Article

# The Spirit of Prophecy: The Midnight Cry

روح نبوت: فریاد نیمه‌شب

Habakkuk's Two Tables

دو لوحِ حبقوق

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2012

Formats

PDF
Word
Song MP3

A Word of Clarification

سخنی برای توضیح و تبیین

Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.

حال ہی میں ہم نے حبقوق کی دو تختیوں کے نقلِ تحریر کو ہماری ویب سائٹ پر موجود مختلف زبانوں میں ترجمہ کیے جانے کے لیے تیار کرنا شروع کیا۔ ایک زبانی پیشکش کو تحریری پیشکش میں تبدیل کرنے کا کام اس سے کہیں زیادہ دشوار ہے جتنا کوئی شخص، اگر وہ اُن تمام مراحل سے واقف نہ ہو جن سے گزر کر ایک زبانی پیشکش کو تحریری صورت دی جاتی ہے، سمجھ سکتا ہے؛ اور اس کے ساتھ ساتھ اُس مواد کو بالآخر ویب سائٹ کی مختلف زبانوں میں ترجمہ کرنے سے متعلق لازمی دشواریاں بھی شامل ہیں۔ ہم نے ابھی پچانوے پیشکشوں میں سے پہلی کی نقلِ ادارت شروع ہی کی تھی کہ میں نے ایک اور مرحلہ دریافت کیا جس سے ہمیں بھی گزرنا ہوگا۔ اس کا تعلق 1989 سے لے کر ہماری موجودہ تاریخ تک اس پیغام کی تدریجی ترقی سے ہے۔

In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the year of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.

در ارائه‌های حدود پانزده سال پیش، حقایقی وجود داشت که در مرحلهٔ نوزادیِ فهم قرار داشتند. نخستینِ آن حقایقی که باید روشن سازم، فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم در تاریخ میلریتی است. در آن زمان من چنین می‌فهمیدم که فرشتهٔ دوم هنگامی فرارسید که کلیساهای پروتستان، هم‌زمان با پایان یافتن سال ۱۸۴۳، درهای خود را بر روی ارائهٔ پیامِ فرشتهٔ اول توسط میلر بستند. ویلیام میلر بر مبنای محاسبه‌ای زمانی عمل می‌کرد که به باور او نشان می‌داد سال ۱۸۴۳ در ۲۲ مارس ۱۸۴۳ آغاز شده و در ۲۲ مارس ۱۸۴۴ پایان یافته است. او گمان می‌برد که آن سه نبوتی که سرانجام بر روی دو نمودار مقدس قرار گرفتند، در سال ۱۸۴۳ به پایان می‌رسند، و باور داشت که آن سال در ۲۲ مارس ۱۸۴۴ خاتمه یافته است. او در دو نکته در اشتباه بود.

The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to conclude in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844. Snow applied the Karaite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.

سه پیشگوییِ ۱۳۳۵ روزِ دانیال باب دوازدهم، ۲۵۲۰ سالِ «هفت زمان»ِ لاویان باب بیست‌وشش، و ۲۳۰۰ روزِ دانیال باب هشتم، از سوی میلر چنین فهمیده شده بود که در مارس ۱۸۴۴ به پایان می‌رسند. سپس خداوند سموئیل اسنو را هدایت کرد تا نه تنها دریابد که این پیشگویی‌ها نه در ۱۸۴۳، بلکه در ۱۸۴۴ پایان یافتند. اسنو محاسبهٔ زمان بر پایهٔ تقویمِ قرائیمی را به کار برد؛ و این همان شیوهٔ محاسبهٔ زمانی نبود که میلر به کار می‌برد. میلر از محاسبهٔ ربانی/مبتنی بر اعتدال بهاری استفاده می‌کرد که سال را از بهار تا بهار محسوب می‌نمود.

When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second angel and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.

هنگامی که «دو لوحِ حبقوق» را ارائه می‌کردیم، این واقعیت تاریخی را درنیافته بودیم و از تجربهٔ میلر استفاده می‌کردیم تا ۲۲ مارس ۱۸۴۴ را به‌عنوان زمانِ فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم و آغازِ زمانِ تأخیر مشخص کنیم. من فهمیدم، و هنوز نیز بر این باورم، که فرارسیدنِ آن فرشته مطابق بود با زمانی که پروتستان‌ها پیامِ فرشتهٔ اولِ میلر را رد کردند، و متنِ زیر مرجعِ من بود.

> “In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.

> «En junio de 1842, el Sr. Miller dio su segundo ciclo de conferencias en la iglesia de Casco Street, en Portland. Sentí que era un gran privilegio asistir a estas conferencias; porque yo había caído bajo desalientos, y no me sentía preparada para encontrarme con mi Salvador. Este segundo ciclo produjo mucha más agitación en la ciudad que el primero. Con pocas excepciones, las diferentes denominaciones cerraron las puertas de sus iglesias contra el Sr. Miller. Muchos discursos desde los diversos púlpitos procuraban poner en evidencia los supuestos errores fanáticos del conferencista; pero multitudes de oyentes ansiosos asistían a sus reuniones, y muchos no podían entrar en la casa. Las congregaciones estaban extraordinariamente quietas y atentas». Life Sketches, 27.

I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.

میں نے سمجھا کہ ملر کے پیغام کے لیے دروازوں کا بند ہونا پہلے فرشتے کے رد کیے جانے کے آغاز کی علامت تھا، اور وقت کے ربّانی/اعتدالِ ربیعی پر مبنی حساب کے بارے میں ملر کی فہم کے مطابق میں نے یہ فرض کیا کہ 22 مارچ 1844 سنہ 1843 کے اختتام کی نشان دہی کرتا ہے۔ جون 1842 میں پورٹلینڈ میں ملر کی پیشکش درحقیقت ایک ایسا وے مارک ہے جو ایک تدریجی ردّ کو نمایاں کرتا ہے، جو بالآخر 18 اپریل 1844 کو اختتام پذیر ہوا، لیکن ان پیشکشوں کے وقت ہم نے ابھی تک وقت کے حساب کے بارے میں سموئیل سنو کے کرائیتی اطلاق کو تسلیم نہیں کیا تھا۔

In the first presentation that we began to copy-edit, I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.

در نخستین ارائه‌ای که آغاز به ویرایش آن کردیم، دریافتم که آنچه در آن زمان ثبت شده بود، به نظر می‌رسد با آنچه اکنون تعلیم می‌دهیم در تضاد باشد. هم هست و هم نیست. این صرفاً تأکیدی است بر فرارسیدن تدریجیِ فرشتهٔ دوم، و نیز تصویری از گشایش تدریجیِ مُهر این پیام، همان‌گونه که در تاریخ میلری نیز چنین بود. این یادداشتِ روشنگرانه باید پاسخگوی کسانی باشد که بر سرِ شناساییِ 19 آوریل 1844 به‌عنوان نخستین نومیدیِ میلری و آنچه در گذشته تعلیم داده می‌شد، دچار لغزش شده‌اند.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.

> «پیام نخست و دوم در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ داده شدند، و اکنون ما تحت اعلام پیام سوم هستیم؛ اما هر سه پیام هنوز باید اعلام شوند. اکنون نیز همچون هر زمان دیگر، کاملاً ضروری است که این پیام‌ها برای کسانی که در جست‌وجوی حقیقت‌اند تکرار شوند. ما باید با قلم و زبان این اعلان را طنین‌انداز سازیم و ترتیب آن‌ها و نیز کاربرد نبوت‌هایی را که ما را به پیام فرشتهٔ سوم می‌رسانند، نشان دهیم. بدون پیام نخست و دوم، پیام سومی نمی‌تواند وجود داشته باشد. این پیام‌ها را باید از طریق نشریات و در موعظه‌ها به جهان برسانیم و در امتداد تاریخ نبوی، اموری را که رخ داده‌اند و اموری را که رخ خواهند داد، نشان دهیم.» Selected Messages, book 2, 104.

## Habakkuk's Two Tables 1 of 95

دو لوحِ حبقوق 1 از 95

## Introduction to Habakkuk's Two Tables and the Midnight Cry

دیباچہ بر دو لوحِ حبقوق و فریادِ نیمہ‌شب

In this series, we will be looking at Habakkuk's two tables—the 1843 and 1850 Charts—over an extended period. We will begin by putting the Midnight Cry in place. As mentioned, much of the initial presentations will be review for those familiar with this message, but since we are preparing a series that may be studied by people new to this message, we must lay out some basic ideas for them. We will start with the Midnight Cry, focusing on an aspect found in Ellen White's first vision. Let's read the first paragraph from Christian Experience and Teachings, page 57.

در این سلسله، در طی مدتی طولانی به بررسی دو لوح حبقوق—نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰—خواهیم پرداخت. آغاز کار را با قرار دادن فریاد نیمه‌شب در جایگاه خود شروع خواهیم کرد. همان‌گونه که اشاره شد، بخش زیادی از ارائه‌های آغازین برای کسانی که با این پیام آشنایی دارند، جنبهٔ مرور خواهد داشت؛ اما از آنجا که در حال آماده‌سازی مجموعه‌ای هستیم که ممکن است توسط افرادی تازه‌وارد به این پیام مطالعه شود، باید برخی مفاهیم بنیادی را برای ایشان تبیین کنیم. از فریاد نیمه‌شب آغاز خواهیم کرد و بر جنبه‌ای متمرکز خواهیم شد که در نخستین رؤیای الن وایت یافت می‌شود. بیایید نخستین بند از کتاب Christian Experience and Teachings، صفحهٔ 57، را بخوانیم.

> "It was not long after the passing of time in 1844 that my first open vision was given me. I was visiting Mrs. Haines in Portland, Maine, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine. Five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as never before."

> مدتی نگذشته بود از سپری شدن زمان در سال ۱۸۴۴ که نخستین رؤیای آشکار به من عطا شد. من در پورتلندِ مین به دیدار خانم هینز رفته بودم؛ خواهری عزیز در مسیح که دلش با دل من پیوند یافته بود. ما پنج تن، همگی زن، در سکوت نزد مذبح خانوادگی زانو زده بودیم. در حالی که دعا می‌کردیم، قدرت خداوند بر من فرود آمد، چنان‌که هرگز پیش از آن نیامده بود.

These five women, whose hearts were knit with Sister White, were not opposing any manifestation of the power of God. Notably, they were all women, representing the church, and there were five of them, which can be seen as five wise virgins. This is simply an observation.

این پنج زن، که دل‌هایشان با خواهر وایت پیوند یافته بود، با هیچ‌یک از مظاهر قدرت خدا مخالفتی نداشتند. شایان توجه است که همگی آنان زن بودند، که نمایانگر کلیسا هستند، و شمارشان پنج تن بود، که می‌توان آن را به‌منزلهٔ پنج باکرهٔ دانا دید. این صرفاً یک مشاهده است.

> "I seemed to be surrounded with light and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, 'Look again and look a little higher.' At this, I raised my eyes and saw a straight and narrow path cast up high above the world. On this path, the Advent people were traveling to the city, which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the Midnight Cry. This light shone all along the path and gave light for their feet so that they might not stumble. If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted 'Alleluia!' Others rashly denied the light behind them and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below."

> به نظر می‌رسید که در احاطهٔ نور قرار دارم و از زمین پیوسته بالاتر و بالاتر می‌روم. برگشتم تا قوم ادونت را در جهان بجویم، اما ایشان را نیافتم، که ناگاه آوازی به من گفت: «بار دیگر بنگر، و اندکی بالاتر را نگاه کن.» پس چشمان خود را برافراشتم و راهی راست و تنگ را دیدم که در بلندی، فرازِ جهان، برپا شده بود. بر این راه، قوم ادونت به سوی شهر در حرکت بودند؛ شهری که در انتهای دورِ آن راه قرار داشت. در آغازِ راه، نوری درخشان در پشت سر ایشان برپا شده بود، که فرشته‌ای به من گفت آن «فریاد نیمه‌شب» است. این نور در سراسر راه می‌تابید و پای‌های ایشان را روشن می‌ساخت تا مبادا بلغزند. اگر چشمان خود را بر عیسی، که اندکی پیشاپیشِ ایشان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نپایید که برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است، و انتظار داشتند پیش از این به آن داخل شده باشند. آنگاه عیسی با بالا بردن بازوی راستِ پرجلالِ خویش ایشان را تشویق می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌آمد که بر گروه ادونتی به اهتزاز درمی‌آمد، و ایشان فریاد می‌زدند: «هلّلویاه!» دیگران به شتاب نوری را که در پشت سرشان بود انکار کردند و گفتند این خدا نبود که آنان را تا اینجا هدایت کرده بود. آنگاه نورِ پشت سر ایشان خاموش شد، و پاهایشان در تاریکیِ مطلق فرو رفت، و لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به زیر، در جهانِ تاریک و شریرِ پایین، سقوط کردند.

## William Miller and the Midnight Cry

ولیم میلر و فریاد نیمه‌شب

In this first presentation, after establishing a few points, we will discuss the Low Hampton Conference of Adventists in December 1844. At this conference, some Millerites gathered, and William Miller rejected the understanding of the Midnight Cry. The logic here is that this vision, while for all of us, was especially for William Miller.

در این نخستین ارائه، پس از تثبیت چند نکته، دربارهٔ کنفرانس ادونتیست‌ها در لو همپتن در دسامبر 1844 بحث خواهیم کرد. در این کنفرانس، شماری از میلری‌ها گرد آمدند و ویلیام میلر برداشتِ فریاد نیمه‌شب را رد کرد. منطق در اینجا این است که این رؤیا، هرچند برای همهٔ ماست، به‌ویژه برای ویلیام میلر بود.

In that same month, William Miller denied the light behind them—the Midnight Cry—which would cause him to fall off the path to the wicked world below. We will explore the implications of this. Historical evidence shows that the Millerites all believed they were fulfilling the parable of the ten virgins; it was common knowledge among them. We will show that William Miller had an understanding of what the Midnight Cry was. Miller believed the Midnight Cry was the judgment hour message of Daniel 8:14 and Revelation 14:6-9. He believed the message he began proclaiming in the early 1830s was the Midnight Cry, 'Behold, the bridegroom cometh,' and that Jesus was coming to the world as the bridegroom.

در همان ماه، ویلیام میلر نوری را که در پشت سر ایشان بود—فریاد نیمه‌شب—انکار کرد؛ نوری که سبب می‌شد او از راه به سوی جهان شریرِ زیرِ آن سقوط کند. ما پیامدهای این امر را بررسی خواهیم کرد. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که همهٔ میلری‌ها بر این باور بودند که در حال تحقق بخشیدن به مَثَلِ ده باکره‌اند؛ این امر در میان آنان دانشی همگانی بود. ما نشان خواهیم داد که ویلیام میلر درکی از این‌که فریاد نیمه‌شب چیست، داشت. میلر بر این باور بود که فریاد نیمه‌شب همان پیام ساعتِ داوریِ دانیال 8:14 و مکاشفه 14:6-9 است. او معتقد بود پیامی که در اوایل دههٔ 1830 به اعلام آن آغاز کرد، همان فریاد نیمه‌شب بود: «اینک، داماد می‌آید»؛ و این‌که عیسی به‌عنوان داماد به جهان می‌آید.

For most of Millerite history, they believed they were fulfilling the parable of the ten virgins, but they thought the Midnight Cry described the message they had been proclaiming. However, by the summer of 1844, a new and correct understanding emerged: the Midnight Cry was the Seventh Month movement, with Jesus expected to come on the tenth day of the seventh month. That was the true Midnight Cry. When Miller rejected the true Midnight Cry in December 1844, he was rejecting the history of the summer of 1844 and reverting to his earlier position that it was just the general message from the 1830s. Understanding the dynamics of the Midnight Cry is crucial. If you do not understand the 2520 as the Millerites did, you cannot understand the Midnight Cry. If you cannot understand the Midnight Cry as the Millerites did, you fall off the path to the wicked world below.

برای بخش اعظم تاریخ میلریتی، آنان بر این باور بودند که در حال تحقق مَثَل ده باکره‌اند، اما گمان می‌کردند که فریاد نیمه‌شب همان پیامی است که خود اعلام می‌کردند. با این حال، تا تابستان ۱۸۴۴، فهمی تازه و درست پدیدار شد: فریاد نیمه‌شب همان جنبش ماه هفتم بود، که در آن انتظار می‌رفت عیسی در روز دهمِ ماه هفتم بیاید. آن، فریاد نیمه‌شبِ حقیقی بود. هنگامی که میلر در دسامبر ۱۸۴۴ فریاد نیمه‌شبِ حقیقی را رد کرد، در واقع تاریخ تابستان ۱۸۴۴ را رد می‌کرد و به موضع پیشین خود بازمی‌گشت که آن را صرفاً پیام عمومی دههٔ ۱۸۳۰ می‌دانست. درک پویایی‌های فریاد نیمه‌شب امری حیاتی است. اگر 2520 را آن‌گونه که میلریتی‌ها درک می‌کردند نفهمید، نمی‌توانید فریاد نیمه‌شب را درک کنید. اگر نتوانید فریاد نیمه‌شب را آن‌گونه که میلریتی‌ها درک می‌کردند بفهمید، از مسیر به سوی دنیای شریرِ زیر پای خود فرو می‌افتید.

In this presentation, we will start with some truths on the chart that are openly rejected by Adventism today. The Biblical Research Institute of the Seventh-day Adventist Church and most Adventist theologians reject the 2520. We will address this biblically as we proceed, but initially, we will show that Ellen White fully endorses the 2520. The Institute and most theologians also reject the pioneer understanding of the Daily. We will show that rejecting the pioneer understanding of the Daily being paganism is rejecting the Spirit of Prophecy. The Institute also publicly rejects the pioneer understanding of the trumpets—the Fifth and Sixth Trumpet. We will begin by showing that rejecting the pioneer understanding of the trumpets is rejecting the Spirit of Prophecy.

در این ارائه، ما با برخی حقایقِ موجود بر نمودار آغاز خواهیم کرد که امروزه از سوی ادونتیسم به‌طور آشکار رد می‌شوند. مؤسسهٔ پژوهش‌های کتاب‌مقدسیِ کلیسای ادونتیست روز هفتم و اکثر الهی‌دانان ادونتیست، 2520 را رد می‌کنند. ما در ادامه به‌صورت کتاب‌مقدسی به این موضوع خواهیم پرداخت، اما در آغاز نشان خواهیم داد که الن وایت به‌طور کامل 2520 را تأیید می‌کند. این مؤسسه و نیز اکثر الهی‌دانان همچنین برداشت پیشگامان از «مداوم» را رد می‌کنند. ما نشان خواهیم داد که رد کردن برداشت پیشگامان مبنی بر این‌که «مداوم» همان بت‌پرستی است، به‌معنای رد کردن روح نبوت است. این مؤسسه همچنین به‌طور علنی برداشت پیشگامان از شیپورها—شیپور پنجم و ششم—را رد می‌کند. ما با این نشان دادن آغاز خواهیم کرد که رد کردن برداشت پیشگامان از شیپورها، رد کردن روح نبوت است.

Today, most Adventists are vague at best about the 1290 and the 1335. Without the pioneer understanding of the 1335, there is no biblical justification for identifying the tarrying time that began on March 22, 1844. Without understanding the tarrying time, one cannot grasp the dynamics of the Midnight Cry. Without understanding the Midnight Cry, one falls off the path to the wicked world below. We will show these truths on the chart in terms of the clear endorsement of the Spirit of Prophecy, and then dissect them from the Word of God. But first, we need to see what surrounded Millerite history and what produced the Midnight Cry.

امروز، بیشتر ادونتیست‌ها دربارهٔ ۱۲۹۰ و ۱۳۳۵، در بهترین حالت، در ابهام‌اند. بدون درکِ پیشگامان از ۱۳۳۵، هیچ توجیه کتاب‌مقدسی برای شناساییِ زمانِ تأخیر که در ۲۲ مارس ۱۸۴۴ آغاز شد، وجود ندارد. بدون فهمِ زمانِ تأخیر، کسی نمی‌تواند پویایی‌های فریادِ نیمه‌شب را دریابد. بدون فهمِ فریادِ نیمه‌شب، انسان از راه به جهانِ شریرِ زیرِ پای خود سقوط می‌کند. ما این حقایق را بر نمودار، از منظرِ تأییدِ روشنِ روحِ نبوت، نشان خواهیم داد، و سپس آن‌ها را از کلامِ خدا تجزیه و بررسی خواهیم کرد. اما نخست، باید ببینیم چه چیزهایی تاریخِ میلریتی را احاطه کرده بود و چه عاملی فریادِ نیمه‌شب را پدید آورد.

## Millerite History and the Arrival of the First Angel

تاریخ میلری و ظهور فرشتهٔ نخست

We begin with Uriah Smith from Thoughts on Daniel and Revelation, page 521, to show the Millerite history and address 1798. Uriah Smith writes, 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' In Revelation 10, a mighty angel comes down from heaven with a little book open in his hand. Ellen White informs us that this mighty angel is Jesus Christ, and the little book is the Book of Daniel. By the end of chapter ten, John is told to eat the little book, which will be sweet in his mouth and bitter in his stomach. John represents the Millerite history, where the message of Daniel is sweet but leads to bitter disappointment. The mighty angel of Revelation 10, according to the pioneers, is the first angel of Revelation 14—they are the same angel.

ما با اوریا اسمیت از کتاب «اندیشه‌هایی دربارهٔ دانیال و مکاشفه»، صفحهٔ ۵۲۱، آغاز می‌کنیم تا تاریخ میلری و موضوع سال ۱۷۹۸ را نشان دهیم. اوریا اسمیت می‌نویسد: «توالی زمانیِ رویدادهای مکاشفهٔ ۱۰ همچنین از این واقعیت روشن‌تر معلوم می‌شود که این فرشته با فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ ۱۴ یکی است.» در مکاشفهٔ ۱۰، فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود می‌آید و در دست خود کتابچه‌ای گشوده دارد. الن وایت به ما اطلاع می‌دهد که این فرشتهٔ نیرومند، عیسی مسیح است، و آن کتابچه، کتاب دانیال است. تا پایان باب دهم، به یوحنا گفته می‌شود که کتابچه را بخورد، که در دهانش شیرین و در شکمش تلخ خواهد بود. یوحنا نمایندهٔ تاریخ میلری است، جایی که پیام دانیال شیرین است، اما به ناامیدیِ تلخ می‌انجامد. فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ ۱۰، بنا بر نظر پیشگامان، همان فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ ۱۴ است—آن دو یک فرشته‌اند.

We often do not spend much time being specific about these angels in Revelation, but we should. The mighty angel in Revelation 10 is also the angel that William Miller believed was fulfilling the Midnight Cry by accomplishing the work of the first angel of Revelation 14: 'Fear God and give Him glory, for the hour of His judgment is come.' The hour of His judgment refers to Daniel 8:14. These angels identify different aspects of the work accomplished.

ما غالباً وقت زیادی را صرفِ مشخص‌ساختن این فرشتگان در مکاشفه نمی‌کنیم، اما باید چنین کنیم. فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه ۱۰ همان فرشته‌ای نیز هست که ویلیام میلر بر این باور بود که با به انجام رساندنِ کارِ فرشتهٔ اولِ مکاشفه ۱۴، ندای نیمه‌شب را تحقق می‌بخشد: «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.» ساعتِ داوریِ او به دانیال ۸:۱۴ اشاره دارد. این فرشتگان جنبه‌های گوناگونِ کاری را که به انجام رسیده است مشخص می‌کنند.

Returning to Uriah Smith: 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' He explains what ties them together: both have a special message to proclaim, both utter their proclamation with a loud voice, both use similar language referring to the Creator, and both proclaim time—one swearing that time should be no more, and the other proclaiming the hour of God's judgment has come. The message of Revelation 14:6 is located on this side of the commencement of the time of the end.

بازگشت به اوریا اسمیت: «توالی زمانیِ رویدادهای مکاشفه ۱۰ افزون بر این از این واقعیت آشکارتر می‌گردد که این فرشته با فرشتهٔ نخستِ مکاشفه ۱۴ یکسان است.» او توضیح می‌دهد چه چیز آن دو را به هم پیوند می‌دهد: هر دو پیام ویژه‌ای برای اعلام دارند، هر دو اعلان خود را با آواز بلند بیان می‌کنند، هر دو از زبانی مشابه در اشاره به آفریننده استفاده می‌کنند، و هر دو زمان را اعلام می‌نمایند—یکی سوگند می‌خورد که دیگر زمانی نخواهد بود، و دیگری اعلام می‌کند که ساعتِ داوریِ خدا فرا رسیده است. پیامِ مکاشفه ۱۴:۶ در این سویِ آغازِ زمانِ آخر واقع شده است.

Uriah Smith states that the time of the end is 1798, and the message of Revelation 14 comes after that. He writes, 'But the message of Revelation 14:6 is located this side of the commencement of the time at the end. It is a proclamation of the hour of God's judgment come, and hence must have its application in the last generation. Paul did not preach the hour of judgment come. Luther and his coadjutors did not preach it. Paul reasoned of a judgment to come, indefinitely future, and Luther placed it at least three hundred years off from his day. Moreover, Paul warns the church against any such preaching as that the hour of God's judgment has come until a certain time.' In 2 Thessalonians 2:1-3, Paul says that the day of Christ is not at hand until the falling away comes first and the man of sin is revealed. Paul introduces the man of sin, the little horn, the papacy, and covers with a caution the whole period of his supremacy, which continued 1260 years, ending in 1798.

اُرایا اسمیت اظهار می‌دارد که زمانِ آخر، سال ۱۷۹۸ است، و پیامِ مکاشفه ۱۴ پس از آن می‌آید. او می‌نویسد: «اما پیامِ مکاشفه ۱۴:۶ در این سویِ آغازِ زمانِ آخر قرار دارد. این ندا، اعلامِ فرا رسیدنِ ساعتِ داوریِ خداست، و ازاین‌رو باید کاربردِ خود را در آخرین نسل داشته باشد. پولس ساعتِ فرا رسیدنِ داوری را موعظه نکرد. لوتر و همکارانش نیز آن را موعظه نکردند. پولس دربارهٔ داوری‌ای که خواهد آمد، و آن هم در آینده‌ای نامعین، استدلال می‌کرد، و لوتر آن را دست‌کم سیصد سال پس از روزگارِ خود قرار می‌داد. افزون بر این، پولس کلیسا را برحذر می‌دارد از هرگونه موعظه‌ای از این دست که ساعتِ داوریِ خدا فرا رسیده است، تا زمانی معین.» در ۲ تسالونیکیان ۲:۱-۳، پولس می‌گوید که روزِ مسیح نزدیک نیست مگر آنکه نخست ارتداد واقع شود و مردِ گناه آشکار گردد. پولس مردِ گناه، شاخِ کوچک، پاپیّت را مطرح می‌سازد و با هشداری تمامِ دورهٔ برتریِ او را دربر می‌گیرد، دوره‌ای که ۱۲۶۰ سال ادامه یافت و در ۱۷۹۸ پایان پذیرفت.

In 1798, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased. The time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since then, the angel of Revelation 14 has gone forth. Uriah Smith says, 'If you will see it, since 1798, the first angel's message has gone forth. In 1798, the first angel of Revelation 14 arrives in history'—this is the pioneer understanding. 'Since then, the angel of Revelation 14 has proclaimed the hour of God's judgment come, and the angel of chapter ten has taken his stand on the sea and the land, swearing that time should be no more. Their identity is unquestionable. All arguments that locate one are effective for the other. The present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment.'

در سال ۱۷۹۸، محدودیتِ منعِ اعلامِ نزدیک بودنِ روزِ مسیح پایان یافت. زمانِ آخر آغاز شد، و مُهر از کتابِ کوچک برداشته شد. از آن زمان، فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ به پیش رفته است. اورایاه اسمیت می‌گوید: «اگر بخواهید آن را ببینید، از سال ۱۷۹۸، پیامِ فرشتهٔ اول به پیش رفته است. در سال ۱۷۹۸، نخستین فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ در تاریخ ظاهر می‌شود»—این همان فهمِ پیشگامان است. «از آن زمان، فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ اعلام کرده است که ساعتِ داوریِ خدا فرا رسیده، و فرشتهٔ بابِ دهم بر دریا و خشکی ایستاده، سوگند خورده است که دیگر زمانی نخواهد بود. هویتِ آن‌ها بی‌تردید است. هر استدلالی که جایگاهِ یکی را تعیین کند، برای دیگری نیز نافذ است. نسلِ حاضر شاهدِ تحققِ این دو نبوت است. در موعظهٔ ظهور، به‌ویژه از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، تحققِ کامل و مشروحِ آن‌ها آغاز شد.»

Smith marks 1840 and 1844 in reference to the first angel of Revelation 14 arriving in 1798, but also marks the first angel in 1840, where the message is empowered. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full accomplishment. The angel's position with one foot on the sea and one on the land denotes the wide extent of his proclamation. The message would cross the ocean and extend to various nations, and the advent proclamation did go to every missionary station in the world. From 1840, the first angel's message, according to Ellen White, was carried to every mission station in the world. This was accomplished when the year-day principle of Bible prophecy was confirmed with the collapse of the Ottoman Empire. We are not dealing with the details at this point, but setting the stage for the Millerite history and the dynamics of the Midnight Cry.

اسمیت در اشاره به فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ ۱۴ که در سال ۱۷۹۸ ظاهر می‌شود، سال‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۴۴ را مشخص می‌کند؛ اما فرشتهٔ اول را نیز در سال ۱۸۴۰ نشان می‌دهد، یعنی جایی که پیام قدرت می‌یابد. در موعظهٔ آمدن، به‌ویژه از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، تحقق کامل آنها آغاز شد. جایگاه فرشته، با یک پا بر دریا و یک پا بر خشکی، گسترهٔ وسیع اعلام او را نشان می‌دهد. این پیام از اقیانوس عبور می‌کرد و به ملت‌های گوناگون امتداد می‌یافت، و اعلام آمدن نیز واقعاً به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسید. از سال ۱۸۴۰، پیام فرشتهٔ اول، بنا بر گفتهٔ الن وایت، به هر ایستگاه بشارتی در جهان برده شد. این امر هنگامی تحقق یافت که اصل روز-سالِ نبوت کتاب‌مقدس با فروپاشی امپراتوری عثمانی تأیید شد. ما در اینجا با جزئیات این موضوع سروکار نداریم، بلکه زمینه را برای تاریخ میلریتی و پویایی‌های ندای نیمه‌شب فراهم می‌سازیم.

## Key Historical Events: 1833 and the Falling of the Stars

رویدادهای کلیدی تاریخی: ۱۸۳۳ و سقوط ستارگان

In 1833, the falling of the stars occurred. Ellen White comments in The Great Controversy, page 333: 'In 1833, two years after Miller began to present in public the evidences of Christ's soon coming, the last of the signs appeared which were promised by the Saviour as tokens of His second advent. Said Jesus: "The stars shall fall from heaven." Matthew 24:29. And John in the Revelation declared, as he beheld in vision the scenes that should herald the day of God: "The stars of heaven fell unto the earth, even as a fig tree casteth her untimely figs, when she is shaken of a mighty wind." Revelation 6:13. This prophecy received a striking and impressive fulfillment in the great meteoric shower of November 13, 1833.'

در سال ۱۸۳۳، سقوطِ ستارگان واقع شد. الن وایت در کتابِ «نبرد عظیم»، صفحهٔ ۳۳۳، چنین اظهار نظر می‌کند: «در سال ۱۸۳۳، دو سال پس از آنکه میلر آغاز کرد که شواهدِ آمدنِ نزدیکِ مسیح را در ملأ عام ارائه کند، آخرینِ آن نشانه‌هایی پدیدار شد که نجات‌دهنده آن‌ها را به‌عنوان علاماتِ ظهورِ دومِ خود وعده داده بود. عیسی فرمود: “ستارگان از آسمان فرو خواهند افتاد.” متی ۲۴:۲۹. و یوحنا در مکاشفه اعلام کرد، آنگاه که در رؤیا صحنه‌هایی را مشاهده می‌کرد که می‌بایست روزِ خدا را اعلام کنند: “ستارگانِ آسمان بر زمین فرو ریختند، چنان‌که درختِ انجیر، چون از بادِ شدیدی تکان داده شود، انجیرهای نارسِ خود را فرو می‌اندازد.” مکاشفه ۶:۱۳. این نبوت، در بارشِ عظیمِ شهابیِ ۱۳ نوامبر ۱۸۳۳، تحققّی چشمگیر و تأثیرگذار یافت.»

William Miller's testimony recounts:

ویلیام میلر کی گواہی بیان کرتی ہے:

> 'On Saturday after breakfast—in the summer of 1833, I sat down at my desk to examine some point, and as I rose to go out to work, it came home to me with more force than ever, "Go and tell it to the world." The impression was so sudden and came with such force that I settled down into my chair saying, "I can't go, Lord." "Why not?" seemed to be the response, and then all my excuses came up, my want of ability, but my distress became so great I entered into a solemn covenant with God that if He would open the way, I would go and perform my duty to the world. "What do you mean by opening the way?" seemed to come to me. Why, said I, if I should have an invitation to speak publicly in any place, I will go and tell them what I find in the Bible about the Lord's coming. Instantly all my burden was gone. And I rejoiced that I should not probably be thus called upon, for I'd never had such an invitation, my trials were not known, and I had but little expectation of being invited to any field of labor. In about a half an hour from this time, before I'd left the room, a son of Mr. Guilford of Dresden, about sixteen miles from my residence, came in and said that his father had sent for me and wished me to go home with him, supposing that he'd wish to see me on some business. I asked him what he wanted. He replied that there was to be no preaching in their church the next day, and his father wished to have me come and talk to the people on the subject of the Lord's coming. I was immediately angry with myself for having made the covenant I had. I rebelled at once against the Lord and determined not to go. I left the boy without giving him any answer and retired in great distress to a grove nearby. Then I struggled with the Lord for about an hour, endeavoring to release myself from the covenant I had made with him, but I could get no relief. It was impressed upon my conscience, "Will you make a covenant with God and break it so soon?" and the exceeding sinfulness of thus doing overwhelmed me. I finally submitted and promised the Lord that if He would sustain me, I would go, trusting in Him to give me grace and ability to perform all He should require of me. I returned to the house and found the boy still waiting. He remained till after dinner, and I returned with him to Dresden.'

> «روزِ شنبه، پس از صبحانه ــ در تابستانِ ۱۸۳۳ ــ پشت میز خود نشستم تا نکته‌ای را بررسی کنم، و چون برخاستم تا برای کار بیرون بروم، این پیام با نیرویی بیش از هر زمان دیگر بر دلم نشست: «برو و آن را به جهان بگو.» این تأثیر چنان ناگهانی بود و با چنان قوتی آمد که در صندلی‌ام فرو نشستم و گفتم: «خداوندا، نمی‌توانم بروم.» گویی پاسخ آمد: «چرا نه؟» و آنگاه همه عذرهای من به ذهنم آمد، ناتوانی و بی‌کفایتی‌ام؛ اما اندوه و اضطرابم چنان عظیم شد که با خدا عهدی solemn بستم که اگر او راه را بگشاید، خواهم رفت و وظیفه‌ام را نسبت به جهان به انجام خواهم رساند. گویی این سخن به من رسید: «منظورت از گشودنِ راه چیست؟» گفتم: اگر دعوتی برای سخن گفتنِ علنی در هر جایی به من برسد، خواهم رفت و آنچه را در کتاب‌مقدس درباره آمدنِ خداوند می‌یابم، به ایشان خواهم گفت. در همان دم، تمام بارم از دوشم برداشته شد. و شادمان شدم از اینکه احتمالاً هرگز چنین درخواستی از من نخواهد شد، زیرا هرگز چنین دعوتی نداشتم، آزمایش‌هایم بر کسی معلوم نبود، و انتظار اندکی داشتم که به هر عرصه‌ای از خدمت دعوت شوم. حدود نیم ساعت پس از این ماجرا، پیش از آنکه از اتاق بیرون رفته باشم، پسرِ آقای گیلفورد از درسدن، که حدود شانزده میل با محل سکونتم فاصله داشت، وارد شد و گفت پدرش در پی من فرستاده است و می‌خواهد با او به خانه‌شان بروم، و من گمان کردم که لابد می‌خواهد درباره کاری با من دیدار کند. از او پرسیدم چه می‌خواهد. پاسخ داد که فردا در کلیسای ایشان وعظی نخواهد بود، و پدرش می‌خواهد من بیایم و با مردم درباره موضوعِ آمدنِ خداوند سخن بگویم. بی‌درنگ از خود خشمگین شدم که چرا چنین عهدی بسته بودم. در همان لحظه در برابر خداوند سر به طغیان برداشتم و تصمیم گرفتم نروم. آن پسر را بی‌آنکه پاسخی به او بدهم ترک کردم و با اندوهی عظیم به بیشه‌ای در همان نزدیکی رفتم. آنگاه نزدیک به یک ساعت با خداوند کشمکش کردم و کوشیدم خود را از عهدی که با او بسته بودم رها سازم، اما هیچ آسایشی نیافتم. این سخن بر وجدانم نقش بست: «آیا با خدا عهد می‌بندی و چنین زود آن را می‌شکنی؟» و گناهِ بسیارِ چنین کاری مرا فرو گرفت. سرانجام تسلیم شدم و به خداوند وعده دادم که اگر او مرا نگاه دارد، خواهم رفت و بر او توکل خواهم کرد تا فیض و تواناییِ انجام هر آنچه را که از من بخواهد به من عطا کند. به خانه بازگشتم و آن پسر را همچنان در انتظار یافتم. او تا پس از ناهار ماند، و من همراه او به درسدن بازگشتم.»

This is how Miller, in the summer of 1833, began to publicly present the message. In December 1833, the falling of the stars added solemnity to his message.

به این‌گونه بود که میلر، در تابستان ۱۸۳۳، پیام را به‌طور علنی مطرح ساخت. در دسامبر ۱۸۳۳، سقوط ستارگان بر جدیت پیام او افزود.

## 1840: The Fulfillment of Prophecy and the Ottoman Empire

۱۸۴۰: تحقق نبوت و امپراتوری عثمانی

In 1840, Ellen White comments on a remarkable fulfillment of prophecy. This passage is often controverted in the Spirit of Prophecy, with some arguing that Uriah Smith inserted it into The Great Controversy, but these arguments are unfounded. She is speaking about the sequence of prophetic fulfillment's leading up to 1840, including the falling of the stars and the Dark Day. She writes, 'In the year 1840, another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest.'

در سال ۱۸۴۰، الن وایت دربارهٔ تحقق شگفت‌انگیزی از نبوت اظهار نظر می‌کند. این عبارت در روح نبوت غالباً مورد مناقشه قرار گرفته است؛ برخی استدلال می‌کنند که اوریاه اسمیت آن را در کتابِ نبرد عظیم گنجانده است، اما این استدلال‌ها بی‌اساس‌اند. او دربارهٔ توالیِ تحقق‌های نبوی‌ای سخن می‌گوید که به سال ۱۸۴۰ منتهی می‌شدند، از جمله سقوط ستارگان و روز تاریک. او می‌نویسد: «در سال ۱۸۴۰، تحقق شگفت‌انگیز دیگری از نبوت، علاقه‌ای گسترده برانگیخت.»

She refers to biblical prophecy, not merely a human prediction by Josiah Litch.

او به نبوتِ کتاب‌مقدسی اشاره دارد، نه صرفاً به یک پیشگوییِ انسانی از سوی جوزیا لیچ.

> "Two years before, Josiah Litch, a leading minister preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown on August 11, 1840. At the specified time, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the Allied Powers of Europe and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the Advent movement. Men of learning and position united with Miller in preaching and publishing his views, and from 1840 to 1844, the work rapidly extended."

> دو سال پیش از آن، یوشیا لیچ، یکی از خادمان برجسته‌ای که موعظهٔ آمدنِ ثانی را می‌کرد، تفسیری از مکاشفه ۹ منتشر ساخت و در آن سقوط امپراتوری عثمانی را پیشگویی نمود. بنا بر محاسبات او، این قدرت می‌بایست در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود. در زمان تعیین‌شده، ترکیه، از طریق سفیران خود، حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را تحت سلطهٔ ملت‌های مسیحی قرار داد. این رویداد دقیقاً پیشگویی را به انجام رسانید. چون این امر معلوم شد، انبوهی از مردم به درستیِ اصول تفسیر نبوی که میلر و همکارانش اختیار کرده بودند، متقاعد شدند، و جنبش ادونتی نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز یافت. مردانِ اهل دانش و صاحب‌منصب با میلر در موعظه و نشر دیدگاه‌های او متحد شدند، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، این کار به‌سرعت گسترش یافت.

Uriah Smith had told us that the first angel of Revelation 14 arrived in 1798, but it is the same angel as the angel of Revelation 10. In Revelation 10, John is told to take the little book out of the angel's hand and eat it, and it will become sweet in his mouth. The Millerite message became sweet on August 11, 1840, after two years of predicting the collapse of the Ottoman Empire based on the year-day principle of Bible prophecy. When the event was exactly fulfilled, the message they had been proclaiming became sweet in their mouth.

اوریا اسمیت به ما گفته بود که فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ ۱۴ در سال ۱۷۹۸ ظاهر شد، اما او همان فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۰ است. در مکاشفهٔ ۱۰، به یوحنا گفته می‌شود که کتاب کوچک را از دست فرشته بگیرد و آن را بخورد، و آن در دهانش شیرین خواهد شد. پیام میلری در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، پس از دو سال پیشگوییِ فروپاشی امپراتوری عثمانی بر اساس اصلِ سال-روزِ نبوتِ کتاب‌مقدس، شیرین شد. هنگامی که آن رویداد دقیقاً به انجام رسید، پیامی که آنان اعلام می‌کردند در دهانشان شیرین شد.

On August 11, 1840, the message became sweet in their mouth. John is told to take the little book out of the angel's hand that has descended. The angel descends on August 11, 1840, and this angel of Revelation 10 is the same as the first angel of Revelation 14. The angel of Revelation 14 arrives in 1798 at the time of the end, but his message is empowered in 1840. Ellen White says that when the event became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates. Since the 1930s, beginning in 1919 but especially in the 1930s, Adventism has rejected the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates—those rules being the proof text method of Bible study.

در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، این پیام در دهان ایشان شیرین شد. به یوحنا گفته می‌شود که کتاب کوچک را از دست آن فرشته‌ای که نازل شده است، بگیرد. آن فرشته در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نازل می‌شود، و این فرشتهِ مکاشفه ۱۰ همان فرشتهِ اولِ مکاشفه ۱۴ است. فرشتهِ مکاشفه ۱۴ در سال ۱۷۹۸، در زمان آخر، می‌رسد، اما پیام او در ۱۸۴۰ قوت می‌یابد. الن وایت می‌گوید که وقتی آن رویداد شناخته شد، انبوهی از مردم به درستیِ اصولِ تفسیر نبوتی که میلر و همکارانش پذیرفته بودند، متقاعد شدند. از دهه ۱۹۳۰ به این سو، با آغاز از ۱۹۱۹ اما به‌ویژه در دهه ۱۹۳۰، ادونتیسم قواعدِ تفسیر نبوتیِ پذیرفته‌شده از سوی میلر و همکارانش را رد کرده است—و آن قواعد، روشِ متن‌به‌متن در مطالعه کتاب‌مقدس بود.

## The 1843 Chart and the Tarrying Time

نمودار ۱۸۴۳ و زمانِ درنگ ترجمه‌ات را با کاربردی ادبی، دقیق و در شأن نثر الهیاتی انجام می‌دهم.

The next waymark in history is the 1843 chart, produced in May 1842. Ellen White says, 'I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and that it should not be altered, that the figures were as He wanted them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures so that none could see it until His hand was removed.' This chart is a prophetic waymark, produced in May 1842. In June 1842, the Protestant churches began closing their doors and the second angel arrives.

نشانۀ بعدی در تاریخ، چارٹ ۱۸۴۳ است که در ماه می ۱۸۴۲ تهیه شد. الن وایت می‌گوید: «دیده‌ام که چارٹ ۱۸۴۳ به هدایت دست خداوند ترتیب داده شده بود و نباید تغییر داده شود؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست، و دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از ارقام پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا زمانی که دست او برداشته شد.» این چارٹ یک نشانۀ نبوتی است که در ماه می ۱۸۴۲ تهیه شد. در ژوئن ۱۸۴۲، کلیساهای پروتستان آغاز به بستن درهای خود کردند و فرشتۀ دوم فرا می‌رسد.

From Testimonies, volume one, page 21: 'In June of 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street Church in Portland, Maine. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller.' Ellen White informs us that as Seventh-day Adventist Christians, we should learn to reason from cause to effect. The cause that led the Protestant churches to close their doors was the introduction of this chart. When the chart was introduced in May, the Protestant churches determined that the Millerites were deluded fanatics.

از «شهادت‌ها»، جلد اول، صفحهٔ ۲۱: «در ژوئنِ ۱۸۴۲، آقای میلر دومین سلسله‌سخنرانی‌های خود را در کلیسای خیابان کاسکو در پورتلندِ ایالت مِین ایراد کرد. با چند استثنا، فرقه‌های مختلف درهای کلیساهای خود را به روی آقای میلر بستند.» الن وایت به ما اطلاع می‌دهد که ما، به‌عنوان مسیحیان ادونتیستِ روز هفتم، باید بیاموزیم که از علت به معلول استدلال کنیم. علتی که کلیساهای پروتستان را به بستن درهای خود واداشت، معرفی این چارت بود. هنگامی که این چارت در ماه مه معرفی شد، کلیساهای پروتستان به این نتیجه رسیدند که میلری‌ها متعصبانِ گمراه‌اند.

The first disappointment is next. From The Great Controversy, page 393:

نخستین نومیدی در پی می‌آید. از کتاب «نبرد عظیم»، صفحهٔ ۳۹۳:

> 'As early as 1842, the direction given in this prophecy to write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it, had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and Revelation.' Charles Fitch, who died just before the Great Disappointment of October 22, 1844, was used by the Lord in this history. He prepared the chart, which was published in May 1842.

> از همان سال ۱۸۴۲، رهنمودی که در این نبوت داده شده بود مبنی بر اینکه رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌وضوح ثبت کن تا هر که آن را می‌خواند بدود، به چارلز فیچ الهام کرده بود تا برای تبیین رؤیاهای دانیال و مکاشفه، یک نمودار نبوتی تهیه کند. چارلز فیچ، که اندکی پیش از ناامیدی عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ درگذشت، در این تاریخ به‌وسیلهٔ خداوند به‌کار گرفته شد. او آن نمودار را تهیه کرد، و این نمودار در ماه مه ۱۸۴۲ منتشر شد.

> The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command of Habakkuk. No one, however, noticed an apparent delay in the accomplishment of the vision. A tarrying time is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared significant: 'The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it, because it will surely come, it will not tarry. The just shall live by faith.

> Das Erscheinen dieser Übersicht wurde als Erfüllung des Auftrags aus Habakuk angesehen. Niemand jedoch bemerkte eine scheinbare Verzögerung in der Erfüllung der Vision. In derselben Weissagung wird auch eine Zeit des Verweilens dargestellt. Nach der Enttäuschung erschien diese Schriftstelle bedeutsam: „Denn die Vision gilt noch für die festgesetzte Zeit; aber am Ende wird sie reden und nicht lügen. Wenn sie sich verzieht, so harre ihrer; denn sie wird gewiss kommen und nicht ausbleiben. Der Gerechte aber wird durch seinen Glauben leben.“

The tarrying time is the first disappointment, which comes on March 22, 1844. The Millerites were predicting the end of the world in 1843, using the biblical reckoning of time. When the Lord had not come by then, the first disappointment set in on March 22, 1844. That is the tarrying time.

زمانِ تأخیر همان نومیدیِ نخستین است که در ۲۲ مارس ۱۸۴۴ فرا می‌رسد. میلری‌ها با به‌کارگیری محاسبهٔ زمانیِ کتاب‌مقدسی، پایان جهان را در سال ۱۸۴۳ پیشگویی می‌کردند. چون خداوند تا آن زمان نیامد، نومیدیِ نخستین در ۲۲ مارس ۱۸۴۴ پدید آمد. آن همان زمانِ تأخیر است.

This is the tarrying time in the parable of the ten virgins, in Habakkuk 2, and in Daniel 12. Daniel 12:11 says, 'And from the time that the daily sacrifice shall be taken away...' The pioneers understood that paganism was subdued in 508, with Clovis defeating the Visigoths. From the time that paganism is taken away and the papacy is set up (thirty years later in 538), there shall be 1290 days. The next verse says, 'Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred and thirty-five days.' 508 plus 1335 equals 1843. 'Blessed is he that comes to 1843.' The 1335 marks the tarrying time, saying, 'Blessed is he that waiteth and cometh to 1843.' If you uphold the pioneer understanding of the daily, as Ellen White does, this is clear.

این همان زمانِ تأخیر در مَثَلِ ده باکره، در حبقوق ۲، و در دانیال ۱۲ است. دانیال ۱۲:۱۱ می‌گوید: «و از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود...» پیشگامان دریافتند که بت‌پرستی در سال ۵۰۸، هنگامی که کلوویس ویزیگوت‌ها را شکست داد، سرکوب شد. از زمانی که بت‌پرستی برداشته می‌شود و پاپیّت برقرار می‌گردد (سی سال بعد، در ۵۳۸)، باید ۱۲۹۰ روز باشد. آیهٔ بعد می‌گوید: «خوشا به حال کسی که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد.» ۵۰۸ به‌علاوهٔ ۱۳۳۵ برابر با ۱۸۴۳ است. «خوشا به حال کسی که به ۱۸۴۳ برسد.» عدد ۱۳۳۵ زمانِ تأخیر را مشخص می‌کند و می‌گوید: «خوشا به حال کسی که انتظار کشد و به ۱۸۴۳ برسد.» اگر شما برداشتِ پیشگامان از «دائمی» را، همان‌گونه که الن وایت نیز چنین می‌کند، حفظ کنید، این مطلب روشن است.

To further clarify, Isaiah 30:18 says, 'And therefore will the Lord wait.' Here, the Lord is the bridegroom in the parable of the ten virgins, and He is tarrying. 'And therefore will the bridegroom tarry that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted that he may have mercy on you, for the Lord is a God of judgment. Blessed are all they that wait for Him.' This matches Daniel 12:12: 'Blessed is he who waiteth and cometh to the 1335.' The bridegroom tarries on March 22, 1844. There is a blessing attached to coming to the first disappointment and then waiting. When you get here, you are to wait. What are you waiting for? Habakkuk 2:3 says, 'For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it.' The blessing of coming to the 1335 is the blessing of coming to this history, where the Lord will accomplish the Midnight Cry.

برای روشن‌تر شدنِ مطلب، اشعیا ۳۰:۱۸ می‌گوید: «و از این‌رو خداوند انتظار خواهد کشید.» در اینجا، خداوند دامادِ مَثَلِ ده باکره است، و او درنگ می‌کند. «و از این‌رو داماد درنگ خواهد کرد تا بر شما فیض نماید، و از این‌رو او سرافراز خواهد شد تا بر شما رحمت آورد، زیرا خداوند خدای داوری است. خوشا به حالِ همهٔ آنان که برای او انتظار می‌کشند.» این با دانیال ۱۲:۱۲ مطابق است: «خوشا به حالِ آن که انتظار کشد و به ۱۳۳۵ برسد.» داماد در ۲۲ مارس ۱۸۴۴ درنگ می‌کند. بر رسیدن به نخستین یأس، و سپس انتظار کشیدن، برکتی مترتب است. هنگامی که به اینجا می‌رسید، باید انتظار بکشید. در انتظارِ چه هستید؟ حبقوق ۲:۳ می‌گوید: «زیرا رؤیا هنوز برای وقتِ معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ هرچند درنگ کند، برایش انتظار بکش.» برکتِ رسیدن به ۱۳۳۵ این است که به این تاریخ می‌رسید، جایی که خداوند فریادِ نیمه‌شب را به انجام خواهد رساند.

Not everyone will be allowed to participate in the Midnight Cry. Some people traveled along with the Millerites not because of their own personal experience with Jesus Christ or personal study of God's Word, but out of fear. Before the Midnight Cry arrives, the Lord separates these brethren from the movement. The first disappointment is part of the process preparing for the Midnight Cry. According to Ellen White, if we do not understand this, we fall off the path to the wicked world below.

همه اجازه نخواهند یافت که در فریاد نیمه‌شب مشارکت کنند. برخی همراه با میلری‌ها سفر کردند، نه به سبب تجربهٔ شخصیِ خود با عیسی مسیح یا مطالعهٔ شخصیِ کلام خدا، بلکه از روی ترس. پیش از آن‌که فریاد نیمه‌شب فرا رسد، خداوند این برادران را از جنبش جدا می‌سازد. نخستین نومیدی بخشی از فرایند آماده‌سازی برای فریاد نیمه‌شب است. بنا بر گفتهٔ الن وایت، اگر این را درک نکنیم، از مسیر به سوی جهان شریرِ زیر پای خود سقوط می‌کنیم.

## The Empowerment of the Second Angel's Message

توان‌بخشیِ پیامِ فرشتهٔ دوم

From Early Writings, page 238: 'Near the close of the second angel's message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun, and I heard voices of angels crying, "Behold, the bridegroom cometh."' This was the Midnight Cry, which was to give power to the second angel's message. The pioneers understood that the first angel's message arrived in 1798 but was empowered with the collapse of the Ottoman Empire in 1840. All the messages arrive at a point in time and are thereafter empowered. The second angel's message arrives on March 22, 1844 when the Protestant churches closed their doors against the Millerite message. The Midnight Cry empowers the second angel's message. The third angel's message arrives on October 22, 1844, and is empowered when the mighty angel of Revelation 18 joins it. Every message arrives in history and is thereafter empowered. This is important to understand.

از کتاب Early Writings، صفحهٔ 238: «نزدیک به پایان پیام فرشتهٔ دوم، دیدم نوری عظیم از آسمان بر قوم خدا می‌تابید. پرتوهای این نور همچون خورشید درخشان به نظر می‌رسید، و صدای فرشتگانی را شنیدم که ندا می‌دادند: “اینک داماد می‌آید.”» این همان فریاد نیمه‌شب بود که می‌بایست به پیام فرشتهٔ دوم قدرت بخشد. پیشگامان دریافتند که پیام فرشتهٔ اول در سال 1798 فرا رسید، اما با فروپاشی امپراتوری عثمانی در سال 1840 نیرو یافت. همهٔ پیام‌ها در نقطه‌ای از زمان فرا می‌رسند و پس از آن قدرت می‌یابند. پیام فرشتهٔ دوم در 22 مارس 1844 فرا می‌رسد، هنگامی که کلیساهای پروتستان درهای خود را بر ضد پیام میلری بستند. فریاد نیمه‌شب پیام فرشتهٔ دوم را قدرت می‌بخشد. پیام فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 فرا می‌رسد، و هنگامی قدرت می‌یابد که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ 18 به آن می‌پیوندد. هر پیام در تاریخ فرا می‌رسد و پس از آن قدرت می‌یابد. درک این امر مهم است.

The Midnight Cry gave power to the second angel's message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. William Miller was not the first to receive this message; quite the opposite, he was the last to receive it. He was the most talented in understanding the message, while Samuel Snow was the first. Those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. Historically, the last person to accept the message of the Midnight Cry was William Miller.

فریادِ نیمہ‌شب نے پیغامِ فرشتۂ دوم کو قوت بخشی۔ آسمان سے فرشتے بھیجے گئے تاکہ دل‌شکستہ مقدسین کو بیدار کریں اور انہیں اپنے سامنے پڑے ہوئے عظیم کام کے لیے تیار کریں۔ نہایت باصلاحیت آدمی اس پیغام کو سب سے پہلے قبول کرنے والے نہ تھے۔ وِلیم مِلر اس پیغام کو سب سے پہلے قبول کرنے والا نہ تھا؛ بلکہ اس کے برعکس، وہ اسے قبول کرنے والا آخری شخص تھا۔ پیغام کو سمجھنے میں وہ سب سے زیادہ باصلاحیت تھا، جبکہ سموئیل سنو پہلا تھا۔ جو لوگ پہلے اس کام میں راہبری کرتے رہے تھے، وہی اس فریاد کو قبول کرنے اور اسے بڑھانے میں سب سے آخر میں تھے۔ تاریخی طور پر، فریادِ نیمہ‌شب کے پیغام کو قبول کرنے والا آخری شخص وِلیم مِلر تھا۔

From The Great Controversy, 376:

از *نبرد عظیم*، ص. 376:

> During the empowerment of the Midnight Cry, about 50,000 left the churches. As Miller's work tended to build up the churches, it was initially regarded with favor, but as ministers and religious leaders decided against the Advent doctrine and desired to suppress all agitation on the subject, they opposed it from the pulpit and denied their members the privilege of attending preaching on the second advent or even speaking of their hope in social meetings.

> در جریان تقویتِ فریادِ نیمه‌شب، حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر کلیساها را ترک کردند. از آنجا که کارِ میلر گرایش داشت به کلیساها رونق بخشد، در آغاز با نظر مساعد بدان نگریسته می‌شد؛ اما چون خادمان و رهبران دینی بر ضدّ آموزهٔ ادونت تصمیم گرفتند و خواستند هرگونه تحریک و هیجان دربارهٔ این موضوع را سرکوب کنند، از منبر با آن مخالفت ورزیدند و اعضای خود را از امتیازِ حضور در موعظه‌های مربوط به ظهور ثانی، و حتی از سخن گفتن دربارهٔ امید خویش در اجتماعات عمومی، محروم ساختند.

Leaders in the Adventist Church today who forbid the teaching of this message in the church and even in private homes are prefigured here in the Millerite movement.

رهبران کلیسای ادونتیست در روزگار حاضر که تعلیم این پیام را در کلیسا و حتی در خانه‌های شخصی منع می‌کنند، در اینجا در جنبش میلری پیش‌نمون شده‌اند.

> "Believers found themselves in great trial and perplexity. They loved their churches and were reluctant to separate, but as they saw the testimony of God's Word suppressed and their right to investigate the prophecies denied, they felt that loyalty to God forbade them to submit. Those who sought to shut out the testimony of God's Word could not be regarded as constituting the church of Christ. Hence, they felt justified in separating from their former connection. In the summer of 1844, about 50,000 withdrew from the churches."

> ایمانداران خود را در آزمایش و حیرت عظیمی یافتند. آنان کلیساهای خود را دوست می‌داشتند و از جدا شدن اکراه داشتند؛ اما چون دیدند که شهادتِ کلامِ خدا سرکوب می‌شود و حقِ ایشان برای بررسیِ نبوت‌ها انکار می‌گردد، احساس کردند که وفاداری به خدا آنان را از تسلیم شدن منع می‌کند. کسانی که می‌کوشیدند شهادتِ کلامِ خدا را از میان بردارند، نمی‌توانستند به‌عنوان تشکیل‌دهندگانِ کلیسای مسیح محسوب شوند. ازاین‌رو، خود را در جدا شدن از وابستگیِ پیشینِ خویش مُحِق می‌دانستند. در تابستان ۱۸۴۴، حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر از کلیساها کناره‌گیری کردند.

## Miller's Understanding and the True Midnight Cry

فهم ميلر والصراخ الحقيقي في نصف الليل

From Elder Damsteegt's book, Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission, Miller believed that the proclamation of Daniel 8:14 and the first angel of Revelation 14 was the Midnight Cry—'Behold, the bridegroom cometh.' He believed this message was identifying the second coming of Christ. Miller thought the entire history was the Midnight Cry, but Ellen White states the Midnight Cry was accomplished at a specific point. Samuel Snow titled his presentation 'The True Midnight Cry' to distinguish it from the Millerite teaching that the Midnight Cry was the general message.

از کتاب «بنیاد پیام و مأموریت کلیسای ادونتیست روز هفتم» اثر الدِر دامستیگت، میلر بر این باور بود که اعلامِ دانیال ۸:۱۴ و فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ ۱۴ همان ندای نیمه‌شب بود—«اینک داماد می‌آید.» او معتقد بود که این پیام، آمدنِ دوبارهٔ مسیح را مشخص می‌ساخت. میلر می‌پنداشت که تمام این تاریخْ همان ندای نیمه‌شب است، اما الن وایت بیان می‌کند که ندای نیمه‌شب در مقطعی معیّن تحقق یافت. ساموئل اسنو سخنرانی خود را «ندای حقیقی نیمه‌شب» نامید تا آن را از تعلیم میلریِ مبتنی بر این‌که ندای نیمه‌شب همان پیام عمومی بود، متمایز سازد.

The most spiritual received the message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. William Miller, who had led the work from 1833 onward, struggled with the Midnight Cry message when it came in August 1844. He was unsure about separating from the churches and had been teaching another understanding of the Midnight Cry for many years.

روحانی‌ترین افراد نخست این پیام را دریافت کردند، و آنان که پیش‌تر در این کار پیشگام بودند، آخرین کسانی بودند که آن را پذیرفتند و به فزونیِ آن ندا یاری رساندند. ویلیام میلر، که از سال ۱۸۳۳ به بعد رهبری این کار را بر عهده داشت، هنگامی که پیامِ ندای نیمه‌شب در اوت ۱۸۴۴ رسید، با آن دست‌وپنجه نرم کرد. او دربارهٔ جدا شدن از کلیساها مردد بود و سالیان متمادی برداشت دیگری از ندای نیمه‌شب تعلیم داده بود.

William Miller wrote:

ویلیام میلر نوشت:

> 'I'd never been positive as to any particular day for the Lord's appearing, believing that no man could know the day and hour. In all my published lectures, it will be seen on the title page, about the year 1843. In all my oral lectures, I invariably told my audiences that the periods would terminate in 1843 if there were no mistake in my calculation, but that I could not say the end might not come even before that time, and that they should be continually prepared. In 1842, some of the brethren preached with great positiveness, the exact year, and censured me for putting in an "if."'

> "من هرگز دربارهٔ هیچ روز معیّنی برای ظهور خداوند یقین کامل نداشتم، زیرا بر این باور بودم که هیچ‌کس نمی‌تواند روز و ساعت را بداند. در همهٔ درس‌گفتارهای منتشرشدهٔ من، چنان‌که در صفحهٔ عنوان دیده خواهد شد، سخن از حدود سال 1843 است. در همهٔ سخنرانی‌های شفاهی خود، همواره به شنوندگانم می‌گفتم که اگر در محاسبهٔ من خطایی نباشد، آن دوره‌ها در سال 1843 به پایان خواهد رسید؛ اما نمی‌توانم بگویم که ممکن نیست پایان حتی پیش از آن زمان فرا رسد، و ایشان باید پیوسته آماده باشند. در سال 1842، بعضی از برادران با قطعیتی بسیار، همان سال دقیق را موعظه می‌کردند و مرا به سبب آوردن یک «اگر» سرزنش می‌نمودند."

In May 1842, the 1843 chart was published, and the brethren told Miller to remove the 'if' from his presentation.

در ماه مه ۱۸۴۲، نمودار ۱۸۴۳ منتشر شد، و برادران به میلر گفتند که «اگر» را از ارائهٔ خود حذف کند.

Miller continued, 'The public press had also published that I'd fixed upon a definite day, the twenty-third of April, for the Lord's advent. Therefore, in December of that year, as I could see no error in my reckoning, I published my belief that sometime between March 21, 1843, and March 21, 1844, the Lord would come.' Miller had already concluded the tenth day of the seventh month, and long before Samuel Snow used this conclusion to proclaim the Midnight Cry, Miller had written about it. Miller was the one the Lord used to put together the logic that Samuel Snow employed to identify October 22, 1844.

میلر ادامه داد: «مطبوعات عمومی نیز منتشر کرده بودند که من روزی معین، یعنی بیست‌وسوم آوریل، را برای ظهور خداوند تعیین کرده‌ام. ازاین‌رو، در دسامبر همان سال، چون هیچ خطایی در محاسبهٔ خود نمی‌دیدم، اعتقاد خود را منتشر ساختم که خداوند در زمانی میان ۲۱ مارس ۱۸۴۳ و ۲۱ مارس ۱۸۴۴ خواهد آمد.» میلر پیشاپیش به روز دهمِ ماه هفتم رسیده بود، و بسیار پیش از آنکه ساموئل اسنو از این نتیجه‌گیری برای اعلام فریاد نیمه‌شب استفاده کند، میلر دربارهٔ آن نوشته بود. میلر همان کسی بود که خداوند از او استفاده کرد تا منطقِ مورد استفادهٔ ساموئل اسنو را برای تعیین ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فراهم آورد.

Miller wrote, 'During the year 1843, the most violent denunciations were heaped upon me and those associated with me by the press and some pulpits. Our motives were assailed, our principles misrepresented, our characters traduced.' Time passed, and March 21, 1844, went by without the Lord's appearing. The disappointment was great, and many walked no more with them. Before this time, from 1840, there were an estimated 200,000 Millerites, but by this point, only 50,000 remained.

میلر نوشت: «در طول سال ۱۸۴۳، شدیدترین نکوهش‌ها از سوی مطبوعات و برخی منابر بر من و کسانی که با من مرتبط بودند فرو ریخته شد. انگیزه‌های ما مورد حمله قرار گرفت، اصول ما به‌نادرستی بازنمایی شد، و شخصیت‌های ما مورد افترا واقع گردید.» زمان گذشت، و ۲۱ مارس ۱۸۴۴ بدون ظهور خداوند سپری شد. نومیدی عظیم بود، و بسیاری دیگر با ایشان همراهی نکردند. پیش از این زمان، از سال ۱۸۴۰، شمار میلری‌ها حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد می‌شد، اما تا این مقطع، تنها ۵۰٬۰۰۰ نفر باقی مانده بودند.

Miller continued, 'Previously to this, in the fall of 1843, some of my brethren began to call the churches Babylon and to urge that it was the duty of Adventists to come out of them. With this, I was much grieved. Not only was the effect very bad, but I regarded it as a perversion of the Word of God, a wresting of the Scriptures.' Miller struggled with the second angel's message, making it more difficult for him to accept the true Midnight Cry message. The practice spread, and the churches were closed against them, creating hostility and separating most Adventists from their respective churches.

میلر ادامه داد: «پیش از این، در پاییز 1843، برخی از برادرانم شروع کردند کلیساها را بابل بنامند و اصرار ورزند که وظیفۀ ادونتیست‌ها این است که از آنها بیرون آیند. از این امر، من بسیار اندوهگین شدم. نه تنها اثر آن بسیار بد بود، بلکه آن را تحریف کلام خدا و کج‌تابیِ کتاب‌مقدس نیز می‌دانستم.» میلر با پیام فرشتۀ دوم در کشمکش بود، و همین امر پذیرش پیام حقیقیِ ندای نیمه‌شب را برای او دشوارتر می‌ساخت. این عمل گسترش یافت، و کلیساها درهای خود را به روی آنان بستند، و بدین‌سان خصومت پدید آمد و بیشتر ادونتیست‌ها از کلیساهای خود جدا شدند.

After his published time passed, Miller acknowledged his disappointment regarding the exact period but maintained his faith. He continued his labors in the West during the summer of 1844 until the Seventh Month movement. He had no participation in this movement except for a letter written eighteen months earlier about the Mosaic Law observances pointing to that month. He did not expect that such a use would be made of those topics or that belief in such evidence would become a test of salvation. He had no fellowship with the movement until two or three weeks before October 22, 1844. In a letter to Himes on October 6, 1844, Miller wrote, 'I see a glory in the seventh month which I never saw before... Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, an agreement in the scriptures, for which I've long prayed but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I'm almost home. Glory, glory, glory, glory.'

پس از آن‌که زمانی که او علناً اعلام کرده بود سپری شد، میلر نومیدیِ خود را در خصوصِ دورهٔ دقیق اذعان کرد، اما ایمان خود را حفظ نمود. او در تابستانِ ۱۸۴۴ تا زمانِ جنبشِ ماهِ هفتم، خدمت‌های خود را در غرب ادامه داد. او در این جنبش هیچ‌گونه مشارکتی نداشت، جز نامه‌ای که هجده ماه پیش‌تر دربارهٔ آیین‌های شریعتِ موسی نوشته بود که به آن ماه اشاره داشت. او انتظار نداشت که از آن موضوعات چنین استفاده‌ای شود یا این‌که ایمان به چنین شواهدی به محکِ نجات بدل گردد. او تا دو یا سه هفته پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ هیچ همراهی و مشارکتی با این جنبش نداشت. میلر در نامه‌ای به هایمز به تاریخ ۶ اکتبر ۱۸۴۴ نوشت: «در ماهِ هفتم جلالی می‌بینم که هرگز پیش از این ندیده بودم... اکنون، متبارک باد نامِ خداوند، زیبایی، هماهنگی، و توافقی را در کتبِ مقدس می‌بینم که سالیان دراز برای آن دعا کرده بودم، اما تا امروز آن را ندیده بودم. ای جانِ من، خداوند را شکر کن. برادر اسنو، برادر استورس، و دیگران، به سببِ وسیله بودنشان در گشودنِ چشمانم، مبارک باشند. من تقریباً به خانه رسیده‌ام. جلال، جلال، جلال، جلال.»

Afterward, Miller rethought the Midnight Cry, calling it fanaticism. Damsteegt notes that Snow got his basic outline of the Midnight Cry message from Miller's earlier work.

پس از آن، میلر ندای نیمه‌شب را از نو مورد بازاندیشی قرار داد و آن را تعصّب‌گرایی خواند. دامستیخت اشاره می‌کند که اسنو طرح کلیِ اصلیِ پیام ندای نیمه‌شب را از نوشته‌های پیشینِ میلر به دست آورده بود.

Snow's calculations, published in March 1844, aroused little attention until the Exeter camp meeting, August 12–17, 1844. There, his exact date for Christ's return stirred many Millerites, bringing their missionary endeavor to a peak. Their response became known as the Seventh Month movement. Although Millerite leaders were initially skeptical, some weeks before the expected event, they joined the movement and allowed Snow's views to be printed and supported.

محاسبات اسنو، که در مارس ۱۸۴۴ منتشر شد، تا گردهمایی اردویی اکستر، ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴، توجه چندانی برنیانگیخت. در آنجا، تاریخ دقیق او برای بازگشت مسیح، بسیاری از میلریت‌ها را به هیجان آورد و تلاش بشارتی آنان را به اوج رساند. واکنش ایشان به «جنبش ماه هفتم» معروف شد. هرچند رهبران میلریتی در آغاز با دیدهٔ تردید می‌نگریستند، چند هفته پیش از رویداد مورد انتظار، به این جنبش پیوستند و اجازه دادند دیدگاه‌های اسنو چاپ و حمایت شود.

## The Midnight Cry and Its Aftermath

ندای نیمه‌شب و پیامدهای آن

Ellen White's first vision shows God's people on a path to heaven, with a light behind them called the Midnight Cry. The message Samuel Snow presented needs to be understood. In May 1842, 300 charts were printed for 300 preachers. By March 22, 1844, after the first disappointment, the chart was set aside, and many left the movement. Those who remained were to wait. At the Exeter camp meeting, Snow showed that the Lord would come on October 22, 1844, the Day of Atonement. This impelled them to proclaim the message.

نخستین رؤیای الن وایت قومِ خدا را بر راهی به‌سوی آسمان نشان می‌دهد، با نوری در پشت سرِ آنان که «فریادِ نیمه‌شب» نامیده شده است. پیامی که ساموئل اسنو ارائه کرد باید درک شود. در ماه مه ۱۸۴۲، ۳۰۰ نمودار برای ۳۰۰ واعظ چاپ شد. تا ۲۲ مارس ۱۸۴۴، پس از نخستین نومیدی، آن نمودار کنار گذاشته شد و بسیاری از جنبش جدا شدند. آنان که باقی ماندند می‌بایست انتظار بکشند. در اجتماع اردوگاهیِ اکستر، اسنو نشان داد که خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، در روزِ کفاره، خواهد آمد. این امر آنان را برانگیخت تا آن پیام را اعلام کنند.

Joseph Bates recounted that after the Exeter camp meeting, as he walked through the train cars, he heard voices repeating, 'Behold, the bridegroom cometh!' This movement swept over the United States in two months, leading to the Great Disappointment on October 22, 1844.

جوزف بیتس بازگو کرد که پس از گردهمایی اردوییِ اکستر، هنگامی که از میان واگن‌های قطار می‌گذشت، صداهایی را می‌شنید که پیوسته تکرار می‌کردند: «اینک داماد می‌آید!» این جنبش در مدت دو ماه سراسر ایالات متحده را فراگرفت و به نومیدی عظیم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ انجامید.

Damsteegt comments on the Low Hampton Conference of Adventists, December 28–29, 1844, involving Himes and Miller. Himes urged comforting the saints, arousing the Christian world, and proclaiming salvation to sinners. A few weeks later, the Advent Press resumed, and Himes declared the door of salvation open. Miller gradually gave up the extreme shut door concept and returned to his original view of the Midnight Cry. In that same month, Ellen White had her first vision, showing that those who reject the Midnight Cry fall off the path. That vision was for William Miller as much as anyone else.

दमस्टीग्टले २८–२९ डिसेम्बर १८४४ मा आयोजित लो ह्याम्पटन सम्मेलनमा सहभागी एडभेन्टवादीहरूबारे, विशेषतः हाइम्स र मिलरसँग सम्बन्धित प्रसङ्गमा, टिप्पणी गर्छन्। हाइम्सले सन्तहरूलाई सान्त्वना दिन, ख्रीष्टियन संसारलाई जागृत पार्न, र पापीहरूलाई उद्धारको घोषणा गर्न आग्रह गरे। केही हप्तापछि, एडभेन्ट प्रेस पुनः सञ्चालनमा आयो, र हाइम्सले उद्धारको ढोका खुला रहेको घोषणा गरे। मिलरले क्रमशः “शट डोर” को चरम अवधारणा त्यागे र “मिडनाइट क्राइ” सम्बन्धी आफ्नो प्रारम्भिक दृष्टिकोणमा फर्किए। त्यही महिनामा, एलेन ह्वाइटले आफ्नो पहिलो दर्शन पाइन्, जसमा “मिडनाइट क्राइ” लाई अस्वीकार गर्नेहरू बाटोबाट खस्छन् भन्ने देखाइएको थियो। त्यो दर्शन अरू कसैको जत्तिकै विलियम मिलरका लागि पनि थियो।

## William Miller's Final Test and Legacy

وِليام مِلَر کی آخری آزمائش اور میراث

From Early Writings, page 257:

از کتاب *Early Writings*، صفحهٔ 257:

> "My attention was then called to William Miller. He looked perplexed and was bowed with anxiety and distress for his people. The company who had been united and loving in 1844 were losing their love, opposing one another, and falling into a cold, backslidden state. As he beheld this, grief wasted his strength. I saw leading men watching him, primarily Joshua Himes, and fearing lest he should receive the third angel's message."

> “پھر میری توجہ وِلیم مِلر کی طرف مبذول کی گئی۔ وہ پریشان نظر آتا تھا اور اپنے لوگوں کے لیے اضطراب اور غم کے بوجھ سے جھکا ہوا تھا۔ وہ جماعت جو 1844 میں متحد اور محبت رکھنے والی تھی، اپنی محبت کھوتی جا رہی تھی، ایک دوسرے کی مخالفت کر رہی تھی، اور سرد مہری اور پس ماندگی کی حالت میں گرتی جا رہی تھی۔ یہ دیکھ کر غم نے اس کی قوت کو گھلا دیا۔ میں نے دیکھا کہ سرکردہ لوگ، بالخصوص جوشوا ہائمز، اس پر نظر رکھے ہوئے تھے اور اس خوف میں تھے کہ کہیں وہ تیسرے فرشتہ کے پیغام کو قبول نہ کر لے۔”

The third angel's message in this context is the Sabbath. As Miller leaned toward the light from heaven, these men would lay plans to draw his mind away. Human influence kept him in darkness and retained his influence among those who opposed the truth. Eventually, Miller raised his voice against the light from heaven—the Sabbath. He failed to receive the message that would have explained his disappointment and cast light and glory on the past. He leaned on human wisdom instead of divine. Being broken by labor and age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. The sin rests upon them. If Miller could have seen the light of the third angel, many things would have been explained. But his brethren professed such deep love for him that he thought he could never tear away from them. God allowed him to fall under the power of death and hid him in the grave from those who drew him from the truth. Moses erred before entering the Promised Land; likewise, Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan. Others led him to do this; others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God and will come forth at the sound of the last trumpet.

پیام فرشتهٔ سوم در این زمینه، سَبَّت است. هنگامی که میلر به سوی نورِ آسمان متمایل می‌شد، این مردان نقشه می‌کشیدند تا ذهن او را از آن منحرف سازند. نفوذ انسانی او را در تاریکی نگاه داشت و نفوذ او را در میان کسانی که با حقیقت مخالفت می‌کردند، حفظ کرد. سرانجام، میلر صدای خود را بر ضد نورِ آسمان—یعنی سَبَّت—بلند کرد. او از پذیرفتن آن پیامی که می‌توانست سبب نومیدی او را توضیح دهد و بر گذشته نور و جلال افکند، بازماند. او به جای حکمت الهی، بر حکمت بشری تکیه کرد. چون از رنجِ کار و کهولتِ سن شکسته شده بود، به اندازهٔ کسانی که او را از حقیقت بازداشتند، مسئول نبود. گناه بر عهدهٔ آنان است. اگر میلر می‌توانست نورِ فرشتهٔ سوم را ببیند، بسیاری چیزها برای او توضیح داده می‌شد. اما برادرانش چنان محبت عمیقی نسبت به او اظهار می‌کردند که او می‌پنداشت هرگز نمی‌تواند خود را از آنان جدا سازد. خدا اجازه داد که او زیر سلطهٔ مرگ فرو افتد و او را در قبر از کسانی که او را از حقیقت منحرف ساخته بودند، پنهان کرد. موسی پیش از ورود به سرزمین موعود خطا کرد؛ همچنین میلر نیز در آستانهٔ ورود به کنعانِ آسمانی خطا ورزید. دیگران او را به این کار کشاندند؛ دیگران باید حساب آن را پس دهند. اما فرشتگان بر غبارِ گران‌بهای این خادمِ خدا دیده‌بانی می‌کنند، و او با صدای کرناى آخر بیرون خواهد آمد.

## Conclusion: Lessons for Today

نتیجه‌گیری: درس‌هایی برای امروز

In conclusion, William Miller typifies Seventh-day Adventists at the end of the world. Ellen White's first vision is more for our day than for her own. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the light of the Midnight Cry. The light of the Midnight Cry can only be understood by understanding this history. The first disappointment purged the Millerite movement of those there for the wrong reasons and prepared the people for the testing experience that would lead them into the Most Holy Place. Those who come to the first disappointment are blessed only if they wait for October 22, 1844. This time is designed by God to produce a people He will gather into the Most Holy Place. To reject the Midnight Cry and fall off the path is to reject this entire history.

در پایان، ویلیام میلر نماد ادونتیست‌های روز هفتم در پایان جهان است. نخستین رؤیای الن وایت بیش از آن‌که برای روزگار خود او باشد، برای روزگار ماست. در پایان جهان، ادونتیست‌های روز هفتم نورِ ندای نیمه‌شب را رد خواهند کرد. نورِ ندای نیمه‌شب تنها از راه فهم این تاریخ قابل درک است. نخستین سرخوردگی، جنبش میلری را از کسانی که به دلایل نادرست در آن بودند، پاک ساخت و مردم را برای تجربهٔ آزمونی‌ای آماده کرد که آنان را به قدس‌الاقداس رهبری می‌کرد. آنان که به نخستین سرخوردگی می‌رسند، تنها در صورتی مبارک‌اند که تا 22 اکتبر 1844 انتظار بکشند. این زمان از سوی خدا تعیین شده است تا قومی را پدید آورد که او آنان را به قدس‌الاقداس گرد خواهد آورد. رد کردن ندای نیمه‌شب و از راه فرو افتادن، به معنای رد کردن تمام این تاریخ است.

William Miller made three mistakes, and we are always tested by three tests. His first error was rejecting the Midnight Cry in December 1844. His second was listening to men instead of God, which led to his third mistake: rejecting the Sabbath. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the history of the Midnight Cry and the call to return to the old paths because they listen to their leaders. In so doing, they prepare themselves for the mark of the beast, repeating Miller's three-step testing process, which begins with how they relate to the message and history of the Midnight Cry.

ویلیام میلر سه اشتباه مرتکب شد، و ما همواره با سه آزمون آزموده می‌شویم. نخستین خطای او این بود که در دسامبر ۱۸۴۴ ندای نیمه‌شب را رد کرد. دومین خطای او این بود که به‌جای خدا به انسان‌ها گوش سپرد، و این امر او را به سومین اشتباهش رهنمون شد: رد سَبَّت. در پایان جهان، اَدونتیست‌های روز هفتم تاریخ ندای نیمه‌شب و دعوت به بازگشت به راه‌های کهن را رد خواهند کرد، زیرا به رهبران خود گوش می‌سپارند. آنان بدین‌سان خود را برای نشان وحش آماده می‌کنند و فرایند آزمون سه‌مرحله‌ای میلر را تکرار می‌نمایند؛ فرایندی که با چگونگی ارتباط ایشان با پیام و تاریخ ندای نیمه‌شب آغاز می‌شود.

There are only two prophecies that deal with the history from the first disappointment to the second disappointment: the 2300 days ('Though the vision tarry, wait for it') and the 2520. To reject the 2520 is to reject the Midnight Cry. To reject the Midnight Cry is to fall off the path to the wicked world below.

از نخستین نومیدی تا دومین نومیدی، تنها دو نبوت وجود دارد که به این تاریخ می‌پردازد: ۲۳۰۰ روز («اگرچه رؤیا تأخیر نماید، منتظر آن باش») و ۲۵۲۰. رد کردنِ ۲۵۲۰ یعنی رد کردنِ فریاد نیمه‌شب. رد کردنِ فریاد نیمه‌شب یعنی سقوط از مسیر به جهان شریرِ زیرین.

We will address this further in the next presentation.

موږ به په راتلونکې وینا کې دې ته لا زیات پام وکړو.

Back to Articles