Article

# کتاب دانیال — شماره یکصد و چهار

آشکار ساختن قاعدهٔ نبوی: درک داوری‌های تحقیقی و اجرایی در ایام آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

ما آن قاعدۀ نبوی را برقرار می‌کنیم که شیرِ سبطِ یهودا در کارِ گشودنِ مُهرِ شش آیۀ پایانیِ دانیال یازده، در «زمانِ آخر»، در سال ۱۹۸۹، هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی به‌وسیلهٔ اتحادی پنهانی میان رونالد ریگان و پاپِ روم برانداخته شد، مشخص ساخت. ما نشان داده‌ایم که کاربردهای سه‌گانۀ روم و سقوطِ بابِل، آن زن و آن وحشی را که او بر آن سوار است و بر آن سلطنت می‌کند، در مکاشفه هفده شناسایی می‌کند.

په اوولسم او اتلسم فصلونو کې د ښځې او ځناور انځورنه هغه پرله‌پسې قضاوت څرګندوي چې خدای یې پر عصري بابل راولي، چې له نږدې راتلونکي د يکشنبې له قانون څخه پیلېږي او تر هغه وخته دوام کوي چې ميکائيل راپاڅي او د انسانانو د ازمېښت موده وتړل شي. دغه موده د خدای د اجرایي قضاوت لومړۍ برخه نښه کوي، چې د هغه د رحمت له امتزاج سره ترسره کېږي. بيا، د اوو وروستيو آفتونو سره، د هغه له قضاوتونو سره هېڅ رحمت نه وي ګډ. دغه دوه پړاوونه په تحقيقي قضاوت کې هم استنباط شوي دي، چې د 1844 کال د اکتوبر په 22 پيل شوی و. تحقيقي قضاوت د مړو د پلټنې او قضاوت په پيل سره شروع شو، او د 2001 کال د سپتمبر په 11 د ژونديو تحقيقي قضاوت پيل شو.

زندگان کی عدالت بھی دو ادوار میں تقسیم ہے۔ پہلا دور 11 ستمبر 2001 سے شروع ہوتا ہے، اُن لوگوں کی تفتیش اور عدالت کے ساتھ جو ایک لاکھ چوالیس ہزار میں شامل ہونے کے امیدوار ہیں، کیونکہ عدالت خدا کے گھرانے سے شروع ہوتی ہے۔ مُردوں کی تحقیقی عدالت صرف اُن ہی پر انجام دی گئی تھی جن کے نام زندگی کی کتاب میں اُن کی زندگی کے کسی نہ کسی وقت درج کیے گئے تھے۔ پھر اُن مُردوں کے نام، جو لکھے اور ثبت کیے گئے تھے، گناہوں کی کتاب کے ساتھ مقابلہ کیے گئے۔ اگر اُن کے گناہ ایسے تھے جن کا اقرار نہ کیا گیا ہو تو اُن کے نام زندگی کی کتاب سے مٹا دیے گئے۔ زندگان کی تحقیقی عدالت کی تخصیص یوں کی جاتی ہے کہ وہ خدا کے گھرانے سے شروع ہوتی ہے، جبکہ مُردوں کی تحقیقی عدالت میں ایسی کسی تخصیص کی ضرورت نہ تھی۔

در داوری تحقیقیِ زندگان، کلام خدا با دقت معین ساخته است که آن داوری در زمانِ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تن، از اورشلیم آغاز شد، که همان کلیسای خداست. کتاب مقدس شاهدی مستقیمِ دیگر نیز بر این حقیقت ارائه می‌کند.

> زیرا زمان آن رسیده است که داوری از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز گردد، فرجامِ کسانی که از انجیلِ خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟ ۱ پطرس ۴:۱۷

قضاوت زندگان از اورشلیم، یعنی خانهٔ خدا، آغاز می‌شود، و زمانی معیّن برای آغاز آن قضاوت وجود دارد. قضاوت زندگان در اورشلیم آغاز می‌شود هنگامی که دواتِ نویسنده از میان اورشلیم می‌گذرد و بر مردان و زنانی که برای رجاست‌هایی که در کلیسا و نیز در سرزمین به‌عمل می‌آید آه و ناله می‌کنند، علامتی می‌نهد.

اُن لوگوں کا طبقہ جو انجیل کی اطاعت نہیں کرتا، مکاشفہ باب سات میں ایک لاکھ چوالیس ہزار کے بالمقابل شناخت کیا گیا ہے، جہاں یوحنا انہیں ’’بڑی بھیڑ‘‘ کے طور پر متعین کرتا ہے۔ بڑی بھیڑ زندہ جانوں کے ایک ایسے طبقے کی نمائندگی کرتی ہے جن پر زندوں کی عدالت کے زمانہ میں فیصلہ کیا جاتا ہے، اور جنہوں نے خدا کی شریعت کی پوری طرح اطاعت نہیں کی، کیونکہ وہ پوپ کے سورج کے دن پر عبادت کرتے رہے ہیں۔ ریاستہائے متحدہ میں عنقریب آنے والے سنڈے لا کے وقت وہ لوگ جو حزقی ایل باب نو میں کاتب کے دوات والے فرشتہ کے ذریعہ مہر کیے گئے ہیں، جو مکاشفہ باب سات کی مہر بھی ہے، ایک جھنڈے کے طور پر بلند کیے جاتے ہیں۔ تب وہ لوگ جو اس وقت انجیل کی اطاعت نہیں کر رہے ہوں گے ساتویں دن کے سبت کے بارے میں جواب دہ ٹھہرائے جائیں گے۔

> “لیکن گزشتہ نسلوں کے مسیحیوں نے اتوار کا دن منایا، یہ سمجھتے ہوئے کہ وہ ایسا کر کے بائبل کے سبت کو مان رہے ہیں؛ اور اب بھی ہر کلیسیا میں، رومن کیتھولک جماعت کو بھی مستثنیٰ نہ کرتے ہوئے، سچے مسیحی موجود ہیں جو دیانت داری سے یہ ایمان رکھتے ہیں کہ اتوار ہی وہ سبت ہے جو الٰہی تقرر سے مقرر ہوا ہے۔ خدا ان کے مقصد کی اخلاص مندی اور اپنے حضور ان کی راست بازی کو قبول کرتا ہے۔ لیکن جب اتوار کی پابندی قانون کے ذریعے نافذ کی جائے گی، اور دنیا کو حقیقی سبت کے التزام کے بارے میں روشنی دی جائے گی، تب جو کوئی خدا کے حکم کی خلاف ورزی کر کے ایسے حکم کی اطاعت کرے گا جس کا اختیار روم کے اختیار سے بڑھ کر نہیں، وہ اس طرح خدا سے بڑھ کر پاپائیت کی تعظیم کرے گا۔ وہ روم اور اس قوت کو خراجِ عقیدت پیش کر رہا ہے جو روم کے مقرر کردہ ادارے کو نافذ کرتی ہے۔ وہ حیوان اور اس کی مورت کی پرستش کر رہا ہے۔ پس جب لوگ اُس ادارے کو رد کریں گے جسے خدا نے اپنی اقتدار کی علامت قرار دیا ہے، اور اس کے بدلے اُس چیز کی تعظیم کریں گے جسے روم نے اپنی برتری کے نشان کے طور پر چنا ہے، تو وہ یوں روم سے وفاداری کی علامت—‘حیوان کا نشان’—قبول کریں گے۔ اور جب تک یہ معاملہ اس طرح صاف طور پر لوگوں کے سامنے نہ رکھ دیا جائے، اور انہیں خدا کے احکام اور انسانوں کے احکام کے درمیان انتخاب کرنے پر نہ لایا جائے، اُس وقت تک جو لوگ خلاف ورزی میں قائم رہیں گے وہ ‘حیوان کا نشان’ حاصل نہیں کریں گے۔” The Great Controversy, 449.

نشانِ کسانی که مُهر شده‌اند، اوست که آنان را که از انجیل اطاعت نمی‌کنند، به اطاعت فرا می‌خواند.

> اور اُس دن یَسّی کی ایک جڑ ہوگی، جو قوموں کے لیے جھنڈا بن کر کھڑی ہوگی؛ اُمّتیں اُسی کی طالب ہوں گی؛ اور اُس کی آرام گاہ جلالی ہوگی۔ اور اُس دن یوں ہوگا کہ خداوند دوسری بار پھر اپنا ہاتھ بڑھائے گا تاکہ اپنے لوگوں کے باقی ماندہ کو، جو بچ رہیں گے، اسور سے، مصر سے، فتروس سے، کوش سے، عیلام سے، شنعار سے، حمات سے، اور سمندر کے جزیروں سے واپس حاصل کرے۔ اور وہ قوموں کے لیے ایک جھنڈا بلند کرے گا، اور اسرائیل کے جلا وطنوں کو جمع کرے گا، اور یہوداہ کے پراگندہ لوگوں کو زمین کے چاروں کونوں سے اکٹھا کرے گا۔ یسعیاہ 11:10–12۔

کسانی که اکنون از انجیل اطاعت نمی‌کنند، در حالی که زنده‌اند داوری می‌شوند؛ اما داوریِ ایشان باید پس از داوریِ تحقیقیِ آن یکصد و چهل و چهار هزارِ زنده واقع شود، زیرا آنان تنها از طریق دیدنِ مردان و زنانی که در خلال بحرانِ قانون یکشنبهٔ در شُرُفِ وقوع، مُهر خدا را دارند، می‌توانند هشدار یابند.

> «کار روح‌القدس این است که جهان را از گناه، و از عدالت، و از داوری ملزم سازد. جهان تنها هنگامی می‌تواند هشدار یابد که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌واسطهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند و بر اساس اصولی عالی و مقدس رفتار می‌کنند و به‌گونه‌ای والا و رفیع، خط تمایز میان کسانی را که احکام خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آنها را زیر پا لگدمال می‌کنند، نشان می‌دهند. تقدیسِ روح، تفاوت میان کسانی را که مُهر خدا را دارند و کسانی را که روزِ استراحتی جَعلی را نگاه می‌دارند، آشکار می‌سازد. هنگامی که آزمون فرا رسد، به‌روشنی نشان داده خواهد شد که نشانِ وحش چیست. آن، نگاه‌داشتنِ یکشنبه است. کسانی که پس از شنیدن حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، امضای مردِ گناه را بر خود دارند، او که می‌پنداشت زمان‌ها و شریعت را تغییر دهد.» Bible Training School, December 1, 1903.

قضاوت اجرایی، که در آن کارِ الیاسِ سوم به انجام می‌رسد، با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد آغاز می‌شود. این قضاوت از دو دورهٔ زمانی تشکیل شده است؛ در دورهٔ نخست، داوری‌های خدا با رحمت درآمیخته است برای کسانی که اکنون از انجیل اطاعت نمی‌کنند، و سپس آن را هفت بلای آخر دنبال می‌کند که بی‌هیچ رحمتی فرو ریخته می‌شوند.

> «آزمائشی مہلت زیادہ دیر تک جاری نہیں رہے گی۔ اب خدا زمین سے اپنا روکنے والا ہاتھ اٹھا رہا ہے۔ مدتِ دراز سے وہ اپنے روحُ القدس کی وساطت سے مردوں اور عورتوں سے کلام کرتا رہا ہے؛ لیکن انہوں نے اس بلاہٹ پر کان نہیں دھرا۔ اب وہ اپنے لوگوں سے، اور دنیا سے، اپنے فیصلوں کے ذریعے کلام کر رہا ہے۔ ان فیصلوں کا وقت اُن لوگوں کے لیے رحمت کا وقت ہے جنہیں ابھی تک یہ جاننے کا موقع نہیں ملا کہ حق کیا ہے۔ خداوند اُن پر شفقت سے نظر کرے گا۔ اُس کا رحمت بھرا دل متاثر ہے؛ اُس کا ہاتھ اب بھی نجات دینے کے لیے بڑھا ہوا ہے۔ بڑی تعداد میں ایسے لوگ سلامتی کے گلے میں داخل کیے جائیں گے جو اِن آخری ایّام میں پہلی بار حق کو سنیں گے۔» Review and Herald, November 22, 1906.

آنان که از انجیل اطاعت نمی‌کنند، همان «گوسفندان دیگر»اند که عیسی وعده داد آنان را فراخوانَد، و چون ایشان را بخواند، آواز او را خواهند شنید.

> و گوسفندانِ دیگری نیز دارم که از این آغل نیستند؛ آنها را نیز باید بیاورم، و آواز مرا خواهند شنید؛ و یک گله و یک شبان خواهد بود. یوحنا ۱۰:۱۶.

«آواز»ی که آنان می‌شنوند، دومین «آواز»ِ مکاشفه باب هجده است، که در هنگام قانون یکشنبهِ قریب‌الوقوع با صدایی بلند ندا می‌دهد، آنگاه که داوریِ آن فاحشهٔ عظیم دوچندان می‌گردد، زیرا او پیمانهٔ مهلتِ آزمایشیِ گناهِ خود را لبریز ساخته است.

> نبی کہتا ہے، ‘‘میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اترتے دیکھا، جس کے پاس بڑا اختیار تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اُس نے بڑی قوت سے بلند آواز میں پکار کر کہا، بابلِ عظیم گر پڑا، گر پڑا، اور بدروحوں کا مسکن بن گیا ہے’’ (مکاشفہ 18:1، 2)۔ یہ وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتہ کے ذریعے دیا گیا تھا۔ بابل گر پڑا ہے، ‘‘کیونکہ اُس نے اپنی زناکاری کے غضب کی مَے تمام قوموں کو پلائی’’ (مکاشفہ 14:8)۔ وہ مَے کیا ہے؟—اُس کی جھوٹی تعلیمات۔ اُس نے چوتھے حکم کے سبت کے بدلے دنیا کو ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اُس جھوٹ کو دہرایا ہے جو شیطان نے ابتدا میں عدن میں حوّا سے کہا تھا—یعنی روح کی طبعی لافانیت۔ بہت سی ہم جنس خطاؤں کو بھی اُس نے دور دور تک پھیلا دیا ہے، ‘‘آدمیوں کے احکام کو تعلیمیں بنا کر سکھاتے ہیں’’ (متی 15:9)۔

> «هنگامی که عیسی خدمت عمومی خویش را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیز آن تطهیر نمود. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین تطهیر هیکل بود. بدین‌سان، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوت متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشته دوم این است: “بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا که همه امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانیده است” (مکاشفه 14:8). و در فریادِ بلندِ پیام فرشته سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید و مبادا از بلاهایش نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” (مکاشفه 18:4، 5).» Selected Messages, book 2, 118.

در قانون یک‌شنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد، داوری اجراییِ تدریجی بر بابلِ جدید آغاز می‌شود، و آخرین دورهٔ داوریِ زندگان، هم‌زمان با هم‌پوشانیِ این دو داوری، شروع می‌گردد. پیام‌آور سوم که راه را برای کارِ رسولِ عهد مهیا می‌سازد، نمایانگرِ کاری است در زمانِ داوریِ زندگان که در یازدهم سپتامبر 2001 آغاز شد و هنگامی پایان می‌یابد که آخرینِ کسانی که اکنون از انجیل اطاعت نمی‌کنند، ندای دومِ مکاشفهٔ باب هجده را بشنوند و از بابل بیرون آیند. آن کار، تصفیه و پالایشِ هیکلِ صد و چهل و چهار هزار تن را در آغازِ خدمتِ پیام‌آوری که راه را مهیا می‌سازد، مشخص می‌کند، و سپس پالایش و تصفیهٔ هیکلِ گروهِ عظیم را در پایانِ خدمتِ پیام‌آوری که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد.

در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا خواهد رسید، ظهور قدرت خدا که در روز پنتیکاست واقع شد، تکرار می‌گردد.

> «هیچ‌یک از ما هرگز مُهر خدا را دریافت نخواهد کرد، مادامی که در منش ما حتی یک لکه یا عیب باقی باشد. بر عهدهٔ ماست که نقص‌های منش خود را برطرف سازیم و معبد جان را از هر آلودگی پاک کنیم. آنگاه باران آخر بر ما خواهد بارید، همان‌گونه که باران اول بر شاگردان در روز پنطیکاست بارید....»

> «ای برادران، شما در کار عظیمِ آمادگی چه می‌کنید؟ آنان که با جهان متحد می‌شوند، قالبِ دنیوی را می‌پذیرند و برای نشانِ وحش آماده می‌گردند. اما آنان که به خویشتن اعتماد ندارند، که در حضور خدا خود را فروتن می‌سازند و جان‌های خویش را با اطاعت از حقیقت پاک می‌کنند، اینان قالبِ آسمانی را دریافت می‌کنند و برای مُهرِ خدا بر پیشانی‌های خود آماده می‌شوند. هنگامی که فرمان صادر گردد و آن نقش نهاده شود، سیرتِ ایشان تا ابد پاک و بی‌لکه باقی خواهد ماند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۴، ۲۱۶.

اینجاست که ممکن است در کلام نبوت، ظاهراً ناسازگاری‌ای به چشم آید و کسی در آن لغزش بخورد، هرچند چنین لغزشی ضرورتی ندارد. در پنتیکاست، در زمان شاگردان، پیامی که با قدرت تأیید شد، به سوی امت‌ها برده نشد؛ امت‌هایی که همان کسانی‌اند که در قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع، از اطاعت انجیل سر باز می‌زنند. پیامی که در پنتیکاست با قدرت تأیید شد، به اسرائیلِ کهن برده شد؛ اسرائیلی که برای سه سال و نیمِ دیگر، همچنان در آخرین زمانِ آزمون خود به سر می‌برد.

> ہفتاد ہفتے تیرے لوگوں اور تیرے مقدس شہر پر مقرر کیے گئے ہیں، تاکہ سرکشی کا خاتمہ ہو، گناہوں کا اختتام کیا جائے، بدکرداری کا کفارہ دیا جائے، ابدی راست‌بازی قائم کی جائے، رویا اور نبوت پر مہر کی جائے، اور نہایت مقدس کو مسح کیا جائے۔ دانی ایل 9:24۔

پیامی که در پنطیکاست قوت یافت، تا سال ۳۴ میلادی، یعنی زمانی که استیفان سنگسار شد، به کسانی که از انجیل اطاعت نکردند رسانده نشد. خواهر وایت بارها به این حقیقت اشاره می‌کند.

> «سپس فرشته گفت: “او عهد را با بسیاری برای یک هفته [هفت سال] استوار خواهد ساخت.”» برای هفت سال پس از آنکه نجات‌دهنده خدمت خود را آغاز کرد، انجیل می‌بایست به‌طور ویژه به یهودیان موعظه شود؛ به‌مدت سه سال و نیم به‌وسیلهٔ خودِ مسیح، و پس از آن به‌وسیلهٔ رسولان. «و در نصف آن هفته، قربانی و هدیه را موقوف خواهد ساخت.» دانیال 9:27. در بهار سال 31 میلادی، مسیح، قربانی حقیقی، بر جلجتا تقدیم شد. آنگاه پردهٔ هیکل از بالا تا پایین به دو پاره شد و نشان داد که قداست و معنای خدمت قربانی از میان رفته است. زمان آن رسیده بود که قربانی و هدیهٔ زمینی پایان یابد.

> „آن یک هفته—هفت سال—در سال ۳۴ میلادی به پایان رسید. سپس یهودیان با سنگسار کردن استیفان، سرانجام ردّ انجیل را از سوی خود مُهر کردند؛ شاگردانی که بر اثر جفا پراکنده شده بودند، «به هر جا می‌رفتند، به کلام موعظه می‌کردند» (اعمال ۸:۴)؛ و اندکی بعد، شائولِ آزاردهنده ایمان آورد و پولُس، رسولِ امت‌ها، گردید.» آرزوی اعصار، ۲۳۳.

پيغامی كه در روز پنطيكاست، پنجاه روز پس از قيام مسيح، قدرت يافت، با قانون يكشنبه هم‌راستا است، جايی كه انجيل، گوسفندان ديگر مسيح را از بابل فرا می‌خواند؛ با اين حال، تا سه سال و نيم پس از صليب نبود كه يهوديان «ردّ خود نسبت به انجيل را مُهر كردند»، و آنگاه پيام به امّت‌ها رسيد، كه همان كسانی‌اند كه در آن زمان از انجيل اطاعت نكرده بودند. اين تناقضِ ظاهری با اين تعيين بيشتر بزرگ‌نمايی می‌شود كه در سال 34 ميلادی يهوديان ردّ خود نسبت به انجيل را مُهر كردند، زيرا خواهر وايت سخنی ديگر می‌گويد.

> «چون تمام نظامِ آیینیْ نمادینِ مسیح بود، جدا از او هیچ ارزشی نداشت. هنگامی که یهودیان با سپردن او به مرگ، ردِّ خود نسبت به مسیح را مُهر کردند، هر آنچه را که به معبد و خدمات آن معنا می‌بخشید، رد کردند. قداستِ آن رخت بربسته بود. محکوم به نابودی بود. از آن روز به بعد، قربانی‌ها و خدمتی که با آنها پیوند داشت، بی‌معنا بود. همچون هدیهٔ قائن، آنها ایمان به نجات‌دهنده را بیان نمی‌کردند. یهودیان با کشتن مسیح، در حقیقت معبدِ خود را ویران کردند. هنگامی که مسیح مصلوب شد، پردهٔ درونیِ معبد از بالا تا پایین به دو نیم دریده شد، و این دلالت می‌کرد بر اینکه آن قربانیِ عظیمِ نهایی تقدیم شده است و نظامِ قربانی‌ها برای همیشه به پایان رسیده است.» آرزوی اعصار، ۱۶۵.

آیا یهودیان ردِّ خود نسبت به انجیل را در سنگسار استیفان مُهر کردند یا بر صلیبِ مسیح؟ این تناقضِ ظاهری با تناقضِ ظاهریِ مربوط به شناساییِ ظهورِ قدرتِ خدا در پنتیکاست با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، مرتبط است.

ما قصد داریم این تناقضِ ظاهری را در مقالۀ بعدی روشن کنیم، اما مایلم یادآور شوم که هدف این بررسیِ خاص بر این واقعیت استوار است که انبیا آن را مشخص ساخته‌اند: قوم لائودکیاییِ خدا در ایام آخر، داوری را درک نمی‌کنند. ما زمانی را صرف کرده‌ایم تا ادوار و مقاصد گوناگونِ داوری را مرور کنیم، تا به‌روشنی دریابیم که داوریِ تحقیقی و داوریِ اجرایی هر دو چگونه در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد به هم می‌رسند. برای آنکه مکاشفۀ مرتبط با تناقضاتِ ظاهری‌ای را که اکنون مطرح کرده‌ایم ببینیم، لازم بود این عناصر مورد بازبینی قرار گیرند.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> «کاتولیک‌های رومی اذعان می‌کنند که تغییرِ سَبْت به‌وسیلهٔ کلیسای ایشان انجام شده است، و همین تغییر را دلیلی بر اقتدار برتر کلیسا می‌شمارند. آنان اعلام می‌دارند که پروتستان‌ها، با نگاه داشتنِ روز نخستِ هفته به‌عنوان سَبْت، قدرت او را در وضعِ قانون در امور الهی به رسمیت می‌شناسند. کلیسای روم از ادعای معصومیتِ خود دست نکشیده است؛ و هنگامی که جهان و کلیساهای پروتستان، سَبْتی جعلی را که او پدید آورده است می‌پذیرند، در حالی که سَبْتِ یَهُوَه را رد می‌کنند، عملاً این ادعا را به رسمیت می‌شناسند. ممکن است برای این تغییر به مرجعیت استناد کنند، اما بطلانِ استدلالِ ایشان به‌آسانی آشکار می‌شود. پیروِ پاپ آن‌قدر زیرک هست که ببیند پروتستان‌ها خود را فریب می‌دهند و آگاهانه چشمان خویش را بر واقعیاتِ این امر می‌بندند. هرچه نهادِ یکشنبه بیشتر مقبولیت می‌یابد، او شادمان می‌شود، زیرا اطمینان دارد که سرانجام تمامی جهانِ پروتستان را زیر پرچمِ روم خواهد آورد.»

> “تبدیلیِ سبت، نشان یا مُہرِ اقتدارِ کلیسایِ روم ہے۔ جو لوگ، حکمِ چهارم کے مطالبات کو سمجھتے ہوئے، سچے سبت کے بجائے جھوٹے سبت کو ماننے کا انتخاب کرتے ہیں، وہ اس اقتدار کو، جس کے حکم ہی سے یہ مقرر کیا گیا ہے، اسی کے ذریعہ تعظیم پیش کرتے ہیں۔ وحش کی مُہر پاپائی سبت ہے، جسے دنیا نے خدا کی مقرر کردہ روز کے بجائے قبول کر لیا ہے۔”

> “اما زمانی که برای دریافت نشان وحش، آن‌گونه که در نبوت تعیین شده است، فرا رسد، هنوز نیامده است. زمانِ آزمون هنوز فرانرسیده است. در هر کلیسا مسیحیانِ حقیقی وجود دارند، و جماعتِ کاتولیکِ رومی نیز مستثنا نیست. هیچ‌کس محکوم نمی‌شود مگر آنکه نور را دریافت کرده و الزامِ فرمانِ چهارم را دیده باشد. اما هنگامی که فرمانی برای تحمیلِ سَبَّتِ جعلی صادر شود، و نداءِ بلندِ فرشتهٔ سوم مردم را بر ضد پرستشِ وحش و تصویرِ آن هشدار دهد، آنگاه خطِ فاصل میان باطل و حق به‌روشنی کشیده خواهد شد. سپس آنان که همچنان در تجاوز باقی بمانند، نشانِ وحش را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خویش دریافت خواهند کرد.”

> «با گام‌هایی شتابان به این دوره نزدیک می‌شویم. هنگامی که کلیساهای پروتستان با قدرتِ سکولار متحد شوند تا دینی کاذب را پشتیبانی کنند، دینی که نیاکانِ آنان به سبب مخالفت با آن سخت‌ترین آزارها را متحمّل شدند، آنگاه سَبَّتِ پاپی به وسیلهٔ اقتدارِ مشترکِ کلیسا و دولت تحمیل خواهد شد. ارتدادی ملّی رخ خواهد داد که پایان آن جز ویرانیِ ملّی نخواهد بود.» Bible Training School، 2 فوریهٔ 1913

Back to Articles