد. بر این بنیادها ما در پنجاه سال گذشته بنا کرده‌ایم. ممکن است کسانی گمان برند که راهی نو یافته‌اند و می‌توانند بنیادی استوارتر از آنچه نهاده شده است بگذارند. اما این فریبی بزرگ است. زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آن که نهاده شده است بگذارد.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> «در گذشته بسیاری به ساختن ایمانی نو و برپایی اصولی تازه دست زده‌اند. اما بنای آنان تا چه مدت پایدار ماند؟ به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره استوار نشده بود.»

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «آیا نخستین شاگردان ناگزیر نبودند با گفته‌های انسان‌ها روبه‌رو شوند؟ آیا آنان ناگزیر نبودند به نظریه‌های کاذب گوش فرا دهند، و سپس، پس از آنکه همهٔ آنچه را باید انجام می‌دادند به‌جا آوردند، استوار بایستند و بگویند: «زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است بگذارد»؟ 1 Corinthians 3:11.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «پس باید آغازِ اطمینانِ خود را تا به انتها استوار نگاه داریم. سخنانِ قدرت از سوی خدا و از سوی مسیح برای این قوم فرستاده شده است، تا آنان را جزء به جزء از جهان بیرون آورده، به روشناییِ آشکارِ حقیقتِ حاضر داخل سازد. خادمانِ خدا با لب‌هایی که به آتشِ مقدس لمس شده بود، این پیام را اعلام کرده‌اند. کلامِ الهی مُهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است.» شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۹۶، ۲۹۷.

The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”

آن «روز» که همهٔ اینها در آن رخ می‌دهد، همان «روز» کتاب‌مقدسی است که اشعیا آن را روزی معرفی می‌کند که یهوه، خدای لشکرها، برای «گریه، و ماتم، و کچل‌کردنِ سر، و بستنِ پلاس» فراخواند.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.

> و خداوند به موسی سخن گفته، فرمود: «و نیز در روز دهمِ این ماه هفتم، روزِ کفاره خواهد بود؛ برای شما محفلِ مقدس باشد، و جان‌های خود را رنج دهید، و قربانیِ آتشین برای خداوند بگذرانید. و در همان روز هیچ‌گونه کاری مکنید، زیرا آن روز، روزِ کفاره است، تا برای شما در حضورِ یهوه خدای‌تان کفاره به‌جا آورده شود. زیرا هر کسی که در همان روز جان خود را رنج ندهد، از میان قوم خود منقطع خواهد شد. و هر کسی که در همان روز کاری انجام دهد، همان کس را من از میان قومش هلاک خواهم کرد. هیچ‌گونه کاری مکنید؛ این در همه نسل‌های شما، در تمامی مساکن شما، فریضه‌ای جاودان خواهد بود. این برای شما سَبَّتِ آرامی خواهد بود، و جان‌های خود را رنج دهید؛ از شامگاهِ روز نهمِ ماه، از شامگاه تا شامگاه، سَبَّتِ خود را نگاه دارید.» لاویان 23:26–32.

The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”

هغه ورځ چې د شبنا او الیاقیم د حلقیا د زوی له لارې تمثیل شوې ده، د کفارې ضدنمونه‌يي ورځ ده، چې د ۱۸۴۴ کال تاریخ څخه تر هغه وخته پورې غځېږي چې میکائیل راپورته شي. په دې موده کې ادوېنتیزم دې ته بلل شوی چې خپلې روحونه «ذلیلې» کړي، یا لکه څنګه چې اشعیا یې انځوروي، دې ته بلل شوی دی: «ژړا، ماتم، سر خرییل، او د ټاټو جامو تړل.»

> “In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?

> «در سال ۱۸۴۴، کاهن اعظم بزرگ ما به قدس‌الاقداسِ مَقْدِس آسمانی داخل شد تا کار داوریِ تحقیقی را آغاز کند. پرونده‌های عادلانِ درگذشته در برابر خدا مورد رسیدگی قرار گرفته‌اند. هنگامی که آن کار به پایان برسد، داوری دربارهٔ زندگان اعلام خواهد شد. این لحظاتِ خطیر چه گران‌بها و چه پر‌اهمیت‌اند! هر یک از ما پرونده‌ای در محکمهٔ آسمان در دست رسیدگی داریم. هر یک از ما به‌طور فردی بر حسب اعمالی که در جسم انجام داده‌ایم، داوری خواهیم شد. در خدمتِ نمادین، هنگامی که کارِ کفاره به‌وسیلهٔ کاهن اعظم در قدس‌الاقداسِ مَقْدِس زمینی انجام می‌شد، از قوم خواسته می‌شد که جان‌های خود را در حضور خدا ذلیل سازند و به گناهان خویش اعتراف کنند، تا برای ایشان کفاره به‌عمل آید و گناهانشان محو گردد. آیا در این روزِ ضدّ‌نمادیِ کفاره، که مسیح در مَقْدِسِ اعلی به‌نفع قوم خود شفاعت می‌کند و قرار است حکم نهایی و برگشت‌ناپذیر دربارهٔ هر پرونده صادر شود، چیزی کمتر از ما خواسته خواهد شد؟»

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> «در این زمانِ هولناک و پُرابهت، وضعیت ما چیست؟ آه، چه غروری در کلیسا حکم‌فرماست، چه ریاکاری، چه فریب، چه دلبستگی به پوشش، سبک‌سری و سرگرمی، و چه اشتیاقی به برتری‌جویی! تمامی این گناهان ذهن را تیره ساخته‌اند، به‌گونه‌ای که امور جاودانی تشخیص داده نشده‌اند. آیا نباید کتب مقدّس را تفتیش کنیم تا بدانیم در تاریخ این جهان در کجا ایستاده‌ایم؟ آیا نباید نسبت به کاری که در این زمان برای ما انجام می‌شود، و نیز نسبت به جایگاهی که ما، به‌عنوان گناهکاران، باید در حین پیش رفتن این کارِ کفّاره اشغال کنیم، بصیرت یابیم؟ اگر برای نجات جان‌های خود کمترین ارزشی قائل باشیم، باید تغییری قاطع پدید آوریم. باید خداوند را با توبه‌ای راستین بطلبیم؛ باید با انکسار عمیق جان، به گناهان خود اعتراف کنیم تا محو شوند.» Selected Messages, book 1, 124, 125.

> And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.

> و در آن روز، خداوند یهوه صبایوت به گریستن و ماتم، و به کَندنِ موی سر، و به بستنِ پلاس بر کمر فراخواند؛ اما اینک شادی و سرور بود، گاوها را می‌کشتند و گوسفندان را ذبح می‌کردند، گوشت می‌خوردند و شراب می‌نوشیدند: «بخوریم و بنوشیم، زیرا فردا خواهیم مرد.» اشعیا ۲۲:‏۱۲، ۱۳

The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).

خداوند شِبنا را فراخواند تا جانِ خود را در مذلّت بیفکند، اما او برگزید که همچنان بخورد و بنوشد و به عیش و طرب ادامه دهد. خداوند در «گوش‌های» او «آشکار ساخت» که گناهِ شِبنا آمرزیده نخواهد شد. واژه‌ای که به «آمرزیده» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که در لاویان برای «کفّاره» به کار رفته است. برای این گناهِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای کفّاره‌ای به عمل نخواهد آمد. اکنون اشعیا آغاز می‌کند به پرداختن به رابطهٔ شِبنا (ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای) با اِلیاقیم، پسرِ حِلقیا (ادونتیست‌های فیلادلفیایی).

Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.

शेबना “कोषाध्यक्ष” है, जैसा यहूदा था। और नहेम्याह के दिनों में तोबियाह परमेश्वर के पवित्रस्थान में एक कक्ष (भंडार-गृह) में रह रहा था, जहाँ चढ़ावे रखे जाने थे। जब नहेम्याह ने मन्दिर को शुद्ध किया, तब उसने तोबियाह और उसकी सारी सामग्री को बाहर निकाल फेंका। शेबना को भी बाहर फेंका जाना है। ये दोनों रविवार के कानून के समय लौदीकियाई एडवेंटवाद को उगलकर निकाल दिए जाने का दृष्टान्त प्रस्तुत करते हैं।

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> «به سبب سنگدلی و خیانتِ عمونیان و موآبیان نسبت به اسرائیل، خدا به‌واسطهٔ موسی اعلام کرده بود که آنان باید تا ابد از جماعت قوم او محروم بمانند. بنگرید به تثنیه 23:3–6. در سرپیچی از این کلام، کاهن اعظم هدایا را که در حجرهٔ خانهٔ خدا ذخیره شده بود بیرون افکنده بود تا برای این نمایندهٔ قومی مطرود جا باز کند. هیچ اهانتی بزرگ‌تر به خدا نمی‌توانست روا داشته شود از اینکه چنین لطفی به این دشمنِ خدا و حقیقتِ او اعطا گردد.»

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> «پس از بازگشت از فارس، نحمیا از این بی‌حرمتیِ جسورانه آگاه شد و بی‌درنگ اقداماتی برای بیرون راندن آن متجاوز به عمل آورد. او اعلام می‌کند: “این امر مرا به‌شدت اندوهگین ساخت؛ از این‌رو تمام اثاثیهٔ خانهٔ طوبیا را از آن حجره به بیرون افکندم. سپس فرمان دادم، و حجره‌ها را تطهیر کردند؛ و باز ظروفِ خانهٔ خدا را، همراه با هدیهٔ آردی و کندر، بدان‌جا باز آوردم.”»

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.

> «معبد نه تنها بی‌حرمت شده بود، بلکه قربانی‌ها نیز به‌نادرستی به‌کار رفته بودند. این امر موجب شده بود که سخاوت‌های مردم دلسرد گردد. آنان غیرت و حرارت خود را از دست داده بودند و در پرداخت ده‌یک‌های خویش اکراه داشتند. خزانه‌های خانهٔ خداوند به‌خوبی تأمین نمی‌شد؛ بسیاری از سرایندگان و دیگر کسانی که در خدمت معبد به کار گماشته شده بودند، چون حمایت کافی دریافت نمی‌کردند، کار خدا را ترک گفته بودند تا در جایی دیگر به کار و زحمت بپردازند.» انبیا و پادشاهان، 670.

Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.

شِبنا، یهودا و طوبیا همگی نمایانگر ادونتیست‌های لائودیکیه در زمان آخر هستند.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.

> خداوند یهوه صبایوت چنین می‌فرماید: برو، نزد این خازن، یعنی شبنا که بر خانه گماشته است، داخل شو و بگو: تو را در اینجا چه کار است؟ و در اینجا که را داری که برای خود در اینجا مقبره‌ای تراشیده‌ای، مانند کسی که مقبره‌ای برای خویش در بلندا می‌تراشد و مسکنی برای خود در صخره می‌کند؟ اینک خداوند تو را به اسارتی عظیم خواهد برد و بی‌گمان تو را سخت دربرخواهد پیچید. او یقیناً تو را به شدّت خواهد غلتانید و چون گویی به سرزمینی پهناور خواهد افکند؛ در آنجا خواهی مرد، و در آنجا ارابه‌های جلال تو مایه ننگ خاندان سرورت خواهد بود. و تو را از منصبت خواهم راند، و او تو را از مقامت فرو خواهد کشید. اشعیا ۲۲:‏۱۵‏–۱۹

As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.

چنان‌که پادشاه شمال در حال نزدیک شدن به اورشلیم است، باید به یاد داشت که این نزدیک شدن، نزدیک شدنی تدریجی است که ساکنان اورشلیم می‌دانستند در راه است. این همان چیزی است که در اشعیا باب بیست مشخص شده است، هنگامی که تَرتان، فرمانده آشوری، اَشدود را در مصر تسخیر کرد. آنان می‌دانستند چه چیزی در پیش است، و شِبنا وقت خود را صرف ساختن قبری مجلل برای خویش کرد. باستان‌شناسان قبر شِبنا را یافتند و نوشته‌ای را که بر مدخل قبر قرار داشت، برداشتند، و آن اکنون در یک موزه بریتانیایی است. شگفت‌آور آن‌که، هنگامی که شِبنا برکنار شد و الیاقیم بن حِلْقیا منصب رهبری شِبنا را به دست گرفت، الیاقیم بن حِلْقیا مُهر سلطنتی‌ای دریافت کرد که می‌توانست از آن برای تأیید نام خود بر اسناد رسمی استفاده کند. آن مُهر نیز به‌وسیله باستان‌شناسان یافت شد و در همان موزه در انگلستان قرار دارد. شِبنا در موزه با قبرش، یعنی نشانِ مرگ، نمایان است؛ و الیاقیم بن حِلْقیا نیز در موزه با نمودِ مُهرِ حیات نمایان است.

For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.

بسبب رفض شبنا رسالةَ الإنذار المتعلقة بملك الشمال، قُذِف من فم الرب، والكلمة المترجمة «تقيَّأ» في إنذار سفر الرؤيا إلى لاودكية تعني في الواقع قيئًا اندفاعيًّا. ومع نحميا طرح طوبيا وأمتعته إلى الخارج، ومع شبنا طُرِح بعنف ككرة إلى أرض بعيدة. وشبنا هم الأدفنتست اللاودكيون الذين يرفضون الرسالة النبوية التي فُكَّ ختمها في عام 1989 ويستعدون للقبر—سِمة الوحش—وأما ألياقيم بن حلقيا فهو الأدفنتية الفيلادلفية التي تقبل ختم الله.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.

> و در آن روز واقع خواهد شد که بندهٔ خود، الیاقیم پسرِ حِلْقیا را خواهم خواند؛ و او را به ردای تو ملبّس خواهم ساخت، و او را به کمربند تو استوار خواهم گردانید، و حکومت تو را به دست او خواهم سپرد؛ و او برای ساکنان اورشلیم و برای خاندان یهودا پدری خواهد بود. اشعیا 22:20، 21

At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.

یکشنبه‌قانون، گندم و کرکاسِ ادونتیسم از یکدیگر جدا می‌شوند، و رهبریِ کلیسای ظافر به اِلیاقیم، پسرِ حلقیا، سپرده می‌شود؛ و آنگاه خداوند کلیسای خود را همچون درفشی برافراشته می‌سازد، زیرا پیامِ فرشتهٔ سوم به فریادی بلند فزونی می‌یابد. شاید با گنجاندنِ عبارتِ «پسرِ حلقیا» بیش از حد تکرار کرده باشم، در حالی که می‌توانستم صرفاً بگویم اِلیاقیم. اما پدر و پسر با هم نمادی از پیامِ ایلیا پیش از هفت بلای آخر هستند. پیامِ ایلیا از نمادپردازیِ پدران و فرزندان بهره می‌گیرد تا نخستین (پدر) و آخرین (پسر) را نمایان سازد. این رابطهٔ نبوی به معماهای نهاییِ بابِ بیست‌ودو نیز یاری می‌رساند. وعده به اِلیاقیم، پسرِ حلقیا، این است که خداوند کلیدِ خاندانِ داوود را بر شانهٔ او خواهد نهاد.

The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.

«خانةٔ داوود» همان پیامِ پدر و پسر است که عیسی در آخرین گفت‌وگوی خود با یهودیانِ سرکش به آن اشاره کرد. همچنین همان‌جاست که او کتابِ مکاشفه را به پایان می‌برد. خاندانِ داوود کلیدی داشت که، اگر هیچ چیز دیگری در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به کار گرفته نشود، [اهمیت آن روشن است]، زیرا تنها جایی در کتبِ مقدّس که به این کلید اشاره می‌کند، در پیام به کلیسای فیلادلفیا است.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> و کلیدِ خانۀ داود را بر شانهٔ او خواهم نهاد؛ پس او خواهد گشود و هیچ‌کس نخواهد بست؛ و او خواهد بست و هیچ‌کس نخواهد گشود. اشعیا 22:22.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.

> و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس: این است آنچه قدوس و حق می‌گوید، آن که کلید داوود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید. اعمال تو را می‌دانم. اینک، درِ گشوده‌ای پیش روی تو نهاده‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا اندک قوّتی داری، و کلام مرا حفظ کرده‌ای، و نام مرا انکار ننموده‌ای. اینک، آنان را که از کنیسهٔ شیطان‌اند، که می‌گویند یهودی هستند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند، وامی‌دارم که بیایند و پیش پای تو سجده کنند، و بدانند که من تو را محبت نموده‌ام. چون کلام صبر مرا حفظ کرده‌ای، من نیز تو را از ساعت آزمایش که بر تمامی جهان خواهد آمد تا ساکنان زمین را بیازماید، نگاه خواهم داشت. اینک، به‌زودی می‌آیم؛ آنچه را داری محکم نگاه دار، مبادا کسی تاج تو را بگیرد. آن که غالب آید، او را ستونی در هیکل خدای خود خواهم ساخت، و دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای خود و نام شهر خدای خود را که اورشلیم جدید است، که از آسمان از جانب خدای من نازل می‌شود، بر او خواهم نوشت؛ و نیز نام جدید خود را بر او خواهم نوشت. آن که گوش دارد، بشنود روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:‏۷–۱۲.

Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.

Eliakim نمایانگرِ یک فیلادلفیایی در جریانِ میلریتی است که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ قدس‌الاقداس را می‌گشاید. می‌دانم که این مسیح، کاهنِ اعظمِ ما، بود که آن درِ تدبیری را گشود، اما مسیح کلید را بر شانهٔ الیاقیم بنِ حلقیا نهاد و تصریح می‌کند که «او خواهد گشود.» اکنون به همان نقطه‌ای رسیده‌ایم که در آغازِ این مقاله بدان اشاره کردم.

There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.

در کتاب اشعیا هجده بار واژهٔ «بار» را می‌یابیم؛ اما در هفت مورد از آن‌ها این واژه چیزی را نشان می‌دهد که بر شانه حمل می‌شود، و در یازده مورد، نمایانگر نبوتی دربارهٔ هلاکت است. در یکی از آن هجده مورد، واژه‌ای که معنای نبوتی دربارهٔ هلاکت را می‌رساند، در همان حال به‌طور هم‌زمان برای نشان دادن باری که بر شانه حمل می‌شود نیز به کار رفته است.

The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.

وادیِ رؤیا کی کہانی ایک ایسے پیغامِ ہلاکت کے بارے میں ہے جو یروشلیم میں عبادت گزاروں کی دو جماعتیں پیدا کرتا ہے۔ وہ نبوی پیغام جس نے عدالت کے آغاز کی نشان دہی کی، فادر ملر کے ذریعہ پیش کیا گیا، اور وہی پہلا فرشتے کا پیغام ہے جو 22 اکتوبر، 1844 کو اُس وقت اختتام کو پہنچا جب مُقدَّس مقام کا دروازہ بند کیا گیا اور قدس الاقداس کھولا گیا۔ وہ “بوجھ” جو ولیم ملر کے کندھے پر رکھا گیا تھا، اور جسے دنیا تک پہنچانے کے لیے وہ مامور کیے گئے تھے، پہلا فرشتے کا پیغام تھا—ہلاکت کی ایک نبوت—جو 22 اکتوبر، 1844 کو تیسرے فرشتے کے پیغام کی آمد کے ساتھ اختتام پذیر ہوئی۔

The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”

«کلیدِ خانۀ داود را بر شانه‌اش خواهم نهاد»، و می‌گوید: «در آن روز، آن میخی که در جای استوار کوبیده شده است، برداشته خواهد شد، و بریده شده، فرو خواهد افتاد؛ و باری که بر آن بود، منقطع خواهد شد.»

The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!

واژه‌ای که در اینجا به «بار» ترجمه شده است، همان واژه‌ای است که نبوتِ هلاکت را مشخص می‌کند؛ اما این نبوتِ هلاکت همان واژهٔ عبری‌ای نیست که اشعیا برای اشاره به چیزی که بر شانهٔ خود حمل می‌کنی به کار می‌برد. این واژه، به‌عنوان واژهٔ نبوتِ هلاکت، بدین معناست که کلیدِ داود بر شانهٔ الیاقیم، پسرِ حلقیا، نهاده خواهد شد، و باری که بر شانهٔ اوست، نبوتِ هلاکت است. این بازیِ لفظی‌ای بس ژرف است!

Sister White says this about a key that is attached to the Bible.

خواهر وایت دربارهٔ کلیدی که به کتاب‌مقدس پیوسته است، چنین می‌گوید.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> «En relación con la Palabra de Dios hay una llave que abre el precioso cofrecillo, para nuestra satisfacción y deleite. Me siento agradecida por cada rayo de luz. En el futuro, experiencias que ahora nos resultan muy misteriosas serán explicadas. Algunas experiencias quizá nunca las comprendamos plenamente hasta que esto mortal se vista de inmortalidad». Manuscript Releases, volumen 17, 261.

Miller’s opening remarks about his dream says this.

اظهارات آغازین میلر دربارهٔ رؤیای او چنین می‌گوید.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.

> «خواب دیدم که خدا، به‌وسیلهٔ دستی نادیدنی، صندوقچه‌ای ظریف و هنرمندانه برای من فرستاد، به درازای حدود ده اینچ و پهنای شش اینچ مربع، ساخته‌شده از آبنوس و مرواریدهایی که به‌طرزی بدیع در آن نشانده شده بودند. کلیدی نیز به آن صندوقچه پیوسته بود. بی‌درنگ کلید را برگرفتم و صندوقچه را گشودم؛ آنگاه، در شگفتی و حیرت خود، دیدم که از هرگونه و هر اندازه جواهر، الماس، سنگ‌های گران‌بها، و سکه‌های طلا و نقره با هر ابعاد و ارزش، انباشته است، که همه به‌زیبایی در جای‌های مخصوص خود در صندوقچه چیده شده بودند؛ و چون بدین‌سان مرتب گشته بودند، نوری و جلالی را بازمی‌تاباندند که جز با خورشید برابری نمی‌کرد.» Early Writings, 81.

In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.

جیمز وایت در پانوشت‌های مربوط به رؤیا، دربارهٔ آن کلید چنین می‌گوید.

> The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.

> «کلیدِ متصل» شیوهٔ او در تفسیر کلام نبوی بود—سنجیدنِ آیات با آیات—کتاب‌مقدس، خودْ مفسرِ خویش. برادر میلر با این کلید، «صندوقچه»، یا آن حقیقت عظیمِ ظهور را بر جهان گشود.» جیمز وایت.

James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.

James White ne is ḵẖwāb par tabṣirah kiyā, aur is silsilah meṅ us ne ek muqaddamah likhā. Is bāt ko pahchānna nihāyat aham hai ki Miller ne apnā ḵẖwāb dekhā aur use 1847 meṅ shāyiʿ kiyā, yani Great Disappointment ke kam az kam do sāl bād, jab pahlē se muttahid Millerite Adventists muntashir ho chuke the. Miller is taḥrīk se judā ho chukā thā, aur woh “little flock” jo “scattered abroad” thī, ab bhī us nā-umīdī ke asarāt se dōchār thī. Miller kā ḵẖwāb us sūrat-e-ḥāl se mutaʿalliq thā, aur James White ne us par tabṣirah kiyā, jabki Ellen White ne us kā hawālah nihāyat musbat andāz meṅ diyā. James White ne us ke ḵẖwāb ke lie ek muqaddamah likhā, us kā ḵẖwāb shāmil kiyā, aur phir chand ḥāshiyā-navīsiyān izāfah kīṅ. Us kā muqaddamah, ḵẖwāb, aur ḥawāshī is maqālah ke āḵẖir meṅ un logon ke lie diye jāʼeṅge jinheṅ is maʿlūmāt tak rasāʼī darkār hai.

Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.

اشعیا باب بیست‌ودو تصویری است از آغاز و پایان ادونتیسم. در هر دو تاریخ، جدایی‌ای رخ داده است و رخ خواهد داد که نخست در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ واقع شد و سپس بار دیگر در هنگام قانون یکشنبه. این جدایی در هر دو مورد، یعنی در آغاز و در پایان، تحقق مَثَل ده باکره است. خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که باکره‌های جاهل، لائودیکیه‌ایان هستند. شبنا نمایانگر ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای در آغاز و پایان ادونتیسم است. الیاقیم، پسر حلقیا، نمایانگر ادونتیست‌های فیلادلفیایی است.

But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”

اما حلقیا نیز پدر ادونتیسم را نمایندگی می‌کند، زیرا «او برای ساکنان اورشلیم و برای خاندان یهودا پدر خواهد بود.» ویلیام میلر با احترام «پدر میلر» خوانده می‌شد. بر شانهٔ میلر «کلید داوود» نهاده شده بود، که نمایانگر روش او در مطالعهٔ کتب مقدس است، یعنی «حکم بر حکم».

The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.

چون صندوق همان کتاب مقدس بود، او از «کلید داود» استفاده کرد که نمایانگر قواعد تفسیر نبوی بود؛ قواعدی که به‌وسیلهٔ آن‌ها حقایقِ فرشتهٔ اول را گشود. آن قواعد، (کلید داود) و نیز نبوتِ هلاکتِ او (بار) که به‌وسیلهٔ کلید داود فهمیده شده بود، در قدس «چون میخی در جایی استوار» آویخته شد. «میخ» همان تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود. واژهٔ «میخ» به معنای سنجاق، میخ، یا تیرک است و نشانهٔ یک علامتِ راه را می‌رساند. «بار»، یا نبوتِ هلاکتی که بر آن میخ آویخته شده بود، پیامِ فرشتهٔ اول بود، و آن پیام در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید، هنگامی که نبوتِ هلاکت تحقق یافته بود و برداشته شد، بریده گردید و فرو افتاد. این بار برداشته شد، زیرا پیام نبویِ هلاکت به زمان گذشته تعلق یافته بود، و آنگاه می‌بایست آن میخ به قدس‌الاقداس منتقل شود، جایی که بار دیگری از هلاکت بر آن آویخته می‌شد.

Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.

پیشگوییِ هلاکتِ میلر، که بر اساس قواعد نبوی و با نمادِ «کلید داود» فهمیده شد، میخی در مکان مقدّس قرار می‌داد که تمامی جلالِ خانهٔ پدرش را نگاه می‌داشت. واژهٔ «جلال» در این عبارت به معنای وزن است. آنچه وزنِ یک خانه را نگاه می‌دارد، بنیادِ آن خانه است. کارِ بنیادیِ میلر وزنِ تمامی نورِ افزودهٔ پیامِ فرشتهٔ سوم را، که با «نسل و برآمده» نمایش داده شده است، نگاه می‌دارد. این بنیاد وزنِ همهٔ ظروفِ گوناگونِ هیکل را نیز نگاه می‌دارد. و این بنیاد برای هیکلی نهاده شد تا تختی باشکوه در آن قرار گیرد.

Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.

ایلیاقیم پسرِ حلقیا، نمایانگر کلیسای فیلادلفیاست. ایلیاقیم به معنای «خدای برخیزاننده» است، زیرا ایلیاقیم، پدر اورشلیم، نمایندهٔ ویلیام میلر است که خدا او را به کار گرفت تا بنیادهای قومِ برگزیدهٔ عهدِ خویش را برپا سازد. او پسرِ حلقیاست، که از دو واژه مشتق شده است؛ دومی «خدا» و اولی به معنای «نرمی» است، چنان‌که در نرمیِ گفتار. حلقیا نمایانگر کلام یا آوازِ خداست و پسرِ او نمایانگر برپا شدنِ هیکل است.

At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.

در پایان ادونتیسم، باید نبوتی از هلاکت وجود داشته باشد، و آن نبوت همان فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ چهارده است. در پایان، باید کلیدی وجود داشته باشد که به‌وسیلهٔ کلید میلر نمونه‌وار پیش‌نمایی شده بود. «کلید» در روزگار ما بر تکرار تاریخ استوار است، و به‌ویژه بر قاعدهٔ نخستین ذکر، که دربرگیرندهٔ اصلی است یا همان اصلی که خودِ مسیح به‌عنوان الفا و امگا نمایانگر آن است. باید پسری از میلر وجود داشته باشد. پس میلر، به‌عنوان پدر، حِلْقیا، یعنی کلام خداوند، می‌شود، و پسرِ میلر الیاقیم است، به‌معنای خدای برخیزاننده. پدر میلر هیکل را برافراشت و پسرِ میلر مشخص می‌سازد که چه هنگام لائودکیه و فیلادلفیا از هم جدا می‌شوند و فیلادلفیاییان همچون عَلَمی برافراشته می‌گردند. باید میخی استوارکوبیده‌شده وجود داشته باشد، اما نه در مکان مقدس، چنان‌که در تاریخ میلر بود، بلکه در قدس‌الاقداس. آن میخ و باری که بر آن آویخته شده است، در پایان پیام فرشتهٔ سوم بریده خواهد شد، همان‌گونه که در پایان پیام فرشتهٔ اول بریده شد. هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد و مهلتِ آزمونِ انسان بسته می‌شود، نبوتِ هلاکت به زمان گذشته درآمده، برداشته شده، بریده شده و ساقط شده خواهد بود.

The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.

جدایی یا پراکندگی پس از گذشتِ زمان در سال ۱۸۴۴، در هنگام قانون یکشنبه تکرار خواهد شد. اشعیا بیست‌ودو تصویری از اوضاع و احوالی است که به جدایی ادونتیست‌های لائودیکیه از ادونتیست‌های فیلادلفیا می‌انجامد؛ جدایی‌ای که در بحران قانون یکشنبه رخ می‌دهد.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.

> اور به فرشتهٔ کلیسای لائودیکیان بنویس: این است آنچه آمین، شاهد امین و راستین، و آغاز آفرینشِ خدا می‌گوید: اعمال تو را می‌دانم، که نه سردی و نه گرم. کاش سرد بودی یا گرم. پس چون ولرم هستی، و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود قی خواهم کرد. زیرا می‌گویی: دولتمندم و توانگر شده‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم؛ و نمی‌دانی که تو شوربخت و رقت‌انگیز و فقیر و کور و عریانی. تو را نصیحت می‌کنم که از من طلای آزموده‌شده در آتش بخری تا دولتمند شوی؛ و جامهٔ سفید تا پوشیده گردی و رسواییِ عریانیِ تو آشکار نشود؛ و چشمان خود را به سرمه بکش تا بینا شوی. هر که را دوست می‌دارم، توبیخ و تأدیب می‌کنم؛ پس غیور باش و توبه کن. اینک بر در ایستاده‌ام و در می‌زنم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، نزد او درخواهم آمد و با او شام خواهم خورد و او نیز با من. هر که غالب آید، به او عطا خواهم کرد که با من بر تخت من بنشیند، چنان‌که من نیز غالب آمدم و با پدرم بر تخت او نشستم. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:۷–۲۲.

After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.

د خواب تر مقدمې وروسته، جېمز وایټ بیا خوب د پښو نوټونو سره شاملوي. زه د مېلر د خوب د جېمز وایټ له تطبیق سره هېڅ ستونزه نه لرم، سره له دې حقیقت څخه چې موږ ډېر ځله د هغه د خوب داسې تعبیر خپور کړی چې د جېمز وایټ له تعبیر سره تر یوه بریده توپیر لري. د جېمز وایټ بنسټیز لیدلوری، چې له هغه څه سره توپیر لري چې موږ خپور کړي دي، دا دی چې هغه “جواهرات” د خدای د خلکو په چوکاټ کې ځای پر ځای کوي، او موږ دا درک کوو چې جواهرات نبوي حقایق دي. هېڅ تضاد نشته، ځکه انسان هغه څه منعکسوي چې باور پرې لري، او د لویې ناهیلۍ وروسته د جواهراتو خورېدل د يکشنبې تر قانون مخکې د خدای د خلکو د خورېدو تمثیل کوي. خو دا حقیقت د راتلونکې مطالعې لپاره دی.

## James White’s introduction to William Miller’s Dream

مقدمهٔ جیمز وایت بر رؤیای ویلیام میلر

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> «خوابِ ذیل بیش از دو سال پیش در مجلۀ Advent Herald منتشر شد. آنگاه دریافتم که آن به‌روشنی تجربۀ گذشتۀ ما را دربارۀ ظهور ثانی مشخص می‌سازد، و این‌که خدا آن خواب را برای منفعتِ گلّۀ پراکندۀ خود عطا کرده است.»

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> «از جمله نشانه‌های نزدیکیِ روز عظیم و مهیبِ خداوند، خدا رؤیاها را قرار داده است. بنگرید به یوئیل 2:28–31؛ اعمال 2:17–20. رؤیاها ممکن است به سه طریق پدید آیند: نخست، «از کثرت مشغله‌ها». بنگرید به جامعه 5:3. دوم، کسانی که زیر نفوذ روح پلید و فریبِ شیطان‌اند، ممکن است به‌واسطهٔ تأثیر او رؤیا ببینند. بنگرید به تثنیه 8:1–5؛ ارمیا 23:25–28؛ 27:9؛ 29:8؛ زکریا 10:2؛ یهودا 8. و سوم، خدا همواره قوم خود را، کمابیش، به‌وسیلهٔ رؤیاها تعلیم داده است و هنوز نیز تعلیم می‌دهد؛ رؤیاهایی که از طریق خدمتِ فرشتگان و روح‌القدس می‌آیند. آنان که در نورِ روشنِ حقیقت ایستاده‌اند، خواهند دانست که چه وقت خدا به ایشان رؤیایی می‌دهد؛ و چنین کسان فریب نخواهند خورد و به‌وسیلهٔ رؤیاهای دروغین از راه منحرف نخواهند شد.»

> “And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.

> «او فرمود: اکنون سخنان مرا بشنوید؛ اگر در میان شما نبی‌ای باشد، من یهوه خویشتن را در رؤیا بر او مکشوف خواهم ساخت، و در خواب با او سخن خواهم گفت.» اعداد ۱۲:۵.

> “Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.

> «یعقوب گفت: “فرشتهٔ خداوند در خواب با من سخن گفت.”» پیدایش ۳۱:۲. «و خدا در خوابِ شبانه نزد لابانِ اَرامی آمد.» پیدایش ۳۱:۲۴. خواب‌های یوسف را در پیدایش ۳۷:۵–۹ بخوانید، و سپس سرگذشت جالب تحقق آن‌ها را در مصر.

> “In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> «در جبعون، خداوند در شب در خواب بر سلیمان ظاهر شد.» اول پادشاهان ۳:۵. آن صورت عظیم و مهمِ باب دوم دانیال نیز در خواب داده شد، و همچنین چهار حیوان و غیره در باب هفتم. هنگامی که هیرودیس در پی هلاک کردنِ نجات‌دهندۀ طفل بود، به یوسف در خواب هشدار داده شد که به مصر بگریزد. متی ۲:۱۳.

> “And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.

> «و در روزهای آخر واقع خواهد شد، خدا می‌فرماید، که از روح خود بر تمامی بشر فرو خواهم ریخت؛ و پسران و دختران شما نبوّت خواهند کرد، و جوانان شما رؤیاها خواهند دید، و پیران شما خواب‌ها خواهند دید.» اعمال ۲:‏۱۷

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> «عطیۀ نبوت، از طریق رؤیاها و مکاشفات، در اینجا ثمرۀ روح‌القدس است، و در ایام آخر باید به‌حدی ظاهر شود که نشانه‌ای را تشکیل دهد. این یکی از عطایای کلیسای انجیل است.»

> “And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.

> «و او بعضی را رسولان، و بعضی را انبیا، و بعضی را مبشران، و بعضی را شبانان و معلمان قرار داد؛ برای کامل ساختن مقدسین، برای کار خدمت، برای بنای بدن مسیح.» افسسیان ۴:‏۱۱، ۱۲

> “And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.

> «و خدا بعضی را در کلیسا قرار داده است: نخست رسولان، دوم انبیا، و غیره.» ۱ قرنتیان ۷:۲۸

> “Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> «نبوّت‌ها را خوار مشمارید.» ۱ تسالونیکیان ۵:۲۰. همچنین بنگرید به اعمال ۱۳:۱؛ ۲۱:۹؛ رومیان ۱۲:۶؛ اول قرنتیان ۱۴:۱، ۲۴، ۳۹. انبیا یا نبوّت‌ها برای بنای کلیسای مسیح هستند؛ و هیچ دلیلی از کلام خدا نمی‌توان ارائه کرد که ثابت کند آنان می‌بایست پیش از آن‌که مبشّران، شبانان و معلّمان از میان بروند، از میان بروند. امّا معترض می‌گوید: «آن‌قدر رؤیاها و خواب‌های دروغین بسیار بوده است که من نمی‌توانم به هیچ چیز از این گونه اعتماد داشته باشم.» درست است که شیطان بدیلِ تقلّبیِ خود را دارد. او همیشه انبیای کاذب داشته است، و بی‌گمان اکنون نیز در این واپسین ساعتِ فریب و پیروزیِ او باید انتظار آنان را داشته باشیم. آنان که به سبب وجودِ بدیلِ تقلّبی، چنین مکاشفاتِ خاصّی را رد می‌کنند، با همان میزانِ روا بودن می‌توانند گامی فراتر نهاده، انکار کنند که خدا هرگز خود را در خواب یا رؤیایی بر انسان آشکار ساخته است، زیرا بدیلِ تقلّبی همیشه وجود داشته است.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> «خواب‌ها و رؤیاها وسیله‌ای هستند که خدا از طریق آن خود را به انسان مکشوف ساخته است. از طریق این وسیله او با انبیا سخن گفته است؛ عطیۀ نبوت را در میان عطایای کلیسای انجیل قرار داده است، و خواب‌ها و رؤیاها را در شمار دیگر نشانه‌های «ایّام آخر» محسوب داشته است. آمین.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

> «مقصود من در ملاحظات فوق این بوده است که اعتراضات را به شیوه‌ای کتاب‌مقدسی برطرف سازم و ذهن خواننده را برای آنچه در پی می‌آید آماده کنم.» James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

## William Miller’s Second Dream

د ویلیام مېلر دویم خوب

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> “मैंने स्वप्न देखा कि परमेश्वर ने, एक अदृश्य हाथ के द्वारा, मुझे लगभग दस इंच लंबा और छह इंच चौड़ा एक अद्भुत रीति से निर्मित संदूकचा भेजा, जो आबनूस और मोतियों की कलात्मक जड़ाई से बना हुआ था। उस संदूकचे के साथ एक कुंजी लगी हुई थी। मैंने तुरंत वह कुंजी ली और संदूकचा खोला; तब, अपने विस्मय और आश्चर्य के साथ, मैंने उसे हर प्रकार और हर आकार के रत्नों, हीरों, बहुमूल्य पत्थरों, तथा हर प्रकार के माप और मूल्य के सोने और चाँदी के सिक्कों से भरा हुआ पाया, जो उस संदूकचे में अपने-अपने स्थानों पर अत्यंत सुंदर रीति से सजे हुए थे; और इस प्रकार सजे होने के कारण वे ऐसी ज्योति और महिमा का प्रतिबिंब दे रहे थे, जिसकी तुलना केवल सूर्य से ही की जा सकती थी।”

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> «اندیشیدم که وظیفهٔ من نیست که تنها خود از این منظر شگفت‌انگیز لذت ببرم، هرچند دلم از درخشندگی، زیبایی و ارزشِ محتویات آن سرشار از شادی بود. ازاین‌رو آن را بر میزی در وسط اتاقم نهادم و خبر دادم که هر کس اشتیاق دارد، بیاید و باشکوه‌ترین و درخشان‌ترین منظره‌ای را که انسان در این زندگی تاکنون دیده است، مشاهده کند.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> “لوگ آنے لگے، ابتدا میں تعداد میں کم، لیکن بڑھتے بڑھتے ایک ہجوم بن گئے۔ جب انہوں نے پہلی بار صندوقچے کے اندر دیکھا تو وہ حیران ہوتے اور خوشی سے پکار اٹھتے۔ لیکن جب تماشائیوں کی تعداد بڑھ گئی، تو ہر شخص جواہرات کو چھیڑنے لگا، انہیں صندوقچے سے نکال کر میز پر بکھیرنے لگا۔ میں نے سوچنا شروع کیا کہ مالک مجھ سے صندوقچہ اور جواہرات پھر طلب کرے گا؛ اور اگر میں انہیں بکھرنے دوں، تو میں انہیں پھر پہلے کی طرح صندوقچے میں ان کی اپنی جگہوں پر کبھی نہ رکھ سکوں گا؛ اور مجھے محسوس ہوا کہ میں کبھی اس جواب دہی کا بار نہ اٹھا سکوں گا، کیونکہ وہ نہایت عظیم ہوگا۔ تب میں نے لوگوں سے التجا کرنا شروع کی کہ وہ انہیں ہاتھ نہ لگائیں، نہ انہیں صندوقچے سے نکالیں؛ لیکن جتنا زیادہ میں منت سماجت کرتی گئی، اتنا ہی زیادہ وہ انہیں بکھیرتے گئے؛ اور اب یوں معلوم ہوتا تھا کہ وہ انہیں پورے کمرے میں، فرش پر اور کمرے کے ہر ایک سامان پر بکھیر رہے ہیں۔”

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> «سپس دیدم که در میان جواهرات اصیل و سکّه‌های واقعی، مقدار بی‌شماری جواهرات تقلّبی و سکّه‌های جعلی پراکنده بودند. از رفتار پست و ناسپاسی ایشان سخت به خشم آمدم و ایشان را به سبب آن سرزنش و توبیخ کردم؛ امّا هرچه بیشتر توبیخشان می‌کردم، بیشتر آن جواهرات تقلّبی و سکّه‌های جعلی را در میان جواهرات و سکّه‌های اصیل پراکنده می‌ساختند.»

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> «سپس در جانِ جسمانیِ خود به خشم آمدم و آغاز کردم به‌کار بردنِ نیروی جسمانی تا ایشان را از اتاق بیرون برانم؛ اما در همان حال که یکی را بیرون می‌راندم، سه تن دیگر وارد می‌شدند و خاک و تراشه و شن و هرگونه زباله را به درون می‌آوردند، تا آنکه همهٔ جواهراتِ راستین، الماس‌ها و سکّه‌ها را پوشانیدند، به‌گونه‌ای که همگی از نظر پنهان شدند. همچنین صندوقچهٔ مرا پاره‌پاره کردند و آن را در میان زباله‌ها پراکندند. گمان بردم که هیچ‌کس به اندوه یا خشم من اعتنا ندارد. یکسره مأیوس و دل‌شکسته شدم و نشستم و گریستم.»

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> «چون بدین‌سان بر زیان عظیم خویش و مسئولیتی که بر عهده داشتم می‌گریستم و سوگواری می‌کردم، خدا را به یاد آوردم و با الحاح دعا کردم که برای من یاری بفرستد. بی‌درنگ در گشوده شد و مردی به اتاق درآمد؛ آنگاه همهٔ مردم از آن بیرون رفتند. و او، در حالی که جاروی دستی‌ای در دست داشت، پنجره‌ها را گشود و آغاز کرد به روبیدن خاک و زباله از اتاق.»

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> «از او التماس کردم که دست نگه دارد، زیرا در میانِ آوار، جواهرات گران‌بهایی پراکنده بود.»

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> او به من گفت: «مترس»، زیرا او «از آنان مراقبت خواهد کرد.»

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> «Entonces, mientras barría la tierra y la basura, las joyas falsas y la moneda falsificada se levantaron todas y salieron por la ventana como una nube, y el viento se las llevó. En medio del ajetreo cerré los ojos por un momento; cuando los abrí, toda la basura había desaparecido. Las joyas preciosas, los diamantes, las monedas de oro y de plata, yacían esparcidas en profusión por toda la habitación.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> سپس صندوقچه‌ای را بر میز نهاد، بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از صندوقچهٔ پیشین، و جواهرات، الماس‌ها و سکه‌ها را مشت‌مشت گرد آورد و در آن صندوقچه افکند، تا آنکه حتی یکی نیز باقی نماند، هرچند برخی از الماس‌ها از نوک سوزنی بزرگ‌تر نبودند.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> «سپس مرا فراخواند تا «بیایم و ببینم».»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> «به درون صندوقچه نگاه کردم، اما چشمانم از آن منظره خیره شد. آن‌ها با جلالی ده برابر بیش از پیش می‌درخشیدند. گمان بردم که به‌وسیلهٔ پاهای آن اشخاص شریر که آن‌ها را پراکنده ساخته و در خاک لگدمال کرده بودند، در شن ساییده و جلا داده شده‌اند. آن‌ها در صندوقچه با نظمی زیبا چیده شده بودند، هر یک در جای خود، بی‌آنکه هیچ نشانی از زحمت‌های آن مردی که آن‌ها را در آن انداخته بود، دیده شود. من از فرط شادی فریاد برآوردم، و آن فریاد مرا بیدار کرد.» Early Writings, 81–83.

## James White’s Footnotes

پاورقی‌های جیمز وایت

> “The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> «صندوقچه» نمایانگر حقایق عظیم کتاب مقدّس است که دربارهٔ آمدن دوّمِ خداوند ما عیسی مسیح می‌باشد و به برادر میلر داده شد تا آن‌ها را به جهان اعلام کند.

> “The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> «کلیدِ پیوسته» شیوهٔ او در تفسیر کلام نبوی بود—سنجیدنِ نوشته‌ای با نوشتهٔ دیگر—کتاب‌مقدّس، خودْ مفسّرِ خویش. برادر میلر با این کلید، «صندوقچه»، یا همان حقیقتِ عظیمِ آمدنِ مسیح را برای جهان گشود.

> “‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> «مردم شروع به آمدن کردند؛ در آغاز، اندک‌شمار بودند، اما رفته‌رفته به انبوهی بدل شدند.» هنگامی که آموزهٔ ظهور نخستین بار به‌وسیلهٔ برادر میلر و شمار بسیار اندکی دیگر موعظه شد، تأثیر آن ناچیز بود، و تنها عده‌ای بسیار اندک به‌واسطهٔ آن بیدار شدند؛ اما از 1840 تا 1844، هر جا که موعظه می‌شد، تمام جامعه به جنب‌وجوش می‌افتاد.

> “The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> «جواهرات، الماس‌ها و جز آن» از «همه گونه‌ها و همه اندازه‌ها» که «به‌زیبایی در جای‌های گوناگون خود در صندوقچه چیده شده بودند» نمایانگر فرزندان خدا هستند، [Malachi 3:17،] از همه کلیساها، و از تقریباً هر مرتبه و وضعیتِ زندگی، که ایمانِ ظهور را پذیرفتند، و دیده شدند که در جایگاه‌های گوناگون خود، در آرمان مقدسِ حقیقت، دلیرانه ایستادگی کردند. در حالی که در این نظم حرکت می‌کردند، هر یک به وظیفه خود می‌پرداخت و با فروتنی در حضور خدا سلوک می‌نمود، «نوری و جلالی» به جهان می‌تاباندند که جز با کلیسا در ایام رسولان برابری نمی‌کرد. این پیام، [Revelation 14:6, 7] چنان بود که گویی بر بال‌های باد می‌رفت، و این دعوت که «بیایید، زیرا اکنون همه چیز آماده است،» [Luke 14:17.] با قدرت و تأثیر منتشر شد.

> “When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.

> «هنگامی که آن فرشتهٔ پرنده [مکاشفه 14:6، 7.] نخست به موعظهٔ بشارت جاودانی آغاز کرد، “از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا که ساعت داوری او رسیده است”، بسیاری با نظر به آمدن عیسی و اعادهٔ همه‌چیز، از شادی فریاد برآوردند؛ همانانی که بعداً به مخالفت و استهزا برخاستند و حقیقتی را که اندکی پیش آنان را از شادی لبریز ساخته بود، به ریشخند گرفتند. آنان جواهرات را پریشان و پراکنده ساختند. این ما را به پاییز 1844 می‌رساند، زمانی که دوران پراکندگی آغاز شد. این را به یاد داشته باشید: این همان کسانی بودند که زمانی «از شادی فریاد برآورده بودند» و جواهرات را پریشان و پراکنده ساختند. و از سال 1844 به این سو، هیچ‌کس به اندازهٔ کسانی که زمانی حقیقت را موعظه می‌کردند و در آن شادی می‌نمودند، اما از آن پس کار خدا و تحقق نبوت را در تجربهٔ گذشتهٔ ادونتی ما انکار کرده‌اند، در پراکنده ساختن گله و به بیراهه کشانیدن آنان مؤثر نبوده است.»

> “Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’

> «شهادت برادر میلر، برای چندین ماه پس از ندای نیمه‌شب، در ماه هفتمِ سال ۱۸۴۴، این بود که در بسته شده است، و این‌که جنبش ظهور، تحقق نبوت بوده است، و این‌که ما در موعظه کردنِ زمان، بر حق بوده‌ایم. سپس او از طریق Advent Herald برادران خود را exhort کرد که استوار بمانند، صبور باشند، و بر ضد یکدیگر شکایت نکنند؛ و خدا به‌زودی آنان را برای موعظه کردنِ زمان تبرئه خواهد کرد. بدین‌سان او برای جواهرات التماس می‌کرد، در حالی که «مسئولیت‌پذیری» خود را در قبال آنان احساس می‌کرد، و این‌که «بس عظیم خواهد بود.»»

> “The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.

> «جواهرِ تقلبی و سکّهٔ جعلی» که در میان اصل‌ها پراکنده شده بودند، به‌روشنی نمایانگرِ نوکیشانِ دروغین، یا «فرزندانِ بیگانه» هستند [Hosea 5:7.]، از زمانی که در سال 1844 در بسته شد.

> “The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.

> «دومین “صندوقچه که بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از اولی بود” که در آن “جواهرات”، “الماس‌ها” و “سکه‌های” پراکنده گرد آورده شدند، نمایانگر عرصهٔ گستردهٔ حقیقتِ حاضرِ زنده است که در آن گلهٔ پراکنده گرد آورده خواهد شد، یعنی همان ۱۴۴٬۰۰۰ نفر، که همگی مُهرِ خدایِ زنده را دارند. حتی یکی از آن الماس‌های گران‌بها نیز در تاریکی باقی نخواهد ماند. هرچند برخی “از نوکِ یک سنجاق نیز بزرگ‌تر نیستند”، از نظر دور نخواهند ماند و در این روز که خدا جواهراتِ خود را فراهم می‌آورد، بیرون گذاشته نخواهند شد. [ملاکی ۳:‏۱۶–۱۸.] او می‌تواند فرشتگان خود را بفرستد و آنان را به شتاب روانه سازد، همان‌گونه که لوط را از سدوم بیرون آورد. “خداوند کاری کوتاه بر روی زمین به انجام خواهد رساند.” “او آن را در عدالت کوتاه خواهد ساخت.” رومیان ۹:‏۲۸ را ببینید.»

> “The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> «خاک و براده‌ها، شن و هر گونه زباله»، نمودار خطاهای گوناگون و بی‌شماری است که از پاییز ۱۸۴۴ به این سو در میان ایماندارانِ ظهورِ ثانی راه یافته‌اند. در اینجا به چند مورد از آنها اشاره خواهم کرد.

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.

> «۱. موضعی که برخی از «شبانان» با گستاخی، بی‌درنگ پس از آن‌که فریاد نیمه‌شب داده شد، اتخاذ کردند، این بود که آن قدرتِ موقّرِ گدازندهٔ روح‌القدس که همراهِ حرکتِ ماه هفتم بود، تأثیری مسمریستی بوده است. جورج استورز از نخستین کسانی بود که این موضع را اتخاذ کرد. نوشته‌های او را در بخش پایانی سال ۱۸۴۴، در نشریهٔ Midnight Cry که آن زمان در شهر نیویورک منتشر می‌شد، بنگرید. ج. و. هایمز، در کنفرانس آلبانی در بهار ۱۸۴۵، گفت که حرکتِ ماه هفتم مسمریسمی به عمق هفت پا پدید آورد. این را کسی که حاضر بود و آن اظهار را شنید، به من گفته است. دیگرانی که در فریادِ ماه هفتم نقشی فعال داشتند نیز از آن زمان تاکنون آن حرکت را کارِ ابلیس خوانده‌اند. نسبت دادنِ کارِ مسیح و روح‌القدس به ابلیس، در ایام نجات‌دهندهٔ ما کفر بود، و اکنون نیز کفر است.»

> “2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.

> «۲. آزمایش‌های بسیار دربارهٔ وقت معیّن. از آنجا که ۲۳۰۰ روز در سال ۱۸۴۴ پایان یافت، افراد گوناگون بارها زمان‌های متعددی را برای پایان آن تعیین کرده‌اند. آنان با این کار، «نشانه‌های راه» را از میان برداشته‌اند و بر سراسر جنبش ظهور، تاریکی و تردید افکنده‌اند.»

> “3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’

> «۳. اسپیریتوالیسم با همه خیال‌پردازی‌ها و افراط‌وتفریط‌هایش. این حیلهٔ ابلیس، که کار هولناکی از مرگ را به انجام رسانده است، به‌حق با «تراشه‌ها» و «هرگونه زباله» نمودار شده است. بسیاری از آنان که زهرِ اسپیریتوالیسم را فروبردند، حقیقتِ تجربهٔ پیشینِ ادونتیِ ما را پذیرفتند، و از همین واقعیت، بسیاری به این باور کشانده شده‌اند که اسپیریتوالیسم ثمرهٔ طبیعیِ ایمان به این بوده است که خداوند جنبش‌های عظیم ادونتی را در 1843 و 1844 هدایت کرد. پطرس، در سخن از کسانی که «بدعت‌های هلاکت‌بار را پنهانی در میان آورند، و حتی خداوندی را که ایشان را خریده است انکار کنند»، می‌گوید: «که بِسَبَبِ ایشان، طریقِ حق بدنام خواهد شد.»»

> “4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> «۴. اس. اس. اسنو که خود را “ایلیای نبی” معرفی می‌کند» این مرد در سیرت شگفت و افسارگسیختهٔ خود، در این کارِ مرگ نیز نقش خویش را ایفا کرده است، و مسیر او گرایشی داشته است که در ذهن بسیاری از جان‌های صادق، جایگاه حقیقیِ مقدسانِ منتظر را به بدنامی کشاند.

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.

> «به این فهرستِ خطاها می‌توانستم بسیاری دیگر نیز بیفزایم؛ از جمله «هزار سال»ِ مکاشفه ۲۰:۴، ۷ در گذشته، ۱۴۴٬۰۰۰ِ مکاشفه ۷:۴؛ ۱۴:۱، کسانی که پس از رستاخیزِ مسیح «برخاستند و از قبرها بیرون آمدند»، آموزهٔ عدمِ کار، آموزهٔ هلاکتِ اطفال، و غیره و غیره.»

> “These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> «این خطاها با چنان جدّیتی اشاعه می‌شد و بر گلهٔ منتظر چنان اصرارآمیز تحمیل می‌گردید که در زمانی که برادر میلر آن رؤیا را دید، جواهرات حقیقی «از نظر پنهان شده بود»، و سخنان نبی مصداق داشت—«و داوری به عقب رانده شده، و عدالت دور ایستاده است»، و غیره، و غیره. بنگرید به اشعیا 59:14. در آن زمان، در سراسر سرزمین حتی یک نشریهٔ ادونتی وجود نداشت که از آرمانِ حقیقت حاضر دفاع کند. The Day-Dawn آخرین نشریه‌ای بود که از موضع راستینِ گلهٔ کوچک دفاع کرد؛ اما آن چند ماه پیش از آنکه خداوند این رؤیا را به برادر میلر عطا کند، از میان رفت؛ و در واپسین تقلای جان‌سپارانهٔ خود، قدیسانِ خسته و نالان را به سال 1877، که در آن هنگام سی سال در آینده بود، به‌عنوان زمان رهایی نهایی ایشان اشارت داد. آه! آه! جای شگفتی نیست که برادر میلر در رؤیای خود، بر این وضع اندوهبار، «نشست و گریست».»

> “Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.

> «برادر میلر در ۲۲ دسامبر ۱۸۴۹ چشمان خود را در مرگ فروبست، و بدین‌سان این سخنانِ رؤیای او تحقق یافت: «در میان آن هیاهو، برای لحظه‌ای چشمانم را بستم.» این تحققِ شگفت‌انگیز چنان آشکار است که هیچ‌کس از دیدن آن باز نخواهد ماند.»

> “The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> «صندوقچه» نمایانگرِ حقیقتِ ظهور است که برادر میلر آن را، چنان‌که در مَثَلِ ده باکره ترسیم شده است، به جهان اعلام کرد. [متی 25:1–11.] نخست، زمان، 1843؛ دوم، زمانِ درنگ؛ سوم، ندای نیمه‌شب، در ماه هفتم، 1844؛ و چهارم، درِ بسته. هیچ‌کس که از سال 1843 بدین‌سو نوشته‌های مربوط به ظهورِ ثانی را خوانده باشد، انکار نخواهد کرد که برادر میلر این چهار نکته مهم در تاریخِ ظهور را تعلیم داده و از آن‌ها دفاع کرده است. این دستگاهِ هماهنگِ حقیقت، یا «صندوقچه»، به دستِ کسانی که تجربه خود را رد کرده‌اند و همان حقایقی را که خودشان همراه با برادر میلر با بی‌باکی تمام به جهان موعظه می‌کردند انکار کرده‌اند، پاره‌پاره شده و در میانِ خاکروبه‌ها پراکنده گردیده است.

> “The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.

> «کلیسا آنگاه پاک خواهد بود و «بی‌عیب در حضور تخت خدا،» زیرا همهٔ خطاها، قصورها و گناهان خود را اعتراف کرده، و آنها به خون مسیح شسته و محو شده‌اند؛ و ایشان «بی‌لکه یا چروک، یا هر چیز مانند آن» خواهند بود. آنگاه با «ده برابر جلال پیشین خود» خواهند درخشید.» جیمز وایت، اُسویگو، مه ۱۸۵۰.

Back to Articles