Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

کتاب دانیال — شمارهٔ بیست‌ویکم

In Measure

به اندازه

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

ما در حال بررسی باب بیست‌وهفتمِ اشعیا هستیم، زیرا این باب زمینهٔ ابواب بعدی اشعیا را فراهم می‌سازد. آن ابوابِ بعدی، بارانِ آخر را به‌عنوان روش‌شناسیِ درستِ کتاب‌مقدسی معرفی می‌کنند. این روش‌شناسی، هنگامی که شناخته و به‌کار گرفته شود، پیامِ نبوی‌ای را آشکار می‌سازد که اگر پذیرفته شود، تجربه‌ای متناظر پدید می‌آورد.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، سرودی که باید برای قوم پیشینِ عهدِ خدا، که همان قوم ادونتیست‌های روز هفتم هستند، سروده شود این است که آنان به‌عنوان قوم خدا کنار گذارده می‌شوند، زیرا میوه‌هایی را که خدا قصد داشت تاکستان او به بار آورد، به بار نیاورده‌اند. این سرود می‌بایست بر رابطهٔ عهد مبتنی باشد؛ رابطه‌ای که به‌وسیلهٔ تاکستانی که خدا کاشته بود و نیز به‌وسیلهٔ رد کردنِ سنگِ لغزش در سال ۱۸۶۳ از جانب ایشان نمایان شده بود. آنان در سال ۱۸۵۶ لاودکیه شده بودند، و خدا به‌مدت هفت سال، یا «هفت زمان»، یا دو هزار و پانصد و بیست روز، طالبِ ورود بود، اما آنان در سال ۱۸۶۳ در را به روی او بستند.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آنان در دسته‌ها بسته می‌شوند تا پیشاپیش برای آن زمان آماده گردند که در قانون یکشنبه به‌طور کامل از دهان او بیرون افکنده شوند. پیامی که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ باید برای ادونتیسم سروده شود، پیام لائودیکیه است؛ همان پیام تاکستان که سنگِ لغزش را در بر دارد، سنگی که هر کس را که از «دیدن» و «چشیدنِ» آن سنگِ گران‌بها سر باز زند، درهم می‌شکند. وعده‌ای که در بخشِ اشعیا به لائودیکیان داده شده، این است که هر ادونتیستی که برگزیند این هشدار نهایی را بپذیرد، هنوز وقت دارد که به «قدرت» مسیح «تمسک جوید، تا» بتواند «با» مسیح «صلح کند»، زیرا مسیح هنوز مایل است که «با» ایشان «صلح کند». اما در فریادِ نیمه‌شب، درست اندکی پیش از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، آن فرصت برای همیشه پایان می‌یابد.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

در بازهٔ زمانی‌ای که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، خدا وعده داد که آنان را که «در زمان گذشته قومی نبودند»، که «ریشه‌ای از زمین خشک» بودند، وادارد که «ریشه بدوانند»، «شکوفه آورند و جوانه زنند، و روی جهان را از میوه پر سازند.» آنچه سبب می‌شود ریشهٔ یَسّی شکوفه آورد و جوانه زند، بارانِ آخِر است؛ زیرا آن ریشه‌ای که باید شکوفه آورد و جوانه زند، از نظر نبوی مقدر شده است که همان عَلَمی باشد که برافراشته می‌شود، و آن عَلَم، ریشهٔ یَسّی است.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> و در آن روز، ریشه‌ای از یَسّی برپا خواهد شد که به‌عنوان عَلَمی برای قوم‌ها خواهد ایستاد؛ امّت‌ها او را خواهند طلبید، و آرامگاه او پرجلال خواهد بود. اشعیا 11:10.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

بارانِ آخر سبب شد که ریشهٔ یَسّی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز به شکوفه‌دادن و جوانه‌زدن کند، و در قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع، آن ریشه تمامی زمین را از میوه پُر خواهد ساخت. قانون یکشنبه در اشعیا باب بیست‌وهفت همان تاریخِ تدریجی‌ای است که در باب‌های یک تا سهِ کتاب دانیال نیز به تصویر کشیده شده است. بارانِ آخر، هنگامی که امت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به خشم آمدند، با رها شدن و سپس مهارِ فوریِ اسلامِ وایِ سوم، آغاز به باریدنِ خفیف کرد.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «آغاز آن زمانِ تنگی» که در اینجا ذکر شده است، اشاره به زمانی ندارد که بلاها شروع به ریخته شدن خواهند کرد، بلکه به دوره‌ای کوتاه درست پیش از ریخته شدن آنها اشاره دارد، در حالی که مسیح در قدس است. در آن زمان، هنگامی که کار نجات به پایان خود نزدیک می‌شود، تنگی بر زمین عارض خواهد شد، و امت‌ها خشمگین خواهند بود، با این حال مهار خواهند شد تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان، «باران آخر»، یا تازگی از حضور خداوند، خواهد آمد تا به آواز بلند فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را برای ایستادگی در آن دوره‌ای آماده سازد که هفت بلای آخر فرو ریخته خواهند شد.» Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

در این بخش، خواهر وایت روشن می‌سازد که دوره‌ای کوتاه وجود دارد که در آن نجات هنوز گشوده است. «زمان تنگی» که او بدان می‌پردازد، از زمان تنگی عظیم متمایز است؛ زمانی که با بسته شدن کامل درِ آزمون آغاز می‌شود. در ادونتیسم، در نسبت با زمان تنگی عظیمی که هنگامی آغاز می‌شود که میکائیل برمی‌خیزد، به‌درستی از آن با عنوان «زمان تنگی کوچک» یاد می‌شود. «زمان تنگی کوچک» نمایانگر دوره‌ای است که در آن ویرانی ملی با قانون یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع آغاز می‌شود و تا بسته شدن درِ آزمون ادامه می‌یابد.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

در تاریخِ از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانونِ یکشنبه، تطهیر و داوریِ نهاییِ ادونتیسم به‌مثابه رخدادی در خلالِ «پاشیده شدنِ» بارانِ آخر به تصویر کشیده شده است. آن دوره‌ای که در آن بارانِ آخر، که همان «تازه‌شدگی» نیز هست، به‌صورتِ «پاشیده شدن» آغاز می‌شود، اما تا زمانِ قانونِ یکشنبه به ریزشِ کامل پیش می‌رود. در آن دوره، که با زمانی آغاز می‌شود که اسلامِ وایِ سوم ملت‌ها را به خشم می‌آورد، بارانِ آخر شروع به باریدن می‌کند، و برخی بارانِ آخر را تشخیص داده، آن را دریافت می‌کنند، و برخی بارانِ آخر را تشخیص نمی‌دهند. برخی درمی‌یابند که چیزی در حال وقوع است، اما درنمی‌یابند که آن چیست، و خود را در برابرِ آن آماده می‌سازند.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> «بسیاری تا حد زیادی در دریافت باران نخستین کوتاهی کرده‌اند. آنان همهٔ برکاتی را که خدا بدین‌سان برای ایشان فراهم ساخته است، به دست نیاورده‌اند. انتظار دارند که این کمبود به‌وسیلهٔ باران آخر جبران شود. هنگامی که غنی‌ترین فراوانیِ فیض عطا گردد، قصد دارند دل‌های خود را بگشایند تا آن را بپذیرند. آنان مرتکب اشتباهی هولناک می‌شوند. کاری که خدا با بخشیدن نور و معرفت خویش در دل انسان آغاز کرده است، باید پیوسته ادامه یابد. هر فرد باید ضرورت شخصیِ خود را دریابد. دل باید از هر آلودگی تهی شود و برای سکونت روح پاک گردد. شاگردان نخستین با اعتراف و ترک گناه، با دعای جدی و با وقف خویشتن به خدا بود که برای فرو‌ریختن روح‌القدس در روز پنطیکاست آماده شدند. همان کار، اما در درجه‌ای بیشتر، اکنون نیز باید انجام شود. آنگاه عامل انسانی فقط می‌بایست برکت را درخواست کند و منتظر بماند تا خداوند کاری را که دربارهٔ اوست کامل سازد. این خداست که کار را آغاز کرده، و او کار خود را به انجام خواهد رساند و انسان را در عیسی مسیح کامل خواهد ساخت. اما نباید از فیضی که به‌وسیلهٔ باران نخستین نمود یافته است غفلت شود. فقط کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتری خواهند یافت. مگر آن‌که هر روز در تجسمِ فضایلِ فعالِ مسیحی پیشرفت کنیم، ظهورات روح‌القدس را در باران آخر تشخیص نخواهیم داد. ممکن است آن بر دل‌های اطراف ما فرو ببارد، اما ما نه آن را تشخیص خواهیم داد و نه دریافت خواهیم کرد.» شهادت‌ها برای خادمان، 506، 507.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

بارانِ اخیر اکنون در حال باریدن است و کسانی هستند که آن را تشخیص می‌دهند و بنابراین آن را دریافت می‌کنند، و کسانی نیز هستند که آن را تشخیص نمی‌دهند و ازاین‌رو آن را دریافت نمی‌کنند. بارانِ اخیر باید شناخته شود تا دریافت گردد. بارانِ اخیر صرفاً یک تجربه نیست؛ بلکه تجربه‌ای است که به‌وسیلهٔ پیامی پدید می‌آید، اما آن پیام فقط هنگامی می‌تواند دریافت شود که برای اثبات آن، روش‌شناسیِ درست به کار گرفته شود. بدون تشخیصِ روش‌شناسی‌ای که پیامِ بارانِ اخیر را استوار می‌سازد، فهمِ درس‌های نبوی‌ای که در عروج و سقوطِ پادشاهی‌هایی که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به تصویر کشیده شده‌اند، نمایان گردیده‌اند، عملاً ناممکن است.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

وہ عَلَم جو دنیا کے لیے بلند کیا جاتا ہے، یسعیاہ اُس کی پہچان “یسّی کی جڑ” کے طور پر کراتا ہے، اور باب ستائیس میں جو “یعقوب سے آتے ہیں” وہ “جڑ پکڑتے” ہیں۔ جو “یسّی کی جڑ” ہیں، وہیں اُن کی پہچان “اسرائیل” کے طور پر بھی کرائی گئی ہے، اور وہی ہیں جو پہلے کھِلتے اور کونپلیں نکالتے ہیں، اور پھر اُس کے بعد دنیا کو پھل سے بھر دیتے ہیں۔ فطرت کے قوانین نبوت کے قوانین کے منافی نہیں، کیونکہ فطرت اور نبوت دونوں کا پیدا کرنے والا ایک ہی شارعِ قانون ہے۔ اس سے پہلے کہ کوئی پودا پھل لائے، لازم ہے کہ وہ پہلے خوابیدگی سے باہر آئے، جیسا کہ کونپلوں، اور پھر شگوفوں سے ظاہر ہوتا ہے۔ روحانی اسرائیل، جو “یسّی کی جڑ” ہے، بارش کے ایک تدریجی انڈیلاؤ کو حاصل کرتا ہے۔ یہ ایک “چھڑکاؤ” سے شروع ہوتا ہے اور پھر ایک کامل انڈیلاؤ تک پہنچتا ہے، جب دنیا اُس پھل سے بھر جاتی ہے جو اُس عَلَم کے وسیلہ سے پیش کیا جاتا ہے۔

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

در باب بیست‌وهفتم اشعیا، نقطۀ آغاز باریدنِ باران به‌صورت پاشیده چنین ترسیم شده است که هنگامی رخ می‌دهد که جوانه‌ها «می‌شکفد». هنگامی که نخست «می‌شکفد»، باران چنین معرفی می‌شود که «به اندازه» فرو ریخته می‌شود. «به اندازه، چون می‌شکفد.» در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، باریدنِ پاشیدۀ بارانِ آخر «به اندازه» آغاز به فرو ریختن کرد، زیرا در آن زمان گندم و کرکاس، یا دانایان و نادانان، هنوز با یکدیگر آمیخته بودند.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> «او روح خدا کی عظیم بارش، جو اپنی جلال سے ساری زمین کو منور کر دے گی، اُس وقت تک نہ آئے گی جب تک ہمارے پاس ایسا روشن خیال لوگ نہ ہوں جو تجربہ سے جانتے ہوں کہ خدا کے ساتھ مل کر کام کرنے والے ہونے کا کیا مطلب ہے۔ جب ہم مسیح کی خدمت کے لیے کامل اور پوری دلجمعی کے ساتھ مخصوص ہو جائیں گے، تو خدا اس حقیقت کو اپنے روح کے بے پیمانہ انڈیلنے کے ذریعہ تسلیم کرے گا؛ لیکن یہ اُس وقت تک نہ ہوگا جب تک کلیسیا کا بڑا حصہ خدا کے ساتھ مل کر کام کرنے والے نہ ہوں۔ خدا اپنے روح کو اُس وقت نہیں انڈیل سکتا جب خود غرضی اور نفس پروری اس قدر نمایاں ہوں؛ جب ایسا مزاج غالب ہو کہ اگر اسے الفاظ میں ادا کیا جائے تو وہ قابیل کے اُس جواب کی صورت اختیار کرے، — ‘کیا میں اپنے بھائی کا نگہبان ہوں؟’ اگر اس زمانہ کے لیے حق، اگر وہ نشانیاں جو ہر طرف گھنی ہوتی جاتی ہیں اور جو گواہی دیتی ہیں کہ سب چیزوں کا انجام نزدیک ہے، اُن لوگوں کی سوئی ہوئی قوتوں کو بیدار کرنے کے لیے کافی نہ ہوں جو دعویٰ کرتے ہیں کہ وہ حق کو جانتے ہیں، تو پھر اُس نور کے مطابق جس نے اُن پر چمکا ہے، تاریکی اِن جانوں کو آ لے گی۔ اُن کی بے پروائی کے لیے عذر کی کوئی ادنیٰ سی صورت بھی نہ ہوگی جسے وہ آخری حساب کے عظیم دن خدا کے سامنے پیش کر سکیں۔ اس بارے میں پیش کرنے کے لیے کوئی وجہ نہ ہوگی کہ انہوں نے کلامِ خدا کی مقدس سچائی کی روشنی میں کیوں نہ جیا، کیوں نہ چلے، اور کیوں نہ کام کیا، اور یوں اپنے چال چلن، اپنی ہمدردی، اور اپنے جوش کے ذریعہ گناہ کی تاریکی میں ڈوبی ہوئی دنیا پر ظاہر نہ کیا کہ انجیل کی قدرت اور حقیقت ناقابلِ تردید تھی۔» ریویو اینڈ ہیرالڈ، 21 جولائی، 1896۔

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

اشعیا باب بیست‌وهفت تاریخ آغاز باریدنِ بارانِ آخِر را مشخص می‌کند، آنگاه که ریشه از زمین خشک جوانه می‌زند، و سپس تمام مسیر را تا زمانی که زمین از میوه پُر گردد. این باب بیان می‌دارد که «به اندازه، چون بیرون آید، با آن محاجّه خواهی کرد.» هنگامی که باران آخِر به‌عنوان «پاششی» سنجیده می‌شود، خواهر وایت اظهار می‌دارد که باران آخِر «ممکن است بر دل‌های اطراف ما در حال باریدن باشد، اما ما آن را تشخیص نخواهیم داد یا دریافت نخواهیم کرد.»

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

بدین‌سان، او کلیسایی را مشخص می‌سازد که با کسانی درآمیخته است که فروریختن باران را تشخیص می‌دهند و با کسانی که آن را تشخیص نمی‌دهند. در عبارت پیشین، او بیان می‌کند که هنگامی که خدا باران اخیر را بی‌پیمانه فرو می‌ریزد، این نشانگر زمانی است که دیگر هیچ آمیختگی‌ای از باکره‌های دانا و جاهل وجود ندارد، آنجا که می‌گوید: «هنگامی که ما تقدیسی کامل و از صمیم دل برای خدمت مسیح داشته باشیم، خدا این واقعیت را با ریزشی بی‌پیمانه از روح خود به رسمیت خواهد شناخت؛ اما این امر واقع نخواهد شد مادام که بخش اعظم کلیسا همکاران خدا در عمل نباشند.»

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

حصۂ بزرگِ کلیسیا، یا کلیسیا کی اکثریت، متی پچیس میں نادان کنواریوں کے طور پر ظاہر کی گئی ہے، کیونکہ بائبلی اعتبار سے “بہت سے” بلائے گئے ہیں مگر “تھوڑے” برگزیدہ ہیں۔ دانا اور نادان، الٰہی عنایت کے تحت، آدھی رات کے اُس بحرانی وقت میں جدا کیے جاتے ہیں جو عنقریب آنے والے اتوار کے قانون سے پہلے واقع ہوتا ہے۔ یہ جدائی ایک ایسی قوم پیدا کرتی ہے جو پھر پچھلی بارش میں روح کے کامل انڈیلے کو قبول کر سکتی ہے اور اُس “قوم” میں تبدیل ہو جاتی ہے جو “ایک ہی دن میں پیدا ہوتی ہے”۔ پھر یسّی کی جڑ ایک جھنڈے کے طور پر بلند کی جائے گی اور دنیا کو پھل سے بھر دے گی۔

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

یَسَعْیاهُ بابِ بیست‌وهفتم تصریح می‌کند که هنگامی که باران آخِر در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ «به اندازه» آغاز به ریخته شدن کرد، «تو با آن مُباحَثه خواهی کرد». «به اندازه، چون آن بیرون آید، با آن مُباحَثه خواهی کرد.» رویداد ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بی‌درنگ در جهان و در کلیسا به موضوعی برای مُباحَثه بدل شد. تا همین امروز ـ بیش از بیست سال بعد ـ هنوز استدلال‌هایی بر ضدّ نسبت دادن آن رویدادها به عملی از سوی اسلام وجود دارد، در مقابلِ این دیدگاه که آن را نوعی توطئهٔ جهانی‌گرایانه بدانند. مُباحَثهٔ مرتبط با فرارسیدنِ پاشیده شدنِ باران آخِر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، امّا مُباحثاتی که در جهان جریان دارند، آن «مُباحَثه»ای نیستند که در کلام نبوّتیِ خدا شناسایی شده است. آن مُباحَثه دربارهٔ پیشگویی‌هایی است مانند آنچه در پی می‌آید.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> «در یکی از مواقع، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در شب به من فراخوانده شد تا بناهایی را ببینم که طبقه بر طبقه به سوی آسمان سر برمی‌آوردند. این بناها به‌عنوان نسوز تضمین شده بودند، و برای جلال بخشیدن به مالکان و سازندگان خود برپا شده بودند. این ساختمان‌ها هرچه بیشتر و بیشتر اوج می‌گرفتند، و در آنها گران‌بهاترین مصالح به کار رفته بود. آنان که این بناها از آنِ ایشان بود، از خود نمی‌پرسیدند: “چگونه می‌توانیم خدا را به بهترین وجه جلال دهیم؟” خداوند در اندیشه‌های ایشان نبود.»

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> «اندیشیدم: “کاش کسانی که بدین‌سان دارایی خویش را صرف می‌کنند، می‌توانستند روش خود را آن‌گونه که خدا می‌بیند ببینند! آنان بناهای باشکوه بر هم می‌نهند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای جهان چه اندازه نابخردانه است. ایشان با تمامی قوای دل و ذهن در پی آن نیستند که چگونه خدا را جلال دهند. این حقیقت را، که نخستین وظیفه انسان است، از نظر دور داشته‌اند.”»

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> «چون این بناهای سرفراز برافراشته می‌شد، مالکانشان با غروری جاه‌طلبانه شادمان بودند که مالی در اختیار دارند تا آن را در ارضای نفس خویش و برانگیختن رشک همسایگان خود به کار برند. بخش بزرگی از پولی که بدین‌گونه سرمایه‌گذاری کردند، از راه اجحاف، از راه در تنگنا نهادن و فرسودن فقیران به دست آمده بود. آنان فراموش کردند که در آسمان، حساب هر معاملهٔ تجاری نگاه داشته می‌شود؛ هر دادوستد ناعادلانه، هر عمل فریبکارانه، در آنجا ثبت می‌گردد. زمانی در پیش است که انسان‌ها در فریب و گستاخیِ خود به نقطه‌ای خواهند رسید که خداوند اجازه نخواهد داد از آن فراتر روند، و خواهند آموخت که بردباری یَهُوَه حدی دارد.»

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> «صحنه‌ای که سپس در برابر من گذشت، هشدارِ آتشی مهیب بود. مردان به بناهای بلند و به‌گمانِ خود نسوز می‌نگریستند و می‌گفتند: «آن‌ها کاملاً در امان‌اند.» اما این ساختمان‌ها چنان سوختند که گویی از قیر ساخته شده بودند. خودروهای آتش‌نشانی هیچ کاری برای متوقف ساختن ویرانی نتوانستند انجام دهند. آتش‌نشانان قادر به به‌کار انداختن تجهیزات نبودند.» شهادت‌ها، جلد ۹، صص. ۱۲، ۱۳.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

کلیسای ادونتیست بلافاصله پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ کوشید تا بخش‌هایی از این دست را از جهان پنهان سازد. چگونه ممکن است این متن دربارهٔ شهر نیویورک و آن ساختمان‌های به‌غایت بلند نباشد که ماشین‌های آتش‌نشانی نتوانستند آتش‌های پس از آن را مهار کنند؟ چگونه ممکن است عبارتی مانند این، از نوشته‌هایی که کلیسای ادونتیست مدعی است به قلم یک نبیّه نگاشته شده‌اند، پس از چنین تحققی، از بام‌ها اعلام نگردد؟

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

ورودِ بارشِ پراکندۀ بارانِ آخِر، که نشانگرِ آغازِ «مجادلۀ» نبوی است، همچنین شورشِ نهاییِ ادونتیسم را مشخص می‌سازد؛ زیرا در همان‌جاست که آنان به‌طور کامل سخنانِ روشن و سادۀ کسی را که او را نبیّهٔ باقی‌ماندگان می‌شناسند، رد می‌کنند.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> «شیطان ... پیوسته امرِ جعلی را پیش می‌نهد تا مردم را از حقیقت منحرف سازد. واپسین فریبِ شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر گرداند. “هرجا مکاشفه‌ای نباشد، قوم هلاک می‌شوند” (امثال 29:18). شیطان به‌طرزی زیرکانه، به شیوه‌های گوناگون و از طریق عوامل مختلف، عمل خواهد کرد تا اعتمادِ قومِ باقی‌ماندهٔ خدا را به شهادتِ راستین متزلزل سازد.»

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> «علیه شهادت‌ها نفرتی برانگیخته خواهد شد که شیطانی است. کارکردهای شیطان این خواهد بود که ایمان کلیساها را نسبت به آن‌ها متزلزل سازد، و علت این امر چنین است: شیطان نمی‌تواند راهی به این اندازه هموار داشته باشد تا فریب‌های خود را وارد کند و جان‌ها را در اوهام خویش به بند کشد، اگر هشدارها و توبیخ‌ها و پندهای روح خدا مورد توجه قرار گیرند.» Selected Messages، کتاب ۱، ۴۸.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

بستنِ نبوتیِ هم گندم و هم کَرکاس‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، با شورش بر ضدّ روح نبوت؛ شورشی که پایانِ تمرّدی تدریجی را رقم زد که در سال ۱۸۶۳ بر ضدّ کتاب‌مقدّس آغاز شده بود.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> «ما به‌عنوان قومی ادعا می‌کنیم که حقیقت را پیش از هر قوم دیگری بر روی زمین در اختیار داریم. پس زندگی و شخصیت ما باید با چنین ایمانی هماهنگ باشد. روزی درست در پیشِ روی ماست که در آن پارسایان همچون غلّهٔ گران‌بها در بافه‌ها برای انبار آسمانی بسته خواهند شد، در حالی که شریران، مانند علف‌های هرز، برای آتش‌های آخرین روز عظیم گرد آورده می‌شوند. اما گندم و علف‌های هرز “تا زمانِ درو با هم می‌رویند.”» شهادت‌ها، جلد ۵، ص. ۱۰۰.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

ایڈونٹزم اس درجِ ذیل عبارت کو کیسے نظرانداز کر سکتا تھا، جو براہِ راست یہ بیان کرتی ہے کہ جب یہ عمارتیں گر پڑیں گی تو مکاشفہ اٹھارہ، آیت ایک سے تین، پوری ہو جائے گی؟

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «اکنون این سخن از کجا آمده است که من اعلام کرده‌ام نیویورک باید به‌وسیلهٔ یک موج جزرومدی نابود شود؟ من هرگز چنین چیزی نگفته‌ام. آنچه گفته‌ام این است که، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا، طبقه بر طبقه، سر برمی‌آورند می‌نگریستم، گفتم: “چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه کلمات مکاشفه ۱۸:‏۱–۳ به انجام خواهد رسید.” تمام فصل هجدهم مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما من هیچ نور خاصی دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد ندارم، جز اینکه می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آنجا به‌وسیلهٔ گردش و واژگونیِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلام از جانب خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این بناهای سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هراس‌انگیزیِ آنها فراتر از تصور ماست.» Review and Herald, July 5, 1906.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

اس مسئلہ میں جس پر ہم یہاں گفتگو کر رہے ہیں، سوال یہ نہیں ہے کہ آیا یہ اقتباسات 11 ستمبر 2001 کو پورے ہوئے تھے یا نہیں، کیونکہ وہ یقیناً پورے ہوئے تھے؛ بلکہ جس مسئلہ کو ہم زیرِ بحث لانا چاہتے ہیں وہ وہ “مباحثہ” ہے جو اسی وقت شروع ہونا تھا۔ یہ مباحثہ صحیح یا غلط منہج کے بارے میں تھا۔ ایڈونٹسٹ کلیسیا نے 1863 میں ولیم ملر کے نبوت کی تفسیر کے چودہ اصولوں کو رد کرنا شروع کیا، اور اب وہ اس مقام تک پہنچ چکے ہیں کہ آپ ایڈونٹسٹ الٰہیات دانوں کی لکھی ہوئی بائبلی مطالعہ کی کوئی ایسی کتاب خرید نہیں سکتے جس کی بار بار تائید مرتد پروٹسٹنٹ ازم اور رومن کیتھولک ازم کے الٰہیات دانوں نے نہ کی ہو۔ 1863 سے 2001 تک، اور آج بھی، وہ منہج جو اصل میں ولیم ملر کے نبوتی تفسیر کے اصولوں میں ممثل تھا، اسے ایک طرف رکھ کر اس کی جگہ رومن کیتھولک ازم اور مرتد پروٹسٹنٹ ازم کے منہج کو اختیار کیا گیا۔ وہ نبوتی “مباحثہ” جو مکاشفہ اٹھارہ، آیات ایک سے تین، کی تکمیل کے وقت شروع ہوا، وہ سچے یا جھوٹے منہج کے بارے میں تھا۔

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

ما در مقالۀ بعدی به بررسی «مجادله» باب بیست‌وهفتم اشعیا ادامه خواهیم داد.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> «ما باید خود بدانیم که مسیحیت از چه تشکیل می‌شود، حقیقت چیست، ایمانی که دریافت کرده‌ایم کدام است، و قوانین کتاب‌مقدس چیست—قوانینی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده است.» The 1888 Materials, 403.

Back to Articles