Article

# Panium - Number Seven

پانیوم — نمبر سات

Daniel 11 Unveiled: Prophetic Lines from 1989 to the Sunday Law

دانیال ۱۱ آشکار شده: خطوط نبوی از ۱۹۸۹ تا قانون یک‌شنبه

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are working on bringing all the lines of Daniel eleven together in connection with the hidden history of verse forty that represents 1989 unto the Sunday law in the United States. Our calling as students of prophecy is to rightly divide the word of truth.

ما بر آنیم که تمامی خطوط دانیال یازدهم را در پیوند با تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل، که نمایانگرِ ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه در ایالات متحده است، به هم آوریم. دعوتِ ما، به‌عنوانِ دانشجویانِ نبوت، آن است که کلامِ حق را به‌درستی تقسیم کنیم.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> کوشش کن که خویشتن را مقبولِ خدا ظاهر سازی، چون کارگری که راستی را درست تقسیم می‌کند و نیازی ندارد شرمسار گردد؛ کلامِ حق را به‌درستی بیان می‌نماید. دوم تیموتاؤس ۲:‏۱۵

Daniel chapter eleven can be divided into ten prophetic lines. Verses one through four represent one prophetic line. Verse five through nine represents a second line. Verse ten represents a third line. Verses eleven and twelve represent the fourth line. The fifth line is verses thirteen through fifteen. The sixth line is verses sixteen through twenty-two. The seventh line is verses twenty-three and twenty-four. Verse twenty-four through verse thirty-one is the eighth line. Verse thirty-one through forty is the ninth line, and the tenth and final line are verses forty through forty-five. These ten lines are to be brought together line upon line.

دانیال باب یازدهم را می‌توان به ده خطِ نبوی تقسیم کرد. آیات یک تا چهار نمایانگر یک خطِ نبوی است. آیات پنج تا نه نمایانگر خطِ دوم است. آیهٔ ده نمایانگر خطِ سوم است. آیات یازده و دوازده نمایانگر خطِ چهارم است. خطِ پنجم آیات سیزده تا پانزده است. خطِ ششم آیات شانزده تا بیست‌ودو است. خطِ هفتم آیات بیست‌وسه و بیست‌وچهار است. از آیهٔ بیست‌وچهار تا آیهٔ سی‌ویک، خطِ هشتم است. از آیهٔ سی‌ویک تا چهل، خطِ نهم است، و خطِ دهم و نهایی آیات چهل تا چهل‌وپنج است. این ده خط باید خط بر خط با یکدیگر گرد آورده شوند.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> او علم را به که خواهد آموخت؟ و فهمِ تعلیم را به که خواهد رسانید؟ به آنان که از شیر بازداشته شده‌اند و از پستان‌ها گرفته شده‌اند.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:

> زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اینجا اندکی و آنجا اندکی:

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> زیرا با لب‌های الکن و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به ایشان گفت: «این است آن آرامشی که بدان می‌توانید خسته را بیارامانید؛ و این است آن آسودگی.» با این همه، نخواستند بشنوند.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> بل کلامِ خداوند برای ایشان حکم بر حکم بود، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ این‌جا اندکی و آن‌جا اندکی؛ تا بروند، و به عقب افتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و گرفته شوند. اشعیا ۲۸:‏۹–۱۳

Each of the ten prophetic lines are of course interrelated, but within each line a specific theme can be recognized. Though each line has a primary theme, the lines possess more than a singular testimony. I intend to identify each of the themes in the ten lines.

البته هر یک از ده خطّ نبوی با یکدیگر مرتبط‌اند، امّا در درون هر خط می‌توان موضوعی خاص را بازشناخت. هرچند هر خط دارای موضوعی اصلی است، این خطوط بیش از یک شهادت یگانه در خود دارند. قصد دارم هر یک از موضوعاتِ این ده خط را مشخص سازم.

## First Line

سطرِ اوّل

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I shew thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> اور من نیز در سالِ نخستِ داریوشِ مادی ایستادم تا او را تأیید و تقویت کنم. و اکنون حقیقت را به تو خواهم نمود. اینک هنوز سه پادشاه دیگر در فارس برخواهند خاست؛ و چهارمین از همۀ آنان بسی دولتمندتر خواهد بود؛ و او به نیروی ثروت خویش همگان را بر ضد مملکت یونان برخواهد انگیخت. و پادشاهی زورآور برخواهد خاست که با سلطنتی عظیم فرمان خواهد راند و بر وفق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد. و چون برخیزد، مملکتش شکسته خواهد شد و به سوی چهار باد آسمان تقسیم خواهد گردید؛ اما نه به ذریت او، و نه بر وفق سلطنتی که فرمان رانده بود؛ زیرا مملکت او برکنده خواهد شد و به دیگران، غیر از آنان، خواهد رسید. دانیال ۱۱:‏۱–۴

The first year of Darius marks the end of seventy years, thus identifying a prophetic time of the end. By verse three Alexander the Great establishes his worldwide kingdom, and by verse four his kingdom was to be plucked up and divided unto the four winds. Using Darius as the time of the end in 1989 allows us to count the kings represented in verse two. When Gabriel states in verse one, “Also in the first year of Darius” he is following up on what he informed Daniel at the beginning of the vision, which began in chapter ten.

نخستین سال داریوش پایان هفتاد سال را رقم می‌زند، و بدین‌سان زمانی نبوی از آخرالزمان را مشخص می‌سازد. تا آیهٔ سه، اسکندرِ کبیر پادشاهی جهانیِ خویش را برپا می‌کند، و در آیهٔ چهار پادشاهی او می‌بایست از جا کنده شده، به چهار باد تقسیم گردد. به‌کار گرفتنِ داریوش به‌عنوان زمانِ آخر در سال 1989 به ما امکان می‌دهد پادشاهانی را که در آیهٔ دو بازنمایی شده‌اند، بشماریم. هنگامی که جبرئیل در آیهٔ یک می‌گوید: «و نیز در سالِ اولِ داریوش»، او در حقیقت آنچه را که در آغازِ رؤیا، که از فصل ده آغاز شد، به دانیال آگاهانیده بود، پی می‌گیرد.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سوم کورش، پادشاه فارس، امری بر دانیال که بلطشصر نامیده می‌شد مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، لیکن مدتِ مقرر دراز بود؛ و او آن امر را دریافت و رؤیا را فهم کرد. دانیال ۱۰:۱.

The waymark that represents a “time of the end” contains two symbols. The “time of the end” for Moses’ prophetic line was Aaron’s birth, followed three years later with the birth of Moses. Aaron and Moses are the twofold symbol of the “time of the end” in their history and typify the birth of John the Baptist and Jesus six months thereafter. The “time of the end” in 1798 marked the capture of the pope of Rome who thereafter died in captivity in 1799. From “the first year of Darius the Mede” unto “the third year of Cyrus king of Persia”; Darius and Cyrus represent thee “time of the end” in 1989, for all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived.

نشانةُ الطريق التي تُمثِّل «وقتَ النهاية» تشتمل على رمزين. وكان «وقتُ النهاية» في الخطّ النبوي لموسى هو ميلادَ هارون، ثم تلاه بعد ثلاث سنوات ميلادُ موسى. وهارون وموسى هما الرمزُ المزدوج لـ«وقت النهاية» في تاريخهما، ويُجسِّدان على نحوٍ نموذجي ميلادَ يوحنا المعمدان ثم ميلادَ يسوع بعد ذلك بستة أشهر. وأمّا «وقت النهاية» في سنة 1798 فقد تميَّز بأسرِ بابا روما، الذي مات بعد ذلك في الأَسر سنة 1799. ومن «السنة الأولى لداريوس المادي» إلى «السنة الثالثة لكورش ملك فارس»؛ يمثّل داريوس وكورش «وقت النهاية» في سنة 1989، لأن جميع الأنبياء إنما يتكلّمون عن الأيام الأخيرة أكثر مما يتكلّمون عن الأيام التي عاشوا فيها.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> اکنون تمامی این امور برای ایشان به‌عنوان نمونه‌ها واقع شد؛ و برای تنبیه ما نوشته شده است، ما که پایان‌های عالم بر ما رسیده است. اول قرنتیان 10:11.

Darius and Cyrus represent Ronald Reagan and George Bush senior in 1989. Both were presidents that year. Verse one of chapter eleven places the vision in the third year of Cyrus, which would represent George Bush the senior who followed Reagan as Cyrus followed Darius. Verse two states that three kings would yet stand up and the fourth is far richer than them all. The final “time of the end” in chapter eleven begins in 1989 and identifies that after George Bush senior three kings would yet stand up, thus identifying the three presidents that followed Bush senior. Those three kings were Bill Clinton, George Bush junior, Barak Obama and then the richest president, Donald Trump would “by his strength” and “through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia”.

داریوش و کورش در سال 1989 نمایانگر رونالد ریگان و جورج بوشِ پدر هستند. هر دو در آن سال رئیس‌جمهور بودند. آیهٔ نخستِ باب یازدهم، رؤیا را در سال سومِ کورش قرار می‌دهد، که نمایانگر جورج بوشِ پدر خواهد بود؛ همان‌گونه که کورش پس از داریوش آمد، او نیز پس از ریگان آمد. آیهٔ دوم بیان می‌کند که هنوز سه پادشاه به پا خواهند خاست، و چهارمین از همهٔ آنان بسیار دولتمندتر است. «زمانِ آخر» نهایی در باب یازدهم از سال 1989 آغاز می‌شود و نشان می‌دهد که پس از جورج بوشِ پدر، هنوز سه پادشاه به پا خواهند خاست؛ و بدین‌سان سه رئیس‌جمهوری را که پس از بوشِ پدر آمدند مشخص می‌سازد. آن سه پادشاه بیل کلینتون، جورج بوشِ پسر، باراک اوباما بودند، و سپس ثروتمندترین رئیس‌جمهور، دونالد ترامپ، که «به قوّت خود» و «به‌واسطهٔ دولت خویش، همه را بر ضد مملکتِ یونان برخواهد انگیخت».

Verse three then introduces Alexander the Great and therefore typifies the last leader of United Nations who unites with the papacy in the last days, but who like unto the papacy comes to his end. The United Nations is the seventh kingdom represented as ten kings in Revelation seventeen, and the confederacy of ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papal beast for one symbolic hour.

آیهٔ سوم سپس اسکندرِ کبیر را معرفی می‌کند و ازاین‌رو، نماد آخرین رهبرِ سازمان ملل متحد است که در ایام آخر با پاپیّت متحد می‌شود، اما او نیز همچون پاپیّت به پایان خود می‌رسد. سازمان ملل متحد همان پادشاهیِ هفتم است که در مکاشفهٔ هفده به صورت ده پادشاه نشان داده شده است، و هم‌پیمانیِ ده پادشاه موافقت می‌کنند که پادشاهیِ هفتمِ خود را برای یک ساعتِ نمادین به وحشِ پاپی بسپارند.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ لیکن با آن وحش، برای یک ساعت، اقتدار چون پادشاهان می‌یابند. اینان یک رأی دارند و قدرت و توان خویش را به وحش می‌سپارند. اینان با برّه جنگ خواهند کرد، و برّه بر ایشان غالب خواهد آمد؛ زیرا او ربّ‌الارباب و پادشاه پادشاهان است؛ و آنان که با اویند، خوانده‌شدگان و برگزیدگان و امینان‌اند. مکاشفه ۱۷:‏۱۲–۱۴

Those ten kings are represented by verses three and four and also by the history of the rise and fall of Alexander the Great who fulfilled the verses in the fourth century. Greece is the third kingdom of Bible prophecy and is a symbol of the dragon, a third of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. At the cross the message “King of the Jews” was recorded in Hebrew, Latin and Greek; representing the Jews, the Romans and the rest of the multitudes from the other nations that would be in Jerusalem at the Passover. The Greeks represent the dragon, the Romans represent the beast, and the Jews were the false prophet.

آن ده پادشاه در آیات سه و چهار به تصویر کشیده شده‌اند، و نیز در تاریخِ عروج و سقوطِ اسکندرِ کبیر که آن آیات را در قرن چهارم محقق ساخت. یونان سومین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است و نمادِ اژدها، یعنی یک‌سومِ اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب، به شمار می‌آید. بر صلیب، عبارتِ «پادشاه یهود» به زبان‌های عبری، لاتینی و یونانی نگاشته شد؛ که نمایانگرِ یهودیان، رومیان، و باقیِ انبوهِ مردمانِ دیگر ملت‌هایی بود که در عیدِ فِصَح در اورشلیم حضور می‌داشتند. یونانیان نمایندهٔ اژدها هستند، رومیان نمایندهٔ وحش هستند، و یهودیان نبیِ کاذب بودند.

The first four verses of chapter eleven identify the end of the earthly dragon power who commits fornication with the papal power as human probation closes. Verses three and four identify the final rise and fall of the last manifestation of an earthly dragon power. The verses overlay the last six verses which identify the end of the beast who commits fornication with the kings of the earth. The beginning and ending of chapter eleven identify the history where the enemies of God come to their end with none to help. The first four verses aligned with the last six verses and in so doing they bear the symbolism of the Ten Commandments with a table of the first four commandments and a table with the last six commandments, while also symbolizing a test with the number ten.

په یوولسم فصل کې لومړي څلور آیتونه د هغه ځمکني اژدهايي ځواک پای په ګوته کوي چې، کله چې د انسانانو د ازمېښت موده پای ته رسېږي، له پاپي ځواک سره زنا کوي. درېیم او څلورم آیتونه د ځمکني اژدهايي ځواک د وروستۍ څرګندونې وروستنی راختل او سقوط په ګوته کوي. دغه آیتونه له وروستیو شپږو آیتونو سره پر یو بل ایښوول شوي دي، هغه آیتونه چې د هغه ځناور پای په ګوته کوي چې د ځمکې له پاچاهانو سره زنا کوي. د یوولسم فصل پیل او پای هغه تاریخ په ګوته کوي چې په هغه کې د خدای دښمنان خپل انجام ته رسېږي او هېڅ مرسته کوونکی نه لري. لومړي څلور آیتونه له وروستیو شپږو آیتونو سره سمون لري، او په دې توګه د لسو حکمونو سمبولیزم لري: یوه لوحه د لومړیو څلورو حکمونو او بله لوحه د وروستیو شپږو حکمونو سره؛ او په عین حال کې د لس شمېرې په وسیله د ازمېښت سمبول هم دی.

The first four verses represent a beginning that illustrates the ending while anchoring the message as beginning at the “time of the end” in 1989. The verses represent 1989 until the close of human probation, thus summarizing the message of the last six verses which are the increase of knowledge that was unsealed in 1989, which identify the events connected with the close of probation.

نخستین چهار آیه، آغازی را به تصویر می‌کشند که پایان را نشان می‌دهد، و در عین حال پیام را چنین استوار می‌سازند که از «زمانِ آخر» در سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود. این آیات نمایانگر دوره‌ای از ۱۹۸۹ تا پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر هستند؛ از این‌رو، پیامِ شش آیهٔ پایانی را به‌صورت خلاصه بیان می‌کنند، یعنی همان افزایشِ معرفتی که در سال ۱۹۸۹ مُهرگشایی شد و رویدادهای مربوط به پایانِ مهلتِ آزمایش را مشخص می‌سازد.

The verses provide the prophetic anchor to recognize that beginning in 1989 there would be a total of eight presidents, with the eighth being of the seven previous presidents, thus tying the passage together with the enigma of the eighth being of the seven, which is a prophetic characteristic that is present truth in the last days.

این آیات تکیه‌گاه نبوی را فراهم می‌آورند تا شناخته شود که از سال ۱۹۸۹، در مجموع هشت رئیس‌جمهور وجود خواهد داشت، و هشتمی از میان هفت رئیس‌جمهور پیشین خواهد بود؛ بدین‌سان این بخش را با معمای «هشتمی که از آنِ هفت است» به هم پیوند می‌دهد، که ویژگی‌ای نبوی است و در ایام آخر، حقیقتِ حاضر به‌شمار می‌آید.

The theme which can be understood with the verses is the final destruction of the dragon power who commits fornication with the whore of Tyre. The whore commits fornication with all the kings of the earth, but just as ancient France became the firstborn of the Catholic church when Clovis dedicated his throne to the papacy in 496, so too, the earth beast of the United States will also be the first of the kings to commit fornication with the whore at the Sunday law. Just as in the ending six verses the beginning four verses identify and emphasize all three powers that lead the world to Armageddon, but the theme in the first four verses is the dragon power represented by Grecia and Alexander the Great.

مضمونی که از این آیات می‌توان دریافت، نابودی نهایی قدرت اژدهاست که با فاحشهٔ صور زنا می‌کند. فاحشه با همهٔ پادشاهان زمین زنا می‌کند، اما همان‌گونه که فرانسهٔ باستان هنگامی که کلوویس در سال 496 تخت خود را به پاپیّت وقف کرد، نخست‌زادهٔ کلیسای کاتولیک شد، به همان‌سان نیز وحش زمینیِ ایالات متحده در قانون یکشنبه نخستینِ پادشاهانی خواهد بود که با آن فاحشه زنا می‌کنند. همان‌گونه که در شش آیهٔ پایانی، چهار آیهٔ آغازین هر سه قدرتی را که جهان را به آرماگدون رهنمون می‌سازند شناسایی و برجسته می‌کند، با این حال مضمونِ چهار آیهٔ نخست، قدرت اژدهاست که به‌وسیلهٔ یونان و اسکندر کبیر نمایانده شده است.

Reagan began the process of eight presidents that has led now to the last of the eight presidents. The eighth president will erect the image of the beast and enforce a Sunday law in the United States, while also brokering and arrangement making him the head of the United Nations, that will at that very point enter into a worldwide church state relationship under the guise of solving the increasing warfare of radical Islam.

رونالد ریگن فرایندِ هشت رئیس‌جمهور را آغاز کرد؛ فرایندی که اکنون به آخرینِ آن هشت رئیس‌جمهور انجامیده است. رئیس‌جمهور هشتم، تمثالِ وحش را برپا خواهد کرد و در ایالات متحده قانونِ یکشنبه را به اجرا خواهد گذاشت، و هم‌زمان نیز ترتیبی را میانجی‌گری و منعقد خواهد کرد که او را رئیسِ سازمان ملل متحد می‌سازد؛ سازمانی که در همان نقطه وارد رابطه‌ای جهانی میان کلیسا و دولت خواهد شد، تحت پوششِ حل‌وفصلِ جنگ‌افروزیِ فزایندهٔ اسلامِ افراطی.

The transition of the United States, which is the earth beast of Revelation chapter thirteen from being the sixth kingdom of Bible prophecy unto the head of the seventh kingdom of Bible prophecy, while consummating the unlawful relationship with the eighth kingdom of Bible prophecy is illustrated from verse one identifying 1989, through the presidents that lead to the Sunday law in the United States, and immediately then identifies the mighty king standing up. That mighty king is Trump assuming control over the United Nations, which he is now in the process of dismantling in advance of his demands.

وحیِ کتابِ مقدس کے تیرھویں باب کی «زمینی درندہ» یعنی ریاستہائے متحدۂ امریکہ کا، بائبلی نبوت کی چھٹی مملکت ہونے سے بائبلی نبوت کی ساتویں مملکت کے سر تک منتقلی، جبکہ وہ بائبلی نبوت کی آٹھویں مملکت کے ساتھ اپنے غیرقانونی تعلق کو پایۂ تکمیل تک پہنچا رہی ہے، پہلی آیت سے—جو 1989 کی نشان دہی کرتی ہے—ان صدور کے ذریعے واضح کی گئی ہے جو ریاستہائے متحدہ میں اتوار کے قانون تک لے جاتے ہیں، اور پھر فوراً ہی اس زورآور بادشاہ کے برپا ہونے کی نشان دہی کرتی ہے۔ وہ زورآور بادشاہ ٹرمپ ہے، جو اقوامِ متحدہ پر اختیار سنبھال رہا ہے، جسے وہ اب اپنے مطالبات سے پیش تر تحلیل کرنے کے عمل میں ہے۔

## Second Line

سطر دوم

Verse five through nine represents the first mention and the point by point illustration of the battle between the kings of the north and south that the entire chapter employs as the primary prophetic backdrop. Verse five sets forth the theme of the passage.

آیات پنج تا نه، نخستین اشاره و تصویرسازیِ جزءبه‌جزء از نبرد میان پادشاهان شمال و جنوب را نشان می‌دهد؛ نبردی که سراسر این فصل از آن به‌عنوان پس‌زمینهٔ اصلیِ نبوی بهره می‌گیرد. آیهٔ پنج، مضمون این بخش را بیان می‌کند.

> And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. Daniel 11:5.

> و پادشاهِ جنوب نیرومند خواهد شد، و یکی از امیرانِ او نیز؛ و او بر وی فائق خواهد آمد و فرمانروایی خواهد کرد؛ و فرمانرواییِ او، فرمانروایی‌ای عظیم خواهد بود. دانیال ۱۱:۵.

Ptolemy I Soter and Seleucus I Nicator are represented in the verse. Both were a fourth of the “Diadochi” (meaning successor) of Alexander’s kingdom. Seleucus is the first “king of the north” in chapter eleven, and in agreement with pagan Rome, papal Rome and modern Rome—Seleucus was only established as the prophetic king of the north after three primary victories or pivotal events: his reclamation of Babylon in 312 BC, the Battle of Ipsus in 301 BC, and the Battle of Corupedium in 281 BC. These movements defeated his major rivals, expanded his empire, and solidified his dominance in the region.

بطلیموس اول سوتر و سلوکوس اول نیکاتور در این آیه به تصویر کشیده شده‌اند. هر دو، یک‌چهارمِ «دیادوخی» (به‌معنای جانشین) پادشاهی اسکندر بودند. سلوکوس نخستین «پادشاه شمال» در فصل یازدهم است، و در هماهنگی با رومِ بت‌پرست، رومِ پاپی، و رومِ جدید—سلوکوس تنها پس از سه پیروزی اصلی یا رویداد سرنوشت‌ساز به‌عنوان پادشاه نبویِ شمال استقرار یافت: بازپس‌گیری بابل در ۳۱۲ پیش از میلاد، نبرد ایپسوس در ۳۰۱ پیش از میلاد، و نبرد کوروپدیوم در ۲۸۱ پیش از میلاد. این تحرکات، رقیبان اصلی او را شکست داد، امپراتوری‌اش را گسترش بخشید، و سلطه‌اش را در آن منطقه استحکام بخشید.

The second line begins with identifying the kings of the north and south in distinction with any other of the successors (Diadochi) of Alexander’s divided kingdom. It begins with identifying that the king of the north is only empowered after three conquests. Then in the history of the struggle for dominion that unfolded after Alexanders death in verses six through nine, identify a period that concludes with the overthrow of the king of the north by the king of the south. This is the first of three times in chapter eleven that the king of the south prevails over the king of the north. They provide three internal witnesses within the chapter that clearly establishes the waymarks of the history that leads to a king of the south defeating a king of the north.

سطرِ دوم با شناساییِ پادشاهانِ شمال و جنوب، در تمایز از هر یک از دیگر جانشینانِ (Diadochi) پادشاهیِ تقسیم‌شدۀ اسکندر، آغاز می‌شود. این سطر با این شناسایی آغاز می‌شود که پادشاهِ شمال تنها پس از سه فتوحات به اقتدار می‌رسد. سپس در تاریخِ کشاکشِ فرمانروایی که پس از مرگِ اسکندر در آیاتِ شش تا نه آشکار شد، دوره‌ای را مشخص می‌سازد که با سرنگونیِ پادشاهِ شمال به‌دستِ پادشاهِ جنوب پایان می‌پذیرد. این نخستینِ سه بار در فصلِ یازدهم است که پادشاهِ جنوب بر پادشاهِ شمال غلبه می‌یابد. این سه، در درونِ همان فصل، سه شاهدِ داخلی فراهم می‌آورند که به‌روشنی نشانه‌هایِ راهِ تاریخ را که به شکستِ پادشاهی از شمال به‌دستِ پادشاهی از جنوب می‌انجامد، تثبیت می‌کند.

> And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:5–9.

> اور پادشاهِ جنوب نیرومند خواهد شد، و یکی از سرداران او نیز؛ و او از وی نیرومندتر خواهد شد و سلطنت خواهد کرد؛ و سلطنت او، سلطنتی عظیم خواهد بود. و در پایانِ سال‌ها با یکدیگر متحد خواهند شد؛ زیرا دخترِ پادشاهِ جنوب نزد پادشاهِ شمال خواهد آمد تا مصالحه‌ای برقرار سازد؛ اما او قوّتِ بازو را نگاه نخواهد داشت؛ نه او پایدار خواهد ماند و نه بازویش؛ بلکه او تسلیم خواهد شد، و آنان که او را آورده بودند، و آن که او را زاییده بود، و آن که او را در آن ایام تقویت می‌کرد. اما از شاخه‌ای از ریشه‌های او، یکی در مقام او برخواهد خاست، که با لشکری خواهد آمد و به دژِ پادشاهِ شمال داخل خواهد شد، و بر ضد ایشان عمل خواهد کرد و غالب خواهد آمد؛ و نیز خدایان ایشان را با امیرانشان و با ظروفِ گرانبهای نقره و طلای ایشان، به اسارت به مصر خواهد برد؛ و او سال‌هایی بیش از پادشاهِ شمال پایدار خواهد ماند. پس پادشاهِ جنوب به مملکت خود خواهد آمد و به سرزمین خویش بازخواهد گشت. دانیال ۱۱:‏۵–۹

The historical fulfillment of the verses provides the template for the prophetic fulfillment of the twelve hundred and sixty years of papal rule identified in verses thirty-one through forty, and the prophetic template for the fulfillment of verse eleven, that was first fulfilled in 217 BC at the Battle of Raphia. Those three witnesses identify the characteristics of the Ukrainian War where Putin, the final king of the south will prevail over the proxy army of the papal king of the north.

تحققُ الآيات تاريخيًّا يقدّم النموذجَ للتحقق النبويّ للألف ومئتين وستين سنة من الحكم البابوي المحدَّدة في الآيات الحادية والثلاثين إلى الأربعين، كما يقدّم النموذجَ النبويّ لتحقق الآية الحادية عشرة، التي تحققت أولًا سنة 217 ق.م. في معركة رافيا. وهذه الشواهد الثلاثة تحدد خصائص الحرب الأوكرانية، حيث سيتغلّب بوتين، الملك الأخير للجنوب، على الجيش الوكيل لملك الشمال البابوي.

The theme of the second line of prophetic history is how the deadly wound is delivered to the papacy in 1798, as represented by verses five through nine and the battle of Raphia in verse eleven. The king of the south, which is Egypt, is the dragon power.

مضمون السطر الثاني من التاريخ النبوي هو الكيفية التي أُنزِلَت بها إلى البابوية الضربةُ المميتة سنة 1798، كما تمثّلها الآيات من خمسة إلى تسعة، ومعركة رافية في الآية الحادية عشرة. أمّا ملك الجنوب، الذي هو مصر، فهو قوة التنين.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> اے ابنِ آدم، اپنا رُخ فرعون، مصر کے بادشاہ، کے خلاف کر، اور اُس کے خلاف اور تمام مصر کے خلاف نبوت کر۔ کلام کر اور کہہ، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: دیکھ، اے فرعون، مصر کے بادشاہ، مَیں تیرے خلاف ہوں، اے اُس بڑے اژدہے، جو اپنے دریاؤں کے بیچ پڑا رہتا ہے، جس نے کہا ہے، میرا دریا میرا اپنا ہے، اور مَیں نے اُسے اپنے لیے بنایا ہے۔ حزقی ایل 29:2، 3۔

The three illustrations of the king of the south prevailing over the king of the north in chapter eleven combine to identify the final fall of the king of the north in verse forty-five.

سه تصویر از چیرگیِ پادشاهِ جنوب بر پادشاهِ شمال در باب یازدهم، در کنار یکدیگر، سقوط نهاییِ پادشاهِ شمال را در آیهٔ چهل‌وپنج مشخص می‌سازند.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:45.

> او خیمه‌های قصر خود را میان دریاها، بر کوه مقدّسِ جلال، برپا خواهد کرد؛ امّا به پایان خود خواهد رسید، و هیچ‌کس او را یاری نخواهد کرد. دانیال 11:45.

There are three lines in chapter eleven that illustrate a king of the south defeating a king of the north, but when the king of the north comes to his end with none to help it is not so apparent. But the book of Revelation identifies that it is the dragon power that brings her down by eating her flesh and burning her with fire. Once the dragon power is recognized from the book of Revelation we can see the kings, who are also the dragon and also the king of the south who are going to bring down the king of the north in verse forty-five. Three direct witnesses in the chapter that are all testifying to their perfect fulfillment as represented through the connection of the books of Daniel and Revelation.

در فصل یازدهم سه سطر وجود دارد که پادشاهی از جنوب را در حال شکست دادن پادشاهی از شمال به تصویر می‌کشند؛ اما هنگامی که پادشاه شمال به انجام خود می‌رسد و هیچ‌کس او را یاری نمی‌دهد، این امر چندان آشکار نیست. لیکن کتاب مکاشفه نشان می‌دهد که این قدرت اژدهاست که او را فرو می‌افکند، به این‌گونه که گوشتش را می‌خورد و او را به آتش می‌سوزاند. هنگامی که قدرت اژدها از کتاب مکاشفه شناخته شود، می‌توانیم پادشاهان را نیز ببینیم که همان اژدها هستند و نیز همان پادشاه جنوب که در آیه چهل و پنج پادشاه شمال را فرو خواهند افکند. سه شاهد مستقیم در این فصل وجود دارد که همگی بر تحقق کامل خود، آن‌گونه که از طریق پیوند میان کتاب‌های دانیال و مکاشفه نمایان شده است، شهادت می‌دهند.

The modern papal king of the north comes to his end with none to help in verse forty-five, and the book of Revelation identifies how the papal power comes to his end at the hands of the dragon power.

پادشاه شمالِ پاپیِ معاصر در آیهٔ چهل‌وپنج به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس او را یاری نمی‌کند، و کتاب مکاشفه مشخص می‌سازد که قدرت پاپی چگونه به دست قدرت اژدها به پایان خود می‌رسد.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> اور دس سینگ جو تُو نے اُس حیوان پر دیکھے، یہ فاحشہ سے عداوت رکھیں گے، اور اُسے اُجاڑ اور ننگا کر دیں گے، اور اُس کا گوشت کھا جائیں گے، اور اُسے آگ سے جلا دیں گے۔ کیونکہ خدا نے اُن کے دلوں میں یہ ڈال دیا ہے کہ اُس کی مرضی پوری کریں، اور ایک رائے ہو جائیں، اور اپنی بادشاہی اُس حیوان کے حوالے کر دیں، جب تک کہ خدا کی باتیں پوری نہ ہو جائیں۔ مکاشفہ 17:16، 17۔

The ten kings burn the papal king of the north with fire and eat her flesh. The kings of the last days are the dragon power.

ده پادشاه، پادشاه پاپیِ شمال را با آتش می‌سوزانند و گوشت او را می‌خورند. پادشاهان ایام آخر، قدرت اژدها هستند.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus. In their enmity against the people of God, they show themselves guilty also of the choice of Barabbas instead of Christ.” Testimonies to Ministers, 38.

> «پادشاهان و فرمانروایان و والیان، نشانِ ضدّمسیح را بر خود نهاده‌اند، و به‌صورت اژدهایی به تصویر کشیده شده‌اند که می‌رود تا با مقدّسان—با آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را دارند—جنگ کند. آنان در دشمنیِ خود با قومِ خدا، خویشتن را همچنین در انتخابِ بارابّاس به‌جای مسیح مجرم نشان می‌دهند.» Testimonies to Ministers, 38.

The ten kings are the dragon power, who is also represented by the kingdom of Greece and Alexander. Those kings are southern kings, for they are represented by Pharaoh king of Egypt. They will eat her flesh, for they are also the prophetic “dogs” which the Psalmist calls the “assembly of the wicked.”

آن ده پادشاه همان قدرت اژدها هستند، که همچنین به‌وسیلهٔ پادشاهی یونان و اسکندر نمود یافته است. آن پادشاهان، پادشاهان جنوب‌اند، زیرا به‌وسیلهٔ فرعون، پادشاه مصر، نمایانده شده‌اند. ایشان گوشت او را خواهند خورد، زیرا ایشان همچنین «سگان» نبوی‌اند که مزمورنویس آنان را «جماعت شریران» می‌خواند.

> For dogs have compassed me: the assembly of the wicked have enclosed me: they pierced my hands and my feet. I may tell all my bones: they look and stare upon me. They part my garments among them, and cast lots upon my vesture. Psalms 22:16–18.

> زیرا سگان مرا احاطه کرده‌اند؛ جماعت شریران مرا در میان گرفته‌اند؛ دست‌ها و پاهایم را سوراخ کرده‌اند. می‌توانم همهٔ استخوان‌هایم را بشمارم؛ آنان به من می‌نگرند و خیره می‌شوند. جامه‌هایم را در میان خود تقسیم می‌کنند، و بر لباس من قرعه می‌اندازند. مزمور ۲۲:‏۱۶–۱۸.

The papacy is the king of the north in verse forty-five, and the papacy is represented by Jezebel in the church of Thyatira.

پاپیت در آیهٔ چهل‌وپنج پادشاه شمال است، و پاپیت در کلیسای طیاتیرا به‌وسیلهٔ ایزابل نمادین شده است.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.

> لیکن مجھے تجھ سے چند باتوں کی شکایت ہے، اس لیے کہ تُو اُس عورت ایزبل کو، جو اپنے آپ کو نبیہ کہتی ہے، میرے بندوں کو تعلیم دینے اور گمراہ کرنے دیتی ہے تاکہ وہ زنا کریں اور بتوں کے لیے قربان کی ہوئی چیزیں کھائیں۔ اور میں نے اُسے مہلت دی کہ وہ اپنے زنا سے توبہ کرے، مگر اُس نے توبہ نہ کی۔ دیکھ، میں اُسے بسترِ بیماری میں ڈال دوں گا، اور اُن کو بھی جو اُس کے ساتھ زنا کرتے ہیں، سخت مصیبت میں، اگر وہ اپنے اعمال سے توبہ نہ کریں۔ مکاشفہ 2:20–22۔

Jezebel’s judgment is accomplished when she is eaten by dogs.

دا د ایزابل قضا هغه وخت پوره کېږي کله چې سپي یې وخوري.

> And of Jezebel also spake the Lord, saying, The dogs shall eat Jezebel by the wall of Jezreel. 1 Kings 21:23.

> و خداوند نیز دربارهٔ ایزابل سخن گفت و فرمود: «سگ‌ها ایزابل را نزد حصار یزرعیل خواهند خورد.» ۱ پادشاهان ۲۱:۲۳.

The dogs are pagan Rome, the dragon power, for it was pagan Rome that crucified Christ.

سگ‌ها رومِ بت‌پرست‌اند، همان قدرتِ اژدها؛ زیرا این رومِ بت‌پرست بود که مسیح را مصلوب کرد.

> “In the sufferings of Christ upon the cross prophecy was fulfilled. Centuries before the crucifixion, the Saviour had foretold the treatment He was to receive. He said, ‘Dogs have compassed Me: the assembly of the wicked have enclosed Me: they pierced My hands and My feet. I may tell all My bones: they look and stare upon Me. They part My garments among them, and cast lots upon My vesture.’ Psalm 22:16–18. The prophecy concerning His garments was carried out without counsel or interference from the friends or the enemies of the Crucified One. To the soldiers who had placed Him upon the cross, His clothing was given. Christ heard the men’s contention as they parted the garments among them. His tunic was woven throughout without seam, and they said, ‘Let us not rend it, but cast lots for it, whose it shall be.’” The Desire of Ages, 746.

> «در رنج‌های مسیح بر صلیب، نبوت به انجام رسید. قرن‌ها پیش از مصلوب شدن، نجات‌دهنده رفتاری را که قرار بود با او شود، پیشگویی کرده بود. او گفت: “سگان مرا احاطه کرده‌اند؛ جماعت شریران مرا در میان گرفته‌اند؛ دست‌ها و پاهایم را سوراخ کرده‌اند. همه استخوان‌هایم را می‌توانم بشمارم؛ آنان به من می‌نگرند و خیره می‌شوند. جامه‌هایم را در میان خود تقسیم می‌کنند، و بر لباس من قرعه می‌اندازند.” مزمور 22:16–18. نبوت مربوط به جامه‌های او، بدون مشورت یا دخالت دوستان یا دشمنان آن مصلوب، تحقق یافت. جامه‌های او به سربازانی داده شد که او را بر صلیب نهاده بودند. مسیح جدال آن مردان را آنگاه که جامه‌ها را میان خود تقسیم می‌کردند، شنید. ردای او سراسر یکپارچه و بی‌درز بافته شده بود، و آنان گفتند: “آن را پاره نکنیم، بلکه بر آن قرعه بیندازیم تا از آنِ چه کسی شود.”» آرزوی اعصار، 746.

The ten kings, who are the dogs, who are the assembly of the wicked, who are Greece and Egypt will also to burn the whore with fire.

آن ده پادشاه، که همان سگان‌اند، که همان جماعت شریران‌اند، که همان یونان و مصر هستند، نیز فاحشه را با آتش خواهند سوزانید.

> And the daughter of any priest, if she profane herself by playing the whore, she profaneth her father: she shall be burnt with fire. Leviticus 21:9.

> و دخترِ هر کاهن، اگر خویشتن را به زنا آلوده سازد، پدر خود را بی‌حرمت می‌گرداند؛ او باید به آتش سوزانیده شود. لاویان ۲۱:۹.

The ten kings burn the whore with fire for she professes to be a priestess but is a whore.

آن ده پادشاه فاحشه را با آتش می‌سوزانند، زیرا او ادعا می‌کند که کاهنه است، اما فاحشه است.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> و در آن روز واقع خواهد شد که صور هفتاد سال، بر حسب ایام یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور همچون فاحشه‌ای خواهد سرایید. بربطی برگیر، در شهر بگرد، ای فاحشه‌ای که به فراموشی سپرده شده‌ای؛ نغمه‌ای دلنشین بنواز، سرودهای بسیار بخوان، تا به یاد آورده شوی. و واقع خواهد شد که پس از پایان هفتاد سال، خداوند به صور توجه خواهد فرمود، و او به مزد خویش بازخواهد گشت، و با همه ممالکت جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. اشعیا ۲۳:‏۱۵–۱۷

In verses five through nine, and verses thirty-one through forty, we find witness to the papacy coming to its end at the hands of the dragon power. This principle is also currently being fulfilled in the Ukrainian War. These three witnesses inform us that when the king of the north comes to his end with none to help in verse forty-five, the dragon will eat her flesh and burn her with fire. Upon three witnesses the motivation for the dragon’s action will include a broken treaty.

در آیات پنج تا نه، و نیز آیات سی‌ویک تا چهل، گواهی می‌یابیم که پاپیّت به دست قدرت اژدها به پایان خود می‌رسد. این اصل همچنین اکنون در جنگ اوکراین در حال تحقق است. این سه شاهد به ما اعلام می‌کنند که هنگامی که پادشاه شمال در آیه چهل‌وپنج به پایان خود برسد و هیچ‌کس برای یاری او نباشد، اژدها گوشت او را خواهد خورد و او را با آتش خواهد سوزانید. بر پایهٔ سه شاهد، انگیزهٔ اقدام اژدها شامل عهدی شکسته نیز خواهد بود.

In verses five through nine, the second Syrian War ended with a treaty in 253 BC. The war had started in 260 BC and seven years into the second Syrian War a peace treaty was accomplished by the king of the south giving a daughter to the king of the north so he could marry the king of the south’s daughter and bring about peace through the marriage alliance. Seven years after the marriage in 246 BC the king of the north set aside the southern bride and restored his original wife who he had set aside when he married the Egyptian princess. The motivation for the king of the south to invade the northern kingdom and capture the northern king was a broken treaty.

در آیات پنج تا نه، جنگ دوم سوری با معاهده‌ای در سال ۲۵۳ پیش از میلاد پایان یافت. این جنگ در سال ۲۶۰ پیش از میلاد آغاز شده بود، و هفت سال پس از آغاز جنگ دوم سوری، پادشاه جنوب با دادن دختری به پادشاه شمال، تا او با دختر پادشاه جنوب ازدواج کند و از طریق این اتحاد زناشویی صلح برقرار شود، معاهده‌ای صلح را به انجام رساند. هفت سال پس از این ازدواج، در سال ۲۴۶ پیش از میلاد، پادشاه شمال عروس جنوبی را کنار گذاشت و همسر نخستین خود را، که هنگام ازدواج با شاهدخت مصری او را کنار نهاده بود، بازگردانید. انگیزهٔ پادشاه جنوب برای یورش به پادشاهی شمال و به اسارت گرفتن پادشاه شمال، نقض شدن یک معاهده بود.

The broken treaty typified the broken Treaty of Tolentino in 1797 that provided Napoleon with the motivation to take the pope captive in 1798, as Ptolemy had done to Seleucus in 246 BC. When Ptolemy III returned to Egypt from his victory over the northern Seleucid empire of Seleucus II he brought so many treasures back to Egypt that the Egyptians gave the title of “Euergetes” (meaning Benefactor) to Ptolemy III for restoring their “captive gods” after many years.

تجسّدَتِ المعاهدةُ المنقوضةُ في معاهدةِ تولنتينو المنقوضةِ سنةَ 1797، التي زوّدت نابليونَ بالدافعِ إلى أسرِ البابا سنةَ 1798، كما فعل بطليموسُ بسلوقس سنةَ 246 ق.م. ولمّا عاد بطليموسُ الثالثُ إلى مصرَ من انتصاره على الإمبراطوريةِ السلوقيةِ الشماليةِ التابعةِ لسلوقس الثاني، جلب إلى مصرَ من الكنوزِ مقدارًا عظيمًا حتى إنّ المصريينَ منحوا بطليموسَ الثالثَ لقبَ «إيورجيتيس» (ومعناه: المُحسِن)، لأنه أعاد «آلهتَهم الأسيرة» بعد سنينَ كثيرة.

> But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:7, 8.

> بلکہ اس کی جڑوں کی ایک شاخ میں سے ایک شخص اس کے مقام پر کھڑا ہوگا، جو لشکر کے ساتھ آئے گا، اور شمال کے بادشاہ کے قلعہ میں داخل ہوگا، اور ان کے خلاف کارروائی کرے گا، اور غالب آئے گا؛ اور وہ ان کے معبودوں کو بھی، ان کے امراء کے ساتھ، اور چاندی اور سونے کے ان کے قیمتی برتنوں سمیت، اسیر کرکے مصر لے جائے گا؛ اور وہ شمال کے بادشاہ سے زیادہ برسوں تک قائم رہے گا۔ دانی ایل 11:7، 8۔

When Napoleon took the pope captive in 1798, he robbed the Vatican treasures and brought them back to France as typified by Ptolemy III, who took treasures and also Seleucus II back to Egypt, where Seleucus II died falling from a horse. This typified Napoleon removing the papacy from the beast in 1798, and the death of the pope in 1799. The papacy in Revelation seventeen is the woman who rides upon the beast, and Seleucus’ defeat, captivity and subsequent death falling from a horse, typifies Napoleon removing the civil authority of the papacy (represented as a beast in Revelation seventeen).

جب نپولین نے 1798 میں پوپ کو قید کیا، تو اُس نے ویٹیکن کے خزانے لوٹ لیے اور اُنہیں فرانس واپس لے گیا، جیسا کہ بطلیموس سوم کی مثال میں ظاہر ہوتا ہے، جس نے خزانے بھی لے لیے اور سلوکوس دوم کو بھی مصر واپس لے گیا، جہاں سلوکوس دوم گھوڑے سے گر کر مر گیا۔ یہ اس بات کی تمثیل تھا کہ نپولین نے 1798 میں پاپائیت کو درندے سے جدا کر دیا، اور 1799 میں پوپ کی موت واقع ہوئی۔ مکاشفہ سترہ میں پاپائیت وہ عورت ہے جو درندے پر سوار ہے، اور سلوکوس کی شکست، اس کی اسیری، اور بعد ازاں گھوڑے سے گر کر اس کی موت، اس بات کی تمثیل ہے کہ نپولین نے پاپائیت کے شہری اقتدار کو ہٹا دیا (جسے مکاشفہ سترہ میں ایک درندے کے طور پر پیش کیا گیا ہے)۔

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. … And the angel said unto me, Wherefore didst thou marvel? I will tell thee the mystery of the woman, and of the beast that carrieth her, which hath the seven heads and ten horns. … And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:3, 7, 18.

> پس او مرا در روح به بیابان برد؛ و زنی را دیدم که بر حیوانی به رنگ ارغوانی نشسته بود، حیوانی آکنده از نام‌های کفرآمیز، و دارای هفت سر و ده شاخ. … و فرشته به من گفت: چرا در شگفت شدی؟ من رازِ زن و رازِ آن حیوانی را که او را حمل می‌کند و هفت سر و ده شاخ دارد، برای تو بیان خواهم کرد. … و آن زنی که دیدی، همان شهر بزرگ است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفه ۱۷:۳، ۷، ۱۸.

Verse five through nine introduces the warfare between the king of the north and south in chapter eleven. Verse five provides the anchor to Rome as the king of the north for it identifies that the king of the north would conquer three geographical areas before it ruled supremely. The verses provide the prophetic structure that sets forth a period when the king of the north rules but comes to its end. This is the very premise and promise of chapter eleven. The theme of the line is the deadly wound of the papal king of the north, or as verse forty-five states, “he comes to his end, with none to help.” This truth is present truth in the last days.

پانچویں سے نویں آیت تک باب گیارہ میں شمال اور جنوب کے بادشاہ کے درمیان جنگ کا تعارف پیش کرتی ہیں۔ پانچویں آیت روم کو شمال کے بادشاہ کے طور پر بنیاد فراہم کرتی ہے، کیونکہ یہ شناخت کرتی ہے کہ شمال کا بادشاہ اعلیٰ اقتدار قائم کرنے سے پہلے تین جغرافیائی علاقوں کو فتح کرے گا۔ یہ آیات وہ نبوی ساخت فراہم کرتی ہیں جو ایک ایسے زمانے کو پیش کرتی ہے جب شمال کا بادشاہ حکمرانی کرتا ہے مگر اپنے انجام کو پہنچتا ہے۔ یہی دراصل باب گیارہ کا بنیادی مقدمہ اور وعدہ ہے۔ اس سلسلۂ بیان کا موضوع شمال کے پاپائی بادشاہ کا جان لیوا زخم ہے، یا جیسا کہ پینتالیسویں آیت بیان کرتی ہے، ”وہ اپنے انجام کو پہنچے گا، اور اس کی مدد کرنے والا کوئی نہ ہوگا۔“ یہ سچائی آخری ایام میں حال کی سچائی ہے۔

We will continue in the next article.

ما این بحث را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles