Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Three

آیندهٔ آمریکا و ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ - شمارهٔ سه

Blessed are the Eyes that See and the Ears that Hear

خوشا به حال چشمانی که می‌بینند و گوش‌هایی که می‌شنوند

Author

Jeff Pippenger

Published

August 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The lines of the reformatory movements are a key to understanding the “seven thunders” of Revelation ten. The “seven thunders” represent the history of the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840 until the Great Disappointment on October 22, 1844. Chapter ten provides three internal witnesses within the chapter to support this understanding.

سلسله‌مراتب جنبش‌های اصلاحی، کلیدی برای فهم «هفت رعد» در مکاشفهٔ باب دهم است. «هفت رعد» نمایانگر تاریخ توانمندسازی پیام فرشتهٔ اول از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا نومیدیِ عظیم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است. باب دهم، در درون خود، سه شاهد داخلی برای تأیید این برداشت فراهم می‌آورد.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> «جنبش ظهورِ سال‌های ۱۸۴۰–۱۸۴۴ تجلیِ باشکوهی از قدرت خدا بود؛ پیامِ فرشتهٔ اول به هر ایستگاهِ بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقه‌مندیِ دینی پدید آمد که از زمانِ اصلاحاتِ قرنِ شانزدهم در هیچ سرزمینی دیده نشده بود؛ اما اینها به‌وسیلهٔ جنبشِ نیرومندی که تحتِ آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم برپا خواهد شد، پشت سر گذاشته خواهند شد.» نبرد عظیم، ۶۱۱.

The first angel’s message was carried to the world from 1840 onward. Uriah Smith expresses the pioneer understanding, in agreement with Sister White. Smith recognizes the first angel arrived in 1798 and shows it was the first angel that came down in 1840. Smith and the pioneers had simply not noticed the distinction between the arrival of a message and its empowerment. Smith clearly states that when the angel of Revelation ten placed one foot on the sea and one on the earth it identified the message being carried to the world.

پیام فرشتهٔ اول از سال 1840 به بعد به جهان رسانده شد. یورایاه اسمیت دریافتِ پیشگامان را، در هماهنگی با خواهر وایت، بیان می‌کند. اسمیت اذعان می‌دارد که فرشتهٔ اول در سال 1798 ظاهر شد و نشان می‌دهد که این همان فرشتهٔ اول بود که در سال 1840 فرود آمد. اسمیت و پیشگامان صرفاً تمایز میان ظهورِ یک پیام و اقتدار یافتنِ آن را ملاحظه نکرده بودند. اسمیت به‌روشنی بیان می‌کند که هنگامی که فرشتهٔ مکاشفهٔ ده یک پا بر دریا و یک پا بر زمین نهاد، این امر پیامی را که به جهان رسانده می‌شد، مشخص ساخت.

> “In 1798, therefore, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased; in 1798, the time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since that period, therefore, the angel of Revelation 14 has gone forth proclaiming the hour of God’s judgment come; and it is since that time, too, that the angel of chapter 10 has taken his stand on sea and land, and sworn that time shall be no more. Of their identity there can be no question; and all the arguments which go to locate the one, are equally effective in the case of the other. We need not enter into any argument here to show that the present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, more especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment. The position of this angel, one foot upon the sea and the other on the land, denotes the wide extent of his proclamation by sea and by land. Had this message been designed for only one country, it would have been sufficient for the angel to take his position on the land only. But he has one foot upon the sea, from which we may infer that his message would cross the ocean, and extend to the various nations and divisions of the globe; and this inference is strengthened by the fact that the Advent proclamation, above referred to, did go to every missionary station in the world. More on this under chapter 14.” Uriah Smith, Thoughts on Daniel and the Revelation, 521.

> لہٰذا 1798 میں مسیح کے دن کے قریب ہونے کی منادی پر جو پابندی تھی، وہ ختم ہو گئی؛ 1798 میں زمانۂ آخر شروع ہوا، اور چھوٹی کتاب سے مہر ہٹا دی گئی۔ پس اُس زمانے سے مکاشفہ 14 کا فرشتہ یہ منادی کرتا ہوا نکل چکا ہے کہ خدا کی عدالت کا وقت آ پہنچا ہے؛ اور اسی وقت سے باب 10 کا فرشتہ بھی سمندر اور خشکی پر کھڑا ہو کر یہ قسم کھا چکا ہے کہ پھر مہلت نہ ہوگی۔ اُن کی یکسانیت میں کوئی سوال پیدا نہیں ہو سکتا؛ اور وہ تمام دلائل جو ایک کی تعیینِ مقام کے لیے پیش کیے جاتے ہیں، دوسرے کے معاملے میں بھی یکساں طور پر مؤثر ہیں۔ یہاں ہمیں یہ ثابت کرنے کے لیے کسی استدلال میں جانے کی ضرورت نہیں کہ موجودہ نسل اِن دونوں پیش گوئیوں کی تکمیل کو دیکھ رہی ہے۔ مسیح کی آمد کی منادی میں، خصوصاً 1840 سے 1844 تک، اِن کی کامل اور مفصل تکمیل شروع ہوئی۔ اس فرشتے کی یہ حالت کہ اُس کا ایک پاؤں سمندر پر اور دوسرا خشکی پر ہے، اُس کی منادی کے سمندر اور خشکی دونوں راستوں سے وسیع پھیلاؤ کو ظاہر کرتی ہے۔ اگر یہ پیغام صرف ایک ہی ملک کے لیے مقصود ہوتا، تو فرشتے کے لیے صرف خشکی پر کھڑا ہونا کافی ہوتا۔ لیکن اُس کا ایک پاؤں سمندر پر ہے، جس سے ہم یہ نتیجہ اخذ کر سکتے ہیں کہ اُس کا پیغام سمندر پار کرے گا اور دنیا کی مختلف قوموں اور خطوں تک پھیل جائے گا؛ اور اس نتیجے کو اس حقیقت سے مزید تقویت ملتی ہے کہ اوپر مذکور ایڈونٹ کی منادی واقعی دنیا کے ہر مشنری مرکز تک پہنچی تھی۔ اس پر مزید باب 14 کے تحت۔ یوریاہ اسمتھ، تھاٹس آن ڈینیل اینڈ دی ریویلیشن، 521۔

Therefore, verse one of chapter ten is identifying August 11, 1840, for at that time the predicted end of the Ottoman supremacy ceased in agreement with the prediction in Revelation nine. Sister White states:

لہٰذا، دسویں باب کی پہلی آیت 11 اگست 1840 کی نشان دہی کرتی ہے، کیونکہ اُس وقت مکاشفہ نو میں مذکور پیشین گوئی کے مطابق عثمانی غلبے کا پیشین گوئی شدہ خاتمہ واقع ہوا۔ سسٹر وائٹ بیان کرتی ہیں:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «در سال ۱۸۴۰ تحققِ شگفت‌انگیزِ دیگری از نبوت، توجهی گسترده را برانگیخت. دو سال پیش از آن، یوشیا لیچ، یکی از برجسته‌ترین خادمانِ بشارتیِ موعظه‌کنندهٔ ظهورِ دوم، تفسیری بر مکاشفه ۹ منتشر کرد و در آن سقوطِ امپراتوری عثمانی را پیشگویی نمود. بنا بر محاسباتِ او، این قدرت می‌بایست... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود، زمانی که می‌توان انتظار داشت اقتدارِ عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته گردد. و من بر این باورم که چنین نیز ثابت خواهد شد.»

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «در همان زمانی که تعیین شده بود، ترکیه، از طریق سفیران خود، حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را تحت سلطۀ ملت‌های مسیحی قرار داد. این رویداد دقیقاً پیشگویی را تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستیِ اصولِ تفسیر نبوی که میلر و همکارانش پذیرفته بودند، متقاعد شدند، و نیروی محرک شگفت‌انگیزی به جنبش ادونتی داده شد. مردان صاحب دانش و موقعیت با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از 1840 تا 1844 این کار به‌سرعت گسترش یافت.» نبرد عظیم، 334، 335.

Verse one of chapter ten is 1840 and in verse ten we see John bitterly disappointed on October 22, 1844. John represented those that took the message of the little book to the world, only to suffer the bitter disappointment on October 22, 1844. Verse one to verse ten represents the history of 1840 to 1844. That is one internal witness within chapter ten.

آیهٔ نخستِ باب دهم، سال ۱۸۴۰ است، و در آیهٔ دهم می‌بینیم که یوحنا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به تلخی نومید می‌شود. یوحنا نمایندهٔ کسانی بود که پیامِ کتابِ کوچک را به جهان رساندند، اما تنها برای آن‌که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آن نومیدیِ تلخ را متحمل شوند. آیاتِ یک تا ده، تاریخِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ را نشان می‌دهند. این، یک شاهدِ درونی در باب دهم است.

The other witness is John who eats the little book and it is sweet in his mouth, representing his acceptance of the message of August 11, 1840 and then it turned bitter in his stomach at the Great Disappointment of October 22, 1844.

شاهدِ دیگر یوحناست که طومارِ کوچک را می‌خورد و آن در دهانش شیرین است، که نمایانگرِ پذیرشِ پیامِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ از سوی اوست؛ و سپس در واقعهٔ نومیدیِ عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در شکمش تلخ می‌شود.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> پس آن کتابِ کوچک را از دستِ فرشته گرفتم و آن را خوردم؛ و در دهانم همچون عسل شیرین بود؛ و چون آن را خوردم، شکمم تلخ گردید. مکاشفه ۱۰:۱۰

Verse ten represents the very history of 1840 to 1844 in one verse. That is the second internal witness within the chapter that the “seven thunders” represent that history. Sister White has already identified that the “seven thunders” represent a delineation of events that transpired under the first and second angel’s messages. The second angel’s message ended at the great disappointment, so the “seven thunders” represent the very same history. Three internal witnesses to support the truth that the history of August 11, 1840 through the Great Disappointment on October 22, 1844 is the prophetic history that is being emphasized in Revelation chapter ten.

آیهٔ دهم، تمامِ تاریخِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ را در یک آیه بازنمایی می‌کند. این، دومین شاهدِ درونی در درونِ این باب است که نشان می‌دهد «هفت رعد» نمایانگرِ آن تاریخ‌اند. خواهر وایت پیش‌تر مشخص کرده است که «هفت رعد» بیانگرِ ترسیمی از رویدادهایی هستند که تحتِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به وقوع پیوستند. پیامِ فرشتهٔ دوم با نومیدیِ عظیم پایان یافت؛ ازاین‌رو «هفت رعد» همان تاریخ را نمایندگی می‌کنند. سه شاهدِ درونی برای تأییدِ این حقیقت وجود دارد که تاریخِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا نومیدیِ عظیم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، همان تاریخِ نبوی‌ای است که در بابِ دهمِ مکاشفه بر آن تأکید شده است.

Then in the last verse, in agreement with the truth connected with the “seven thunders” a command is given for the presentation of the message and that the very history must be repeated.

پس در آیهٔ آخر، مطابق با حقیقتِ مرتبط با «هفت رعد»، فرمانی برای ارائهٔ پیام داده می‌شود و اینکه همان تاریخ باید عیناً تکرار گردد.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:11.

> و او به من گفت: «تو باید بار دیگر در برابر اقوام و امت‌ها و زبان‌ها و پادشاهان بسیار نبوت کنی.» مکاشفه ۱۰:۱۱

The seven thunders are identifying that the beginning of Adventism, beginning when the message that was unsealed at the “time of the end” was empowered would illustrate the end of Adventism when the message that was unsealed in 1989 would be empowered by the descent, not of the angel of Revelation ten, but by the descending angel of Revelation eighteen. The angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001 and we are now approaching the conclusion of the historical repetition of 1840 to 1844.

הַשִּׁבְעָה רְעָמִים מְצַיְּנִים כִּי רֵאשִׁיתָהּ שֶׁל הָאַדְוֶנְטִיזְם, הַמַּתְחִילָה בְּעֵת שֶׁהַמֶּסֶר שֶׁנִּפְתַּח בְּ„עֵת הַקֵּץ” הוּעֲצַם, תַּמְחִישׁ אֶת אַחֲרִיתָהּ שֶׁל הָאַדְוֶנְטִיזְם, כַּאֲשֶׁר הַמֶּסֶר שֶׁנִּפְתַּח בְּ־1989 יוּעֲצַם עַל־יְדֵי הַיְרִידָה, לֹא שֶׁל הַמַּלְאָךְ שֶׁל הִתְגַּלּוּת י׳, אֶלָּא שֶׁל הַמַּלְאָךְ הַיּוֹרֵד שֶׁל הִתְגַּלּוּת י״ח. מַלְאַךְ הִתְגַּלּוּת י״ח יָרַד בְּ־11 בְּסֶפּטֶמְבֶּר 2001, וְעַכְשָׁו אָנוּ מִתְקָרְבִים אֶל סִיּוּמָהּ שֶׁל הַחֲזָרָה הַהִיסְטוֹרִית שֶׁל 1840 עַד 1844.

These observations of chapter ten have been in the public domain for years. What was never recognized until recently is that with that sacred history is another sacred history that is embedded within. The history will only be recognized by those who accept the Alpha and Omega principle that identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The embedded history within the sacred history begins with a disappointment and ends with the Great Disappointment. The history of 1843 to 1844 is a special line of history within but distinct from the history of 1840 to 1844. Sister White and Christ both address this line of history.

این ملاحظات دربارهٔ فصل دهم سال‌هاست که در عرصهٔ عمومی در دسترس بوده است. آنچه تا همین اواخر هرگز شناخته نشده بود، این است که در دل آن تاریخ مقدس، تاریخ مقدس دیگری نیز نهفته است. این تاریخ تنها از سوی کسانی شناخته خواهد شد که اصل آلفا و امگا را می‌پذیرند؛ اصلی که پایان یک چیز را با آغاز آن همانند می‌شمارد. تاریخ نهفته در درون آن تاریخ مقدس، با یک نومیدی آغاز می‌شود و با نومیدی بزرگ پایان می‌یابد. تاریخ ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۴ خط ویژه‌ای از تاریخ است که در درون، اما متمایز از، تاریخ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ قرار دارد. خواهر وایت و مسیح هر دو به این خط تاریخ می‌پردازند.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «تمامِ پیغام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شد، اکنون باید با قوّت مطرح شود، زیرا بسیاری از مردم جهتِ خود را از دست داده‌اند. این پیغام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسد.»

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matt. 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: «خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و عادلان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند» [Matt. 13:16, 17]. خوشا به حال چشمانی که آنچه را در سال‌های 1843 و 1844 دیده شد، دیدند.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “پیغام داده شد. و در تکرار این پیغام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد گرفت. به‌زودی پیغامی به تعیین خدا داده خواهد شد که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت. آنگاه دانیال در نصیب خویش خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد.” Manuscript Releases, جلد 21، 437.

The “prophets and righteous men have desired to see those things” that “were seen in 1843 and 1844.” Jesus referenced this sacred history in two gospels, but each reference was in a different context.

«پیامبران و مردانِ پارسا آرزو داشته‌اند آن چیزها را ببینند» که «در ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد.» عیسی در دو انجیل به این تاریخِ مقدس اشاره کرد، اما هر اشاره در زمینه‌ای متفاوت بود.

> And he spake many things unto them in parables, saying, Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear. And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:3–17.

> اور او با مَثَل‌ها سخنان بسیار بدیشان گفت و فرمود: اینک، برزگری برای افشاندن بذر بیرون رفت؛ و چون بذر می‌افشاند، بعضی دانه‌ها در کنار راه افتاد، و پرندگان آمده آنها را بلعیدند. بعضی دیگر بر جاهای سنگلاخی افتاد، جایی که خاک بسیار نداشت؛ و از آن‌رو که ژرفای خاک نداشت، بی‌درنگ رویید. اما چون آفتاب برآمد، سوخته شد؛ و چون ریشه نداشت، خشک گردید. و بعضی در میان خارها افتاد؛ و خارها برآمده، آنها را خفه کرد. لیکن بعضی دیگر در زمین نیکو افتاد، و بار آورد: بعضی صد برابر، بعضی شصت برابر، و بعضی سی برابر. هر که گوش شنوا دارد، بشنود. آنگاه شاگردان پیش آمده، بدو گفتند: چرا با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویی؟ او در پاسخ بدیشان گفت: زیرا به شما عطا شده است که اسرار ملکوت آسمان را بدانید، اما به ایشان عطا نشده است. زیرا هر که دارد، بدو داده خواهد شد و فزونی خواهد یافت؛ اما هر که ندارد، همان را نیز که دارد از او گرفته خواهد شد. از این‌رو با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویم، زیرا با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند و نمی‌فهمند. و در ایشان نبوّت اِشَعْیا تحقق می‌یابد که می‌گوید: به گوش خواهید شنید و هرگز نخواهید فهمید؛ و نگریسته، خواهید نگریست و هرگز درک نخواهید کرد. زیرا دل این قوم سخت و سنگین شده است، و گوش‌هایشان در شنیدن کُند گردیده، و چشمان خویش را بسته‌اند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خویش بفهمند، و بازگشت کنند، و من ایشان را شفا دهم. اما چشمان شما مبارک است، زیرا می‌بیند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنود. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و عادلان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند. متی 13:3–17.

Jesus in Matthew while speaking of the effect of the Word of God, and calling on men to “hear,” identifies that the Laodiceans who reject the message which the prophets desired to see, were represented in Isaiah chapter six. Future for America has repeatedly presented Isaiah six in the context of September 11, 2001, for with the attack of Islam on that date the mighty angel of Revelation eighteen descended and lightened the earth with his glory. The prophets all agree with one another and in verse three of Isaiah six we find the direct reference to that very angel.

عیسی در متی، هنگامی که دربارهٔ تأثیر کلام خدا سخن می‌گوید و انسان‌ها را به «شنیدن» فرا می‌خوانَد، بیان می‌کند که لائودیکیانی که پیامی را که انبیا مشتاق دیدن آن بودند رد می‌کنند، در اشعیا باب شش به تصویر کشیده شده‌اند. کتاب آینده برای آمریکا مکرراً اشعیا شش را در ارتباط با یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ مطرح کرده است، زیرا با حملهٔ اسلام در آن تاریخ، فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفه هجده فرود آمد و زمین را به جلال خویش منوّر ساخت. همهٔ انبیا با یکدیگر موافق‌اند، و در آیهٔ سهِ اشعیا شش اشارهٔ مستقیم به همان فرشته را می‌یابیم.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:1–3.

> در سالی که عزیا پادشاه وفات یافت، خداوند را نیز دیدم که بر تختی نشسته بود، بلند و برافراشته، و ذیل جامه‌اش هیکل را پر کرده بود. بر فراز آن سرافین ایستاده بودند؛ هر یک را شش بال بود: با دو بال روی خود را می‌پوشانید، و با دو بال پاهای خود را می‌پوشانید، و با دو بال پرواز می‌کرد. و یکی دیگری را ندا داده، می‌گفت: قدوس، قدوس، قدوس، یهوه صبایوت است؛ تمامی زمین از جلال او مملو است. اشعیا ۶:‏۱–۳

The earth is lightened with his glory when the angel of Revelation eighteen descends, and Isaiah provides another important key when he informs us that his vision of the sanctuary took place in the year King Uzziah died. King Uzziah had attempted to do the work of a priest within the temple. Eighty priests and the high priest resisted him from doing so until the Lord struck him with leprosy in his forehead. He received the mark of the beast for attempting to combine his state authority with church authority. He did not immediately die, he was removed from the throne and replaced and over a period of time he finally died on September 11, 2001. The Adventist church progressively dies as did the Jewish church in the time of Christ. But September 11, 2001 Adventism who had already rejected the message of the last six verses of Daniel eleven came to an end as the Protestant horn of the United States, and those represented by Isaiah were then called to take the message represented by the first voice of Revelation eighteen.

زمین از جلال او روشن می‌شود هنگامی که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود می‌آید، و اشعیا کلید مهم دیگری را در اختیار ما می‌نهد آنگاه که به ما آگاهی می‌دهد که رؤیای او از قدس در سالی واقع شد که عُزّیا پادشاه مُرد. عُزّیا پادشاه کوشیده بود در درون هیکل کار کاهن را انجام دهد. هشتاد کاهن و کاهن اعظم در برابر او ایستادگی کردند تا او را از انجام این کار بازدارند، تا آنکه خداوند او را در پیشانی‌اش به جذام مبتلا ساخت. او به سبب آنکه می‌کوشید اقتدار حکومتی خود را با اقتدار کلیسایی درهم آمیزد، نشان وحش را دریافت کرد. او بی‌درنگ نمرد؛ از تخت برداشته شد و جایگزین گردید، و در طی مدتی سرانجام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ مرد. کلیسای ادونتیست به‌تدریج می‌میرد، همان‌گونه که کلیسای یهود در زمان مسیح مرد. اما در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ادونتیسم که پیشاپیش پیام شش آیهٔ آخر دانیال یازده را رد کرده بود، به‌عنوان شاخ پروتستان ایالات متحده به پایان رسید، و آنگاه کسانی که به‌وسیلهٔ اشعیا نمایندگی می‌شدند فراخوانده شدند تا پیامی را که به‌وسیلهٔ نخستین صدا در مکاشفهٔ هجده نمادپردازی شده است، برگیرند.

> And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the kings house, judging the people of the land. 2 Chronicles 26:17–21.

> پس عزرْیاہ کاہن اُس کے پیچھے اندر گیا، اور اُس کے ساتھ خُداوند کے اسّی کاہن تھے، جو دلیر آدمی تھے۔ اور اُنہوں نے عزّیاہ بادشاہ کا مقابلہ کیا اور اُس سے کہا: اَے عزّیاہ، خُداوند کے لیے بخور جلانا تیرا کام نہیں، بلکہ ہارون کی نسل کے اُن کاہنوں کا ہے جو بخور جلانے کے لیے مُقدّس کیے گئے ہیں۔ مَقدِس سے نکل جا، کیونکہ تُو نے تعدّی کی ہے، اور یہ خُداوند خُدا کی طرف سے تیرے لیے عزّت کا باعث نہ ہوگا۔ تب عزّیاہ غضبناک ہوا، اور بخور جلانے کے لیے اُس کے ہاتھ میں بخوردان تھا؛ اور جب وہ کاہنوں پر غضبناک ہی تھا کہ کوڑھ کا داغ خُداوند کے گھر میں، بخور کی قربان گاہ کے پاس، کاہنوں کے سامنے اُس کی پیشانی پر نمودار ہوا۔ اور سردار کاہن عزرْیاہ اور سب کاہنوں نے اُس پر نگاہ کی، اور دیکھو، اُس کی پیشانی پر کوڑھ تھا؛ اور اُنہوں نے اُسے وہاں سے جلد نکال دیا؛ بلکہ وہ خود بھی نکل جانے میں جلدی کرنے لگا، کیونکہ خُداوند نے اُسے مارا تھا۔ اور عزّیاہ بادشاہ اپنی موت کے دن تک کوڑھی رہا، اور کوڑھی ہونے کے باعث الگ گھر میں رہتا تھا؛ کیونکہ وہ خُداوند کے گھر سے کاٹ دیا گیا تھا؛ اور اُس کا بیٹا یوتام شاہی محل پر مقرر تھا اور مُلک کے لوگوں کا انصاف کرتا تھا۔ 2 تواریخ 26:17–21۔

It is important to recognize that the Protestant horn was removed from the Seventh-day Adventist church on September 11, 2001, for there are three primary elements to the unsealing of the message of Revelation in the last days. One is the parallel history of the horn of Republicanism and the horn of Protestantism. The other element that must be recognized is the significance of the seven churches, and of course the third is the “seven thunders.” All three prophetic elements make up the message that is being unsealed, and it is necessary to recognize that just as the Jewish church was passed by in the time of Christ, Adventism is passed by in the “last days.”

لازم ہے کہ یہ پہچانا جائے کہ پروٹسٹنٹ سینگ 11 ستمبر 2001 کو سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا سے ہٹا دیا گیا تھا، کیونکہ آخری ایام میں مکاشفہ کے پیغام کے غیرمہر ہونے کے تین بنیادی عناصر ہیں۔ ایک عنصر جمہوریت کے سینگ اور پروٹسٹنٹ ازم کے سینگ کی متوازی تاریخ ہے۔ دوسرا عنصر، جسے لازماً پہچانا جانا چاہیے، سات کلیسیاؤں کی اہمیت ہے، اور یقیناً تیسرا “سات گرجیں” ہیں۔ یہ تینوں نبوتی عناصر مل کر اُس پیغام کی تشکیل کرتے ہیں جو غیرمہر کیا جا رہا ہے، اور یہ تسلیم کرنا ضروری ہے کہ جس طرح مسیح کے زمانے میں یہودی کلیسیا کو نظرانداز کر دیا گیا تھا، اسی طرح “آخری ایام” میں ایڈونٹ ازم کو بھی نظرانداز کر دیا جاتا ہے۔

Isaiah volunteers to take a message to God’s unfaithful chosen people in his history and Jesus uses the same words to address the same situation in His history. A covenant chosen people are being passed by, and they refuse to “hear” and be healed.

اشعیا داوطلب می‌شود تا پیامی را به قومِ برگزیده اما بی‌وفای خدا در دوران خود برساند، و عیسی همان سخنان را برای خطاب به همان وضعیت در دوران خویش به کار می‌برد. قومیِ برگزیده در چارچوب عهد در حال کنار گذاشته شدن‌اند، و آنان از اینکه «بشنوند» و شفا یابند، سر باز می‌زنند.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> و او فرمود: برو و به این قوم بگو: هرآینه خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و هرآینه خواهید دید، اما درک نخواهید کرد. دل این قوم را فربه ساز، و گوش‌های ایشان را سنگین کن، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند. اشعیا ۶:۹، ۱۰

The work Isaiah takes up is the work that John and Ezekiel took up when they ate the little book. They take a message of rebuke to a covenant chosen people that are in the process of being spewed out of the mouth of the Lord. The second time Jesus refers to the history that prophets and righteous men desired to see is recorded by Luke.

کاری که اشعیا بر عهده می‌گیرد، همان کاری است که یوحنا و حزقیال هنگامی بر عهده گرفتند که کتابچهٔ کوچک را خوردند. آنان پیام توبیخ را به قومی برگزیده و صاحبِ عهد می‌برند که در فرایند قی شدن از دهان خداوند هستند. دومین بار که عیسی به تاریخی اشاره می‌کند که انبیا و مردان عادل آرزومند دیدن آن بودند، در لوقا ثبت شده است.

> And thou, Capernaum, which art exalted to heaven, shalt be thrust down to hell. He that heareth you heareth me; and he that despiseth you despiseth me; and he that despiseth me despiseth him that sent me. And the seventy returned again with joy, saying, Lord, even the devils are subject unto us through thy name. And he said unto them, I beheld Satan as lightning fall from heaven. Behold, I give unto you power to tread on serpents and scorpions, and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means hurt you. Notwithstanding in this rejoice not, that the spirits are subject unto you; but rather rejoice, because your names are written in heaven. In that hour Jesus rejoiced in spirit, and said, I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, that thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed good in thy sight. All things are delivered to me of my Father: and no man knoweth who the Son is, but the Father; and who the Father is, but the Son, and he to whom the Son will reveal him. And he turned him unto his disciples, and said privately, Blessed are the eyes which see the things that ye see: For I tell you, that many prophets and kings have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Luke 10:15–24.

> اور تو، اے کپرنحوم، جو آسمان تک سرفراز کیا گیا ہے، عالمِ ارواح تک گرا دیا جائے گا۔ جو تمہاری سنتا ہے وہ میری سنتا ہے؛ اور جو تمہیں حقیر جانتا ہے وہ مجھے حقیر جانتا ہے؛ اور جو مجھے حقیر جانتا ہے وہ اُسے حقیر جانتا ہے جس نے مجھے بھیجا ہے۔ اور وہ ستر خوشی خوشی واپس آئے اور کہنے لگے، اے خداوند، تیرے نام کے وسیلہ سے بدروحیں بھی ہمارے تابع ہیں۔ اُس نے اُن سے کہا، میں شیطان کو بجلی کی مانند آسمان سے گرتا ہوا دیکھ رہا تھا۔ دیکھو، میں نے تمہیں اختیار دیا ہے کہ سانپوں اور بچھوؤں کو پامال کرو، اور دشمن کی ساری قوت پر غالب آؤ؛ اور ہرگز کوئی چیز تمہیں نقصان نہ پہنچائے گی۔ تو بھی اِس بات پر خوش نہ ہو کہ روحیں تمہارے تابع ہیں؛ بلکہ اِس پر خوش ہو کہ تمہارے نام آسمان پر لکھے ہوئے ہیں۔ اُسی گھڑی یسوع روح میں نہایت شادمان ہوا اور کہا، اے باپ، آسمان اور زمین کے مالک، میں تیرا شکر کرتا ہوں کہ تُو نے یہ باتیں دانشمندوں اور عقلمندوں سے چھپائیں اور بچوں پر ظاہر کیں؛ ہاں، اے باپ، کیونکہ یہی تیری نظر میں پسندیدہ تھا۔ سب چیزیں میرے باپ کی طرف سے مجھے سونپی گئی ہیں؛ اور کوئی نہیں جانتا کہ بیٹا کون ہے مگر باپ؛ اور یہ کہ باپ کون ہے مگر بیٹا، اور وہ جس پر بیٹا اُسے ظاہر کرنا چاہے۔ پھر اُس نے اپنے شاگردوں کی طرف متوجہ ہو کر تنہائی میں کہا، مبارک ہیں وہ آنکھیں جو یہ چیزیں دیکھتی ہیں جو تم دیکھتے ہو۔ کیونکہ میں تم سے کہتا ہوں کہ بہت سے نبیوں اور بادشاہوں نے آرزو کی کہ وہ اِن چیزوں کو دیکھیں جو تم دیکھتے ہو، مگر نہ دیکھ سکیں؛ اور اِن باتوں کو سنیں جو تم سنتے ہو، مگر نہ سن سکیں۔ لوقا 10:15–24۔

Again, the context of a blessing associated with those who have the privilege of seeing what the righteous have desired to see is concerning a covenant chosen people who are being passed by and are unwilling to “hear.” Sister White refers to Christ’s condemnation of Capernaum, which is a symbol of the rejection of great light, and she emphasized Adventism by placing the rebuke against Adventism in [brackets.]

باز هم، سیاقِ برکتی که با کسانی مرتبط است که این امتیاز را دارند آنچه را ببینند که صالحان آرزوی دیدنش را داشته‌اند، دربارهٔ قومی برگزیدهٔ عهدی است که از آنان عبور می‌شود و مایل نیستند «بشنوند». خواهر وایت به محکومیتِ کَفْرناحوم از سوی مسیح اشاره می‌کند، که نمادی از ردّ نور عظیم است، و او با قرار دادنِ این توبیخ علیه اَدونتیسم در [کروشه‌ها] بر اَدونتیسم تأکید کرد.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> «در میان فرزندان معترفِ خدا، چه اندک شکیبایی ظاهر شده است، چه بسیار سخنان تلخ گفته شده است، و چه اندازه محکومیت بر ضد کسانی که هم‌ایمان ما نیستند، بر زبان آمده است. بسیاری به کسانی که به کلیساهای دیگر تعلق دارند همچون گناهکارانی بزرگ نگریسته‌اند، حال آنکه خداوند آنان را چنین نمی‌نگرد. کسانی که بدین‌گونه به اعضای کلیساهای دیگر می‌نگرند، نیاز دارند که زیر دستِ نیرومندِ خدا فروتن شوند. آنان که این اشخاص محکوم می‌کنند، ممکن است نور اندکی، فرصت‌های اندک، و امتیازات کمی داشته باشند. اگر آنان نوری را که بسیاری از اعضای کلیساهای ما داشته‌اند، در اختیار می‌داشتند، ممکن بود با سرعتی به‌مراتب بیشتر پیشرفت کنند، و ایمان خود را بهتر به جهان نمایان سازند. درباره آنان که به نور خود می‌بالند، و با این حال از آن پیروی نمی‌کنند، مسیح می‌گوید: "لیکن به شما می‌گویم، در روز داوری، تحملِ صور و صیدا از شما آسان‌تر خواهد بود. و تو، ای کفرناحوم [ادونتیست‌های روز هفتم، که نور عظیمی داشته‌اند]، که تا آسمان [از جهت امتیاز] سرافراز شده‌ای، تا هاویه فرو خواهی افتاد؛ زیرا اگر معجزاتی که در تو ظاهر شد، در سدوم ظاهر می‌شد، تا امروز باقی می‌ماند. لیکن به شما می‌گویم که در روز داوری، تحملِ سرزمین سدوم از تو آسان‌تر خواهد بود." در آن هنگام، عیسی در پاسخ گفت: "ای پدر، خداوند آسمان و زمین، تو را سپاس می‌گویم، زیرا این امور را از دانایان و خردمندان [در پندار خویش] پنهان داشته‌ای و آنها را بر طفلان مکشوف ساخته‌ای."»

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.” Review and Herald, August 1, 1893.

> «و اکنون، چون شما همهٔ این اعمال را به‌جا آورده‌اید، خداوند می‌فرماید، و من به شما سخن گفتم، بامدادان برخاسته و سخن گفته‌ام، اما شما نشنیدید؛ و شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ بنابراین، به این خانه که به نام من خوانده می‌شود و شما بر آن توکل دارید، و به این مکانی که آن را به شما و به پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که به شیلوه کردم. و شما را از حضور خود بیرون خواهم افکند، چنان‌که همهٔ برادران شما، یعنی تمامی نسل افرایم را، بیرون افکنده‌ام.» Review and Herald, August 1, 1893.

The “mighty works” that had been done in Adventism were the works that righteous men and prophets desired to see and hear. Those mighty works were represented in the history of 1843 and 1844 when the message of the Midnight Cry was proclaimed. Adventism has rejected their history, and especially the history of 1843 and 1844. A history that begins and ends with a disappointment, and also a history that was intended to guide them into the earth made new.

«اعمالِ عظیم»ی که در اَدونتیسم انجام شده بود، همان اعمالی بود که مردانِ پارسا و انبیا آرزو داشتند آن‌ها را ببینند و بشنوند. آن اعمالِ عظیم در تاریخِ ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴، هنگامی که پیامِ ندای نیمه‌شب اعلام شد، متجلّی گردید. اَدونتیسم تاریخِ خود را رد کرده است، و به‌ویژه تاریخِ ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ را. تاریخی که با یک نومیدی آغاز می‌شود و با یک نومیدی پایان می‌یابد، و نیز تاریخی که مقدّر شده بود آنان را به سوی زمینِ نوساخته رهنمون سازد.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «در آغازِ راه، در پشتِ سرِ ایشان نوری درخشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان «فریادِ نیمه‌شب» است. این نور در سراسرِ راه می‌تابید و پای‌های ایشان را روشن می‌ساخت تا مبادا بلغزند.»

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Early Writings, 15.

> «اگر چشمان خود را بر عیسی، که درست در پیش روی ایشان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما به‌زودی برخی خسته شدند و گفتند که شهر بسیار دور است، و انتظار داشتند پیش از آن به آن داخل شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردن بازوی راستِ پرجلالِ خود آنان را دلگرم می‌ساخت، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر گروه ادونتی موج می‌زد، و آنان فریاد می‌زدند: “هللویاه!” برخی دیگر با بی‌پروایی نوری را که پشت سرشان بود انکار کردند و گفتند که این خدا نبود که آنان را تا اینجا رهبری کرده بود. نورِ پشت سر ایشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ کامل واگذاشت، و لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از مسیر به پایین، به جهانِ تاریک و شریرِ زیرِ پایشان سقوط کردند.» Early Writings, 15.

What the Lion of the tribe of Judah is now unsealing is the history of 1843 and 1844. The “seven thunders” represent 1840 to 1844, but that period contains a very special history that has been typified since the beginning of covenant history. Each of the reformatory movements parallel each other, possessing the identical waymarks. If they were different from one another Satan would create a different plan of attack for each reformatory movement, but he never does.

آنچه شیرِ سبطِ یهودا اکنون مُهر آن را می‌گشاید، تاریخِ ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ است. «هفت رعد» نمایانگرِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ هستند، اما آن دوره دربردارندهٔ تاریخی بسیار ویژه است که از آغازِ تاریخِ عهد، همواره به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نموده شده است. هر یک از جنبش‌های اصلاحی با یکدیگر توازی دارند و همان نشانه‌های یکسان را در خود دارا هستند. اگر این جنبش‌ها با یکدیگر متفاوت می‌بودند، شیطان برای هر جنبشِ اصلاحی نقشه‌ای متفاوت برای حمله ترتیب می‌داد، اما او هرگز چنین نمی‌کند.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> «اما شیطان بیکار ننشست. او اکنون کوشید همان کاری را انجام دهد که در هر جنبش اصلاحی دیگر نیز انجام داده است—یعنی قوم را بفریبد و هلاک سازد، به این‌گونه که به جای کارِ حقیقی، بدلی را به آنان بقبولاند. همان‌گونه که در قرن نخستِ کلیسای مسیحی، مسیحانِ دروغین بودند، در قرن شانزدهم نیز انبیای کاذب برخاستند.» — نبرد عظیم، 186.

The essential point in this passage in terms of the overall message we are sharing is that when Adventism ceased to uphold the mantle of Protestantism and had it fully removed on September 11, 2001, they still insist that they are the remnant movement that proclaims the loud cry of the third angel. Yet they are the counterfeit. If you don’t recognize which movement is now carrying the horn of Protestantism it is virtually impossible to understand the parallel between the two horns in the United States.

نکتهٔ اساسی در این بخش، از حیث پیام کلی‌ای که ما عرضه می‌کنیم، این است که هنگامی که ادونتیسم از پاسداریِ ردای پروتستانتیسم بازایستاد و آن ردا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌طور کامل از او گرفته شد، همچنان اصرار می‌ورزد که همان جنبشِ باقی‌مانده‌ای است که فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم را اعلام می‌کند. با این حال، آنان جعلی‌اند. اگر تشخیص ندهید که اکنون کدام جنبش شاخِ پروتستانتیسم را بر دوش می‌کشد، درکِ موازات میان آن دو شاخ در ایالات متحده عملاً ناممکن است.

The history of 1843 and 1844 is represented in every reform movement and we will now use the beginning of ancient Israel as God’s chosen people and the ending of Israel as God’s chosen people to illustrate the same of modern Israel, with the focus on 1843 and 1844 as represented in each of the lines of reformatory movements.

تاریخِ 1843 اور 1844 ہر اصلاحی تحریک میں نمایاں کی گئی ہے، اور اب ہم قدیم اسرائیل کے آغاز کو، بطور خدا کی برگزیدہ قوم، اور اسرائیل کے اختتام کو، بطور خدا کی برگزیدہ قوم، اس لیے استعمال کریں گے کہ جدید اسرائیل میں اسی حقیقت کی توضیح کریں، جبکہ توجہ 1843 اور 1844 پر ہوگی جیسا کہ وہ ہر ایک اصلاحی تحریک کی سطور میں ممثَّل ہیں۔

Moses prophesied that the Lord would raise up a prophet like unto himself, and that prophet was Jesus. Luke in Acts confirms that Jesus fulfilled Moses’ prophecy.

موسیٰ نے نبوت کی کہ خداوند اُس کی مانند ایک نبی برپا کرے گا، اور وہ نبی یسوع تھا۔ لوقا نے اعمال کی کتاب میں تصدیق کی ہے کہ یسوع نے موسیٰ کی نبوت کو پورا کیا۔

> The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

> خداوند، یهوه، برای تو از میان خودت، از میان برادرانت، نبی‌ای مانند من برخواهد انگیخت؛ او را بشنوید. تثنیه ۱۸:‏۱۵.

Jesus is the prophet we are to listen to.

عیسی همان نبی‌ای است که باید به او گوش فرا دهیم.

> For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Ye are the children of the prophets, and of the covenant which God made with our fathers, saying unto Abraham, And in thy seed shall all the kindreds of the earth be blessed. Unto you first God, having raised up his Son Jesus, sent him to bless you, in turning away every one of you from his iniquities. Acts 3:22–26.

> زیرا موسی حقیقتاً به پدران گفت: «یهوه خدای شما، از میان برادرانتان، نبی‌ای مانند من برای شما برخواهد انگیخت؛ او را در هر آنچه به شما گوید، بشنوید. و واقع خواهد شد که هر جانی که به آن نبی گوش نسپارد، از میان قوم هلاک خواهد شد.» آری، و جمیع انبیا، از سموئیل و آنان که پس از او آمدند، هر که سخن گفتند، از این ایام نیز پیشگویی کردند. شما فرزندان انبیا و آن عهدی هستید که خدا با پدران ما بست، آنگاه که به ابراهیم گفت: «و در نسل تو جمیع قبایل زمین برکت خواهند یافت.» خدا نخست برای شما، چون پسر خود عیسی را برانگیخت، او را فرستاد تا شما را برکت دهد، به اینکه هر یک از شما را از گناهانش بازگرداند. اعمال ۳:۲۲–۲۶.

The reform line of Christ begins at the time of the end, as all reform lines do. The “time of the end” in the days of Christ was His birth. Scripture identifies that at His birth there was an increase of knowledge in agreement with the definition of the “time of the end” in the book of Daniel. Whether it was the shepherds, the wise men from the east, angry Herod, or Anna and Simeon in the temple there was an increase of knowledge when He was born. At that point the leadership of the Jewish church was passed by. The divorce was progressive, but began by their rejection of the message that was unsealed at the time of the end.

خط اصلاحیِ مسیح از زمانِ آخر آغاز می‌شود، همان‌گونه که همهٔ خطوطِ اصلاح از آن آغاز می‌گردند. «زمانِ آخر» در ایامِ مسیح، تولدِ او بود. کتاب‌مقدس مشخص می‌سازد که در هنگامِ تولدِ او افزایشی در معرفت پدید آمد، در توافق با تعریفِ «زمانِ آخر» در کتابِ دانیال. خواه شبانان بودند، خواه مجوسِ مشرق‌زمین، هیرودیسِ خشمگین، یا حنّا و شمعون در هیکل، هنگامِ تولدِ او افزایشی در معرفت وجود داشت. در آن هنگام، از رهبریِ کلیسای یهود عبور شد. طلاق امری تدریجی بود، اما با ردِّ پیامی آغاز شد که در زمانِ آخر گشوده شده بود.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> «انسان‌ها آن را نمی‌دانند، اما این مژده آسمان را از شادی لبریز می‌سازد. موجودات مقدسِ جهانِ نور با علاقه‌ای ژرف‌تر و لطیف‌تر به سوی زمین کشیده می‌شوند. سراسر جهان به سبب حضور او روشن‌تر است. بر فراز تپه‌های بیت‌لحم، انبوهی بی‌شمار از فرشتگان گرد آمده‌اند. آنان در انتظار علامت می‌مانند تا خبرِ مسرّت‌بخش را به جهان اعلام کنند. اگر رهبران اسرائیل نسبت به امانت خویش وفادار مانده بودند، می‌توانستند در شادیِ بشارتِ تولد عیسی سهیم شوند. اما اکنون از آنان گذشته شده است.» The Desire of Ages, 47.

The leadership of Adventism was passed by in 1989 when Daniel eleven verse forty was fulfilled. The “time of the end” in the history of Moses, who typified Jesus, was his birth, where his family and thereafter Pharaoh’s daughter received an increase of knowledge about baby Moses. His name of course means “saved out of the water” and Jesus means “Jehovah saves.”

رهبری ادونتیسم در سال ۱۹۸۹ کنار گذاشته شد، هنگامی که دانیال ۱۱:۴۰ به انجام رسید. «زمان آخر» در تاریخ موسی، که نمادی از عیسی بود، هنگام تولد او بود؛ زمانی که خانواده‌اش و سپس دختر فرعون، شناخت افزون‌تری دربارهٔ موسیِ نوزاد دریافت کردند. نام او، البته، به معنای «از آب نجات‌یافته» است، و عیسی به معنای «یهوه نجات می‌دهد» است.

After the “time of the end” all the reform lines demonstrate a point when the knowledge that is increased in that particular history is formalized into a message that can be held up as a witness to the generation who are to be held accountable for the light that was unsealed at the time of the end.

پس از «زمانِ آخر»، تمامی خطوطِ اصلاح نقطه‌ای را نشان می‌دهند که در آن، دانشی که در آن تاریخِ خاص افزون شده است، در قالبِ پیامی صورت‌بندی می‌شود تا بتوان آن را به‌مثابهٔ شهادتی در برابرِ نسلی برافراشت که باید در قبالِ نوری که در زمانِ آخر گشوده شد، مسئول شناخته شوند.

John the Baptist formalized the message of Christ, and Moses’ message was formalized in his fortieth year, when he attempted to deliver Israel from Egypt in his own strength. The message of the deliverance of Egypt was now in the public record.

یحيیٰ استباغی نے مسیح کے پیغام کو باضابطہ صورت دی، اور موسیٰ کا پیغام اس کے چالیسویں سال میں باضابطہ ہوا، جب اس نے اپنی ہی قوت کے بل پر اسرائیل کو مصر سے نجات دلانے کی کوشش کی۔ مصر سے نجات کے پیغام کا اندراج اب عوامی ریکارڈ میں ہو چکا تھا۔

Forty years later Moses’ message was empowered at the burning bush and was accompanied with two signs of God’s divinity as represented by the rod which turned into a snake and the leprous hand that Moses withdrew from his bosom. Jesus’ message was empowered at His baptism that was accompanied with two signs of divinity, the Father’s voice and the Holy Spirit. The next waymark in both histories represent the first disappointment, the tarrying time, the arrival of the second angel or 1843.

چهل سال بعد، پیام موسی در بوتهٔ سوزان اقتدار یافت و با دو نشانه از الوهیت خدا همراه بود که به‌واسطهٔ عصایی که به مار تبدیل شد و دستِ جذامی‌ای که موسی از گریبان خود بیرون آورد، نمود یافت. پیام عیسی در تعمید او اقتدار یافت که با دو نشانه از الوهیت همراه بود: صدای پدر و روح‌القدس. نشانۀ زمانی بعدی در هر دو تاریخ، بیانگر نخستین ناامیدی، زمانِ درنگ، و رسیدن فرشتۀ دوم یا 1843 است.

The disappointment in the line of Moses was illustrated by his wife when the angel descended to slay Moses for not circumcising his son. In fear Zipporah performed the rite on their son herself. Moses had forgotten to circumcise his son! The very sign of the covenant that was given to Abraham was forgotten by Moses. Father Abraham had set forth the prediction of the Hebrews captivity and deliverance in and from Egypt, and his prophecy was to be specifically fulfilled through Moses, and Moses forgot to circumcise his son. At that point Moses sent Zipporah back to stay with her father until after the deliverance. She tarried in Midian until Moses led the children of Israel through the water of the Red Sea, which the apostle Paul informs us is typifying baptism, the very rite that replaced circumcision. Do not miss that point. The arrival of the waymark representing the second angel in the history of Moses, the waymark that produces the first disappointment in that history was a rejection of the primary rule of Abraham’s covenant relationship with God.

مایوسی در سلسلهٔ موسی به‌وسیلهٔ همسر او به تصویر کشیده شد، آنگاه که فرشته فرود آمد تا موسی را به سبب ختنه نکردن پسرش هلاک سازد. صفوره از ترس، خود آن آیین را بر پسرشان به‌جا آورد. موسی ختنه کردن پسرش را فراموش کرده بود! همان نشانِ عهد که به ابراهیم داده شده بود، از یاد موسی رفته بود. پدر ابراهیم پیشگوییِ اسارت و رهایی عبرانیان را در مصر و از مصر بیان کرده بود، و مقرر بود که نبوت او به‌طور مشخص از طریق موسی به انجام رسد، اما موسی ختنه کردن پسرش را فراموش کرد. در آن هنگام، موسی صفوره را بازفرستاد تا تا پس از رهایی، نزد پدرش بماند. او در مدیان درنگ کرد تا زمانی که موسی بنی‌اسرائیل را از میان آب‌های دریای سرخ عبور داد؛ چیزی که رسول پولس به ما می‌گوید نمونه‌ای از تعمید است، همان آیینی که جایگزین ختنه شد. از این نکته غافل نشوید. فرا رسیدن آن waymark که در تاریخ موسی نمایانگر فرشتهٔ دوم است، آن waymark که نخستین مایوسی را در آن تاریخ پدید می‌آورد، رد شدنِ قاعدهٔ اصلیِ رابطهٔ عهدیِ ابراهیم با خدا بود.

The first disappointment in the line of Christ was the death of Lazarus, which Martha and Mary were certain would not have happened if Jesus had not tarried until Lazarus had already been dead for four days. The disappointment of Jesus allowing his close friend Lazarus to die and rot in the tomb was immense, for not only the two sisters, but also the disciples. Yet the resurrection of Lazarus became the seal of Christ’s entire ministry.

نخستین ناکامی در سلسلهٔ مسیح، مرگِ ایلعازر بود؛ رخدادی که مرتا و مریم یقین داشتند هرگز روی نمی‌داد اگر عیسی درنگ نکرده بود تا آن‌گاه که ایلعازر چهار روز تمام مرده بود. ناکامیِ ناشی از آن‌که عیسی اجازه داد دوستِ نزدیکش ایلعازر بمیرد و در قبر بپوسد، عظیم بود؛ نه فقط برای آن دو خواهر، بلکه برای شاگردان نیز. با این همه، رستاخیزِ ایلعازر مُهرِ تمامِ خدمتِ مسیح گردید.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.

> «مسیح در درنگِ آمدن نزد ایلعازر، مقصودی از رحمت نسبت به کسانی داشت که او را نپذیرفته بودند. او تأخیر کرد تا با برخیزانیدنِ ایلعازر از مردگان، به قومِ سرکش و بی‌ایمانِ خود، شاهدی دیگر بدهد که او به‌راستی «قیامت و حیات» است. او به‌سختی حاضر بود هر امیدی را نسبت به قوم، آن گوسفندانِ بینوا و آوارهٔ خاندانِ اسرائیل، از دست بدهد. دلِ او از سببِ بی‌توبگیِ ایشان در حالِ شکستن بود. او در رحمتِ خود قصد داشت یک شاهدِ دیگر نیز به ایشان بدهد که او احیاکننده است، آن یگانه کسی که تنها او می‌توانست حیات و جاودانگی را آشکار سازد. این می‌بایست شاهدی باشد که کاهنان نتوانند آن را بد تعبیر کنند. این سببِ تأخیرِ او در رفتن به بیت‌عنیا بود. این معجزهٔ تاج‌گذار، یعنی برخیزانیدنِ ایلعازر، می‌بایست مُهرِ خدا را بر کارِ او و بر ادعای الوهیتِ او بگذارد.» آرزوی اعصار، 529.

The sealing of God’s one hundred and forty-four thousand is illustrated in the history of 1843 and 1844, for we are informed that it was Lazarus who led Christ into Jerusalem at the triumphal entry. The history of the triumphal entry is the history Sister White uses to illustrate the Midnight Cry of 1843 and 1844. It was a misunderstanding of Christ having the power to resurrect the dead by God’s creative power. Mary and Elizabeth confessed that they knew Jesus had the power to resurrect Lazarus at the final trump, but could not see that He actually had the power to resurrect then and there. They were in denial of the very truth He came to demonstrate at His baptism and death, the beginning and ending of His personal three-and-a-half-year ministry. They could not see until the stone was removed from the tomb, just as His hand would later be removed from a mistake in some of the figures on the 1843 chart.

مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزارِ خدا در تاریخِ ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ به تصویر کشیده شده است، زیرا به ما گفته شده است که این ایلعازر بود که مسیح را در ورودِ ظفرمندانه به اورشلیم رهبری کرد. تاریخِ ورودِ ظفرمندانه همان تاریخی است که خواهر وایت برای به تصویر کشیدنِ ندای نیمه‌شبِ ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ به کار می‌برد. این، سوءبرداشتی از این بود که مسیح به‌واسطهٔ قدرتِ خلّاقهٔ خدا، قدرتِ زنده کردنِ مردگان را داشت. مریم و الیزابت اقرار کردند که می‌دانستند عیسی در شیپورِ آخر قدرت دارد ایلعازر را زنده کند، اما نمی‌توانستند ببینند که او واقعاً همان‌جا و در همان هنگام نیز قدرتِ زنده کردن را دارد. آنان در انکارِ همان حقیقتی بودند که او آمده بود تا در تعمید و مرگِ خویش آشکار سازد، یعنی آغاز و پایانِ خدمتِ شخصیِ سه سال و نیمهٔ او. آنان نمی‌توانستند ببینند تا آن‌گاه که سنگ از قبر برداشته شد؛ همان‌گونه که دستِ او بعدتر از روی اشتباهی در برخی از ارقامِ جدولِ ۱۸۴۳ برداشته می‌شد.

Moses, after he sent Zipporah away from the upcoming struggle with Pharaoh, was met by his older brother Aaron and the two messengers proceeded to Egypt representing the second angel’s message. Before any plagues were brought upon Egypt Moses warned Pharaoh that if he would not let Israel, God’s firstborn, go out and worship, then God would slay Egypt’s firstborn.

موسیٰ نے، فرعون کے ساتھ آنے والی کشمکش سے صفورہ کو جدا کر کے بھیج دینے کے بعد، اپنے بڑے بھائی ہارون سے ملاقات کی، اور یہ دونوں ایلچی دوسرے فرشتے کے پیغام کی نمائندگی کرتے ہوئے مصر کی طرف روانہ ہوئے۔ مصر پر کوئی آفت نازل کیے جانے سے پہلے موسیٰ نے فرعون کو خبردار کیا کہ اگر وہ اسرائیل، جو خدا کا پہلوٹھا ہے، کو نکل جانے اور عبادت کرنے کی اجازت نہ دے، تو خدا مصر کے پہلوٹھے کو ہلاک کر دے گا۔

> And the Lord said unto Moses, When thou goest to return into Egypt, see that thou do all those wonders before Pharaoh, which I have put in thine hand: but I will harden his heart, that he shall not let the people go. And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:21–23.

> اور خداوند به موسی گفت: چون برای بازگشت به مصر می‌روی، بنگر که همهٔ آن عجایبی را که در دست تو نهاده‌ام، در حضور فرعون به‌جا آوری؛ لیکن من دل او را سخت خواهم ساخت تا قوم را رها نکند. و به فرعون خواهی گفت: خداوند چنین می‌فرماید: اسرائیل پسر من است، یعنی نخست‌زادهٔ من. و به تو می‌گویم: پسرم را رها کن تا مرا عبادت نماید؛ و اگر از رها کردن او امتناع ورزی، اینک من پسر تو را، یعنی نخست‌زاده‌ات را، خواهم کشت. خروج ۴:‏۲۱–۲۳

The Midnight Cry was a prediction that in the future would be fulfilled.

فریاد نیمه‌شب پیشگویی‌ای بود که در آینده تحقق می‌یافت.

> “In the deliverance of Israel from Egypt, the dedication of the first-born was again commanded. While the children of Israel were in bondage to the Egyptians, the Lord directed Moses to go to Pharaoh, king of Egypt, and say, ‘Thus saith the Lord, Israel is My son, even My first-born: and I say unto thee, Let My son go, that he may serve Me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy first-born.’ Exodus 4:22, 23.

> «در رهایی اسرائیل از مصر، تخصیصِ نخست‌زادگان بار دیگر امر شد. هنگامی که بنی‌اسرائیل در بند مصریان بودند، خداوند به موسی فرمان داد که نزد فرعون، پادشاه مصر، برود و بگوید: “خداوند چنین می‌فرماید: اسرائیل پسر من است، یعنی نخست‌زادهٔ من؛ و به تو می‌گویم: پسرم را رها کن تا مرا عبادت نماید؛ و اگر از رها کردن او امتناع ورزی، اینک من پسر تو، یعنی نخست‌زاده‌ات، را خواهم کشت.” خروج 4:22، 23.»

> “Moses delivered his message; but the proud king’s answer was, ‘Who is the Lord, that I should obey His voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go.’ Exodus 5:2. The Lord worked for His people by signs and wonders, sending terrible judgments upon Pharaoh. At length the destroying angel was bidden to slay the first-born of man and beast among the Egyptians. That the Israelites might be spared, they were directed to place upon their doorposts the blood of a slain lamb. Every house was to be marked, that when the angel came on his mission of death, he might pass over the homes of the Israelites.” The Desire of Ages, 51.

> «موسیٰ نے اپنا پیغام پہنچایا؛ لیکن مغرور بادشاہ کا جواب یہ تھا، “خداوند کون ہے کہ میں اس کی آواز مان کر اسرائیل کو جانے دوں؟ میں خداوند کو نہیں جانتا، اور نہ ہی اسرائیل کو جانے دوں گا۔” خروج 5:2۔ خداوند نے اپنے لوگوں کے لیے نشانوں اور عجائب کے ذریعے کام کیا، اور فرعون پر ہولناک عدالتیں بھیجیں۔ آخرکار ہلاک کرنے والے فرشتہ کو حکم دیا گیا کہ مصریوں میں انسان اور چوپایوں کے پہلوٹھوں کو قتل کرے۔ تاکہ اسرائیلی بچا لیے جائیں، انہیں ہدایت دی گئی کہ ذبح کیے گئے ایک برّہ کا خون اپنے دروازوں کی چوکھٹوں پر لگائیں۔ ہر گھر پر نشان ہونا لازم تھا، تاکہ جب فرشتہ اپنے موت کے مشن پر آئے تو وہ اسرائیلیوں کے گھروں سے گزر جائے۔» The Desire of Ages, 51.

The Midnight Cry message unto Pharaoh was identifying the death of the firstborn in response to Pharaoh’s rebellion. Once the message was put into the record the plagues, representing the power of the Midnight Cry in the summer of 1844 was brought upon Egypt. The message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave in the summer of 1844. The plagues swept across Egypt and when the promised death of the firstborn arrived a cry was heard at midnight throughout Egypt.

پیامِ فریادِ نیمه‌شب به فرعون، مرگِ نخست‌زادگان را در پاسخ به عصیانِ فرعون مشخص می‌ساخت. هنگامی که این پیام در سجل ثبت شد، بلاها ــ که نمایانگر قدرتِ فریادِ نیمه‌شب در تابستانِ ۱۸۴۴ بود ــ بر مصر نازل گردید. پیامِ فریادِ نیمه‌شب در تابستانِ ۱۸۴۴ همچون موجی خروشان سراسر سرزمین را درنوردید. بلاها سراسر مصر را فراگرفت، و چون مرگِ موعودِ نخست‌زادگان فرا رسید، در نیمه‌شب فریادی در تمام مصر شنیده شد.

> And Moses said, Thus saith the Lord, About midnight will I go out into the midst of Egypt: And all the firstborn in the land of Egypt shall die, from the firstborn of Pharaoh that sitteth upon his throne, even unto the firstborn of the maidservant that is behind the mill; and all the firstborn of beasts. And there shall be a great cry throughout all the land of Egypt, such as there was none like it, nor shall be like it any more. Exodus 11:4–6.

> ۽ موسىٰ چيو، خداوند ائين ٿو فرمائي: اڌ رات ڌاري آءٌ مصر جي وچ ۾ نڪرندس؛ ۽ مصر جي ملڪ ۾ سڀ پهلوٺا مري ويندا، فرعون جي انهيءَ پهلوٺي کان، جيڪو پنهنجي تخت تي ويٺو آهي، وٺي انهيءَ ٻانهيءَ جي پهلوٺي تائين، جيڪا جنڊ پٺيان آهي؛ ۽ چوپائي مال جا سڀ پهلوٺا پڻ. ۽ مصر جي سڄي ملڪ ۾ هڪ وڏو ماتم ٿيندو، جنهن جهڙو نه اڳي ڪڏهن ٿيو آهي، ۽ نه وري ڪڏهن ٿيندو. خروج 11:4–6.

The triumphal entry of Christ into Jerusalem led to the cross of Calvary, and the disciples of Christ and his other followers experienced a Great Disappointment.

ورود پیروزمندانهٔ مسیح به اورشلیم به صلیبِ جلجتا انجامید، و شاگردانِ مسیح و دیگر پیروانِ او دچار ناامیدیِ عظیمی شدند.

> “Our disappointment was not so great as that of the disciples. When the Son of man rode triumphantly into Jerusalem, they expected Him to be crowned king. The people flocked from all the region about, and cried: ‘Hosanna to the Son of David.’ And when the priests and elders besought Jesus to still the multitude, He declared that if they should hold their peace even the stones would cry out, for prophecy must be fulfilled. Yet in a few days these very disciples saw their beloved Master, whom they believed would reign on David’s throne, stretched upon the cruel cross above the mocking, taunting Pharisees. Their high hopes were disappointed, and the darkness of death closed about them.” Testimonies, volume 1, 57, 58.

> «سرخوردگیِ ما به اندازۀ سرخوردگیِ شاگردان نبود. هنگامی که پسرِ انسان با ظفریابی به اورشلیم وارد شد، آنان انتظار داشتند که او به پادشاهی تاجگذاری شود. مردم از سراسر آن نواحی گرد آمدند و فریاد برآوردند: “هوشیعانا بر پسرِ داوود.” و چون کاهنان و مشایخ از عیسی خواستند که جماعت را خاموش سازد، او اعلام کرد که اگر ایشان خاموش بمانند، سنگ‌ها نیز فریاد خواهند زد، زیرا نبوت می‌بایست تحقق یابد. با این همه، همین شاگردان در اندک روزهایی بعد، استاد محبوبِ خویش را، که باور داشتند بر تختِ داوود سلطنت خواهد کرد، بر صلیبِ بی‌رحمانه، در برابر فریسیانِ استهزاگر و طعنه‌زن، کشیده دیدند. امیدهای بلند آنان نقش بر آب شد، و تاریکیِ مرگ آنان را دربر گرفت.» شهادت‌ها، جلد ۱، ۵۷، ۵۸.

The great disappointment of the disciples and Millerites is also represented by the Hebrews being stuck between Pharaoh’s army and the Red Sea.

شاگردان و میلریّت‌ها نیز در نومیدی عظیم خود، به‌وسیلهٔ عبریان که میان سپاه فرعون و دریای سرخ گرفتار شده بودند، بازنموده شده‌اند.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> «بر ما نور انباشتهٔ اعصار گذشته می‌تابد. گزارشِ فراموش‌کاریِ اسرائیل برای روشن‌گریِ ما محفوظ مانده است. در این عصر، خدا دست خود را دراز کرده است تا برای خویش قومی را از هر امّت و قبیله و زبان گرد آورد. در جنبشِ ظهور، او برای میراثِ خویش عمل کرده است، چنان‌که برای بنی‌اسرائیل در بیرون آوردن ایشان از مصر عمل کرد. در نومیدیِ عظیمِ سالِ 1844، ایمانِ قومِ او آزموده شد، همان‌گونه که ایمانِ عبرانیان نزد دریای سرخ آزموده گردید.» شهادت‌ها، جلد 8، 115، 116.

It is important to see that when Christ entered Jerusalem the inspiration of the hour produced an outburst of praise, which the Pharisee’s sought to silence. The heart of the chorus of praise was the reference to Jesus being the son of David, the very symbol Christ used to mark the end of his verbal interactions with the quibbling Jews. Most irritating to the Jews was the recognition that when calling Jesus, the Son of David they were by inference referencing King David’s triumphal entry into Jerusalem.

مهم است که دریابیم هنگامی که مسیح وارد اورشلیم شد، الهام آن ساعت فورانی از ستایش پدید آورد که فریسیان در پی خاموش ساختن آن بودند. محور اصلی این همسراییِ ستایش، اشاره به عیسی به‌عنوان پسر داوود بود؛ همان نمادی که مسیح برای نشان دادن پایان تعاملات کلامی خود با یهودیانِ مجادله‌گر به کار برد. آنچه بیش از همه یهودیان را می‌آزرد، این بود که وقتی عیسی را پسر داوود می‌خواندند، به‌طور ضمنی به ورودِ ظفرمندانهٔ داوودِ پادشاه به اورشلیم اشاره می‌کردند.

In the history of David’s work of bringing the ark to Jerusalem, the empowerment of the message was represented by David’s empowerment.

در تاریخ کار داوود در آوردنِ تابوت به اورشلیم، اقتدارِ پیام به‌وسیلهٔ اقتدارِ داوود به تصویر کشیده شد.

> And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.

> و داوود پیش رفت و بزرگ و بزرگ‌تر شد، و یهوه، خدای لشکرها، با او بود. دوم سموئیل ۵:۱۰

Thereafter David determined to bring the ark unto Jerusalem. In bringing the ark to the city of David, there was to be a disappointment, as in every reform line. Uzzah, whose name means strength, knowing full well that he was not authorized to touch the ark, did so anyway. The very issue that took the ark into captivity in the first place, was disobedience unto the Lord’s revealed will, and presumption concerning the power associated with the ark of God. Yet Uzzah, a strong man of David disobeyed, just as Moses disobeyed the command of circumcision. Uzzah was struck dead, and the ark tarried outside of Jerusalem until David understood that those watching over where the ark had remained after Uzzah’s death were being blessed. David then set forth again to bring the ark into Jerusalem. As David danced into Jerusalem his wife saw his nakedness and was greatly disappointed.

از آن پس، داود مصمم شد که تابوت را به اورشلیم بیاورد. در آوردنِ تابوت به شهرِ داود، قرار بود ناامیدی‌ای رخ دهد، همان‌گونه که در هر خطِ اصلاحی چنین می‌شود. عُزّا، که نامش به معنای قوت است، با آنکه کاملاً می‌دانست مجاز نیست تابوت را لمس کند، با این همه چنین کرد. همان مسئله‌ای که در وهلهٔ نخست تابوت را به اسارت برد، نافرمانی نسبت به ارادهٔ مکشوفِ خداوند و جسارتِ خودسرانه دربارهٔ قدرتِ مرتبط با تابوتِ خدا بود. با این حال، عُزّا، مردی نیرومند از مردانِ داود، نافرمانی کرد، همان‌گونه که موسی از فرمانِ ختنه نافرمانی کرد. عُزّا به مرگ زده شد، و تابوت بیرونِ اورشلیم درنگ کرد تا آنکه داود دریافت کسانی که بر جایی که تابوت پس از مرگِ عُزّا در آن مانده بود نظارت می‌کردند، برکت می‌یافتند. آنگاه داود بار دیگر به راه افتاد تا تابوت را به اورشلیم بیاورد. هنگامی که داود با رقص واردِ اورشلیم می‌شد، همسرش برهنگیِ او را دید و سخت ناامید شد.

Three lines of reformatory movements that all address 1843 and 1844, the period of time that righteous men and prophets desired to see and hear. The characteristics of the arrival of the second angel, thus marking a tarrying time and disappointment are all easy to see. The deeper truths identify that the disappointment was not simply a misunderstanding on the part of Moses, or Uzzah or Martha and Mary, but a disappointment that was connected with rejecting a foundational principle connected to the very history where the disappointment was accomplished. For Moses it was the sign of circumcision, for Uzzah it was presumption about God’s commands concerning the ark, for Martha and Mary it was a lack of faith in Christ’s creative power to resurrect.

سه خط از جنبش‌های اصلاحی که همگی به ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴، آن دوره‌ای از زمان، اشاره دارند که مردان صالح و انبیا آرزوی دیدن و شنیدن آن را داشتند. ویژگی‌های ورود فرشتهٔ دوم، که بدین‌سان زمانِ درنگ و نومیدی را مشخص می‌سازد، همگی به‌آسانی قابل مشاهده‌اند. حقایقِ عمیق‌تر آشکار می‌سازند که این نومیدی صرفاً سوء‌تفاهمی از جانب موسی، یا عُزّه، یا مارتا و مریم نبود، بلکه نومیدی‌ای بود که با ردّ اصلی بنیادین مرتبط بود؛ اصلی که به همان تاریخی پیوسته بود که در آن، آن نومیدی تحقق یافت. برای موسی، آن نشانهٔ ختنه بود؛ برای عُزّه، جسارتِ خودسرانه نسبت به اوامر خدا دربارهٔ تابوت؛ و برای مارتا و مریم، فقدان ایمان به قدرت خلاقهٔ مسیح برای برخیزانیدنِ مردگان.

With Moses the very central theme of his ministry was establishing a covenant relationship with a chosen people, and Moses forgot the sign of that covenant. With Uzzah it was the very principle of the sacredness of God’s law, which was embodied in the ark. With Martha and Mary, it was the very center of Christ’s ministry, beginning with His baptism, and ending with His death, burial and resurrection as typified in the beginning of His ministry. The first disappointment of 1843 was brought about through a mistake in some of the figures upon the chart that was a fulfillment of the prophecy of Habakkuk. The mistake involved the premier principle of the movement of Miller’s—the day for a year principle.

با موسی، درست همان مضمونِ محوریِ خدمت او، برقراریِ رابطه‌ای عهدی با قومی برگزیده بود، و موسی نشانهٔ آن عهد را از یاد برد. در موردِ عُزّا، مسئله درست همان اصلِ تقدّسِ شریعتِ خدا بود که در تابوت تجسّم یافته بود. در موردِ مارتا و مریم، مسئله درست همان مرکزِ خدمتِ مسیح بود، که با تعمیدِ او آغاز شد و با مرگ، دفن و رستاخیزِ او پایان یافت، چنان‌که در آغازِ خدمتِ او به‌صورتِ نمونه پیشاپیش نمایان شده بود. نخستین ناامیدیِ سال 1843 بر اثرِ اشتباهی در برخی از ارقامِ روی نمودار پدید آمد که تحققِ نبوتِ حبقوق بود. آن اشتباه متضمنِ اصلِ اساسیِ درجهٔ اولِ جنبشِ میلر—اصلِ یک روز به‌جای یک سال—بود.

The “seven thunders” represent the Advent movement of 1840 to 1844, but within that movement is the history of 1843 to 1844 which begins and ends with a disappointment, thus placing the signature of Alpha and Omega on that history. And that history is the very history Jesus and Ellen White point to as the sacred history that the righteous have always longed to see.

«هفت رعد» نمایانگر جنبش ادونتیِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ است؛ اما در درون آن جنبش، تاریخ ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۴ قرار دارد که با یک ناامیدی آغاز می‌شود و با یک ناامیدی پایان می‌یابد، و بدین‌سان مُهر آلفا و اُمگا را بر آن تاریخ می‌نهد. و آن تاریخ، همان تاریخی است که عیسی و الن وایت به آن اشاره می‌کنند به‌عنوان تاریخ مقدسی که عادلان همواره آرزومند دیدن آن بوده‌اند.

Those four lines; Moses, David, Christ and the Millerites teach that when the parable of the ten virgins is repeated at the end of the world there will be an empowerment, not of the second, but of the third angel’s message that is followed by a disappointment, that starts a tarrying time.

آن چهار خط—موسی، داوود، مسیح و میلری‌ها—تعلیم می‌دهند که هنگامی که مَثَلِ ده باکره در پایان جهان تکرار شود، توان‌بخشی‌ای رخ خواهد داد، نه به پیام فرشتهٔ دوم، بلکه به پیام فرشتهٔ سوم؛ پیامی که به‌دنبال آن نومیدی‌ای می‌آید که زمانِ تأخیر را آغاز می‌کند.

When the first angel descended on August 11, 1840 it confirmed the premier prophetic rule of the Millerites, and their first disappointment would be specifically connected to that rule. When that disappointment and tarrying time ended at the Midnight Cry, that message would also relate to the day for a year principle, as would the identification that Christ would come on October 22, 1844. All four waymarks of 1840 to 1844 were associated with the day for a year principle.

جب پہلا فرشتہ 11 اگست 1840 کو نازل ہوا تو اس نے ملیرائٹس کے اولین نبوی اصول کی تصدیق کی، اور ان کی پہلی مایوسی خاص طور پر اسی اصول سے وابستہ تھی۔ جب وہ مایوسی اور تاخیر کا زمانہ نصفُ اللیل کی پکار پر ختم ہوا، تو وہ پیغام بھی ’’ایک دن کے بدلے ایک سال‘‘ کے اصول سے متعلق تھا، جیسا کہ یہ تعین بھی کہ مسیح 22 اکتوبر 1844 کو آئیں گے۔ 1840 سے 1844 تک کے چاروں سنگِ میل ’’ایک دن کے بدلے ایک سال‘‘ کے اصول کے ساتھ وابستہ تھے۔

The Jews were made the depositaries of the law of God, and the issue that is represented in Moses line is the law of God and the statutes. In David’s history it was again the law of God. In Christ’s history it was the law of God, for without the shedding of blood there is no remission of the sin that has been revealed to the sinner by the law of God. But Adventism was made the depositaries of not only the law of God but the prophetic Word.

یہودیوں کو شریعتِ خدا کے امانت دار بنایا گیا تھا، اور وہ مسئلہ جو موسیٰ کی نسل میں نمایاں کیا گیا ہے، شریعتِ خدا اور اس کے فرائض ہیں۔ داؤد کی تاریخ میں بھی پھر شریعتِ خدا ہی زیرِ بحث تھی۔ مسیح کی تاریخ میں بھی شریعتِ خدا ہی تھی، کیونکہ خون بہائے بغیر اس گناہ کی معافی نہیں جو خدا کی شریعت کے ذریعہ گنہگار پر ظاہر کیا گیا ہے۔ لیکن ایڈونٹ ازم کو نہ صرف شریعتِ خدا بلکہ نبوی کلام کا بھی امانت دار بنایا گیا۔

Therefore, the theme in the line of Millerite history is the prophetic rules of God. At the end of Adventism, it will once again be about the rules of prophetic interpretation, but since 1844 prophetic time is no longer to be applied. The rules at the end are premised on Alpha and Omega illustrating the end from the beginning.

لہٰذا، ملیرائٹ تاریخ کے سلسلے میں مرکزی موضوع خدا کے نبوی اصول ہیں۔ ایڈونٹ ازم کے اختتام پر ایک بار پھر معاملہ نبوی تفسیر کے اصولوں ہی کا ہوگا، لیکن 1844 کے بعد نبوی وقت کا اطلاق اب نہیں کیا جانا ہے۔ اختتام کے اصول اس بنیاد پر قائم ہیں کہ الفا اور اومیگا ابتدا سے انتہا کی تمثیل پیش کرتے ہیں۔

When the Ottoman supremacy ceased in fulfillment of the second woe, representing the prophetic activity of Islam, the three hundred ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation 9:15 was fulfilled and the “day for a year principle,” which is the very heart of Miller’s work was confirmed.

जब उस्मानी प्रभुत्व, जो इस्लाम की भविष्यद्वाणीगत गतिविधि का प्रतिनिधित्व करते हुए दूसरे हाय की पूर्ति में समाप्त हुआ, तब प्रकाशितवाक्य 9:15 की तीन सौ इक्यानवे वर्ष और पंद्रह दिनों की भविष्यवाणी पूरी हुई, और “एक दिन एक वर्ष के सिद्धान्त,” जो मिलर के कार्य का अत्यंत हृदय है, की पुष्टि हुई।

When Islam struck on September 11, 2001 the arrival of the third woe in fulfillment of Revelation 8:13 was fulfilled, and the principle that was the very heart of the work of Future for America was confirmed; that principle being simply stated as the repetition of history. A prophecy of a woe trumpet representing Islam was confirmed when both the angel of Revelation ten in 1840 and the angel of Revelation eighteen in 2001 was fulfilled. History had repeated. What would be expected next is a disappointment.

जब 11 सितंबर 2001 को इस्लाम ने प्रहार किया, तब प्रकाशितवाक्य 8:13 की पूर्ति में तीसरे हाय का आगमन पूरा हुआ, और वह सिद्धान्त जो Future for America के कार्य का मूल हृदय था, पुष्टि को प्राप्त हुआ; वह सिद्धान्त संक्षेप में यह है कि इतिहास अपने को दोहराता है। एक ऐसे हाय-तुरही की भविष्यवाणी, जो इस्लाम का प्रतिनिधित्व करती है, तब पुष्टि हुई जब 1840 में प्रकाशितवाक्य 10 के स्वर्गदूत की भी और 2001 में प्रकाशितवाक्य 18 के स्वर्गदूत की भी पूर्ति हुई। इतिहास ने अपने को दोहरा दिया था। इसके बाद जिसकी अपेक्षा की जाती, वह एक निराशा होती।

The disappointment would usher in a tarrying time. The disappointment would dishearten and scatter those involved with the work. The disappointment would be accomplished by a disregard of a primary law of prophecy, in fact the primary rule of prophecy established in the beginning of Adventism. The empowerment of September 11, 2001 was associated with Islam and the disappointment of July 18, 2020 was about Islam. We are informed that what allowed Samuel Snow and others thereafter to recognize the date of October 22, 1844 was that the Lord removed his hand from a mistake in some of the figures on the 1843 chart. Then Snow and the Millerites saw that the same evidence that had led them to predict the year 1843 for the fulfillment of the twenty-three-hundred-year prophecy was then recognized to be the very same evidence that allowed them to identify October 22, 1844.

مایوسی، زمانی از درنگ را به‌همراه می‌آورد. این مایوسی کسانی را که در این کار درگیر بودند دلسرد و پراکنده می‌ساخت. این مایوسی از رهگذر بی‌اعتنایی به یک قانون اساسی نبوت، و در واقع اصلی‌ترین قاعدهٔ نبوت که در آغاز ادونتیسم برقرار شده بود، تحقق می‌یافت. توانمندسازیِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ با اسلام مرتبط بود و مایوسیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ دربارهٔ اسلام بود. به ما گفته شده است که آنچه به ساموئل اسنو و دیگران پس از او امکان داد تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را تشخیص دهند، این بود که خداوند دست خود را از اشتباهی در برخی از ارقامِ نمودار ۱۸۴۳ برداشت. آنگاه اسنو و میلریت‌ها دریافتند که همان شواهدی که آنان را به پیشگوییِ سال ۱۸۴۳ برای تحقق نبوتِ دو هزار و سیصد ساله رهنمون شده بود، اکنون همان شواهدی شناخته شد که به آنان امکان داد ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را معین کنند.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236, 237.

> «عیسی و تمامی لشکر آسمان با همدردی و محبت بر کسانی می‌نگریستند که با انتظاری شیرین مشتاق دیدار او بودند که جان‌هایشان او را دوست می‌داشت. فرشتگان پیرامون آنان در پرواز بودند تا ایشان را در ساعت آزمایششان پایداری بخشند. آنان که از پذیرفتن پیام آسمانی غفلت کرده بودند، در تاریکی واگذاشته شدند، و خشم خدا بر ضد ایشان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برای ایشان فرستاده بود، بپذیرند. آن وفادارانِ نومیدشده، که نمی‌توانستند دریابند چرا خداوندشان نیامد، در تاریکی واگذاشته نشدند. بار دیگر به سوی کتاب‌مقدس‌هایشان هدایت شدند تا ادوار نبوتی را جست‌وجو کنند. دست خداوند از روی ارقام برداشته شد، و اشتباه توضیح داده شد. آنان دیدند که ادوار نبوتی تا 1844 امتداد می‌یافت، و همان شواهدی که برای نشان دادن این‌که ادوار نبوتی در 1843 پایان می‌پذیرفت، ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن‌ها در 1844 خاتمه خواهد یافت. نور از کلام خدا بر وضعیت آنان تابید، و آنان زمانی برای تأخیر کشف کردند—«اگرچه آن [رؤیا] تأخیر نماید، برایش منتظر بمان.» در محبتشان به آمدن قریب‌الوقوع مسیح، از تأخیر رؤیا که برای آشکار ساختن منتظرانِ حقیقی مقدر شده بود، غافل مانده بودند. بار دیگر نقطه‌ای زمانی داشتند. با این حال، دیدم که بسیاری از ایشان نمی‌توانستند از نومیدی شدید خود فراتر روند تا آن درجه از غیرت و نیرو را که ایمانشان را در 1843 مشخص ساخته بود، در خود داشته باشند.» Early Writings, 236, 237.

We should expect that the evidence that led to a prediction of Islam attacking the United States on July 18, 2020, would confirm that at the soon-coming Sunday law, Islam is the judgment that is brought against the United States, with the element of time no longer associated with the event.

باید انتظار داشته باشیم که شواهدی که به پیش‌بینیِ حملۀ اسلام به ایالات متحده در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ انجامید، این امر را تأیید کند که در قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌فرا‌رسنده، اسلام همان داوری‌ای است که بر ضد ایالات متحده وارد می‌شود، بی‌آنکه دیگر عنصر زمان با آن رویداد مرتبط باشد.

Four primary waymarks in the history of 1840 until 1844. Every waymark is associated with the application of Miller’s primary rule—the day for a year principle.

چهار نشانهٔ اصلی در تاریخِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴. هر نشانه با به‌کارگیریِ قاعدهٔ اصلیِ میلر—اصلِ یک روز به‌جای یک سال—مرتبط است.

Four primary waymarks in the history of 2001, until the Sunday law. September 11, 2001 was Islam. The failed prediction of July 18, 2020 was about Islam. Every waymark is associated with the application of Future for America’s primary rule—the repetition of history. The “seven thunders” represent future events that will be disclosed in their order. The first of the four waymarks were September 11, 2001 identifying an attack of the United States by Islam in fulfillment of the third woe. The last waymark, representing the Sunday law in our history must be about Islam for the Alpha and Omega always illustrates the end from the beginning, and the Alpha and Omega is He who sealed up the “seven thunders” for this very history. Islam will attack the United States at the Sunday law.

چهار نشانهٔ اصلی در تاریخِ ۲۰۰۱، تا هنگام قانونِ یکشنبه. یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ اسلام بود. پیشگوییِ نافرجامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ دربارهٔ اسلام بود. هر نشانه با به‌کارگیریِ قاعدهٔ اصلیِ Future for America—تکرارِ تاریخ—مرتبط است. «هفت رعد» نمایانگرِ رویدادهای آینده‌ای هستند که به ترتیبِ خود آشکار خواهند شد. نخستینِ این چهار نشانه، یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ بود که حملهٔ اسلام به ایالات متحده را در تحققِ وایِ سوم مشخص ساخت. آخرین نشانه، که نمایانگرِ قانونِ یکشنبه در تاریخِ ماست، باید دربارهٔ اسلام باشد، زیرا آلفا و امگا همواره پایان را از آغاز به تصویر می‌کشد، و آلفا و امگا همان کسی است که «هفت رعد» را برای همین تاریخ مُهر و موم کرد. اسلام در هنگامِ قانونِ یکشنبه به ایالات متحده حمله خواهد کرد.

This is one of three primary elements of the unsealing of the seven thunders that is now being opened up. Once Moses announced the message typifying the Midnight Cry in his line of history the final movements were rapid. Ten supernatural devastating plagues until the prophecy of the firstborn was fulfilled creating the cry at Midnight in Egypt. Once Christ entered Jerusalem the rapid steps to the cross were under way. When the message was announced there was no turning back. From the Exeter camp meeting on August 12, 1844, less than two months later the prediction was fulfilled.

यह सात गड़गड़ाहटों के खोले जाने के तीन प्रमुख तत्त्वों में से एक है, जो अब प्रकट किया जा रहा है। जब मूसा ने अपने इतिहास की रेखा में मध्यरात्रि की पुकार का प्रतिरूप ठहरने वाला संदेश घोषित किया, तब अंतिम गतियाँ तीव्र हो गईं। दस अलौकिक, विनाशकारी विपत्तियाँ आईं, यहाँ तक कि पहलौठे के विषय की भविष्यवाणी पूरी हुई और मिस्र में मध्यरात्रि का विलाप उत्पन्न हुआ। जब मसीह यरूशलेम में प्रवेश कर गए, तब क्रूस तक पहुँचाने वाले तीव्र चरण प्रारंभ हो चुके थे। जब वह संदेश घोषित किया गया, तब लौटने का कोई मार्ग न रहा। 12 अगस्त, 1844 को एक्सेटर के शिविर-सम्मेलन से, दो महीने से भी कम समय बाद, वह भविष्यकथन पूरा हुआ।

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> और यहोवा का वचन मेरे पास पहुँचा, और कहा, हे मनुष्य-पुत्र, यह कैसी कहावत है जो तुम इस्राएल की भूमि में कहते हो, कि दिन लम्बे होते जाते हैं, और हर एक दर्शन निष्फल हो जाता है? इसलिए उनसे कह, प्रभु यहोवा यों कहता है: मैं इस कहावत का अन्त कर दूँगा, और वे इसे इस्राएल में फिर कहावत के रूप में प्रयोग न करेंगे; परन्तु उनसे कह, दिन निकट हैं, और हर एक दर्शन की पूर्ति भी। क्योंकि इस्राएल के घराने में फिर न कोई व्यर्थ दर्शन होगा, और न कोई चापलूसी करनेवाला भावी-कथन। क्योंकि मैं यहोवा हूँ: मैं बोलूँगा, और जो वचन मैं बोलूँगा वह पूरा होगा; वह फिर विलम्बित न होगा; क्योंकि हे विद्रोही घराने, तुम्हारे ही दिनों में मैं वचन कहूँगा, और उसे पूरा भी करूँगा, प्रभु यहोवा की यही वाणी है। फिर यहोवा का वचन मेरे पास पहुँचा, और कहा, हे मनुष्य-पुत्र, देख, इस्राएल का घराना कहता है, जो दर्शन वह देखता है वह बहुत दिनों के लिए है, और वह दूर के समयों की भविष्यद्वाणी करता है। इसलिए उनसे कह, प्रभु यहोवा यों कहता है: मेरे किसी भी वचन में अब और विलम्ब न होगा, परन्तु जो वचन मैंने कहा है वह पूरा किया जाएगा, प्रभु यहोवा की यही वाणी है। यहेजकेल 12:21–28.

Back to Articles