Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-One

کتاب دانیال - شمارهٔ یکصد و شصت و یک

Rome’s Role in Establishing the Vision of Bible Prophecy: A Detailed Examination of Daniel Chapter Eleven

نقش روم در استقرار رؤیای نبوت کتاب‌مقدس: بررسی‌ای تفصیلی از فصل یازدهم دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The vision of Daniel chapter eleven, is the main point of reference for all the visions of Bible prophecy, and the vision of chapter eleven is established by the symbol of Rome.

رؤیای باب یازدهم دانیال، نقطۀ اصلیِ ارجاع برای همۀ رؤیاهای نبوتِ کتاب‌مقدس است، و رؤیای باب یازدهم به‌وسیلۀ نماد روم استوار می‌گردد.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضدِ پادشاهِ جنوب برخواهند خاست؛ همچنین زورآورانِ قومِ تو خود را برخواهند افراشت تا رؤیا را استوار سازند؛ اما سقوط خواهند کرد. دانیال ۱۱:۱۴.

Jones addresses the previous verse as follows:

جونز به آیهٔ پیشین چنین می‌پردازد:

> “When the Amorites had filled up the measure of their iniquity, their place was given to Israel, the people of God. When Israel, following the way of the heathen, filled also the cup of iniquity, God brought up the kingdom of Babylon, and took all away. When Babylon had filled up the cup of its iniquity, the power was transferred to Persia. And when the angel was turned away by the wickedness of the Persians, then the prince of Grecia comes in and sweeps it away.”

> «وقتی اموریان پیمانهٔ شرارت خویش را پر کردند، جای ایشان به اسرائیل، قوم خدا، داده شد. و چون اسرائیل نیز، در پیروی از راه امّت‌ها، جام گناه را لبریز ساخت، خدا پادشاهی بابل را برانگیخت و همه چیز را بازگرفت. و چون بابل جام شرارت خود را پر کرد، قدرت به پارس منتقل شد. و هنگامی که فرشته به سبب شرارت پارسیان روی برگردانید، آنگاه رئیس یونان درمی‌آید و آن را جاروب‌کنان از میان برمی‌برد.»

> “And how long was the power of Grecia to continue? When was it to be broken? ‘When the transgressors were come to the full.’ That nation stands until it has filled up the measure of its iniquity, and then the power is transferred to another kingdom. That power to which it was transferred was the Roman, as we learn from Daniel 11:14. ‘And in those times there shall many stand up against the king of the south; also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.’ This nation is pointed out as a nation of robbers—the children of robbers, as says the margin of the text.

> «و قدرت یونان تا چه زمانی باید ادامه می‌یافت؟ در چه هنگام می‌بایست درهم شکسته شود؟ “آنگاه که عاصیان به کمال رسیده باشند.” آن قوم برقرار می‌ماند تا پیمانهٔ گناه خود را پر کند، و سپس قدرت به پادشاهی دیگری منتقل می‌شود. آن قدرتی که به آن منتقل شد، قدرت روم بود، چنان‌که از دانیال 11:14 درمی‌یابیم. “و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو سر برخواهند آورد تا رؤیا را برقرار سازند؛ اما ساقط خواهند شد.” این قوم به‌عنوان قومی از غارتگران معرفی شده است—فرزندان غارتگران، چنان‌که حاشیهٔ متن می‌گوید.»

> “These are the ones to whom the kingdom is now given, and what for?—‘The children of robbers shall exalt themselves to establish the vision.’ When this nation comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

> «اینان همان کسانی‌اند که اکنون پادشاهی به ایشان داده می‌شود؛ و برای چه؟—“فرزندان غارتگران خویشتن را برخواهند افراشت تا رؤیا را برقرار سازند.” هنگامی که این ملت بر صحنه ظاهر می‌شود، آنگاه آنچه رؤیا را برقرار می‌سازد وارد می‌گردد؛ آنچه یکی از عظیم‌ترین مقاصد رؤیاست، آن یگانه نشانهٔ اصلی در خط سیر رؤیایی که خدا از طریق انبیا برای تمامی اعصار عطا کرده است.» A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

Jones says when the Roman power “comes upon the scene, then there enters that which establishes the” … “line of vision which God has given through the prophets for all time.” In Miller’s history the Protestants taught, as Laodicea Adventism now does, that the robbers of thy people represent Antiochus Epiphanes, a Seleucid king who ruled from 175 to 164 BC. He was a member of the Seleucid dynasty, which was one of the Greek successor states which came out of the breakup of Alexander the Great’s empire. The disagreement over this issue was so specific in Millerite history, that the identification of Antiochus Epiphanes is represented upon the 1843 pioneer chart.

Jones dice que cuando el poder romano «entra en escena, entonces irrumpe aquello que establece la» … «línea de visión que Dios ha dado por medio de los profetas para todo el tiempo». En la historia de Miller, los protestantes enseñaban, tal como ahora lo hace el adventismo de Laodicea, que los ladrones de tu pueblo representan a Antíoco Epífanes, un rey seléucida que gobernó del 175 al 164 a. C. Era miembro de la dinastía seléucida, la cual fue uno de los estados sucesores griegos que surgieron de la desintegración del imperio de Alejandro Magno. El desacuerdo sobre este asunto fue tan específico en la historia millerita, que la identificación de Antíoco Epífanes está representada en el cuadro pionero de 1843.

The reference to Antiochus on the chart represents the only reference to something that is not found in God’s prophetic Word. It is there to refute the false teachings of the Protestants of that period, which is now the false teaching of Laodicean Adventism. Whether William Miller understood the depth of importance in understanding that Rome is the earthly power that establishes the “line of vision which God has given through the prophets for all time,” is doubtful, but it was clear enough to soundly defend the fact that Rome establishes the vision.

چارٹ میں انطیوکس کا حوالہ اس واحد چیز کا حوالہ ہے جو خدا کے نبوی کلام میں نہیں پائی جاتی۔ اسے وہاں اُس زمانہ کے پروٹسٹنٹوں کی جھوٹی تعلیمات کی تردید کے لیے رکھا گیا ہے، اور یہی اب لاؤدیسیائی ایڈونٹ ازم کی جھوٹی تعلیم ہے۔ آیا ولیم ملر نے اس اہمیت کی گہرائی کو سمجھا تھا کہ روم وہ زمینی قوت ہے جو اُس “رویت کی لکیر کو قائم کرتی ہے جو خدا نے تمام زمانوں کے لیے نبیوں کے وسیلہ سے دی ہے،” یہ مشکوک ہے؛ لیکن یہ بات اتنی واضح ضرور تھی کہ مضبوطی کے ساتھ اس حقیقت کا دفاع کیا جا سکے کہ روم ہی اس رویت کو قائم کرتا ہے۔

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 28:14.

> جہاں رویا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت پر عمل کرتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 28:14۔

Solomon recorded that where there is no vision, the people perish, and the Hebrew word “vision,” in verse fourteen is the same as in Solomon’s proverb. The vision is a life-or-death proposition, and the “vision” is established by the symbol of Rome. The word “vision” in verse fourteen, is the same word for vision in Habakkuk, chapter two.

سلیمان ثبت کرد که هر جا رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شوند، و واژهٔ عبریِ «رؤیا» در آیهٔ چهارده همان واژه‌ای است که در مَثَل سلیمان آمده است. این رؤیا مسئله‌ای مرگ و زندگی است، و «رؤیا» به‌وسیلهٔ نماد روم تثبیت می‌گردد. واژهٔ «رؤیا» در آیهٔ چهارده همان واژه‌ای است که برای رؤیا در حبقوق، باب دو، به‌کار رفته است.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> بر برج دیدبانی خویش خواهم ایستاد، و بر حصار برپا خواهم شد، و دیده‌بان خواهم بود تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم، چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن و آشکار ساز، تا هر که آن را می‌خواند، بشتابد. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، منتظرش بمان، زیرا به یقین خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:‏۱–۳

The word “reproved” in verse one, means “argued with”. William Miller was the watchman that was set upon the tower in the history of the movement of the first and second angels, and when in prophetic symbolism he asked what he should answer in the debate of his history, he was told to write the vision, which is established by the symbol of Rome. In agreement with this fact, when the Millerites produced the 1843 pioneer chart in fulfillment of these three verses of Habakkuk, they gave reference to the very heart of the debate they engaged in. They no doubt, did not understand that their referencing to the foolish argument that Antiochus Epiphanes was the power who established the vision represents the debate of Habakkuk chapter two, but Sister White said that chart was “directed by the hand of the Lord, and should not be altered,” so the reference to the debate on the chart was from God’s hand.

لفظ «reproved» در آیهٔ نخست، به معنای «مجادله کرد» است. ویلیام میلر در تاریخ جنبش فرشتهٔ اول و دوم، دیده‌بانی بود که بر برج گماشته شده بود؛ و هنگامی که در نمادگرایی نبوتی پرسید که در مجادلهٔ تاریخ خود چه پاسخ باید بدهد، به او گفته شد که رؤیا را بنویسد؛ همان رؤیایی که به‌وسیلهٔ نماد روم تثبیت می‌گردد. مطابق با این حقیقت، هنگامی که میلری‌ها در تحقق این سه آیه از حبقوق، نمودار پیشگام ۱۸۴۳ را تهیه کردند، به کانون اصلی همان مجادله‌ای که در آن درگیر بودند اشاره کردند. بی‌تردید آنان درک نمی‌کردند که ارجاعشان به استدلالِ ابلهانهٔ این‌که آنتیوخوس اپیفانس همان قدرتی بود که رؤیا را تثبیت کرد، نمایانگر مجادلهٔ باب دوم حبقوق است؛ اما خواهر وایت گفت آن نمودار «به هدایت دست خداوند ترسیم شده بود و نباید تغییر داده شود»، ازاین‌رو ارجاع به آن مجادله در نمودار، از دست خدا بود.

The Millerites came to correctly understand that the first disappointment on April 19, 1844 initiated the tarrying time, referenced by Habakkuk and also Matthew’s parable of the ten virgins. They also came to understand that those two prophecies were directly connected with Ezekiel chapter twelve, where Ezekiel identifies a period of time where the effect of every vision will occur. That word “vision”, is the same Hebrew word we are now considering. This is why Jones is correct when he states, “When” Rome “comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” Rome establishes the entire vision of God’s prophetic Word, and more specifically it is Rome that the entire structure of chapter eleven is built upon.

ميلريتيان به‌درستی دریافتند که نخستین نومیدی در ۱۹ اپریل ۱۸۴۴، زمانِ درنگ را آغاز کرد؛ همان زمانی که در حبقوق و نیز در مَثَلِ ده باکره در انجیل متی به آن اشاره شده است. آنان همچنین دریافتند که آن دو نبوت به‌طور مستقیم با فصل دوازدهمِ حزقیال پیوند دارند، جایی که حزقیال دوره‌ای از زمان را مشخص می‌سازد که در آن، تحققِ اثرِ هر رؤیا واقع خواهد شد. آن واژهٔ «رؤیا» همان واژهٔ عبری‌ای است که اکنون در حال بررسی آن هستیم. از همین‌رو جونز درست می‌گوید: «هنگامی که» روم «بر صحنه ظاهر می‌شود، آنگاه آنچه رؤیا را استوار می‌سازد وارد می‌گردد، آنچه یکی از اهداف بزرگِ رؤیاست، آن یگانه نشانهٔ اصلی در خطِ رؤیا که خدا از طریق انبیا برای تمامی اعصار عطا کرده است.» روم تمام رؤیای کلام نبویِ خدا را استوار می‌سازد، و به‌طور مشخص‌تر، این روم است که سراسر ساختارِ فصل یازدهم بر آن بنا شده است.

When Sister White refers to the final fulfillment of chapter eleven of Daniel and states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” she is identifying that the histories of chapter eleven that had already been fulfilled typified the final verses of Daniel chapter eleven. The subject of the final verses of chapter eleven is the king of the north, who there represents modern Rome. Therefore, the histories of Daniel chapter eleven, that are repeated, are histories that represent Rome.

هنگامی که خواهر وایت به تحقق نهایی فصل یازدهم دانیال اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که «بخش زیادی از تاریخی که در تحقق این نبوت روی داده است، تکرار خواهد شد»، او مشخص می‌سازد که تاریخ‌های فصل یازدهم که پیش‌تر تحقق یافته بودند، نمونه‌ای از آیات پایانی فصل یازدهم دانیال بوده‌اند. موضوع آیات پایانی فصل یازدهم، پادشاه شمال است، که در آنجا نمایندهٔ رومِ جدید است. بنابراین، تاریخ‌های فصل یازدهم دانیال که تکرار می‌شوند، تاریخ‌هایی هستند که نمایانگر روم‌اند.

In the last six verses of chapter eleven modern Rome (the king of the north), conquers three geographical powers. In verse forty he conquers the king of the south (the former Soviet Union in 1989), the glorious land (the United States at the soon coming Sunday law), and Egypt (the entire world as represented by the United Nations.) In Daniel eleven pagan Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the then-known world, and then papal Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the earth.

در شش آیهٔ پایانی باب یازدهم، رومِ جدید (پادشاه شمال) سه قدرت جغرافیایی را فتح می‌کند. در آیهٔ چهل، او پادشاه جنوب را (اتحاد جماهیر شورویِ سابق در سال ۱۹۸۹)، سرزمینِ جلال را (ایالات متحده در قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد)، و مصر را (تمام جهان، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ سازمان ملل متحد نمایندگی می‌شود) مغلوب می‌سازد. در دانیال یازده، رومِ بت‌پرست چنین ترسیم شده است که برای به‌تصرف درآوردن جهانِ شناخته‌شدهٔ آن زمان، سه قدرت جغرافیایی را فتح می‌کند؛ و سپس رومِ پاپی چنین ترسیم شده است که برای به‌تصرف درآوردن زمین، سه قدرت جغرافیایی را فتح می‌کند.

Pagan Rome is first mentioned in the chapter in verse fourteen, in order to identify it as the symbol that establishes the vision, but its rise to power is not addressed until verse sixteen. Alexander the Great’s kingdom was divided into four parts in fulfillment of God’s prophetic Word, but those four parts quickly consolidated into two primary antagonists that are identified as either the king of the south or the king of the north in the prophetic narrative that continues to the conclusion of the chapter. In verse fourteen the rising power of Rome is mentioned as the power that would establish the vision, but the subjects that are being addressed are the struggles between the remnants of Alexander’s kingdom as represented by the kings of the north and the south.

رومِ بت‌پرست نخستین‌بار در این فصل، در آیهٔ چهارده، ذکر می‌شود تا به‌عنوان نمادی که رؤیا را برقرار می‌سازد شناسانده شود؛ اما عروج آن به قدرت تا آیهٔ شانزده مورد بحث قرار نمی‌گیرد. پادشاهی اسکندر کبیر در تحققِ کلامِ نبویِ خدا به چهار بخش تقسیم شد، اما آن چهار بخش به‌سرعت در دو خصمِ اصلی ادغام شدند که در روایتِ نبوی‌ای که تا پایان فصل ادامه می‌یابد، یا به‌عنوان پادشاهِ جنوب یا پادشاهِ شمال شناخته می‌شوند. در آیهٔ چهارده، قدرتِ رو به ظهورِ روم به‌عنوان آن قدرتی ذکر می‌شود که رؤیا را برقرار می‌سازد، اما موضوعاتی که مورد بررسی قرار می‌گیرند، کشاکش‌ها میان بازمانده‌های پادشاهیِ اسکندر است، چنان‌که به‌وسیلهٔ پادشاهانِ شمال و جنوب نمایانده شده‌اند.

In verse fifteen, those two kings are still engaged in their struggle, and the king of the north is prevailing. But in verse sixteen Rome arrives and the verse says, “But he that cometh against him,” meaning that when Rome comes against the northern king who has just been prevailing over the southern king, the king of the north will be unable to stand against Rome. Rome prevails, and in verse sixteen, Rome was also to stand in the glorious land of Judah. In verse seventeen Rome shall “set his face to enter with the strength of his whole kingdom.” He took the northern king who was unable to stand before him, then he took Judah, then he entered into Egypt.

در آیهٔ پانزدهم، آن دو پادشاه هنوز درگیر کشمکش خود هستند و پادشاه شمال غالب می‌باشد. اما در آیهٔ شانزدهم، روم وارد می‌شود و آیه می‌گوید: «اما آن‌که بر ضد او می‌آید»، یعنی هنگامی که روم بر ضد پادشاه شمال که تازه بر پادشاه جنوب غالب شده بود می‌آید، پادشاه شمال نخواهد توانست در برابر روم ایستادگی کند. روم غالب می‌شود، و در آیهٔ شانزدهم، روم نیز می‌بایست در سرزمین جلال، یعنی یهودا، بایستد. در آیهٔ هفدهم، روم «روی خود را خواهد نهاد تا با قوت تمامی مملکت خویش داخل شود». او پادشاه شمال را که نتوانسته بود در برابر او بایستد، گرفت؛ سپس یهودا را گرفت؛ آنگاه به مصر داخل شد.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. Daniel 11:14–17.

> اور اُن ایّام میں بہت سے لوگ بادشاہِ جنوب کے خلاف اُٹھ کھڑے ہوں گے؛ اور تیرے لوگوں میں سے لٹیرے بھی رؤیا کو قائم کرنے کے لیے سر اُٹھائیں گے، لیکن وہ گر پڑیں گے۔ تب بادشاہِ شمال آئے گا، اور دَمْدَمَہ باندھے گا، اور مضبوط ترین شہروں کو لے لے گا؛ اور جنوب کے بازو ٹھہر نہ سکیں گے، نہ اُس کے برگزیدہ لوگ، اور نہ مقابلہ کرنے کی کوئی طاقت ہوگی۔ لیکن جو اُس پر چڑھائی کرے گا وہ اپنی مرضی کے مطابق عمل کرے گا، اور کوئی اُس کے سامنے ٹھہر نہ سکے گا؛ اور وہ اُس جلالی سرزمین میں کھڑا ہوگا، جو اُس کے ہاتھ سے تباہ کی جائے گی۔ وہ یہ بھی ارادہ کرے گا کہ اپنی ساری مملکت کی قوت کے ساتھ، اور راستبازوں کو اپنے ساتھ لے کر داخل ہو؛ اور وہ ایسا ہی کرے گا؛ اور وہ اُسے عورتوں کی بیٹی دے گا تاکہ اُسے بگاڑے؛ لیکن وہ نہ اُس کی طرف قائم رہے گی، اور نہ اُس کے لیے ہوگی۔ دانی ایل 11:14–17۔

The conquering illustrated in these verses is a fulfillment of Daniel chapter eight.

غلبه‌ای که در این آیات به تصویر کشیده شده است، تحققِ فصل هشتمِ کتاب دانیال است.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> اور اُن میں سے ایک سے ایک چھوٹا سا سینگ نکلا، جو بہت بڑا ہوتا گیا، جنوب کی طرف، اور مشرق کی طرف، اور خوشنما ملک کی طرف۔ دانی ایل 8:9۔

The little horn of verse nine is pagan Rome, and verse nine identifies, in agreement with verses fourteen through seventeen of chapter eleven, that pagan Rome would conquer three geographical entities as it took control of the world. Those entities were the south (Egypt), the east (Syria, the king of the north) and the pleasant land (Judah). The history of verses sixteen and seventeen are typifying the historical three-step conquering of modern Rome in verses forty through forty-three, for as Sister White stated, “Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.”

شاخِ کوچکِ آیهٔ نهم، رومِ بت‌پرست است، و آیهٔ نهم، در هماهنگی با آیات چهاردهم تا هفدهمِ باب یازدهم، نشان می‌دهد که رومِ بت‌پرست، هنگام به دست گرفتن زمام جهان، سه موجودیت جغرافیایی را فتح خواهد کرد. آن موجودیت‌ها عبارت بودند از جنوب (مصر)، مشرق (سوریه، پادشاه شمال) و سرزمینِ خوش‌منظر (یهودا). تاریخِ آیات شانزدهم و هفدهم، نمونه‌وار بر فتحِ تاریخیِ سه‌مرحله‌ایِ رومِ جدید در آیات چهل تا چهل‌وسه دلالت دارد؛ زیرا، چنان‌که خواهر وایت اظهار داشته است، «بخشِ عظیمی از تاریخی که در تحققِ این نبوت رخ داده است، تکرار خواهد شد.»

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> «با آنکه مصر نتوانست در برابر آنتیوخوس، پادشاه شمال، ایستادگی کند، آنتیوخوس نیز نتوانست در برابر رومیان، که اکنون بر ضد او آمده بودند، پایدار بماند. دیگر هیچ پادشاهی‌ای قادر نبود در برابر این قدرتِ رو به عروج مقاومت کند. سوریه مغلوب شد و به امپراتوری روم ملحق گردید، هنگامی که پومپی، در سال 65 ق.م.، آنتیوخوس آسیاتیکوس را از متصرفاتش محروم ساخت و سوریه را به یک ایالت رومی تبدیل کرد.»

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “همان قدرت نیز می‌بایست در سرزمین مقدّس بایستد و آن را ببلعد. روم در سال ۱۶۲ پیش از میلاد از راه اتحاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، پیوند یافت، و از آن تاریخ در گاه‌شمار نبوی جایگاهی برجسته به دست می‌آورد. با این همه، تا سال ۶۳ پیش از میلاد از طریق فتح واقعی بر یهودیه سلطه نیافت؛ و آن‌گاه این امر به ترتیب زیر واقع شد.

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> «هنگامی که پومپیوس از لشکرکشی خود بر ضد مهرداد، پادشاه پونتوس، بازمی‌گشت، دو مدعی، هیرکانوس و آریستوبولوس، برای تاج و تخت یهودیه در کشاکش بودند. دعوای ایشان نزد پومپیوس مطرح شد، و او به‌زودی بی‌عدالتیِ دعاویِ آریستوبولوس را دریافت؛ اما خواست که تصمیم در این امر را تا پس از لشکرکشیِ دیرآرزوی خود به عربستان به تعویق اندازد، با این وعده که سپس بازگردد و امور ایشان را چنان‌که عادلانه و شایسته بنماید، فیصله دهد. آریستوبولوس، چون از احساسات واقعیِ پومپیوس آگاه شد، شتابان به یهودیه بازگشت، رعایای خود را مسلح ساخت، و برای دفاعی سخت و نیرومند آماده شد، مصمم بر آن‌که به هر قیمت، تاجی را که پیش‌بینی می‌کرد به دیگری واگذار خواهد شد، برای خود نگاه دارد. پومپیوس از نزدیک در تعقیب آن گریخته‌بود. چون به اورشلیم نزدیک شد، آریستوبولوس، که از رفتار خود به توبه می‌آمد، به استقبال او بیرون آمد و کوشید با وعدهٔ تسلیم کامل و مبالغ هنگفتی پول، کار را به مصالحه بکشاند. پومپیوس، با پذیرفتن این پیشنهاد، گابینیوس را در رأس دسته‌ای از سربازان فرستاد تا پول را دریافت کند. اما هنگامی که آن سپهسالار به اورشلیم رسید، دروازه‌ها را به روی خود بسته یافت، و از فراز حصارها به او گفته شد که شهر بر آن توافق پایدار نخواهد ماند.»

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> «پومپه، تا فریب خوردن بدین‌گونه را بی‌کیفر نگذارد، آریستوبولوس را که نزد خود نگاه داشته بود، به زنجیر کشید و بی‌درنگ با تمامی سپاه خویش به سوی اورشلیم حرکت کرد. هواداران آریستوبولوس بر آن بودند که شهر را دفاع کنند؛ و طرفداران هیرکانوس، که دروازه‌ها را بگشایند. چون گروه دوم در اکثریت بودند و غلبه یافتند، پومپه آزادانه به شهر راه داده شد. آنگاه پیروان آریستوبولوس به کوه معبد عقب نشستند، با عزمی به همان اندازه استوار برای دفاع از آن مکان که پومپه برای تسخیرش داشت. در پایان سه ماه، در دیوار رخنه‌ای پدید آمد که برای یورش کافی بود، و آن موضع به دم شمشیر گرفته شد. در کشتار هولناکی که در پی آمد، دوازده هزار تن کشته شدند. مورخ می‌نویسد، منظره‌ای جان‌گداز بود که کاهنان را، در حالی که در آن هنگام به خدمت الهی مشغول بودند، بنگری که با دستی آرام و قصدی استوار، کار معمول خویش را دنبال می‌کردند، گویی از آشوب سهمگینی که پیرامونشان برپا بود هیچ آگاهی نداشتند؛ هرچند در اطراف ایشان دوستانشان به کشتار سپرده می‌شدند، و هرچند بارها خون خود آنان با خون قربانی‌هایشان درهم می‌آمیخت.»

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> «پس از آنکه به جنگ پایان داد، پومپی دیوارهای اورشلیم را فرو ریخت، چندین شهر را از قلمرو یهودیه به حوزهٔ اقتدار سوریه منتقل کرد، و بر یهودیان خراج مقرر داشت. بدین‌سان، اورشلیم برای نخستین بار به‌واسطهٔ فتح در دست آن قدرت قرار گرفت که می‌بایست «سرزمینِ جلال» را در چنگال آهنین خود نگاه دارد تا آن را به‌کلی نابود سازد.

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> «آیۀ ۱۷. او نیز روی خود را خواهد نهاد تا با قوّت تمامی مملکت خویش داخل شود، و راستان با او باشند؛ و چنین خواهد کرد: و دخترِ زنان را به او خواهد داد تا او را فاسد سازد؛ امّا او بر جانب وی استوار نخواهد ماند و از آنِ او نخواهد بود.»

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

> «اسقف نیوتن برای این آیه قرائتی دیگر ارائه می‌کند که به نظر می‌رسد معنای آن را روشن‌تر بیان می‌دارد، بدین‌قرار: “او همچنین عزم خود را جزم خواهد کرد تا با قوهٔ قهریه به تمامی آن مملکت داخل شود.” آیهٔ 16 ما را تا زمان فتح سوریه و یهودیه به دست رومیان پیش آورد. روم پیش‌تر مقدونیه و تراکیه را فتح کرده بود. اکنون مصر تنها بخشی بود که از “تمامی آن مملکتِ” اسکندر باقی مانده و هنوز به سلطهٔ قدرت روم درنیامده بود؛ قدرتی که اینک عزم خود را جزم کرده بود تا به قهر در آن سرزمین داخل شود.» یورایاه اسمیت، Daniel and the Revelation، 258–260.

We have already noted, more than once in these articles, how verse thirty and thirty-one of Daniel eleven align with verses forty and forty-one, and the history of verses thirty and thirty-one also aligns with the plucking up of three horns.

ما پیش‌تر، بیش از یک‌بار در این مقالات، اشاره کرده‌ایم که آیات سی و سی‌ویکِ دانیال یازده چگونه با آیات چهل و چهل‌ویک منطبق هستند، و تاریخِ آیات سی و سی‌ویک نیز با برکنده شدنِ سه شاخ هم‌راستا است.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. … And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:8, 20.

> من آن شاخ‌ها را نگریستم، و اینک در میان آن‌ها شاخ کوچکی دیگر برآمد، که پیشِ روی آن، سه شاخ از شاخ‌های نخستین از بیخ کنده شدند؛ و اینک در این شاخ، چشمانی چون چشمان انسان بود، و دهانی که سخنان عظیم می‌گفت. … و دربارهٔ آن ده شاخ که بر سر او بودند، و دربارهٔ آن دیگری که برآمد و پیشِ روی آن سه شاخ فرو افتادند؛ یعنی همان شاخی که چشمان داشت و دهانی که سخنان بسیار عظیم می‌گفت، و منظرش از یارانش مهیب‌تر بود. دانیال ۷:۸، ۲۰.

Just as Daniel chapter eight, verse nine, represents the three geographical areas of conquering that established pagan Rome on the throne, so too, the plucking up of the horns (representing the Heruli, Ostrogoths and Vandals) represented the three geographical areas of conquering that established papal Rome on the throne. Both those histories align with verses forty to forty-three of Daniel eleven, and the plucking up of the three horns aligns with the history of verses thirty and thirty-one.

همان‌گونه که دانیال باب هشت، آیهٔ نه، سه ناحیهٔ جغرافیاییِ کشورگشایی را که رومِ بت‌پرست را بر تخت استوار ساخت، به تصویر می‌کشد، برکنده شدنِ شاخ‌ها نیز (که نمایانگرِ هرولی‌ها، استروگوت‌ها و وندال‌هاست) سه ناحیهٔ جغرافیاییِ کشورگشایی را نمایان می‌سازد که رومِ پاپی را بر تخت استوار ساخت. هر دوِ آن تاریخ‌ها با آیات چهل تا چهل‌وسه از دانیال یازده هم‌سو هستند، و برکنده شدنِ آن سه شاخ با تاریخِ آیات سی و سی‌ویک مطابقت دارد.

> “‘VERSE 8. I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots; and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things.’

> «آیه ۸. در شاخ‌ها تأمل می‌کردم، و اینک شاخ کوچکِ دیگری در میان آنها برآمد، که پیشِ روی آن سه شاخ از شاخ‌های نخستین از ریشه برکنده شدند؛ و اینک در این شاخ، چشمانی مانند چشمان انسان بود، و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت.»

> “Daniel considered the horns. Indications of a strange movement appeared among them. A little horn (at first little, but afterward more stout than its fellows) thrust itself up among them. It was not content quietly to find a place of its own, and fill it; it must thrust aside some of the others, and usurp their places. Three kingdoms were plucked up before it. This little horn, as we shall have occasion to notice more fully hereafter, was the papacy. The three horns plucked up before it were the Heruli, the Ostrogoths, and the Vandals. And the reason why they were plucked up was because they were opposed to the teaching and claims of the papal hierarchy, and hence to the supremacy in the church of the bishop of Rome.

> «دانیال به شاخ‌ها نگریست. نشانه‌های حرکتی شگفت در میان آنها پدیدار شد. شاخی کوچک (که در آغاز کوچک بود، اما سپس از همتایان خود نیرومندتر شد) در میان آنها سر برآورد. به این بسنده نکرد که آرام‌آرام برای خود جایگاهی بیابد و آن را پر کند، بلکه می‌بایست برخی از دیگران را کنار زند و جای آنان را غصب کند. سه پادشاهی پیش روی آن از ریشه برکنده شدند. این شاخ کوچک، چنان‌که بعدتر فرصت خواهیم داشت آن را کامل‌تر ملاحظه کنیم، همان پاپیّت بود. آن سه شاخی که پیش روی آن از ریشه برکنده شدند، هرولی‌ها، استروگوت‌ها، و وندال‌ها بودند. و سبب اینکه از ریشه برکنده شدند این بود که با تعلیم و ادعاهای سلسله‌مراتب پاپی مخالف بودند، و از این‌رو با برتری اسقف روم در کلیسا مخالفت می‌ورزیدند.»

> “And ‘in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,’ the eyes, a fit emblem of the shrewdness, penetration, cunning, and foresight of the papal hierarchy; and the mouth speaking great things, a fit symbol of the arrogant claims of the bishops of Rome.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

> «و «در این شاخ چشمانی مانند چشمان انسان، و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت، وجود داشت»؛ آن چشمان، نمادی شایسته از زیرکی، تیزبینی، مکاری، و دوراندیشیِ سلسله‌مراتب پاپی بودند؛ و آن دهان که سخنان بزرگ می‌گفت، نمادی شایسته از ادعاهای متکبرانهٔ اسقفان روم بود.» یوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۱۳۲–۱۳۴.

It is Rome that establishes the vision of Bible prophecy, and especially the vision of Daniel chapter eleven. In that chapter much of the prophetic history that had been fulfilled before the Millerite movement was to be repeated in the last six verses of Daniel eleven. The conquering of three geographical obstacles that established both pagan and papal Rome upon the throne is represented in chapter eleven, and those two representations typify the time when modern Rome is again established upon the throne. It is Rome that establishes the vision, and Paul identifies that papal Rome is revealed in its time.

این روم است که رؤیای نبوت کتاب‌مقدس، و به‌ویژه رؤیای دانیال باب یازدهم را برقرار می‌سازد. در آن باب، بخش بزرگی از تاریخ نبوی که پیش از جنبش میلری تحقق یافته بود، می‌بایست در شش آیهٔ آخر دانیال یازده تکرار شود. غلبه بر سه مانع جغرافیایی که هم روم بت‌پرست و هم روم پاپی را بر تخت استوار ساخت، در باب یازدهم به تصویر کشیده شده است، و آن دو تصویر، زمانِ برپا شدن دوبارهٔ رومِ جدید بر تخت را نمونه‌وار می‌نمایانند. این روم است که رؤیا را برقرار می‌سازد، و پولس تصریح می‌کند که روم پاپی در زمان خویش مکشوف می‌گردد.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. 2 Thessalonians 2:3–6.

> کسی بھی طرح کوئی شخص تمہیں فریب نہ دے، کیونکہ وہ دن نہیں آئے گا جب تک کہ پہلے برگشتگی نہ واقع ہو، اور وہ مردِ گناہ ظاہر نہ کیا جائے، یعنی ہلاکت کا فرزند؛ جو ہر اُس چیز کی مخالفت کرتا اور اپنے آپ کو اُس سب پر بلند کرتا ہے جو خدا کہلاتی ہے یا جس کی پرستش کی جاتی ہے؛ یہاں تک کہ وہ خود خدا بن کر خدا کے ہیکل میں بیٹھتا ہے اور اپنے آپ کو ظاہر کرتا ہے کہ وہ خدا ہے۔ کیا تمہیں یاد نہیں کہ جب میں ابھی تمہارے ساتھ تھا تو یہ باتیں تم سے کہا کرتا تھا؟ اور اب تم جانتے ہو کہ کون سی چیز مانع ہے تاکہ وہ اپنے وقت پر ظاہر کیا جائے۔ 2 تھسلنیکیوں 2:3–6۔

The papacy took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in the year 538, and many who consider verse six, would no doubt assume that Paul means that “the Papacy would be revealed in 538.” This may be correct, but it is at minimum a secondary truth of what Paul was identifying. Paul, like all prophets is speaking more about the last days, than his own time period. He was referring to how the papacy would be revealed prophetically, for as a prophet he was in agreement with all the other prophets. Line upon line, those who have not the vision perish, and those who have not the vision, have not the vision because they do not know what establishes the vision. Knowing that Rome establishes the vision is a life-or-death understanding. Paul, in agreement with the other prophets is identifying that what reveals papal Rome, who is the Rome of the last days is “his time.” The prophetic “time” associated with Rome, is what reveals what and who Rome is.

پاپائیت در سال ۵۳۸ به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس بر تخت نشست، و بسیاری که آیهٔ شش را در نظر می‌گیرند، بی‌گمان چنین فرض خواهند کرد که مقصود پولس این است که «پاپائیت در سال ۵۳۸ آشکار می‌گردید.» این ممکن است درست باشد، اما دست‌کم حقیقتی ثانوی از آن چیزی است که پولس به آن اشاره می‌کرد. پولس، همچون همهٔ انبیا، بیش از آنکه از دورهٔ زمانیِ خود سخن بگوید، دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گوید. او به این اشاره داشت که پاپائیت چگونه به‌گونه‌ای نبوی آشکار خواهد شد؛ زیرا او، به‌عنوان نبی، با همهٔ انبیای دیگر هم‌عقیده بود. حکم بر حکم؛ آنان که رؤیا ندارند هلاک می‌شوند، و آنان که رؤیا ندارند، رؤیا ندارند زیرا نمی‌دانند چه چیزی رؤیا را برپا می‌سازد. دانستن اینکه روم رؤیا را برپا می‌سازد، درکی مرگ و زندگی است. پولس، در توافق با دیگر انبیا، مشخص می‌سازد که آنچه رومِ پاپی را آشکار می‌کند، یعنی آن رومی را که رومِ ایام آخر است، «زمان او» است. «زمان» نبویِ مرتبط با روم، همان چیزی است که آشکار می‌سازد روم چیست و کیست.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The apostle Paul, in his second letter to the Thessalonians, foretold the great apostasy which would result in the establishment of the papal power. He declared that the day of Christ should not come, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’ And furthermore, the apostle warns his brethren that ‘the mystery of iniquity doth already work.’ 2 Thessalonians 2:3, 4, 7. Even at that early date he saw, creeping into the church, errors that would prepare the way for the development of the papacy.

> رسولِ پولُس نے تھسلنیکیوں کے نام اپنے دوسرے خط میں اُس عظیم ارتداد کی پیشین گوئی کی جو پاپائی اقتدار کے قیام پر منتج ہونا تھا۔ اُس نے اعلان کیا کہ مسیح کا دن نہیں آئے گا، “جب تک پہلے دین سے برگشتگی نہ ہو جائے، اور وہ گناہ کا آدمی، یعنی ہلاکت کا فرزند، ظاہر نہ ہو؛ جو ہر اُس چیز کی مخالفت کرتا اور اپنے آپ کو اُس سب سے بلند کرتا ہے جو خدا کہلاتی ہے یا پوجی جاتی ہے؛ یہاں تک کہ وہ خود کو خدا ظاہر کرتے ہوئے خدا کے ہیکل میں خدا بن کر بیٹھتا ہے۔” اور مزید برآں، رسول اپنے بھائیوں کو خبردار کرتا ہے کہ “بدی کا بھید تو اب بھی اثر کر رہا ہے۔” 2 تھسلنیکیوں 2:3، 4، 7۔ اُس ابتدائی زمانے ہی میں اُس نے دیکھا کہ کلیسیا میں ایسی گمراہیاں در آ رہی ہیں جو پاپائیت کی نشوونما کے لیے راہ ہموار کریں گی۔

> “Little by little, at first in stealth and silence, and then more openly as it increased in strength and gained control of the minds of men, ‘the mystery of iniquity’ carried forward its deceptive and blasphemous work. Almost imperceptibly the customs of heathenism found their way into the Christian church. The spirit of compromise and conformity was restrained for a time by the fierce persecutions which the church endured under paganism. But as persecution ceased, and Christianity entered the courts and palaces of kings, she laid aside the humble simplicity of Christ and His apostles for the pomp and pride of pagan priests and rulers; and in place of the requirements of God, she substituted human theories and traditions. The nominal conversion of Constantine, in the early part of the fourth century, caused great rejoicing; and the world, cloaked with a form of righteousness, walked into the church. Now the work of corruption rapidly progressed. Paganism, while appearing to be vanquished, became the conqueror. Her spirit controlled the church. Her doctrines, ceremonies, and superstitions were incorporated into the faith and worship of the professed followers of Christ.

> «کم‌کم، نخست در نهان و خاموشی، و سپس هرچه بیشتر نیرو گرفت و بر ذهن‌های انسان‌ها تسلط یافت، “سرِّ بی‌دینی” کار فریبنده و کفرآمیزِ خود را به پیش برد. تقریباً به‌گونه‌ای نامحسوس، رسومِ بت‌پرستی راه خود را به درون کلیسای مسیحی گشود. روحِ سازش و همرنگی، مدتی به‌واسطهٔ آزارهای سختی که کلیسا زیر سلطهٔ بت‌پرستی تحمل می‌کرد، مهار شده بود. اما چون آزارها پایان یافت، و مسیحیت به دربارها و کاخ‌های پادشاهان راه یافت، سادگیِ فروتنانهٔ مسیح و رسولان او را کنار نهاد و به‌جای آن، شکوه و غرورِ کاهنان و فرمانروایانِ بت‌پرست را پذیرفت؛ و به‌جای مطالبات خدا، نظریه‌ها و سنّت‌های انسانی را جایگزین ساخت.改 ایمانِ ظاهریِ قسطنطین، در اوایل قرن چهارم، موجب شادمانی عظیمی شد؛ و جهان، در حالی که خود را به صورتی از پارسایی پوشانده بود، به درون کلیسا گام نهاد. اکنون کار فساد به‌سرعت پیش رفت. بت‌پرستی، در حالی که مغلوب به نظر می‌رسید، فاتح گردید. روحِ او کلیسا را در اختیار داشت. تعالیم، آیین‌ها، و خرافاتِ او در ایمان و پرستشِ پیروانِ مدعیِ مسیح درآمیخته شد.»

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 49, 50.

> «این سازش میان بت‌پرستی و مسیحیت به شکل‌گیریِ «مردِ گناه» انجامید که در نبوت پیشگویی شده بود که با خدا مخالفت ورزد و خویشتن را برتر از او برافرازد. آن نظام عظیمِ دینِ باطل، شاهکارِ قدرتِ شیطان است—یادبودی از کوشش‌های او برای نشستن بر تخت سلطنت و فرمانروایی بر زمین مطابق ارادهٔ خویش.» جدال عظیم، 49، 50.

Back to Articles