Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-One

کتابِ دانیال — ایک سو اکتالیسواں

Unveiling the Prophetic Significance of the Papacy’s Return and the Eighth President

آشکار ساختن اهمیت نبویِ بازگشت پاپیّت و رئیس‌جمهور هشتم

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are currently looking very closely at the prophetic characteristics of the history where the papacy returns to the throne of the earth as the eighth head, that is of the seven heads. We are doing so, in order to carefully identify the prophetic characteristics of the history when the eighth president, that is of the seven presidents, fulfills the formation of the image of the papal beast. We have begun our considerations of these truths with Mount Carmel and Herod’s birthday. Both sacred illustrations represent the soon-coming Sunday law in the United States, which is also represented in verse forty-one of Daniel chapter eleven.

ما اکنون با دقتی بسیار، ویژگی‌های نبویِ آن تاریخ را بررسی می‌کنیم که در آن، پاپیّت به‌عنوان سرِ هشتم، یعنی از میان هفت سر، به تختِ زمین بازمی‌گردد. این کار را انجام می‌دهیم تا ویژگی‌های نبویِ آن تاریخ را با دقت شناسایی کنیم که در آن، هشتمین رئیس‌جمهور، یعنی از میان هفت رئیس‌جمهور، تحققِ تشکیلِ تصویرِ وحشِ پاپی را به انجام می‌رساند. ما بررسیِ این حقایق را با کوه کرمل و جشنِ تولدِ هیرودیس آغاز کرده‌ایم. هر دو تمثیلِ مقدّس، قانون یکشنبه‌ای را که به‌زودی در ایالات متحده پدید خواهد آمد، به تصویر می‌کشند؛ قانونی که همچنین در آیهٔ چهل و یکِ باب یازدهمِ دانیال نیز نمود یافته است.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او نیز به سرزمینِ جلال داخل خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند گردید؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم، و موآب، و برگزیدگانِ بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

The counterfeit king of the north enters the glorious land in the verse. The glorious land in the history of ancient Israel was the land of Judah, and it was represented as a land flowing with milk and honey, and for this reason, among others, it was glorious. It was glorious because Christ chose its capital city Jerusalem, as the place of His temple, and the city where he chose to place His name.

پادشاهِ جعلیِ شمال در این آیه به سرزمینِ جلال داخل می‌شود. سرزمینِ جلال در تاریخِ اسرائیلِ باستان، سرزمینِ یهودا بود، و از آن به‌صورتِ سرزمینی که شیر و عسل در آن جاری است یاد می‌شد، و از این رو، در میانِ دلایلِ دیگر، جلال‌مند بود. این سرزمین جلال‌مند بود، زیرا مسیح شهرِ پایتختِ آن، یعنی اورشلیم، را به‌عنوانِ جایگاهِ معبدِ خود، و شهری که برگزید تا نامِ خویش را در آن قرار دهد، انتخاب کرد.

> Since the day that I brought forth my people out of the land of Egypt I chose no city among all the tribes of Israel to build an house in, that my name might be there; neither chose I any man to be a ruler over my people Israel: But I have chosen Jerusalem, that my name might be there; and have chosen David to be over my people Israel. 2 Chronicles 6:5, 6.

> از روزی که قوم خود را از سرزمین مصر بیرون آوردم، از میان تمامی قبایل اسرائیل هیچ شهری را برنگزیدم تا خانه‌ای در آن بنا شود و نام من در آنجا باشد؛ و نیز هیچ مردی را برنگزیدم تا بر قوم من اسرائیل فرمانروا باشد. اما اورشلیم را برگزیده‌ام تا نام من در آنجا باشد؛ و داوود را برگزیده‌ام تا بر قوم من اسرائیل باشد. ۲ تواریخ ۶:۵، ۶

The literal land of Judah was the glorious land for literal ancient Israel, and the United States is the spiritual land of Judah, the glorious land for spiritual modern Israel.

سرزمینِ تحت‌اللفظیِ یهودا برای اسرائیلِ باستانیِ تحت‌اللفظی، سرزمینِ جلال بود، و ایالات متحده سرزمینِ روحانیِ یهودا، یعنی سرزمینِ جلال برای اسرائیلِ روحانیِ معاصر است.

> “When the land which the Lord provided as an asylum for His people, that they might worship Him according to the dictates of their own consciences, the land over which for long years the shield of Omnipotence has been spread, the land which God has favored by making it the depository of the pure religion of Christ,—when that land shall, through its legislators, abjure the principles of Protestantism, and give countenance to Romish apostasy in tampering with God’s law,—it is then that the final work of the man of sin will be revealed.” Signs of the Times, June 12, 1893.

> «هنگامی که سرزمینی که خداوند آن را به‌عنوان پناهگاهی برای قوم خویش فراهم ساخت تا بتوانند او را مطابق با احکام وجدان‌های خود عبادت کنند، سرزمینی که طی سالیان دراز سپر قدرت مطلق بر آن گسترده شده است، سرزمینی که خدا با قرار دادن آن به‌عنوان امانتدار دین پاک مسیح آن را مورد لطف خویش قرار داده است—آنگاه که آن سرزمین، به‌وسیلهٔ قانون‌گذاران خود، از اصول پروتستانیسم تبری جوید و با دست بردن در شریعت خدا به ارتداد رومی مجال و حمایت دهد—در آن هنگام است که کار نهایی مرد گناه آشکار خواهد شد.» Signs of the Times, June 12, 1893.

After the counterfeit king of the north conquered the king of the south (the former Soviet Union), in verse forty, in 1989, it then conquers the glorious land (the United States). In verse forty-one the word “countries” is a supplied word, and is not fully accurate, for at the Sunday law, the “many” who are overthrown are a class of people who knew the distinction between the seventh-day Sabbath and the day of the sun, before the Sunday law arrived.

پس از آن‌که پادشاه جعلیِ شمال در آیهٔ چهل، در سال ۱۹۸۹، بر پادشاه جنوب (اتحاد جماهیر شوروی سابق) غلبه کرد، آنگاه سرزمین جلال را نیز فتح می‌کند (ایالات متحده). در آیهٔ چهل‌ویک، واژهٔ «کشورها» واژه‌ای افزوده‌شده است و کاملاً دقیق نیست؛ زیرا در هنگام قانون یکشنبه، آن «بسیاری» که سرنگون می‌شوند، گروهی از مردم‌اند که پیش از فرارسیدن قانون یکشنبه، تفاوت میان سبتِ روز هفتم و روز خورشید را می‌شناختند.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> „Zmiana sabatu jest znakiem, czyli pieczęcią autorytetu Kościoła rzymskiego. Ci, którzy, rozumiejąc roszczenia czwartego przykazania, wybierają zachowywanie fałszywego sabatu zamiast prawdziwego, oddają przez to hołd tej władzy, przez którą jedynie został on nakazany. Znakiem bestii jest papieski sabat, który został przyjęty przez świat w miejsce dnia wyznaczonego przez Boga.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> «پر زمانِ دریافتِ نشانِ وحش، آن‌گونه که در نبوت تعیین شده است، هنوز فرا نرسیده است. زمانِ آزمون هنوز نرسیده است. در هر کلیسا مسیحیانِ حقیقی یافت می‌شوند، و جماعتِ کاتولیکِ رومی نیز مستثنا نیست. هیچ‌کس محکوم نمی‌شود مگر آن‌گاه که نور را یافته و الزامِ حکمِ چهارم را دریافته باشد. اما هنگامی که فرمانی صادر شود که سَبَتِ جَعلی را الزام‌آور سازد، و چون فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم مردم را از پرستشِ وحش و تصویرِ آن برحذر دارد، آنگاه مرزِ میانِ کاذب و حقیقی به‌روشنی ترسیم خواهد شد. سپس آنان که همچنان در تعدّی پافشاری می‌کنند، نشانِ وحش را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خود خواهند پذیرفت.»

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «با گام‌هایی شتابان به این دوره نزدیک می‌شویم. هنگامی که کلیساهای پروتستان با قدرتِ سکولار متحد شوند تا دینی کاذب را حمایت کنند ــ دینی که نیاکان ایشان به سبب مخالفت با آن سخت‌ترین آزارها را تحمل کردند ــ آنگاه سبتِ پاپی به‌وسیلهٔ اقتدارِ مشترکِ کلیسا و دولت تحمیل خواهد شد. ارتدادی ملّی رخ خواهد داد که فرجام آن جز ویرانیِ ملّی نخواهد بود.» Bible Training School, February 2, 1913.

The class of “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law, are those who will be held accountable to the light of the Sabbath, which is the light that is given for that time, which is a turning point, and a crisis in the history of both the church and the nations. That class is the church of Laodicean Adventism that has reached their conclusion of wandering in the wilderness of rebellion. It is there that they are spewed out of the mouth of the Lord for eternity. Laodicean Adventism are those who were called unto the light of the third angel, either at the first Kadesh in the history of 1844, unto 1863, or at the second Kadesh in the history of 2001, unto the Sunday law.

طبقۀ «بسیاری» که در قانون یک‌شنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد ساقط می‌شوند، کسانی هستند که در برابر نورِ سَبَّت مسئول شناخته خواهند شد؛ نوری که برای آن زمان عطا شده است، زمانی که نقطۀ عطف و بحرانی در تاریخ هم کلیسا و هم ملت‌هاست. آن طبقه، کلیسای ادونتیسمِ لائودیکیه است که به پایان سرگردانی خود در بیابانِ عصیان رسیده است. در همان‌جاست که برای ابد از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شوند. ادونتیسمِ لائودیکیه کسانی هستند که یا در نخستین قادِش در تاریخِ 1844 تا 1863، یا در دومین قادِش در تاریخِ 2001 تا قانون یک‌شنبه، به سوی نورِ فرشتۀ سوم فراخوانده شدند.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> و به او گفت: ای دوست، چگونه بی‌جامهٔ عروسی به اینجا درآمده‌ای؟ و او لال ماند. آنگاه پادشاه به خادمان گفت: دست و پای او را ببندید، و او را برداشته، به ظلمتِ بیرونی بیفکنید؛ در آنجا گریه و فغان و دندان بر هم ساییدن خواهد بود. زیرا بسیاری خوانده می‌شوند، اما اندکی برگزیده‌اند. متی 22:12–14.

The voice of the third angel, either in 1844, or 2001, was a call unto the wedding. The “many” that are overthrown at the Sunday law, are the “many” who rejected the wedding garment of Christ’s righteousness, and instead become part of the marriage party of the ten kings unto the whore of Rome. For that marriage, a person can keep their own garments, for all they need to take away their reproach is to be called by the surname of the whore that reigns over the ten kings.

صدای فرشتهٔ سوم، چه در ۱۸۴۴ و چه در ۲۰۰۱، دعوتی به عروسی بود. «بسیاری» که در قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند، همان «بسیاری» هستند که جامهٔ عروسیِ عدالتِ مسیح را رد کردند و در عوض، بخشی از مجلس ازدواجِ ده پادشاه با فاحشهٔ روم می‌گردند. برای آن ازدواج، شخص می‌تواند جامه‌های خود را نگاه دارد، زیرا تمام آنچه برای رفعِ عارِ خویش نیاز دارند این است که به نامِ خانوادگیِ آن فاحشه‌ای خوانده شوند که بر ده پادشاه سلطنت می‌کند.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. Isaiah 4:1.

> اور اُس دن سات عورتیں ایک مرد کو پکڑ لیں گی اور کہیں گی، ہم اپنی روٹی خود کھائیں گی اور اپنا لباس خود پہنیں گی؛ فقط ہمیں تیرے نام سے کہلانے دے، تاکہ ہماری ننگ دور ہو جائے۔ یسعیاہ 4:1۔

They failed the first dietary test, for they chose to eat their own bread, instead of the bread of heaven. They failed the second test where they were to glorify God by manifesting His character, but they chose instead to wear their own garments. They failed the third litmus test, for they manifested the name (character) of the beast, for they chose to reject the name (character) of Christ. The purpose that Nimrod built a city (state), and a tower (church), in the first mention of Babylon, was that he might make himself a name.

آنان در نخستین آزمونِ خوراکی مردود شدند، زیرا نانِ خود را برگزیدند تا نانِ آسمان را. در دومین آزمون نیز، که می‌بایست با ظاهر ساختنِ خُلق‌وخوی خدا او را جلال دهند، ناکام ماندند؛ بلکه در عوض، جامه‌های خود را پوشیدند. در سومین آزمونِ تعیین‌کننده نیز مردود شدند، زیرا نامِ وحش را ــ یعنی خُلق‌وخوی او را ــ ظاهر ساختند، چون نامِ مسیح را ــ یعنی خُلق‌وخوی او را ــ رد کردند. مقصودِ نمرود از ساختنِ شهری (دولت) و برجی (کلیسا) در نخستین ذِکرِ بابِل این بود که برای خود نامی بسازد.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> اور اُنہوں نے کہا، آؤ، ہم اپنے لیے ایک شہر اور ایک برج بنائیں جس کی چوٹی آسمان تک پہنچے؛ اور ہم اپنے لیے ایک نام پیدا کریں، ایسا نہ ہو کہ ہم تمام روئے زمین پر پراگندہ ہو جائیں۔ پیدایش 11:4۔

Name is a symbol of character, and the prophetic character of the eighth beast, that is of the seven, is the twofold nature of the combination of Church (tower) and State (city). In the crisis of the last days men will separate into two classes.

نام، نمادِ شخصیت است، و شخصیتِ نبویِ وحشِ هشتم، که از آنِ هفت است، ماهیتِ دوگانهٔ ترکیبِ کلیسا (برج) و دولت (شهر) است. در بحرانِ ایامِ آخر، انسان‌ها به دو طبقه جدا خواهند شد.

> “There can be only two classes. Each party is distinctly stamped, either with the seal of the living God, or with the mark of the beast or his image. Each son and daughter of Adam chooses either Christ or Barabbas as his general. And all who place themselves on the side of the disloyal are standing under Satan’s black banner, and are charged with rejecting and despitefully using Christ. They are charged with deliberately crucifying the Lord of life and glory.” Review and Herald, January 30, 1900.

> «تنها دو طبقه می‌توانند وجود داشته باشند. هر گروه به‌روشنی مُهر خورده است: یا با مُهر خدای زنده، یا با نشان وحش یا تصویر او. هر پسر و دختر آدم، یا مسیح را به‌عنوان سردار خود برمی‌گزیند یا باراباس را. و همهٔ کسانی که خود را در جانب بی‌وفایان قرار می‌دهند، زیر پرچم سیاه شیطان ایستاده‌اند و به رد کردن مسیح و رفتار اهانت‌آمیز با او متهم‌اند. آنان متهم‌اند که عمداً خداوندِ حیات و جلال را مصلوب می‌کنند.» Review and Herald, January 30, 1900.

One class will represent the image of the beast, and the other class will represent the image of Christ. One will be wearing Christ’s wedding garment, and the other class will be wearing “their own apparel.” One class will be eating the heavenly diet, and the other will be eating their “own bread.” The class that eats their own bread, and retains their own apparel, represent the “many” who were called by the voice of the third angel, and they are the “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law. Their attempt to redeem their lost condition when their characters are manifested at the crisis of the Sunday law is the false hope that if they can accept the name of the whore of Rome, that doing so will take away their “reproach.”

یک دسته، تصویرِ وحش را نمایندگی خواهند کرد، و دستهٔ دیگر، تصویرِ مسیح را. یکی جامهٔ عروسیِ مسیح را بر تن خواهد داشت، و دستهٔ دیگر «پوشاکِ خود» را بر تن خواهند کرد. یک دسته از خوراکِ آسمانی خواهند خورد، و دیگری «نانِ خود» را خواهند خورد. آن دسته که نانِ خود را می‌خورند و پوشاکِ خود را نگاه می‌دارند، نمایندهٔ آن «بسیاری» هستند که به‌وسیلهٔ صدای فرشتهٔ سوم خوانده شدند، و ایشان همان «بسیاری» هستند که در قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آمدنی سرنگون می‌شوند. کوشش ایشان برای رهایی‌بخشیدنِ وضعیتِ از‌دست‌رفتهٔ خود، آنگاه که در بحرانِ قانونِ یکشنبه‌ای شخصیت‌هایشان آشکار می‌گردد، همان امیدِ باطل است که اگر بتوانند نامِ فاحشهٔ روم را بپذیرند، این کار ننگِ ایشان را برطرف خواهد کرد.

At that time, the few who are chosen are lifted up as the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and there is then another group in verse forty-one who then “escape” the hand of the counterfeit king of the north. The Hebrew word translated as “escape,” in verse forty-one, means to escape as if by slipperiness, and the definition conveys the idea of holding a bar of soap in the water, and due to the slipperiness of the soap, it slips out of your hand. The primary element of the definition of the word, when it is employed in the Hebrew language is that whatever it is that escapes, is something that had, prior to the escape, been under the control of whatever it escapes from.

در آن زمان، اندک‌شمارِ برگزیدگان به‌عنوان عَلَمِ صد و چهل و چهار هزار افراشته می‌شوند، و سپس در آیهٔ چهل و یک، گروه دیگری پدیدار می‌شود که آنگاه از دستِ پادشاهِ مقلّدِ شمال «می‌رهند». واژهٔ عبری‌ای که در آیهٔ چهل و یک «می‌رهند» ترجمه شده است، به معنای رهایی یافتن به‌گونه‌ای است که گویی بر اثر لغزندگی باشد؛ و این تعریف، مفهومِ در دست داشتنِ قالبی صابون در آب را القا می‌کند که به سببِ لغزندگیِ صابون، از دست می‌لغزد و بیرون می‌رود. عنصرِ اصلیِ تعریفِ این واژه، هنگامی که در زبان عبری به کار می‌رود، آن است که هر آنچه می‌گریزد، چیزی است که پیش از آن گریز، تحتِ سلطهٔ آن چیزی بوده است که اکنون از آن می‌گریزد.

In verse forty-one, the threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished.

در آیهٔ چهل‌ویک، اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبی کاذب تحقق می‌یابد.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> «پروتستان‌های ایالات متحده در پیشگام‌ترین جایگاه خواهند بود تا دستان خود را از فراز این شکاف دراز کنند و دستِ روح‌گرایی را بفشارند؛ آنان از فراز این ورطه دست دراز خواهند کرد تا با قدرت روم دست دهند؛ و تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، این کشور در پای نهادن بر حقوق وجدان، در گام‌های روم خواهد رفت.» جدال عظیم، 588.

When the United States joins hands with the United Nations, and the papacy at the Sunday law, there is a group of people who have previously been in the hand of the papacy, who then “escape” from the counterfeit king of the north’s hand. Those people were previously held in the grasp of the papal power. Those people are represented at Herod’s birthday party by John the Baptist, who was then in the captivity of the Roman dungeons, awaiting death or deliverance. The class of people who escape the captivity of the papacy at the Sunday law, are represented by three tribes, and thus symbolize the threefold makeup of modern Babylon.

जब संयुक्त राज्य अमेरिका रविवार के विधान के समय संयुक्त राष्ट्र और पोपसत्ता के साथ हाथ मिलाता है, तब लोगों का एक ऐसा समूह होता है जो पहले पोपसत्ता के हाथ में रहा होता है, और जो तब जालसाज़ उत्तर के राजा के हाथ से “बच निकलता” है। वे लोग पहले पोपीय शक्ति की पकड़ में रखे गए थे। हेरोदेस के जन्मदिन के भोज में उन लोगों का प्रतिनिधित्व यूहन्ना बपतिस्मा देनेवाले के द्वारा किया गया है, जो उस समय रोमी कारागारों की कैद में था, और मृत्यु या छुटकारे की प्रतीक्षा कर रहा था। लोगों का वह वर्ग जो रविवार के विधान के समय पोपसत्ता की बंधुआई से बच निकलता है, तीन गोत्रों के द्वारा निरूपित किया गया है, और इस प्रकार आधुनिक बाबुल की त्रिविध संरचना का प्रतीक है।

At that very time, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls those people to flee out of Babylon, that they not partake of her judgments that are then to begin. That second voice, is the voice of Christ, but it represents the voice of the one hundred and forty-four thousand who are then proclaiming the third angels’ message with a loud voice. When those who escape the hand (a symbol of submission), they escape the hand of the counterfeit king of the north, and they then find the hand of the true king of the north.

در همان زمان، دومین صدا در فصل هجدهم مکاشفه، آن مردم را فرامی‌خواند که از بابل بگریزند، تا در داوری‌های او که آنگاه می‌باید آغاز شوند، شریک نگردند. آن صدای دوم، صدای مسیح است، اما نمایانگر صدای آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که در آن هنگام، پیام فرشتهٔ سوم را با آواز بلند اعلام می‌کنند. هنگامی که آنان از دست می‌گریزند (که نمادی از تسلیم است)، از دست پادشاه جعلیِ شمال می‌گریزند، و آنگاه دستِ پادشاه حقیقیِ شمال را می‌یابند.

At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, and as the masculine false deity they represent the State, and the prophets of Ashtaroth represent the Church. Elijah slew the prophets of Baal, thus identifying the end of the sixth kingdom, though the religion of apostate Protestantism as represented by Salome, was still represented. Salome, Apostate Protestantism, as Salome, seduces Herod, and the ten kings agree to enter into a Church and State alliance with the eighth head, that was of the seven heads. Salome is the one who the incestuous Herod lusts after in his heart.

در کوه کرمل، انبیای بَعْل کشته شدند، و چون آن خدای کاذبِ مذکّر را نمایندگی می‌کنند، نمایندۀ دولت‌اند، و انبیای عشتاروت نمایندۀ کلیسا هستند. ایلیا انبیای بعل را کشت و بدین‌سان پایان مملکت ششم را مشخص ساخت، هرچند دینِ پروتستانتیسمِ مرتد، چنان‌که به‌وسیلۀ سالومه نمود یافته بود، همچنان نمایان بود. سالومه، یعنی پروتستانتیسم مرتد، هیرودیس را می‌فریبد، و ده پادشاه موافقت می‌کنند که با سر هشتم، که از آنِ هفت سر بود، به اتحادی میان کلیسا و دولت درآیند. سالومه همان کسی است که هیرودیسِ زناکار در دل خود به او شهوت می‌ورزد.

> But I say unto you, That whosoever looketh on a woman to lust after her hath committed adultery with her already in his heart. Matthew 5:28.

> لیکن میں تم سے کہتا ہوں کہ جو کوئی کسی عورت پر شہوت کی نیت سے نگاہ کرے، وہ اپنے دل میں اُس کے ساتھ پہلے ہی زنا کر چکا ہے۔ متی 5:28۔

Herod’s incestuous lust in his heart, joined their flesh together in his heart, and he therefore became one with Salome.

شہوتِ زنایِ محارمِ ہیرودیس نے اُس کے دل میں اُن کے جسموں کو آپس میں جوڑ دیا، اور یوں وہ اپنے دل میں سلومی کے ساتھ ایک ہو گیا۔

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> ازاین‌رو مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به زن خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. پیدایش ۲:۲۴.

At Herod’s birthday party, Herod and Salome became united, and Herod, who was typified by Ahab, is the head of the ten kings of the northern kingdom. At the soon coming Sunday law, the sixth kingdom of the earth beast ends when the horns that had become one horn representing the combination of the horns of Church and State (the image of the beast), is slain by Elijah. Salome then seduces Herod, becomes one with him, and convinces him to give half his kingdom (the world-wide State) to her mother (the world-wide Church). Salome has then taken control of Ahab and his ten tribes, for the ten kings all agree with each other.

در جشن تولد هیرودیس، هیرودیس و سالومه با یکدیگر متحد شدند، و هیرودیس که نمونهٔ اخاب بود، سرِ ده پادشاهِ پادشاهیِ شمالی است. در قانون یک‌شنبه که به‌زودی فرا می‌رسد، ششمین پادشاهیِ جانورِ زمین آنگاه پایان می‌یابد که شاخ‌ها، که به یک شاخ تبدیل شده بودند و نمایانگرِ ترکیبِ شاخ‌های کلیسا و دولت بودند (تصویرِ وحش)، به‌دستِ ایلیا کشته می‌شوند. سپس سالومه هیرودیس را می‌فریبد، با او یکی می‌شود، و او را متقاعد می‌سازد که نیمی از پادشاهیِ خود (دولتِ جهانی) را به مادرش (کلیسای جهانی) بدهد. آنگاه سالومه کنترلِ اخاب و ده سبطِ او را به دست گرفته است، زیرا آن ده پادشاه همگی با یکدیگر توافق دارند.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. Revelation 17:12, 13.

> و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ بلکه با وحش، برای یک ساعت، اقتدارِ پادشاهی می‌یابند. اینان یک‌رأی‌اند، و قدرت و توانِ خود را به وحش می‌سپارند. مکاشفه 17:12، 13

The beast they give their power and strength unto is the beast that the whore rides upon. The beast represents the character of the image, which is the combination of Church and State, with the woman (Church) in control of the relationship, for it is a Latin marriage, where the surname is the name of the wife, and where the woman rules over the man, in rebellion against the true marriage relationship.

وحشی که قدرت و قوّت خویش را به آن می‌سپارند، همان وحشی است که فاحشه بر آن سوار است. این وحش، خصلتِ آن صورت را نمایان می‌سازد، که همانا آمیزهٔ کلیسا و دولت است، با این ویژگی که زن (کلیسا) بر این رابطه حاکم است؛ زیرا این یک ازدواجِ لاتینی است، که در آن نام خانوادگی، نامِ زن است، و زن بر مرد فرمان می‌راند، در عصیان بر ضدّ رابطهٔ حقیقیِ ازدواج.

> Unto the woman he said, I will greatly multiply thy sorrow and thy conception; in sorrow thou shalt bring forth children; and thy desire shall be to thy husband, and he shall rule over thee. Genesis 3:16.

> به زن گفت: «درد و آبستنیِ تو را بسیار افزون خواهم ساخت؛ با درد فرزندان خواهی زایید؛ و اشتیاق تو به سوی شوهرت خواهد بود، و او بر تو حکم خواهد راند.» پیدایش ۳:۱۶.

The ten kings are of one mind, and one heart.

آن ده پادشاه هم‌فکر و هم‌دل‌اند.

> “Revelation 17:13–14 quoted. ‘These have one mind.’ There will be a universal bond of union, one great harmony, a confederacy of Satan’s forces. ‘And shall give their power and strength unto the beast.’ Thus is manifested the same arbitrary, oppressive power against religious liberty, freedom to worship God according to the dictates of conscience, as was manifested by the papacy, when in the past it persecuted those who dared to refuse to conform with the religious rites and ceremonies of Romanism.

> «مکاشفه 17:13–14 نقل شد. “اینان یک‌رأی هستند.” پیوندی همگانیِ اتحاد پدید خواهد آمد، هماهنگی‌ای عظیم، اتحادیه‌ای از نیروهای شیطان. “و قوّت و قدرت خود را به وحش خواهند سپرد.” بدین‌سان همان قدرت خودکامه و ستمگر بر ضدّ آزادی دینی، یعنی آزادیِ پرستش خدا بر وفقِ حکم وجدان، آشکار می‌شود؛ همان قدرتی که از سوی پاپیّت ظاهر شد، آنگاه که در گذشته کسانی را که جرأت می‌کردند از همنوایی با آداب و مراسم دینیِ رومی‌گری سر باز زنند، مورد آزار و جفا قرار می‌داد.»

> “In the warfare to be waged in the last days there will be united, in opposition to God’s people, all the corrupt powers that have apostatized from allegiance to the law of Jehovah. In this warfare the Sabbath of the fourth commandment will be the great point at issue; for in the Sabbath commandment the great Law-giver identifies Himself as the Creator of the heavens and the earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

> «در نبردی که در ایام آخر باید به وقوع پیوندد، تمامی قدرت‌های فاسدی که از وفاداری به شریعت یهوه مرتد شده‌اند، در مخالفت با قوم خدا متحد خواهند شد. در این نبرد، سَبَّتِ فرمان چهارم موضوع بزرگ مورد مناقشه خواهد بود؛ زیرا در فرمان سبت، شریعت‌گذار اعظم خویشتن را به‌عنوان آفریدگار آسمان‌ها و زمین معرفی می‌کند.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

The ten kings, whose leader is Ahab, or Herod, have been seduced by Salome, the daughter of Herodias. The United Nations, who at the Sunday law is seduced by Salome, the false religion of apostate Protestantism, and who was formerly the sixth kingdom of Bible prophecy, takes control of the kingdom of ten kings, who all agree to give half their kingdom unto the religion of Catholicism. They make this unanimous decision, for all the kings were seduced by Salome’s seductive dance. They agree to place their united strength into the work of killing those represented by John the Baptist.

ده پادشاه، که رهبرشان اَخاب، یا هیرودیس، است، به‌وسیلهٔ سالومه، دختر هیرودیا، فریفته شده‌اند. سازمان ملل متحد، که در هنگام قانون یکشنبه به‌وسیلهٔ سالومه، یعنی دینِ کاذبِ پروتستانتیسمِ مرتد، فریفته می‌شود، و که پیش‌تر ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس بود، زمام پادشاهیِ ده پادشاه را به دست می‌گیرد؛ همانانی که همگی موافقت می‌کنند نیمی از پادشاهیِ خود را به دینِ کاتولیسیسم بدهند. آنان این تصمیمِ متفق‌القول را می‌گیرند، زیرا همهٔ پادشاهان به‌واسطهٔ رقصِ فریبندهٔ سالومه اغوا شدند. آنان موافقت می‌کنند که قوّتِ متحدِ خود را در کارِ کشتنِ کسانی به کار برند که به‌وسیلهٔ یحیای تعمیددهنده نمود یافته‌اند.

The beast (the United Nations) is governed by a premier king (the daughter of Jezebel). Jezebel had directed her daughter to initiate the adulterous and incestuous relationship with Herod and the other kings, for she is the mother of harlots. She is the pimp of her own daughter. Herod, Ahab and the United Nations were seduced by the false prophet, who is the United States. The United States, ceases to be the sixth kingdom when the prophets of Baal were slain, and the prophets of Ashtaroth (Salome) immediately become the governing power of the seventh kingdom, as it duplicates in the world, what it just accomplished in the United States.

وحش (سازمان ملل متحد) تحت حکومتِ یک پادشاهِ برتر اداره می‌شود (دخترِ ایزابل). ایزابل دختر خود را هدایت کرده بود تا رابطهٔ زناکارانه و محارم‌آمیز با هیرودیس و دیگر پادشاهان را آغاز کند، زیرا او مادرِ فاحشه‌هاست. او قوّادِ دخترِ خودِ خویش است. هیرودیس، اخاب و سازمان ملل متحد به‌وسیلهٔ نبیِ کاذب، که ایالات متحده است، فریفته شدند. ایالات متحده، هنگامی که انبیای بَعْل کشته شدند، از اینکه پادشاهیِ ششم باشد بازمی‌ایستد، و انبیای عَشْتاروت (سالومه) بی‌درنگ قدرتِ حاکمِ پادشاهیِ هفتم می‌شوند، زیرا آنچه را که به‌تازگی در ایالات متحده به انجام رسانده بود، در جهان تکرار می‌کند.

The beast is the kings who are in a relationship with the whore’s daughter, and the whore is the woman that rules over the beast. Jesus illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. Just as Revelation chapter seventeen’s illustration of eight kingdoms unsealed the eight kingdoms of Daniel chapter two, the beast and the woman that rides upon the beast unseals another prophetic truth, that is based upon the first representing the last.

جانور، پادشاهانی هستند که با دخترِ فاحشه در رابطه‌اند، و فاحشه آن زنی است که بر جانور فرمان می‌راند. عیسی پایانِ یک چیز را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد. همان‌گونه که تصویرِ هشت پادشاهی در فصل هفدهمِ مکاشفه، هشت پادشاهیِ فصل دومِ دانیال را مُهرگشایی کرد، جانور و زنی که بر جانور سوار است، حقیقتِ نبویِ دیگری را مُهرگشایی می‌کند که بر این اصل استوار است که نخست، نمایانگرِ آخر است.

Revelation chapter seventeen is the last reference to the kingdoms of Bible prophecy, and therefore demands that Daniel chapter two, which is the first reference to the kingdoms of Bible prophecy, of prophetic necessity must also represent eight kingdoms, of which the eighth kingdom was of the seven. So too, the judgment of the woman and the beast she rides upon in chapter seventeen, must be represented in the first judgment of the whore in 1798.

مکاشفہ باب سترہ بائبلی نبوت کی سلطنتوں کے بارے میں آخری حوالہ ہے، اور اس لیے یہ تقاضا کرتا ہے کہ دانی ایل باب دو، جو بائبلی نبوت کی سلطنتوں کے بارے میں پہلا حوالہ ہے، نبوتی ضرورت کے تحت لازماً آٹھ سلطنتوں کی نمائندگی بھی کرے، جن میں آٹھویں سلطنت انہی سات میں سے تھی۔ اسی طرح، باب سترہ میں عورت اور اُس حیوان پر، جس پر وہ سوار ہے، جو عدالت واقع ہوتی ہے، اُس کی نمائندگی 1798 میں کسبی پر ہونے والی پہلی عدالت میں ہونا لازم ہے۔

The angel informed John at the opening of chapter seventeen, that he was going to show the judgment of the great whore and of the beast she rides upon. The first time the whore was judged has been correctly understood as 1798 when the papacy received its deadly wound, and the time of the end arrived. Yet when a “time of the end” is represented in prophetic history there are always two waymarks symbolized by people. The birth of Aaron and his brother Moses was the time of the end in that history. Those two waymarks typified the birth of John the Baptist, and sixth months later his cousin Jesus, thus marking the time of the end for that history. At the end of the seventy-year captivity, which typifies the time of the end in 1798, Darius and his nephew Cyrus are the two waymarks of the time of the end. Together, they typify Reagan and Bush the first, in the time of the end of 1989.

فرشته در آغاز باب هفدهم به یوحنا اعلام کرد که قصد دارد داوریِ فاحشهٔ عظیم و وحشی را که او بر آن سوار است به او نشان دهد. نخستین باری که فاحشه داوری شد، به‌درستی سال 1798 دانسته شده است؛ زمانی که پاپیّت زخمِ مهلک خود را دریافت کرد و زمانِ آخر فرا رسید. بااین‌حال، هرگاه «زمانِ آخر» در تاریخ نبوی به تصویر کشیده می‌شود، همواره دو نشانهٔ راه وجود دارد که به‌وسیلهٔ اشخاص نمادپردازی شده‌اند. تولدِ هارون و برادرش موسی، زمانِ آخر در آن تاریخ بود. آن دو نشانهٔ راه، ولادتِ یحیای تعمیددهنده و شش ماه بعد پسرخاله‌اش عیسی را نمونه‌وار نشان می‌دادند و بدین‌سان زمانِ آخرِ آن تاریخ را مشخص می‌کردند. در پایانِ اسارتِ هفتادساله، که نمونهٔ زمانِ آخر در 1798 است، داریوش و برادرزاده‌اش کورش دو نشانهٔ راهِ زمانِ آخر هستند. آنان با هم، ریگان و بوشِ اول را در زمانِ آخرِ 1989 نمونه‌وار نشان می‌دهند.

1798, which was the time of the end when the book of Daniel was unsealed in Millerite history, identified the prophetic death of the political element of the beast of Catholicism. Napoleon’s general Berthier walked right into the Vatican, arrested the pope and ended the political authority of the beast of Catholicism. A year later, in 1799, the woman who had ridden that beast through the centuries, represented by the pope, died in captivity. The judgment of the whore, includes the judgment upon the beast she employed to govern the nations. Revelation chapter seventeen identifies both the judgment of the beast, and also the whore who rules over and rides upon the beast.

1798، که زمانِ آخر بود؛ هنگامی که کتاب دانیال در تاریخ میلری مُهرگشایی شد، مرگِ نبویِ عنصرِ سیاسیِ وحشِ کاتولیکیسم را مشخص ساخت. ژنرالِ ناپلئون، برتیه، مستقیماً به واتیکان وارد شد، پاپ را دستگیر کرد و اقتدارِ سیاسیِ وحشِ کاتولیکیسم را پایان داد. یک سال بعد، در 1799، آن زنی که در طول قرون بر آن وحش سوار بود، که به‌وسیلهٔ پاپ نمایانده می‌شد، در اسارت مُرد. داوریِ فاحشه، داوریِ بر وحشی را نیز که او برای حکومت بر ملت‌ها به کار گرفته بود، در بر می‌گیرد. مکاشفه باب هفده هم داوریِ وحش را مشخص می‌سازد، و هم داوریِ فاحشه‌ای را که بر وحش حکم می‌راند و بر آن سوار است.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> «دنیا از طوفان و جنگ و نزاع آکنده است. با این حال، مردم زیر یک سر—قدرت پاپی—متحد خواهند شد تا در شخصِ شاهدان او با خدا مخالفت ورزند.» شهادت‌ها، جلد ۷، ص. ۱۸۲.

The eighth head, that is of the seven, is the papal power that reigns over the beast that is made up of ten kings who are governed by the daughter of the whore who rides upon the beast. The elements of the eighth kingdom, that is of the seven must be seen in the eighth and last president, who is of the seven presidents, when the image of the beast is formed within the United States. The combination of the apostate horns of Republicanism and Protestantism must have a “head” that rules over the image of the beast, and that ruler will be a dictator extraordinaire.

سرِ هشتم، که از آنِ هفت است، همان قدرت پاپی است که بر آن وحش سلطنت می‌کند؛ وحشی که از ده پادشاه تشکیل شده است و به‌وسیلهٔ دخترِ آن فاحشه‌ای که بر وحش سوار است، اداره می‌شود. عناصرِ پادشاهیِ هشتم، که از آنِ هفت است، باید در هشتمین و آخرین رئیس‌جمهور، که از میان آن هفت رئیس‌جمهور است، دیده شود، آنگاه که تصویرِ وحش در درونِ ایالات متحده شکل می‌گیرد. ترکیبِ شاخ‌های مرتدِ جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم باید «سری» داشته باشد که بر تصویرِ وحش حکم براند، و آن حاکم دیکتاتوری بی‌همتا خواهد بود.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee: The tabernacles of Edom, and the Ishmaelites; of Moab, and the Hagarenes; Gebal, and Ammon, and Amalek; the Philistines with the inhabitants of Tyre; Assur also is joined with them: they have holpen the children of Lot. Selah. Psalms 83:1–8.

> نغمه یا مزمور آساف. ای خدا، خاموش مباش؛ سکوت مکن و آرام منشین، ای خدا. زیرا اینک دشمنانت غوغا برپا کرده‌اند، و آنان که از تو نفرت دارند، سر برافراشته‌اند. آنان بر ضد قوم تو با مکر مشورت کرده‌اند، و بر ضد نهفتگان تو تدبیر نموده‌اند. گفته‌اند: «بیایید و ایشان را از آن‌که قومی باشند منقطع سازیم، تا نام اسرائیل دیگر به یاد آورده نشود.» زیرا ایشان با یک‌دل با هم مشورت کرده‌اند؛ و بر ضد تو هم‌پیمان شده‌اند: خیمه‌های ادوم و اسماعیلیان؛ موآب و هاجریان؛ جبال و عمون و عمالیق؛ فلسطینیان با ساکنان صور؛ آشور نیز به ایشان پیوسته است؛ و فرزندان لوط را یاری داده‌اند. سلاه. مزامیر ۸۳:‏۱–۸

Back to Articles