Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Five

کتاب دانیال — صد و بیست و پنج

Unlocking Prophetic Significance: Deciphering Daniel 11:40 and Its Implications for Modern Christianity

گشودنِ اهمیتِ نبوی: رمزگشاییِ دانیال ۱۱:۴۰ و پیامدهای آن برای مسیحیتِ معاصر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

آیهٔ چهلِ دانیال یازده، از زمانِ آخر آغاز می‌شود، اما این آیه دو زمانِ آخر را مشخص می‌سازد، و از این‌رو به دانشجوی نبوت امکان می‌دهد که نخستین زمانِ آخر را با دومین زمانِ آخر هم‌تراز سازد. هنگامی که این کاربرد انجام می‌گیرد، خطِ تاریخِ میلری که در سال 1798 آغاز شد، به موازاتِ تاریخِ ایالات متحده در سال 1989 امتداد می‌یابد. این دو خط، خطِ شاخِ حقیقیِ پروتستان و خطِ شاخِ جمهوری‌خواهِ حیوانِ زمینِ مکاشفه باب سیزدهم را مشخص می‌کنند. هر دو خط در زمانِ آخرِ 1798 آغاز می‌شوند، و زمانِ آخر در 1989 صرفاً مکملِ آن است و شاهدِ دومی از نشانه‌های راهِ حقیقت را که در این آیه مُهرگشایی می‌شوند، فراهم می‌آورد.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

جنبشِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید، اما به سبب عصیانِ هفت‌سالهٔ ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ به تعویق افتاد. آمدنِ فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تکرار شد. سالِ ۱۸۶۳ به‌وسیلهٔ نخستین اردو زدنِ اسرائیلِ باستان در قادِش و عصیانِ ده جاسوس نمونه‌سازی شده بود، و ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌وسیلهٔ آخرین اردو زدنِ اسرائیلِ باستان در قادِش و عصیانِ موسی نمونه‌سازی شده بود. عصیانِ ۱۸۶۳ نمایانگرِ نخستین عصیان در قادِش بود که حکمی به مرگ در بیابان را به بار آورد. عصیانِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانگرِ آخرین عصیان در قادِش بود که مرگِ رهبریِ اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای را به بار آورد.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

نزولِ فرشتہ 11 اگست 1840 کو، جس نے 1840 سے 1844 تک کی تحریک کا آغاز کیا—جسے سسٹر وائٹ نے خدا کی قدرت کے ایک جلالی ظہور سے تعبیر کیا—11 ستمبر 2001 کی تمثیل تھا اور خدا کی قدرت کے ایک جلالی ظہور کی نشان دہی کرتا تھا۔

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> «فرشته‌ای که در اعلان پیام فرشتهٔ سوم متحد می‌شود، باید تمامی زمین را با جلال خود روشن سازد. در اینجا کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبش ادونتیِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ جلوه‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانیده شد، و در برخی کشورها بزرگ‌ترین علاقهٔ دینی پدید آمد که از زمان اصلاحات سدهٔ شانزدهم تاکنون در هیچ سرزمینی دیده نشده بود؛ اما اینها باید به‌وسیلهٔ جنبش نیرومند تحت آخرین هشدار فرشتهٔ سوم پشت سر گذاشته شوند.» The Great Controversy, 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

سومین فرشته در نخستین ظهور خود در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ (نخستین قادش) آمد تا کار را به انجام رساند، اما قوم خدا بر آن شدند که رهبری تازه برگزینند و به مصر بازگردند. تا سال ۱۸۶۳، آنان به‌جای آنکه در کار خدا برای فروافکندن دیوارهای اَریحا مشارکت کنند، «اَریحا را از نو بنا کرده بودند». ازاین‌رو، به مرگ در بیابان ملعون شدند.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> و یوشع در آن زمان ایشان را سوگند داد و گفت: «ملعون باد نزد خداوند آن مردی که برخیزد و این شهر، اَریحا، را بنا کند؛ بنیاد آن را بر نخست‌زادۀ خود خواهد نهاد، و در کوچک‌ترین پسر خویش دروازه‌های آن را برپا خواهد ساخت.» یوشع ۶:۲۶.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

چنان‌که اسرائیلِ باستان در قادِشِ نخست، که پیام یوشع و کالیب را رد کرده بود، عمل نمود، طغیانِ اسرائیلِ جدید در قادِشِ نخست (1863) نیز لعنتِ یوشع را بر آنان نازل ساخت. هنگامی که فرشتهٔ سوم در 11 سپتامبر 2001 (قادِشِ آخر) بازگشت، کارِ نهایی، پیش از آنکه خدا اَریحا و دیوارهایش را فرو افکند، آغاز شد.

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

22 اکتوبر 1844 تیسرے فرشتے کی آمد کی علامت ہے، اور اسی طور یہ آخری ایام میں جلد آنے والے اتوار کی آمد کی بھی علامت ہے۔ 1863 تیسرے فرشتے کی اُس آزمائشی مدت کے اختتام کی علامت ہے جو 22 اکتوبر 1844 کو شروع ہوئی تھی۔ لہٰذا 1863 جلد آنے والے اتوار کے قانون کی ایک علامت ہے، کیونکہ یسوع ہمیشہ انجام کو ابتدا کے ساتھ پیش کرتا ہے۔ 1863 میں قوم دو طبقوں میں تقسیم ہو گئی تھی، اور اسی طرح اتوار کے قانون کے وقت بھی دو طبقے ظاہر کیے جائیں گے۔

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

دورهٔ آزمونِ فرشتهٔ سوم در تاریخ میلری از سال ۱۸۴۴ آغاز شد و در سال ۱۸۶۳ پایان یافت، و هم آغاز و هم پایان، هر دو، قانون یکشنبهٔ ایام آخر را مشخص ساختند. در تاریخِ میانِ آغاز (۱۸۴۴) و پایان (۱۸۶۳)، شورشِ جنبش میلری (۱۸۵۶) قرار دارد. از این‌رو، این دوره مُهرِ «حقیقت» را بر خود دارد. بازگشت به قادش برای بار دوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آغازِ فرایندِ آزمونِ فرشتهٔ سوم را نشان می‌دهد، فرایندی که در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد به پایان می‌رسد، چنان‌که سال ۱۸۶۳ نمونهٔ آن بود.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

از آن قانون یک‌شنبه تا هنگامی که مهلت آزمایش بشر به پایان رسد، اَریحا و دیوارهای آن فروخواهد ریخت، در هماهنگی با داوری اجرایی بر فاحشهٔ بابل که در آن تاریخ بازنمایی شده است. آیهٔ چهل از سال 1798 آغاز می‌شود و در آستانهٔ قانون یک‌شنبهٔ به‌زودی‌آمدنی در آیهٔ چهل‌ویک به پایان می‌رسد. زمانِ آخر در سال 1798 نمودار خطّ داخلی کلیسای خداست، که از میلریتی‌های جنبش فرشتهٔ اول آغاز شده و تا جنبش فرشتهٔ سوم و صد و چهل و چهار هزار امتداد می‌یابد. همه در یک آیه.

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

جنگ میان پادشاه شمال که با برتری‌یافتن پادشاه جنوب در سال 1798 آغاز شد، در سال 1989 به پایان رسید، هنگامی که پادشاه جنوب به‌وسیلهٔ اتحادی میان پادشاهی پنجم و ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس شکست خورد. جنگِ پادشاه شمال و پادشاه جنوب که در 1798 آغاز شد، از سوی میلری‌ها همچون نبردی علیه روم شناخته شد، که آنان آن را صرفاً دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپیت می‌دیدند. هنگامی که جنگ در 1989 پایان یافت، هر سه قدرتِ ویرانگر درگیر بودند، و این امر آغازِ تصویرسازیِ نبویِ آن سه قدرت را رقم زد که جهان را به‌سوی آرماگدون رهبری می‌کنند، که در آیهٔ چهل‌وپنجمِ دانیال یازده به‌طور جغرافیایی به تصویر کشیده شده است.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

آیات چهل تا چهل‌وپنج پویایی‌های نبویِ سه قدرت را که پاپ را میان دریاها و کوه مقدسِ جلیل به فرجام او می‌رسانند، مشخص می‌سازند. اگر به‌درستی فهمیده شود، تاریخ نبوی‌ای که در آیه چهل‌ویک به تصویر کشیده شده است، آیات چهل‌ویک تا چهل‌وچهار را در بر می‌گیرد.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

لہٰذا، 1989 میں زمانۂ آخر کے آغاز سے، 1798 کی دوسری گواہی کے ساتھ، جو بادشاہِ جنوب اور بادشاہِ شمال کے درمیان جنگ کے آغاز اور اختتام کی نشان دہی کرتی ہے، آیت اکتالیس سے چوالیس تک اُس پاپائیت کے سہ جہتی اتحاد کی نشان دہی کرتی ہیں جس کا مہلک زخم شفا پا چکا ہے، اور آیت پینتالیس وہ مقام ہے جہاں وہ اپنے انجام کو پہنچتی ہے۔ یہ آیات، جب اس زاویۂ نظر سے دیکھی جائیں، ایک ایسی تاریخ پیش کرتی ہیں جو خدا کی کلیسیا سے خارج ہے، جیسا کہ مکاشفہ کی کتاب میں سات مہروں اور سات کلیسیاؤں کے باہمی تعلق سے بھی ظاہر کیا گیا ہے۔

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

Línea ta historia profética ku ta representá 1798 ta representá primariamente e juicio investigativo, i e línea ku ta kuminsá na e mesun punto na 1989 ta representá primariamente e juicio ejecutivo. 1798 ta enfatizá primariamente e obra di e mensahero ku ta prepará e kaminda pa e Mensahero di Paktu, i 1989 ta enfatizá primariamente e obra di e mensahero Elías.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

آغاز از سال 1798، هنگامی که کتاب دانیال گشوده شد، ما شاهد افزونیِ معرفتِ تاریخِ نبوی هستیم؛ جایی که مسیح قومِ خود را به رابطه‌ای عهدی رهبری می‌کند که اتحادِ دائمیِ الوهیت با انسانیت را به انجام می‌رساند. آن عهدِ روزِ آخر بارها و بارها در کتب مقدس معرفی شده است.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

> देखो, वे दिन आते हैं, यहोवा की यह वाणी है, जब मैं इस्राएल के घराने और यहूदा के घराने के साथ एक नई वाचा बाँधूँगा; उस वाचा के अनुसार नहीं जो मैंने उनके पुरखाओं के साथ उस दिन बाँधी थी, जब मैं उनका हाथ पकड़कर उन्हें मिस्र देश से निकाल लाया था; मेरी उस वाचा को उन्होंने तोड़ डाला, यद्यपि मैं उनका पति था, यहोवा की यह वाणी है। परन्तु जो वाचा मैं उन दिनों के बाद इस्राएल के घराने के साथ बाँधूँगा, वह यह है, यहोवा की यह वाणी है: मैं अपनी व्यवस्था उनकी अंतरात्मा में रखूँगा, और उसे उनके हृदय पर लिखूँगा; और मैं उनका परमेश्वर ठहरूँगा, और वे मेरी प्रजा ठहरेंगे। और फिर वे हर एक अपने पड़ोसी को, और हर एक अपने भाई को यह कहकर न सिखाएँगे, “यहोवा को जानो,” क्योंकि छोटे से लेकर बड़े तक, वे सब मुझे जानेंगे, यहोवा की यह वाणी है; क्योंकि मैं उनका अधर्म क्षमा करूँगा, और उनके पाप को फिर स्मरण न करूँगा। यिर्मयाह 31:31–34.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

تمام انبیا ایّام آخر را مشخص می‌کنند، و اصطلاح «ایّام آخر» در نبوت، نمایانگر دورهٔ زمانیِ داوری است. فرشتهٔ اول در سال 1798، در زمانِ آخر، آمد تا گشایشِ داوری را در 1844 اعلام کند، که آن نیز همان فرارسیدنِ ایّام آخر است. ایّام آخر، همان «ایّامِ» ارمیاست که خواهد آمد، هنگامی که خداوند «تقصیر» را «خواهد آمرزید» و گناهانِ قومِ خود را «دیگر به یاد نخواهد آورد». این کار به‌وسیلهٔ مسیح، به‌عنوان کاهنِ اعظم، در روزِ کفارهٔ ضدنمونه‌ای، در خلالِ «ایّام آخر» انجام می‌پذیرد.

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

اگر ادونتیسم میلری به ایمان در نوری فزایندهٔ فرشتهٔ سوم که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید، به سلوک خود ادامه داده بود، ایشان اکنون از پیش در خانهٔ ابدی خویش با عیسی می‌بودند. این همان چیزی است که ارمیا مراد می‌کند آنگاه که می‌گوید: «پس از آن روزها.» «آن روزها» همان دوره‌های نبوی‌اند که به ۱۸۴۴ منتهی شدند و در آن سال به پایان رسیدند. آن‌ها همان «روزهایی» هستند که باب دوازدهم دانیال به آن‌ها اشاره می‌کند.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> لیکن تو اپنے راستہ پر چلا جا یہاں تک کہ انتہا آ پہنچے؛ کیونکہ تو آرام پائے گا، اور ایام کے آخر میں اپنی قرعہ میں کھڑا ہوگا۔ دانی ایل 12:13۔

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

در «آخرِ ایّام»، یا چنان‌که ارمیا می‌گوید، «پس از آن روزها»، مسیح قصد داشت شریعتِ خود را در اندرونِ قومِ خویش بگذارد و شریعتِ خود را بر دل‌های ایشان بنگارد. اندرون، طبیعتِ فروتر است، یا آن‌گونه که پولس آن را «جسد» می‌نامد؛ و دل، طبیعتِ برتر است. عهد وعده می‌دهد که در هنگامِ توبه و ایمان، ذهنی نو به قومِ خود ببخشد، و در آمدنِ ثانوی، بدنی نو. انسان با آدم، که به صورتِ خدا آفریده شد و با طبیعتی برتر و طبیعتی فروتر خلق گردید، سقوط کرد. عهدِ مسیح این است که نوعِ بشر را با طبیعتِ دوگانه‌شان از لعنتِ گناه رهایی بخشد.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> در آخرین ایامِ تاریخِ این جهان، عهدِ خدا با قومِ نگاه‌دارندهٔ فرمان‌های او تجدید خواهد شد. «و در آن روز برای ایشان با حیوانات صحرا و با مرغان آسمان و با خزندگان زمین عهد خواهم بست؛ و کمان و شمشیر و جنگ را از زمین خواهم شکست، و ایشان را در امنیت خواهم خوابانید. و تو را برای خود تا ابد نامزد خواهم ساخت؛ آری، تو را برای خود در عدالت و انصاف و محبت و رحمت نامزد خواهم ساخت. و تو را برای خود در امانت نامزد خواهم ساخت؛ و خداوند را خواهی شناخت.»

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

> «اور در آن روز واقع خواهد شد که من اجابت خواهم کرد، خداوند می‌فرماید، آسمان‌ها را اجابت خواهم کرد، و آنها زمین را اجابت خواهند کرد؛ و زمین غلّه و شراب و روغن را اجابت خواهد کرد؛ و آنها یزرعیل را اجابت خواهند کرد. و او را برای خود در زمین خواهم کاشت؛ و بر آن که رحمت نیافته بود رحمت خواهم کرد؛ و به آنان که قوم من نبودند خواهم گفت: تو قوم من هستی؛ و ایشان خواهند گفت: تو خدای من هستی.» هوشع 2:14-23

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> «در آن روز... بقیّتِ اسرائیل و نجات‌یافتگانِ خاندانِ یعقوب... با راستی بر خداوند، قدّوسِ اسرائیل، توکّل خواهند کرد.» اشعیا ۱۰:۲۰. از «هر امّت و قبیله و زبان و قوم» کسانی خواهند بود که با شادی به این پیام پاسخ خواهند داد: «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا که ساعتِ داوریِ او رسیده است.» ایشان از هر بُتی که آنان را به این زمین در بند می‌کشد، روی برخواهند تافت، و «او را که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید» پرستش خواهند کرد. خود را از هر گونه گرفتاری و درهم‌تنیدگی رها خواهند ساخت، و در برابر جهان چون یادبودهای رحمتِ خدا خواهند ایستاد. با اطاعت از هر فرمانِ الهی، نزد فرشتگان و آدمیان به‌عنوان کسانی شناخته خواهند شد که «احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را حفظ می‌کنند.» مکاشفه ۱۴:۶–۷، ۱۲.

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> “‘اینک، ایام می‌آید، می‌گوید خداوند، که شخم‌زن به دروگر خواهد رسید، و انگورفشار به آن‌که بذر می‌افشاند؛ و کوه‌ها شیرهٔ شیرین خواهند چکاند، و همهٔ تپه‌ها روان خواهند شد. و اسیریِ قوم خود، اسرائیل، را بازخواهم گردانید، و ایشان شهرهای ویران را بنا خواهند کرد و در آنها ساکن خواهند شد؛ و تاکستان‌ها خواهند کاشت و شراب آنها را خواهند نوشید؛ و باغ‌ها نیز برپا خواهند کرد و میوهٔ آنها را خواهند خورد. و ایشان را بر زمینشان خواهم نشاند، و دیگر از زمینی که به ایشان داده‌ام، کنده نخواهند شد، می‌گوید یهوه، خدای تو. عاموس ۹:‏۱۳–۱۵.’” ریویو اند هرالد، ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۴.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

هنگامی که ارمیا می‌گوید «پس از آن ایام»، «ایامی» که پیش از آن کاری قرار داشت که با آمدن ناگهانی مسیح به هیکل خود برای تطهیر آن نمود یافت، همان دوره‌های نبوتی بودند که در سال‌های 1798 و 1844 به پایان رسیدند. پایان آن ایام نبوتی (دوره‌ها)، آن چهل و شش سالی را مشخص ساخت که در طی آن مسیح هیکل میلریتی را بنا کرد، و هنگامی که او در 22 اکتبر 1844 ناگهان آمد، ملاکی باب سه را به انجام می‌رسانید؛ همان‌گونه که آن را نیز هنگامی به انجام رسانید که در آغاز و پایان خدمت خود هیکل را تطهیر کرد.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «با پاک ساختن هیکل از خریداران و فروشندگانِ جهان، عیسی مأموریت خود را برای طاهر ساختنِ دل از آلودگیِ گناه اعلام نمود،—از امیالِ زمینی، شهواتِ خودخواهانه، و عادت‌های شریرانه‌ای که جان را فاسد می‌سازند. نقلِ قول از ملاکی ۳:‏۱–۳.» آرزوی اعصار، ۱۶۱.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

و «پس از آن روزها»، مسیح قصد داشت هیکلی را که خود برپا کرده بود تطهیر کند؛ هیکلی که نمایانگر کار او در پاک‌ساختن دل‌های قوم خویش از آلودگی گناه بود، یا چنان‌که ارمیا بیان می‌کند، نوشتن شریعت خود بر دل‌ها و اندرون ایشان.

> For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

> زیرا بر ایشان خرده گرفته، می‌فرماید: «اینک ایّامی می‌آید، خداوند می‌گوید، که با خاندان اسرائیل و با خاندان یهودا عهدی تازه خواهم بست؛ نه مانند آن عهدی که با پدران ایشان بستم، در آن روز که دست ایشان را گرفتم تا آنان را از سرزمین مصر بیرون آورم؛ زیرا ایشان در عهد من پایدار نماندند، و من نیز ایشان را به حال خود واگذاشتم، خداوند می‌گوید. زیرا این است آن عهدی که پس از آن ایّام با خاندان اسرائیل خواهم بست، خداوند می‌گوید: احکام خود را در ذهن ایشان خواهم نهاد، و آنها را بر دل‌های ایشان خواهم نگاشت؛ و من خدای ایشان خواهم بود، و ایشان قوم من خواهند بود.» عبرانیان ۸:‏۸–۱۰

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

عبارت «آن ایّام» همان «پایانِ ایّام» دانیال بود که در سال‌های 1798 و 1844 به فرجام رسید. خطِّ شاخِ پروتستان که در آیهٔ چهلِ دانیال یازده از سال 1798 آغاز می‌شود، بر رابطهٔ عهدی‌ای تأکید دارد که با صد و چهل و چهار هزار برقرار می‌گردد. واژهٔ عبریِ «lot» سنگی کوچک بود که برای تعیین سرنوشت شخص به کار می‌رفت. به دانیال گفته شد که برود و بیارامد (در مرگ)، تا «پایانِ ایّام»؛ هنگامی که در 1844 داوری آغاز می‌شد و سرنوشت او تعیین می‌گردید.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> اما تو تا پایانِ کار به راه خود ادامه بده؛ زیرا آرام خواهی گرفت، و در پایانِ روزها در سهم خویش خواهی ایستاد. دانیال 12:13.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

«روزها»ی «آخرِ ایام» به نبوت‌های زمانی اشاره دارد که در سال 1844 به پایان رسیدند، زیرا پس از آن دیگر زمانِ نبوی وجود نمی‌داشت. دو هزار و سیصد سال، که رؤیای marah بود و به معنای ظهور ناگهانی مسیح در قدسِ اوست، در آن هنگام به پایان رسید؛ و نیز دو هزار و پانصد و بیست سالِ آخرین خشم نیز پایان یافت، درست همان‌گونه که روزهای نخستین خشم در زمانِ پایان، در سال 1798، به پایان رسیده بود. «بعد از آن روزها»، چنان‌که ارمیا به آن اشاره کرده بود، پس از آن به‌وسیلهٔ پولُس مورد خطاب قرار گرفت. پولُس دو بار به «بعد از آن روزها»ی ارمیا اشاره می‌کند، زیرا پولُس صرفاً به عهدی که قرار بود «بعد از آن روزها» برقرار شود نمی‌پردازد، بلکه مهم‌تر از آن، او خدمتِ مسیح را به‌عنوان کاهنِ اعظم مشخص می‌سازد.

> For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

> زیرا او با یک قربانی، آنان را که تقدیس می‌شوند، برای همیشه کامل گردانیده است. و روح‌القدس نیز بر ما گواهی می‌دهد؛ زیرا پس از آنکه پیش‌تر گفته بود: «این است عهدی که پس از آن ایام با ایشان خواهم بست، خداوند می‌گوید: احکام خود را در دل‌های ایشان خواهم نهاد، و بر ذهن‌های ایشان خواهم نوشت»؛ و «گناهان و بی‌قانونی‌های ایشان را دیگر هرگز به یاد نخواهم آورد.» پس جایی که آمرزش اینهاست، دیگر قربانی‌ای برای گناه نیست. پس ای برادران، چون به خون عیسی دلیری داریم که به اقدس داخل شویم، از راهی نو و زنده که او برای ما وقف کرده است، از میان حجاب، یعنی جسم خود؛ و نیز چون کاهنی اعظم بر خانهٔ خدا داریم. عبرانیان ۱۰:‏۱۴–۲۱

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

دو سو بیس سال، که نبوتِ رؤیای «ماراه» از ظهور مسیح را با نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست‌سالهٔ رؤیای «خازون» از تاریخِ نبوی پیوند می‌دهد، آغازِ آن دو دورهٔ نبوی را به یکدیگر مربوط می‌سازد؛ با پیوندی نمادین که نمایانگرِ امتزاجِ انسانیت با الوهیت است، همان کاری که مسیح در تطهیری که در طیِ جنبشِ فرشتهٔ سوم واقع می‌شود به انجام می‌رساند، و به عهدی می‌انجامد که او با صد و چهل و چهار هزار نفر می‌بندد.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

رؤیای «حازون» که پایمال شدن هیکل را به تصویر می‌کشد، رؤیای بشریتِ پایمال‌شده به‌وسیلهٔ گناه است، از زمانِ عصیانِ آدم در باغ عدن؛ و رؤیای «مَرَأَه» که کارِ مسیح را در احیا و تطهیر هیکل به تصویر می‌کشد، هر دو در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به انجام رسیدند. دو نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست‌ساله از غضب خدا وجود دارد که نمایانگرِ پایمال شدنِ لشکر و مقدّس است.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

هر دوی آن نبوت‌ها نمایانگر پایمال شدن بشریت‌اند؛ همان بشریتی که قرار است به‌واسطهٔ رؤیای مَرآه اعاده گردد. آن دو خشم خدا بر قوم خویش، نمودار خشم بر انسانِ سقوط‌کرده‌اند؛ انسانی که تنها به‌وسیلهٔ عمل مسیح در بازبنا و تطهیر معبدِ ساقط‌شده نجات یافته و اعاده می‌گردد.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

دو خشم، نمایانگرِ طبیعتِ برتر و طبیعتِ فروترِ نوع بشر هستند. در سقوطِ آدم، طبیعتِ فروتر بر طبیعتِ برتر تفوّق یافت، و مقصودِ مسیح برای انسان این بود که طبیعتِ برتر بر طبیعتِ فروتر حکم براند. در سقوطِ آدم، طبیعتِ برتر تسلیمِ شهواتِ طبیعتِ فروتر گردید، و تدبیرِ خدا معکوس شد. این همان چیزی است که از «توبه» در کتاب‌مقدس مراد می‌شود. توبه کردن بدین معناست که طبیعتِ برتر به جایگاهِ حاکمِ خویش بر طبیعتِ فروتر بازگردانده شود. توبه دادن یعنی معکوس کردن، یا زیر و رو ساختن.

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

نخستین خشم علیه پادشاهی شمالی، خشم علیه طبیعتِ سفلی بود که در سقوط، طبیعتِ عالی را به انقیاد کشید. آن خشم نخست پدید آمد، زیرا مسیح کارِ رستگاری را درست از همان‌جا آغاز کرد که نخستین‌بار آغاز شده بود؛ و آن با شهوتِ طبیعتِ سفلی آغاز شد، که همان شهوتِ اشتها بود. مسیح کارِ خود را با چهل روز روزه آغاز کرد.

> “Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

> «مسیح می‌دانست که برای آن‌که نقشهٔ نجات را با موفقیت به پیش برد، باید کار رستگاری انسان را درست از همان‌جایی آغاز کند که ویرانی از آن‌جا آغاز شده بود. آدم به سبب تسلیم شدن به اشتها سقوط کرد. مسیح، برای آن‌که الزامات اطاعت از شریعت خدا را بر انسان بنمایاند، کار رستگاری خویش را با اصلاح عادات جسمانی انسان آغاز کرد. انحطاط در فضیلت و تباهی نسل، عمدتاً ناشی از ارضای اشتهای منحرف است.» شهادت‌ها، جلد ۳، ص. ۴۸۶.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

دومین غضب متوجه طبیعت برتر بود که به‌وسیلهٔ پادشاهی جنوبی، جایی که اورشلیم قرار دارد، تمثیل شده است؛ همان شهری که خدا آن را برگزید تا نام خویش را در آن قرار دهد. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، کاری که مسیح قصد داشت انجام دهد و کاری که اکنون در حال به انجام رساندن آن است، به‌وسیلهٔ دو چوبِ حزقیال نشان داده شده است.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

Када се Језекиљева два штапа заувек сједине у један штап, то означава завет у коме Христос заувек уклања грех из Свога народа, те се виша и нижа природа враћају у правилан хијерархијски поредак, и човек поново постаје целовит. У необраћеном стању, нижа природа човека, представљена првим негодовањем, владала је над вишом природом човека, представљеном последњим негодовањем. Стога је прво негодовање било против северног царства, које се географски налазило „изнад“ јужног царства.

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

دو سو بیس سال که دو رؤیای «marah» و «chazon» را با الوهیت و انسانیت، در آغازهای متقابلشان، به هم پیوند می‌دهد، هر دو هنگامی در یک چوب به هم می‌پیوندند که مسیح کار فرشتهٔ سوم را با صد و چهل و چهار هزار نفر به انجام می‌رساند. این، نبوتِ آخرین غضب بر ضد پادشاهی جنوبی است که با نبوتِ ظهور در 1844 پیوسته است؛ زیرا عهد، در هنگام توبه، ذهنی نو عطا می‌کند، اما بدنِ نو (پادشاهی شمالی) فقط در آمدنِ دوم، در طرفة‌العینی، بازگردانده می‌شود.

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

چهلُمین آیهٔ دانیال یازده، هر دو «زمانِ پایان» را مشخص می‌سازد، و بدین‌سان بر یک خط داخلی و یک خط خارجیِ تاریخِ نبوی در خلال تاریخِ حیوانِ زمینیِ مکاشفه باب سیزده تأکید می‌کند. حقایقی که در این آیه مُهرگشایی می‌شوند، هم خط داخلی و هم خط خارجیِ حقیقت را نمایندگی می‌کنند که مسیح آمد تا آنها را در میان قومِ خود آشکار سازد و به انجام رساند. این حقیقت که انسانیت، متحد با الوهیت، گناه نمی‌کند، در نوری که با اثرِ مُهرگشاییِ معرفت مرتبط است بازنمایی می‌شود، و بیانگر حقیقتِ داخلیِ قومِ خدا در ایامِ آخر است. نوری که به‌وسیلهٔ نبرد میان قدرت‌هایی که جهان را به آرماگدون رهنمون می‌شوند بازنمایی می‌گردد، حقیقتِ خارجیِ قومِ خدا در ایامِ آخر است.

We will continue this study in the next article.

در مقالهٔ بعدی این مطالعه را ادامه خواهیم داد.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> پھر خُداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ، اور اے ابنِ آدم، تُو اپنے لیے ایک لکڑی لے، اور اُس پر لکھ، یہوداہ کے لیے، اور بنی اسرائیل میں سے اُس کے رفیقوں کے لیے؛ پھر ایک اور لکڑی لے، اور اُس پر لکھ، یُوسف کے لیے، یعنی افرائیم کی لکڑی، اور اسرائیل کے تمام گھرانے میں سے اُس کے رفیقوں کے لیے؛ اور اُن کو ایک دوسرے کے ساتھ ملا کر ایک ہی لکڑی بنا دے، اور وہ تیرے ہاتھ میں ایک ہو جائیں گی۔ اور جب تیری قوم کے فرزند تجھ سے کہیں کہ کیا تُو ہم پر ظاہر نہ کرے گا کہ اِن چیزوں سے تیرا کیا مطلب ہے؟ تو اُن سے کہہ، خداوند خُدا یوں فرماتا ہے: دیکھ، مَیں یُوسف کی لکڑی کو، جو افرائیم کے ہاتھ میں ہے، اور اسرائیل کے قبیلوں کو جو اُس کے رفیق ہیں، لے لوں گا، اور اُن کو اُس کے ساتھ، یعنی یہوداہ کی لکڑی کے ساتھ ملا دوں گا، اور اُن کو ایک ہی لکڑی بنا دوں گا، اور وہ میرے ہاتھ میں ایک ہوں گی۔ اور وہ لکڑیاں جن پر تُو لکھتا ہے اُن کی آنکھوں کے سامنے تیرے ہاتھ میں ہوں گی۔ اور اُن سے کہہ، خداوند خُدا یوں فرماتا ہے: دیکھ، مَیں بنی اسرائیل کو اُن قوموں کے درمیان سے، جہاں جہاں وہ گئے ہیں، لے آؤں گا، اور اُن کو ہر طرف سے جمع کروں گا، اور اُن کی اپنی سرزمین میں لے آؤں گا؛ اور مَیں اُن کو اسرائیل کے پہاڑوں پر اُس سرزمین میں ایک ہی قوم بنا دوں گا؛ اور ایک ہی بادشاہ اُن سب پر بادشاہ ہوگا؛ اور وہ پھر کبھی دو قومیں نہ ہوں گی، اور نہ پھر کبھی دو مملکتوں میں ہرگز تقسیم کی جائیں گی؛ اور وہ پھر اپنے بُتوں سے، اور اپنی مکروہ چیزوں سے، اور اپنی کسی خطا سے اپنے آپ کو ناپاک نہ کریں گے؛ بلکہ مَیں اُن کو اُن کی سب سکونت گاہوں سے، جن میں اُنہوں نے گناہ کیا ہے، نجات دوں گا، اور اُن کو پاک کروں گا؛ پس وہ میرے لوگ ہوں گے، اور مَیں اُن کا خُدا ہوں گا۔ اور میرا بندہ داؤد اُن پر بادشاہ ہوگا؛ اور اُن سب کا ایک ہی چرواہا ہوگا؛ وہ میرے احکام پر چلیں گے، اور میرے آئین کو مانیں گے، اور اُن پر عمل کریں گے۔ اور وہ اُس سرزمین میں آباد ہوں گے جو مَیں نے اپنے بندہ یعقوب کو دی، جس میں تمہارے باپ دادا آباد رہے؛ اور وہ اُس میں آباد رہیں گے، یعنی وہ، اور اُن کی اولاد، اور اُن کی اولاد کی اولاد، ہمیشہ تک؛ اور میرا بندہ داؤد ہمیشہ تک اُن کا امیر ہوگا۔ مزید برآں مَیں اُن کے ساتھ سلامتی کا عہد باندھوں گا؛ وہ اُن کے ساتھ ابدی عہد ہوگا؛ اور مَیں اُن کو قائم کروں گا، اور اُن کو بڑھاؤں گا، اور اپنا مقدِس اُن کے درمیان ہمیشہ کے لیے قائم کروں گا۔ میرا مسکن بھی اُن کے ساتھ ہوگا؛ ہاں، مَیں اُن کا خُدا ہوں گا، اور وہ میرے لوگ ہوں گے۔ اور قومیں جان لیں گی کہ مَیں خُداوند اسرائیل کو مقدس کرتا ہوں، جب میرا مقدِس اُن کے درمیان ہمیشہ کے لیے ہوگا۔ حزقی ایل 37:15–28۔

Back to Articles