Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Five

کتابِ دانی ایل — نمبر پینسٹھ

The Prophetic Unveiling: Understanding the July 18, 2020 Disappointment and the Unfolding Message of the Midnight Cry in the Last Days

مکاشفۀ نبوی: درکِ ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ و پیامِ در حالِ انکشافِ فریادِ نیمه‌شب در ایامِ آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.

بتاریخ ۱۸ جولائی، ۲۰۲۰ء، خدا کی آخری ایّام کی اصلاحی تحریک کے لیے پہلی مایوسی وارد ہوئی۔ اس نے تیسرے ہائے کی تاریخ میں ایک نشانِ راہ قائم کیا، جو بعد کی بارش کی تاریخ بھی ہے، اور ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر بندی کی تاریخ بھی۔ اس تاریخ کی نمائندگی مقدس تاریخ کی ہر اصلاحی تحریک نے کی ہے، اور زیادہ خصوصیت کے ساتھ اس کی نمائندگی ملیری تحریک کی تاریخ نے کی، اور اسے دس کنواریوں کی تمثیل کے ذریعے واضح کیا گیا، اور یہ اُس نبوتی تاریخ کی نمائندگی کرتی ہے جس کی نشان دہی ہر نبی نے کی۔

July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.

۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نمایانگر نخستین ناامیدیِ این جنبش است، و از این‌رو، فرارسیدنِ زمانِ تأخیر را در مَثَلِ ده باکره و در حبقوق نشان می‌دهد. در تاریخِ میلریتی، همان شواهدی که به اعلامِ نادرستِ آنان انجامید، دیده شد که تاریخِ حقیقی را مشخص می‌سازد. آنگاه زمانِ تأخیرِ مَثَلِ ده باکره به‌عنوان حقیقتِ حاضر شناخته شد، و آن زمانِ تأخیر همان زمانِ تأخیرِ حبقوقِ بابِ دو بود. مَثَلِ ده باکره عیناً تا به حرف تکرار می‌شود، و این واقعیت نشان می‌دهد که تنها کسانی که در آن ناامیدی درگیر بوده‌اند، شایستگانِ آن هستند که یا باکره‌ای دانا باشند یا باکره‌ای نادان.

The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.

بدنهٔ عظیم ادونتیسمِ لائودیکیه با فرا رسیدن وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آزموده شد، و هنگامی که پیشگوییِ نافرجامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ سپری گردید، ادونتیسمِ لائودیکیه جا ماند تا بی‌هدف به‌سوی روم بازگردد، همان‌گونه که پروتستان‌ها در تاریخ میلریتی چنین شدند.

Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.

मिलेरियों ने न केवल ठहरने के समय को दस कुँवारियों के दृष्टान्त की पूर्ति के रूप में पहचाना, बल्कि उन्होंने यह भी देखा कि हबक्कूक में दर्शन के लिये, यद्यपि वह विलम्ब करे, प्रतीक्षा करने की आज्ञा वही भविष्यद्वाणी-सूचक चिह्न थी। तब हबक्कूक यह पुष्टि करता है कि वह दर्शन, जो भूलवश प्रस्तुत किया गया था और जिसने पहली निराशा उत्पन्न की थी, वही दर्शन था जो अंत में “बोलेगा।”

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> زیرا رؤیا هنوز برای زمانِ معیّن است، امّا در آخر سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، منتظر آن باش، زیرا به‌یقین خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:۳.

The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.

پیامی که نخستین سرخوردگی را پدید آورد، همان پیامی بود که می‌بایست به‌عنوان پیامی در شُرُف تحقق در آینده‌ای نزدیک شناخته شود؛ اما بااین‌همه، این پیام همچنان بر همان استدلال‌های نبویِ پیشین استوار بود که در نخستین اعلام نادرست به کار گرفته شده بودند.

In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.

در تاریخ میلری، قومِ عهدِ پیشین نخست آزموده شدند؛ سپس قومِ عهدِ جدید آزموده شدند. این آزمون برای پروتستان‌ها زمانی آغاز شد که فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ ده و فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده (زیرا هر دو همان یک فرشته‌اند) در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد. آزمون ایشان با نخستین نومیدی و با فرا رسیدن فرشتهٔ دومِ مکاشفهٔ چهارده به پایان رسید.

In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.

در تاریخ میلری، آزمونِ میلریان با فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم در نخستین یأس آغاز شد و با فرارسیدنِ ندای نیمه‌شب به پایان رسید؛ ندایی که خواهر وایت آن را جماعتی کثیر از فرشتگان به تصویر می‌کشد که به فرشتهٔ دوم می‌پیوندند. تحت قدرتِ روح‌القدس، آن میلریانی که پیامِ ندای نیمه‌شب را تشخیص دادند و پذیرفتند، آنگاه از میلریانی که پیامی را که در همه‌سو بر ایشان فرو می‌ریخت تشخیص ندادند، جدا شدند. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتهٔ سوم فرا رسید و آن رؤیایی که درنگ کرده بود، آنگاه سخن گفت.

In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.

در تاریخ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، نخست قومِ عهدِ پیشین آزموده شدند، سپس قومِ عهدِ جدید. آزمونِ اَدونتیسمِ لائودیکیه هنگامی آغاز شد که نخستین صدای فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده و فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ چهارده (زیرا آن دو همان یک فرشته‌اند)، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد. آزمونِ ایشان با ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به پایان رسید.

In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.

در جنبشِ فرشتهٔ سوم، آزمونِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تن با فرارسیدنِ نخستین نومیدی آغاز شد و با فرارسیدنِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب به پایان خواهد رسید. تحتِ قدرتِ روح‌القدس، آنان که اکنون پیامِ فریادِ نیمه‌شب را می‌شناسند و می‌پذیرند، آنگاه از جاهلان و شریرانی جدا می‌شوند که آن پیامِ چندوجهی را که اکنون از هر سو بر گرداگردِ ایشان فرود می‌آید، نشناختند.

At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.

در قانون یکشنبه که به‌زودی فرا خواهد رسید، دومین «صدا»ی فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده به سخن درمی‌آید؛ همان رؤیایی که «درنگ کرد» تا سخن گوید. این همچنین نمایانگر پیام فرشتهٔ سوم است که تا فریادِ بلند «اوج می‌گیرد».

The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.

فریاد نیمه‌شب به‌صورت فرشتگان بسیاری به تصویر کشیده شده است که با فرشتهٔ پیشین همراه می‌شوند. پیام فریاد نیمه‌شب دارای چندین عنصر است که در مجموع به پیام کامل آن یاری می‌رسانند، و فرشتگان نماد پیام‌ها هستند. در تاریخ میلریتی، پیشگامی که به‌عنوان رهبر در ارائه و گردآوردن پیام حقیقی فریاد نیمه‌شب شناخته شد، ساموئل اس. اسنو بود. در آن تاریخ، به‌خوبی مستند شده است که درک اسنو از پیام فریاد نیمه‌شب در طی دوره‌ای از زمان تکامل یافت.

That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:

اس تاریخ کی ہر ہر بات بعینہٖ دہرائی جا رہی ہے، اور آخری نصف‌شب کی پکار کا پیغام جولائی 2023 کے آخر سے علانیہ طور پر نشوونما پا رہا ہے۔ یہ محض اسلام کا پیغام نہیں، بلکہ اس میں ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر کیے جانے کا پیغام بھی شامل ہے۔ اس میں یہ مکاشفہ بھی شامل ہے کہ زمینی حیوان کے دونوں سینگ، حیوان کی صورت کے متوازی، دونوں ایک “موت اور قیامت” سے گزرتے ہیں، جو اسی تاریخ میں اس نبوی معمّے کو پورا کرتی ہے کہ “آٹھواں اُن سات میں سے ہے۔” اس میں سات گرجوں کی “پوشیدہ تاریخ” سے متعلق مکاشفات بھی شامل ہیں، اور یہ “پتھر” کے اس نبوی معمّے کو پورا کرتا ہے جو رد کیا گیا تھا مگر “کونے کے سرے” کا پتھر بن گیا، کیونکہ احبار چھبیس کے “سات وقت” اس دھاگے کے طور پر ظاہر ہوتے ہیں جو ملر کی تاریخ کی تمام صداقتوں کو اُن صداقتوں کے ساتھ باہم بُن دیتا ہے جو 1989 میں وقتِ آخر پر مُہر کھولے جانے کے ساتھ ظاہر کی گئیں۔ زبور نویس اسے یوں بیان کرتا ہے:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> سنگی را که معماران رد کردند، همان سنگِ سرِ زاویه شده است. این از جانب خداوند است؛ در نظر ما شگفت‌انگیز است. این است آن روزی که خداوند پدید آورده است؛ در آن شادی خواهیم کرد و مسرور خواهیم شد. مزامیر 118:22–24.

The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.

«سنگ»، که نخستین «گوهر»ی بود که ویلیام میلر کشف کرد (و گوهرها سنگ‌اند)، همان «روزی است که خداوند ساخته است.» در مقالات پیشین نشان داده شده است که ساختار و الفاظِ فرمانِ سَبَّت، با ساختارِ چرخهٔ مقدسِ هفت‌تایی، چنان‌که در باب بیست‌وپنجمِ لاویان بیان شده، یکسان است. آرام گرفتن در روز هفتم، نمونهٔ آرام گرفتنِ زمین در سال هفتم بود، و هنگامی که این دو فرمان بدین‌گونه در نظر گرفته شوند، گواهی فراهم می‌آورند بر اینکه در نبوتِ کتاب‌مقدس، یک روز نمایندهٔ یک سال است.

They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.

آنان همچنین نشان می‌دهند که آن برداشتی را که میلر دربارهٔ خشم خدا به مدتِ «هفت زمان»، در لاویان بیست‌وشش اعلام کرد، به‌صورتِ «یک روز» بازنموده شده است؛ زیرا خداوند چرخهٔ مقدّسِ هفت‌ساله را، همان‌قدر یقینی که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید و در روز هفتم آرام گرفت، برقرار ساخت.

When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.

چون عیسی مَثَلِ تاکستان را به پایان رسانید، از فریسیان سؤالی کرد.

> When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.

> پس چون مالکِ تاکستان بیاید، با آن باغبانان چه خواهد کرد؟ به او گفتند: آن مردانِ شریر را به سختی هلاک خواهد ساخت و تاکستانِ خود را به باغبانانِ دیگری خواهد سپرد که میوه‌های آن را در موسم‌هایش به او بدهند. عیسی بدیشان گفت: آیا هرگز در کتب نخوانده‌اید که: «سنگی که معماران رد کردند، همان سنگِ سرِ زاویه شد؛ این از جانبِ خداوند است و در نظرِ ما شگفت‌انگیز است»؟ از این‌رو به شما می‌گویم که ملکوتِ خدا از شما گرفته خواهد شد و به امتی داده خواهد شد که میوه‌های آن را به بار آورد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ اما هر که آن سنگ بر او بیفتد، او را خرد و خاکستر خواهد کرد. و چون رؤسای کَهَنه و فریسیان مَثَل‌های او را شنیدند، دریافتند که دربارهٔ ایشان سخن می‌گوید. متی ۲۱:‏۴۰–۴۵.

The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.

تمثیلِ تاکستان، تمثیلِ وانهاده شدنِ قومِ برگزیدهٔ پیشین و سپرده شدنِ پادشاهی به قومی برگزیدهٔ جدید است. «سنگی» که بنا بر گفتهٔ عیسی رد شد، همان «سنگی» است که بسته به اینکه چگونه پذیرفته شود، یا نجات می‌بخشد یا هلاک می‌کند. این «سنگ» در سیاقی که عیسی به کار برده است، باید حقیقتی کتاب‌مقدسی باشد، زیرا توانایی آن را دارد که ثمرِ پارسایانه پدید آورد؛ و پارساییِ مسیح تنها زمانی در مردان و زنان پدید می‌آید که کلامِ حقیقتِ او را بپذیرند.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> اُنہیں اپنے سچ کے وسیلہ سے مُقدّس کر؛ تیرا کلام سچ ہے۔ یوحنا 17:17۔

The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.

«سنگ» تعلیمی ہے جسے یا تو قبول کیا جاتا ہے یا ردّ، اور یسوع کلام ہے، اور اعمال کی کتاب میں پطرس «سنگ» کی شناخت مسیح کے طور پر کرتا ہے۔

> Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.

> بدانید، شما همه و تمامی قوم اسرائیل، که این مرد به نام عیسی مسیحِ ناصری، که شما او را مصلوب کردید و خدا او را از مردگان برخیزانید، به‌واسطۀ او در حضور شما تندرست ایستاده است. این همان سنگی است که شما بنّایان خوارش شمردید، و اکنون سرِ زاویه شده است. و در هیچ‌کسِ دیگر نجات نیست، زیرا زیر آسمان نامی دیگر در میان آدمیان عطا نشده است که بدان باید نجات یابیم. اعمال ۴:۱۰–۱۲

And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”

سپس در اول پطرس، او نمادپردازیِ «سنگ» را باز هم فراتر می‌بَرَد، اما آن را همچنان در همان چارچوبِ کنار گذشتنِ قومِ عهدِ پیشین و برگزیده شدنِ قومی جدید و مختار حفظ می‌کند؛ قومی که، چنان‌که او بیان می‌دارد، «در زمان گذشته قومی نبودند، لیکن اکنون قوم خدا هستند؛ که رحمت نیافته بودند، اما اکنون رحمت یافته‌اند.»

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.

> जिसके पास तुम आते हो—उस जीवित पत्थर के पास, जिसे मनुष्यों ने तो अस्वीकार किया, परन्तु जो परमेश्वर के निकट चुना हुआ और बहुमूल्य है—तुम भी जीवित पत्थरों के समान एक आत्मिक भवन के रूप में रचे जाते हो, अर्थात् एक पवित्र याजकवर्ग, ताकि यीशु मसीह के द्वारा परमेश्वर को ग्रहणयोग्य आत्मिक बलिदान चढ़ाओ। इसलिए पवित्रशास्त्र में भी यह लिखा है, “देखो, मैं सिय्योन में एक प्रधान कोने का पत्थर रखता हूँ, जो चुना हुआ और बहुमूल्य है; और जो उस पर विश्वास करेगा वह कभी लज्जित न होगा।” अतः तुम्हारे लिए, जो विश्वास करते हो, वह बहुमूल्य है; परन्तु जो आज्ञा नहीं मानते, उनके लिए “जिस पत्थर को राजमिस्त्रियों ने अस्वीकार किया, वही कोने का सिरा ठहरा,” और “ठोकर का पत्थर और ठेस पहुँचानेवाली चट्टान” भी है—उनके लिए जो वचन पर ठोकर खाते हैं, क्योंकि वे आज्ञा नहीं मानते; और इसी के लिए वे नियुक्त भी किए गए थे। 1 पतरस 2:4–8.

Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”

پطرس دربارهٔ قومِ برگزیدهٔ پیشین می‌گوید: «برای آنان که نافرمان‌اند، همان سنگی که بنایان رد کردند، سرِ زاویه شده است؛ و سنگِ لغزش و صخرهٔ عثره، برای همانانی که به سبب نافرمانی در کلام می‌لغزند؛ و برای همین نیز مقرر شده بودند.»

Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.

عیسیٰ کی نمائندگی بنیاد کی ہر مقدس تمثیل کے ذریعے کی گئی ہے۔

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آن‌که نهاده شده است، بگذارد، که آن عیسی مسیح است. اول قرنتیان ۳:۱۱

The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).

بنیادی که میلری‌ها بنا کردند، صخرهٔ اعصار بود (سنگ).

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «اخطار رسیده است: نباید اجازه داده شود چیزی وارد شود که بنیاد ایمان را، که از زمانی که پیام در سال‌های ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ آمد بر آن بنا می‌کرده‌ایم، برهم زند. من در این پیام بوده‌ام، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، نسبت به نوری که خدا به ما داده است وفادار. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی برداریم که بر آن قرار داده شدند، آنگاه که روزبه‌روز با دعای جدّی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم. آیا گمان می‌کنید که من بتوانم نوری را که خدا به من داده است ترک کنم؟ آن باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمان که به من داده شد، پیوسته مرا هدایت کرده است.» Review and Herald، 14 آوریل 1903.

The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.

اوّلین گوهرى که میلر کشف کرد و جزئى از بنیاد میلریتى شد، که همچون «صخرهٔ اعصار» است، «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش بود؛ و «هفت زمان» نخستین حقیقتِ بنیادى بود که از سوى آن پیشگامان میلریتى که تازه بنیاد میلریتى را بنا کرده بودند، کنار گذاشته شد. این معماران بودند که مى‌بایست سنگِ بنیادى را رد کنند. آن «سنگ» که مظهر مسیح است، همچنین همان روزى است که خداوند آن را ساخت؛ زیرا او روز هفتم را به‌عنوان روز آرامى، و سال هفتم را به‌عنوان سالى که در آن زمین آرام گیرد، قرار داد. در سال 1863، سنگِ بنیاد رد شد، امّا باید «سرِ زاویه» و «سنگِ لغزش» براى نافرمانان گردانیده شود.

The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.

پیام اسلامِ وایِ سوم، درون‌مایهٔ جنبش اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار است، و فرایند آزمون هنگامی آغاز شد که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، آنگاه که بناهای عظیم شهر نیویورک در 11 سپتامبر 2001 فرو افکنده شدند. ادونتیسم دربارهٔ شناساییِ نبویِ این حقیقت که 11 سپتامبر 2001، زمانِ فرارسیدنِ «روزِ بادِ شرقی» بود، خاموش ماند. در 18 ژوئیهٔ 2020، آنان置後 ماندند، آنگاه که آن دو شاهدِ باب یازدهمِ مکاشفه در کوچه‌های آن شهر عظیم کشته شدند. آزمونِ ادونتیسم به پایان رسیده بود، و آزمونِ کسانی که اقرار کرده بودند پیامِ اسلام را شناخته‌اند، در جریان بود.

After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.

پس از آن‌که استخوان‌های خشکِ مرده تا پایان ژوئیهٔ ۲۰۲۳ در کوچه‌ها افتاده بودند، آنگاه به‌واسطهٔ پیام نخستِ حزقیال برانگیخته شدند. پیام دومِ حزقیال، پیامِ چهار بادِ اسلامِ وایِ سوم است که بازنمایانندهٔ گشایشِ تدریجیِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب می‌باشد؛ همان رؤیایی که درنگ نمود و درون‌مایهٔ سراسرِ دورهٔ این جنبش بود. سپس حقایق گوناگونی گشوده شد، زیرا پیامِ فریادِ نیمه‌شب نمایانگرِ پیامی چندوجهی است. نخستین حقیقتی که استخوان‌های خشکِ مرده را مواجه ساخت، همان نخستین حقیقتی بود که ادونتیسمِ لائودیکیه آن را رد کرد، و آن نمایانگرِ حقیقتی است که گذارِ لائودیکیه به فیلادلفیا را مشخص می‌سازد.

The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.

حقیقت همان پیامِ مُهر است، و ازاین‌رو باید هم از حیث فکری و هم از حیث روحانی در آن استقرار یافت. کافی نیست که تشخیص دهیم دوره‌ای که آن دو شاهد در کوچه مرده افتاده بودند، نمادی از پراکندگیِ «هفت زمان» است؛ بلکه پذیرشِ تجربیِ حقیقت نیز لازم است.

Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.

جواهرُ ميلر، التي تُمثِّل الحقائقَ التي فُكَّ خِتمُها في زمنِ النهاية سنة 1798، تصيرُ امتحانًا لعذارى الأيام الأخيرة. وخبرةُ الرسوخِ في الحق «روحيًّا» تُمثِّلها الجوهرةُ الأولى لميلر، أمّا الرسوخُ في الحق «ذهنيًّا» فتُمثِّله رسالةُ الإسلام الخاصةُ بالويل الثالث. وإنّ الدعوةَ إلى التوبة والاعتراف، التي تُمثِّلها «المرّات السبع»، تُحدِّد عملًا يُنجَز بالاقتران مع المسيح في قدس الأقداس، وتُمثِّله رؤيا «المرأه».

The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.

برداشتِ «عقلانی» از اسلامِ وایِ سوم با رؤیای «chazon» نمایانده می‌شود، و هر دو برای کسانی که مُهر خواهند شد، ضروری‌اند. در سال 1863، ادونتیسمِ لائودیکیه بر آن شد که اَریحا را از نو بنا کند، و کارِ خود را در بازسازی اورشلیم واگذاشت. اَریحا نمادِ رفاه است، چنان‌که در کوریِ لائودیکیه نیز بازنمایی شده است.

> “One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.

> „Jedna z najmocniejszych warowni w kraju — wielkie i zamożne miasto Jerycho — leżała tuż przed nimi, w niewielkiej odległości od ich obozu w Gilgal. Położone na skraju żyznej równiny, obfitującej w bogate i różnorodne płody strefy tropikalnej, to dumne miasto, którego pałace i świątynie były siedliskiem zbytku i występku, kryjąc się za swymi potężnymi obwarowaniami, rzucało wyzwanie Bogu Izraela. Jerycho było jednym z głównych ośrodków bałwochwalczego kultu, poświęconym szczególnie Asztarot, bogini księżyca. Tu skupiało się wszystko, co było najbardziej nikczemne i poniżające w religii Kananejczyków. Lud Izraela, w którego pamięci żywe były straszliwe skutki ich grzechu w Bet-Peor, mógł patrzeć na to pogańskie miasto jedynie z odrazą i przerażeniem”. Patriarchowie i prorocy, 487.

The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.

«سنگی» که بنّایان در سال ۱۸۶۳، هنگام بازسازی اریحا، رد کردند، همان «هفت زمان» بود که در ایام آخر به حقیقت (جواهر) تبدیل می‌شد؛ حقیقتی که «سرِ زاویه» می‌گردد، زیرا این همان حقیقتی است که آغاز اَدونتیسم را در جنبش میلری‌ها با پایان اَدونتیسم در جنبش صد و چهل و چهار هزار به هم می‌بافد. آن جواهر، که همان «هفت زمان» است، همچنین «روزی است که خداوند ساخته است»، و خودِ مسیح است، زیرا او کلمه است و او «حق» است. موضوع اسلام مضمونی است که تطهیر هر دو قوم برگزیده، یعنی قوم برگزیده پیشین و قوم برگزیده جدید، را پدید می‌آورد، و این تطهیر دوگانه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، که «روزِ باد شرقی» بود. در آن روز، دیده‌بانان می‌بایست همان سرودی را بسرایند که مسیح سرود، هنگامی که مَثَلِ تاکستان را اعلام کرد. صد و چهل و چهار هزار، سرود موسی (یعنی «هفت زمان») و سرود برّه را می‌سرایند.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> اور میں نے گویا شیشے کا ایک سمندر دیکھا جو آگ کے ساتھ ملا ہوا تھا؛ اور وہ جو حیوان پر، اور اس کی مورت پر، اور اس کے نشان پر، اور اس کے نام کے عدد پر غالب آئے تھے، شیشے کے اس سمندر پر کھڑے تھے، اور خدا کی بربطیں لیے ہوئے تھے۔ اور وہ خدا کے بندہ موسیٰ کا نغمہ، اور برّہ کا نغمہ گاتے ہوئے کہتے تھے، اے خداوند خدا قادرِ مطلق، تیرے کام عظیم اور عجیب ہیں؛ اے قدّوسوں کے بادشاہ، تیری راہیں راست اور سچی ہیں۔ مکاشفہ 15:2، 3۔

The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.

“برّه” همان مسیح است که ذبح شد، و او در میانهٔ دو هزار و پانصد و بیست روز ذبح گردید؛ و بدین‌سان قربانیِ حیات و خونِ خویش را ــ که در آن، عهد را استوار ساخت ــ با «مخاصمهٔ عهدِ او»ی موسی در لاویان بیست‌وشش به هم می‌پیوندد. سرودِ موسی و برّه، سرودِ حازونِ تاریخِ نبوی و سرودِ مَرهِ «ظهور» اوست. این، سرودِ فهمی عقلی و روحانی است، چنان‌که در دو رؤیای باب هشتمِ دانیال بازنموده شده است. این، سرودِ قومی عهدی است که داوری می‌شوند و از ایشان درمی‌گذرند، در حالی که قومی برگزیدهٔ جدید انتخاب می‌شوند. فرایندِ انتخاب، و بنابراین آن سرود، در 11 سپتامبر 2001 آغاز شد.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> آنان که از یعقوب خواهند آمد، ریشه خواهند دوانید؛ اسرائیل خواهد شکفت و جوانه خواهد زد، و روی جهان را از میوه پر خواهد ساخت. آیا او را چنان زده است که زنندگانِ او را زده بود؟ یا آیا او بر حسب کشتارِ کسانی که به دست او کشته شدند، کشته شده است؟ به اندازه، هنگامی که شاخه می‌آورد، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او در روز باد شرقی، باد سخت خود را بازمی‌دارد. پس بدین‌وسیله عصیانِ یعقوب پاک خواهد شد؛ و تمامی ثمره برای برداشتن گناه او این است که همه سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های گچیِ خردشده سازد، تا بیشه‌ها و بت‌ها برپا نمانند. با این همه، شهرِ حصاردار ویران خواهد شد، و مسکنْ متروک گشته و همچون بیابان رها خواهد شد؛ در آنجا گوساله خواهد چرید، و در آنجا خواهد خوابید، و شاخه‌هایش را خواهد خورد. چون شاخه‌های آن خشک شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را به آتش می‌کشند؛ زیرا این قومی بی‌فهم‌اند؛ از این‌رو آن که ایشان را آفرید بر آنان رحم نخواهد کرد، و آن که ایشان را صورت بخشید بر ایشان رأفت نخواهد نمود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند از مجرای نهر تا وادی مصر خوشه‌چینی خواهد کرد، و شما ای بنی‌اسرائیل، یک‌به‌یک جمع آورده خواهید شد. و در آن روز واقع خواهد شد که کرناى بزرگ نواخته خواهد شد، و آنان که در سرزمین آشور در حال هلاک بودند، و رانده‌شدگان در سرزمین مصر خواهند آمد، و خداوند را بر کوه مقدس در اورشلیم عبادت خواهند کرد. اشعیا 27:6–13.

Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”

این آیات، اگر به‌درستی فهمیده شوند، دورهٔ زمانیِ یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع را مشخص می‌کنند. آیهٔ ششم، با مشخص ساختن آغازِ گیاه که ریشه می‌دواند، سپس شکوفه می‌آورد و جوانه می‌زند، و سرانجام زمین را از میوه پُر می‌سازد، تمام این تاریخ را معرفی می‌کند. میوه‌ای که زمین را پُر می‌سازد، این کار را در خلال «ساعت» انجام می‌دهد، که همان بحرانِ قانون یکشنبه است. در حالی که مسیح در آن هنگام میوهٔ خود را به انبار خویش جمع می‌کند، هم‌زمان داوری را نیز بر بابِل فرود می‌آورد. داوری‌ای که در زمانی رخ می‌دهد که زمین از میوه پُر می‌شود، در آیهٔ هفتم به تصویر کشیده شده است، آنگاه که این دو پرسش مطرح می‌شوند: «آیا او را زده است، چنان‌که زنندگانِ او را زده بود؟ یا او کشته شده است، موافقِ کشتارِ کسانی که به‌دست او کشته شدند؟»

Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.

سپس در آیهٔ هشت، پاشیده‌شدنِ بارانِ آخر با عبارتِ «به اندازه» مشخص شده است. آنچه سبب می‌شود گیاهان سر برآورند، باران است؛ و هنگامی که آغازِ بارانِ آخر مشخص می‌گردد، این آغاز چنین مشخص می‌شود: «به اندازه، هنگامی که می‌رویاند.» وقتی بارانِ آخر آغاز می‌شود، «به اندازه» فرو ریخته می‌شود؛ زیرا اگر محصول، آمیزه‌ای از راستین و دروغین باشد، آن باران بی‌حد و اندازه فرو ریخته نمی‌شود.

> “Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> «ہر وہ جان جو حقیقی طور پر تبدیل ہوئی ہو، اس شدید خواہش سے معمور ہوگی کہ دوسروں کو گمراہی کی تاریکی سے یسوع مسیح کی راست‌بازی کے عجیب و جلیل نور میں لے آئے۔ خدا کے روح کا وہ عظیم انڈیلاؤ، جو ساری زمین کو اُس کے جلال سے منور کر دے گا، اُس وقت تک نہ آئے گا جب تک ہمارے پاس ایسا روشن خیال لوگ نہ ہوں جو تجربہ سے جانتے ہوں کہ خدا کے ساتھ مل کر محنت کرنے والے ہونے کا کیا مطلب ہے۔ جب ہم مسیح کی خدمت کے لیے کامل اور ہمہ دل تخصیص رکھتے ہوں گے، تو خدا اس حقیقت کو اپنے روح کے بے پیمانہ انڈیلاؤ کے ذریعہ تسلیم کرے گا؛ لیکن یہ اُس وقت تک نہ ہوگا جب تک کلیسیا کا بڑا حصہ خدا کے ساتھ مل کر محنت کرنے والا نہ ہو۔ خدا اپنا روح اُس وقت نہیں انڈیل سکتا جب خود غرضی اور نفس پروری اس قدر نمایاں ہوں؛ جب ایسا مزاج غالب ہو کہ اگر اسے الفاظ میں ادا کیا جائے تو وہ قابیل کے اُس جواب کا اظہار کرے،—‘کیا میں اپنے بھائی کا نگہبان ہوں؟’ اگر اس زمانہ کے لیے حق، اگر وہ نشانیاں جو ہر طرف گہری ہوتی جاتی ہیں اور گواہی دیتی ہیں کہ سب چیزوں کا خاتمہ نزدیک ہے، اُن لوگوں کی سوئی ہوئی توانائی کو بیدار کرنے کے لیے کافی نہیں جو دعویٰ کرتے ہیں کہ وہ حق کو جانتے ہیں، تو پھر اُس نور کے مطابق جس نے چمکا ہے تاریکی ان جانوں کو آ لے گی۔ اپنی بے پروائی کے لیے اُن کے پاس عذر کی ادنیٰ سی مشابہت بھی نہ ہوگی جسے وہ آخری حساب کے اُس عظیم دن خدا کے حضور پیش کر سکیں۔ اس بارے میں پیش کرنے کے لیے کوئی وجہ نہ ہوگی کہ انہوں نے خدا کے کلام کی مقدس سچائی کے نور میں زندگی کیوں نہ گزاری، کیوں نہ چلے، اور کیوں نہ کام کیا، اور یوں اپنے چال چلن، اپنی ہمدردی، اور اپنے جوش کے وسیلہ سے گناہ کی تاریکی میں ڈوبی ہوئی دنیا پر ظاہر نہ کیا کہ انجیل کی قدرت اور حقیقت ناقابلِ تردید تھی۔» ریویو اینڈ ہیرالڈ، 21 جولائی، 1896۔

Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”

خواهر وایت این بخش را همان لحظه‌ای می‌داند که فرشتهٔ مکاشفه فرود می‌آید، زیرا می‌گوید: «افاضهٔ عظیم روح خدا، که تمام زمین را با جلال او روشن می‌سازد.» در بخش دیگری که در این مقالات بارها به آن استناد کرده‌ایم، او تصریح کرد که هنگامی که «بناهای عظیم نیویورک» «فرو افکنده شوند»، «مکاشفه باب هجده، آیات یک تا سه، تحقق خواهد یافت.»

We will continue these thoughts in the next article.

ہم اگلے مضمون میں ان خیالات کو جاری رکھیں گے۔

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.

> اکنون برای محبوب خویش سرودی خواهم سرایید، سرودِ محبوبم دربارهٔ تاکستانش. محبوب من تاکستانی دارد بر فراز تپّه‌ای بسیار حاصل‌خیز. و آن را حصار کشید، و سنگ‌هایش را برچید، و آن را به بهترین مو کاشت، و در میانش برجی بنا کرد، و نیز در آن چَرخُشتِی ساخت؛ و انتظار داشت که انگور بیاورد، امّا انگورِ وحشی به بار آورد. و اکنون، ای ساکنان اورشلیم و ای مردان یهودا، تمنا دارم میان من و تاکستانم داوری کنید. دیگر چه می‌شد برای تاکستانم کرد که من در حق آن نکرده باشم؟ پس چرا، هنگامی که انتظار داشتم انگور بیاورد، انگورِ وحشی به بار آورد؟ و اکنون بیایید، شما را آگاه می‌سازم که با تاکستانم چه خواهم کرد: حصارش را برخواهم گرفت تا خورده شود؛ و دیوارش را فرو خواهم ریخت تا پایمال گردد. و آن را ویران خواهم ساخت: نه هَرَس خواهد شد و نه بیل زده خواهد شد؛ بلکه خارها و خَسَک‌ها در آن خواهند رویید؛ و ابرها را نیز فرمان خواهم داد که بر آن باران نبارند. زیرا تاکستان یهوهٔ صبایوت خاندان اسرائیل است، و مردان یهودا نهالِ دلپذیر او؛ و او در پی انصاف بود، و اینک ظلم؛ در پی عدالت بود، و اینک فریاد. اشعیا ۵:‏۱–۷

Back to Articles