Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Three

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شمارهٔ بیست‌وسه

Number Twenty-Three

تعداد بیست‌وسه

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In article twenty-two I wrote, “Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word.”

در مقالهٔ بیست‌ودو نوشتم: «سپس در باب یازدهم، نسب‌نامهٔ قوم برگزیده با ده نام، از سام تا ابرام، نمایانده می‌شود. باب یازدهم، داستان برج بابل است، اما همچنین نسب‌نامهٔ قوم برگزیده را نیز، آن‌گونه که در ابراهیم نمایندگی می‌شود، دربر دارد. باب یازدهم قومی برگزیده را معرفی می‌کند که می‌بایست با خدا به عهدی سه‌گانه درآیند. گام سوم و نهایی، قربانی‌کردن اسحاق در باب بیست‌ودو بود. باب «یازده» آغازِ آلفا و باب «بیست‌ودو» پایانِ اُمگا است. ایمانی که برای شنیدن صدای خدا در معنای نام‌ها لازم است، هیچ تفاوتی با ایمانی ندارد که برای شنیدن صدای او در شماره‌گذاریِ کلامش لازم است.»

Chapter eleven presents the covenant of Cain, and the covenant of Abel. We have repeatedly shown through the years that the prophetic characteristics of the tower of Babel represent a counterfeit covenant. After the flood, there was a change of dispensations from worshipping at the gate of Eden before the flood, and after the flood, worship was to be at an altar. The altar had specific biblical requirements. It needed to be erected of natural stone, with no human chipping or chiseling the stone. It had to be rock upon rock, with no mortar.

باب یازدهم، عهدِ قائن و عهدِ هابیل را ارائه می‌کند. ما در طول سال‌ها بارها نشان داده‌ایم که ویژگی‌های نبویِ برج بابل، نمایانگرِ عهدی جعلی است. پس از طوفان، تغییری در تدابیر الهی پدید آمد: پیش از طوفان، عبادت نزدِ دروازهٔ عدن انجام می‌شد، و پس از طوفان، عبادت می‌بایست بر مذبح صورت گیرد. مذبح دارای الزامات مشخصِ کتاب‌مقدسی بود. می‌بایست از سنگِ طبیعی برپا شود، بی‌آنکه سنگ به دست انسان تراشیده یا قلم‌زده شده باشد. لازم بود سنگ بر سنگ نهاده شود، بی‌هیچ ملاطی.

The purpose of the tower was to make Nimrod’s cohorts a name, which represents character. In the tower we see man attempting to save themselves, and lifting themselves up as the gods of heaven. The tower is a symbol of a church that thinks it can save itself, and thinks that it should be lifted up, as the ten kings do in Psalm 83, when they lift up the papal head at the evil confederacy of Bible prophecy, which takes place at the Sunday law.

مقصدِ بُرج یہ تھا کہ نمرود کے حواری اپنے لیے ایک نام پیدا کریں، جو کردار کی نمائندگی کرتا ہے۔ اس بُرج میں ہم انسان کو دیکھتے ہیں کہ وہ اپنے آپ کو بچانے کی کوشش کر رہا ہے، اور اپنے آپ کو آسمان کے خداؤں کے طور پر بلند کر رہا ہے۔ یہ بُرج اُس کلیسیا کی علامت ہے جو یہ سمجھتی ہے کہ وہ اپنے آپ کو بچا سکتی ہے، اور یہ بھی سمجھتی ہے کہ اسے بلند کیا جانا چاہیے، جیسا کہ زبور 83 میں دس بادشاہ کرتے ہیں، جب وہ بائبل کی نبوت کی بدکار متحدہ سازش میں پاپائی سر کو بلند کرتے ہیں، جو سنڈے لاء کے وقت واقع ہوتی ہے۔

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. Psalms 83:1, 2.

> نغمہ یا زبورِ آسف۔ اے خدا، خاموش نہ رہ؛ سکوت نہ فرما، اور اے خدا، ساکن نہ رہ۔ کیونکہ دیکھ، تیرے دشمن ہنگامہ برپا کرتے ہیں، اور جو تجھ سے عداوت رکھتے ہیں انہوں نے سر اٹھایا ہے۔ زبور 83:1، 2۔

The world had just been destroyed by Noah’s flood, and the reason God identified the closing probation on the antediluvian world was that man’s thoughts had become evil continually. The Bible speaks of unity in various ways, one of which is to see “eye to eye.” Can two walk together, except they be agreed?

جهان به‌تازگی به‌وسیلهٔ طوفانِ نوح نابود شده بود، و علتی که خدا برای بسته شدنِ مهلتِ فیض بر جهانِ پیش از طوفان بیان کرد این بود که افکارِ انسان پیوسته شرارت شده بود. کتاب‌مقدس به شیوه‌های گوناگون از یگانگی سخن می‌گوید که یکی از آن‌ها این است که «چشم در چشم» باشند. آیا دو نفر می‌توانند با هم راه بروند، مگر آنکه با یکدیگر موافق باشند؟

> Now I beseech you, brethren, by the name of our Lord Jesus Christ, that ye all speak the same thing, and that there be no divisions among you; but that ye be perfectly joined together in the same mind and in the same judgment. 1 Corinthians 1:10.

> اکنون، ای برادران، شما را به نام خداوند ما عیسی مسیح استدعا می‌کنم که همه یک سخن بگویید و در میان شما هیچ انشقاقی نباشد، بلکه در یک فکر و یک رأی، کاملاً به هم پیوسته باشید. اول قرنتیان ۱:۱۰.

When God confused the language at the judgment upon Nimrod’s kingdom, it identifies that prior to the confusion, they were all in unity, and therefore they were all the same character, and that character was a religion based upon human works—as opposed to those in the very same chapter that are represented by Abraham. Shem was a faithful soul in the time of Nimrod. Historians point to Shem as the one who killed Nimrod, the mighty rebel before the Lord. The point stands without the historian’s ideas, for Shem is a covenant man, who traces his blood to Noah, a covenant man, who traces his blood back to Seth, another covenant man, who came into covenant history to replace his brother Abel, who was another covenant man who was a direct descendant of Adam.

هنگامی که خدا در داوری بر پادشاهی نمرود زبان را مشوّش ساخت، این امر نشان می‌دهد که پیش از آن آشفتگی، همه ایشان در وحدت بودند، و بنابراین همگی دارای یک خصلت واحد بودند، و آن خصلت، دینی مبتنی بر اعمال انسانی بود—در مقابلِ کسانی که در همان فصل به‌وسیلهٔ ابراهیم نمایانده شده‌اند. سام در روزگار نمرود، نفسی امین بود. مورخان به سام اشاره می‌کنند به‌عنوان کسی که نمرود، آن یاغیِ زورآور در برابر خداوند، را کشت. مقصود، حتی بدون دیدگاه‌های مورخان نیز، برقرار است، زیرا سام مردِ عهد است، که خون خود را به نوح، مردِ عهد، می‌رساند، و او نیز خون خود را به شیث، مردِ عهدِ دیگری، می‌رساند؛ همان که برای جانشینیِ برادرش هابیل، که او نیز مردِ عهدِ دیگری بود و از نسل مستقیم آدم به‌شمار می‌آمد، وارد تاریخ عهد شد.

Genesis eleven is the great controversy between Christ and Satan, in the context of a covenant of life and a covenant of death. Nimrod represents the great hunter before the Lord, for he represents a church that has many devotees. Abram, through Shem, represents a church that has but few devotees. Shem was the covenant man when Nimrod was building his tower, but the two covenants in chapter eleven are represented not by Shem and Nimrod, but by Nimrod and Abraham. Paul clearly identifies this prophetic rule.

پیدایش باب یازدهم، همان جدال عظیم میان مسیح و شیطان است، در چارچوبِ عهدِ حیات و عهدِ موت. نمرود نمایانگر آن شکارچی عظیم در حضور خداوند است، زیرا او نمایندهٔ کلیسایی است که پیروان بسیار دارد. ابرام، از طریق سام، نمایانگر کلیسایی است که جز اندک پیروانی ندارد. سام در زمانی که نمرود برج خود را بنا می‌کرد، مردِ عهد بود؛ اما آن دو عهد در باب یازدهم نه به‌وسیلهٔ سام و نمرود، بلکه به‌وسیلهٔ نمرود و ابراهیم نمایانده شده‌اند. پولس این قاعدهٔ نبوی را به‌روشنی مشخص می‌سازد.

> For this Melchisedec, king of Salem, priest of the most high God, who met Abraham returning from the slaughter of the kings, and blessed him; To whom also Abraham gave a tenth part of all; first being by interpretation King of righteousness, and after that also King of Salem, which is, King of peace; Without father, without mother, without descent, having neither beginning of days, nor end of life; but made like unto the Son of God; abideth a priest continually. Now consider how great this man was, unto whom even the patriarch Abraham gave the tenth of the spoils.

> زیرا این ملکیصدق، پادشاه سالیم، کاهنِ خدایِ متعال، که ابراهیم را در بازگشت از کشتارِ پادشاهان ملاقات کرد و او را برکت داد؛ و ابراهیم نیز ده‌یکِ همه‌چیز را به او داد؛ که نخست، به حسبِ تفسیرِ نام، «پادشاهِ عدالت» است، و پس از آن نیز «پادشاهِ سالیم»، یعنی «پادشاهِ صلح»؛ بی‌پدر، بی‌مادر، بی‌نسب، که نه آغازِ ایام دارد و نه پایانِ حیات؛ بلکه همانندِ پسرِ خدا ساخته شده است؛ و تا ابد کاهن باقی می‌ماند. اکنون ملاحظه کنید که این مرد تا چه اندازه بزرگ بود که حتی ابراهیمِ پدرِ قوم نیز ده‌یکِ غنایم را به او داد.

> And verily they that are of the sons of Levi, who receive the office of the priesthood, have a commandment to take tithes of the people according to the law, that is, of their brethren, though they come out of the loins of Abraham:

> و به‌راستی آنان که از پسران لاوی‌اند و منصب کهانت را دریافت می‌کنند، حکمی دارند که مطابق شریعت از قوم، یعنی از برادران خویش، عُشر بگیرند، هرچند ایشان از صُلب ابراهیم برآمده‌اند:

> But he whose descent is not counted from them received tithes of Abraham, and blessed him that had the promises. And without all contradiction the less is blessed of the better. And here men that die receive tithes; but there he receiveth them, of whom it is witnessed that he liveth. And as I may so say, Levi also, who receiveth tithes, payed tithes in Abraham. For he was yet in the loins of his father, when Melchisedec met him. Hebrews 7:1–10.

> परन्तु जो उनसे अपनी वंशावली में नहीं गिना जाता, उसने अब्राहाम से दशमांश लिया, और उसे आशीष दी जिसके पास प्रतिज्ञाएँ थीं। और इसमें किसी प्रकार का विवाद नहीं कि छोटा बड़े से आशीष पाता है। और यहाँ तो मरनेवाले मनुष्य दशमांश लेते हैं; पर वहाँ वही उन्हें लेता है, जिसके विषय में साक्षी दी गई है कि वह जीवित है। और ऐसा कहूँ तो, लेवी ने भी, जो दशमांश लेता है, अब्राहाम के द्वारा दशमांश दिया। क्योंकि जब मलिकिसिदक उससे मिला, तब वह अपने पिता की कटि में था। इब्रानियों 7:1–10.

There is a great deal of present truth in the subject of Melchizedek, but I am simply identifying that Paul teaches directly that the prophetic characteristics of covenant men, and by that, I mean, men and women in the inspired testimony whose scriptural testimony is identifying a waymark in the prophetic line of God’s covenant with mankind. Paul teaches that Melchizedek, who lived before the Levitical priesthood was established at Sinai, and therefore over four hundred years before there was a Levitical priesthood, had accepted tithe from Levi. In order to be in the Levitical priesthood, you had to be a Levite who could prove his blood descent from Levi. Melchizedek could not show his descent was from the line of Levi, for Levi was not yet born.

در موضوع ملکی‌صدق، حقیقت حاضرِ فراوانی نهفته است؛ اما من صرفاً بر این نکته تصریح می‌کنم که پولس به‌صراحت تعلیم می‌دهد که ویژگی‌های نبویِ مردانِ عهد—و از این مقصودم مردان و زنانی است در شهادتِ الهام‌شده که شهادتِ کتاب‌مقدسیِ ایشان نشانه‌ای را در خط نبویِ عهدِ خدا با بشر مشخص می‌سازد—چنین است. پولس تعلیم می‌دهد که ملکی‌صدق، که پیش از برپا شدن کهانتِ لاوی در سینا می‌زیست، و بنابراین بیش از چهارصد سال پیش از آنکه کهانتِ لاوی وجود داشته باشد، از لاوی ده‌یک پذیرفته بود. برای آنکه کسی در کهانتِ لاوی باشد، باید لاوی‌ای می‌بود که می‌توانست انتسابِ خونیِ خود را به لاوی اثبات کند. ملکی‌صدق نمی‌توانست نشان دهد که نسب او از خطِ لاوی است، زیرا لاوی هنوز زاده نشده بود.

The line of prophecy that represents God’s covenant with Adam and Eve is actually two covenants. The first was a covenant of life with a simple test. After the fall and the failed test, the next covenant included the blood of a lamb in order to provide clothing. Then there was God’s covenant with mankind, represented by the rainbow, Noah and altar worship. Then there was Genesis eleven where God’s covenant with a chosen people, who would be called Hebrews began. In each of those stories the biblical characters are covenant men or women.

سلسلهٔ نبوتی که عهد خدا با آدم و حوا را نمایندگی می‌کند، در واقع شامل دو عهد است. نخستین، عهد حیات بود با آزمونی ساده. پس از سقوط و آن آزمونِ ناکام، عهد بعدی خونِ بره‌ای را دربر گرفت تا جامه‌ای فراهم شود. سپس عهد خدا با نوع بشر بود که با رنگین‌کمان، نوح، و عبادتِ مذبح نمایانده شد. سپس در باب یازدهم پیدایش، عهد خدا با قومی برگزیده که عبرانیان خوانده می‌شدند، آغاز شد. در هر یک از این روایت‌ها، شخصیت‌های کتاب‌مقدسی مردان یا زنانِ عهد هستند.

In Genesis eleven, the beginning of the covenant of life with a chosen people is set forth, and it is set forth, right where Nimrod establishes the covenant of death, as represented by the bricks and mortar, that were the counterfeit of the unchiseled rocks and no mortar represented by the altar. Sister White informs us the altar represents Christ, thus Nimrod’s religion, which is a counterfeit religion, represents a counterfeit Christ.

در پیدایش یازده، آغاز عهدِ حیات با قومی برگزیده مطرح می‌گردد، و این امر درست در همان جایی مطرح می‌شود که نمرود عهدِ مرگ را برقرار می‌سازد؛ عهدی که به‌وسیلهٔ آجرها و ملاط نمود یافته است، و اینها بدلِ جعلیِ سنگ‌های نتراشیده و بی‌ملاطی بودند که مذبح آن را نمایندگی می‌کرد. خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که مذبح نمایانگرِ مسیح است؛ ازاین‌رو، دینِ نمرود، که دینی جعلی است، نمایانگرِ مسیحی جعلی است.

> And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. Genesis 11:3.

> و ایشان با یکدیگر گفتند: «بیایید خشت بسازیم و آن را نیک بپزیم.» و ایشان را خشت به‌جای سنگ بود، و قیر به‌جای ملات. پیدایش 11:3.

> And if thou wilt make me an altar of stone, thou shalt not build it of hewn stone: for if thou lift up thy tool upon it, thou hast polluted it. Exodus 20:25.

> و اگر برای من مذبحی از سنگ بسازی، آن را از سنگِ تراشیده بنا مکن؛ زیرا اگر ابزار خود را بر آن بلند کنی، آن را نجس ساخته‌ای. خروج ۲۰:۲۵.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> «ما در معرض خطر درآمیختنِ مقدّس و عرفی هستیم. آتشِ مقدّسِ برخاسته از خدا باید در کوشش‌های ما به کار گرفته شود. مذبحِ حقیقی، مسیح است؛ و آتشِ حقیقی، روح‌القدس. این الهامِ ماست. تنها آنگاه که روح‌القدس انسانی را رهبری و هدایت کند، او مشاوری امین و ایمن خواهد بود. اگر از خدا و از برگزیدگانِ او روی بگردانیم تا نزد مذابحِ بیگانه استعلام کنیم، مطابق اعمالِ خود پاسخ خواهیم یافت.» Selected Messages، کتاب ۳، ۳۰۰.

Among other truths, one of the lessons that is derived prophetically from Genesis eleven is that it represents the beginning of a prophetic line. The flood of Noah marks a prophetic separation. When Noah left the ark there was to be a new method of worship, and the method of worship always produces two classes of worshippers, as set forth in the history of Cain and Abel. Genesis eleven is a new world, with a beginning history that becomes the foundational story of the ending history, as God’s last day covenant people call the eleventh-hour workers out of Babylon during the Sunday law crisis. Nimrod is the man of sin during the Sunday law crisis, and Shem, who is Abraham is the man of God in that very same crisis. Genesis eleven’s scattering and confusion of languages, began soon after Noah left the ark. The theme of chapter eleven is the two covenants, and the story reaches its conclusion when the third step of the Abrahamic covenant is set forth in chapter twenty-two.

در میان دیگر حقایق، یکی از درس‌هایی که به‌گونه‌ای نبوی از پیدایش یازدهم برگرفته می‌شود، این است که آن نمایانگر آغاز یک خط نبوی است. طوفان نوح نشانهٔ یک جدایی نبوی است. هنگامی که نوح از کشتی بیرون آمد، قرار بود شیوه‌ای نو برای عبادت برقرار شود، و شیوهٔ عبادت همواره دو گروه از عبادت‌کنندگان پدید می‌آورد، چنان‌که در تاریخ قائن و هابیل بیان شده است. پیدایش یازدهم جهانی تازه است، با تاریخی آغازین که داستانِ بنیادیِ تاریخ پایانی می‌گردد، آنگاه که قوم عهدِ خدا در روزهای آخر، در خلال بحران قانون یکشنبه، کارگرانِ ساعت یازدهم را از بابل فرا می‌خوانند. نمرود در خلال بحران قانون یکشنبه همان مردِ گناه است، و سام، که همان ابراهیم است، در همان بحران عیناً مردِ خدا است. پراکندگی و آشفتگیِ زبان‌ها در پیدایش یازدهم، اندکی پس از آن‌که نوح از کشتی بیرون آمد، آغاز شد. مضمون فصل یازدهم، دو عهد است، و این روایت هنگامی به نتیجهٔ خود می‌رسد که گام سومِ عهد ابراهیمی در فصل بیست‌ودو مطرح می‌شود.

Chapter eleven is the alpha history of the line of Abraham that reaches omega history in chapter twenty-two. The beginning story of Nimrod’s Babel and the ending story of the offering of Isaac, both represent the final judgment upon mankind. The line begins at Nimrod’s tower, and extends to the offering of Isaac, and the line culminates in two opposite offerings. Nimrod’s offering receives God’s executive judgment, and Abraham’s judgment receives God’s blessing. Nimrod is the alpha of chapter eleven and Abraham is the omega of chapter twenty-two. The omega is always greater, by at least twenty-two times according to the Hebrew alphabet, and the power manifested in confusing the languages and scattering the nations abroad, was far exceeded by the power of the cross. Nimrod’s tower represents the Twin Towers of 9/11 and the offering of Isaac represents the Sunday law.

یازدهمین باب، تاریخِ آلفای نسلِ ابراهیم است که در باب بیست‌ودو به تاریخِ اُمگا می‌رسد. داستان آغازینِ بابلِ نمرود و داستان پایانیِ تقدیم اسحاق، هر دو نمایانگر داوری نهایی بر بشریت هستند. این خط از برجِ نمرود آغاز می‌شود و تا تقدیمِ اسحاق امتداد می‌یابد، و این خط در دو تقدیمِ متقابل به اوج خود می‌رسد. تقدیمِ نمرود داوری اجراییِ خدا را دریافت می‌کند، و داوریِ ابراهیم برکتِ خدا را دریافت می‌نماید. نمرود آلفای باب یازدهم است و ابراهیم اُمگای باب بیست‌ودو. اُمگا همواره بزرگ‌تر است، دست‌کم بیست‌ودو برابر بر وفقِ الفبای عبری؛ و قدرتی که در مشوّش ساختنِ زبان‌ها و پراکنده کردنِ امّت‌ها در سراسر زمین ظاهر شد، به‌مراتب از قدرتِ صلیب فروتر بود. برجِ نمرود نمایانگر برج‌های دوقلوی 11 سپتامبر است و تقدیمِ اسحاق نمایانگر قانونِ یکشنبه است.

The line of the covenant with a chosen people begins with the symbol of the number eleven and it ends with the symbol of twenty-two. The line ends at the close of probation in the alpha history of Nimrod and also the omega history of Abraham. The very history of Nimrod and Abraham is set forth in the first book of the Bible, and it is set within the context of picking up the pieces from the very recent destruction of Noah’s flood. In the first book of the Bible the illustration of the two covenants, provides two witnesses that set forth the close of probation in the line of chapter eleven through to twenty-two.

د برگزیده قوم سره د تړون کرښه د یوولس شمېرې له سمبول څخه پیلېږي او د دوه ویشت له سمبول سره پای ته رسېږي. دغه کرښه د نمرود د الفا تاریخ او هم د ابراهیم د اومیګا تاریخ کې د ازمېښت د مهلت په پای کې ختمېږي. د نمرود او ابراهیم همدا تاریخ د بایبل په لومړي کتاب کې وړاندې شوی دی، او دا د نوح د سېلاب له ډېر نږدې ورانۍ څخه د ټوټو راټولولو په متن کې اېښودل شوی دی. د بایبل په لومړي کتاب کې د دوو تړونونو تمثیل، دوه شاهدان برابروي چې د یوولسم فصل له کرښې څخه تر دوه ویشتم پورې د ازمېښت د مهلت پای څرګندوي.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> آن که نارواست، همچنان ناروا بماند؛ و آن که ناپاک است، همچنان ناپاک بماند؛ و آن که عادل است، همچنان عادل بماند؛ و آن که مقدس است، همچنان مقدس بماند. مکاشفه ۲۲:۱۱.

Nimrod is unjust and filthy still, and Abraham is righteous and holy still as identified in the alpha of Genesis 11–22, and also in the omega of Revelation 22:11. Just before probation closes, a pronouncement in verse 10 is made to seal not the sayings of the prophecy of this book. Just before probation closes in the very next verse, there is to be a prophecy in Revelation that is to be unsealed. Two verses after verse eleven, Christ supplies the key to unseal that prophecy.

نمرود همچنان ظالم و ناپاک است، و ابراهیم همچنان عادل و مقدّس است، چنان‌که در الفِ پیدایش ۱۱–۲۲ و نیز در اُمگای مکاشفه ۲۲:‏۱۱ شناسانده شده‌اند. درست پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمون، در آیهٔ ۱۰ اعلامی صادر می‌شود که تا سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر نکنند. درست پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمون، در آیهٔ بعد، در مکاشفه نبوتی باید باشد که گشوده شود. دو آیه پس از آیهٔ یازدهم، مسیح کلیدِ گشودنِ آن نبوت را فراهم می‌آورد.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be.

> اور اُس نے مجھ سے کہا، اِس کتاب کی نبوت کی باتوں پر مُہر نہ لگا، کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ جو ناراست ہے، وہ ناراست ہی رہے؛ اور جو ناپاک ہے، وہ ناپاک ہی رہے؛ اور جو راست باز ہے، وہ راست باز ہی رہے؛ اور جو مقدس ہے، وہ مقدس ہی رہے۔ اور دیکھ، میں جلد آنے والا ہوں، اور میرا اجر میرے ساتھ ہے، تاکہ ہر ایک کو اُس کے کام کے مطابق بدلہ دوں۔

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> من الفا و امگا، آغاز و پایان، اول و آخر هستم. مکاشفه ۲۲:۱۰–۱۳.

Chapter twenty-two is the omega chapter of the entire Bible and the key to opening the prophecy in Revelation that is sealed up, is the principle that Christ identified above all others in chapter one of Revelation. Chapter one is the first letter of the Hebrew alphabet, and chapter twenty-two is the last. In verses nine through eleven of chapter one, John introduces himself, and identifies Christ as Alpha and Omega.

باب بیست‌ودوم، بابِ اُمگای تمامِ کتاب مقدّس است و کلیدِ گشودنِ نبوّتِ مُهرشده در مکاشفه، همان اصلی است که مسیح در بابِ اوّلِ مکاشفه، بیش از همه بر آن تأکید فرمود. بابِ اوّل، نخستین حرفِ الفبای عبری است، و بابِ بیست‌ودوم، آخرینِ آن. در آیاتِ نه تا یازدهِ بابِ اوّل، یوحنّا خود را معرّفی می‌کند و مسیح را به‌عنوانِ آلفا و اُمگا معرّفی می‌نماید.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9-11.

> من، یوحنا، که برادر شما و شریک در مصیبت و پادشاهی و صبرِ عیسی مسیح نیز هستم، در جزیره‌ای بودم که پَطمُس نامیده می‌شود، به‌خاطر کلام خدا و به‌خاطر شهادت عیسی مسیح. در روز خداوند در روح بودم، و از پشت سر خود آوازی بلند، همچون صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: من الف و یاء هستم، اول و آخر؛ و آنچه را می‌بینی در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اِفِسُس، و به اِسمیرنا، و به پِرغامُس، و به طیاتیرا، و به ساردِس، و به فیلادلفیه، و به لائودکیه. مکاشفه ۱:‏۹-‏۱۱

In verse eleven, John is in Patmos, but he turns around in verse twelve, and from there on, he is in the heavenly sanctuary. Thus, in verses 9/11, we find the testimony of John, which identifies Jesus as Alpha and Omega, something Jesus already identified of Himself in verse 8:

در آیه یازدهم، یوحنا در پطمس است، اما در آیه دوازدهم بازمی‌گردد، و از آنجا به بعد در قدس آسمانی است. بدین‌سان، در آیات ۹/۱۱، با شهادت یوحنا روبه‌رو می‌شویم که عیسی را الف و یاء معرفی می‌کند؛ امری که عیسی پیش‌تر در آیه ۸ درباره خویشتن بیان کرده بود:

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:8.

> من الفا و اومگا هستم، آغاز و انجام، خداوند می‌گوید، آن که هست و بود و می‌آید، قادر مطلق. مکاشفه ۱:۸.

In verse eight, John is writing what he heard Christ speak of Himself. In verses nine through eleven, it is John speaking of himself. That represents two witnesses in the first eleven verses that identify Christ as Alpha and Omega. Verses nine through eleven represents its own unit of thought. Though connected with the entire chapter, in these verses John is speaking of himself, whereas; in verses four through eight, John is speaking for the godhead to His churches. Verse four begins a unit of thought, that ends in verse eight. This is recognized by the opening characteristics of Christ who was and is and is yet to come, being identified in verse four and then again in verse eight.

در آیهٔ هشت، یوحنا آنچه را که از مسیح شنیده بود که دربارهٔ خود می‌گفت، می‌نویسد. در آیات نه تا یازده، این خودِ یوحناست که دربارهٔ خویشتن سخن می‌گوید. این، در یازده آیهٔ نخست، نمایانگر دو شاهد است که مسیح را به‌عنوان آلفا و اُمگا معرفی می‌کنند. آیات نه تا یازده، واحد مستقلِ اندیشهٔ خود را تشکیل می‌دهند. هرچند با تمام فصل پیوستگی دارند، در این آیات یوحنا از خویشتن سخن می‌گوید، حال آنکه؛ در آیات چهار تا هشت، یوحنا از جانب الوهیت با کلیساهای او سخن می‌گوید. آیهٔ چهار، واحدی از اندیشه را آغاز می‌کند که در آیهٔ هشت پایان می‌یابد. این امر از طریق ویژگی‌های آغازین مسیح که بود و هست و هنوز خواهد آمد، شناخته می‌شود؛ ویژگی‌هایی که در آیهٔ چهار معرفی شده و سپس بار دیگر در آیهٔ هشت تکرار می‌گردد.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen.

> یوحنا، به هفت کلیسایی که در آسیا هستند: فیض و سلامتی بر شما باد، از جانب او که هست و که بود و که می‌آید؛ و از جانب هفت روحی که پیش روی تخت اویند؛ و از جانب عیسی مسیح، که شاهد امین و نخست‌زاده از مردگان و فرمانروای پادشاهان زمین است. او که ما را محبت نمود و ما را از گناهانمان به خون خود شست، و ما را برای خدای خود و پدرش پادشاهان و کاهنان گردانید؛ او را جلال و سلطنت باد تا ابدالآباد. آمین. اینک، او با ابرها می‌آید؛ و هر چشمی او را خواهد دید، حتی آنان نیز که او را نیزه زدند؛ و تمامی قبایل زمین به سبب او ماتم خواهند کرد. آری، آمین.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:4–8.

> من الفا و امگا هستم، آغاز و انجام، خداوند می‌گوید، آن که هست و آن که بود و آن که می‌آید، قادر مطلق. مکاشفه ۱:۴–۸.

The first three verses of chapter one present the revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, for verse three says, “the time is at hand.” “The time is at hand” is the identical statement of verse ten, of chapter twenty-two, that says “seal not the sayings of the prophecy of this book for the time is at hand.” The prophecy that is unsealed is the Revelation of Jesus Christ.

سه آیهٔ نخستِ فصل اوّل، مکاشفهٔ عیسی مسیح را عرضه می‌دارند؛ مکاشفه‌ای که اندکی پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایش گشوده می‌شود، زیرا آیهٔ سه می‌گوید: «وقت نزدیک است.» عبارتِ «وقت نزدیک است» همان بیانِ عیناً یکسانِ آیهٔ ده از فصل بیست و دو است که می‌گوید: «سخنانِ نبوّتِ این کتاب را مهر مکن، زیرا وقت نزدیک است.» نبوّتی که گشوده می‌شود، مکاشفهٔ عیسی مسیح است.

Verse four begins the unsealing, and verse four begins with John’s testimony of, “I John,” and then in verse eight it is Christ who identifies Himself. A human witness in the first of the five verses and a divine witness at the end. Verse four identifies the Heavenly Father as the one who “is, and which was, and which is to come.” Verse eight identifies Christ as the one who “is, and which was, and which is to come.”

آیهٔ چهارم آغاز گشوده‌شدن مُهرهاست، و آیهٔ چهارم با شهادت یوحنا آغاز می‌شود: «من، یوحنا»؛ و سپس در آیهٔ هشتم این مسیح است که خویشتن را معرفی می‌کند. در نخستینِ این پنج آیه، شاهدی انسانی حضور دارد و در پایان، شاهدی الهی. آیهٔ چهارم، پدر آسمانی را آن کسی معرفی می‌کند که «هست، و بود، و می‌آید». آیهٔ هشتم، مسیح را آن کسی معرفی می‌کند که «هست، و بود، و می‌آید».

The key to unsealing the Revelation of Jesus Christ is the principle of alpha and omega. As the first and last, Christ also exists in the present, though He was in the past and will be in the future. The fact that Jesus and the Father are both the God who was, and is, and is yet to come is another presentation of Christ as Alpha and Omega. He is Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending and He was in the beginning and will be in the ending. The “keys” of the kingdom, that are given to the church at Caesarea Philippi, is also the “key” placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. The alpha of the book of Revelation is chapter one and the omega is chapter twenty-two, so we find all the Hebrew alphabet, in the chapters of Revelation. Chapter thirteen represents the rebellion of the United States and thereafter the world. Chapter one presents Christ as Alpha and Omega and chapter twenty-two identifies the same truth, but in connection with the unsealing mentioned in chapter one. Chapters one, thirteen and twenty-two represent the three Hebrew letters that together form the word “truth.”

کلیدِ گشودنِ مکاشفۀ عیسی مسیح، اصلِ آلفا و اومگا است. مسیح، به‌عنوان اوّل و آخر، در زمانِ حال نیز وجود دارد، هرچند در گذشته بوده و در آینده نیز خواهد بود. این حقیقت که عیسی و پدر هر دو همان خدایی هستند که بود و هست و هنوز می‌آید، نمودِ دیگری از معرّفیِ مسیح به‌عنوان آلفا و اومگا است. او آلفا و اومگا، اوّل و آخر، ابتدا و انتها است؛ و او در ابتدا بوده و در انتها نیز خواهد بود. «کلیدهای» ملکوت که به کلیسا در قیصریۀ فیلپی داده شد، همان «کلیدی» نیز هست که در اشعیا ۲۲:۲۲ بر شانة الیاقیم نهاده شد. آلفای کتابِ مکاشفه، بابِ یک است و اومگای آن، بابِ بیست‌ودو؛ ازاین‌رو، تمام الفبای عبری را در باب‌های مکاشفه می‌یابیم. بابِ سیزده، عصیانِ ایالات متحدۀ آمریکا و سپس جهان را بازنمایی می‌کند. بابِ یک، مسیح را به‌عنوان آلفا و اومگا عرضه می‌دارد و بابِ بیست‌ودو همان حقیقت را معیّن می‌سازد، امّا در پیوند با گشودنی که در بابِ یک ذکر شده است. باب‌های یک، سیزده و بیست‌ودو نمایندۀ آن سه حرفِ عبری هستند که با هم واژۀ «حق» را تشکیل می‌دهند.

In chapter twenty-three of Matthew Jesus sets forth eight woes upon the Pharisees and Sadducees. In the final verse of chapter twenty-two the interaction of Christ with the quibbling Jews ended with the enigma of David, an enigma that can only be solve if you understand the principle of alpha and omega.

در باب بیست‌وسومِ متی، عیسی هشت وای را بر فریسیان و صدوقیان اعلام می‌دارد. در آخرین آیهٔ باب بیست‌ودوم، گفت‌وگوی مسیح با یهودیانِ جدل‌گر با معمای داوود پایان یافت؛ معمایی که تنها در صورتی می‌توان آن را حل کرد که اصلِ آلفا و اُمگا را دریافته باشید.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> چون فریسیان گرد آمده بودند، عیسی از ایشان پرسید و گفت: دربارهٔ مسیح چه می‌اندیشید؟ او پسرِ کیست؟

> They say unto him, The Son of David.

> به او گفتند: پسرِ داوود.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> به ایشان گفت: پس داود چگونه در روح او را خداوند می‌خواند و می‌گوید: «خداوند به خداوند من گفت: به دست راست من بنشین تا دشمنانت را زیر پای تو اندازم»؟ پس اگر داود او را خداوند می‌خواند، چگونه او پسر اوست؟

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> و هیچ‌کس نتوانست در پاسخ او حتی یک کلمه بگوید، و از آن روز به بعد نیز هیچ‌کس جرأت نکرد دیگر از او سؤالی بپرسد. متی ۲۲:‏۴۱–۴۶.

The conclusion of chapter twenty-two identifies a waymark of covenant history. Jeremiah addresses this line of truth as well:

اختتام باب بیست‌ودو نشانه‌ای از تاریخ عهد را مشخص می‌سازد. ارمیا نیز به این رشته از حقیقت می‌پردازد:

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these.

> کلامی که از جانب خداوند بر ارمیا نازل شد، بدین‌سان که گفت: در دروازهٔ خانهٔ خداوند بایست و این کلام را در آنجا ندا کن و بگو: ای تمامی یهودا که از این دروازه‌ها برای عبادت خداوند داخل می‌شوید، کلام خداوند را بشنوید. خداوند لشکرها، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: راه‌ها و اعمال خویش را اصلاح کنید، و من شما را در این مکان ساکن خواهم ساخت. بر سخنان دروغین اعتماد مکنید که می‌گویند: این است هیکل خداوند، هیکل خداوند، هیکل خداوند.

> For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations?

> زیرا اگر راه‌ها و اعمال خویش را به‌راستی اصلاح کنید، و اگر به‌درستی در میان انسان و همسایه‌اش داوری را اجرا نمایید؛ اگر بر غریب و یتیم و بیوه ظلم نکنید، و در این مکان خون بی‌گناه نریزید، و به زیان خویش در پی خدایان دیگر نروید؛ آنگاه شما را در این مکان، در زمینی که آن را تا ابدالآباد به پدران شما دادم، ساکن خواهم ساخت. اینک شما بر سخنان دروغین توکل می‌کنید که سودی نمی‌بخشد. آیا دزدی خواهید کرد، و قتل، و زنا، و سوگند دروغ خواهید خورد، و برای بعل بخور خواهید سوزانید، و در پی خدایان دیگری که نمی‌شناسید خواهید رفت؛ و آنگاه در این خانه که به نام من خوانده می‌شود، به حضور من آمده، بایستید و بگویید: «ما رهایی یافته‌ایم تا همه این رجاسات را به‌جا آوریم؟»

> Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord. But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel.

> آیا این خانه که به نام من خوانده می‌شود، در نظر شما به مغارهٔ دزدان مبدل شده است؟ اینک من نیز آن را دیده‌ام، خداوند می‌گوید. اما اکنون به مکانی که در شیلوه بود، جایی که در آغاز نام خود را در آن نهادم، بروید و ببینید که به سبب شرارت قوم خود، اسرائیل، با آن چه کردم.

> And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:1–16.

> اور اب چونکہ تم نے یہ سب کام کیے ہیں، خداوند فرماتا ہے، اور میں نے تم سے بارہا اور سویرے اٹھ کر کلام کیا، مگر تم نے نہ سنا؛ اور میں نے تمہیں پکارا، مگر تم نے جواب نہ دیا؛ اس لیے میں اس گھر کے ساتھ، جو میرے نام سے کہلاتا ہے اور جس پر تم بھروسا رکھتے ہو، اور اس مقام کے ساتھ، جو میں نے تمہیں اور تمہارے باپ دادا کو دیا تھا، وہی کروں گا جو میں نے شیلوہ کے ساتھ کیا۔ اور میں تمہیں اپنی نظر کے سامنے سے نکال باہر کروں گا، جیسے میں نے تمہارے سب بھائیوں کو، یعنی افرائیم کی تمام نسل کو، نکال دیا۔ پس تو اس قوم کے لیے دعا نہ کر، نہ ان کے حق میں فریاد اور مناجات بلند کر، اور نہ میرے حضور ان کی سفارش کر، کیونکہ میں تیری نہ سنوں گا۔ یرمیاہ 7:1–16۔

Jeremiah was told to not pray for ancient Israel, for they had reached a point of no return, as did the quibbling Jews at the end of chapter twenty-two. When Moses, (a covenant man) was confronted with God’s decision to destroy the chosen covenant people, Moses interceded with prayer. In chapter seven, Jeremiah is told not to pray for the very same covenant people. The prophetic history of Shiloh is identified as the line upon line evidence of God rejecting a chosen covenant people when their sin reaches an unredeemable point, as expressed in one verse.

یرمیاہ کو یہ کہا گیا کہ وہ قدیم اسرائیل کے لیے دعا نہ کرے، کیونکہ وہ ایسی حد کو پہنچ چکے تھے جہاں سے واپسی ممکن نہ رہی تھی، جیسا کہ بائیسویں باب کے آخر میں جھگڑالو یہودی بھی پہنچ گئے تھے۔ جب موسیٰ، (ایک عہد کا آدمی) خدا کے اس فیصلے کے روبرو ہوا کہ وہ اپنے برگزیدہ عہدی لوگوں کو ہلاک کرے، تو موسیٰ نے دعا کے ساتھ شفاعت کی۔ ساتویں باب میں یرمیاہ کو حکم دیا جاتا ہے کہ وہ انہی عہدی لوگوں کے لیے دعا نہ کرے۔ شیلوہ کی نبوتی تاریخ کو، جیسا کہ ایک آیت میں بیان ہوا ہے، اس بات کے سطر بہ سطر ثبوت کے طور پر شناخت کیا جاتا ہے کہ جب ایک برگزیدہ عہدی قوم کا گناہ ایسی حد کو پہنچ جائے جہاں اس کی مخلصی ممکن نہ رہے، تو خدا اسے رد کر دیتا ہے۔

> Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.

> اِفرائیم با بُت‌ها پیوسته است؛ او را واگذارید. هوشع ۴:۱۷.

In covenant history the point where God ends His covenant relationship is a specific waymark. The rejection of the report of Joshua and Caleb marking the tenth test is another example. Jeremiah is also told to not pray for this people a few chapters later.

در تاریخ عهد، آن نقطه‌ای که خدا در آن به رابطهٔ عهدیِ خود پایان می‌دهد، نشانه‌ای مشخص است. ردّ گزارش یوشع و کالیب که آزمون دهم را مشخص می‌سازد، نمونه‌ای دیگر است. همچنین چند باب بعد، به ارمیا نیز گفته می‌شود که برای این قوم دعا نکند.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:14.

> پس تو برای این قوم دعا مکن، و برای ایشان فریاد یا استغاثه برمیاور؛ زیرا در وقتی که به سبب مصیبت خویش نزد من فریاد برمی‌آورند، آنان را نخواهم شنید. ارمیا 11:14.

In chapter seven, the spewing out of the Laodiceans at the Sunday law as represented by the symbolism of Shiloah and is identifying what He “will do,” in the near future.

در فصل هفتم، بیرون افکنده شدن لائودیکیان در هنگام قانون یکشنبه، چنان‌که به‌وسیلهٔ نماد شیلواح بازنمایی شده است، بیانگر آینده است، و او آنچه را که «خواهد کرد» در آیندهٔ نزدیک مشخص می‌سازد.

> Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:14–16.

> پس با این خانه که به نام من خوانده می‌شود و شما بر آن توکل دارید، و با مکانی که آن را به شما و به پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلوه کردم. و شما را از حضور خویش بیرون خواهم افکند، چنان‌که همه برادران شما، یعنی تمامی نسل افرایم را، بیرون افکندم. پس تو برای این قوم دعا مکن، و برای ایشان فریاد و تضرع برمیاور، و نزد من شفاعت منما؛ زیرا تو را نخواهم شنید. ارمیا ۷:۱۴–۱۶

In chapter eleven, the command to not pray is about the fear that shall overtake the Laodiceans when they find themselves in the time of trouble that follows the Sunday law. The fear they experience is set within the history of their rejection of the covenant.

در فصل یازدهم، فرمانِ دعا نکردن مربوط به ترسی است که لاودیکیان را فراخواهد گرفت هنگامی که خود را در زمانِ تنگی‌ای بیابند که در پیِ قانونِ یکشنبه می‌آید. ترسی که آنان تجربه می‌کنند، در بسترِ تاریخِ ردِّ عهد از سوی ایشان قرار دارد.

> Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them,

> این سخنانِ این عهد را بشنوید و به مردانِ یهودا و ساکنانِ اورشلیم بگویید؛ و به ایشان بگو،

> Thus saith the Lord God of Israel;

> چنین می‌فرماید یهوه، خدای اسرائیل؛

> Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day.

> ملعونٌ الرجلُ الذي لا يطيعُ كلماتِ هذا العهد، الذي أمرتُ به آباءَكم يومَ أخرجتُهم من أرضِ مصر، من كورِ الحديد، قائلاً: اسمعوا لصوتي واعملوا بها، بحسب كلِّ ما آمركم به، فتكونوا لي شعبًا وأنا أكون لكم إلهًا؛ لكي أُقيمَ القسمَ الذي أقسمتُه لآبائكم، أن أُعطيَهم أرضًا تفيضُ لبنًا وعسلًا، كما في هذا اليوم.

> Then answered I, and said, So be it, O Lord. Then the Lord said unto me,

> پس من پاسخ داده، گفتم: چنین باد، ای خداوند. آنگاه خداوند به من فرمود،

> Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked everyone in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> در شهرهای یهودا و در کوچه‌های اورشلیم همهٔ این سخنان را اعلام کن و بگو: «سخنان این عهد را بشنوید و به آنها عمل کنید. زیرا از روزی که پدران شما را از سرزمین مصر بیرون آوردم تا به امروز، پیوسته و با سحرخیزی به ایشان هشدار دادم و گفتم: آواز مرا اطاعت کنید. اما آنان اطاعت نکردند و گوش خود را فرانداشتند، بلکه هر یک در پندار دل شریر خویش راه رفتند؛ از این‌رو تمامی سخنان این عهد را که به ایشان امر فرموده بودم به جا آورند، بر آنان خواهم آورد، زیرا آنها به آنها عمل نکردند.»

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers.

> و خداوند به من گفت: «در میان مردان یهودا و در میان ساکنان اورشلیم توطئه‌ای یافت شده است. ایشان به گناهان پدران خویش، که از شنیدن سخنان من امتناع ورزیدند، بازگشته‌اند؛ و در پی خدایان دیگر رفتند تا آنها را عبادت کنند. خاندان اسرائیل و خاندان یهودا عهد مرا که با پدرانشان بستم، شکسته‌اند.»

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Then shall the cities of Judah and inhabitants of Jerusalem go, and cry unto the gods unto whom they offer incense: but they shall not save them at all in the time of their trouble. For according to the number of thy cities were thy gods, O Judah; and according to the number of the streets of Jerusalem have ye set up altars to that shameful thing, even altars to burn incense unto Baal.

> لہٰذا خداوند یوں فرماتا ہے: دیکھو، میں اُن پر ایسی بلا لاؤں گا جس سے وہ بچ نہ سکیں گے؛ اور اگرچہ وہ میری طرف فریاد کریں، تو بھی میں اُن کی نہ سنوں گا۔ تب یہوداہ کے شہر اور یروشلیم کے باشندے جا کر اُن معبودوں کے حضور فریاد کریں گے جن کے لیے وہ بخور جلاتے ہیں؛ لیکن وہ اُن کی مصیبت کے وقت اُن کو ہرگز نہ بچائیں گے۔ کیونکہ اے یہوداہ، تیرے شہروں کی تعداد کے مطابق تیرے معبود تھے؛ اور یروشلیم کی گلیوں کی تعداد کے مطابق تم نے اُس شرمناک چیز کے لیے، یعنی بعل کے لیے بخور جلانے کو، مذبح قائم کیے۔

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:1–14.

> پس تو برای این قوم دعا مکن، و برای ایشان فریاد یا تضرعی برمیاور؛ زیرا هنگامی که به سبب مصیبت خویش نزد من فریاد برآورند، من ایشان را نخواهم شنید. ارمیا ۱۱:۱–۱۴.

The resurrection of the candidates, to be among the one hundred and forty-four thousand, is identified in Revelation 11:11; and their final gathering is identified in Isaiah 11:11; and the external line of the dragon, the beast and the false prophet is identified in Daniel 11:11; The Sunday law judgment of the tares is identified in Ezekiel 11:11 and the punishment and fear that comes upon the foolish virgins is identified in Jeremiah 11:11.

رستاخیزِ نامزدها برای آن‌که در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار باشند، در مکاشفه 11:11 شناسایی شده است؛ و گردآوریِ نهاییِ ایشان در اشعیا 11:11 شناسایی شده است؛ و خطِ بیرونیِ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب در دانیال 11:11 شناسایی شده است؛ داوریِ قانونِ یکشنبه بر کَران در حزقیال 11:11 شناسایی شده است و مجازات و هراسی که بر باکره‌گانِ جاهل وارد می‌آید در ارمیا 11:11 شناسایی شده است.

The command to not pray for this people is the waymark in the last verses of Matthew chapter twenty-two, and chapter twenty-three identifies eight woes upon Adventism. Chapter twenty-three is either October 22, 1844, or the Sunday law. Both of those waymarks are a fulfillment of the marriage, and the marriage is between a bride and a husband, who come together as one flesh. The consummation of the marriage represents atonement, or “at-one-ment.” Man was created in the image of God, and He created male and female. Their offspring are represented by twenty-three chromosomes from the man and twenty-three from the woman. Together their forty-six chromosomes make up the temple. Each individual is a temple, for know ye not that ye are the temple of the Lord?

«No ores por este pueblo» es el hito señalado en los últimos versículos de Mateo capítulo veintidós, y el capítulo veintitrés identifica ocho ayes sobre el adventismo. El capítulo veintitrés es o bien el 22 de octubre de 1844, o bien la ley dominical. Ambos hitos son un cumplimiento del matrimonio, y el matrimonio es entre una esposa y un esposo, quienes se unen para ser una sola carne. La consumación del matrimonio representa la expiación, o “ser hechos uno”. El hombre fue creado a imagen de Dios, y Él creó varón y hembra. Su descendencia está representada por veintitrés cromosomas del hombre y veintitrés de la mujer. Juntos, sus cuarenta y seis cromosomas constituyen el templo. Cada individuo es un templo, porque ¿no sabéis que sois templo del Señor?

The consummation of the marriage, when the two become one is the combination of two temples of twenty-three, to form one temple of forty-six. Christ is the one who builds the temple, and He builds His church as the female temple that is to join with His male temple. The connection is when the human temple is joined with the Divine in the Most Holy Place of God’s temple. “Twenty-three” is a symbol of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and that work began at the end of the twenty-three hundred year prophecy. Matthew twenty-three is the pronouncement against Laodicean Seventh-day Adventists, who are a counterfeit of the one hundred and forty-four thousand.

تکمیلِ ازدواج، آنگاه که آن دو یک تن می‌گردند، عبارت است از ترکیبِ دو هیکلِ بیست‌وسه‌تایی برای تشکیلِ یک هیکلِ چهل‌وشش‌تایی. مسیح آن کسی است که هیکل را بنا می‌کند، و کلیسای خویش را همچون هیکلِ مؤنث بنا می‌نماید تا با هیکلِ مذکرِ او متحد گردد. این اتصال زمانی رخ می‌دهد که هیکلِ انسانی در قدس‌الاقداسِ هیکلِ خدا با الوهیّت پیوند می‌یابد. «بیست‌وسه» نمادی از مهر شدنِ آن صد و چهل‌وچهار هزار است، و آن کار در پایانِ نبوتِ دو هزار و سیصد ساله آغاز شد. متی بیست‌وسه اعلامِ داوری علیه ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه است، که بدلی از آن صد و چهل‌وچهار هزار می‌باشند.

The one hundred and forty-four thousand are the eighth that is of the seven, and they are those who are resurrected on the eighth day, and the are the eight souls on Noah’s ark, they are the eight descendants of Seth and the seal upon their foreheads was typified by circumcision, that was carried out on the eighth day. They are the priests that are anointed for service on the eighth day, and the pronouncement of eight woes upon Adventism in chapter twenty-three, is a pronouncement against the counterfeit eight.

یکصد و چهل و چهار هزار نفر، آن هشتمی هستند که از آن هفت است، و ایشان همان کسانی‌اند که در روز هشتم قیام می‌کنند؛ و آنان همان هشت نفسی هستند که در کشتی نوح بودند، و همان هشت نسلِ سِیث‌اند، و مُهر بر پیشانی‌های ایشان، به ختنه‌ای تمثیل شد که در روز هشتم انجام می‌گرفت. ایشان همان کاهنانی هستند که در روز هشتم برای خدمت مسح می‌شوند، و اعلامِ هشت وای بر اَدونتیسم در باب بیست و سوم، اعلامی است بر ضدِ هشتمِ جعلی.

The pronouncement of woe upon the foolish virgins is proceeded by the sealing of God’s people in the final verse of chapter twenty-two. Chapter twenty-two aligns with chapter twenty-two in Genesis, for the first book of the Old Testament typifies the first book of the New Testament. In the heart of the prophetic line of Matthew eleven through chapter twenty-two representing twelve chapters, and the sixth of those twelve chapters is chapter sixteen, where Simon Barjona’s name was changed to Peter.

احمق کنواریوں پر افسوس کا اعلان باب بائیس کی آخری آیت میں خدا کے لوگوں پر مہر کیے جانے سے پہلے واقع ہوتا ہے۔ باب بائیس، پیدایش کے باب بائیس کے مطابق ہے، کیونکہ عہدِ قدیم کی پہلی کتاب عہدِ جدید کی پہلی کتاب کی تمثیل پیش کرتی ہے۔ متی باب گیارہ سے باب بائیس تک کی نبوی ترتیب کے قلب میں، جو بارہ ابواب پر مشتمل ہے، ان بارہ ابواب میں چھٹا باب سولہ ہے، جہاں شمعون برجونا کا نام بدل کر پطرس رکھ دیا گیا۔

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تُو پطرس ہے، اور اِس چٹان پر میں اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا؛ اور عالمِ ارواح کے دروازے اُس پر غالب نہ آئیں گے۔ متی 16:18۔

There are 459 verses in Matthew eleven through twenty-two. The middle verse is verse seventeen, of chapter sixteen, but that verse cannot be separated from verses eighteen and nineteen, for they are one statement.

در متّی، باب‌های یازده تا بیست‌ودو، ۴۵۹ آیه وجود دارد. آیهٔ میانی، آیهٔ هفدهم از باب شانزدهم است، اما آن آیه را نمی‌توان از آیات هجدهم و نوزدهم جدا کرد، زیرا آن‌ها یک بیان واحد هستند.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> اور یسوع نے جواب دے کر اُس سے کہا، مبارک ہے تُو، اے شمعون بن یونا، کیونکہ یہ بات تجھ پر جسم اور خون نے ظاہر نہیں کی، بلکہ میرے باپ نے جو آسمان پر ہے۔ اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تُو پطرس ہے، اور اِس چٹان پر میں اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا، اور عالمِ ارواح کے پھاٹک اُس پر غالب نہ آئیں گے۔ اور میں تجھے آسمان کی بادشاہی کی کنجیاں دوں گا؛ اور جو کچھ تُو زمین پر باندھے گا وہ آسمان پر بندھا جائے گا، اور جو کچھ تُو زمین پر کھولے گا وہ آسمان پر کھولا جائے گا۔ متی 16:17–19۔

The very center of chapters eleven unto twenty-two is the foundational covenant statement for Christianity. In that statement, Simon’s name is changed to Peter, which; when you apply the numerical position that each letter of the English language holds; such as “a” is one, and “z” is twenty-six—you find “p” is 16, “e” is 5, and “t” is 20, and another “e” is 5 and “r” is 18. When you multiply 16 X 5 X 20 X 5 X 18 it equals 144,000, and the reference to Peter’s name change, a symbol of covenant relationship, is found in chapter 16 verse 18, and the first letter of Peter is the number 16 and the last letter is the number 18. All of this is in the center of twelve chapters that begin with the symbol of eleven and end with the symbol of twenty-two.

El mismo centro de los capítulos once al veintidós es la declaración pactual fundamental para el cristianismo. En esa declaración, el nombre de Simón es cambiado a Pedro, lo cual, al aplicar la posición numérica que ocupa cada letra del idioma inglés —tal como “a” es uno y “z” es veintiséis—, se halla que “p” es 16, “e” es 5, “t” es 20, otra “e” es 5 y “r” es 18. Cuando se multiplican 16 X 5 X 20 X 5 X 18, el resultado es 144,000, y la referencia al cambio del nombre de Pedro, símbolo de relación pactual, se encuentra en el capítulo 16, versículo 18; y la primera letra de Peter es el número 16 y la última letra es el número 18. Todo esto está en el centro de doce capítulos que comienzan con el símbolo de once y terminan con el símbolo de veintidós.

That line is also found in Genesis chapters eleven through twenty-two, and in that line, there are 305 verses, which identifies chapter seventeen and verse eleven as the center of that line. That line of twelve chapters of the first book of the Old Testament identifies the covenant with Abraham, and represents the alpha line that meets the omega line, in the same chapters of the first book of the New Testament. The center of the line of the omega in Matthew is the high point of the covenant relationship of the one hundred and forty-four thousand, who are the covenant sign that is lifted up at the Sunday law. The center verse of Genesis’s line identifies not only the center verse, but also the second or middle step of the threefold covenant with Abraham, and just as significantly the sign of the covenant.

این خط همچنین در فصل‌های یازده تا بیست‌ودوی کتاب پیدایش یافت می‌شود، و در آن خط ۳۰۵ آیه وجود دارد که بدین‌سان فصل هفدهم و آیه یازدهم را به‌عنوان مرکز آن خط مشخص می‌سازد. آن خطِ دوازده‌فصلیِ نخستین کتاب عهد عتیق، عهد با ابراهیم را معین می‌کند، و نمایانگر خطِ آلفاست که در همان فصل‌های نخستین کتاب عهد جدید، با خطِ امگا تلاقی می‌یابد. مرکز خطِ امگا در متی، نقطه اوجِ رابطه عهدیِ صد و چهل‌وچهار هزار نفر است، که همان نشانِ عهد هستند که در هنگام قانون یکشنبه برافراشته می‌شود. آیه مرکزیِ خطِ پیدایش نه تنها آیه مرکزی را مشخص می‌سازد، بلکه گام دوم یا میانیِ عهدِ سه‌گانه با ابراهیم، و نیز به همان اندازه مهم، نشانِ عهد را نیز تعیین می‌کند.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> او باید گوشتِ غُلفهٔ خود را مختون سازید؛ و آن نشانِ عهدی خواهد بود میان من و شما. پیدایش ۱۷:۱۱.

We will continue these things in the next article.

این مطالب را در مقالهٔ بعدی پی خواهیم گرفت.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> «پس، هنگامی که او خاک و خاشاک، جواهراتِ بدلی و سکه‌های تقلبی را می‌روبید، همهٔ آن‌ها همچون ابری برخاستند و از پنجره بیرون رفتند، و باد آن‌ها را با خود برد. در آن هیاهو، لحظه‌ای چشمانم را بستم؛ چون آن‌ها را گشودم، همهٔ زباله‌ها از میان رفته بود. جواهراتِ گران‌بها، الماس‌ها، و سکه‌های طلا و نقره، با فراوانی در سراسر اتاق پراکنده افتاده بودند.»

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> «سپس بر روی میز صندوقچه‌ای نهاد، بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از آنِ پیشین؛ و جواهرات، الماس‌ها و سکه‌ها را مشت‌مشت گرد آورد و در صندوقچه افکند، تا آنکه حتی یکی نیز باقی نماند، هرچند برخی از الماس‌ها از نوکِ سنجاقی بزرگ‌تر نبودند.»

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> سپس مرا فراخواند تا «بیایم و ببینم.»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> „Podívala jsem se do schránky, ale mé oči byly tím pohledem oslněny. Zářily desetkrát větší slávou než dříve. Myslela jsem si, že byly obroušeny v písku nohama těch bezbožných osob, které je rozmetaly a pošlapaly v prachu. Ve schránce byly uspořádány v nádherném pořádku, každá na svém místě, bez jakékoli viditelné stopy námahy toho muže, který je tam vhodil. Vykřikla jsem velikou radostí, a ten výkřik mne probudil.“ Early Writings, 83.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> «شما آمدن خداوند را بسیار دور می‌پندارید. من دیدم که باران آخر، همانند [به‌ناگاهِ] فریاد نیمه‌شب، و با ده برابر قدرت، در حال آمدن بود.» Spalding and Magan, 5.

> And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:20.

> و در جمیع امور حکمت و فهم که پادشاه از ایشان استفسار می‌نمود، ایشان را ده چندان برتر از تمامی مجوسیان و منجمان یافت که در سراسر مملکت او بودند. دانیال ۱:۲۰.

Back to Articles