Article

# Elijah - Number Four

ایلیا — شمارهٔ چهار

Slavery

غلامی

Author

Jeff Pippenger

Published

October 1, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Elijah’s witness begins when he identifies that there would be no rain, except at his word for three and a half years.

شهادتِ ایلیاہ اُس وقت آغاز پاتی ہے جب وہ اعلان کرتا ہے کہ ساڑھے تین برس تک، اُس کے کلام کے سوا، بارش نہ ہوگی۔

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> و ایلیا تِشبی که از ساکنان جِلعاد بود، به اَخاب گفت: «به حیات یهوه، خدای اسرائیل، که به حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنمی خواهد بود و نه بارانی، مگر به فرمان من.» اول پادشاهان 17:1

Those three and a half years represent the history of Thyatira from 538 until 1798. In 1798, at the end of the period of drought Elijah summons Ahab to Carmel. The first angels’ message announced the hour of God’s judgment on October 22, 1844. The first angel’s message was the command to Ahab to call all of Israel to Carmel.

آن سه سال و نیم، تاریخ طیatira را از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ نمایان می‌سازد. در سال ۱۷۹۸، در پایان دورهٔ خشکسالی، ایلیا اَخاب را به کرمل فرا می‌خواند. پیام فرشتهٔ اول، ساعت داوری خدا را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ اعلام کرد. پیام فرشتهٔ اول، فرمانی بود به اَخاب تا تمامی اسرائیل را به کرمل فراخواند.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:17–21.

> و چنین واقع شد که چون اخاب ایلیا را دید، به او گفت: آیا تویی که اسرائیل را مضطرب می‌سازی؟ و او پاسخ داد: من اسرائیل را مضطرب نساخته‌ام، بلکه تو و خاندان پدرت، از آن رو که اوامر خداوند را ترک کرده‌اید و از بعلیم پیروی نموده‌ای. پس اکنون بفرست و تمامی اسرائیل را نزد من بر کوه کرمل گرد آور، و نیز چهارصد و پنجاه نبیِ بعل و چهارصد نبیِ بیشه‌ها را، که از سفرهٔ ایزابل می‌خورند. پس اخاب نزد تمامی بنی‌اسرائیل فرستاد و انبیا را بر کوه کرمل گرد آورد. و ایلیا نزد تمامی قوم آمد و گفت: تا به کی میان دو رأی مردد خواهید بود؟ اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ و اگر بعل، پس از او پیروی کنید. و قوم او را یک کلمه نیز پاسخ ندادند. اول پادشاهان 18:17–21.

All Israel was gathered to Carmel in the time of Elijah, which in turn represented William Miller’s history when the three churches of Revelation chapter three were gathered together. The church that had initially fled into the wilderness in 538 to escape the persecution of Jezebel, as represented by the church of Thyatira, came out of the wilderness as the generation that was to be confronted with the message of Elijah, represented by William Miller. The earth beast then opened its mouth and swallowed up the flood of persecution that had been sent against her for twelve hundred and sixty years.

تمامی اسرائیل در زمان ایلیا بر کوه کرمل گرد آورده شد، و این نیز به نوبهٔ خود نمایانگر تاریخ ویلیام میلر بود، هنگامی که سه کلیسای مذکور در باب سوم مکاشفه با یکدیگر گرد آورده شدند. کلیسایی که در آغاز، در سال ۵۳۸، برای گریختن از جفای ایزابل به بیابان پناه برده بود، چنان‌که در کلیسای طیاتیرا نمود یافته است، از بیابان بیرون آمد به‌عنوان نسلی که می‌بایست با پیام ایلیا، که در ویلیام میلر نمایانده شده است، مواجه گردد. سپس وحشِ زمین دهان خود را گشود و سیلِ جفایی را که به مدت هزار و دویست و شصت سال بر ضد او فرستاده شده بود، فرو بلعید.

> And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.

> و زمین زن را یاری داد، و زمین دهان خود را گشود و آن سیلابی را که اژدها از دهان خویش بیرون افکنده بود، فرو بلعید. مکاشفه ۱۲:‏۱۶.

In prophecy the “speaking of a nation” is the action of its legislative and judicial authorities, and in 1789 the United States established the divine document that is the Constitution of the United States, thus protecting the rights and freedom necessary to provide protection from the persecution of both the kings of Europe and the apostate Catholic church.

در نبوت، «سخن گفتنِ یک ملت» عملِ مقامات تقنینی و قضایی آن است، و در سال ۱۷۸۹ ایالات متحده سند الهی‌ای را که قانون اساسی ایالات متحده است برقرار ساخت؛ بدین‌سان حقوق و آزادی‌های لازم را برای فراهم آوردنِ حمایت در برابر آزار و جفای هم پادشاهان اروپا و هم کلیسای کاتولیکِ مرتد حفظ کرد.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> «سخن گفتنِ یک ملت، عملِ مقاماتِ قانون‌گذاری و قضاییِ آن است.» The Great Controversy, 443.

In 1789, just before the beginning of the United States’ prophetic role as the sixth kingdom of Bible prophecy began, it spake as a Lamb, but at the Sunday law it will speak as a dragon.

در سال ۱۷۸۹، درست پیش از آن‌که نقش نبوی ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس آغاز شود، آن چون برّه‌ای سخن می‌گفت؛ اما در هنگام قانون یکشنبه، چون اژدهایی سخن خواهد گفت.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> و دیدم که حیوانی دیگر از زمین برمی‌آید؛ و او را دو شاخ، مانند برّه بود، و چون اژدها سخن می‌گفت. مکاشفه ۱۳:۱۱.

The beginning and ending of the earth beast are marked by its speaking. In 1798, Ahab calls all of Israel to Mount Carmel where Elijah is going to set forth a test to prove to those watching whether the God of the Hebrews or the god of Jezebel is the true God. Jezebel had four hundred and fifty prophets of Baal and four hundred prophets of the grove. The false god Baal was a male deity and the false god Ashtaroth was a female deity.

آغاز و پایانِ وحشِ زمین با سخن گفتنِ آن مشخص می‌شود. در سال 1798، اخاب تمامی اسرائیل را به کوه کرمل فرا می‌خوانَد، جایی که ایلیا می‌خواهد آزمونی را پیش نهد تا بر کسانی که نظاره می‌کنند ثابت شود که آیا خدای عبرانیان خدای حقیقی است یا خدای ایزابل. ایزابل چهارصد و پنجاه نبیِ بعل و چهارصد نبیِ بیشه داشت. خدای دروغینِ بعل، الوهیتی مذکر بود و خدای دروغینِ عشتاروت، الوهیتی مؤنث.

Those two classes of false prophets represent the combination of church and state, for in prophecy when a man and woman are represented together, the woman represents a church and the man the state. Elijah was outnumbered eight hundred and fifty to one as he confronted the unholy combination of church and state, as represented by the female and male false deities and also by the marriage of Ahab and Jezebel. Ahab and Jezebel’s illustration of church and state represent the corruption of the horn of Republicanism and Baal and Ashtaroth represent the corruption of the Protestant horn.

آن دو طبقهٔ انبیای کاذب، اتحاد کلیسا و دولت را نمایان می‌سازند؛ زیرا در نبوت، هنگامی که مرد و زنی با هم تصویر می‌شوند، زن نمایندهٔ یک کلیسا و مرد نمایندهٔ دولت است. ایلیا، هنگامی که با این اتحاد نامقدسِ کلیسا و دولت روبه‌رو شد، هشتصد و پنجاه در برابر یک نفر در اقلیت بود؛ اتحادی که هم به‌وسیلهٔ الوهیت‌های کاذبِ مؤنث و مذکر، و هم به‌وسیلهٔ ازدواج اخاب و ایزابل به تصویر کشیده شده است. نمونهٔ اخاب و ایزابل از کلیسا و دولت، فسادِ شاخِ جمهوری‌خواهی را نشان می‌دهد، و بَعل و عَشتاروت فسادِ شاخِ پروتستان را نمایان می‌سازند.

The issue was Elijah’s protest against the corrupt religion represented by Thyatira in Revelation chapter two. Elijah represented a Protestant, for the only definition of Protestant is someone who protests against Rome. Elijah’s protest represents a protest against the combination of church and state that is accomplished by the unholy alliance between a corrupted state with a corrupted church.

مسئله، اعتراضِ ایلیاہ کا تھا اُس فاسد مذہب کے خلاف جس کی نمائندگی مکاشفہ باب دو میں تھیاتیرہ کرتا ہے۔ ایلیاہ ایک پروٹسٹنٹ کی نمائندگی کرتا تھا، کیونکہ پروٹسٹنٹ کی واحد تعریف یہی ہے کہ وہ رُوم کے خلاف احتجاج کرنے والا ہو۔ ایلیاہ کا احتجاج کلیسیا اور ریاست کے اُس امتزاج کے خلاف احتجاج کی نمائندگی کرتا ہے جو ایک فاسد ریاست اور ایک فاسد کلیسیا کے درمیان ناپاک اتحاد کے ذریعے وجود میں آتا ہے۔

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.

> لیکن مجھے تجھ سے چند باتوں کی شکایت ہے، اس لیے کہ تو اُس عورت اِیزِبل کو، جو اپنے آپ کو نبیہ کہتی ہے، میرے بندوں کو تعلیم دینے اور بہکانے دیتی ہے تاکہ وہ زنا کریں اور بتوں کے نام کی قربانیوں میں سے کھائیں۔ اور میں نے اسے مہلت دی کہ وہ اپنے زنا سے توبہ کرے، مگر اُس نے توبہ نہ کی۔ دیکھ، میں اسے بسترِ بیماری میں ڈال دوں گا، اور جو اُس کے ساتھ زنا کرتے ہیں اُن کو بڑی مصیبت میں مبتلا کروں گا، اگر وہ اپنے کاموں سے توبہ نہ کریں۔ مکاشفہ 2:20–22۔

Eating represents the message you accept, and a message that is sacrificed to idols represents the doctrines of Catholicism, the very symbol of the abominable worship of idols. God’s people in the Dark Ages had come to accept many of the pagan doctrines of Catholicism, and especially the worship of the sun.

خوردن نمایانگر پیامی است که می‌پذیرید، و پیامی که به بت‌ها تقدیم شده باشد، نمایانگر تعالیم کاتولیسیسم است؛ همان نمادِ راستینِ پرستشِ مکروهِ بت‌ها. قوم خدا در اعصار تاریک به پذیرش بسیاری از تعالیم مشرکانۀ کاتولیسیسم روی آورده بودند، و به‌ویژه پرستش خورشید را پذیرفته بودند.

Fornication is an unlawful relationship and prophetically represents the very essence of what the Constitution prohibits; the combination of church and state. Ahab was in an unlawful relationship with Jezebel, for as a king of Israel he was not to marry a heathen princess. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John also confronted the same unholy relationship when he rebuked Herod for marrying Herodias, his brother’s wife.

زنا رابطه‌ای نامشروع است و از منظر نبوی، همان جوهرهٔ چیزی را نمایندگی می‌کند که قانون اساسی آن را منع می‌نماید؛ یعنی آمیزش کلیسا و دولت. اخاب در رابطه‌ای نامشروع با ایزابل بود، زیرا او به‌عنوان پادشاه اسرائیل نباید با شاهزاده‌ای بت‌پرست ازدواج می‌کرد. عیسی، یحییِ تعمیددهنده را ایلیا معرفی کرد، و یحیی نیز همان رابطهٔ ناپاک را مورد مواجهه قرار داد، آنگاه که هیرودیس را به سبب ازدواج با هیرودیا، زنِ برادرش، توبیخ نمود.

> For Herod had laid hold on John, and bound him, and put him in prison for Herodias’ sake, his brother Philip’s wife. For John said unto him, It is not lawful for thee to have her. Matthew 14:3, 4.

> زیرا هیرودیس یوحنا را گرفته، او را بسته و به سبب هیرودیا، زنِ برادرش فیلیپُس، در زندان افکنده بود. زیرا یوحنا بدو گفته بود: «تو را حلال نیست که او را داشته باشی.» متی ۱۴:‏۳، ۴

Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel prefigured John’s confrontation with Herod and Herodias for both relationships represented an unlawful relationship of church and state. Together they represent the Elijah message of the one hundred and forty-four thousand who confronts the papacy (Jezebel & Herodias), the ten kings that represent the United Nations (Ahab & Herod) and the United States that represents the false prophet (the false prophets of Carmel and Salome, Herodias’ daughter).

مواجههٔ ایلیا با اَخاب و ایزابل، مواجههٔ یحیی با هیرودیس و هیرودیا را از پیش مصور ساخت، زیرا هر دو رابطه، نمایانگر پیوندی نامشروع میان کلیسا و دولت بودند. این هر دو، با هم، پیام ایلیاییِ صد و چهل و چهار هزار را نمایندگی می‌کنند که با پاپیّت (ایزابل و هیرودیا)، ده پادشاهی که نمایندهٔ سازمان ملل متحد هستند (اَخاب و هیرودیس)، و ایالات متحده که نمایندهٔ نبی کاذب است (انبیای کاذبِ کَرْمِل و سالومه، دختر هیرودیا) روبه‌رو می‌شود.

The prophetic setting at Carmel includes the defense by Elijah of the Constitution of the United States, which enshrines the principle of the separation of church and state.

پس‌منظرِ نبوی در کرمل شاملِ دفاعِ ایلیاہ از آئینِ ریاستہائے متحدۂ امریکا ہے، جو کلیسیا اور ریاست کی علیحدگی کے اصول کو آئینی تحفظ دیتا ہے۔

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> و چنین واقع شد که چون اخاب ایلیا را دید، اخاب به او گفت: آیا تویی که اسرائیل را به آشوب افکنده‌ای؟ و او پاسخ داد: من اسرائیل را به آشوب نیفکنده‌ام؛ بلکه تو و خاندان پدرت، از آن‌رو که اوامر خداوند را ترک کرده‌اید و تو از بعلیم پیروی کرده‌ای. اول پادشاهان 18:17، 18.

The Constitution established that the two horns of Republicanism and Protestantism would always stay separate from each other. But Revelation identifies that when the United States ultimately speaks as a dragon, it will do so when the apostate churches of the United States take control and combine with the apostate government.

قانونِ دستور نے یہ قائم کیا تھا کہ جمہوریت اور پروٹسٹنٹ ازم کے دو سینگ ہمیشہ ایک دوسرے سے جدا رہیں گے۔ لیکن مکاشفہ یہ ظاہر کرتا ہے کہ جب ریاستہائے متحدہ بالآخر اژدہا کی مانند کلام کرے گا، تو یہ اُس وقت ہوگا جب ریاستہائے متحدہ کی مرتد کلیسیاۓں اقتدار پر قابض ہو جائیں گی اور مرتد حکومت کے ساتھ متحد ہو جائیں گی۔

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> «اما “تمثالِ وحش” چیست؟ و چگونه باید ساخته شود؟ تمثال را آن وحشِ دوشاخ می‌سازد، و آن تمثالی برای وحش است. همچنین آن را تمثالِ وحش نیز می‌نامند. پس، برای آنکه بدانیم این تمثال چگونه است و چگونه باید ساخته شود، باید ویژگی‌های خودِ وحش—یعنی پاپیّت—را بررسی کنیم. »

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> «Cuando la iglesia primitiva se corrompió al apartarse de la sencillez del evangelio y aceptar ritos y costumbres paganos, perdió el Espíritu y el poder de Dios; y, a fin de dominar las conciencias del pueblo, procuró el apoyo del poder secular. El resultado fue el papado, una iglesia que controlaba el poder del Estado y lo empleaba para promover sus propios fines, especialmente para el castigo de la “herejía”. Para que los Estados Unidos formen una imagen de la bestia, el poder religioso debe de tal manera controlar al gobierno civil que la autoridad del Estado sea también empleada por la iglesia para lograr sus propios fines». The Great Controversy, 443.

Elijah at Mount Carmel represented the work of the Millerites, and the Millerites were established as the true prophet in contrast with those that had recently come out from under the influence of Catholicism, but chose through their rejection of the light of the first angel to return to Rome. Thus, the second angel’s message in the spring of 1844 consisted of identifying the Protestant denominations as daughters of Babylon, and the Millerites as the genuine Protestant horn.

ایلیا بر کوه کرمل نمایانگر کار میلری‌ها بود، و میلری‌ها در تقابل با کسانی که به‌تازگی از زیر نفوذ کاتولیسیسم بیرون آمده بودند، اما به سبب ردّ نورِ فرشتهٔ اول بازگشت به روم را برگزیدند، به‌عنوان نبیِ حقیقی برقرار شدند. ازاین‌رو، پیامِ فرشتهٔ دوم در بهار ۱۸۴۴ عبارت بود از شناساییِ فرقه‌های پروتستان به‌عنوان دخترانِ بابل، و میلری‌ها به‌عنوان شاخِ راستینِ پروتستان.

When God brought ancient Israel out of the slavery of Egypt and through the waters of the Red Sea, He initiated a progressive testing process that began with the test of the heavenly manna.

چون خداوند اسرائیلِ باستان را از بندگیِ مصر بیرون آورد و از میان آب‌های دریای سرخ گذرانید، فرایندی تدریجی از آزمون را آغاز کرد که با آزمونِ مَنّای آسمانی شروع شد.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> «بر ما نور انباشتهٔ اعصار گذشته می‌تابد. گزارش فراموشکاری اسرائیل برای روشن‌ساختن ما محفوظ نگاه داشته شده است. در این عصر، خدا دست خود را دراز کرده است تا برای خویش قومی را از هر ملت و قبیله و زبان گرد آورد. در جنبش ظهور، او برای میراث خویش عمل کرده است، همان‌گونه که برای اسرائیلیان عمل کرد آنگاه که ایشان را از مصر بیرون می‌برد. در نومیدی بزرگِ سال ۱۸۴۴، ایمان قوم او آزموده شد، چنان‌که ایمان عبرانیان در کنار دریای سرخ آزموده شده بود.» شهادت‌ها، جلد ۸، صص. ۱۱۵، ۱۱۶.

The disappointment of October 22, 1844, led to the understanding of the heavenly sanctuary, which then presented the test of the Sabbath just as the test of the manna became the first of a series of ten tests for ancient Israel.

سرخوردگیِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به درکِ قُدسِ آسمانی انجامید، و آنگاه همان‌گونه که آزمونِ مَنّا نخستینِ سلسله‌ای از ده آزمون برای اسرائیلِ باستان شد، آزمونِ سَبَّت را پیش نهاد.

> “The Lord gave me the following view in 1847, while the brethren were assembled on the Sabbath, at Topsham, Maine.

> خداوند در سال ۱۸۴۷، هنگامی که برادران در روز سبت در تاپشامِ ایالت مین گرد آمده بودند، رؤیای زیر را به من عطا فرمود.

> “We felt an unusual spirit of prayer. And as we prayed the Holy Ghost fell upon us. We were very happy. Soon I was lost to earthly things and was wrapped in a vision of God’s glory. I saw an angel flying swiftly to me. He quickly carried me from the earth to the Holy City. In the city I saw a temple, which I entered. I passed through a door before I came to the first veil. This veil was raised, and I passed into the holy place. Here I saw the altar of incense, the candlestick with seven lamps, and the table on which was the shewbread. After viewing the glory of the holy, Jesus raised the second veil and I passed into the holy of holies.

> «ما روحی غیرمعمول از دعا را احساس کردیم. و چون دعا می‌کردیم، روح‌القدس بر ما نازل شد. بسیار شادمان بودیم. دیری نپایید که از امور زمینی بریده شدم و در رؤیایی از جلال خدا فرو رفتم. دیدم که فرشته‌ای با شتاب به سوی من پرواز می‌کند. او مرا به‌سرعت از زمین به شهر مقدس برد. در آن شهر، هیکلی دیدم که بدان داخل شدم. پیش از آنکه به حجاب نخستین برسم، از دری گذشتم. آن حجاب بالا برده شد و من به مکان مقدس داخل شدم. در آنجا مذبح بخور، شمعدان با هفت چراغ، و میزی را دیدم که نانِ حضور بر آن بود. پس از آنکه جلالِ مکان مقدس را مشاهده کردم، عیسی حجاب دوم را بالا برد و من به قدس‌الاقداس داخل شدم.»

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> در اقدس‌الاقداس، تابوتی دیدم؛ بر فراز و اطراف آن، ناب‌ترین طلا بود. بر هر انتهای تابوت، کَروبی زیبا قرار داشت که بال‌هایش را بر آن گسترانیده بود. چهره‌های ایشان به سوی یکدیگر بود و به پایین می‌نگریستند. در میان فرشتگان، بخوردانی زرین بود. بر فراز تابوت، آنجا که فرشتگان ایستاده بودند، جلالی بس درخشان بود که چونان تختی می‌نمود که خدا در آن ساکن است. عیسی در کنار تابوت ایستاده بود، و چون دعاهای مقدسان به نزد او برمی‌آمد، بخور در بخوردان دود می‌کرد، و او دعاهای ایشان را با دود بخور به پدر خود تقدیم می‌نمود. در درون تابوت، قدح زرینِ مَنّ، عصای هارون که شکوفه آورده بود، و لوح‌های سنگی‌ای بود که همچون کتابی بر هم تا می‌شدند. عیسی آنها را گشود، و من دیدم که ده فرمان با انگشت خدا بر آنها نوشته شده بود. بر یک لوح، چهار فرمان بود، و بر دیگری شش فرمان. آن چهار فرمانِ لوح نخست، درخشان‌تر از آن شش فرمان دیگر می‌درخشیدند. اما فرمان چهارم، یعنی فرمان سَبَّت، از همه آنها درخشان‌تر بود؛ زیرا سَبَّت جدا شده بود تا به حرمت نام قدوس خدا نگاه داشته شود. سَبَّتِ مقدس، پرجلال می‌نمود—هاله‌ای از جلال سراسر آن را فرا گرفته بود. دیدم که فرمان سَبَّت بر صلیب میخکوب نشد. اگر چنین شده بود، آن نه فرمان دیگر نیز چنین شده بودند؛ و ما آزاد می‌بودیم که همه آنها را بشکنیم، همان‌گونه که فرمان چهارم را. دیدم که خدا سَبَّت را تغییر نداده است، زیرا او هرگز تغییر نمی‌کند. بلکه پاپ آن را از روز هفتم به روز نخست هفته تغییر داده بود؛ زیرا او می‌بایست اوقات و شریعت را تغییر دهد.» Early Writings, 32.

When the Protestants came out of the Dark Ages in 1798 and the book of Daniel was unsealed, the sixth kingdom of Bible prophecy, the two-horned earth beast of Revelation thirteen began its march through prophetic history. Protestantism was founded upon the sacred document called the Holy Bible and Republicanism was founded upon the sacred document called the Constitution. God had brought His church in the wilderness out of the Dark Ages, but just as with ancient Israel during the Egyptian period of slavery the Sabbath commandment had been forgotten. As Israel crossed the Red Sea on its way to the giving of the law at Sinai, modern Israel crossed the Atlantic on its way to October 22, 1844, where the law would once again be revealed. The Lord was once again raising up a people who would be the depositaries of His law, the depositaries of His prophetic revelations and who would carry the mantle of Protestantism. Ancient Israel was given the two tables of the Ten Commandments as the symbol of their work to be the depositaries of His law, and modern Israel was given the two tables of Habakkuk as the symbol of their work as depositaries of His prophetic Word.

هنگامی که پروتستان‌ها در سال ۱۷۹۸ از اعصار ظلمت بیرون آمدند و کتاب دانیال مُهرگشایی شد، ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، یعنی وحشِ زمینیِ دوشاخِ مکاشفه سیزدهم، حرکت خود را در مسیر تاریخِ نبوی آغاز کرد. پروتستانتیسم بر سندِ مقدسی که کتاب‌مقدسِ مقدس نامیده می‌شود بنا نهاده شد، و جمهوری‌خواهی بر سندِ مقدسی که قانون اساسی نامیده می‌شود تأسیس گردید. خدا کلیسای خود را که در بیابان بود از اعصار ظلمت بیرون آورده بود، اما همان‌گونه که دربارهٔ اسرائیلِ باستان در دورانِ بردگیِ مصر رخ داد، فرمانِ سَبَّت به فراموشی سپرده شده بود. چنان‌که اسرائیل در راهِ دریافتِ شریعت در سینا از دریای سرخ گذشت، اسرائیلِ جدید نیز در راهِ خود به سوی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ از اقیانوس اطلس گذشت، جایی که شریعت بار دیگر مکشوف می‌شد. خداوند بار دیگر قومی را برمی‌انگیخت که امانت‌دارانِ شریعتِ او، امانت‌دارانِ مکاشفاتِ نبویِ او، و حاملانِ ردای پروتستانتیسم باشند. به اسرائیلِ باستان دو لوحِ ده فرمان داده شد تا نمادِ کارِ ایشان در مقامِ امانت‌دارانِ شریعتِ او باشد، و به اسرائیلِ جدید دو لوحِ حبقوق داده شد تا نمادِ کارِ ایشان در مقامِ امانت‌دارانِ کلامِ نبویِ او باشد.

Modern Israel was to carry both sets of two tables as it presented the third angel’s message to the world, which is the message proclaimed by those who carry the mantle of Protestantism. The Protestantism that came out of the Dark Ages was then incomplete as was ancient Israel as they crossed through the Red Sea. Protestantism had professed the motto of the Bible and the Bible alone, but had an incomplete understanding of God’s Word through centuries of eating the pagan doctrines of Roman Catholicism (things sacrificed unto idols). God designed that a true Protestant would represent the entire Word of God as symbolized by the “law and the prophets,” the two sets of two tables that represent both the work of God’s people and God’s character. The work of the first angel was to produce a genuine Protestant people that would be both the depositaries of His law and of his prophetic Word.

اسرائیلِ معاصر می‌بایست هر دو مجموعهٔ دو لوح را، هنگامی که پیام فرشتهٔ سوم را به جهان عرضه می‌کرد، با خود حمل کند؛ همان پیامی که به‌وسیلهٔ کسانی اعلام می‌شود که ردای پروتستانتیسم را بر دوش دارند. پروتستانتیسمی که از اعصار تاریک بیرون آمد، در آن زمان ناقص بود، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان نیز هنگام عبور از دریای سرخ ناقص بود. پروتستانتیسم به شعار «کتاب‌مقدس و تنها کتاب‌مقدس» اقرار کرده بود، اما بر اثر قرن‌ها تغذیه از تعالیم بت‌پرستانهٔ کاتولیسیسم رومی (چیزهایی که برای بت‌ها قربانی شده بود)، فهمی ناقص از کلام خدا داشت. خدا چنین مقرر کرده بود که یک پروتستانِ حقیقی، تمامی کلام خدا را، چنان‌که در «شریعت و انبیا» نماد یافته است، نمایندگی کند؛ یعنی آن دو مجموعهٔ دو لوح که هم کار قوم خدا و هم منش الهی او را بازنمایی می‌کنند. کار فرشتهٔ اول این بود که قومی حقیقتاً پروتستان پدید آورد که هم امانت‌داران شریعت او باشند و هم امانت‌داران کلام نبوتی او.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> «خداوند کلیسای خود را در این زمان فراخوانده است، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان را فراخواند، تا چون نوری در زمین بایستد. او به‌وسیلهٔ ساطورِ نیرومندِ حقیقت، و از رهگذرِ پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم، ایشان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا آنان را به قربی مقدس نزد خویش درآورد. او ایشان را امانت‌دارانِ شریعتِ خود ساخته و حقایق عظیمِ نبوت را برای این زمان به آنان سپرده است. همانندِ اوراکل‌های مقدسی که به اسرائیلِ باستان سپرده شده بود، این‌ها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ نمایانگرِ مردمی هستند که نورِ پیام‌های خدا را می‌پذیرند و به‌عنوانِ عاملانِ او بیرون می‌روند تا هشدار را در سراسرِ طول و عرضِ زمین طنین‌انداز سازند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

The warning that is to be proclaimed by those who have been identified as the depositaries of the two sets of two tables is against receiving the mark of Catholicism. That protest is against the unlawful relationship of Ahab and Jezebel and was represented by Elijah on Mount Carmel. The giving of the two tables of stone at Mount Sinai typified the giving of Habakkuk’s two tables of cloth in the history of 1842 through 1849. Habakkuk’s two tables are the symbol of the covenant relationship between God and His Protestant people. To reject those tables would be the same as ancient Israel rejecting God’s law.

آن هشدارى كه بايد به‌وسيلهٔ كسانى اعلام شود كه به‌عنوان امانت‌دارانِ دو مجموعه از دو لوح شناخته شده‌اند، بر ضد پذيرفتن نشانِ كاتوليكيسم است. آن اعتراض بر ضد رابطهٔ نامشروعِ اخاب و ايزابل است و به‌وسيلهٔ ايليا بر كوه كَرْمِل به نمايش درآمد. اعطاى دو لوح سنگى در كوه سينا، نمونه‌اى از اعطاى دو لوحِ پارچه‌اىِ حبقوق در تاريخِ 1842 تا 1849 بود. دو لوحِ حبقوق، نمادِ رابطهٔ عهدى ميان خدا و قوم پروتستانِ اوست. رد كردن آن الواح همانند آن است كه اسرائيلِ باستان شريعتِ خدا را رد كند.

The Millerites entered into the Most Holy Place and received the light of the Sabbath, but the testing process was yet unfinished. Simultaneously the horn of Republicanism was proceeding through the very same history. And both horns would reach a milestone in their march together in 1863.

میلری‌ها به قدس‌الاقداس داخل شدند و نورِ سَبَّت را دریافت کردند، اما فرایندِ آزمون هنوز به پایان نرسیده بود. هم‌زمان، شاخِ جمهوری‌خواهی نیز در همان تاریخِ عیناً یکسان پیش می‌رفت. و هر دو شاخ در مسیرِ پیشرویِ مشترکِ خود، در سال ۱۸۶۳ به نقطه‌ای سرنوشت‌ساز می‌رسیدند.

Miller’s Elijah message produced a progressive purification process with the intended purpose of establishing the Protestant horn and in the identical history the Republican horn was involved with a progressive process of political development. Both horns are on the same earth beast, so they must travel in unison through the entire history of the earth beast.

پیام ایلیای میلر فرایندی تدریجی از تطهیر را پدید آورد با این هدف مقصود که شاخ پروتستان را برقرار سازد، و در همان تاریخِ عیناً یکسان، شاخ جمهوری‌خواه نیز درگیر فرایندی تدریجی از تکامل سیاسی بود. هر دو شاخ بر یک وحشِ زمین قرار دارند؛ ازاین‌رو، باید در سراسر تاریخِ کاملِ وحشِ زمین، هم‌آهنگ و هم‌زمان حرکت کنند.

The first prophetic characteristic of the Republican horn of the earth beast was the action of speaking the Constitution into effect in 1789. In 1798, (the time of the end when the book of Daniel was unsealed), the earth beast would speak for the first time as the sixth kingdom of Bible prophecy. 1798 was the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, and the speaking that occurred at the beginning of the earth beast’s history in 1798 would typify the last time the sixth kingdom would speak, and that time is represented as the voice of the dragon. When we consider the laws passed by the Republican horn in the United States in 1798, we should expect to see a typification of the laws that will be passed in conjunction with the Sunday law when the United States speaks as a dragon. As we consider the following four laws, ask yourself if the four laws passed in 1798 have the prophetic signature of Alpha and Omega?

نخستین ویژگی نبویِ شاخ جمهوری‌خواهِ حیوانِ زمین، عملِ به اجرا درآوردنِ قانون اساسی در سال ۱۷۸۹ از طریق سخن گفتن بود. در سال ۱۷۹۸، (زمانِ آخر، هنگامی که کتاب دانیال گشوده شد)، حیوانِ زمین برای نخستین بار به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس سخن می‌گفت. سال ۱۷۹۸ آغازِ ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس بود، و آن سخن گفتنی که در آغازِ تاریخِ حیوانِ زمین در ۱۷۹۸ واقع شد، نمونه‌ای از آخرین باری بود که پادشاهیِ ششم سخن خواهد گفت، و آن زمان به‌صورتِ صدای اژدها به تصویر کشیده شده است. هنگامی که قوانینِ تصویب‌شده به‌وسیلهٔ شاخِ جمهوری‌خواه در ایالات متحده در سال ۱۷۹۸ را بررسی می‌کنیم، باید انتظار داشته باشیم که نمونه‌وارگیِ قوانینی را ببینیم که همراه با قانونِ یکشنبه، هنگامی که ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید، به تصویب خواهند رسید. هنگامی که چهار قانونِ زیر را بررسی می‌کنیم، از خود بپرسید که آیا چهار قانونی که در سال ۱۷۹۸ تصویب شدند، امضای نبویِ آلفا و اُمگا را دارند؟

In 1798, the United States passed several significant laws known as the Alien and Sedition Acts. These acts were a series of four laws passed by the Federalist-controlled Congress and signed into law by President John Adams, the second president of the United States and former vice president of George Washington.

در سال ۱۷۹۸، ایالات متحده چندین قانون مهم را که به «قوانین بیگانگان و فتنه» معروف‌اند، به تصویب رساند. این قوانین مجموعه‌ای از چهار قانون بودند که به‌وسیلهٔ کنگره‌ای تحت کنترل فدرالیست‌ها تصویب شدند و رئیس‌جمهور جان آدامز، دومین رئیس‌جمهور ایالات متحده و معاون پیشین جرج واشینگتن، آن‌ها را به امضا رساند.

The Naturalization Act: This law extended the residency requirement for immigrants to become U.S. citizens from 5 to 14 years. It was aimed primarily at curbing the influence of recent immigrants, who were often aligned with the opposition party, the Democratic-Republicans.

قانونِ شہریت: اس قانون نے تارکینِ وطن کے لیے امریکی شہری بننے کی رہائشی مدت کی شرط کو 5 سال سے بڑھا کر 14 سال کر دیا۔ اس کا بنیادی مقصد حالیہ تارکینِ وطن کے اثر و رسوخ کو محدود کرنا تھا، جو اکثر حزبِ اختلاف، یعنی ڈیموکریٹک-ریپبلکن پارٹی، کے ساتھ وابستہ ہوتے تھے۔

The Alien Friends Act: This act authorized the president to deport non-citizens deemed to be a threat to the security of the United States during peacetime. It allowed the president to detain and deport any non-citizen he considered dangerous.

قانون دوستان بیگانه: این قانون به رئیس‌جمهور اختیار می‌داد که در زمان صلح، اتباع غیرشهروندی را که تهدیدی برای امنیت ایالات متحده تشخیص داده می‌شدند، اخراج کند. این قانون به رئیس‌جمهور اجازه می‌داد هر غیرشهروندی را که او خطرناک می‌دانست، بازداشت و اخراج کند.

The Alien Enemies Act: This law provided for the apprehension, restraint, and deportation of citizens from countries at war with the United States. It was enacted as a precaution during the tense atmosphere of the late 1790s.

قانون دشمنان بیگانه: این قانون بازداشت، محدودسازی، و اخراج اتباع کشورهایی را که با ایالات متحده در حال جنگ بودند، مقرر می‌داشت. این قانون به‌عنوان اقدامی احتیاطی در فضای پرتنش اواخر دههٔ ۱۷۹۰ به تصویب رسید.

The Sedition Act: This is the most controversial of the Alien and Sedition Acts. It made it a criminal offense to publish “false, scandalous, and malicious” writings against the government or its officials, with the intent to defame them or bring them into disrepute. Critics saw this as a direct attack on freedom of speech and the press.

قانون فتنه: این بحث‌برانگیزترین بخش از قوانین بیگانگان و فتنه بود. این قانون انتشار نوشته‌های «دروغین، رسواکننده و مغرضانه» علیه حکومت یا مأموران آن را، هرگاه با قصد بدنام ساختن ایشان یا بی‌اعتبار کردن آنان انجام می‌گرفت، جرم کیفری می‌شمرد. منتقدان این امر را حمله‌ای مستقیم به آزادی بیان و مطبوعات می‌دانستند.

The Alien and Sedition Acts were highly controversial and led to significant opposition from Democratic-Republicans, who believed these laws violated fundamental Constitutional rights and targeted their political party. They argued that the laws were an infringement on the First Amendment, which protects freedom of speech and the press. Eventually, these laws played a role in the election of 1800, when Thomas Jefferson and the Democratic-Republicans won the presidency and Congress, leading to the repeal of the Sedition Act.

قوانین بیگانگان و فتنه به‌شدت مناقشه‌برانگیز بودند و به مخالفت گستردهٔ جمهوری‌خواهان دموکرات انجامیدند؛ آنان بر این باور بودند که این قوانین حقوق بنیادین قانون اساسی را نقض می‌کنند و حزب سیاسی ایشان را هدف قرار می‌دهند. آنان استدلال می‌کردند که این قوانین تعدّی به متمم اول قانون اساسی است، که از آزادی بیان و مطبوعات حمایت می‌کند. سرانجام، این قوانین در انتخابات سال ۱۸۰۰ نقشی ایفا کردند؛ هنگامی که توماس جفرسون و جمهوری‌خواهان دموکرات ریاست‌جمهوری و کنگره را به دست آوردند، و این امر به لغو قانون فتنه انجامید.

The Democratic-Republican party believed these laws violated the fundamental rights upheld by the Constitution, and they also believed the laws were targeting the opposing political party. It matters not that these laws were repealed or later expired, the Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. In the history where these laws were enacted or “spoke” into law the Federalist party was opposed by a party called Democrat-Republicans. The evolution of the Democrat-Republican party ultimately produces the Republican party. A political party primarily coalesced together based upon an anti-slavery position.

حزب دموکرات-جمهوری‌خواه بر این باور بود که این قوانین حقوق بنیادینی را که قانون اساسی پاس می‌دارد نقض می‌کنند، و همچنین معتقد بود که این قوانین حزب سیاسی مخالف را هدف قرار داده‌اند. اینکه این قوانین لغو شدند یا بعدها منقضی گشتند، اهمیتی ندارد؛ الفا و امگا پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. در آن مقطع از تاریخ که این قوانین به تصویب رسیدند یا به قانون «سخن گفتند»، حزب فدرالیست با حزبی به نام دموکرات-جمهوری‌خواهان روبه‌رو بود. تحول حزب دموکرات-جمهوری‌خواه در نهایت به پیدایش حزب جمهوری‌خواه می‌انجامد؛ حزبی سیاسی که اساساً بر مبنای موضعی ضد برده‌داری به هم پیوست.

The historians identify 1863 as the very center point of the civil war, a war which was premised upon the issue of slavery. 1863 is also a waymark for the new standard bearers of the Protestant horn, who then rejected the first time-prophecy given to Miller by angels (the prophecy of “seven times” from Leviticus twenty-six). Could it be a simple coincidence that the prophecy of the seven times just happens to be based upon the laws of slavery set forth in the previous chapter of Leviticus? The “curse” identified by the “seven times” was the promise that if the covenant laws of chapter twenty-five were to be disobeyed, Israel would then end its history by returning into the slavery it was taken out of when it began its journey at the Red Sea.

مورخان سال ۱۸۶۳ را دقیقاً نقطهٔ میانیِ جنگ داخلی می‌دانند؛ جنگی که بر مسئلهٔ برده‌داری مبتنی بود. سال ۱۸۶۳ همچنین نشانه‌ای زمانی برای پرچمداران جدیدِ شاخِ پروتستان است، که در آن هنگام نخستین نبوتِ زمانی‌ای را که فرشتگان به میلر داده بودند رد کردند (نبوتِ «هفت زمان» از لاویان بیست‌وشش). آیا ممکن است صرفاً تصادفی ساده باشد که نبوتِ هفت زمان دقیقاً بر قوانینِ برده‌داریِ مذکور در فصل پیشینِ لاویان بنا شده است؟ «لعنتی» که با «هفت زمان» مشخص شده بود، این وعده بود که اگر قوانینِ عهدِ فصل بیست‌وپنج نافرمانی می‌شد، آنگاه اسرائیل تاریخ خود را با بازگشت به همان بردگی‌ای به پایان می‌رسانْد که در آغاز سفرش از دریای سرخ، از آن بیرون آورده شده بود.

From 1798 to 1863 the political party that was the Democratic–Republican party went through a series of purges or shakings. From 1798 onward, and especially from August 11, 1840 onward through 1863 the Millerite movement went through a series of purges and shakings.

از ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳، حزبی سیاسی که همان حزب دموکرات-جمهوری‌خواه بود، مجموعه‌ای از پاکسازی‌ها یا تزلزل‌ها را از سر گذراند. از ۱۷۹۸ به بعد، و به‌ویژه از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به بعد تا ۱۸۶۳، جنبش میلریتی نیز مجموعه‌ای از پاکسازی‌ها و تزلزل‌ها را از سر گذراند.

The Democratic-Republican Party, which was one of the early political parties in the United States, did not directly transform into the modern Republican Party as it exists today. Instead, it underwent a series of changes and splits over time, ultimately leading to the formation of several different political parties before the emergence of the Republican Party.

جمهوری‌خواهانِ دموکرات، که یکی از احزاب سیاسی آغازین در ایالات متحده بود، به‌طور مستقیم به حزب جمهوری‌خواهِ مدرن، آن‌گونه که امروز وجود دارد، تبدیل نشد. بلکه در گذر زمان دستخوش سلسله‌ای از دگرگونی‌ها و انشعاب‌ها شد که در نهایت، پیش از ظهور حزب جمهوری‌خواه، به شکل‌گیری چندین حزب سیاسی متفاوت انجامید.

The Democratic-Republican Party, often associated with Thomas Jefferson and James Madison, was founded in the late 18th century as a response to the Federalist Party. The Democratic-Republicans favored a strict interpretation of the Constitution, states’ rights, and agrarian interests.

حزب دموکراتیک-جمهوری‌خواه، که غالباً با توماس جفرسون و جیمز مدیسون مرتبط دانسته می‌شود، در اواخر سده هجدهم در واکنش به حزب فدرالیست تأسیس شد. دموکرات‌جمهوری‌خواهان از تفسیری سخت‌گیرانه از قانون اساسی، حقوق ایالت‌ها، و منافع کشاورزی حمایت می‌کردند.

However, by the 1820s, the Democratic-Republican Party began to fracture along regional and ideological lines. The primary split occurred during the Era of Good Feelings (1817–1825), when there was a lack of strong opposition to James Monroe’s presidency. This period of political tranquility contributed to the decline of the Democratic-Republican Party. The party eventually split into several factions and evolved into the following political groups:

با این حال، تا دههٔ ۱۸۲۰، حزب جمهوری‌خواه-دموکرات بر پایهٔ خطوط منطقه‌ای و ایدئولوژیک رو به تفرقه نهاد. شکاف اصلی در خلال عصر احساسات نیک (۱۸۱۷–۱۸۲۵) پدید آمد، زمانی که مخالفت نیرومندی با ریاست‌جمهوری جیمز مونرو وجود نداشت. این دورهٔ آرامش سیاسی به افول حزب جمهوری‌خواه-دموکرات انجامید. سرانجام، این حزب به چندین جناح منشعب شد و به گروه‌های سیاسی زیر تحول یافت:

Democratic Party: The followers of Andrew Jackson, who became the seventh president in 1829, formed the Democratic Party. Jacksonian Democrats supported a strong executive branch, westward expansion, and a broader suffrage for white males.

حزب دموکرات: پیروان اندرو جکسون، که در سال ۱۸۲۹ هفتمین رئیس‌جمهور شد، حزب دموکرات را تشکیل دادند. دموکرات‌های جکسونی از قوهٔ مجریهٔ نیرومند، گسترش به‌سوی غرب، و حق رأی گسترده‌تر برای مردان سفیدپوست حمایت می‌کردند.

National Republican Party: This party emerged as a response to Andrew Jackson’s presidency and later merged with other anti-Jackson factions to become the Whig Party. The National Republicans were generally more supportive of a strong federal government and economic development.

حزب جمهوری‌خواه ملی: این حزب در واکنش به ریاست‌جمهوری اندرو جکسون پدید آمد و بعدها با دیگر جناح‌های ضدِ جکسون ادغام شد تا حزب ویگ را تشکیل دهد. جمهوری‌خواهان ملی عموماً بیش از دیگران از یک دولت فدرال نیرومند و توسعهٔ اقتصادی حمایت می‌کردند.

Anti-Masonic Party: This was a short-lived political party that emerged in the 1820s, primarily in response to concerns about the influence of the secretive Masonic fraternity. It absorbed some former Democratic-Republicans.

حزب ضدِّ الماسونيّة: كان هذا حزبًا سياسيًّا قصيرَ العمر ظهر في عشرينيّات القرن التاسع عشر، أساسًا استجابةً للمخاوف بشأن نفوذ الأخويّة الماسونيّة السريّة. وقد استوعب بعض الأعضاء السابقين في الحزب الجمهوريّ الديمقراطيّ.

The Whig Party: Formed in the 1830s, the Whigs included former National Republicans, Anti-Masons, and other opposition groups. They were characterized by their opposition to Jacksonian policies, support for a strong federal government, and promotion of industrial and economic development.

حزب ویگ: این حزب در دههٔ ۱۸۳۰ شکل گرفت و شامل جمهوری‌خواهان ملی پیشین، ضدفراماسون‌ها و دیگر گروه‌های مخالف بود. ویگ‌ها با مخالفت خود با سیاست‌های جکسونی، حمایت از یک دولت فدرال نیرومند، و ترویج توسعهٔ صنعتی و اقتصادی شناخته می‌شدند.

The modern Republican Party was founded in the 1850s as a direct response to the growing sectional tensions over slavery. It attracted former Whigs, anti-slavery Democrats, Free Soilers, and others who opposed the expansion of slavery into new territories. The first Republican presidential candidate, John C. Fremont, ran in the 1856 election, and the party’s first successful candidate, Abraham Lincoln, was elected in 1860. So, the Republican Party emerged separately from the Democratic-Republican tradition and had a distinct trajectory in American political history.

حزب جمهوری‌خواهِ معاصر در دههٔ ۱۸۵۰، در واکنشی مستقیم به تنش‌های فزایندهٔ منطقه‌ای بر سر برده‌داری، بنیان نهاده شد. این حزب وِیگ‌های پیشین، دموکرات‌های ضد برده‌داری، اعضای حزب فری‌سویل، و دیگر کسانی را که با گسترش برده‌داری به سرزمین‌های جدید مخالفت می‌کردند، به خود جذب کرد. نخستین نامزد ریاست‌جمهوریِ حزب جمهوری‌خواه، جان سی. فریمونت، در انتخابات ۱۸۵۶ به میدان آمد، و نخستین نامزد پیروز این حزب، آبراهام لینکلن، در سال ۱۸۶۰ انتخاب شد. بنابراین، حزب جمهوری‌خواه جدا از سنت دموکرات-جمهوری‌خواه پدید آمد و در تاریخ سیاسی آمریکا مسیر متمایزی را پیمود.

By 1860, the Republican party elected its first president. It was based upon a coalition of political parties that were opposed to slavery. In 1863 the Emancipation Proclamation “spoke” slavery out of existence. In 1863 the Republican horn, then represented by the Republican party “spoke” slavery out of existence, while the Protestant horn ceased to be a movement and became the Seventh-day Adventist church. The movement of the Millerites legally and officially ended in May of 1863, and in that year Moses’ oath, the prophecy of slavery was rejected. He that has an ear, let him hear.

تا سال ۱۸۶۰، حزب جمهوری‌خواه نخستین رئیس‌جمهور خود را برگزید. این حزب بر پایهٔ ائتلافی از احزاب سیاسی شکل گرفته بود که با برده‌داری مخالفت می‌ورزیدند. در سال ۱۸۶۳، اعلامیهٔ آزادی بردگان، برده‌داری را با «سخن گفتن» از میان برداشت. در سال ۱۸۶۳، شاخ جمهوری‌خواه، که در آن هنگام به‌وسیلهٔ حزب جمهوری‌خواه نمایانده می‌شد، برده‌داری را با «سخن گفتن» از میان برداشت، در حالی که شاخ پروتستان دیگر یک جنبش نبود و به کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم بدل شد. جنبش میلری‌ها از نظر قانونی و رسمی در ماه مه ۱۸۶۳ پایان یافت، و در آن سال، سوگند موسی، یعنی نبوتِ برده‌داری، رد شد. هر که گوش شنوا دارد، بشنود.

At this point it might be informative to provide a brief overview of the “oath of Moses” as labelled by the prophet Daniel.

در اینجا شاید سودمند باشد که مروری کوتاه بر «سوگندِ موسی» ــ چنان‌که دانیال نبی آن را نامیده است ــ ارائه شود.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> हाँ, समस्त इस्राएल ने तेरी व्यवस्था का उल्लंघन किया है, और भटककर ऐसा किया कि वे तेरी वाणी न मानें; इस कारण वह शाप हम पर उंडेला गया है, और वह शपथ भी जो परमेश्वर के दास मूसा की व्यवस्था में लिखी हुई है, क्योंकि हमने उसके विरुद्ध पाप किया है। दानिय्येल 9:11॥

William Miller who was guided by Gabriel and other angels as he studied the Word of God, was first led to the “seven times” of Leviticus twenty-six. Miller’s testimony is that in his study of the Bible, he began in the book of Genesis and therefore he obviously came to Leviticus well before he reached the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight and verse fourteen. He exclusively used the Bible and a Cruden’s concordance.

ولیم میلر که هنگام مطالعهٔ کلام خدا به‌وسیلهٔ جبرئیل و فرشتگان دیگر هدایت می‌شد، نخست به «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش رهنمون گردید. شهادت میلر این است که او در مطالعهٔ کتاب‌مقدس، از کتاب پیدایش آغاز کرد، و بنابراین بدیهی است که بسیار پیش از آن‌که به دو هزار و سیصد سالِ مذکور در دانیال، باب هشت، آیهٔ چهارده برسد، به لاویان رسید. او منحصراً از کتاب‌مقدس و از فرهنگِ هم‌خوانیِ کروڈن استفاده می‌کرد.

Cruden’s concordance has no references to the Hebrew or Greek words that were thereafter translated into the English of the King James Bible. Miller considered the “context” of the passage he was studying to guide his understanding of a word or passage of Scripture. When it came to his understanding of the “seven times” it is very simple to see the context for the “seven times” of chapter twenty-six of Leviticus is chapter twenty-five.

مطابقت‌نامهٔ کرودن هیچ ارجاعی به واژه‌های عبری یا یونانی که پس از آن به انگلیسیِ کتاب‌مقدسِ نسخهٔ کینگ جیمز ترجمه شده بودند، ندارد. میلر «بافت» عبارتی را که مطالعه می‌کرد ملاک هدایت فهم خود از یک واژه یا بخشِ کتاب‌مقدس قرار می‌داد. هنگامی که سخن از برداشت او از «هفت زمان» به میان می‌آید، به‌سادگی می‌توان دید که بافتِ «هفت زمان» در فصل بیست‌وششمِ لاویان، فصل بیست‌وپنجم است.

Chapter twenty-five outlines the resting of the land, the Jubilee and the rules of slavery. The rules of chapter twenty-five are part of “the law of Moses the servant of God” that produces a blessing if obeyed and a “curse” if disobeyed. In chapter twenty-six the curse of the “seven times” equates to twenty-five hundred and twenty years and is set forth in the obvious context of the rules of the land resting and the principles of slavery. In chapter twenty-six the punishment is called the “quarrel of my covenant.”

بابِ پچیس زمین کے آرام، یوبیل، اور غلامی کے احکام کو بیان کرتا ہے۔ بابِ پچیس کے احکام “خدا کے بندہ موسیٰ کی شریعت” کا حصہ ہیں، جو اطاعت کی صورت میں برکت پیدا کرتی ہے اور نافرمانی کی صورت میں “لعنت”۔ بابِ چھبیس میں “سات گنا” کی لعنت پچیس سو بیس برس کے برابر ہے، اور اسے زمین کے آرام کے احکام اور غلامی کے اصولوں کے واضح سیاق میں پیش کیا گیا ہے۔ بابِ چھبیس میں اس سزا کو “میرے عہد کا جھگڑا” کہا گیا ہے۔

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> پس من نیز با شما به مخالفت رفتار خواهم کرد، و شما را به‌سبب گناهانتان هفت‌بار دیگر مجازات خواهم نمود. و شمشیری بر شما خواهم آورد که انتقام عهد مرا بگیرد؛ و چون در شهرهای خود گرد آیید، وبا را در میان شما خواهم فرستاد؛ و شما به دست دشمن تسلیم خواهید شد. لاویان 26:24، 25.

In context the “covenant” that God has a “quarrel” over would be the covenant previously cited in chapter twenty-five. The punishment of the seven times is called the “quarrel of” God’s “covenant” and the “curse” attached to it is that Israel would be “delivered into the hand of their” enemies, and once in the enemies’ land, (as Daniel was) Israel would become the slaves of their enemies.

در این سیاق، «عهدی» که خدا دربارهٔ آن «مخاصمه» دارد، همان عهدی است که پیش‌تر در فصل بیست‌وپنجم ذکر شد. مجازاتِ «هفت زمان» را «مخاصمهٔ» «عهدِ» خدا خوانده‌اند، و «لعنتِ» ملحق به آن این است که اسرائیل «به دستِ» دشمنانِ خود «تسلیم شود»؛ و چون در سرزمینِ دشمنان باشد، (چنان‌که دانیال بود) اسرائیل بردهٔ دشمنانِ خویش خواهد شد.

When Moses recorded Leviticus twenty-six ancient Israel had just been delivered from the slavery of Egypt and the principles of slavery represented in chapter twenty-five would bring either a blessing or a curse. Ancient Israel never practiced the rules of the Jubilee and ultimately both the northern and southern kingdoms were scattered for “seven times” in fulfillment of what Daniel called the “curse of Moses.”

هنگامی که موسی لاویان بیست‌وشش را نگاشت، اسرائیلِ باستان به‌تازگی از بندگیِ مصر رهایی یافته بود، و اصولِ بندگی که در فصل بیست‌وپنج نمایان شده‌اند، یا برکت به همراه می‌آوردند یا لعنت. اسرائیلِ باستان هرگز قوانینِ یوبیل را به‌جا نیاورد، و سرانجام هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبی برای «هفت زمان» پراکنده شدند، در تحققِ آنچه دانیال آن را «لعنتِ موسی» نامید.

The covenant relationship between God and Israel which had begun with their slavery in Egypt, ended with their slavery to Assyria and Babylon. The “seven times” against the northern kingdom ended in 1798, and “seven times” against the southern kingdom ended in 1844. The starting point for the two periods of seven times is marked in Isaiah chapter seven with a prophecy of sixty-five years that was proclaimed by Isaiah to king Ahaz of Judah in 742 BC.

رابطهٔ عهدی میان خدا و اسرائیل، که با بندگی ایشان در مصر آغاز شده بود، با بندگی ایشان به آشور و بابل پایان یافت. «هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالی در سال 1798 به پایان رسید، و «هفت زمان» بر ضد پادشاهی جنوبی در سال 1844 خاتمه یافت. نقطهٔ آغاز این دو دورهٔ هفت‌زمانه در فصل هفتم اشعیا با نبوتی شصت‌وپنج‌ساله مشخص شده است که اشعیا در سال 742 پیش از میلاد به آحاز، پادشاه یهودا، اعلام کرد.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> زیرا سرِ اَرام دمشق است، و سرِ دمشق رِصین؛ و در ظرف شصت و پنج سال، افرایم چنان شکسته خواهد شد که دیگر قوم نخواهد بود. و سرِ افرایم سامره است، و سرِ سامره پسرِ رِملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹

Isaiah had identified that “within” sixty-five years from the time when the prophecy was set forth in 742 BC, the northern kingdom would be broken. Nineteen years later in 723 BC the northern kingdom of Israel was taken into slavery by the king of Assyria and forty-six years later the king of Babylon took the southern kingdom of Judah into slavery in 677 BC. The prophecy of sixty-five years produces six historical waymarks. The first is 742 BC when the prediction is set forth. Nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom was taken into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the southern kingdom was taken into slavery by the Babylonians. The first twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC then ended in 1798. Then is 1844 the twenty-five hundred and twenty years that began in 677 BC concluded. From 1844, the prediction extended nineteen years to 1863 in order to complete the entire prophetic structure, for when the Alpha and Omega marked nineteen years to begin the prophetic structure there must be nineteen years to reach its end.

اشعیا تشخیص داده بود که «در ظرف» شصت‌وپنج سال از زمانی که نبوت در سال 742 ق.م ارائه شد، پادشاهی شمالی درهم شکسته خواهد شد. نوزده سال بعد، در 723 ق.م، پادشاهی شمالیِ اسرائیل به دست پادشاه آشور به اسارت برده شد، و چهل‌وشش سال بعد، پادشاه بابل پادشاهی جنوبیِ یهودا را در 677 ق.م به اسارت برد. نبوتِ شصت‌وپنج ساله شش نشانهٔ تاریخی پدید می‌آورد. نخستینِ آنها سال 742 ق.م است، هنگامی که این پیشگویی ارائه می‌شود. نوزده سال بعد، در 723 ق.م، پادشاهی شمالی به دست آشوریان به اسارت برده شد. چهل‌وشش سال بعد، در 677 ق.م، پادشاهی جنوبی به دست بابلیان به اسارت برده شد. سپس نخستین دورهٔ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله که در 723 ق.م آغاز شد، در 1798 پایان یافت. سپس در 1844، دورهٔ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله‌ای که در 677 ق.م آغاز شده بود، به انجام رسید. از 1844، این پیشگویی نوزده سال امتداد یافت تا به 1863 برسد، تا تمامی ساختار نبوی کامل گردد؛ زیرا هنگامی که آلفا و امگا برای آغاز ساختار نبوی نوزده سال را مشخص کردند، باید نوزده سال نیز وجود داشته باشد تا به پایان آن برسد.

Ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt and through disobedience both the northern and southern kingdoms were returned to slavery. The prophecies transcend from the prophetic history of ancient literal Israel to modern spiritual Israel and in so doing the theme of all the prophetic waymarks is slavery.

اسرائیلِ باستان از بندگیِ مصر رهایی یافت، و به‌سبب نافرمانی، هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبی بار دیگر به بندگی بازگردانده شدند. نبوت‌ها از تاریخ نبویِ اسرائیلِ باستانِ حقیقی فراتر می‌روند و به اسرائیلِ روحانیِ معاصر امتداد می‌یابند، و بدین‌سان، درون‌مایهٔ همهٔ نشانه‌های راهِ نبوی، بندگی است.

The prophecy in Isaiah seven was presented to the wicked king Ahaz by Isaiah in 742BC when an impending civil war between the north and south was being identified. The southern kingdom of Ahaz was the literal glorious land of ancient Israel. In 1798, the spiritual glorious land of Bible prophecy began to rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the seven times against the literal glorious land ended in 1844, there was, as in the history of king Ahaz an impending civil war. By 1844, the turmoil of political parties breaking apart and forming alliances had almost fully settled into two classes of political persuasions. In terms of slavery the Democrats were pro-slavery and the Republicans were anti-slavery. From 1798 to the beginning of the civil war in 1860 the process of developing two classes of political parties had been settled.

نبوتِ اشعیا بابِ ہفتم سنہ 742 ق م میں یسعیاہ نے شریر بادشاہ آحاز کے سامنے پیش کی، جب شمال اور جنوب کے درمیان ایک قریب الوقوع خانہ جنگی کی نشان دہی کی جا رہی تھی۔ آحاز کی جنوبی سلطنت قدیم اسرائیل کی حقیقی جلیل القدر سرزمین تھی۔ 1798 میں، بائبلی نبوت کی روحانی جلیل القدر سرزمین نے بائبلی نبوت کی چھٹی مملکت کے طور پر حکمرانی شروع کی۔ جب حقیقی جلیل القدر سرزمین کے خلاف سات زمانے 1844 میں اختتام کو پہنچے، تو بادشاہ آحاز کی تاریخ کی مانند ایک قریب الوقوع خانہ جنگی موجود تھی۔ 1844 تک، سیاسی جماعتوں کے ٹوٹنے اور اتحاد قائم کرنے کے ہنگامے تقریباً مکمل طور پر سیاسی رجحانات کی دو جماعتوں میں مستحکم ہو چکے تھے۔ غلامی کے لحاظ سے ڈیموکریٹس غلامی کے حامی تھے اور ریپبلکنز غلامی کے مخالف تھے۔ 1798 سے 1860 میں خانہ جنگی کے آغاز تک، سیاسی جماعتوں کی دو قسموں کی تشکیل کا عمل طے پا چکا تھا۔

Ahaz represented the literal glorious land and therefore typified the spiritual glorious land. The history of Ahaz typifies the prophetic history where the prophecy was proclaimed in 742 BC therefore typifies the history where the prophecy ended. In the beginning history the northern kingdom consisting of ten tribes had broken away from the other two tribes in protest against the divinely established government of the southern two tribes. The ten northern tribes had formed a confederacy with Syria, typifying the alliance between the southern confederacy and a power represented symbolically by Syria.

آحاز نمایندۀ سرزمینِ جلالِ ظاهری بود و ازاین‌رو نمونۀ سرزمینِ جلالِ روحانی به‌شمار می‌رفت. تاریخِ آحاز نمونۀ تاریخِ نبوی است که در آن نبوت در سال ۷۴۲ پیش از میلاد اعلام شد، و بنابراین نمونۀ تاریخی است که در آن نبوت به پایان رسید. در تاریخِ آغازین، پادشاهیِ شمالی که از ده سبط تشکیل می‌شد، در اعتراض به حکومتِ الهیِ برقرارشده در میان دو سبطِ جنوبی، از آن دو سبطِ دیگر جدا شده بود. آن ده سبطِ شمالی با سوریه اتحادیه‌ای تشکیل داده بودند که نمونۀ هم‌پیمانی میان کنفدراسیونِ جنوبی و قدرتی است که به‌گونه‌ای نمادین به‌وسیلۀ سوریه بازنمایی می‌شود.

This brief summary is identifying that the seven times of Leviticus twenty-six is a covenant promise that sets forth either a blessing for obedience or the “curse” of slavery for disobedience. The northern and southern kingdoms started together as one nation that was delivered out of slavery, only to be delivered back into slavery at their respective endings.

این خلاصۀ کوتاه بیان می‌کند که «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش، وعده‌ای عهدی است که یا برکتِ اطاعت را مقرر می‌دارد، یا «لعنت» بندگی را برای نافرمانی. پادشاهی‌های شمالی و جنوبی در آغاز، با هم، یک قوم بودند که از بندگی رهایی یافته بودند، اما در پایان‌های respective خود، بار دیگر به بندگی سپرده شدند.

The sixty-five years at the ending of those prophecies of slavery concluded with spiritual Israel in the spiritual glorious land, at the very dead center of a civil war of the north against the south. The antagonists in the civil war was a kingdom that formed a confederacy and broke away from the divinely established government that was located in the opposing kingdom.

ان پیشینگوئیوں کی غلامی کے اختتام پر گزرنے والے پینسٹھ برس روحانی اسرائیل پر، روحانی جلالی سرزمین میں، شمال کے جنوب کے خلاف ایک خانہ جنگی کے عین مردہ مرکز میں ختم ہوئے۔ اس خانہ جنگی کے مخالفین میں ایک ایسی مملکت تھی جس نے ایک وفاق قائم کیا اور اُس الٰہی طور پر قائم شدہ حکومت سے الگ ہو گئی جو مخالف مملکت میں واقع تھی۔

From 1798 onward to the civil war, the horn of Republicanism was put through a process which produced two classes of political antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the practice of slavery lost the battle.

از سال ۱۷۹۸ به بعد تا جنگ داخلی، شاخِ جمهوری‌خواهی در فرایندی قرار گرفت که دو طبقه از مخالفان سیاسی را پدید آورد؛ مخالفانی که نمایانگر دو سوی مسئلهٔ برده‌داری بودند. مخالفانِ طرفدارِ برده‌داری که در پی ادامهٔ عملِ برده‌داری بودند، آن نبرد را باختند.

From 1798 onward to the civil war, the horn of Protestantism was put through a process which produced two classes of religious antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the original understanding of the prophecy of slavery lost the battle.

از سال ۱۷۹۸ به بعد تا زمان جنگ داخلی، شاخِ پروتستانتیسم از فرایندی گذرانده شد که دو گروه از مخالفان دینی را پدید آورد؛ گروه‌هایی که نمایندهٔ دو سویِ مسائلِ مربوط به برده‌داری بودند. مخالفانِ طرفدارِ برده‌داری که در پیِ ادامه دادنِ برداشتِ اولیه از نبوّتِ برده‌داری بودند، این نبرد را باختند.

In 1863 the horn of Republicanism succeeded in rejecting the practice of slavery.

در سال ۱۸۶۳، شاخِ جمهوری‌خواهی در طردِ عملِ برده‌داری کامیاب شد.

In 1863 the horn of Protestantism succeeded in rejecting the prophecy of slavery.

در سال ۱۸۶۳، شاخِ پروتستانتیزم در ردِّ نبوّتِ بردگی کامیاب شد.

In doing so they rejected the work of Miller, the Elijah for his time. In so doing they also rejected “the oath of Moses,” the foundation stone for their time. Moses and Elijah were then rejected, only to return on September 11, 2001.

به این‌سان آنان کارِ میلر، الیاسِ زمانِ خویش، را رد کردند. و بدین‌گونه همچنین «سوگندِ موسی»، سنگِ بنیادِ زمانِ ایشان، را رد نمودند. آنگاه موسی و الیاس رد شدند، تا آنکه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بازگردند.

Alpha and Omega, the wonderful linguist recorded His divine signature throughout the time prophecy of the “oath of Moses” that He himself proclaimed as Palmoni, the Wonderful Numberer. If ye will not believe, surely ye shall not be established.

الفا و امگا، آن زبان‌دانِ شگفت‌انگیز، امضای الهیِ خویش را در سراسر نبوت زمانیِ «سوگند موسی» که خود به‌عنوان پَلمونی، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، اعلام فرمود، ثبت کرده است. اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید شد.

Back to Articles