Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Seven

کتاب دانیال — یکصد و هفتاد و هفتم

The Sealing of the 144,000: Insights from Daniel’s Vision and Prophetic Symbolism

مہر لگائے جانے والے 144,000: دانی ایل کے رؤیا اور نبوی علامت نگاری سے بصیرتیں

Author

Jeff Pippenger

Published

April 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel was touched three times in chapter ten, the first and last time by Gabriel and the middle touch was by Christ. It was the middle touch where Daniel most keenly felt his corruption, for the middle waymark of truth represents rebellion. It was Michael who touched Daniel the second time, for He had descended at the end of twenty-one days.

دانیال در باب دهم سه بار لمس شد؛ بار نخست و بار آخر به‌وسیلهٔ جبرئیل، و لمس میانی به‌وسیلهٔ مسیح بود. در همان لمس میانی بود که دانیال با تیزبینی بیشتری فساد خویش را احساس کرد، زیرا نشانۀ راهِ میانیِ حقیقت نمایانگر عصیان است. این میکائیل بود که بار دوم دانیال را لمس کرد، زیرا او در پایان بیست و یک روز فرود آمده بود.

At the end of three and a half symbolic days, in which the two witnesses of Revelation chapter eleven lie dead in the street, a voice resurrects the two witnesses. It is the voice of the archangel that resurrects. The descent of Michael in Daniel chapter ten, at the twenty-second day aligns with the resurrection of the two witnesses in 2023. While the two witnesses were dead in the street, Ezekiel was shown their scattered bones and asked if he thought those dead dry bones in the valley could be resurrected, and all Ezekiel would answer is, “Lord thou knowest.”

در پایانِ سه روز و نیمِ نمادین، که در آن دو شاهدِ مکاشفه، فصل یازدهم، مرده در کوچه افتاده‌اند، صدایی آن دو شاهد را زنده می‌سازد. این صدای رئیس‌فرشته است که قیام می‌بخشد. نزولِ میکائیل در دانیال، فصل دهم، در روز بیست‌ودوم، با قیامِ دو شاهد در سال ۲۰۲۳ مطابقت دارد. در حالی که آن دو شاهد مرده در کوچه افتاده بودند، به حزقیال استخوان‌های پراکندهٔ ایشان نشان داده شد و از او پرسیده شد که آیا می‌اندیشد آن استخوان‌های خشکِ مرده در وادی می‌توانند زنده شوند، و تمام پاسخ حزقیال این بود: «خداوندا، تو می‌دانی.»

Ezekiel was then told to prophesy to the bones, which he did, and when he did, they were formed together, but were still not alive. Ezekiel’s first prophecy was gathering the bones together, but it would require a second prophecy to resurrect the bones as an army. The second prophecy of Ezekiel was the prophecy of the third woe, as represented by the four winds that brought the bones to life. The first Adam was created perfect, but afterwards sinned and passed death on to all his posterity. The resurrection of Ezekiel’s dead bones parallels the creation of Adam in his perfection, for Adam was first formed, and then the Lord breathed into him the breath of life.

آنگاه به حزقیال گفته شد که بر استخوان‌ها نبوّت کند، و او چنین کرد؛ و چون چنین کرد، آنها به هم پیوستند و شکل گرفتند، اما هنوز زنده نبودند. نبوّت نخستِ حزقیال، گرد آوردن استخوان‌ها با یکدیگر بود، اما برای آنکه استخوان‌ها همچون لشکری زنده شوند، نبوّتی دوم لازم بود. نبوّت دومِ حزقیال، نبوّتِ وایِ سوم بود، چنان‌که در چهار بادی که استخوان‌ها را حیات بخشیدند، نمود یافته است. آدمِ نخست کامل آفریده شد، اما سپس گناه ورزید و مرگ را به تمامی نسل خود منتقل ساخت. رستاخیزِ استخوان‌های مردهٔ حزقیال، با آفرینشِ آدم در کمال او موازات دارد، زیرا آدم نخست سرشته شد، و سپس خداوند نَفَسِ حیات را در او دمید.

This is not to say that the two witnesses receive glorified bodies when they are brought back to life, for that doesn’t occur until the second coming, but their resurrection parallel’s Daniel’s vision of the causative “marah” vision, when they are changed into the image they then behold. Line upon line, the process of the sealing is very carefully laid out by the prophetic testimony.

این بدان معنا نیست که آن دو شاهد، هنگامی که دوباره به حیات بازگردانده می‌شوند، بدن‌های جلال‌یافته دریافت می‌کنند، زیرا این امر تا زمان آمدنِ دوم رخ نمی‌دهد؛ بلکه رستاخیز ایشان با رؤیای دانیال دربارهٔ رؤیای سببیِ «marah» موازی است، آنگاه که به همان صورتی که می‌نگرند، دگرگون می‌شوند. سطر بر سطر، فرایندِ مُهر شدن با نهایت دقت به‌وسیلهٔ شهادتِ نبوی ترسیم شده است.

In Revelation chapter eleven, “after three days and an half the Spirit of life from God entered” into the two witnesses, “and they” then “stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them,” and there was then “a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them.”

در فصل یازدهم مکاشفه، «پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا» در آن دو شاهد «داخل شد»، و آنگاه «ایشان بر پاهای خود ایستادند؛ و خوفی عظیم بر کسانی که ایشان را می‌دیدند مستولی گردید»، و سپس «آوازی عظیم از آسمان» بود که «بدیشان می‌گفت: به اینجا برآیید. و ایشان در ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنان ایشان ایشان را دیدند.»

First, the Spirit entered into them, then they stood upon their feet, and when they stood, fear fell upon their enemies who had previously rejoiced over their deaths. Then a voice calls them up, and their enemies witness the event. With Ezekiel, they are first identified as scattered and dead in the valley, then a prophecy is proclaimed that gathers them together, then the second prophecy causes them to stand up as a mighty army. With Daniel, he first sees the great vision that produces a separation of two classes, and he is then touched three times.

نخست، روح در ایشان داخل شد؛ سپس بر پاهای خویش ایستادند، و چون ایستادند، ترس بر دشمنانشان فرود آمد؛ همانانی که پیش‌تر بر مرگ ایشان شادی کرده بودند. سپس آوازی ایشان را به بالا فرا می‌خواند، و دشمنانشان این واقعه را مشاهده می‌کنند. در مورد حزقیال، ایشان نخست در دره به‌عنوان پراکنده و مرده شناخته می‌شوند؛ سپس نبوتی اعلام می‌شود که آنان را گرد می‌آورد؛ آنگاه نبوت دوم سبب می‌گردد که همچون لشکری عظیم برپا ایستند. در مورد دانیال، او نخست آن رؤیای عظیم را می‌بیند که موجب جداییِ دو طبقه می‌شود، و سپس سه بار لمس می‌گردد.

The first time he was touched he had no strength, he was in a deep sleep, and his face was towards the ground. Sleep represents death. Yet he heard the words spoken.

نخستین بار که او را لمس کردند، هیچ نیرویی نداشت، در خوابی عمیق بود، و رویش به سوی زمین بود. خواب نمایانگر مرگ است. با این حال، سخنان گفته‌شده را شنید.

> Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice. John 5:28.

> از این در شگفت مباشید؛ زیرا ساعتی می‌آید که در آن، همهٔ کسانی که در قبرها هستند، آواز او را خواهند شنید. یوحنا ۵:۲۸.

Gabriel then brought Daniel to his hands and knees, and then commanded him to stand, which he did, though he was trembling. He then heard the words of Gabriel, but he was left dumb. Ezekiel had also seen the vision of Christ and it produced a similar sequence of events.

جبرئیل سپس دانیال را بر دست‌ها و زانوهایش درآورد، و آنگاه به او فرمان داد که برخیزد؛ و او نیز، هرچند لرزان بود، برخاست. سپس سخنان جبرئیل را شنید، اما لال و خاموش ماند. حزقیال نیز رؤیای مسیح را دیده بود، و آن نیز رشته‌ای مشابه از وقایع را پدید آورده بود.

> And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 1:26–2:2.

> او بر فراز فلکی که بالای سر ایشان بود، شباهتِ تختی بود، همچون منظرِ سنگِ یاقوت؛ و بر آن شباهتِ تخت، شباهتی چون منظرِ انسانی بر فراز آن بود. و چیزی را چون رنگِ کهربا دیدم، چون منظرِ آتشی که در درون آن گرداگرد می‌درخشید، از منظرِ کمر او به بالا، و از منظرِ کمر او به پایین، چیزی را چون منظرِ آتش دیدم، و گرداگرد آن درخشندگی بود. همچون منظرِ قوسی که در روزِ باران در ابر پدیدار می‌شود، چنین بود منظرِ آن درخشندگیِ گرداگرد. این بود منظرِ شباهتِ جلالِ خداوند. و چون آن را دیدم، بر روی خود افتادم، و آوازِ کسی را شنیدم که سخن می‌گفت. و او به من گفت: ای پسر انسان، بر پای‌های خود بایست، و من با تو سخن خواهم گفت. و هنگامی که با من سخن گفت، روح در من داخل شد، و مرا بر پای‌هایم برپا داشت، تا آن‌که سخنِ او را که با من سخن می‌گفت، شنیدم. حزقیال ۱:‏۲۶–۲:‏۲

The vision caused both Ezekiel and Daniel to be humbled into dust, where they were prostrated upon the ground. In that condition they both still heard the word of the Lord, and they were both brought to a standing condition to hear the words that were spoken to them, and when they heard the words “the Spirit entered into” them. The combination of divinity is accomplished by the reception of the Word of God that is conveyed by the Holy Spirit. The “Word” is what transmits divinity into humanity. This truth must be recognized in order to understand the seriousness and significance of the prophetic history which Gabriel provides Daniel with in chapter eleven. The prophetic history represented in chapter eleven, is the conduit by which holy oil is conveyed to the wise virgins.

رویا باعث شد که هم حزقیال و هم دانیال تا به خاک فروتن شوند، به‌گونه‌ای که بر زمین به رو درافتادند. در آن حالت، هر دو همچنان کلام خداوند را شنیدند، و هر دو به حالت ایستاده درآورده شدند تا سخنانی را که به ایشان گفته می‌شد بشنوند، و هنگامی که آن سخنان را شنیدند، «روح به اندرون ایشان داخل شد». پیوند با الوهیت از طریق دریافت کلام خدا که به‌واسطهٔ روح‌القدس منتقل می‌شود، تحقق می‌یابد. «کلام» آن چیزی است که الوهیت را به درون انسانیت منتقل می‌کند. این حقیقت باید شناخته شود تا بتوان وخامت و اهمیت تاریخ نبوی‌ای را که جبرائیل در باب یازدهم به دانیال ارائه می‌کند، درک نمود. تاریخ نبویِ ارائه‌شده در باب یازدهم، مجرایی است که از طریق آن روغن مقدس به باکره‌های دانا منتقل می‌شود.

With Ezekiel, he is immediately instructed that he is to present a message to Laodicean Adventism, though Ezekiel is informed from the outset that Laodicean Adventism will not hear his words, for they are a rebellious house. Ezekiel’s experience is Isaiah’s experience in chapter six, and therefore upon two witnesses when God awakens Daniel from sleep, which is a symbol of death, Daniel is given a message for the rebellious house of Laodicean Adventism, but they will not hear.

در مورد حزقیال، بی‌درنگ به او تعلیم داده می‌شود که پیامی را به ادونتیسمِ لائودیکیه عرضه کند؛ با این حال، از همان آغاز به حزقیال اعلام می‌شود که ادونتیسمِ لائودیکیه سخنان او را نخواهد شنید، زیرا آنان خانه‌ای یاغی هستند. تجربهٔ حزقیال همان تجربهٔ اشعیا در باب ششم است؛ از این‌رو، بر پایهٔ شهادت دو شاهد، هنگامی که خدا دانیال را از خواب، که نمادی از مرگ است، بیدار می‌سازد، به دانیال پیامی برای خانهٔ یاغیِ ادونتیسمِ لائودیکیه داده می‌شود، اما آنان نخواهند شنید.

Daniel is then touched a second time, by Christ Himself, who touches Daniel’s lips, just as he had touched Isaiah’s lips with a coal from the altar. Then Daniel could speak, but he was still without strength, and still had no breath. According to Ezekiel the breath comes with the message of the “four winds”, which was Ezekiel’s second prophecy. Ezekiel’s prophecy of the four winds aligns with Daniel’s third touch, for it is then that breath comes into the bones and they stand as a mighty army. It is in Daniel’s third touch that he is strengthened.

آنگاه دانیال برای بار دوم لمس می‌شود، به‌دست خودِ مسیح، که لب‌های دانیال را لمس می‌کند، همان‌گونه که لب‌های اشعیا را با اخگری از مذبح لمس کرده بود. سپس دانیال توانست سخن بگوید، اما هنوز بی‌قوت بود و هنوز نفَسی در او نبود. بنا بر حزقیال، نَفَس با پیامِ «چهار باد» می‌آید، که نبوت دومِ حزقیال بود. نبوتِ حزقیال دربارهٔ چهار باد با سومین لمسِ دانیال هم‌راستا است، زیرا در آن هنگام است که نَفَس به استخوان‌ها درمی‌آید و ایشان همچون لشکری عظیم بر پا می‌ایستند. در سومین لمسِ دانیال است که او تقویت می‌شود.

On July 18, 2020, God’s last-day people were scattered and entered into the tarrying time of the parable. The history of the sealing was illustrated in the history of October 22, 1844, unto the rebellion of 1863. The line of history there represented overlays with September 11, 2001, unto the Sunday law, but it also overlays with the history of July 18, 2020, unto the Sunday law. This prophetic phenomenon is based upon the fact that symbols have more than one meaning, and the meaning is to be determined by the context where they are applied.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، قومِ آخرالزمانیِ خدا پراکنده شدند و به زمانِ تأخیرِ مَثَل وارد گشتند. تاریخِ مهر شدن در تاریخِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا شورشِ ۱۸۶۳ به تصویر کشیده شد. خطِ تاریخی‌ای که در آنجا به نمایش درآمده است، هم بر دورهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانونِ یکشنبه منطبق می‌شود، و هم بر تاریخِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا قانونِ یکشنبه. این پدیدهٔ نبوتی بر این واقعیت مبتنی است که نمادها بیش از یک معنا دارند، و معنا باید از بافتاری که در آن به کار گرفته می‌شوند تعیین گردد.

When we consider the arrival and work of any of the three angels they are governed by the same sequence of events. They arrive at the point when the prediction associated with them is unsealed. That prediction is structured upon three steps. Its arrival, its empowerment and the closed door at its end. There are other waymarks within the history, but the three testing waymarks of the arrival of any of the three angels is the first waymark where a prophecy is unsealed. The message that is unsealed is empowered through a confirmation, and that confirmation and empowerment then tests the men and women of that history. The conclusion of the history produces a litmus test which demonstrates whether those standing at the third test are wise or foolish.

وقتی آمدن و کار هر یک از آن سه فرشته را در نظر می‌گیریم، همهٔ آنها تحت همان توالیِ رویدادها قرار دارند. آنان در همان نقطه‌ای وارد می‌شوند که پیشگوییِ مرتبط با ایشان مُهرگشایی می‌شود. آن پیشگویی بر سه گام بنا شده است: آمدن آن، تمکین و اقتدار یافتن آن، و درِ بسته در پایان آن. در درون این تاریخ، نشانه‌های راهِ دیگری نیز وجود دارد، اما سه نشانهٔ راهِ آزمون‌کننده دربارهٔ آمدن هر یک از آن سه فرشته چنین است: نخستین نشانهٔ راه، جایی است که یک نبوت مُهرگشایی می‌شود. پیامی که مُهرگشایی شده است، از طریق یک تأیید اقتدار می‌یابد، و آن تأیید و اقتدار سپس مردان و زنانِ آن تاریخ را می‌آزماید. فرجام آن تاریخ محکِ آزمونی پدید می‌آورد که نشان می‌دهد آیا کسانی که در سومین آزمون ایستاده‌اند، حکیم‌اند یا جاهل.

Within the history of September 11, 2001 unto the Sunday law you can identify three angels. The first arrived on September 11, 2001, the second arrived on July 18, 2020, and the third arrives at the soon coming Sunday law (the litmus test). October 22, 1844 aligns with September 11, 2001, and 1856 aligns with July 18, 2020, and 1863 aligns with the Sunday law. That being said, October 22, 1844 to 1863 also aligns with July 18, 2020, unto the Sunday law, for July 18 was the arrival of the second angel of the history of the sealing. The following history is still correctly identified as simply the waymarks of any angel.

در درون تاریخِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه، می‌توان سه فرشته را شناسایی کرد. فرشتهٔ نخست در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آمد، فرشتهٔ دوم در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آمد، و فرشتهٔ سوم در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد (آزمون محک) می‌آید. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ منطبق است، و ۱۸۵۶ با ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ منطبق است، و ۱۸۶۳ با قانون یکشنبه منطبق است. با این حال، ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نیز با ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا قانون یکشنبه منطبق است، زیرا ۱۸ ژوئیه زمانِ ظهورِ فرشتهٔ دوم در تاریخِ مُهر شدن بود. تاریخِ زیر همچنان به‌درستی صرفاً به‌عنوان نشانه‌های راهِ هر فرشته شناخته می‌شود.

On July 18, 2020, there was a truth unsealed that was to test that generation. The second step in that history is when the two witnesses are resurrected. They are then tested as to whether they will accept the light then revealed, which is going on now. Then at the Sunday law (the litmus test), it will be revealed who is and who isn’t a wise virgin. When we consider the history as simply the structure of a singular angel and then lay October 22, 1844, through to the rebellion of 1863, over the history of July 18, 2020 unto the Sunday law, we find that in 1849, Sister White identified that the Lord had stretched forth His hand again to gather the remnant of His people.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، حقیقتی مُهرگشایی شد که قرار بود آن نسل را بیازماید. گام دوم در آن تاریخ، هنگامی است که آن دو شاهد قیام می‌کنند. سپس ایشان آزموده می‌شوند که آیا نوری را که در آن هنگام آشکار می‌شود می‌پذیرند یا نه؛ امری که اکنون در جریان است. سپس در قانون یک‌شنبه (آزمون سنگ محک)، آشکار خواهد شد که چه کسی باکرهٔ داناست و چه کسی نیست. هنگامی که این تاریخ را صرفاً به‌مثابهٔ ساختار یک فرشتهٔ یگانه در نظر می‌گیریم و سپس ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا شورش ۱۸۶۳ را بر تاریخ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا قانون یک‌شنبه منطبق می‌سازیم، درمی‌یابیم که در سال ۱۸۴۹، خواهر وایت تصریح کرد که خداوند بار دیگر دست خویش را دراز کرده بود تا بازماندگان قوم خود را گرد آورد.

From October 22, 1844 to 1849, God’s people had been scattered. In 1850 they produced the second of the two tables of Habakkuk. In January of 1851 they were advertising the new chart in the Review. God’s people were scattered, and the third angel arrived with light. Then God began to gather them again, and He then provided a visual representation of the message they were to proclaim, as He had done in 1842. The light that arrived on October 22, 1844 was an increase of knowledge and it continued, under His direction to develop, and in 1856 the capstone of that light was introduced. That light was upon the “seven times,” which was the first light recognized by William Miller, and which was represented as one of the prophecies that was fulfilled on October 22, 1844.

از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا ۱۸۴۹، قوم خدا پراکنده شده بودند. در سال ۱۸۵۰، آنان دومینِ دو لوح حبقوق را تهیه کردند. در ژانویهٔ ۱۸۵۱، در Review نمودار جدید را آگهی می‌کردند. قوم خدا پراکنده بودند، و فرشتهٔ سوم با نور فرا رسید. سپس خدا بار دیگر آغاز به گردآوردن ایشان کرد، و آنگاه همان‌گونه که در ۱۸۴۲ کرده بود، نموداری دیداری از پیامی را که می‌بایست اعلام کنند در اختیار آنان نهاد. نوری که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید، افزایشی در معرفت بود و تحت هدایت او به رشد و تکامل خود ادامه داد، و در ۱۸۵۶ سنگِ سرِ آن نور معرفی شد. آن نور بر «هفت زمان» بود؛ همان نخستین نوری که ویلیام میلر آن را تشخیص داد، و که به‌عنوان یکی از نبوت‌هایی بازنمایی شد که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به انجام رسید.

The light of the “seven times,” in 1856, was both the ending of the increase of knowledge given to Miller, the messenger of the first angel, but it was also the ending light of the third angel that was given on October 22, 1844. The rejection of the light in 1856, was both a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798, but also the increase of knowledge that was unsealed on October 22, 1844, and it was rejected by those who then and there transitioned from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea. The rebellion of 1863, was the third, and litmus test, which was demonstrated by a counterfeit chart that removed the light of the “seven times.”

نورِ «هفت زمان»، در سال ۱۸۵۶، هم پایانِ افزایشِ دانشی بود که به میلر، پیام‌آورِ فرشتهٔ اول، داده شده بود، و هم نورِ پایانیِ فرشتهٔ سوم بود که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ عطا شده بود. رد کردنِ این نور در سال ۱۸۵۶، هم رد کردنِ افزایشِ دانشی بود که در ۱۷۹۸ گشوده شده بود، و نیز افزایشِ دانشی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ گشوده شده بود؛ و این از سوی کسانی رد شد که همان‌جا و در همان هنگام از تجربهٔ فیلادلفیا به تجربهٔ لائودکیه انتقال یافتند. شورشِ سال ۱۸۶۳، سومین آزمون، و محکِ تشخیص بود که به‌وسیلهٔ جدولی جعلی که نورِ «هفت زمان» را حذف می‌کرد، آشکار گردید.

The first disappointment of April 19, 1844, was brought upon the Philadelphian movement of the first angel by God holding His hand over a mistake in some of the figures on the 1843 pioneer chart. The first disappointment of July 18, 2020, was brought upon the Laodicean movement of the third angel by men disregarding that on October 22, 1844, Christ had lifted up His hand to heaven and swore that time should be no longer. On July 18, 2020, a message was unsealed that was to test this generation of virgins. As in 1850, the Lord in 2023, stretched out His hand a second time to gather together Ezekiel’s dead bones that had been dead in the street since July 18, 2020. By 1851, there was a new visual representation of the message that was a fulfillment of the prophecy of Habakkuk chapter two, thus identifying that after 2023, the Lord will have a new living ensign to lift up that is typified by Habakkuk’s two tables.

نخستین ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ به‌واسطهٔ آن بر جنبشِ فیلادلفیاییِ فرشتهٔ اوّل آمد که خدا دست خویش را بر خطایی در برخی از ارقامِ نقشهٔ پیشگامِ ۱۸۴۳ نگاه داشته بود. نخستین ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به‌واسطهٔ آن بر جنبشِ لائودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوّم آمد که مردمان آن حقیقت را نادیده گرفتند که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، مسیح دست خویش را به‌سوی آسمان برافراشت و سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، پیامی گشوده شد که می‌بایست این نسل از باکره‌ها را بیازماید. همان‌گونه که در ۱۸۵۰، خداوند در ۲۰۲۳ بارِ دیگر دست خویش را دراز کرد تا استخوان‌های مردهٔ حزقیال را که از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در کوچه افتاده و مرده بودند، گرد آورد. تا ۱۸۵۱، نموداری بصریِ تازه از پیام پدید آمد که تحققِ نبوتِ حبقوق باب دوّم بود، و بدین‌سان آشکار می‌ساخت که پس از ۲۰۲۳، خداوند نشانه‌ای زنده و تازه برای برافراشتن خواهد داشت که به‌وسیلهٔ دو لوحِ حبقوق تمثیل یافته است.

Habakkuk’s two tables were typified by the two tables of the Ten Commandments and also by the two wave loaves in the feast of Pentecost. The one hundred and forty-four thousand are identified as a first-fruit offering, and they are those in Malachi that represent the offering as “in days of old, as in former years.” They are lifted up as a wave offering that all the world will see.

د حبقوق دوو لوحې د لسو حکمونو د دوو لوحو له خوا تمثیل شوې وې، او همدارنګه د پنټیکاست د اختر په دوو خوځول کېدونکو ډوډیو کې. یو سل او څلوېښت زره د لومړۍ مېوې د نذر په توګه پېژندل شوي دي، او هماغوی دي چې په ملاکي کې د هغه نذر استازولي کوي چې داسې یاد شوی: «لکه د پخوا په ورځو کې، لکه د پخوانیو کلونو په شان.» هغوی د خوځول کېدونکي نذر په توګه پورته کېږي، څو ټوله نړۍ یې وویني.

The awakening of the one hundred and forty-four thousand begins with the gathering together, and that gathering is accomplished by the Word of God, for Ezekiel’s dead bones are gathered by hearing the Word of God, while they are still dead. Ezekiel represents the human instrument that proclaims the message that gathers the bones, when the Lord stretches forth His hand a second time to gather His remnant. Isaiah, Jeremiah, Daniel, John and Ezekiel all identify the human element that conveys the divine message to the dead dry bones.

بیداریِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر با گرد آمدن آغاز می‌شود، و آن گردآمدن به‌واسطهٔ کلام خدا تحقق می‌یابد؛ زیرا استخوان‌های مردهٔ حزقیال در حالی که هنوز مرده‌اند، با شنیدن کلام خدا گرد آورده می‌شوند. حزقیال نمایانگرِ ابزار انسانی‌ای است که پیامی را اعلام می‌کند که استخوان‌ها را گرد می‌آورد، آنگاه که خداوند بارِ دوم دست خویش را دراز می‌کند تا باقیماندهٔ خود را جمع نماید. اشعیا، ارمیا، دانیال، یوحنا و حزقیال، همگی عنصر انسانی‌ای را مشخص می‌سازند که پیام الهی را به استخوان‌های خشکِ مرده منتقل می‌کند.

Once the bones are gathered the Lord reveals the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes, and that knowledge is represented by “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” In Ezekiel’s second prophecy, the light that is unsealed is the third woe, which is the message of the east wind that breathes life into the bones and causatively causes them to stand as a mighty army. The light that is revealed to Daniel is the light represented by the king of the north in chapter eleven. Together Ezekiel and Daniel represent “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” which is the tidings of the (east) wind and king of the (north).

چون استخوان‌ها گرد آورده می‌شوند، خداوند فزونیِ دانشی را آشکار می‌سازد که درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایش مُهرگشایی می‌شود، و آن دانش به‌وسیلهٔ «آن بخش از نبوتِ دانیال که به ایام آخر مربوط است» نمود یافته است. در نبوتِ دومِ حزقیال، نوری که مُهرگشایی می‌شود، وایِ سوم است، یعنی پیامِ بادِ شرقی که در استخوان‌ها حیات می‌دمد و به‌گونه‌ای سببی موجب می‌شود که آنان همچون لشکری عظیم بر پای ایستند. نوری که بر دانیال مکشوف می‌گردد، همان نوری است که در فصل یازدهم به‌وسیلهٔ پادشاهِ شمال نمود یافته است. حزقیال و دانیال با هم «آن بخش از نبوتِ دانیال که به ایام آخر مربوط است» را نمایندگی می‌کنند، که همان اخبارِ بادِ (شرق) و پادشاهِ (شمال) است.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> لیکن مشرق اور شمال سے خبریں اُسے پریشان کریں گی؛ اس لیے وہ بڑے غضب کے ساتھ نکلے گا تاکہ ہلاک کرے اور بہتوں کو بالکل نیست و نابود کر دے۔ دانی ایل 11:44۔

In 1856, the Lord purposed to finish His work of sealing his people, but they rebelled. The message He intended to employ to bring them out of their Laodicean condition was the “seven times” of Leviticus twenty-six. When the Lord began to gather His people in July, 2023, He presented them once again with the message of the “seven times,” and among other things, identified that on the antitypical Day of Atonement the Jubilee trumpet was to sound, which is also when the seventh trumpet was also to sound. The Jubilee trumpet is a symbol of the “seven times,” and the seventh trumpet is the third woe. When Michael descended in Daniel chapter ten. Daniel represented those who obtain the experience of those who pray the prayer of Leviticus twenty-six, and those who seek to understand the prophetic secret of Daniel chapter two.

در سال ۱۸۵۶، خداوند قصد داشت کارِ مُهر نهادن بر قومِ خویش را به پایان رساند، اما آنان سرکشی کردند. پیامی که او در نظر داشت برای بیرون آوردن ایشان از وضعیتِ لائودیکیه‌ایِ ایشان به کار گیرد، «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بود. هنگامی که خداوند در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز به گرد آوردن قومِ خویش کرد، بار دیگر پیامِ «هفت زمان» را به ایشان عرضه نمود، و از جمله آشکار ساخت که در روزِ کفارهٔ ضدنمونه‌ای، شیپورِ یوبیل باید نواخته شود، و همان زمانی نیز بود که شیپورِ هفتم نیز باید به صدا درآید. شیپورِ یوبیل نمادی از «هفت زمان» است، و شیپورِ هفتم همان وایِ سوم است. هنگامی که میکائیل در باب دهمِ دانیال فرود آمد، دانیال نمایندهٔ کسانی بود که تجربهٔ آنان را که دعایِ لاویان بیست‌وشش را به‌جا می‌آورند، به دست می‌آورند، و نیز آنان را که در پیِ فهمِ رازِ نبویِ باب دومِ دانیال هستند.

Daniel represents those who have been gathered by the voice of God, and then stand upon their feet strengthened to proclaim the message of the east and the north. They proclaim that message until the soon coming Sunday law. The process of raising up that army is a very detailed subject of prophecy, and the point when Divinity begins to be combined with humanity in fulfillment with the sealing of the one hundred and forty-four thousand began in the history that is represented in verse eleven of Daniel eleven. The history represented from verse one of Daniel eleven until verse sixteen fills up the hidden history of verse forty, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

دانیال نمایانگر کسانی است که به ندای خدا گرد آورده شده‌اند، و سپس بر پای‌های خود می‌ایستند، تقویت‌شده تا پیامِ مشرق و شمال را اعلام کنند. آنان آن پیام را تا هنگام نزدیکِ وضعِ قانونِ یکشنبه اعلام می‌دارند. فرایندِ برانگیختنِ آن لشکر موضوعی بسیار دقیق در نبوت است، و نقطه‌ای که در آن الوهیت آغاز به پیوستن با انسانیت می‌کند، در تحققِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار، در تاریخی آغاز شد که در آیهٔ یازدهمِ دانیال یازده بازنمایی شده است. تاریخی که از آیهٔ یکِ دانیال یازده تا آیهٔ شانزده بازنمایی شده، تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل را تکمیل می‌کند، یعنی «آن بخش از نبوتِ دانیال که به ایام آخر مربوط است.»

As we begin to consider verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, that was first fulfilled at the Battle of Panium in 200 BC, it is essential to understand the significance of these verses. Panium is the third of three proxy wars. The first battle concluded with victory for the papacy and its proxy army the United States in 1989. The next battle, represented by verses eleven and twelve, which was fulfilled by the Battle of Raphia, the king of the south (Russia), will defeat the king of the north and its proxy army in the Ukraine. The third battle will be as the first with the papacy (the king of the north) prevailing over Communism (the United Nations), with its proxy army (the United States). But the third proxy war which is the Battle of Panium, will also initiate World War III.

چنان‌که بررسی آیات سیزدهم تا پانزدهمِ دانیال یازده را آغاز می‌کنیم، که نخستین‌بار در نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد تحقق یافت، ضروری است که اهمیت این آیات را درک کنیم. پانیوم سومینِ سه جنگ نیابتی است. نبرد نخست با پیروزی پاپیّت و ارتش نیابتی آن، ایالات متحده، در سال ۱۹۸۹ به پایان رسید. نبرد بعدی که در آیات یازدهم و دوازدهم بازنمایی شده و در نبرد رافیا تحقق یافت، در آن پادشاه جنوب (روسیه) پادشاه شمال و ارتش نیابتی او را در اوکراین شکست خواهد داد. نبرد سوم همچون نبرد نخست خواهد بود، با این تفاوت که پاپیّت (پادشاه شمال) به‌واسطه ارتش نیابتی خود (ایالات متحده) بر کمونیسم (سازمان ملل متحد) غلبه خواهد یافت. اما سومین جنگ نیابتی، که همان نبرد پانیوم است، همچنین جنگ جهانی سوم را آغاز خواهد کرد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> «چنان‌که پیچیدگی‌های چرخ‌مانند تحت هدایت آن دستِ زیرِ بال‌های کروبیان بود، همان‌گونه نیز جریان پیچیدهٔ رویدادهای انسانی تحت مهار الهی است. در میان کشمکش و غوغای ملت‌ها، او که بر فراز کروبیان نشسته است، همچنان امور زمین را هدایت می‌کند. »

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> «تاریخِ ملت‌هایی که یکی پس از دیگری زمان و جایگاهِ مقررِ خود را اشغال کرده‌اند و ناآگاهانه بر حقیقتی شهادت داده‌اند که خود معنای آن را نمی‌دانستند، با ما سخن می‌گوید. خدا برای هر ملت و برای هر فردِ امروز، در نقشهٔ عظیمِ خویش جایگاهی تعیین کرده است. امروز انسان‌ها و ملت‌ها به شاقولِ در دستِ او سنجیده می‌شوند؛ او که هرگز خطا نمی‌کند. همه، به انتخابِ خود، سرنوشتِ خویش را رقم می‌زنند، و خدا بر همه چیز حاکم است تا مقاصدِ خود را به انجام رساند.»

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.

> “آن تاریخ که منِ عظیم «هستم» در کلام خود ترسیم کرده است، و در آن، حلقه‌ای پس از حلقه‌ای را در زنجیرۀ نبوت، از ازلیتِ گذشته تا ازلیتِ آینده، به هم پیوسته است، به ما می‌گوید که امروز در سیر اعصار در کجا ایستاده‌ایم، و در زمان آینده چه چیزی را می‌توان انتظار داشت. هر آنچه نبوت، تا زمان حاضر، وقوع آن را پیشگویی کرده بود، بر صفحات تاریخ نقش بسته است؛ و ما می‌توانیم یقین داشته باشیم که هر آنچه هنوز در پیش است نیز به ترتیب خود تحقق خواهد یافت.”

> “The final overthrow of all earthly dominions is plainly foretold in the word of truth. In the prophecy uttered when sentence from God was pronounced upon the last king of Israel is given the message:

> «نابودی نهاییِ همهٔ سلطه‌های زمینی به‌روشنی در کلامِ حق پیشگویی شده است. در نبوتی که هنگامی بیان شد که حکمِ خدا بر آخرین پادشاهِ اسرائیل اعلام گردید، این پیام داده شده است:

> “‘Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: … exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:26, 27.

> «خداوند یهوه چنین می‌فرماید: عمامه را بردار و تاج را از سر برگیر؛ … پست را سرافراز کن و بلند را خوار ساز. آن را واژگون خواهم کرد، واژگون، واژگون؛ و دیگر برقرار نخواهد ماند تا آن‌که آن کس بیاید که حقِ اوست؛ و آن را به او خواهم داد.» حزقیال ۲۱:‏۲۶، ۲۷

> “The crown removed from Israel passed successively to the kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. God says, ‘It shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’

> «تاجی که از اسرائیل برداشته شد، به‌توالی به پادشاهی‌های بابل، ماد و پارس، یونان و روم منتقل گردید. خدا می‌گوید: «دیگر نخواهد بود تا آن‌که او بیاید که حق از آنِ اوست؛ و آن را به وی خواهم داد.»»

> “That time is at hand. Today the signs of the times declare that we are standing on the threshold of great and solemn events. Everything in our world is in agitation. Before our eyes is fulfilling the Saviour’s prophecy of the events to precede His coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars…. Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.’ Matthew 24:6, 7.

> «آن زمان نزدیک است. امروز، نشانه‌های ایام اعلام می‌دارند که ما بر آستانۀ رویدادهای عظیم و خطیر ایستاده‌ایم. همه‌چیز در جهان ما در تلاطم است. در برابر چشمان ما، پیشگوییِ نجات‌دهنده دربارهٔ وقایعی که پیش از آمدن او رخ خواهد داد، در حال تحقق است: «از جنگ‌ها و اخبار جنگ‌ها خواهید شنید.... قومی بر قومی، و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست؛ و قحطی‌ها و وباها و زلزله‌ها در جاهای گوناگون پدید خواهد آمد.» متی 24:6, 7.»

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> حال، زمانی است آکنده از اهمیتی عظیم برای همهٔ زندگان. فرمانروایان و دولتمردان، مردانی که در مناصب امانت و اقتدار قرار دارند، مردان و زنان اندیشمند از همهٔ طبقات، توجه خویش را به حوادثی که در پیرامون ما رخ می‌دهد معطوف ساخته‌اند. آنان روابط پرتنش و ناآرامی را که میان ملت‌ها برقرار است زیر نظر دارند. شدت و حدتی را مشاهده می‌کنند که هر عنصر زمینی را فرا می‌گیرد، و درمی‌یابند که امری بزرگ و سرنوشت‌ساز در شرف وقوع است—این‌که جهان بر آستانهٔ بحرانی عظیم ایستاده است.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> «فرشتگان اکنون بادهای نزاع را مهار می‌کنند تا پیش از آنکه جهان از هلاکتِ قریب‌الوقوعِ خود هشدار یابد، نوزند؛ اما توفانی در حال فراهم آمدن است که آماده است بر زمین بترکد؛ و هنگامی که خدا به فرشتگان خود فرمان دهد که بادها را رها سازند، چنان صحنه‌ای از کشمکش پدید خواهد آمد که هیچ قلمی توان تصویر آن را ندارد.»

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.

> «کتاب مقدس، و تنها کتاب مقدس، دیدگاهی درست از این امور به دست می‌دهد. در اینجا صحنه‌های عظیم و نهاییِ تاریخ جهان ما آشکار می‌گردد؛ رویدادهایی که هم‌اکنون نیز سایه‌های خود را پیشاپیش افکنده‌اند، و آوای نزدیک شدنشان زمین را به لرزه درمی‌آورد و دل‌های آدمیان را از ترس از حال می‌برد.»

> “‘“Behold, the Lord maketh the earth empty, and maketh it waste, and turneth it upside down, and scattereth abroad the inhabitants thereof…. They have transgressed the laws, changed the ordinance, broken the everlasting covenant. Therefore hath the curse devoured the earth, and they that dwell therein are desolate…. The mirth of tabrets ceaseth, the noise of them that rejoice endeth, the joy of the harp ceaseth.’ Isaiah 24:1–18.

> «“هُوشیار بِن، خُداوند زَوی را خالی مِکُند و وِیران مِکُند، و او را زیر و زَبَر مِسازد، و ساکنانِ آن را پراگنده مِگرداند…. ایشان از شریعت‌ها سرپیچی کرده‌اند، فریضه را تغییر داده‌اند، و عهدِ جاودانی را شکسته‌اند. از این‌رو لعنت، زَوی را بلعیده است، و ساکنانِ آن ویران گشته‌اند…. شادیِ دُهُل‌ها بازمی‌ایستد، غوغای شادمانان پایان می‌پذیرد، و سرورِ بربط خاموش می‌شود.” اشعیا ۲۴:‏۱–۱۸.»

> “‘“Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come…. The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down; for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.’ ‘The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ Joel 1:15–18, 12.

> «آه از آن روز! زیرا روز خداوند نزدیک است، و چون هلاکتی از جانب قادر مطلق خواهد آمد.... بذر زیر کلوخ‌های خود پوسیده است، انبارها ویران شده‌اند، خزینه‌ها فرو ریخته‌اند؛ زیرا غله خشک شده است. چارپایان چگونه ناله می‌کنند! رمه‌های گاو سرگردان و درمانده‌اند، زیرا چراگاهی ندارند؛ آری، گله‌های گوسفند نیز به ویرانی کشیده شده‌اند.» «مو خشک شده است، و درخت انجیر پژمرده؛ درخت انار، همچنین درخت خرما، و درخت سیب، بلکه همهٔ درختان صحرا خشکیده‌اند؛ زیرا شادی از پسران آدم پژمرده و زایل شده است.» یوئیل ۱:‏۱۵–۱۸، ۱۲.

> “‘I am pained at my very heart; … I cannot hold my peace, because thou hast heard, O my soul, the sound of the trumpet, the alarm of war. Destruction upon destruction is cried; for the whole land is spoiled.’

> «در دلِ خویش سخت به درد آمده‌ام؛ ... دیگر تابِ خاموشی ندارم، زیرا تو، ای جانِ من، آوازِ کرنا و بانگِ جنگ را شنیده‌ای. ویرانی بر ویرانی ندا می‌شود، زیرا تمامیِ سرزمین غارت شده است.»

> “‘I beheld the earth, and, lo, it was without form, and void; and the heavens, and they had no light. I beheld the mountains, and, lo, they trembled, and all the hills moved lightly. I beheld, and, lo, there was no man, and all the birds of the heavens were fled. I beheld, and, lo, the fruitful place was a wilderness, and all the cities thereof were broken down.’ Jeremiah 4:19, 20, 23–26.

> «من زمین را نگریستم، و اینک بی‌شکل و تهی بود؛ و آسمان‌ها را، و نوری در آنها نبود. کوه‌ها را نگریستم، و اینک می‌لرزیدند، و همهٔ تپه‌ها به جنبش آمده بودند. نگریستم، و اینک انسانی نبود، و همهٔ پرندگان آسمان گریخته بودند. نگریستم، و اینک جای بارور بیابان شده بود، و همهٔ شهرهای آن منهدم گردیده بود.» ارمیا ۴:۱۹، ۲۰، ۲۳–۲۶.

> “‘Alas! for that day is great, so that none is like it: it is even the time of Jacob’s trouble; but he shall be saved out of it.’ Jeremiah 30:7.” Education, 178–181.

> «آه! زیرا آن روز عظیم است، و هیچ‌یک مانند آن نیست؛ و آن زمانِ تنگیِ یعقوب است؛ اما او از آن رهایی خواهد یافت.» ارمیا ۳۰:۷. تربیت، ۱۷۸–۱۸۱.

Back to Articles