Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Two

کتاب دانیال — شمارهٔ چهل‌ودو

Connecting Links

روابطِ ارتباط

Author

Jeff Pippenger

Published

January 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

John the Baptist was a connecting link prophet.

یوحنا بپتسمہ دینے والا ایک ربطی نبی تھا۔

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> «پیامبر یوحنا حلقهٔ پیوند میان دو دورهٔ تدبیر بود. او به‌عنوان نمایندهٔ خدا به صحنه آمد تا رابطهٔ شریعت و انبیا را با دورهٔ تدبیر مسیحی آشکار سازد. او نور کوچک‌تر بود که می‌بایست نوری بزرگ‌تر در پی آن بیاید. ذهن یوحنا به‌وسیلهٔ روح‌القدس روشن گردید تا بر قوم خود نور بتاباند؛ اما هیچ نور دیگری هرگز بر انسانِ سقوط‌کرده چنین روشن نتابیده است و هرگز نیز نخواهد تابید، جز آن نوری که از تعلیم و نمونهٔ عیسی ساطع شد. مسیح و رسالت او، چنان‌که در قربانی‌های سایه‌وار به‌صورت نمادین پیش‌نمایانده شده بود، جز به‌گونه‌ای مبهم درک شده بود. حتی خودِ یوحنا نیز زندگی آیندهٔ جاودان را از طریق نجات‌دهنده به‌طور کامل درنیافته بود.» The Desire of Ages, 220.

Jesus was also a connecting link prophet.

یسوع بھی ایک مربوط کرنے والی کڑی کے نبی تھے۔

> “Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.

> «مسیح راه را از زمین تا آسمان گشوده است. او حلقهٔ پیوند میان این دو جهان را تشکیل می‌دهد. او محبت و فروتنی خدا را به انسان می‌آورد، و انسان را از طریق استحقاقات خویش بالا می‌برد تا با مصالحهٔ خدا روبه‌رو شود. مسیح راه و راستی و حیات است. پیروی کردن، گام به گام، با رنج و کندی، به پیش و به بالا، در مسیر پاکی و قدوسیت، کاری دشوار است. اما مسیح برای آنکه در هر گام پیش‌رونده در حیات الهی، نیرویی تازه و قوتی الهی عطا کند، تدارکی کامل دیده است. این همان معرفت و تجربه‌ای است که همهٔ کارکنان در دفتر بدان نیاز دارند و باید آن را داشته باشند، وگرنه هر روز بر آرمان مسیح عار می‌آورند.» شهادت‌ها، جلد 3، 193.

John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:

کارِ نبوتیِ یحییِ تعمیددهنده شاملِ پیوند دادنِ تدبیرِ امرِ زمینی با حرمِ آسمانی بود. نخستین سخنانی که یحیی هنگامی که برای نخستین بار عیسی را دید بر زبان آورد، این بود:

> The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.

> روزِ بعد یوحنا نے یسوع کو اپنی طرف آتے دیکھا اور کہا، دیکھو، خدا کا برّہ، جو دنیا کے گناہ کو اُٹھا لے جاتا ہے۔ یوحنا 1:29۔

But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.

لیکن اگرچہ یوحنا کو قدیم اسرائیل سے روحانی اسرائیل کی طرف منتقلی کی نشان دہی کرنی تھی، تاہم اس منتقلی کے بارے میں اُس کا فہم محدود تھا۔

> “Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.

> مسیح، در دفاع از یوحنا، فرمود: «لیکن برای دیدن چه بیرون رفتید؟ آیا نبی‌ای؟ آری، به شما می‌گویم، بلکه برتر از نبی.» یوحنا نه تنها نبی‌ای بود تا وقایع آینده را پیشگویی کند، بلکه فرزند وعده بود، از بدو تولد از روح‌القدس پر شده بود، و از سوی خدا مأمور گردیده بود تا به‌عنوان مصلح، کاری خاص را به انجام رساند و قومی را برای پذیرش مسیح مهیا سازد. یوحنای نبی حلقهٔ اتصال میان دو تدبیر بود.

> “The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.

> «مذهب یهود، در نتیجهٔ دوری ایشان از خدا، بیشتر در آیین‌ها و تشریفات خلاصه شده بود. یوحنا نور کوچک‌تر بود که می‌بایست نوری بزرگ‌تر در پی آن بیاید. او می‌بایست اعتماد مردم را به سنت‌هایشان متزلزل سازد، و گناهانشان را به یادشان آورد، و ایشان را به توبه رهبری کند؛ تا برای درک ارزش کار مسیح آماده شوند. خدا به‌وسیلهٔ الهام با یوحنا سخن گفت و نبی را روشن ساخت تا خرافات و تاریکی را از ذهن یهودیان صادق بزداید؛ همان خرافات و تاریکی‌ای که بر اثر تعالیم دروغین، در طول نسل‌ها، بر آنان انباشته شده بود.»

> “The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.

> „حتی کمترین شاگردی که از عیسی پیروی می‌کرد، معجزات او را می‌دید، به درس‌های الهیِ تعلیم او گوش فرا می‌داد، و سخنان تسلّی‌بخشی را که از لبانش جاری می‌شد می‌شنید، از یحیی تعمیددهنده برخورداری بیشتری داشت، زیرا او از نوری روشن‌تر بهره‌مند بود. هیچ نور دیگری بر عقلِ انسانِ گناهکارِ سقوط‌کرده نتابیده است و هرگز نیز نخواهد تابید، جز آن نوری که به‌واسطهٔ او که نور جهان است، رسانده شده بود و هست. مسیح و مأموریت او از طریق قربانی‌های سایه‌گون، جز به‌طور مبهم درک نشده بود. حتی خودِ یحیی نیز می‌پنداشت که سلطنتِ مسیح در اورشلیم خواهد بود و او پادشاهی‌ای زمانی برپا خواهد کرد که رعایای آن مقدس خواهند بود.“ Review and Herald, April 8, 1873.

The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.

رسول پولس نیز نبیِ حلقۀ پیوندی بود که می‌بایست کاربردهای نبویِ گذارِ تحت‌اللفظی به سوی امر روحانی را شناسایی کند. او دریافت که اورشلیمِ تحت‌اللفظی دیگر اورشلیمِ نبوت نبود، زیرا در آن هنگام به اورشلیمِ آسمانی انتقال یافته بود.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> زیرا این هاجر همان کوه سینا در عربستان است و با اورشلیم کنونی مطابق می‌باشد، که با فرزندان خود در بندگی است. امّا اورشلیمی که در بالا است، آزاد است، و او مادرِ همهٔ ماست. غلاطیان ۴:۲۵، ۲۶

In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.

در فصل دومِ دوم تسالونیکیان، که آن را بررسی کرده‌ایم، پولس تصریح کرد که رومِ بت‌پرستِ واقعی همان قدرتی بود که مانع می‌شد رومِ روحانیِ پاپی تا سال ۵۳۸ بر تخت سلطنت صعود کند. او در آن فصل مشخص می‌سازد که «مردِ گناه» که در هیکل خدا نشسته است، همان «پادشاهی» بود که دانیال در فصل یازدهم، آیهٔ سی‌وشش، معرفی کرده بود. برهانِ این‌که «پادشاهِ شمال» در شش آیهٔ آخرِ دانیال ۱۱ همان دستگاه پاپی است، به کلیدِ استقرارِ چارچوبِ حقیقتی بدل شد که «آینده برای آمریکا» از زمانِ افزایشِ معرفت در سال ۱۹۸۹ به کار گرفت.

In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.

در همان فصل، پولُس کارِ رومِ بت‌پرست را در بازداشتنِ ظهورِ پاپیّت مشخص ساخت، تا زمانی که رومِ بت‌پرست از میان برداشته شود؛ و بدین‌سان روشن کرد که «قربانی دائمی» در کتاب دانیال، رومِ بت‌پرست بود. آن حقیقت، همان کلیدِ اصلی برای برپا داشتنِ چارچوبِ حقیقتی شد که در سال 1798 افزایشِ معرفت را پدید آورد.

In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.

در تاریخ ویلیام میلر، این پیام در زمانی اعلام شد که قرار بود گذار از جنبش فیلادلفیایی به جنبش لائودیکیه‌ای رخ دهد. در تاریخ Future for America، اکنون گذار از جنبشی لائودیکیه‌ای به‌سوی جنبش فیلادلفیایی در حال وقوع است.

The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.

حقیقتی که پولس در دوم تسالونیکیان بیان کرد و به‌وسیلهٔ آن گذار از رومِ بت‌پرستِ تحت‌اللفظی به رومِ پاپیِ روحانی شناسایی شد، چارچوب فهم نبویِ میلر گردید. هم یحیای تعمیددهنده و هم پولس برای تبیینِ گذار از تحت‌اللفظی به روحانی برانگیخته شدند. ویلیام میلر به‌وسیلهٔ یحیای تعمیددهنده ممثَّل بود، و در کار او ضروری بود که رابطه و گذارِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی را بازشناسد؛ همان گذاری که یحیا برای شناساییِ آن برانگیخته شده بود.

There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.

در کتاب دانیال پنج اشاره به «قربانیِ دائمی» وجود دارد، و این اشاره‌ها همواره پیش از نمادی از قدرت پاپی می‌آیند. در زمینهٔ انتقال نبوی‌ای که در نظر داریم، هر پنج اشاره انتقال از رومِ حقیقی به رومِ روحانی را دربر می‌گیرند. «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال یکی از حقایقی است که بر دو لوحِ حبقوق به تصویر کشیده شده است، و ازاین‌رو حقیقتی بنیادی است که می‌بایست از آن دفاع شود؛ حقیقتی که سرانجام با جواهرات و سکه‌های دروغین و تقلبی پوشانده می‌شد. تصادفی نیست که هر حقیقتی که بر آن دو نمودارِ مقدس به تصویر کشیده شده، در نوشته‌های الن وایت تأییدات مستقیمِ الهامی دارد. رد کردن هر یک از حقایق بنیادی (از جمله «قربانیِ دائمی») به‌طور هم‌زمان به معنای رد کردن اقتدار روحِ نبوت است.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Luego vi, en relación con el “Continuo”, que la palabra “sacrificio” fue añadida por la sabiduría humana, y no pertenece al texto; y que el Señor dio la comprensión correcta de ello a quienes proclamaron el clamor de la hora del juicio. Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del “Continuo”; pero desde 1844, en la confusión, se han adoptado otras interpretaciones, y han seguido tinieblas y confusión». Review and Herald, 1 de noviembre de 1850.

Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.

کسانی که «فریاد ساعتِ داوری» را اعلام کردند، «دائمی» را نمادی از بت‌پرستی، و/یا رومِ بت‌پرست می‌دانستند. فهمِ ایشان مشتمل بر این حقیقت نیز بود که دریافته بودند واژهٔ «قربانی» به آن بخش در دانیال تعلق ندارد، جایی که مترجمانِ کتابِ مقدسِ کینگ جیمز آن را (به حکمتِ انسانی) افزوده بودند. فهمِ پیشگامان همچنین شامل این نکته بود که «دائمی» همواره در ارتباط با یکی از دو نمادِ قدرتِ پاپی ارائه می‌شد، و این‌که بت‌پرستی («دائمی») همیشه بر نمادِ پاپی پیشی می‌گرفت. این‌ها همواره در همان توالی‌ای شناسانده می‌شدند که در آن به تاریخِ نبوی وارد شدند. کتاب‌های دانیال و مکاشفه هرگز از توالیِ تاریخیِ تقدّمِ بت‌پرستی بر پاپ‌گرایی عدول نمی‌کنند، و هنگامی که کتابِ مکاشفه سومین قدرتِ ویرانگر، یعنی نبیِ کذّاب، را معرفی می‌کند، آن توالی همواره محفوظ می‌ماند.

Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).

بدونِ پولُس کی اُس تعلیم کے کہ صلیب کے زمانۂ دور میں نبوت کی لفظی چیزیں روحانی صورت میں منتقل ہو گئیں، مسیح کی یروشلم کی تباہی سے متعلق پیشین گوئی کے ساتھ—جو یوحنا کے سوا تمام اناجیل میں پائی جاتی ہے—ایک معمہ پیدا ہو جاتا ہے۔ دانی ایل کی کتاب میں ’’روزانہ‘‘ کے ساتھ مربوط پاپائیت کی دو علامتیں ’’ویرانی کی مکروہ چیز‘‘ اور ’’ویرانی کی سرکشی‘‘ ہیں۔ یہ دونوں علامتیں حیوان کے نشان (مکروہ چیز) اور حیوان کی شبیہ (سرکشی) کی نمائندگی کرتی ہیں۔

The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.

آن تجاوزی که به پاپیّت اجازه می‌دهد کسانی را که بدعت‌گذار می‌شمارد به قتل رساند، همانا ترکیب کلیسا و دولت است، با این وصف که کلیسا بر این رابطه مسلط باشد. از این‌رو، دانیال این ترکیب کلیسا و دولت را، که تمثال وحشِ پاپی است، به‌عنوان «تجاوز ویرانگر» بازنمایی می‌کند. کتاب‌مقدس بت‌پرستی را «رجاست» می‌شناسد، و تمامی بت‌پرستیِ قدرت پاپی با سبتِ بُت‌گونهٔ آن نمودار می‌شود؛ همان که یوحنا آن را «نشان وحش» می‌خواند، و دانیال آن را «رجاست ویرانگر» می‌نامد.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.

> اور اُن میں سے ایک میں سے ایک چھوٹا سا سینگ نکلا، جو نہایت بڑا ہو گیا، جنوب کی طرف، اور مشرق کی طرف، اور اُس خوشنما ملک کی طرف۔ اور وہ بڑھتے بڑھتے آسمان کے لشکر تک جا پہنچا؛ اور اُس نے اُس لشکر میں سے بعض کو اور ستاروں میں سے بعض کو زمین پر گرا دیا، اور اُنہیں پاؤں تلے روند ڈالا۔ بلکہ اُس نے اپنے آپ کو لشکر کے سردار تک بڑا ٹھہرایا، اور اُس کے سبب سے دائمی قربانی موقوف کر دی گئی، اور اُس کے مقدِس کی جگہ گرا دی گئی۔ اور سرکشی کے سبب سے دائمی قربانی کے خلاف ایک لشکر اُس کے حوالے کر دیا گیا، اور اُس نے سچائی کو زمین پر پٹک دیا؛ اور وہ عمل کرتا رہا، اور کامیاب ہوا۔ دانی ایل 8:9–12۔

We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.

ما این آیات را در مقاله‌ای دیگر با تفصیل بیشتری بررسی خواهیم کرد، اما در آیه یازدهم، قدرتی که خود را بر ضد مسیح بزرگ ساخت، رومِ بت‌پرست بود، آنگاه که در بدو تولد او کوشیدند او را بکشند و سرانجام این کار را بر صلیب انجام دادند. آیه بیان می‌دارد که «به‌وسیلهٔ او» (رومِ بت‌پرست)، «قربانی دائمی برداشته شد». واژهٔ عبری که به «برداشته شد» ترجمه شده، «rum» است، و معنای آن «برافراشتن و متعال ساختن» است. رومِ بت‌پرست دینِ بت‌پرستی را برافراشته و متعال می‌ساخت، و در تاریخ نیز دقیقاً همین کار را انجام داد. از همین روست که آنان را «رومِ بت‌پرست» می‌نامند.

The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.

آیهٔ بعدی مشخص می‌سازد که به رومِ پاپی «لشکری» (قدرت نظامی) داده شد که بر ضدّ، یا برای غلبه بر «قربانیِ دائمی» (بت‌پرستی) بود. این نیز حقیقتی تاریخی است، زیرا پاپیّت برای از میان برداشتن مانعی که بر سر راه عروجش به قدرت نهاده شده بود، از نیروی نظامی بهره برد (هرچند هرگز سپاهِ مستقلِ خود را نداشته است). آن قدرت از رومِ بت‌پرست سرچشمه گرفت. نیروی نظامی‌ای که او به کار گرفت، از طریق «تعدّی» به او داده شد؛ زیرا تعدّی‌ای که به او امکان داد ارتش‌های پادشاهانی را که در سال ۵۳۸ او را بر تخت نشاندند تحت کنترل درآورد، تعدّیِ ناشی از پیوند کلیسا و دولت بود. نخست، در آیهٔ یازدهم به رومِ بت‌پرست پرداخته می‌شود و به دانشجو اعلام می‌گردد که رومِ بت‌پرست بر ضدّ مسیح برخواهد خاست و دینِ بت‌پرستی را exalt خواهد کرد.

The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.

آیۀ بعدی، تعدّیِ حاصل از ترکیب کلیسا و دولت را توصیف می‌کند؛ همان ترکیبی که به پاپیّت اجازه داد بر مانعی که رومِ مشرک در برابر او اعمال کرده بود غلبه کند و آن را از میان بردارد. تاریخ، کاربست هر دوی آن آیات را تأیید می‌کند. «مداوم» یا نمایانگرِ رومِ مشرک است، یعنی قدرتی که در برابر مسیح ایستاد، یا دینِ شرک که به‌وسیلهٔ رومِ مشرک برکشیده شد. سپس نمادِ «مداوم» با پاپیّت دنبال می‌شود، زیرا آن تعدّیِ کلیسا و دولت را مشخص می‌سازد که همان چیزی است که پاپیّت را با لشکری توان می‌بخشد تا کارهای ناپاک خویش را انجام دهد. سومین کاربردِ «مداوم» در کتاب دانیال، همان پرسشی است که پاسخی را پدید می‌آورد که ستونِ مرکزیِ ادونتیسم است.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> سپس شنیدم که قدّوسی سخن می‌گفت؛ و قدّوسی دیگر به آن قدّوسی که سخن می‌گفت، گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانی دائمی و عصیانِ ویرانگر، که هم مقدِس و هم لشکر را به پایمال شدن می‌سپارد، تا به کی خواهد بود؟» دانیال ۸:۱۳

In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”

در این آیه این پرسش مطرح می‌شود که رؤیا تا چه مدت خواهد بود؛ از این‌رو، در پی پاسخی است که بیانگر یک مدت‌زمان باشد، نه یک مقطع زمانی معین. پرسش این نیست که رؤیا در چه تاریخی تحقق خواهد یافت، بلکه این است که مدت رؤیا چه اندازه است. آیه نمی‌پرسد: «کِی؟» بلکه می‌پرسد: «تا چه مدت؟» رؤیا دربارهٔ قدرت‌های ویرانگرِ بت‌پرستی است که به‌صورت «قربانی دائمی» نمایانده شده است، و نیز پاپ‌گرایی که به‌وسیلهٔ تعدّیِ پاپیّت نمایانده شده است؛ تعدّی‌ای که هنگامی به انجام می‌رسد که او با پادشاهان زمین زنا می‌کند. این دو قدرت ویرانگر، یعنی بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی، می‌بایست به مدت «هفت زمان» قدس و لشکر را پایمال کنند.

It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.

مهم است که دریابیم پایمال شدنِ قُدسِگاهِ تحت‌اللفظی، که از زمان بابل آغاز شد و تا ویرانی اورشلیم به‌دست رومِ بت‌پرست در سال ۷۰ میلادی ادامه یافت، از آغاز این تاریخ تا پایان آن به‌وسیلهٔ قدرت‌های بت‌پرست انجام شد. ازاین‌رو، این بت‌پرستیِ تحت‌اللفظی به‌صورت جمع بود که قُدسِگاهِ تحت‌اللفظی و لشکرِ تحت‌اللفظی، یعنی قوم خدا، را پایمال کرد. اما این رومِ روحانی بود که اورشلیمِ روحانی و اسرائیلِ روحانی را پایمال ساخت.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> لیکن جو صحن ہیکل کے باہر ہے، اسے چھوڑ دے اور اسے نہ ناپ؛ کیونکہ وہ غیر قوموں کو دے دیا گیا ہے، اور وہ مقدس شہر کو بیالیس مہینے تک پامال کریں گے۔ اور میں اپنے دو گواہوں کو اختیار دوں گا، اور وہ ٹاٹ اوڑھے ہوئے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک نبوت کریں گے۔ مکاشفہ 11:2، 3۔

John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.

یوحناى تعمیددهنده پیامبرى حلقه‌پیوند بود که، بى‌آنکه از تمامیت مأموریت خویش آگاه باشد، تغییر دوره را از قدسِ زمینى به قدسِ آسمانى مشخص ساخت. پولس پیامبرى حلقه‌پیوند بود که تغییر دوره را از اسرائیلِ ظاهرى (میزبان) به اسرائیلِ روحانى مشخص کرد. اورشلیمى که به مدت چهل‌ودو ماه پایمال شد، اورشلیمِ روحانى بود.

> “The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.

> ”وہ ادوار جن کا یہاں ذکر ہوا ہے—”بیالیس مہینے“، اور ’ایک ہزار دو سو ساٹھ دن‘—ایک ہی ہیں، اور یکساں طور پر اُس وقت کی نمائندگی کرتے ہیں جس میں مسیح کی کلیسیا کو روم کی جانب سے ظلم و ستم برداشت کرنا تھا۔ پاپائی بالادستی کے 1260 سال 538ء میں شروع ہوئے، اور لہٰذا 1798ء میں ختم ہونا تھے۔ اُس وقت ایک فرانسیسی فوج روم میں داخل ہوئی اور پوپ کو قیدی بنا لیا، اور وہ جلاوطنی میں مر گیا۔ اگرچہ کچھ ہی عرصہ بعد ایک نیا پوپ منتخب کر لیا گیا، تاہم اُس کے بعد سے پاپائی نظامِ مراتب کبھی بھی اُس قدرت کو استعمال کرنے کے قابل نہ ہو سکا جو اسے پہلے حاصل تھی۔“ The Great Controversy, 266.

Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.

پولُس نشان داد که در آن گذارِ واقع‌شده در تاریخِ صلیب، اورشلیمِ روحانی که «در بالا» است، شهری شد که خدا برگزید تا نامِ خود را در آن قرار دهد، و اورشلیمِ لفظی دیگر اورشلیمِ نبوتِ کتاب‌مقدّس نبود.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> زیرا این هاجر همان کوه سینا در عربستان است و با اورشلیم کنونی مطابق است، و با فرزندان خود در بندگی به سر می‌برد. اما اورشلیمی که بالاست آزاد است، و او مادر همهٔ ماست. غلاطیان ۴:۲۵، ۲۶

This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.

این حقیقت برای آن‌که به‌درستی فهمیده شود، اساسی است، و به‌کارگیری نادرستِ اورشلیمِ تحت‌اللفظی به‌عنوان نمادِ نبوتِ کتاب‌مقدس، بخشی از فریبی است که یسوعیان برای تضعیفِ این حقیقت پدید آوردند که پاپِ روم همان ضدّمسیح است. آن تعلیمِ باطل، در درونِ پروتستانیسمِ مرتد، باوری پدید می‌آورد که به آنان امکان می‌دهد به‌اشتباه به ملتِ یهودیِ معاصرِ اسرائیل به‌عنوان نمادی از نبوت بنگرند. اورشلیمِ تحت‌اللفظی در زمانِ صلیب از آن‌که اورشلیمِ خدا باشد، بازایستاد.

> “The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.

> «شهر اورشلیم دیگر مکانی مقدّس نیست. لعنت خدا به سبب رد کردن و مصلوب ساختن مسیح بر آن قرار دارد. لکه‌ای تاریک از تقصیر بر آن باقی است، و هرگز دیگر مکانی مقدّس نخواهد بود تا زمانی که به آتش‌های تطهیرکنندهٔ آسمان پاک گردد. در زمانی که این زمینِ ملعونِ به گناه از هر اثر گناه پاک شود، مسیح بار دیگر بر کوه زیتون خواهد ایستاد. هنگامی که پاهای او بر آن قرار گیرد، از هم شکافته خواهد شد و به هامونی بزرگ بدل خواهد گشت، آماده برای شهر خدا.» Review and Herald, July 30, 1901.

The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.

اَصل اور رُوحانی یروشلم کے درمیان اِمتیاز کی معنویت اُس وقت زیرِ بحث آئے گی جب ہم دُنیا کے خاتمہ سے متعلق مسیح کی نبوّت پر غور کریں گے۔ دانی ایل چوتھی بار “روزانہ” کا ذِکر گیارھویں باب میں کرتا ہے۔

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> و بازوان از جانب او برپا خواهند شد، و حرمِ قوّت را نجس خواهند ساخت، و قربانیِ دائمی را برخواهند داشت، و رجاستی را که ویرانی می‌آورد، برپا خواهند کرد. دانیال 11:31.

This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.

این آیه به کار رومِ بت‌پرست در نشاندن پاپیّت بر تخت زمین در سال ۵۳۸ اشاره می‌کند. «بازوها» نمایانگر قدرت نظامی رومِ بت‌پرست هستند که از سال ۴۹۶، با کلوویس، پادشاه فرانک‌ها، به حمایت از پاپیّت برخاستند. پادشاهان گوناگون اروپایی پس از کلوویس برای استقرار پاپیّت عمل کردند، اما این آیه به چهار کاری اشاره می‌کند که پادشاهان اروپایی (بازوها) برای پاپیّت انجام دادند، پس از آن‌که با برپایی اتحادی میان کلیسا و دولت با فاحشهٔ صور، تجاوز ورزیدند.

Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.

هنگامی که آنان از پاپیّت پشتیبانی کردند، شهر روم را که نماد قوّتِ هم رومِ بت‌پرست و هم رومِ پاپی بود، «آلوده» یا ویران ساختند. آلودگیِ مذکور در این آیه در طی سالیان مکرراً تحقق یافت، زیرا شهر روم پیوسته در معرض حملات نظامی قرار گرفت. آن پادشاهان اروپایی (بازوان) همچنین «قربانیِ دائمی» را «برخواهند داشت». واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «برداشتن» در این آیه، «روم» نیست، چنان‌که در باب هشتم بود. در این آیه، واژه‌ای که به «برداشتن» ترجمه شده، «سور» است، و معنای آن «برطرف کردن» یا «از میان برداشتن» است. بازوانِ پادشاهان اروپایی مقاومتِ بت‌پرستانه در برابر برآمدنِ پاپیّت را در سال ۵۰۸ برطرف کردند. سپس در سال ۵۳۸، همان بازوان، پاپیّت را بر تختِ زمین نشاندند. آنگاه در شورای اورلئان، در همان سال، پاپیّت قانونی برای یکشنبه به اجرا گذاشت.

Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.

یکشنبه به‌عنوان روز عبادت همان سَبَتِ «بُت» است که خواهر وایت آن را چنین می‌نامد، و بت‌پرستی کامل‌ترین تعریف کتاب‌مقدسیِ واژهٔ «رجاست» است. در سال ۵۳۸، بازوان رومِ مشرک آن رجاستِ ویرانگر را برقرار ساختند.

> “All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.

> «همهٔ کسانی که سَبَّتِ بُت‌گونه را، یعنی روزی را که خدا آن را برکت نداده است، تعظیم کرده و پرستش می‌کنند، با تمام توانِ قابلیتِ خدادادِ خویش—که آن را به مصرفی نادرست منحرف ساخته‌اند—به ابلیس و فرشتگان او یاری می‌رسانند. آنان که از روحی دیگر الهام می‌گیرند، روحی که قوّهٔ تمیزشان را کور می‌سازد، نمی‌توانند ببینند که برکشیدنِ روز یکشنبه سراسر نهادی است از سوی کلیسای کاتولیک.» Selected Messages, book 3, 423.

Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.

نبوت و تاریخ از کاربردی که اکنون برای آیهٔ سی‌ویک شناسایی کرده‌ایم پشتیبانی می‌کنند. هنگامی که می‌گوییم نبوت این کاربرد را تأیید می‌کند، مقصودمان این است که نبوت‌های دیگری نیز وجود دارند که به همین واقعیات می‌پردازند، بی‌آنکه در این زمان آن‌ها را وارد بحث کنیم. پنجمین و آخرین باری که دانیال از «قربانیِ دائمی» استفاده می‌کند، در باب دوازدهم یافت می‌شود.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> اور اُس وقت سے جب دائمی قربانی موقوف کر دی جائے گی اور وہ مکروہ چیز جو ویرانی پیدا کرتی ہے قائم کی جائے گی، ایک ہزار دو سو نوّے دن ہوں گے۔ مبارک ہے وہ جو انتظار کرتا ہے اور ایک ہزار تین سو پینتیس دنوں تک پہنچتا ہے۔ دانی ایل 12:11، 12۔

Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.

نبوت و تاریخ دونوں اس بات کی تائید کرتے ہیں کہ سنہ 508 میں پاپائیت کے عروج کے خلاف مزاحمت عملاً ختم ہو گئی، جب تین جغرافیائی رکاوٹوں میں سے آخری رکاوٹ (گوتھ)، جیسا کہ دانی ایل باب سات میں بیان کیا گیا ہے، جڑ سے اکھاڑ دی گئی۔

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> من به شاخ‌ها می‌نگریستم، و اینک در میان آن‌ها شاخ کوچک دیگری برآمد، که پیش روی آن سه شاخ از شاخ‌های نخستین از بیخ برکنده شد؛ و اینک در آن شاخ چشمانی همچون چشمان انسان بود، و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت. دانیال 7:8.

The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.

آن سه شاخی که برکنده شدند، بر دو لوح مقدّس به تصویر کشیده شده‌اند؛ و هنگامی که سومینِ آن سه مانع جغرافیایی در سال ۵۰۸ از شهر روم رانده شد، مقاومت در برابر برآمدن قدرت پاپی از میان برداشته شد. برپا شدنِ مذکور در آیه یازدهم، نمایانگر سی سال میان ۵۰۸ و ۵۳۸ است. این، سی سالی را مشخص می‌سازد که در آن، تدارکِ برپاییِ مردِ گناه در هیکلِ خدا به انجام رسید.

The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.

لفظی که به «برداشته شود» ترجمه شده است، همچنین «sur» است، که به معنای برداشتن است، و در سال ۵۰۸، مقاومت در برابر برآمدن پاپیّت برداشته شد. از آن تاریخ، هزار و دویست و نود سال شما را به ۱۷۹۸، و زخمِ مهلکِ پاپیّت، می‌رساند. هزار و سیصد و سی و پنج روز شما را به نخستین نومیدی، و آغازِ زمانِ تأخیر در واپسین بخشِ سال ۱۸۴۳، می‌رساند. این آیه وعدهٔ برکتی را به کسانی می‌دهد که به ۱۸۴۳ «می‌رسند». واژهٔ «می‌رسد» به معنای لمس کردن است. نخستین روزِ ۱۸۴۴، نشانهٔ نخستین نومیدی است، اما آخرین روزِ ۱۸۴۳، نخستین لحظهٔ ۱۸۴۴ را لمس می‌کند. آخرین روزِ یک سال، نخستین روزِ سالِ پس از آن را لمس می‌کند. برکتی که با آن تاریخ پیوند دارد، به‌وسیلهٔ تاریخ و نبوت تأیید می‌شود.

We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به بررسی اهمیتِ «قربانیِ دائمی» به‌عنوان حقیقتی بنیادین ادامه خواهیم داد.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «همهٔ پیام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قوت مطرح شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «مسیح فرمود: “خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان عادل آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند” [متی ۱۳:۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آن چیزهایی را دیدند که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد.»

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق یافتن است؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد گرفت. به‌زودی، به تعیین خدا، پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خویش را ادا کند.” Manuscript Releases, جلد 21، 437.

Back to Articles