Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Two

کتابِ دانی ایل — نمبر بائیس

Unveiling the Prophetic Debate: The Methodology of the Latter Rain and the Final Crisis

آشکارسازیِ مناقشۀ نبوی: روش‌شناسیِ بارانِ آخر و بحرانِ نهایی

Author

Jeff Pippenger

Published

December 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The methodology that is sanctioned by God is specifically identified in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine, where the methodology is represented as “line upon line.” On September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended, and in so doing, he repeated the descent he had made on August 11, 1840. In both cases, after his descent, Babylon was identified as fallen, and a call was made, and soon will be made again, for those still in her communion to come out. In both cases, the event that fulfilled the prediction had a worldwide impact, for just as the first angel’s message was carried to “every mission station in the world” in 1840 the entire world was impacted and understood the event of September 11, 2001. The prophecy that was fulfilled on August 11, 1840 was a prophecy that identified a restraint being placed upon Islam of the second woe, and immediately after September 11, 2001 a restraint was placed upon Islam of the third Woe.

روشی که از جانب خدا تأیید شده است، به‌طور مشخص در فصل‌های بیست‌وهشتم و بیست‌ونهم اشعیا معرفی می‌شود، جایی که این روش به‌صورت «حکم بر حکم» نمایش داده شده است. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آن فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، و بدین‌سان، فرودی را که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ انجام داده بود، تکرار کرد. در هر دو مورد، پس از فرود او، بابل سقوط‌کرده شناخته شد، و دعوتی صادر گردید، و به‌زودی بار دیگر نیز صادر خواهد شد، تا کسانی که هنوز در مشارکت او هستند، از آن بیرون آیند. در هر دو مورد، واقعه‌ای که پیشگویی را تحقق بخشید، تأثیری جهانی داشت؛ زیرا همان‌گونه که پیام فرشتهٔ اول در سال ۱۸۴۰ به «هر ایستگاه بشارتی در جهان» رسانده شد، تمام جهان نیز از واقعهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ متأثر شد و آن را درک کرد. نبوتی که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تحقق یافت، نبوتی بود که مهاری را که بر اسلامِ وایِ دوم نهاده می‌شد مشخص می‌ساخت، و بلافاصله پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نیز مهاری بر اسلامِ وایِ سوم نهاده شد.

August 11, 1840 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1798, and September 11, 2001 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1989. The primary rule of the movement of the first angel was confirmed on August 11, 1840, and the rule was the day for a year principle. The primary rule of the movement of the third angel was confirmed on September 11, 2001. The rule being that truth is established by bringing “line upon line,” demonstrating that the end is illustrated by the beginning, and that history repeats. The prophetic event of September 11, 2001 is not only established by Sister White’s direct words, but more significantly by the fact that the events perfectly paralleled the same waymark in Millerite history. What was recognized with the event of August 11, 1840 was not the fulfillment of the prophecy, so much as the soundness of the methodology adopted by Miller and his associates.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمایانگر اقتداربخشیدن به پیامی است که در زمان آخر، در سال ۱۷۹۸، مُهرگشایی شد؛ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانگر اقتداربخشیدن به پیامی است که در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، مُهرگشایی شد. قاعدهٔ اصلیِ جنبش فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تأیید شد، و آن قاعده اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» بود. قاعدهٔ اصلیِ جنبش فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تأیید شد. این قاعده بدین معناست که حقیقت از طریق آوردن «خط بر خط» استوار می‌گردد، و نشان می‌دهد که پایان به‌وسیلهٔ آغاز به تصویر کشیده می‌شود، و تاریخ تکرار می‌گردد. رویداد نبویِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نه تنها به‌وسیلهٔ سخنان مستقیم خواهر وایت تثبیت می‌شود، بلکه مهم‌تر از آن، به‌واسطهٔ این واقعیت که آن وقایع به‌گونه‌ای کامل با همان نشانهٔ راه در تاریخ میلریتی موازات داشتند. آنچه با رویداد ۱۱ اوت ۱۸۴۰ شناخته شد، چندان تحقق نبوت نبود، بلکه استواریِ روش‌شناسی‌ای بود که میلر و همکارانش اختیار کرده بودند.

> “The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 335.

> «این رویداد دقیقاً پیشگویی را تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستیِ اصولِ تفسیر نبوی که میلر و همکارانش برگزیده بودند، متقاعد شدند، و تحرکی شگفت‌انگیز به جنبشِ ظهور داده شد. مردانِ اهلِ دانش و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از 1840 تا 1844 این کار به‌سرعت گسترش یافت.» نبرد عظیم، 335.

On September 11, 2001, when the latter rain began to be measured, the “debate” was and still is over true or false methodology. The prophecies of the Millerite movement are set forth on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as being designed by the Lord, and also as a fulfillment of Habakkuk chapter two. The message of the Millerites that was produced through “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and” which thereafter produced the “wonderful impetus” that empowered the message of the Midnight Cry, had been represented upon the two sacred charts. The prophecies represented upon those two sacred charts were identified and established by Miller’s prophetic rules. The charts were a fulfillment of the command in Habakkuk to visually represent the prophecies that had been established by Miller’s methodology upon “tables,” in the plural. Habakkuk chapter two, identifies and is directly connected to the “debate” of Isaiah chapter twenty-seven.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، هنگامی که باران اخیر شروع به اندازه‌گیری شدن کرد، «مباحثه» بر سر روش‌شناسی درست یا نادرست بود و همچنان هست. نبوت‌های جنبش میلری بر هر دو نمودار ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ عرضه شده‌اند؛ نمودارهایی که خواهر وایت آن‌ها را به‌عنوان اموری که به‌وسیله خداوند طراحی شده‌اند تأیید می‌کند، و نیز به‌عنوان تحقق فصل دوم حبقوق. پیامی که میلری‌ها ارائه کردند و از طریق «اصول تفسیر نبوی که میلر و همکارانش پذیرفته بودند، و» که پس از آن «شتاب شگفت‌انگیزی» را پدید آورد که پیام فریاد نیمه‌شب را توان بخشید، بر آن دو نمودار مقدس به تصویر کشیده شده بود. نبوت‌هایی که بر آن دو نمودار مقدس به تصویر درآمده بودند، به‌وسیله قواعد نبوی میلر شناسایی و تثبیت شده بودند. آن نمودارها تحقق فرمانِ مذکور در حبقوق بودند تا نبوت‌هایی که به‌وسیله روش‌شناسی میلر بر «لوح‌ها»، به‌صورت جمع، تثبیت شده بودند، به‌گونه‌ای دیداری بازنمایی شوند. فصل دوم حبقوق، «مباحثه» فصل بیست‌وهفتم اشعیا را معرفی می‌کند و به‌طور مستقیم با آن مرتبط است.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> من بر جایگاه دیدبانی خویش خواهم ایستاد، و خویشتن را بر برج قرار خواهم داد، و دیده‌بان خواهم بود تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم، چه پاسخ دهم. حبقوق ۲:۱.

The word “reproved” in the verse means ‘argued with.’ Habakkuk, representing both the watchmen of the movement of the first and third angels, was going to be argued with, and he wished to understand what he was to answer when the debate began. The answer in the history of the first angel was the production of the two sacred charts, and the answer in the history of the movement of the third angel was the production of the prophetic series titled, Habakkuk’s Two Tables. The charts and the series were built upon the methodology represented in each of those respective histories. In Habakkuk, the methodology represents what the watchmen use to establish the message, and it also identifies the issue that is “debated,” which in turn produces two classes of worshippers.

در این آیه، واژۀ «توبیخ شد» به معنای «با او مجادله شد» است. حبقوق، که نمایندۀ هر دو گروه دیدبانانِ جنبشِ فرشتۀ اول و فرشتۀ سوم است، قرار بود با او مجادله شود، و او مایل بود بداند هنگامی که مباحثه آغاز می‌شود چه پاسخی باید بدهد. پاسخ در تاریخ فرشتۀ اول، تهیۀ دو نمودار مقدس بود، و پاسخ در تاریخ جنبشِ فرشتۀ سوم، ارائۀ سلسلۀ نبوی‌ای بود که عنوان آن «دو جدول حبقوق» است. نمودارها و آن سلسله بر پایۀ روشی بنا شدند که در هر یک از آن تاریخ‌های مربوطه به نمایش گذاشته شده است. در حبقوق، این روش‌شناسی بیانگر آن چیزی است که دیدبانان برای استوار ساختن پیام به کار می‌برند، و نیز مسئله‌ای را مشخص می‌سازد که مورد «مباحثه» قرار می‌گیرد، و این امر به نوبۀ خود دو طبقۀ پرستندگان را پدید می‌آورد.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> برج مراقبت خویش خواهم ایستاد، و بر برج خواهم ایستاد، و دیده‌بان خواهم بود تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن و آشکار بساز، تا هر که آن را می‌خواند، بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمان معیّن است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، منتظرش باش، زیرا یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک جانِ آن که متکبّر شده، در او راست نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد. حبقوق ۲:۱–۴.

One class is justified by faith, and the other class is lifted up in soul, as represented by the Pharisee and the Publican. The Pharisees trusted in a methodology that was based upon custom and tradition, and the Pharisee also represented a religious system who maintained control of their flock by implementing a hierarchical system governed by those who professed to be the chosen people of God, and the defenders of truth, but who ultimately participated in the crucifixion of the Truth. The prophetic “debate” of Isaiah chapter twenty-seven, is over true and false biblical methodology. The antagonists in the “debate” are those who follow the methodology of the Elijah for that time, and the long-established system of theological experts, that is typified by the Sanhedrin in the time of Christ.

एक वर्ग विश्वास के द्वारा धर्मी ठहराया जाता है, और दूसरा वर्ग आत्मा में घमण्डित हो उठता है, जैसा कि फ़रीसी और चुंगी लेनेवाले के द्वारा निरूपित किया गया है। फ़रीसियों ने ऐसी कार्यप्रणाली पर भरोसा रखा जो रीति और परंपरा पर आधारित थी, और फ़रीसी उस धार्मिक व्यवस्था का भी प्रतिनिधित्व करता था जो अपने झुंड पर नियंत्रण बनाए रखने के लिए एक पदानुक्रमिक तंत्र को लागू करती थी, जिसका शासन उन लोगों के हाथ में था जो अपने को परमेश्वर की चुनी हुई प्रजा और सत्य के रक्षक होने का दावा करते थे, परन्तु अंततः स्वयं सत्य के क्रूस पर चढ़ाए जाने में सहभागी हुए। यशायाह अध्याय सत्ताईस का भविष्यद्वक्तापरक “विवाद” सच्ची और झूठी बाइबिलीय कार्यप्रणाली के विषय में है। इस “विवाद” के प्रतिपक्षी वे हैं जो उस समय के एलिय्याह की कार्यप्रणाली का अनुसरण करते हैं, और धर्मशास्त्रीय विशेषज्ञों की उस दीर्घकाल से स्थापित व्यवस्था के भी, जिसका आदिरूप मसीह के समय की महासभा में पाया जाता है।

Chapter twenty-seven identifies that the “debate” begins when he “stayeth,” or when God restrains “his rough wind,” in the “day of the east wind.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged.” The word “purged” means atoned for, and represents the blotting out of sin in the investigative judgment. The methodology that is debated over, represents the test that must be passed, if the sins of God’s people are to be blotted out. The methodology of Elijah as a test is represented in the history of Christ, where we have been forewarned that in that time, those who rejected the message of John the Baptist (who Christ identified as Elijah), could not be benefitted by the teachings of Jesus.

فصل بیست‌وهفتم مشخص می‌سازد که این «مباحثه» آنگاه آغاز می‌شود که او «بازمی‌ایستد»، یا هنگامی که خدا «باد سختِ خود» را در «روزِ بادِ شرقی» فرو می‌نشاند. «به اندازه، چون شاخه برآورد، با آن مباحثه خواهی کرد؛ او باد سختِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. پس بدین‌وسیله عصیانِ یعقوب کفاره خواهد شد.» واژهٔ «کفاره خواهد شد» به معنای آمرزیده شدن است و نمایانگر محو شدن گناه در داوریِ تحقیقی می‌باشد. آن روشی که مورد مباحثه قرار می‌گیرد، نمایانگر آزمونی است که اگر قرار باشد گناهانِ قومِ خدا محو گردد، باید از آن سرافراز بیرون آمد. روشِ ایلیا به‌مثابهٔ یک آزمون، در تاریخِ مسیح نمود یافته است؛ جایی که از پیش به ما هشدار داده شده است که در آن زمان، کسانی که پیامِ یحییِ تعمیددهنده را رد کردند (که مسیح او را ایلیا معرفی کرد)، نمی‌توانستند از تعالیمِ عیسی بهره‌مند شوند.

The message of the latter rain is represented as the teachings of Jesus, for He is the Word, and more than this, the latter rain is represented as “the refreshing”, which is defined as “the presence of the Lord”.

پیامِ بارانِ آخر به‌منزلهٔ تعالیمِ عیسی به تصویر کشیده شده است، زیرا او کلمه است؛ و افزون بر این، بارانِ آخر به‌منزلهٔ «طراوت» نیز به تصویر کشیده شده است، که چنین تعریف می‌شود: «حضورِ خداوند».

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you. Acts 3:19, 20.

> پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردد، تا اوقات تازگی از حضور خداوند فرا رسد؛ و او عیسی مسیح را که پیش از این به شما موعظه شده بود، خواهد فرستاد. اعمال ۳:۱۹، ۲۰

Sister White identifies that the angel that descended in Revelation chapter ten, on August 11, 1840, “was no less a personage than Jesus Christ.” The angel that descended on September 11, 2001, would therefore be “no less a personage than Jesus Christ.” His descent in either history identifies the beginning of the prophetic “debate” over true or false methodology, for it is represented by the book in His hand that God’s people were commanded to eat. When in Galilee, Jesus instructed the disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He claimed there that He was the bread sent down from heaven. He lost more disciples there than any other point in his ministry, and those that left, never returned. Those that left, did so because they chose to analyze His teachings with the false methodology of taking His words in their literal sense, instead of applying them in the correct spiritual sense. The “debate” of Isaiah twenty-seven, is a prophetic waymark that has several witnesses to establish that it represents an established professed system of biblical analysis in confrontation with the methodology represented by the Elijah messenger.

خواهر وایت تصریح می‌کند که فرشته‌ای که در مکاشفه فصل دهم نازل شد، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، «کسی جز شخصِ عیسی مسیح نبود.» بنابراین، فرشته‌ای که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد نیز «کسی جز شخصِ عیسی مسیح» نبود. نزول او در هر یک از این دو تاریخ، آغاز «مباحثه» نبوی دربارهٔ روش‌شناسیِ درست یا نادرست را مشخص می‌سازد؛ زیرا این امر به‌وسیلهٔ کتابی که در دست او بود و قوم خدا مأمور شدند آن را بخورند، به تصویر کشیده شده است. هنگامی که عیسی در جلیل بود، به شاگردان تعلیم داد که باید گوشت او را بخورند و خون او را بنوشند، زیرا در آنجا اعلام کرد که او آن نانی است که از آسمان نازل شده است. او در آنجا بیش از هر مقطع دیگری در خدمت خود، شاگردان بیشتری را از دست داد، و آنان که رفتند، هرگز بازنگشتند. آنان که رفتند، از آن رو رفتند که برگزیدند تعالیم او را با روش‌شناسیِ نادرستِ حملِ سخنان او بر معنای تحت‌اللفظی‌شان تحلیل کنند، به‌جای آنکه آنها را در معنای روحانیِ صحیح به کار برند. «مباحثه» در اشعیا بیست‌وهفت، نشانه‌ای نبوی است که برای اثبات این‌که نمایانگرِ یک نظامِ تثبیت‌شده و معترفِ تحلیل کتاب‌مقدسی در مواجهه با روش‌شناسیِ ممثل در پیام‌آورِ ایلیا است، چندین شاهد دارد.

It marks a specific point in the progressive passing by of the former covenant and chosen people of God, and the beginning of the covenant relationship with those “who in times past, were not the people of God.” The “debate,” more importantly represents the beginning of the period of time that concludes with the soon-coming Sunday law. The Alpha and Omega always represents the end with the beginning, and in so doing the very “debate” becomes a symbol of one of the sins of our fathers, that must be acknowledged and confessed, in order to fulfill the Leviticus twenty-six prayer.

این، نقطه‌ای معین را در گذار تدریجیِ عهد پیشین و قوم برگزیدهٔ خدا نشان می‌دهد، و نیز آغاز رابطهٔ عهدی با کسانی را که «در زمان‌های گذشته، قوم خدا نبودند.» «مباحثه»، از همه مهم‌تر، نمایانگر آغاز آن دورهٔ زمانی است که با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع به پایان می‌رسد. آلفا و اُمگا همواره پایان را با آغاز نمایندگی می‌کند، و بدین‌سان خودِ همان «مباحثه» به نمادی از یکی از گناهان پدران ما بدل می‌شود که باید بدان اذعان و اعتراف شود، تا دعای لاویان بیست‌وشش تحقق یابد.

Daniel’s prayer of chapter nine, represents the prayer that must be offered at the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven. That period of time is represented in Isaiah twenty-seven as the period when “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour.”

دعای دانیال در فصل نهم، نمایانگر آن دعایی است که باید در پایان سه روز و نیمِ مکاشفه یازده تقدیم گردد. آن دورهٔ زمانی در اشعیا بیست‌وهفت به‌صورت دوره‌ای به تصویر کشیده شده است که در آن «شهرِ حصاردار ویران خواهد شد، و مسکن متروک و چون بیابان رها خواهد گردید؛ در آنجا گوساله خواهد چرید، و در آنجا خواهد خوابید، و شاخه‌های آن را خواهد خورد. چون شاخه‌هایش خشک شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را به آتش می‌کشند؛ زیرا این قومی بی‌فهم‌اند؛ ازاین‌رو آن که ایشان را آفرید بر آنان رحم نخواهد کرد، و آن که ایشان را صورت بخشید، به ایشان التفاتی نشان نخواهد داد.»

The two witnesses are shown “no favor,” for they proclaimed a false prediction that ushered in the “wilderness” period of three and a half days. They then became a “people of no understanding,” though they previously had been the “defenced city.” That city then became “desolate” and a “habitation” that was “forsaken”. It became dead dry bones lying in the street of the city of Sodom and Egypt. When the dead are then called to arise, they are tested by the sins of their fathers, which includes the “debate” at the beginning of the period that starts with the empowerment of the first message and ends with the arrival of the third message. The debate is whether to accept or reject the methodology represented by the Elijah of their history. In 1863, the fathers of Adventism rejected the message of Moses’ “seven times,” that had been presented by Elijah.

دو شاهد را «هیچ التفاتی» نشان داده نمی‌شود، زیرا پیشگوییِ کاذبی را اعلام کردند که دورهٔ «بیابان»ِ سه روز و نیم را آغاز کرد. سپس آنان «قومی بی‌فهم» شدند، هرچند پیش‌تر «شهرِ حصاردار» بودند. آنگاه آن شهر «ویران» شد و «مسکنی» گشت که «متروک» بود. آن به استخوان‌های خشکِ مرده‌ای بدل شد که در کوچهٔ شهرِ سدوم و مصر افتاده بودند. سپس هنگامی که به مردگان ندا داده می‌شود که برخیزند، آنان به‌وسیلهٔ گناهانِ پدرانِ خویش آزموده می‌شوند؛ که این، «مجادله» در آغازِ دوره‌ای را نیز دربر می‌گیرد که با توانمندسازیِ پیامِ نخست آغاز می‌شود و با رسیدنِ پیامِ سوم پایان می‌یابد. موضوعِ مجادله این است که آیا روش‌شناسیِ ممثَّل در ایلیایِ تاریخِ ایشان پذیرفته شود یا رد گردد. در سال 1863، پدرانِ ادونتیسم پیامِ «هفت زمان»ِ موسی را که به‌وسیلهٔ ایلیا ارائه شده بود، رد کردند.

Beginning in July, of 2023 the withered boughs of Isaiah twenty-seven must decide if they will repeat the sins of the church in Galilee, and the history of 1863, as well as the history of September 11, 2001. To reject the methodology represented by Habakkuk chapter two, and Isaiah twenty-seven, and by Elijah, John the Baptist and William Miller is to repeat the sins of our fathers, instead of being benefited by the sacred ensamples that were record for those upon whom the ends of the earth have come.

با آغاز ژوئیهٔ ۲۰۲۳، شاخه‌های خشکیدهٔ اشعیا بیست‌وهفت باید تصمیم بگیرند که آیا گناهان کلیسا در جلیل، و تاریخ ۱۸۶۳، و نیز تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را تکرار خواهند کرد یا نه. رد کردن روش‌شناسی‌ای که در حبقوق باب دو، و اشعیا بیست‌وهفت، و در ایلیا، یحیی تعمیددهنده و ویلیام میلر نمود یافته است، یعنی تکرار کردن گناهان پدران ما، به‌جای آنکه از نمونه‌های مقدسی که برای کسانی که انتهای جهان‌ها بر ایشان رسیده است به ثبت رسید، بهره‌مند گردیم.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. There hath no temptation taken you but such as is common to man: but God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it. Wherefore, my dearly beloved, flee from idolatry. I speak as to wise men; judge ye what I say. 1 Corinthians 10:11–15.

> اکنون همهٔ این امور به‌عنوان نمونه‌ها بر آنان واقع شد؛ و برای تنبیه ما مکتوب گردید، ما که پایان‌های عالم بر ما رسیده است. پس آن‌که گمان می‌برد ایستاده است، برحذر باشد مبادا سقوط کند. هیچ آزمایشی شما را فرانگرفته است جز آنچه برای انسان عادی است؛ لیکن خدا امین است، که نخواهد گذاشت بیش از طاقت خود آزموده شوید؛ بلکه همراهِ آزمایش، راهِ رهایی را نیز فراهم خواهد ساخت تا بتوانید آن را تحمل کنید. بنابراین، ای بسیار عزیزان من، از بت‌پرستی بگریزید. با شما چونان با خردمندان سخن می‌گویم؛ خود دربارهٔ آنچه می‌گویم داوری کنید. ۱ قرنتیان ۱۰:‏۱۱–۱۵

The sacred methodology establishes the message of the Midnight Cry, which is the latter rain message. That message, when eaten spiritually produces a corresponding experience as certainly as Daniel and the three worthies’ diet of pulse, produced a fairer and fatter countenance. But in Habakkuk chapter two, the stumbling block for those who reject the offer of justification by faith, is pride which prevents them from following on to know the Lord. If there is ever a time when God’s people cannot put off the work of accepting the true methodology, and eating the message from the angel’s hand, it is now!

مقدّس طرزِ کار نصفُ اللیل کے نعرے کا پیغام قائم کرتا ہے، جو بارانِ اخیر کا پیغام ہے۔ یہ پیغام، جب روحانی طور پر کھایا جائے، تو لازماً اُس کے مطابق ایک تجربہ پیدا کرتا ہے، جس طرح دانی ایل اور اُس کے تین رفیقوں کی دال کی غذا نے زیادہ شاداب اور فربہ چہرہ پیدا کیا۔ لیکن حبقوق باب دو میں، اُن لوگوں کے لیے جو ایمان کے وسیلہ سے راستباز ٹھہرائے جانے کی پیشکش کو رد کرتے ہیں، ٹھوکر کا باعث تکبّر ہے، جو اُنہیں خداوند کو جاننے کے لیے آگے بڑھنے سے باز رکھتا ہے۔ اگر کبھی ایسا وقت ہے کہ خدا کے لوگ سچے مقدّس طرزِ کار کو قبول کرنے کے کام کو ملتوی نہیں کر سکتے، اور فرشتے کے ہاتھ سے پیغام کو نہیں کھا سکتے، تو وہ اب ہے!

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “ما نباید در انتظار بارانِ آخر بمانیم. این باران بر همهٔ کسانی می‌آید که شبنم و بارش‌های فیض را که بر ما فرو می‌ریزد، تشخیص دهند و آن را از آنِ خود سازند. هنگامی که پاره‌های نور را گرد می‌آوریم، هنگامی که رحمت‌های یقینیِ خدا را—که دوست دارد ما بر او توکل کنیم—گرامی می‌داریم، آنگاه هر وعده‌ای تحقق خواهد یافت. «زیرا چنان‌که زمین غنچهٔ خود را بیرون می‌آورد، و باغ چیزهای کاشته‌شده در آن را می‌رویاند، همچنین خداوند یهوه عدالت و حمد را در برابر همهٔ امت‌ها خواهد رویانید.» اشعیا ۶۱:‏۱۱. تمامی زمین باید از جلال خدا پر شود.” تفاسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ص. ۹۸۴.

God’s prophetic Word has identified that when the great buildings of New York City were thrown down, the angel of Revelation eighteen would descend and “Revelation eighteen, verses one through three would be fulfilled.” Isaiah twenty-seven identifies that time as the “day of the east wind,” and it is the time when “the rough wind” is restrained. “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” Sister White identifies the very same time.

کلام نبویِ خدا آشکار ساخته است که هنگامی که بناهای عظیم شهر نیویورک فرو افکنده شوند، فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود خواهد آمد و «مکاشفه هجده، آیات یک تا سه، به انجام خواهد رسید.» اشعیا بیست‌وهفت آن زمان را «روزِ باد شرقی» معرفی می‌کند، و آن زمانی است که «بادِ تند» بازداشته می‌شود. «به اندازه، چون آن را روانه سازد، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او بادِ تند خود را در روزِ باد شرقی بازمی‌دارد.» خواهر وایت همان زمان را نیز معیّن می‌سازد.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «در آن زمان، هنگامی که کار نجات به پایان خود نزدیک می‌شود، مصیبت بر زمین خواهد آمد، و امت‌ها خشمگین خواهند شد، با این حال مهار خواهند گردید تا از کار فرشتهٔ سوم جلوگیری نکنند. در آن زمان، «باران آخر»، یا تازگی و انتعاش از حضور خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلند فرشتهٔ سوم قوت بخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر فرو ریخته خواهد شد، پایدار بمانند.» Early Writings, 85.

The power that angers the nations arrived when the latter rain began to fall. But as soon as that power angered the nations, it was held in check, for Isaiah recorded that he “stayeth his rough wind.” The rough wind, is the east wind, and that wind is restrained when the latter rain begins to sprinkle, and the work of salvation is closing. The closing work of salvation is the sealing time. “Line upon line” the rough, or east wind that is restrained during the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the four winds of Revelation chapter seven.

قدرتی که ملت‌ها را به خشم آورد، هنگامی پدیدار شد که بارانِ آخر آغاز به باریدن کرد. اما به‌محض آنکه آن قدرت ملت‌ها را به خشم آورد، مهار شد، زیرا اشعیا ثبت کرده است که او «بادِ سختِ خود را بازمی‌دارد». بادِ سخت، همان بادِ شرقی است، و آن باد زمانی بازداشته می‌شود که بارانِ آخر آغاز به باریدن می‌کند و کارِ نجات در حال پایان یافتن است. کارِ پایانیِ نجات، زمانِ مُهر کردن است. «حکم بر حکم» آن بادِ سخت، یا بادِ شرقی، که در هنگامِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر بازداشته می‌شود، همان چهار بادِ مذکور در مکاشفه فصل هفت است.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> اور ان باتوں کے بعد میں نے چار فرشتے زمین کے چاروں کونوں پر کھڑے دیکھے، جو زمین کی چاروں ہواؤں کو تھامے ہوئے تھے، تاکہ نہ ہوا زمین پر چلے، نہ سمندر پر، اور نہ کسی درخت پر۔ پھر میں نے ایک اور فرشتہ مشرق کی طرف سے اوپر آتا ہوا دیکھا، جس کے پاس زندہ خدا کی مہر تھی؛ اور اُس نے بلند آواز سے اُن چار فرشتوں کو، جنہیں زمین اور سمندر کو نقصان پہنچانے کا اختیار دیا گیا تھا، پکار کر کہا، زمین کو نقصان نہ پہنچاؤ، نہ سمندر کو، اور نہ درختوں کو، جب تک ہم اپنے خدا کے بندوں کی پیشانیوں پر مہر نہ کر لیں۔ مکاشفہ 7:1–3۔

The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. There Christ, for the only time in His life, rode upon an ass (a symbol of Islam), and Lazarus led the procession into Jerusalem. Sister White identifies Lazarus as the symbol of the seal in that history.

مُهر شدنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن، به‌واسطهٔ ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم به‌صورت نمادین پیش‌نمایانده شد. در آنجا، مسیح تنها برای همان یک بار در سراسر زندگی خویش، بر الاغی سوار شد (نمادی از اسلام)، و ایلعازر پیشاپیشِ کاروان، آن را به درون اورشلیم رهبری کرد. خواهر وایت، ایلعازر را در آن واقعه نمادِ مُهر معرفی می‌کند.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> «در تأخیر کردنِ آمدن نزد ایلعازر، مسیح مقصودی از رحمت نسبت به کسانی داشت که او را نپذیرفته بودند. او درنگ کرد تا با برخیزانیدنِ ایلعازر از مردگان، به قومِ سرکش و بی‌ایمانِ خویش بار دیگر گواهی دهد که به‌راستی «قیامت و حیات» است. او اکراه داشت که هر امیدی را نسبت به آن قوم، آن گوسفندانِ فقیر و سرگردانِ خاندانِ اسرائیل، از دست بدهد. دل او از سببِ بی‌توبگیِ ایشان در حال شکستن بود. او در رحمتِ خود قصد داشت یک گواهیِ دیگر به آنان بدهد که او احیاکننده است، آن یگانه کسی که تنها او می‌تواند حیات و جاودانگی را آشکار سازد. این می‌بایست گواهی‌ای باشد که کاهنان نتوانند آن را بد تعبیر کنند. این علتِ تأخیر او در رفتن به بیت‌عنیا بود. این معجزهٔ تاج‌گذار، یعنی برخیزانیدنِ ایلعازر، می‌بایست مُهرِ خدا را بر کار او و بر ادعای او نسبت به الوهیت بنهد.» آرزوی اعصار، 528، 529.

The tarrying time that began on July 18, 2020 is represented by Christ’s tarrying before He resurrected Lazarus. The tarrying time of Revelation chapter eleven, ends at the conclusion of the three and a half days. During those days the two witnesses laid dead in the street. And just as Lazarus was to be resurrected following a tarrying time, so too were John’s two witnesses. Once resurrected they lead the procession into Jerusalem, representing the “seal of God,” and the “crowning miracle” that testifies to Christ’s divinity. The resurrection identifies the conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place while the four winds, the east wind, the rough wind, that arrived on September 11, 2001, is held in check.

زمانِ تأخیری که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد، با درنگِ مسیح پیش از آن‌که ایلعازر را برخیزاند، نمود یافته است. زمانِ تأخیریِ مکاشفه فصل یازدهم، در پایانِ سه روز و نیم به سر می‌رسد. در طی آن ایام، آن دو شاهد در کوچه افتاده و مرده بودند. و همان‌گونه که قرار بود ایلعازر پس از زمانی از تأخیر برخیزانده شود، همچنین دو شاهدِ یوحنا نیز چنین بودند. چون برخیزانده شدند، پیشاپیشِ کاروان به سوی اورشلیم رهبری می‌کنند، و نمایانگر «مُهرِ خدا» و «معجزهٔ تاج‌بخش» هستند که بر الوهیتِ مسیح شهادت می‌دهد. این رستاخیز، پایانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد، که در زمانی واقع می‌شود که چهار باد، بادِ شرقی، بادِ سخت، که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ وزیدن گرفت، بازداشته شده است.

In the hour that is the Sunday law, those winds are released to bring retributive judgment upon the earth beast of Revelation thirteen. They are now even slipping through the fingers of those four angels that are restraining them during the sealing period. One of the most profound references in the Spirit of Prophecy relating to the day of the east wind is found in Testimonies, volume nine. That volume begins the inspired words on page eleven, so it begins symbolically on “nine-eleven”. The title of the chapter is, “The Final Crisis”, but it is also the first chapter of a section titled, “For the Coming of the King”.

در ساعتی که همان قانون یکشنبه است، آن بادها رها می‌شوند تا داوریِ کیفر‌دهنده را بر وحشِ زمینیِ مکاشفه سیزده نازل سازند. آنان هم‌اکنون نیز از میان انگشتان آن چهار فرشته‌ای که در دوران مُهر کردن ایشان را بازمی‌دارند، به‌تدریج در حال لغزیدن‌اند. یکی از عمیق‌ترین اشارات در روحِ نبوت، در ارتباط با روزِ بادِ شرقی، در جلد نهمِ «شهادت‌ها» یافت می‌شود. آن جلد، سخنانِ الهام‌شده را از صفحه یازده آغاز می‌کند؛ از این‌رو، به‌طور نمادین بر «نه-یازده» آغاز می‌گردد. عنوانِ آن فصل «بحران نهایی» است، اما همچنین نخستین فصل از بخشی با عنوانِ «برای آمدنِ پادشاه» نیز هست.

There is no evidence that the section and title of the chapter were purposely manipulated by the editors that compiled the volume, yet the coming of the King, is easily recognized as the coming of the bridegroom, which in the parable of the ten virgins occurs with the midnight crisis that is produced in the virgins, by the presence or lack of oil in their vessels. The midnight crisis that is now arriving, is as the title represents—the last crisis for the ten virgins. In that crisis they manifest whether they have the oil, or they don’t. The oil is not simply the Holy Spirit, it is precisely defined as the Holy Spirit, and also as the correct message, and also as the correct character.

هیچ شواهدی وجود ندارد که بخش و عنوانِ فصل عمداً از سوی ویراستارانی که آن مجلد را گردآوری کردند دست‌کاری شده باشد؛ با این همه، آمدنِ پادشاه به‌آسانی به‌منزلهٔ آمدنِ داماد شناخته می‌شود؛ همان امری که در مَثَلِ ده باکره، با بحرانِ نیمه‌شب رخ می‌دهد؛ بحرانی که در باکره‌ها، به‌واسطهٔ وجود یا فقدانِ روغن در ظرف‌هایشان، پدید می‌آید. بحرانِ نیمه‌شبی که اکنون در حال فرا رسیدن است، همان است که عنوان نشان می‌دهد—آخرین بحران برای ده باکره. در آن بحران، ایشان آشکار می‌سازند که آیا روغن دارند یا ندارند. روغن صرفاً روح‌القدس نیست، بلکه به‌طور دقیق به‌عنوان روح‌القدس، و نیز به‌عنوان پیامِ درست، و نیز به‌عنوان سیرتِ درست، تعریف شده است.

The correct methodology establishes the correct message of the Midnight Cry, and that message, received and acted upon, produces the correct character. That character in the last crisis is the character that receives the seal of God. The process of sealing God’s people began at the arrival of the day of the east wind, on September 11, 2001. The message of that time was then to be eaten. Whether to eat or not to eat is represented by Isaiah’s “debate,” and also by Habakkuk’s question of what the watchmen should answer in the argument. The tarrying time of Matthew twenty-five and Habakkuk concludes with the representation of two classes of worshippers. The tarrying time, represented by three and a half days in Revelation chapter eleven, is almost finished.

روش درست، پیام درستِ فریاد نیمه‌شب را برقرار می‌سازد، و آن پیام، هنگامی که پذیرفته شود و بر طبق آن عمل گردد، شخصیتِ درست را پدید می‌آورد. آن شخصیت در بحرانِ آخر، همان شخصیتی است که مُهر خدا را دریافت می‌کند. فرایندِ مُهر نهادن بر قومِ خدا با فرارسیدنِ روزِ بادِ شرقی، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آغاز شد. پیامِ آن زمان می‌بایست سپس خورده شود. اینکه بخورند یا نخورند، به‌وسیلهٔ «مباحثه»‌ی اشعیا نشان داده شده است، و نیز به‌وسیلهٔ پرسشِ حبقوق دربارهٔ اینکه دیده‌بانان در آن مجادله چه پاسخی باید بدهند. زمانِ تأخیرِ متی بیست‌وپنج و حبقوق با نمودار شدنِ دو طبقه از پرستندگان به پایان می‌رسد. زمانِ تأخیر، که در باب یازدهم مکاشفه به‌وسیلهٔ سه روز و نیم به تصویر کشیده شده است، نزدیک به پایان است.

That tarrying time is also represented at the beginning of the chapter in volume nine, with a passage from Hebrews, where Paul paraphrases verse four of Habakkuk chapter two. Paul’s reference places Habakkuk two in the movement of the third angel, for it is in that history that Christ moved into the Most Holy Place, and in that history the light of His high priestly ministry was revealed, and it is in the book of Hebrews that Paul is revealing the clearest revelation of Christ’s high priestly ministry in God’s Word.

آن زمانِ تأخیر همچنین در آغاز آن فصل در جلد نهم، با عبارتی از عبرانیان، نمایانده شده است؛ جایی که پولس آیهٔ چهارِ باب دومِ حبقوق را به‌گونه‌ای بازگویی می‌کند. ارجاع پولس، حبقوق ۲ را در جنبشِ فرشتهٔ سوم قرار می‌دهد، زیرا در همان تاریخ بود که مسیح به مکانِ اقدس داخل شد، و در همان تاریخ نورِ خدمتِ کهانتِ اعظمِ او آشکار گردید، و در کتابِ عبرانیان است که پولس روشن‌ترین مکاشفه از خدمتِ کهانتِ اعظمِ مسیح را در کلامِ خدا آشکار می‌سازد.

Habakkuk two in the movement of the first angel did not yet recognize the movement of Christ into the Most Holy Place, for it did not happen until the end of the proclamation of the Midnight Cry. The tarrying time referenced by Paul, is the tarrying time of Habakkuk and Matthew, but it is the tarrying time that would begin on July 18, 2020. The last verse of Habakkuk two represents the conclusion of the Midnight Cry in the Millerite history, and the arrival of the third angel:

حبقوق ٢ في حركة الملاك الأول لم يكن قد أدرك بعدُ حركة المسيح إلى قدس الأقداس، لأن ذلك لم يحدث إلا عند نهاية إعلان صراخ نصف الليل. ووقت الإبطاء الذي أشار إليه بولس هو وقت الإبطاء المذكور في حبقوق ومتى، لكنه هو وقت الإبطاء الذي كان سيبدأ في 18 يوليو 2020. وتمثل الآية الأخيرة من حبقوق ٢ ختام صراخ نصف الليل في التاريخ الميليري، ومجيء الملاك الثالث:

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> لیکن خداوند در هیکلِ مقدّسِ خویش است؛ تمامیِ زمین پیشِ روی او خاموش بماند. حبقوق ۲:۲۰.

Testimonies, volume nine emphasizes, beginning on page eleven (nine-eleven), the parable of the ten virgins, the tarrying time and its connection with Habakkuk and Matthew, and the final crisis and September 11, 2001, when the prophetic debate arrived.

شهادات، جلد نهم، از صفحه یازده (نه-یازده) آغاز کرده، بر مَثَلِ ده باکره، زمانِ تأخیر و ارتباط آن با حبقوق و متی، و نیز بحران نهایی و یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، هنگامی که مناظرهٔ نبوی فرا رسید، تأکید می‌ورزد.

> “Section 1—For the Coming of the King

> "سیکشن 1—بادشاہ کی آمد کے لیے"

> “‘Yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry.’ Hebrews 10:37.

> «زیرا اندکی دیگر، و آن‌که باید بیاید خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد.» عبرانیان ۱۰:۳۷.

> “The Last Crisis

> «بحرانِ آخری»

> “We are living in the time of the end. The fast-fulfilling signs of the times declare that the coming of Christ is near at hand. The days in which we live are solemn and important. The Spirit of God is gradually but surely being withdrawn from the earth. Plagues and judgments are already falling upon the despisers of the grace of God. The calamities by land and sea, the unsettled state of society, the alarms of war, are portentous. They forecast approaching events of the greatest magnitude.

> «ما در زمان آخر زندگی می‌کنیم. نشانه‌های زمان که به‌سرعت در حال تحقق‌اند، اعلام می‌دارند که آمدن مسیح نزدیک است. روزهایی که در آن‌ها زندگی می‌کنیم، ایامِ خطیر و مهمی هستند. روح خدا به‌تدریج اما به‌طور یقین از زمین برداشته می‌شود. بلاها و داوری‌ها هم‌اکنون نیز بر خوارشمارندگانِ فیض خدا فرود می‌آیند. مصیبت‌های خشکی و دریا، وضعیت ناپایدار جامعه، و هشدارهای جنگ، شوم و هشداردهنده‌اند. این‌ها از رویدادهای نزدیک‌شونده‌ای با عظیم‌ترین اهمیت خبر می‌دهند.»

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.

> عواملِ شر اپنی قوتوں کو یکجا اور مستحکم کر رہی ہیں۔ وہ آخری عظیم بحران کے لیے اپنی طاقت بڑھا رہی ہیں۔ ہماری دنیا میں جلد ہی بڑے بڑے تغیرات رونما ہونے والے ہیں، اور آخری حرکات نہایت تیز ہوں گی۔

> “The condition of things in the world shows that troublous times are right upon us. The daily papers are full of indications of a terrible conflict in the near future. Bold robberies are of frequent occurrence. Strikes are common. Thefts and murders are committed on every hand. Men possessed of demons are taking the lives of men, women, and little children. Men have become infatuated with vice, and every species of evil prevails.

> “وضعیت امور در جهان نشان می‌دهد که زمان‌های پرآشوب درست بر ما فرارسیده است. روزنامه‌های روزانه آکنده از نشانه‌های نبردی هولناک در آینده‌ای نزدیک‌اند. دزدی‌های جسورانه به‌کرات رخ می‌دهد. اعتصاب‌ها رایج است. دزدی‌ها و قتل‌ها از هر سو ارتکاب می‌یابند. مردانی که گرفتار دیوها شده‌اند، جان مردان، زنان، و کودکان خردسال را می‌گیرند. انسان‌ها شیفتهٔ فساد شده‌اند، و هر نوع شرارت حاکم است.

> “The enemy has succeeded in perverting justice and in filling men’s hearts with the desire for selfish gain.

> «دشمن در منحرف ساختن عدالت و آکنده کردن دل‌های انسان‌ها از میل به سودجوییِ خودخواهانه کامیاب شده است.»

> “‘Justice standeth afar off: for truth is fallen in the street, and equity cannot enter.’ Isaiah 59:14. In the great cities there are multitudes living in poverty and wretchedness, well-nigh destitute of food, shelter, and clothing; while in the same cities are those who have more than heart could wish, who live luxuriously, spending their money on richly furnished houses, on personal adornment, or worse still, upon the gratification of sensual appetites, upon liquor, tobacco, and other things that destroy the powers of the brain, unbalance the mind, and debase the soul. The cries of starving humanity are coming up before God, while by every species of oppression and extortion men are piling up colossal fortunes.

> «“عدالت از دور ایستاده است، زیرا راستی در کوچه‌ها افتاده است، و انصاف نمی‌تواند داخل شود.” اشعیا 59:14. در شهرهای بزرگ، انبوهی از مردم در فقر و تیره‌روزی زندگی می‌کنند و نزدیک به آن‌اند که از خوراک، سرپناه و پوشاک بی‌بهره باشند؛ حال آنکه در همان شهرها کسانی هستند که بیش از آنچه دل آرزو تواند کرد در اختیار دارند، در تجمل زندگی می‌کنند، و پول خود را صرف خانه‌های مجلل و آراسته، زینت شخصی، یا بدتر از آن، ارضای امیال نفسانی، مشروبات الکلی، تنباکو، و چیزهای دیگری می‌کنند که قوای مغز را از میان می‌برد، ذهن را از تعادل خارج می‌سازد، و جان را به فساد می‌کشاند. فریادهای بشریت گرسنه به حضور خدا برمی‌خیزد، در حالی که انسان‌ها با هر گونه ظلم و باج‌ستانی، ثروت‌های عظیم بر هم می‌انبازند.»

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> «در یک occasion، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در season شب فراخوانده شدم تا ببینم ساختمان‌هایی طبقه بر طبقه به سوی آسمان سر برمی‌آورند. این ساختمان‌ها به‌عنوان نسوز تضمین شده بودند، و برای جلال بخشیدن به مالکان و سازندگانشان برپا شده بودند. این ساختمان‌ها بالاتر و باز هم بالاتر اوج می‌گرفتند، و در آنها گران‌بهاترین مصالح به کار رفته بود. آنان که این ساختمان‌ها از آنِ ایشان بود، از خود نمی‌پرسیدند: «چگونه می‌توانیم خدا را به بهترین وجه جلال دهیم؟» خداوند در اندیشه‌های ایشان نبود.»

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> «با خود اندیشیدم: “آه، کاش آنان که بدین‌گونه دارایی خود را صرف می‌کنند، می‌توانستند راه و روش خویش را آن‌گونه که خدا می‌بیند ببینند! ایشان بناهای باشکوه بر هم می‌افرازند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای جهان چه اندازه ابلهانه است. آنان با تمامی قوای دل و ذهن در پی آن نیستند که چگونه خدا را جلال دهند. این را، که نخستین وظیفهٔ انسان است، از نظر دور داشته‌اند.”»

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> «چون این بناهای بلند برپا می‌شد، مالکان با غروری جاه‌طلبانه شادمان بودند که پولی دارند تا آن را در ارضای نفسِ خویش و برانگیختن حسدِ همسایگانشان به کار برند. بخش بزرگی از پولی که بدین‌سان سرمایه‌گذاری کردند، از راه اجحاف، از راه در تنگنا نهادن و فرسودن فقرا به دست آمده بود. آنان فراموش کردند که در آسمان حسابِ هر معاملهٔ تجاری نگاه داشته می‌شود؛ هر دادوستدِ ناعادلانه، هر عملِ متقلبانه، در آنجا ثبت می‌گردد. زمانی فرا می‌رسد که انسان‌ها در فریبکاری و گستاخیِ خود به نقطه‌ای خواهند رسید که خداوند اجازه نخواهد داد از آن فراتر روند، و خواهند آموخت که برای بردباریِ یَهُوَه حدّی هست.»

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 11–13.

> «صحنه‌ای که سپس در برابر من گذشت، هشداری از آتش‌سوزی بود. مردان به ساختمان‌های بلند و به‌اصطلاح ضدّ حریق می‌نگریستند و می‌گفتند: “آن‌ها کاملاً در امان‌اند.” امّا این ساختمان‌ها چنان سوختند که گویی از قیر ساخته شده بودند. ماشین‌های آتش‌نشانی هیچ کاری نمی‌توانستند برای جلوگیری از ویرانی انجام دهند. آتش‌نشانان قادر به به‌کار انداختن ماشین‌ها نبودند.» Testimonies, volume 9, 11–13.

The “debate” that took place over methodology in the beginning of the period represented by Daniel chapter one; and also represented by Daniel chapters one through three; and also represented by the history beginning on August 11, 1840; and also represented in the history of John chapter six, at the crisis in Galilee; and also represented by the history of September 11, 2001 (until July 18, 2020), is now being repeated, not within Adventism at large, but among the dead dry bones that are being aroused from their lethargy by a “voice” crying in the wilderness.

«مباحثه‌ای» که در آغاز دوره‌ای که باب اول دانیال آن را به تصویر می‌کشد رخ داد؛ و نیز در آنچه باب‌های اول تا سوم دانیال نمایندگی می‌کنند؛ و نیز در تاریخی که از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز می‌شود؛ و نیز در تاریخِ باب ششم یوحنا، در بحران جلیل؛ و نیز در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (تا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰) بازنمایی شده است، اکنون بار دیگر تکرار می‌شود؛ نه در درون ادوِنتیسم به‌طور کلی، بلکه در میان استخوان‌های خشکِ مرده‌ای که به‌وسیلهٔ «آوازی» که در بیابان ندا می‌دهد از رخوت خویش بیدار می‌شوند.

We will take up the consideration of the methodology being the latter rain as represented in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine in our next article.

ما در مقالۀ بعدی به بررسی این موضوع خواهیم پرداخت که روش‌شناسی، همان بارانِ آخر است، چنان‌که در فصل‌های بیست‌وهشت و بیست‌ونهمِ کتاب اشعیا به تصویر کشیده شده است.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:8–13.

> اور میں نے خداوند کی آواز سنی جو فرما رہا تھا، میں کسے بھیجوں، اور ہماری طرف سے کون جائے گا؟ تب میں نے عرض کیا، میں حاضر ہوں؛ مجھے بھیج۔ اور اُس نے فرمایا، جا، اور اس قوم سے کہہ، تم سچ مچ سنو گے، پر نہ سمجھو گے؛ اور سچ مچ دیکھو گے، پر نہ بوجھو گے۔ اس قوم کے دل کو موٹا کر دے، اور اُن کے کانوں کو گراں کر دے، اور اُن کی آنکھیں بند کر دے؛ ایسا نہ ہو کہ وہ اپنی آنکھوں سے دیکھیں، اور اپنے کانوں سے سنیں، اور اپنے دل سے سمجھیں، اور رجوع لائیں، اور شفا پائیں۔ تب میں نے عرض کیا، اے خداوند، کب تک؟ اور اُس نے جواب دیا، جب تک شہر بے باشندہ ویران نہ ہو جائیں، اور گھر آدمی سے خالی نہ ہوں، اور ملک بالکل سنسان نہ ہو جائے، اور خداوند آدمیوں کو دُور ہٹا دے، اور ملک کے بیچوں بیچ بڑی ویرانی واقع ہو۔ لیکن اُس میں ابھی ایک دسواں حصہ باقی رہے گا، اور وہ پھر لوٹے گا، اور کھایا جائے گا؛ جیسے بطم اور بلوط، جن کا تنا اُس وقت بھی باقی رہتا ہے جب وہ اپنے پتے گرا دیتے ہیں: اسی طرح مُقدّس نسل اُس کا تنا ہوگی۔ یسعیاہ 6:8–13۔

Back to Articles