Article

# Rome Establishes the Vision - Number Seventeen

روم، رؤیا را برقرار می‌سازد ـ شمارهٔ هفده

The Final Sifting of the 144,000: The Prophetic Test of the Image of the Beast

غربال نهاییِ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر: آزمون نبویِ تصویرِ وحش

Author

Jeff Pippenger

Published

September 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Those called to be among the one hundred and forty-four thousand are now in their final sifting process and the process is a testing process that is based upon the formation of the image of the beast. The testing process begins with the house of God, for judgment always begins with the house of God, and thereafter God’s other flock is confronted with the identical testing process. Perhaps the most significant and important prophetic characteristic in the formation of the image of the beast is that it occurs twice; first in the United States, then in the rest of the world. Prophetically this means that the image of the beast in the world is the final manifestation of the image of the beast, and therefore any typification of the image of the beast that came before the image of the beast in the world, was simply the shadow that typified the substance.

کسانی که فراخوانده شده‌اند تا در شمارِ صد و چهل و چهار هزار تن باشند، اکنون در واپسین فرایندِ غربال شدنِ خود به‌سر می‌برند، و این فرایند، فرایندی آزمون‌کننده است که بر پایهٔ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش قرار دارد. این فرایندِ آزمون با خاندانِ خدا آغاز می‌شود، زیرا داوری همیشه از خاندانِ خدا آغاز می‌گردد، و پس از آن، گلهٔ دیگرِ خدا با همان فرایندِ آزمون مواجه می‌شود. شاید مهم‌ترین و برجسته‌ترین ویژگیِ نبوی در شکل‌گیریِ تصویرِ وحش این باشد که این امر دو بار رخ می‌دهد: نخست در ایالات متحده، سپس در سایر نقاطِ جهان. از نظر نبوی، این بدان معناست که تصویرِ وحش در جهان، واپسین تجلّیِ تصویرِ وحش است، و بنابراین هر گونه نمونه‌وارگیِ تصویرِ وحش که پیش از تصویرِ وحش در جهان پدید آمده باشد، صرفاً سایه‌ای بوده است که بر جوهر دلالت می‌کرد.

Judgment began at the house of God on September 11, 2001. That date had been typified by August 11, 1840, when the angel of Revelation ten came down with a little book open in His hand. When the angel of chapter ten came down He announced that the judgment of Protestantism was then under way. Whoever God judges, He first forewarns, and the confirmation of Miller’s methodology in determining time, added weight to his calculations about the judgment of the Second Coming. The testing of the Protestants was under way as of August 11, 1840 and by 1844 the Protestants had become the daughters of Rome. The period of 1840 to 1844 typifies the period of September 11, 2001, unto the soon-coming Sunday law.

داوری در خانۀ خدا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. آن تاریخ پیشاپیش به‌واسطۀ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمونه‌سازی شده بود، هنگامی که فرشتۀ مکاشفه باب ده با کتابچۀ گشوده‌ای در دست خود فرود آمد. وقتی فرشتۀ باب ده فرود آمد، اعلام کرد که داوری پروتستانتیزم از آن هنگام آغاز شده است. هر که را خدا داوری می‌کند، نخست از پیش هشدار می‌دهد، و تأیید روش‌شناسی میلر در تعیین زمان، بر محاسبات او دربارۀ داوریِ آمدنِ ثانی وزن بیشتری افزود. آزمون پروتستان‌ها از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ در جریان بود و تا سال ۱۸۴۴ پروتستان‌ها به دختران روم تبدیل شده بودند. دورۀ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، نمونۀ دورۀ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یک‌شنبۀ قریب‌الوقوع است.

Those two periods were also represented from Jesus’ baptism when the Holy Spirit descended until the cross. Those three periods were all typified by the one hundred and twenty years that were allotted to the antediluvian world, leading up to the flood. There is always a warning message that identifies the judgment of that particular history. There are sacred histories that also address this particular period in the last days.

وہ دو ادوار یسوع کے بپتسمہ سے لے کر صلیب تک کے عرصہ میں بھی ظاہر کیے گئے، جب روحُ القدس نازل ہوا۔ وہ تینوں ادوار اُس ایک سو بیس برس سے بھی ممثَّل تھے جو طوفان سے پہلے کی دنیا کو، سیلاب تک پہنچنے کے لیے، مہلت کے طور پر دیے گئے تھے۔ ہمیشہ ایک انتباہی پیغام ہوتا ہے جو اُس مخصوص تاریخ کے فیصلے کی نشان دہی کرتا ہے۔ مقدس تواریخ بھی آخری ایام میں اس مخصوص عرصہ کا بیان کرتی ہیں۔

Noah preached for one hundred and twenty years, then the judgment of the flood arrived. Christ preached for twelve hundred and sixty days, then came the judgment of the cross. The warning message of John the Baptist was empowered at the baptism of Christ, and then Jesus was led into the wilderness for forty days. Those forty days, and the subsequent three tests at the end of the forty days teach that once the message is empowered, as identified by the descent of a holy symbol, such as the Holy Spirit at His baptism, and the descent of both angels of Revelation chapters ten and eighteen—a testing process is under way. When the divine symbol comes down, the judgment message proclaimed to those who are then the subject of judgment is empowered and the particular group that is being judged is then in a specific period that only ends with the close of their probation.

نوح به مدت صد و بیست سال موعظه کرد، سپس داوریِ طوفان فرا رسید. مسیح به مدت هزار و دویست و شصت روز موعظه کرد، سپس داوریِ صلیب واقع شد. پیام هشداردهندهٔ یحییِ تعمیددهنده در هنگام تعمیدِ مسیح به قدرت آراسته شد، و سپس عیسی برای چهل روز به بیابان هدایت گردید. آن چهل روز، و نیز سه آزمونِ پس از آن در پایانِ چهل روز، تعلیم می‌دهند که چون پیام، چنان‌که با نزولِ یک نمادِ مقدس مشخص می‌شود، قدرت می‌یابد—مانند روح‌القدس در تعمیدِ او، و نزولِ هر دو فرشتهٔ مکاشفه، باب‌های ده و هجده—فرایندی از آزمون در جریان است. هنگامی که آن نمادِ الهی فرود می‌آید، پیامِ داوری که برای کسانی اعلام می‌شود که در آن هنگام موضوعِ داوری‌اند، قدرت می‌یابد، و آن گروهِ خاص که در حال داوری شدن است، آنگاه در دوره‌ای معیّن قرار می‌گیرد که تنها با بسته شدنِ مهلتِ آزمونِ ایشان پایان می‌یابد.

The line of Jesus identifies two periods of witnessing. The first was His personal witness for twelve hundred and sixty days, then His witness in the presence of His disciples for another twelve hundred and sixty days until Stephen was stoned.

نسبِ عیسی دو دورهٔ شهادت را مشخص می‌سازد. نخست، شهادتِ شخصیِ او به مدتِ هزار و دویست و شصت روز بود؛ سپس، شهادتِ او در حضورِ شاگردانش برای هزار و دویست و شصت روزِ دیگر ادامه یافت تا زمانی که استیفان سنگسار شد.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> «پھر فرشتے نے کہا، “وہ ایک ہفتہ [سات سال] تک بہتوں کے ساتھ عہد کو قائم رکھے گا۔” نجات دہندہ کے اپنی خدمت کا آغاز کرنے کے بعد سات برس تک، خوشخبری خاص طور پر یہودیوں کو سنائی جانی تھی؛ ساڑھے تین برس تک خود مسیح کے وسیلہ سے، اور اس کے بعد رسولوں کے وسیلہ سے۔ “اور ہفتہ کے نصف میں وہ قربانی اور ہدیہ کو موقوف کر دے گا۔” دانی ایل 9:27۔ 31ء کے موسمِ بہار میں، مسیح، جو حقیقی قربانی ہے، کلوری پر پیش کیا گیا۔ تب ہیکل کا پردہ اوپر سے نیچے تک پھٹ کر دو ٹکڑے ہو گیا، اور اس سے ظاہر ہوا کہ قربانی کی خدمت کی تقدیس اور اس کی معنویت رخصت ہو چکی تھی۔ وقت آ پہنچا تھا کہ زمینی قربانی اور ہدیہ موقوف ہو جائیں۔»

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution “went everywhere preaching the word” (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> "آن ایک ہفتے—سات سال—کا اختتام 34 عیسوی میں ہوا۔ پھر اِستفانُس کے سنگسار کیے جانے کے ذریعے یہودیوں نے آخرکار انجیل کے اپنے رد کو مُہر کر دیا؛ شاگرد، جو ایذارسانی کے سبب اِدھر اُدھر بکھر گئے تھے، “ہر جگہ کلام کی منادی کرتے پھرتے تھے” (اعمال 8:4)؛ اور تھوڑی ہی دیر بعد، ساؤل ایذارسان، ایمان لے آیا، اور پولُس بن گیا، جو غیرقوموں کا رسول تھا۔" دیزائر آف ایجز، 233۔

The line of Noah, Christ, the Millerites and the one hundred and forty-four thousand all provide witness to a period of time when a specific target audience is tested by a warning message. The empowerment of the message identifies the beginning of a testing period, that in turn ends with the close of that target audience’s probation. With the prophetic line of Jesus two periods of witnessing are identified. Those two periods of witnessing typify the two warning messages represented by the angel who descended on September 11, 2001 which fulfilled Revelation 18:1–3, who was then followed by the second voice of verse four and onward of chapter eighteen.

خطِ نوح، مسیح، میلرایتی‌ها، و صد و چهل و چهار هزار نفر، همگی بر دوره‌ای از زمان شهادت می‌دهند که در آن مخاطبی مشخص به‌واسطهٔ پیامی انذاری مورد آزمایش قرار می‌گیرد. اقتداربخشی به آن پیام، آغاز یک دورهٔ آزمایش را مشخص می‌سازد؛ دوره‌ای که به‌نوبهٔ خود با بسته‌شدن مهلتِ فیضِ آن مخاطبِ هدف پایان می‌یابد. در خطِ نبویِ عیسی، دو دورهٔ شهادت شناسایی می‌شود. آن دو دورهٔ شهادت، نمونهٔ دو پیامِ انذاری‌اند که به‌وسیلهٔ فرشته‌ای که در 11 سپتامبر 2001 فرود آمد و مکاشفه 18:1–3 را تحقق بخشید، بازنمایی شده‌اند؛ فرشته‌ای که سپس صدای دومِ آیهٔ چهارم و آیات پس از آن در باب هجده در پیِ او آمد.

> “So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people.’” Review and Herald, December 6, 1892.

> "پس در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوت متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانیده است.» و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «از او بیرون آیید، ای قوم من.»" Review and Herald، 6 دسامبر 1892.

The first period is the judgment that begins with the house of God, and then at the soon-coming Sunday law the second period of judgment commences with the warning to come out of Babylon. The line of Christ from His baptism to the cross represents September 11, 2001 unto the Sunday law in the United States, and the period from the Sunday law in the United States until the point where every nation is forced to accept Sunday as the Global Day of Worship is the period that concludes when the very last nation submits.

پہلا دور وہ عدالت ہے جو خدا کے گھرانے سے شروع ہوتی ہے، اور پھر جلد آنے والے سنڈے لا کے وقت عدالت کا دوسرا دور بابل سے نکل آنے کی تنبیہ کے ساتھ آغاز پاتا ہے۔ مسیح کی زندگی کی وہ لکیر جو اُس کے بپتسمہ سے صلیب تک جاتی ہے، 11 ستمبر 2001 سے لے کر ریاستہائے متحدہ میں سنڈے لا تک کی نمائندگی کرتی ہے، اور ریاستہائے متحدہ میں سنڈے لا سے اُس مقام تک کا دور—جہاں ہر قوم کو سنڈے کو عالمی یومِ عبادت کے طور پر قبول کرنے پر مجبور کیا جاتا ہے—وہی دور ہے جو اُس وقت اختتام کو پہنچتا ہے جب بالکل آخری قوم بھی سرِ تسلیم خم کر دیتی ہے۔

The period begins with the Sunday law in the United States and it ends when the final nation bows to the papal power. The beginning of the second period marks the end of the first period, and both have Sunday laws that have been previously typified in the witness of Rome. The first Sunday law in the year 321, was brought about through the authority of pagan Rome. The Sunday law that was brought about through the authority of the papal church is represented by the year 538. The Sunday law in the United States is 321, and the Sunday law enforced upon the last nation is 538. The Sunday law in the United States marks the arrival of the message of warning that is then proclaimed by the ensign that was made up of the outcasts of Israel.

یہ مدت ریاستہائے متحدہ میں اتوار کے قانون سے شروع ہوتی ہے اور اس وقت اختتام پذیر ہوتی ہے جب آخری قوم پاپائی اقتدار کے سامنے جھک جاتی ہے۔ دوسری مدت کا آغاز پہلی مدت کے اختتام کو ظاہر کرتا ہے، اور دونوں میں اتوار کے ایسے قوانین ہیں جن کی پیشگی تمثیل روم کی گواہی میں دی جا چکی ہے۔ سن 321 کا پہلا اتوار کا قانون مشرکانہ روم کے اختیار کے ذریعے نافذ کیا گیا تھا۔ وہ اتوار کا قانون جو پاپائی کلیسیا کے اختیار کے ذریعے نافذ کیا گیا، سن 538 سے ظاہر کیا جاتا ہے۔ ریاستہائے متحدہ میں اتوار کا قانون 321 ہے، اور آخری قوم پر نافذ کیا جانے والا اتوار کا قانون 538 ہے۔ ریاستہائے متحدہ میں اتوار کا قانون اُس انتباہی پیغام کی آمد کو نشان زد کرتا ہے جو پھر اُس جھنڈے کے ذریعے منادی کیا جاتا ہے جو اسرائیل کے جلاوطنوں پر مشتمل تھا۔

That waymark is the year 321, and it marks the beginning of the period of the testing of every nation upon the Sunday question. That period ends when the final nation bows to Rome, and that event was typified by the waymark of the year 538. The period from 321 unto 538 was typified by the period from the cross until the stoning of Stephen. As Stephen was being stoned he saw Christ standing in the heavenly sanctuary, typifying when Michael stands up at the close of human probation.

آن نشانهٔ راه سال ۳۲۱ است، و آغازِ دورهٔ آزمونِ هر قوم را بر سرِ مسئلهٔ یکشنبه نشان می‌دهد. آن دوره هنگامی پایان می‌یابد که آخرین قوم در برابر روم سر فرود آورد، و آن واقعه به‌وسیلهٔ نشانهٔ راهِ سال ۵۳۸ به‌طور نمادین پیش‌نمایانده شده بود. دورهٔ میان ۳۲۱ تا ۵۳۸ به‌وسیلهٔ دورهٔ از صلیب تا سنگسارِ استیفان به‌طور نمادین بازنمایی شده بود. هنگامی که استیفان را سنگسار می‌کردند، او مسیح را دید که در قُدسِ آسمانی ایستاده است، که نمادی است از زمانی که میکائیل در پایانِ مهلتِ آزمونِ بشر برمی‌خیزد.

September 11, 2001 marks the arrival of the warning of the first three verses of chapter eighteen, and it was marked by the prediction set forth by the prophetess Ellen White, who said that when the great buildings of New York City are brought down by a touch from God, that those very three verses would be fulfilled. It was also marked by the Patriot Act, which was a sign for those willing to see; that the principle of English law which professes that a person is innocent until proven guilty, was set aside for Roman law, which professes that a person is guilty, until proven innocent.

11 ستمبر 2001 باب اٹھارہ کی پہلی تین آیات کی تنبیہ کی آمد کی علامت ہے، اور اسے اس پیشین گوئی نے بھی نمایاں کیا جو نبیہ ایلِن وائٹ نے بیان کی تھی، جنہوں نے کہا تھا کہ جب نیو یارک سٹی کی عظیم عمارتیں خدا کی ایک چھونے سے گرا دی جائیں گی، تو بعینہٖ یہی تین آیات پوری ہوں گی۔ نیز یہ پیٹریاٹ ایکٹ کے ذریعے بھی نمایاں ہوا، جو ان لوگوں کے لیے ایک نشان تھا جو دیکھنے پر آمادہ تھے؛ کہ انگریزی قانون کا وہ اصول، جو یہ دعویٰ کرتا ہے کہ کوئی شخص اس وقت تک بے گناہ ہے جب تک اس کا جرم ثابت نہ ہو جائے، ایک طرف رکھ دیا گیا، تاکہ رومی قانون کو اختیار کیا جائے، جو یہ دعویٰ کرتا ہے کہ کوئی شخص اس وقت تک مجرم ہے جب تک اس کی بے گناہی ثابت نہ ہو جائے۔

The Patriot Act marked the beginning of judgment for Laodicean Seventh-day Adventism. That period concludes at the Sunday law in the United States. Those Laodicean Seventh-day Adventists that successfully make it through that period of sifting, are then going to give the warning message of verse four of chapter eighteen, that ends with the final nation that bows to Rome. That period begins with the Sunday law in the United States and ends with the final Sunday law.

قانون پاتریوت آغاز داوری بر ادونتیسمِ هفتمِ روزِ لائودیکیه را رقم زد. آن دوره با قانون یکشنبه در ایالات متحده به پایان می‌رسد. آن ادونتیست‌های هفتمِ روزِ لائودیکیه که با کامیابی از آن دورهٔ غربال‌گری عبور کنند، سپس پیام هشدارِ آیهٔ چهارِ بابِ هجده را اعلام خواهند کرد؛ پیامی که با آخرین ملتی که در برابر روم سر فرود می‌آورد، پایان می‌پذیرد. آن دوره با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و با قانون نهاییِ یکشنبه پایان می‌یابد.

If we misunderstand the fact that there are two images to the beast that are identified upon more than two witnesses, then we will misunderstand the work represented by the first three verses of Revelation chapter eighteen that began in 2001, and the work that begins in verse four of chapter eighteen.

اگر ہم اس حقیقت کو غلط سمجھیں کہ درندے کی دو مورتیں ہیں جن کی شناخت دو سے زیادہ گواہوں کی بنیاد پر کی گئی ہے، تو ہم مکاشفہ باب اٹھارہ کی پہلی تین آیات سے ظاہر ہونے والے اُس کام کو، جو 2001 میں شروع ہوا، اور باب اٹھارہ کی آیت چار میں شروع ہونے والے کام کو بھی غلط سمجھیں گے۔

When we employ Sister White’s direct identification of the angel of Revelation eighteen’s descent in 1888, and her placing the same angel in the future tense, we find that 1888 typifies 2001. The angel of Revelation, that lightens the earth with His glory, came down at the Minneapolis meetings in 1888, and did so again when the great buildings of New York City came down.

جڏهن اسين ڀيڻ وائيٽ جي ان سڌي سڃاڻپ کي ڪم ۾ آڻيون ٿا، جنهن ۾ هوءَ وحي جي ارڙهين باب جي انهيءَ فرشتي جي 1888ع ۾ نازل ٿيڻ کي بيان ڪري ٿي، ۽ ساڳئي فرشتي کي مستقبل واري زماني ۾ به رکي ٿي، تڏهن اسين ڏسون ٿا ته 1888ع، 2001ع جو مثالي نمونو آهي. وحي جو اهو فرشتو، جيڪو پنهنجي جلال سان زمين کي منور ڪري ٿو، 1888ع ۾ منياپولس جي گڏجاڻين ۾ نازل ٿيو، ۽ ٻيهر تڏهن به ائين ئي ٿيو جڏهن نيو يارڪ شهر جون وڏيون عمارتون ڪري پيون.

The period of Christ’s baptism unto the cross, and the period from August 11, 1840 unto October 22, 1844, and the period of Noah’s one hundred and twenty years provide three witnesses to a period of judgment. 1888 provides a witness of the manifestation of rebellion that was recorded at the Minneapolis meetings, and Noah identifies the removal of the Holy Spirit from those who rejected the message. The rebellion of the antediluvians as well as the rebellion of the church leaders in 1888 both align with the history of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses, which the angel told Sister White was being repeated in Minneapolis.

دَورانِ تعمیدِ مسیح تا صلیب، و دورانِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، و نیز دورانِ صد و بیست سالۀ نوح، سه شاهد بر یک دورۀ داوری فراهم می‌آورند. سال ۱۸۸۸ شاهدی بر ظهورِ عصیانی فراهم می‌آورد که در جلساتِ مینیاپولیس ثبت شد، و نوح برداشته شدنِ روح‌القدس را از کسانی که پیام را رد کردند، مشخص می‌سازد. عصیانِ پیش از طوفان، همان‌گونه که عصیانِ رهبرانِ کلیسا در ۱۸۸۸، هر دو با تاریخِ قورح، داتان و ابیرام در تاریخِ موسی منطبق‌اند؛ تاریخی که فرشته به خواهر وایت گفت در مینیاپولیس در حال تکرار شدن است.

From the Patriot Act until the Sunday law in the United States represents the testing period for Laodicean Seventh-day Adventism. The rebellion against the message of warning that announces their judgment identifies the removal of the Holy Spirit, and therefore the pouring out of strong delusion on the wicked foolish virgins of that history. The focus of the rebellion is the chosen messenger as represented by Noah, Moses, Elders Jones and Waggoner, and of course Sister White. The rebellion against the warning message and the messenger of that history is based upon the “oil” in the history of the parable of the ten virgins.

از «قانون میهن‌دوستی» تا قانون یکشنبه در ایالات متحده، دورهٔ آزمون برای ادونتیسم لاودیکیه‌ایِ روز هفتم را نمایندگی می‌کند. شورش بر ضدّ پیامِ هشدار که داوریِ آنان را اعلام می‌کند، بیانگرِ برداشته شدنِ روح‌القدس است، و از این‌رو نیز ریخته شدنِ ضلالتِ شدید بر دوشیزگانِ شریرِ نادانِ آن تاریخ. کانونِ این شورش، پیام‌آورِ برگزیده است، چنان‌که در نوح، موسی، مشایخ جونز و واگنر، و البته خواهر وایت، نمود یافته است. شورش بر ضدّ پیامِ هشدار و پیام‌آورِ آن تاریخ، بر «روغن» در تاریخِ مَثَلِ ده دوشیزه مبتنی است.

Those who present the warning message, do so, because they have “oil,” which is also the warning message. The distinction between the two classes is therefore produced by the correct applications of the rules of prophetic interpretation that were adopted by those of the movement of the first and second angels, represented as Miller’s rules of interpretation, and also the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel.

آنان که پیام هشدار را عرضه می‌کنند، چنین می‌کنند زیرا «روغن» دارند، که همان پیام هشدار نیز هست. ازاین‌رو، تمایز میان این دو طبقه از رهگذرِ کاربرد درستِ قواعد تفسیر نبوی پدید می‌آید؛ قواعدی که از سوی وابستگانِ جنبشِ فرشتهٔ اول و دوم، که به‌صورت قواعد تفسیری میلر بازنمایی شده‌اند، پذیرفته شد، و نیز قواعد تفسیر نبوی که از سوی جنبشِ فرشتهٔ سوم پذیرفته شد.

The test that is represented as the “formation of the image of the beast,” must therefore be a test in connection with how the image of the beast is formed in God’s prophetic Word.

پس، آزمایشی که از آن به‌عنوان «تشکیلِ صورتِ وحش» یاد شده است، باید آزمایشی باشد در ارتباط با چگونگیِ تشکیلِ صورتِ وحش در کلامِ نبویِ خدا.

From the Patriot Act in 2001, which was typified by the Blair Bill in 1888, which was typified by the Declaration of Independence in 1776, which was typified by the baptism of Christ, which typified August 11, 1840, all support the truth that the testing-process of judgment begins with an empowered warning message that must be taken from the hand of the angel and then be eaten.

از «قانون میهن‌پرستی» در سال 2001، که نمونه‌اش «لایحهٔ بلر» در 1888 بود، و آن نیز نمونه‌اش «اعلامیهٔ استقلال» در 1776 بود، و آن نیز نمونه‌اش تعمید مسیح بود، که خود نمونهٔ 11 اوت 1840 بود، همگی مؤید این حقیقت‌اند که فرایندِ آزمونِ داوری با پیامی هشداردهنده و برخوردار از قدرت آغاز می‌شود؛ پیامی که باید از دست فرشته گرفته شود و سپس خورده گردد.

The prophetic teaching that identifies the United States as the robbers of thy people confuses several points by their logic, and those points are often the most direct proof-texts in establishing elements of the formation of the image of the beast. A way to illustrate the fact that this test is prophetic in nature is by using the basic rules of prophecy to demonstrate a truth that is only understood if you accept Rome as the symbol represented by the robbers of thy people.

یہ پیشگوئیاتی تعلیم کہ جو ریاستہائے متحدہ کو "تیرے لوگوں کے لٹیروں" کے طور پر متعین کرتی ہے، اپنی منطق کے اعتبار سے کئی نکات کو خلط ملط کر دیتی ہے، اور وہی نکات اکثر درندہ کی شبیہ کی تشکیل کے عناصر کو قائم کرنے میں سب سے زیادہ براہِ راست ثبوتی متون ہوتے ہیں۔ اس حقیقت کی توضیح کا ایک طریقہ کہ یہ آزمائش اپنی ماہیت میں پیشگوئیاتی ہے، یہ ہے کہ پیشگوئی کے بنیادی اصولوں کو بروئے کار لاتے ہوئے اُس سچائی کو ظاہر کیا جائے جو صرف اسی صورت میں سمجھی جاتی ہے جب آپ روم کو اُس علامت کے طور پر قبول کریں جس کی نمائندگی "تیرے لوگوں کے لٹیرے" کرتے ہیں۔

This illustration is drawn from the five lines of history within Adventism, where a controversy over Rome as a symbol occurred. We are now in the last, or sixth of these controversial histories, and the controversy now is identical to the controversy represented upon the 1843 chart.

این تمثیل از پنج خطِ تاریخ در درون ادونتیسم برگرفته شده است، جایی که مناقشه‌ای دربارهٔ روم به‌عنوان یک نماد پدید آمد. اکنون ما در آخرین، یا ششمینِ این تاریخ‌های مناقشه‌آمیز هستیم، و مناقشهٔ کنونی دقیقاً همان مناقشه‌ای است که بر روی چارت ۱۸۴۳ به تصویر کشیده شده بود.

It is easy to see this truth if you correctly apply the prophetic rules. A prophetic rule that needs to be used is that symbols have more than one meaning, and the meaning they use in a passage is to be established by the passage. The Syrian king, Antiochus III Magnus fulfilled the battle of verse ten of chapter eleven of Daniel, and he fulfilled the battle of Raphia in verses eleven and twelve, and he fulfilled the battle of Panium in verse fifteen. The Millerite controversy represented upon the 1843 chart was that the false Protestant view identified that the “robbers” was Antiochus Epiphanes, while also upholding the truth that the “robbers” were a symbol of Rome.

درک این حقیقت آسان است، اگر قواعد نبوی را به‌درستی به‌کار ببرید. یکی از قواعد نبوی که باید به‌کار گرفته شود این است که نمادها بیش از یک معنا دارند، و معنایی که در یک عبارت به‌کار می‌برند باید از همان عبارت تعیین شود. پادشاه سوریه، آنتیوخوس سوم مگنوس، نبرد آیهٔ دهم از باب یازدهم دانیال را به‌انجام رسانید، و نبرد رافیا را در آیات یازدهم و دوازدهم محقق ساخت، و نبرد پانیوم را در آیهٔ پانزدهم به‌انجام رسانید. مجادلهٔ میلریتی که بر نمودار ۱۸۴۳ به‌تصویر کشیده شده بود، این بود که دیدگاه نادرست پروتستانی «غارتگران» را آنتیوخوس اپیفانس معرفی می‌کرد، در حالی که هم‌زمان این حقیقت را نیز تأیید می‌نمود که «غارتگران» نمادی از روم بودند.

Verses ten through fifteen were first fulfilled in the history of Antiochus III Magnus, so those verses, and the subsequent historical repeat of those verses provide two witnesses to the fulfillment of those verses in the last days, for all the prophets spoke more directly about the last days, than the days in which they lived.

آیات ده تا پانزده نخست در تاریخ آنتیوخوس سومِ کبیر به تحقق رسید؛ ازاین‌رو، آن آیات و نیز تکرار تاریخیِ بعدیِ همان آیات، دو شاهد بر تحقق آن آیات در ایام آخر فراهم می‌آورند، زیرا همهٔ انبیا دربارهٔ ایام آخر مستقیم‌تر سخن گفتند تا دربارهٔ روزگاری که خود در آن می‌زیستند.

Along with that established rule concerning where a prophet’s testimony is to be applied, we also have Sister White who directly recorded “much of the history which has taken place in fulfillment of this prophecy [Daniel chapter eleven] will be repeated.” Antiochus III Magnus represents the United States as papal Rome’s proxy army. The Protestants argued that the robbers had typified another Antiochus, where the Millerites knew it was Rome. Currently one side identifies the United States as the robbers, and the other side holds to the foundational truth.

همراه با آن قاعدهٔ تثبیت‌شده دربارهٔ این‌که شهادتِ یک نبی در کجا باید به‌کار برده شود، همچنین خواهر وایت را داریم که به‌طور مستقیم ثبت کرده است: «بخش زیادی از تاریخی که در تحقق این نبوت [Daniel chapter eleven] رخ داده است، تکرار خواهد شد.» آنتیوخوس سومِ ماگنوس نمایندهٔ ایالات متحده به‌عنوان سپاه نیابتیِ روم پاپی است. پروتستان‌ها استدلال می‌کردند که غارتگران، نمونهٔ آنتیوخوسی دیگر بوده‌اند، در حالی که میلری‌ها می‌دانستند که آن روم بود. در حال حاضر، یک طرف ایالات متحده را به‌عنوان غارتگران شناسایی می‌کند، و طرف دیگر به حقیقتِ بنیادی پایبند است.

If the rule that identifies that symbols have more than one meaning, and the meaning is to be based upon the context where they are employed, then identifying the United States as the robbers, parallels the Protestants’ identification of Antiochus as the robbers, but now Antiochus is a symbol of the United States in the last days.

اگر آن قاعده‌ای که مشخص می‌سازد نمادها بیش از یک معنا دارند، و اینکه معنا باید بر اساس بافتی که در آن به‌کار رفته‌اند تعیین شود، درست باشد، آنگاه شناسایی ایالات متحده به‌عنوان «غارتگران» با شناساییِ انطیوخُس از سوی پروتستان‌ها به‌عنوان «غارتگران» هم‌سو است؛ با این تفاوت که اکنون انطیوخُس در ایام آخر نمادی از ایالات متحده است.

The context of the passage is directly addressing the question of what power exalts itself to establish the vision, so to place the emphasis upon this fact, is justified. It is justified upon many witnesses, for the other historical lines of a controversy over Rome as a symbol identify the same fact. That fact is that those on the wrong side of the issue invariably identify the United States in the place of Rome. But if you are unwilling to accept that symbols have more than one meaning, or if you believe they do so, but are not practiced enough to have full faith in the rule, then it will be virtually impossible for you to follow the logic that is now going to be applied.

سیاق این عبارت مستقیماً به این پرسش می‌پردازد که کدام قدرت خود را برمی‌افرازد تا رؤیا را برقرار سازد؛ ازاین‌رو نهادنِ تأکید بر این حقیقت، موجه است. این امر به استنادِ شواهدِ بسیار موجه است، زیرا دیگر خطوط تاریخیِ مجادله‌ای دربارهٔ روم به‌عنوانِ یک نماد، همین حقیقت را مشخص می‌سازند. آن حقیقت این است که کسانی که در جانبِ نادرستِ این موضوع قرار دارند، به‌طورِ ثابت ایالات متحده را در جایِ روم شناسایی می‌کنند. اما اگر مایل نیستید بپذیرید که نمادها بیش از یک معنا دارند، یا اگر به این امر باور دارید، اما آن‌قدر در این قاعده ممارست نیافته‌اید که ایمانِ کامل به آن داشته باشید، در آن صورت برای شما عملاً ناممکن خواهد بود که منطقی را که اکنون قرار است به کار گرفته شود، دنبال کنید.

Every two-horned power represents the United States in the last days. France is the twofold power represented by Sodom and Egypt. Islam also typifies the United States, for the United States is the false prophet in relation to the papal power who is Jezebel. The United States is Salome in subjection to Herodias. Balaam is a symbol of a false prophet too, though his story is more complex than simply being a false prophet.

ہر دو سینگوں والی قدرت آخری ایام میں ریاستہائے متحدہ کی نمائندگی کرتی ہے۔ فرانس اُس دوہری قدرت کی نمائندگی کرتا ہے جو سدوم اور مصر کے ذریعے ظاہر کی گئی ہے۔ اسلام بھی ریاستہائے متحدہ کی تمثیل ہے، کیونکہ ریاستہائے متحدہ پاپائی قوت کے تعلق سے جھوٹا نبی ہے، اور وہ پاپائی قوت ایزبل ہے۔ ریاستہائے متحدہ، ہیرودیاس کے تابع سلومی ہے۔ بلعام بھی جھوٹے نبی کی ایک علامت ہے، اگرچہ اُس کی کہانی محض ایک جھوٹا نبی ہونے سے کہیں زیادہ پیچیدہ ہے۔

Balaam’s prophecies, which were recorded after he blessed Israel three times, are associated with Islam in a variety of ways. The ass is a symbol of Islam, and you can’t keep the talking ass out of a story of Balaam. The wise men from the east who came to worship the baby Jesus were guided by Balaam’s prophecies. Islam of the three woes of Revelation chapter nine represents the false prophet Mohammed.

نبوت‌های بلعام، که پس از آن‌که او اسرائیل را سه بار برکت داد ثبت شدند، از جهات گوناگون با اسلام مرتبط‌اند. الاغ نمادی از اسلام است، و نمی‌توان الاغ سخنگو را از داستان بلعام کنار گذاشت. مجوسیانی که از مشرق برای پرستش عیسیِ نوزاد آمدند، به‌وسیلهٔ نبوت‌های بلعام هدایت شدند. اسلام، در میان سه وایِ مکاشفه باب نهم، نمایانگر محمدِ نبیِ کاذب است.

If you understand that symbols have more than one meaning, then you will no doubt also understand that many truths are so important that they are represented by a variety of symbols. The symbol that establishes the vision is a symbol of Rome, and therefore it is obvious that Rome would be a primary theme throughout Bible prophecy. One classic and well-established symbol of Rome is the king of the north in Daniel chapter eleven. The king of the north who comes to his end with none to help is the papal power, the Roman church, the pope of Rome, the man of sin.

اگر آپ سمجھتے ہیں کہ علامات کے ایک سے زیادہ معنی ہوتے ہیں، تو آپ یقیناً یہ بھی سمجھیں گے کہ بہت سی صداقتیں ایسی اہم ہوتی ہیں کہ اُن کی نمائندگی مختلف علامات کے ذریعے کی جاتی ہے۔ وہ علامت جو رویا کی بنیاد قائم کرتی ہے، روم کی ایک علامت ہے، اور لہٰذا یہ ظاہر ہے کہ بائبل کی نبوت میں روم ایک بنیادی موضوع ہوگا۔ روم کی ایک معروف اور مستحکم علامت دانی ایل باب گیارہ میں شمال کا بادشاہ ہے۔ شمال کا وہ بادشاہ جو اپنے انجام کو پہنچتا ہے اور اُس کی مدد کرنے والا کوئی نہیں ہوتا، پاپائی اقتدار، رومی کلیسیا، روم کا پوپ، گناہ کا آدمی ہے۔

In the controversy of Uriah Smith, it was claimed that the king of the north in verse thirty-six was France, and the king of the north in verse forty was Turkey. Both France and Turkey are symbols of the United States in different contexts, but as with the Protestants, and as it is today, in Smith’s controversy, he rejected the truth that the king of the north is a symbol of Modern Rome, and claimed the symbol of Rome was represented by a symbol of the United States in the nation of France, and again that the symbol of Rome was a symbol of the United States as represented in the nation of Turkey.

در مناقشهٔ اوریا اسمیت، ادعا شد که پادشاه شمال در آیهٔ سی‌وشش، فرانسه است، و پادشاه شمال در آیهٔ چهل، ترکیه. هم فرانسه و هم ترکیه در زمینه‌های متفاوت، نمادهایی از ایالات متحده‌اند؛ اما همان‌گونه که نزد پروتستان‌ها بود، و همان‌گونه که امروز نیز هست، اسمیت در مناقشهٔ خود حقیقتِ این را که پادشاه شمال نمادی از رومِ جدید است رد کرد، و ادعا نمود که نماد روم به‌وسیلهٔ نمادی از ایالات متحده در ملت فرانسه بازنمایی شده است، و بار دیگر نیز اینکه نماد روم، نمادی از ایالات متحده است چنان‌که در ملت ترکیه بازنمود یافته است.

The context now contains three lines; Millerite history, Uriah Smith’s history, and the here and now. In each of those illustrations there is a controversy over a symbol of Rome, which is misapplied through misunderstanding Rome as a symbol of the United States.

اب سیاق میں تین خطوط شامل ہیں: میلری تاریخ، اوریاہ اسمتھ کی تاریخ، اور حال و حاضر۔ ان میں سے ہر مثال میں روم کی ایک علامت کے بارے میں نزاع پایا جاتا ہے، جس کا اطلاق غلط فہمی کے باعث غلط طور پر کیا جاتا ہے، کیونکہ روم کو ریاستہائے متحدہ کی علامت سمجھ لیا جاتا ہے۔

The line of the controversy of “the daily,” in the book of Daniel upholds this very same emphasis of arguing against the truth regarding a symbol of Rome, though there are some important nuances in this history.

در کتاب دانیال، سیرِ جدالِ مربوط به «قربانیِ دائمی» دقیقاً بر همین تأکید استوار است که حقیقتِ مربوط به نمادی از روم مورد انکار و معارضه قرار گرفته است، هرچند در این تاریخ برخی ظرایف مهم نیز وجود دارد.

The logic of Uriah Smith’s prophetic model led his followers to misapply the sixth plague in chapter sixteen of Revelation. A primary problem in Smith’s application of chapter sixteen, other than his attempt to apply everything literally, in a period when everything is to be applied spiritually, was his inability to see the specific structure of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. By replacing the true meaning of the symbols with meanings of a private interpretation Smith’s logic precludes the ability to recognize how the threefold union is formed, and how it is formed is “the great test for the people of God by which their eternal salvation will be determined.”

منطق الگوی نبوی اوریا اسمیت، پیروان او را به کاربست نادرستِ بلای ششم در فصل شانزدهمِ مکاشفه رهنمون ساخت. یکی از مشکلات اصلی در تطبیقِ فصل شانزدهم از سوی اسمیت، جدا از تلاش او برای به‌کار بردنِ همه‌چیز به‌صورتِ تحت‌اللفظی، در دوره‌ای که همه‌چیز باید به‌صورتِ روحانی به‌کار برده شود، ناتوانیِ او در دیدنِ ساختارِ مشخصِ اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب بود. اسمیت با جایگزین ساختنِ معنای حقیقیِ نمادها با معانیِ حاصل از تفسیری شخصی، به‌موجبِ منطقِ خود امکانِ تشخیصِ این‌که اتحادِ سه‌گانه چگونه تشکیل می‌شود را منتفی می‌سازد؛ و چگونگیِ تشکیلِ آن «آزمونِ عظیم برای قومِ خداست که نجاتِ ابدیِ ایشان به‌وسیلهٔ آن تعیین خواهد شد.»

The misapplication of symbols of Rome are an attempt by Satan to prevent God’s last-day people from seeing not only modern Rome, but how modern Rome is formed. The necessity of recognizing the prophetic characteristics associated with the joining together of the United Nations, the papal power and the United States contains eternal consequences.

کاربرد نادرستِ نمادهای روم، تلاشی از سوی شیطان است تا قوم خدا در ایام آخر را از دیدن نه‌تنها رومِ معاصر، بلکه از چگونگی شکل‌گیری رومِ معاصر نیز بازدارد. ضرورتِ تشخیصِ ویژگی‌های نبوتیِ مرتبط با به‌هم‌پیوستنِ سازمان ملل متحد، قدرت پاپی، و ایالات متحده، پیامدهایی ابدی در بر دارد.

In the book of Daniel, there is a special test that emphasizes the importance of recognizing the relationships of these three powers, and there is another special test that emphasizes these identical points in the book of Revelation. “The daily” in the book of Daniel was understood to be pagan Rome by William Miller as he studied 2 Thessalonians. Miller understood from the description of the prophetic relationship between pagan Rome and papal Rome in 2 Thessalonians that the word, “daily,” was a symbol of pagan Rome, and the abomination of desolation would therefore be papal Rome.

در کتاب دانیال، آزمونی ویژه وجود دارد که بر اهمیت تشخیص روابط این سه قدرت تأکید می‌ورزد، و در کتاب مکاشفه نیز آزمون ویژهٔ دیگری هست که بر همین نکاتِ عیناً یکسان تأکید می‌کند. ویلیام میلر، هنگامی که دوم تسالونیکیان را مطالعه می‌کرد، «مستمر» را در کتاب دانیال به‌منزلهٔ رومِ بت‌پرست فهمید. میلر از توصیفِ رابطهٔ نبوی میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی در دوم تسالونیکیان دریافت که واژهٔ «مستمر» نمادی از رومِ بت‌پرست است، و بنابراین مکروهِ ویرانگرْ رومِ پاپی خواهد بود.

The point we are underscoring though is that in 2 Thessalonians the relationship between pagan Rome and papal Rome is placed in a context that teaches that when and if you do not understand the relationship of those two powers, you receive strong delusion, and are lost for eternity.

با این همه، نکته‌ای که بر آن تأکید می‌ورزیم این است که در دوم تسالونیکیان، رابطهٔ میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی در بستری مطرح شده است که تعلیم می‌دهد هرگاه و اگر رابطهٔ این دو قدرت را درنیابید، دچار گمراهیِ شدید می‌شوید و برای ابدیت هلاک می‌گردید.

This is the same warning of the sixth plague where not only the dragon, who was pagan Rome in 2 Thessalonians, and the beast, who was the “man of sin” in that passage, but also in chapter sixteen you have the false prophet. The passage is emphasizing the importance of recognizing the relationship of the powers who make up Modern Rome’s threefold union, that is also modern Babylon.

این همان هشدارِ بلای ششم است؛ جایی که نه تنها اژدها، که در دوم تسالونیکیان رومِ بت‌پرست بود، و وحش، که در آن بخش «مردِ گناه» بود، بلکه نیز در باب شانزدهم نبیِ کاذب را دارید. این بخش بر اهمیتِ شناختِ رابطهٔ قدرت‌هایی تأکید می‌کند که اتحادِ سه‌گانهٔ رومِ مدرن را تشکیل می‌دهند، که همان بابلِ مدرن نیز هست.

The controversy over “the daily” addresses the very same last-day controversy, but it expands the identification of the controversy by adding the importance of understanding the relationship between the three powers who make up Modern Rome. To refuse to see this truth, is to guarantee strong delusion for your reward.

اختلاف بر سر «قربانیِ دائمی» دقیقاً به همان جدالِ ایامِ آخر می‌پردازد، اما با افزودنِ اهمیتِ فهمِ رابطهٔ میان آن سه قدرتی که رومِ جدید را تشکیل می‌دهند، شناساییِ این جدال را بسط می‌دهد. امتناع از دیدنِ این حقیقت، تضمین می‌کند که پاداشتان فریبِ شدید باشد.

In the current controversy those identifying the United States as the robbers appear unable to even assent to understanding why it would matter that the United States is repeatedly represented as being in subjection to the papal power rather than being the papal power itself. Basic common sense recognizes that the power who is controlling the relationship in politics, history, marriage and Bible prophecy is considered as the head, and the head is what exalts itself to establish the vision and then falls.

در جدال کنونی، کسانی که ایالات متحده را به‌عنوان «راهزنان» شناسایی می‌کنند، ظاهراً حتی قادر نیستند بپذیرند که چرا این امر اهمیت دارد که ایالات متحده مکرراً به‌صورت قدرتی تحت انقیادِ قدرت پاپی تصویر می‌شود، نه آنکه خودِ قدرت پاپی باشد. عقل سلیمِ ابتدایی تشخیص می‌دهد که قدرتی که در سیاست، تاریخ، ازدواج و نبوتِ کتاب‌مقدس رابطه را کنترل می‌کند، به‌عنوان سر محسوب می‌شود؛ و سر همان چیزی است که برای برپا داشتن رؤیا، خویشتن را برمی‌افرازد و سپس سقوط می‌کند.

The logic that identifies the United States as the robbers, is unable to apply the history that was represented, and thereafter fulfilled, from 321 to 538. The symbol of the United States must fall away before the “man of sin” would be revealed. The “man of sin” gets revealed again in the last days, and before he does the United States must fall away first.

منطقی که ایالات متحده را به‌عنوان دزدان شناسایی می‌کند، قادر نیست تاریخی را که از ۳۲۱ تا ۵۳۸ به تصویر کشیده شد و سپس به تحقق رسید، تطبیق دهد. نماد ایالات متحده باید نخست مرتد شود تا «مرد گناه» آشکار گردد. «مرد گناه» در ایام آخر بار دیگر آشکار می‌شود، و پیش از آن‌که او چنین کند، ایالات متحده باید نخست مرتد شود.

The Sunday law in the United States does not identify the United States as Modern Rome, it identifies that national ruin has arrived, and that the United States has been fully disconnected from righteousness. The Modern Rome that gets revealed when the United States falls away at the Sunday law is the papal power, who then and there just conquered her ally, the false prophet.

قانون یک‌شنبه در ایالات متحده، ایالات متحده را به‌عنوان رومِ نوین معرفی نمی‌کند؛ بلکه نشان می‌دهد که ویرانیِ ملی فرا رسیده است و ایالات متحده به‌طور کامل از عدالت جدا شده است. آن رومِ نوینی که هنگامی آشکار می‌شود که ایالات متحده در قانون یک‌شنبه سقوط می‌کند، همان قدرتِ پاپی است که در همان‌جا و در همان زمان، هم‌پیمانِ خود، نبیِ کاذب، را تازه مغلوب کرده است.

“The daily” in the book of Daniel and its relationship to the message of William Miller, and the significance of Miller’s understanding being derived from 2 Thessalonians chapter two, and the warning to keep your garments in the sixth plague, all identify elements from those controversies that address current issues.

«روزانه» در کتاب دانیال و ارتباط آن با پیام ویلیام میلر، و اهمیت این‌که فهم میلر از فصل دومِ دوم تسالونیکیان برگرفته شده بود، و نیز هشدارِ حفظ جامه‌های خود در بلای ششم، همگی عناصری از آن مناقشات را مشخص می‌سازند که به مسائل کنونی می‌پردازند.

The warning of 2 Thessalonians chapter two in the last days is about a class that identifies the United States as a symbol, but refuses to be guided by the light that addresses the United States’ relationship with papal Rome. In doing this they will see the relationship of not only papal Rome and the United States, but also the United Nations, the dragon power of Revelation chapter sixteen.

هشدارِ باب دومِ دوم تسالونیکیان دربارهٔ روزهای آخر، مربوط به گروهی است که ایالات متحده را به‌عنوان یک نماد شناسایی می‌کند، اما از هدایت شدن به‌وسیلهٔ نوری که به رابطهٔ ایالات متحده با رومِ پاپی می‌پردازد، سر باز می‌زند. با چنین کاری، آنان نه تنها رابطهٔ رومِ پاپی و ایالات متحده را خواهند دید، بلکه همچنین سازمان ملل متحد را نیز خواهند شناخت؛ همان قدرتِ اژدها در باب شانزدهمِ مکاشفه.

As with Uriah Smith, A.G. Daniells and W.W. Prescott, who Sister White identified as being unable to reason from cause to effect, so too are those who refuse to be guided by the direction of God’s prophetic Word in its elaboration of the relationship of these three powers in the last days.

چنان‌که در مورد یوریا اسمیت، اِی. جی. دنیلز و دابلیو. دابلیو. پرسکات بود، که خواهر وایت آنان را ناتوان از استدلال از علت به معلول معرفی کرد، همچنین کسانی نیز چنین‌اند که از هدایتِ جهت‌دهیِ کلام نبویِ خدا در تبیینِ رابطهٔ این سه قدرت در ایام آخر سر باز می‌زنند.

Like the first, the current, and the Uriah Smith controversies, the controversy of the relationship of the three powers as represented in 2 Thessalonians and the sixth plague manifests a private interpretation that points to the United States, but refuses to see certain prophetic characteristics of the United States that would expose their erroneous concept, and possibly bring them to the light.

همانند جدال‌های نخستین، کنونی، و مربوط به اوریا اسمیت، جدالِ مربوط به رابطهٔ سه قدرت، آن‌گونه که در دوم تسالونیکیان و بلای ششم به تصویر کشیده شده است، تفسیری خصوصی را آشکار می‌سازد که به ایالات متحده اشاره می‌کند، اما از دیدن برخی ویژگی‌های نبویِ ایالات متحده که مفهوم نادرست ایشان را برملا می‌سازد و احتمالاً آنان را به سوی نور رهنمون می‌شود، سر باز می‌زند.

After September 11, 2001 the controversy over the four insects of Joel arose. The truth being that the insects represented a progressive spiritual declension of the Laodicean Seventh-day Adventist church by the introduction of Catholic and apostate Protestant theology. Again the correct application of the four insects is Rome, but the private interpretation claimed it was Islam, which is a symbol of a false prophet, and therefore a symbol of the United States. Line upon line, the controversies from Advent history which we have just addressed, all speak to the same truth.

پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مناقشه دربارهٔ چهار حشرهٔ کتاب یوئیل پدید آمد. حقیقت این بود که آن حشرات نمایانگر انحطاطی تدریجی و روحانی در کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه بودند که از طریق ورود الهیات کاتولیکی و پروتستانِ مرتد به وجود آمد. بار دیگر، کاربست درستِ چهار حشره روم است، اما تفسیرِ خصوصی ادعا می‌کرد که آن اسلام است، که نمادی از نبیِ کاذب، و بنابراین نمادی از ایالات متحده است. حکم بر حکم، مناقشاتِ تاریخ ادونتیسم که اکنون به آن‌ها پرداخته‌ایم، همگی بر همان حقیقت دلالت دارند.

The wrong side, on four witnesses, identifies the robbers as the United States, and upon two witnesses the wrong side’s understanding of the United States as a symbol is incorrect. God’s last-day candidates to be among the one hundred and forty-four thousand are now in a prophetic test. It is not a test that is accomplished by simply casting your vote for this side or that side. It is a test that can only genuinely be navigated correctly if the prophetic rules are accurately applied. In order for the Lion of the tribe of Judah to awaken His last-day people to the fact that they are not studying deeply enough, He allowed heresies to be introduced.

سمتِ نادرست، بر پایهٔ چهار شاهد، دزدان را ایالات متحده معرفی می‌کند، و بر پایهٔ دو شاهد، درکِ سمتِ نادرست از ایالات متحده به‌عنوان یک نماد، نادرست است. نامزدهای روزهای آخرِ خدا برای آنکه در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار تن باشند، اکنون در یک آزمونِ نبوی قرار دارند. این آزمونی نیست که صرفاً با انداختن رأی خود به سودِ این طرف یا آن طرف به انجام برسد. این آزمونی است که تنها در صورتی می‌توان حقیقتاً آن را به‌درستی پشت سر گذاشت که قواعدِ نبوی با دقت به‌کار بسته شوند. تا شیرِ سبطِ یهودا قومِ آخرالزمانیِ خود را به این واقعیت بیدار سازد که به اندازهٔ کافی عمیق مطالعه نمی‌کنند، او اجازه داد بدعت‌ها وارد شوند.

The fact that a heresy arose within this movement identifies that our personal aptitude in regard to the rules of prophetic interpretation is weaker than it should be. Rome establishes the vision, and the vision of the last days is the final rise and fall of the king of the north. That “king” is also the “man of sin”, and the “man of sin” is the “mystery of iniquity,” and that “wicked.” He is the antichrist, he is symbolized as the “robbers of thy people,” and he is the “head” of Modern Rome.

یہ حقیقت کہ اس تحریک کے اندر ایک بدعت پیدا ہوئی، اس بات کی نشان دہی کرتی ہے کہ نبوتی تفسیر کے اصولوں کے تعلق سے ہماری ذاتی استعداد اتنی مضبوط نہیں جتنی ہونی چاہیے۔ روم اُس رویا کو قائم کرتا ہے، اور آخری ایام کی رویا شمال کے بادشاہ کے آخری عروج اور سقوط پر مشتمل ہے۔ وہ “بادشاہ” ہی “گناہ کا آدمی” بھی ہے، اور “گناہ کا آدمی” ہی “بدی کا بھید” اور وہی “شریر” ہے۔ وہ ضدِّ مسیح ہے، اسے “تیرے لوگوں کے لٹیروں” کے طور پر بھی ممثل کیا گیا ہے، اور وہ جدید روم کا “سر” ہے۔

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> «آنان که در فهمِ کلام دچار سردرگمی می‌شوند و از درکِ معنای ضدّ مسیح بازمی‌مانند، بی‌تردید خود را در جانبِ ضدّ مسیح قرار خواهند داد. اکنون دیگر برای ما زمانی نیست که با جهان همرنگ و در آن جذب شویم. دانیال در نصیبِ خود و در جایگاهِ خویش ایستاده است. نبوت‌های دانیال و یوحنا باید فهمیده شوند. آنان یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آنان حقایقی را به جهان می‌دهند که هر کس باید آن‌ها را درک کند. این نبوت‌ها باید در جهان شهادت باشند. به‌واسطهٔ تحققِ آن‌ها در این ایامِ آخر، خودْ خویشتن را تبیین خواهند کرد.» Kress Collection, 105.

Back to Articles