Article

# Panium - Number Four

پانیوم — شمارهٔ چهار

An Alliance

اتحاد

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.

در تاریخ پانیوم، اتحادی میان آنتیوخوس مگنوس و فیلیپِ مقدونی شکل گرفت. این نبرد به‌طور مستقیم از سوی آنتیوخوس علیه بطلمیوس پنجمِ کودک به اجرا درآمد، و فیلیپ از این جهت مشارکت داشت که جنگ او در دیگر بخش‌های قلمرو مانع از آن شد که سپاهیان دیگر برای یاری‌رساندن به پادشاهِ کودکِ مصر بیایند. این بدان معناست که پوتین، آخرین پادشاه جنوب—که به‌وسیلهٔ پادشاهِ کودکِ مصر نمونه‌سازی شده است (کودک از نظر نبوی به معنای آخرین نسل است)—به دست ترامپ، که با آنتیوخوس مگنوس نمایانده می‌شود؛ همان که بطلمیوس پنجم را در پانیوم شکست داد، و نیز چنان‌که ریگان اتحاد جماهیر شوروی را در ۱۹۸۹ شکست داد، مغلوب می‌گردد.

Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.

فِيلُبُّس يعني «مُحِبَّ الخيل»، و«الخيل» ترمز إلى كلٍّ من القوّة العسكرية والقوّة الاقتصادية. فالخيل تجرّ المركبات الحربية ويركبها الجنود، كما تنقل البضائع إلى السوق. و«الخيل» رمزٌ لـ«المركبات والسفن والفرسان»، وهو الرمز الرئيسي للولايات المتحدة في علاقتها بالوكالة مع ملك الشمال كما ورد في الآية الأربعين.

Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.

هم‌پیمان ترامپ دو تمثیل در فیلیپ مقدونی و هیرودیس فیلیپِ تترارخ دارد. چه هیرودیس فیلیپ باشد و چه فیلیپ مقدونی، این نماد کسی را معرفی می‌کند که قدرتی را که به‌واسطهٔ قیصر یا به‌ترتیب آنتیوخوس به او عطا شده است، دوست می‌دارد. فیلیپ اسبان را دوست دارد، و یکی از این دو فیلیپ از مقدونیه بود؛ سرزمینی که در پادشاهی اسکندر کبیر نقشی مرکزی و بنیان‌گذارانه داشت.

It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.

یہ اُس کی آبائی سرزمین تھی، وہ بادشاہی جو اُس نے اپنے باپ، فلپ دوم، سے وراثت میں پائی، اور اُس کی وسیع سلطنت کے لیے نقطۂ آغاز ثابت ہوئی۔ یونان کے شمالی حصے میں واقع، مقدونیہ ایک ممتاز حیثیت رکھتا تھا، کیونکہ یہی وہ سیاسی اور عسکری مرکز تھا جہاں سکندر پیدا ہوا (پیلا میں، 356 قبل مسیح) اور پرورش پایا؛ اور اسی نے وہ ابتدائی وسائل، افرادی قوت، اور تنظیمی ڈھانچا فراہم کیا جنہوں نے اُس کی فتوحات کو مہمیز دی۔ خلاصہ یہ کہ مقدونیہ سکندر کی بادشاہی کا مرکزہ تھا—اُس کا نقطۂ آغاز، عسکری محرک، اور وہ خطہ جس نے اُس کی شناخت کو ایک مقدونی بادشاہ کے طور پر استوار رکھا، یہاں تک کہ اُس کی سلطنت اپنی سرحدوں سے بہت آگے تک پھیل گئی۔

Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.

مقدونیه نمایانگر ناحیهٔ شمالیِ پادشاهیِ چهارگانهٔ اسکندر است. ازاین‌رو، یکی فیلپِ حاکمِ رُبع است، به‌معنای «یک‌چهارم»، و فیلپِ دیگر «یک‌چهارم» از چهار بادِ امپراتوریِ پیشینِ اسکندر است.

Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.

ഹേറോദാവ് നിയമത്തെ നിരസിക്കുന്ന ഒരാളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഹെറോദാവിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഏശാവിന്റെ രക്തവംശം തന്റെ ജ്യേഷ്ഠാവകാശം നിരസിച്ചു. തിരഞ്ഞെടുത്ത നിയമജനതയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ അത്യാരംഭത്തിൽ തന്നെ, ക്രിസ്തു സ്ഥിരീകരിക്കേണ്ടതിന്നു മരിച്ച ആ നിയമത്തെ നിരസിക്കുന്നവരുടെ പ്രതീകമായി ഏശാവ് മാറുന്നു. ദൈവം തന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത നിയമജനത്തെ പന്ത്രണ്ടു ഗോത്രങ്ങളായി വിപുലീകരിക്കാനിരുന്ന അതേ ഘട്ടത്തിൽ, ഏശാവ് കലഹിച്ചു. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അവസാനം, ക്രൂശിൽ യെഹൂദന്മാർ “കൈസറല്ലാതെ ഞങ്ങൾക്കു വേറെ രാജാവില്ല” എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, ആദിയിൽ ഏശാവിൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതിന്റെ അവസാനഘട്ട പ്രതീകമായി യെഹൂദജാതി മാറി. ഹേറോദാവിന്റെ കുടുംബവംശാവലി ഏശാവിന്റെയും യെഹൂദന്മാരുടെയും രക്തവംശങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടതാണ്—ആരംഭത്തിൽ ഒരു കലഹകാരിയായ നിയമലംഘകനാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതും അവസാനത്തിൽ ഒരു കലഹകാരിയായ നിയമജനത്താൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു രക്തവംശം.

Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.

హేరోదు మహానుభావుడు యోసేపును మరియను బెత్లెహేముకు తీసికొనివచ్చిన పన్నులను విధించాడు; అతని ముగ్గురు కుమారులలో ఒకడైన హేరోదు మహానుభావుని కుమారుడు హేరోదు అంతిపాసు సిలువ సమయమున పాలించెను. క్రీస్తు జీవితకాలము ఆయన జననము నుండి ఆయన మరణము వరకు హేరోదు వంశముచేత సంకేతార్థకముగా ప్రతినిధించబడుచున్నది; ఈ విధముగా ఆ చరిత్రను ఎన్నిక చేయబడిన ప్రజల సందర్శనకాలముగా గుర్తించుచున్నది, అయితే యూదులు ప్రధానముగా ఎన్నడును గ్రహింపని ఆ సందర్శనకాలముగా.

Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.

हेरोद महान ने यीशु के जन्म के प्रत्युत्तर में बालकों की हत्या करवाई, और इस प्रकार मूसा के जन्म के इतिहास की पुनरावृत्ति की, जब मिस्र बालकों की हत्या कर रहा था। पहली बालहत्या उस प्रतिज्ञात चुने हुए को मार डालने का प्रयास थी, और अंतिम बालहत्या भी फिर से उसी प्रतिज्ञात चुने हुए को मार डालने का प्रयास थी। एक लाख चवालीस हज़ार मूसा और मेम्ने का गीत गाते हैं, और भविष्यवाणी के अनुसार “गीत” एक अनुभव का प्रतिनिधित्व करता है। एक लाख चवालीस हज़ार ऐसे काल में जीवित रहते हैं जिसमें समानान्तर अनुभव विद्यमान होते हैं। उन समानान्तरों में से एक 22 जनवरी, 1973 को संयुक्त राज्य अमेरिका में गर्भपात की अनुमति देने वाले सर्वोच्च न्यायालय के निर्णय के साथ प्रकट हुआ। उसके बाद के उनचास वर्षों में लगभग 6 करोड़ 60 लाख ऐसे संभावित अभ्यर्थियों का, जो एक लाख चवालीस हज़ार में सम्मिलित हो सकते थे, संघीय स्वीकृति प्राप्त गर्भपात के द्वारा वध कर दिया गया।

Power symbolizes military strength:

قدرت نماد نیروی نظامی است:

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> و آن وحشی را که دیدم، مانند پلنگ بود، و پاهایش چون پاهای خرس، و دهانش چون دهان شیر؛ و اژدها قدرت خویش، و تخت خویش، و اقتداری عظیم بدو بخشید. مکاشفه ۱۳:۲

The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.

اژدها، که همان رومِ بت‌پرست بود، سه چیز را برای پاپیّت فراهم کرد، یعنی: «قدرت او، و تخت او، و اقتدار عظیم». در آیهٔ دوازده، ایالات متحده، وحشِ زمین، به‌صورت موجودی تصویر شده است که تمامی «قدرت» وحشی را که پیشِ روی اوست به کار می‌برد. بااین‌حال، واژهٔ «قدرت» در آیهٔ دو، واژه‌ای یونانی متفاوت از واژه‌ای است که در آیهٔ دوازده به «قدرت» ترجمه شده است. در آیهٔ دو، «قدرت» برابر است با G1722؛ به معنای در برابرِ رویِ کسی بودن (به‌صورت لفظی یا مجازی): در حضورِ (در منظرِ) کسی.

The word “power” in verse twelve is a different Greek word.

لفظ «قدرت» در آیهٔ دوازده واژه‌ای یونانیِ دیگر است.

> And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.

> او در حضور آن وحشِ اوّل، تمامی اقتدارِ او را به کار می‌گیرد و زمین و ساکنان آن را وامی‌دارد که آن وحشِ اوّل را، که زخمِ مهلکش شفا یافته بود، پرستش کنند. مکاشفه ۱۳:۱۲

The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.

واژهٔ «قدرت» G1832 در اینجا به این معناست: (از حیث توانایی) امتیاز؛ یعنی نفوذِ واگذارشده: اقتدار، صلاحیت قضایی، آزادی، قدرت، حق، قوّت. واژهٔ «قدرت» در آیهٔ دوازدهم بیانگر آن است که وحشِ زمین، اقتدارِ واگذارشدهٔ وحشِ دریاست—ایالات متحده نمایندهٔ نیابتیِ وحشِ دریاست. ایالات متحده تمامی اقتدارِ واگذارشدهٔ وحشِ اول را اعمال می‌کند. در آیهٔ دو، رومِ مشرک سه چیز به پاپیّت داد. کلوویس در سال 496، در نبرد تولبیاک، توان نظامی و اقتصادی خود را به پاپیّت بخشید. قسطنطین در سال 330 «تخت» امپراتوری را واگذار کرد و یوستی‌نیان در سال 533، به موجب فرمانی، پاپ را اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران و رئیس کلیساها معرفی کرد. کلوویس در سال 496 نمونهٔ پیشگویانهٔ ریگان در سال 1989 است. ریگان نمونهٔ پیشگویانهٔ ترامپ است.

According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).

به گفتهٔ گرگوریِ تورس (که نزدیک به یک قرن بعد می‌نوشت)، کلوویس در حال باختنِ نبرد بود و از سرِ استیصال، خدای کاتولیک را برای یاری فراخواند. همسر او، کلوتیلده، شاهدختی بورگوندی و کاتولیک بود که او را ترغیب می‌کرد از بت‌پرستی به مسیحیت بگرود. کلوویس نذر کرد که اگر پیروز شود، آیین کاتولیک را بپذیرد. ورق برگشت—خواه به سبب مداخلهٔ الهی و خواه بر اثر راهبرد نظامی—و کلوویس بر آلامانی‌ها غلبه یافت، پادشاهشان را کشت و نیروهایشان را پراکنده ساخت. او وفادار به نذر خود، به کاتولیسیسم گروید و غسل تعمید یافت؛ واقعه‌ای که بنا بر سنت، تاریخ آن را روز کریسمس سال ۴۹۶ در رَنس، به دست اسقف رمیژیوس (سنت رِمی)، دانسته‌اند.

His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”

تبدیل او نقطهٔ عطفی را رقم زد و کلوویس را در میان فرمانروایان ژرمن، نخستین پادشاه کاتولیک ساخت (برخلاف ویزیگوت‌ها یا استروگوت‌های مسیحیِ آریانی). این امر فرانک‌ها را با کلیسای روم همسو کرد و حمایت جمعیت گالوـرومی و پاپیّت را برای او به ارمغان آورد. تعمید کلوویس غالباً «تولد فرانسه» به‌مثابه یک ملت کاتولیک به‌شمار می‌آید و آن را از دیگر پادشاهی‌های بربر که به آریانیسم یا بت‌پرستی پایبند بودند، متمایز می‌سازد. از این رو، کاتولیسیسم از فرانسه با عنوان «نخست‌زادهٔ کلیسای کاتولیک» و نیز «کهن‌سال‌ترین دختر کلیسای کاتولیک» یاد می‌کند.

When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.

هنگامی که کلوویس در سال ۴۹۶ نخستین قدرتِ نیابتیِ پاپی شد، نمونه‌ای از ریگان بود که در سال ۱۹۸۹ به قدرتِ نیابتی بدل گردید. در تاریخِ ریگان و پاپ ژان پل دوم، اتحادی پنهانی به‌منظور سرنگون ساختنِ پادشاهِ جنوب شکل گرفت. از سال ۱۷۹۸ تا یکشنبه‌قانون، فاحشهٔ صور پنهان است، و او همان فاحشه‌ای است که ریشه‌های خود را تا مقدونیه، شمالی‌ترین پادشاهی، دنبال می‌کند. او پادشاهِ شمال است، به‌گونه‌ای نبوی پنهان، اما همچنان مدعیِ عصمت‌ناپذیری است.

The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.

پاپ همچنین نمایندهٔ «آنان که عهد را ترک می‌کنند» است؛ کسانی که هرچند از لحاظ نبوی در سراسر آن سه جنگ نیابتی پنهان‌اند، سرانجام در تاریخ نبرد پانیوم آشکار خواهند شد. در گذار از روم امپراتوری به روم پاپی، دانیال مشخص می‌سازد که روم بت‌پرست در مقام پادشاهی چهارمِ نبوت کتاب‌مقدس، به پایان دوران خود نزدیک می‌شد.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> زیرا کشتی‌های کِتّیم بر ضدّ او خواهند آمد؛ ازاین‌رو اندوهگین شده، بازخواهد گشت و بر عهدِ مقدّس خشم خواهد گرفت؛ و چنین خواهد کرد؛ بلکه باز خواهد گشت و با آنان که عهدِ مقدّس را ترک می‌کنند، همدست خواهد شد. دانیال ۱۱:۳۰

In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.

در عبارتِ «آنان که عهدِ مقدّس را ترک می‌کنند»، مقصود کلیسای کاتولیک است. کسانی که عهد مقدّس را ترک می‌کنند، همان کلیسای مصالحه‌گرِ پرغامُس در مکاشفهٔ یوحنای مُکاشِف‌اند؛ کلیسایی که بنا بر گفتۀ پولس، پیش از آن‌که مردِ گناه آشکار شود، دچار ارتداد می‌گردید. کاتولیسیسم نمایندۀ کسانی است که عهد را ترک کرده‌اند؛ چنان‌که این امر در حمله‌ای که بر کلامِ خدا وارد شد، و نیز بر سَبَتِ روزِ هفتم، نمود یافته است؛ هر دوی اینها از زمانِ کنستانتین به بعد، به‌گونه‌ای تدریجی آماجِ حملاتِ پی‌درپی قرار گرفتند. پیش‌تر در بابِ یازدهم نیز به «عهد» اشاره شده است.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.

> و دلِ هر دوی این پادشاهان بر شرارت خواهد بود، و بر یک سفره به دروغ سخن خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا پایان هنوز در زمانِ معیّن خواهد بود. سپس او با ثروتی عظیم به سرزمین خود بازخواهد گشت؛ و دلش بر ضدِ عهدِ مقدّس خواهد بود؛ و اعمالی عظیم به‌جا خواهد آورد، و به سرزمین خویش بازخواهد گشت. در زمانِ معیّن بازخواهد گشت و به سوی جنوب خواهد آمد؛ امّا این بار مانند نخستین یا مانند واپسین نخواهد بود. دانیال ۱۱:۲۷–۲۹.

In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.

در این آیات، «او» به سرزمین خود بازمی‌گردد، و سپس بعدتر بار دیگر به سرزمین خود بازمی‌گردد. این دو بازگشت، نمایانگر دو پیروزی‌اند که سپس با یک «بازگشت» ظفرمندانه به شهر روم دنبال شدند. نخستین، نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد بر ضد آنتونی و کلئوپاترا بود، و دومین، پس از ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی رخ داد. «وقت معین» در این آیات، سال ۳۳۰ است که پایان «زمان» نبویِ آیهٔ بیست‌وچهار را مشخص می‌سازد؛ زمانی که معادل سیصد و شصت سال است.

The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.

آن دو پادشاه که بر یک سفره دروغ می‌گویند، این کار را پیش از «وقتِ معین» انجام می‌دهند، «زیرا که هنوز انتها در وقتِ معین خواهد بود». پرسشی که باید مورد توجه قرار گیرد این است که آیه هنگامی که می‌گوید: «آنگاه او با ثروتی عظیم به سرزمین خود بازخواهد گشت» چه معنایی دارد؟ آیا مقصود این است که در وقتِ معین، آنگاه او بازخواهد گشت؛ یا مقصود این است که چون آن دو بر سرِ سفره دروغ می‌گویند، آنگاه او بازخواهد گشت، و بنابراین این بازگشت پیش از وقتِ معین است.

Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.

اُوریا اسمیت این دو بازگشت را ۳۱ پیش از میلاد و ۷۰ میلادی شناسایی می‌کند، که نمایانگر تاریخی پیش از سال ۳۳۰ است، که همان وقتِ معین می‌باشد. اسمیت همچنین خاطرنشان می‌سازد که «بازگشتِ» آیهٔ بیست‌ونهم پس از ۳۳۰ است، و آن‌گونه که بازگشت‌های پس از نبردهای آکتیوم و اورشلیم موفق بودند، موفق نیست. معنای این امر آن است که پیش از وقتِ معین، ملاقاتی رخ می‌دهد که در آن دروغ‌ها گفته می‌شود؛ و سپس یکی از آن دو پادشاه که در گفتن دروغ شریک بودند، با ثروتی عظیم بازمی‌گردد، آنگاه با عهدِ مقدس به مخالفت برمی‌خیزد، اعمالی انجام می‌دهد، و در سال ۳۳۰، که همان وقتِ معین است، بازمی‌گردد.

He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.

سپس به جنوب یورش می‌برد، اما این رویداد مانند نبرد آکتیوم یا ویرانی اورشلیم نخواهد بود. تاریخ سال ۷۰ میلادی در این آیات، پایان قوم برگزیدهٔ عهدِ خدا را به تصویر می‌کشد؛ قومی که در این بخش با عبارت «عهد مقدس» نمایانده شده است. در آیهٔ سی‌ام، رومِ بت‌پرست با کسانی هم‌داستان است که عهد مقدس را ترک می‌کنند. سال ۷۰ میلادی پایان کامل اسرائیلِ باستانیِ تحت‌اللفظی به‌عنوان قوم عهدِ خدا بود، و آیهٔ سی‌ام تاریخی را چهار سده پس از سال ۷۰ میلادی مشخص می‌سازد. کسانی که در تاریخی که در آیهٔ سی‌ام بازنمایی شده، عهد را ترک می‌کنند، همان کسانی هستند که عهدی را که میان خدا و قوم مسیحیِ او برقرار شده است ترک کرده‌اند. رومِ پاپی همان کلیسایی است که در آیهٔ سی‌ام به‌عنوان کسانی که عهد مقدس را ترک می‌کنند، نمایانده شده است.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> زیرا کشتی‌های کِتّیم بر ضد او خواهند آمد؛ ازاین‌رو اندوهگین خواهد شد و بازخواهد گشت و بر عهدِ مقدّس خشم خواهد گرفت؛ و چنین خواهد کرد؛ بلکه بازخواهد گشت و با آنان که عهدِ مقدّس را ترک می‌کنند، هم‌داستان خواهد شد. دانیال 11:30

Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.

آیهٔ بیست‌ونهم ما را به سال ۳۳۰ می‌رساند؛ زمانی که به‌عنوان وقتِ معیَّن، با انتقال پایتخت به قسطنطنیه به‌وسیلهٔ قسطنطین، تحقق یافت. در آن نشانهٔ راه، رومِ بت‌پرست به جنگی جنوبی کشانده می‌شد که همچون آکتیوم و اورشلیم کامیاب نمی‌بود. سپس در آیهٔ سی، رومِ بت‌پرست به‌وسیلهٔ گنسریک مورد هجوم قرار می‌گیرد؛ او جنگ دریایی خود را از کِتّیم آغاز کرد، که امروز به‌عنوان قرطاج شناخته می‌شود. این جنگ علیه رومِ بت‌پرست همچنین به‌مثابهٔ شیپور دوم از هفت شیپور در کتاب مکاشفه نیز به تصویر کشیده شده است. چهار قدرتِ نخستِ آن شیپورها، رومِ غربی را تا سال ۴۷۶ به پایان رساندند. از میان آن چهار شیپور نخست، شیپور دوم، یعنی کشتی‌های کِتّیم، سخت‌ترین بود، زیرا گنسریک بر دریاها مسلط شد و ثروتِ امپراتوری خشکید.

Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.

او که از کشتی‌های کِتّیم رویارو شده و اندوهگین گشته است، بازمی‌گردد و بر ضد عهد مقدّس خشم می‌ورزد. این امر در تاریخِ منتهی به اقتدار یافتن پاپیّت در سال 538، از طریق جنگی بر ضد کلام خدا، به انجام رسید. پس از آن بازمی‌گردد و با «آنان که عهد مقدّس را ترک می‌کنند» هم‌فکری و تفاهم می‌یابد. این تعامل میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی در سال 533 با فرمان یوستی‌نیان تحقق یافت. سپس آیه بعد، یعنی آیه سی‌ویک، ادامه می‌دهد که چگونه رومِ بت‌پرست «اندوهگین» شد. پولس در 2 Thessalonians تعلیم می‌دهد که رومِ بت‌پرست، پاپیّت را از به دست گرفتن قدرت در سال 538 «بازمی‌داشت». پس از آنکه به سبب حمله‌ای از دریاها که اقتصادِ پادشاهی را ویران می‌سازد اندوهگین می‌شود، بر ضد عهد مقدّس خشم می‌ورزد، و سپس با آنان که عهد را ترک می‌کنند هم‌فکری می‌کند. در آیات بعد، «بازوان» که نمایانگر قدرتی است که در سال 496 به‌وسیلهٔ کْلُویس به پاپیّت داده شد، برمی‌خیزند و مقدِسِ حصین را آلوده می‌سازند، که در تاریخ نمایانگر شهر روم بود؛ و سپس رومِ بت‌پرست، دینِ بت‌پرستی را (قربانیِ دائمی) از قلمرو برمی‌دارد و کاتولیسیسم را جایگزین آن می‌سازد، و آنگاه در سال 538 پاپیّت را بر تخت می‌نشاند.

When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.

هنگامی که پاپیّت در سال ۵۳۸ به قدرت رسید، هم شاهدی نبوی و هم شاهدی تاریخی فراهم آورد که در آیاتی که در نظر داریم بازنمایی شده‌اند. سال ۵۳۸ به‌واسطهٔ سال ۳۱ پیش از میلاد و نبرد آکتیوم نمونه‌وار نشان داده می‌شود. در باب هشتم دانیال، آیهٔ نهم، رومِ مشرک برای تصاحب تختِ زمین سه مانع جغرافیایی را مغلوب می‌ساخت. نخست سوریه در شرق بود، سپس یهودا و اورشلیم، و پس از آن مصر در نبرد آکتیوم. روم پاپی نیز سه شاخ را از میان برمی‌داشت که سومیِ آن‌ها گوت‌ها بودند که در سال ۵۳۸ از شهر روم رانده شدند. رومِ مشرک و رومِ پاپی دو شاهد فراهم می‌آورند که نشان می‌دهند نبرد آکتیوم با سال ۵۳۸ منطبق است، و سال ۵۳۸ قانون یکشنبه را در ایالات متحدهٔ آمریکا به تصویر می‌کشد، آنگاه که رومِ مدرن با برتری مطلق فرمان می‌راند تا زمانی که مهلتِ فیض پایان پذیرد.

We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.

ما مرورِی بر آیات بیست‌وهفت تا سی‌ویک را به پایان رسانده‌ایم.

In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.

در مقالهٔ بعدی، بر این آیات تمرکز خواهیم کرد و کارِ تطبیق این بخش را با تاریخِ آیات یازده تا پانزده آغاز خواهیم نمود.

Back to Articles