Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Six

کتاب یوئیل و کلیسای لائودیکیهٔ ادونتیست‌های روز هفتم - شمارهٔ بیست‌وشش

Number Twenty-Six

شمارهٔ بیست‌وشش

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

چهار نسلِ یوئیل، ویرانیِ تدریجیِ تاکستانِ خدا را از سال ۱۸۶۳ تا زمانِ قانونِ یکشنبه به تصویر می‌کشند. عددِ چهار همچنین نمادِ چهار صفت از شخصیتِ مسیح است. کروبیانِ درونِ مَقدِس چهار تجلّیِ چهره‌گون دارند، و آن تجلّیات با تقسیمِ چهارگانهٔ اسرائیلِ باستان، آنگاه که گرداگردِ مَقدِس اردو می‌زدند، مطابقت دارند. همچنین نمایانگرِ چهار انجیل هستند.

> As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

> और उनके मुखों की समानता यह थी कि उन चारों का एक मनुष्य का मुख था, और दाहिनी ओर सिंह का मुख; और उन चारों की बाईं ओर बैल का मुख था; उन चारों का उकाब का मुख भी था। यहेजकेल 1:10।

> And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

> اور پہلا حیوان شیر کے مانند تھا، اور دوسرا حیوان بچھڑے کے مانند، اور تیسرے حیوان کا چہرہ انسان کا سا تھا، اور چوتھا حیوان اُڑتے ہوئے عقاب کے مانند تھا۔ مکاشفہ 4:7۔

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

کتابِ مقدس (گنتی ۲) بارہ قبائل کو—سوائے لاوی کے، جو خیمۂ اجتماع کے عین گرد خیمہ زن تھے—چار لشکروں میں منظم بیان کرتی ہے، ہر ایک میں تین تین قبیلے، جو مقدِس کے گرد چاروں اصلی سمتوں میں اپنے اپنے جھنڈے، یعنی عَلَم یا نشان، کے تحت مقرر تھے۔ یہ ترتیب ایک رمزی مماثلت پیدا کرتی تھی، جس میں زمینی لشکر آسمانی تخت کی اُس صورت کی عکاسی کرتا ہے جس کی نگہبانی کروبی کرتے ہیں۔

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

یہوداہ مشرق کی طرف، مقدِس کے دروازے پر طلوع ہوتے ہوئے سورج کی سمت، خیمہ زن تھا۔ یہوداہ کا عَلَم شیر تھا، کیونکہ وہ یہوداہ کے قبیلے کے شیر کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہوداہ کے ساتھ دو قبیلے اِسّاکار اور زبولون تھے۔ یوحنا کے رُویا میں پہلا حیوان شیر کی مانند تھا، جیسے حزقی ایل کے کروبیوں کے چہروں میں ایک چہرہ شیر کا تھا۔ روبین، یعنی انسان کی علامت، جنوب کی طرف شمعون اور جاد کے ساتھ تھا۔ مغرب کی طرف افرائیم تھا، اور اس کے ساتھ بنیمین اور منسّی، جن کی نمائندگی بیل سے کی گئی تھی۔ شمال کی طرف دان تھا، اور اس کے ساتھ آشر اور نفتالی، جن کی نمائندگی عقاب سے کی گئی تھی۔ آسمانی مقدِس کے چار چہروں کے ساتھ قبیلوں کی نسبت چاروں اناجیل میں ظاہر کی گئی ہے۔

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

متی شیرِ سبطِ یہوداہ ہے، مرقس قربانی کا بیل ہے، لوقا انسان ہے اور یوحنا بلند پرواز عقاب۔ مسیح، سبطِ یہوداہ کے شیر کی حیثیت سے، اپنے آپ کو اُس ہستی کے طور پر ظاہر کرتا ہے جو اپنے نبوی کلام پر مہر بھی لگاتا ہے اور اُس کی مہر بھی کھولتا ہے۔ متی کی کتاب میں مسیحائی نبوتوں کی تکمیل کے متعلق براہِ راست حوالہ جات (12) دیگر تینوں اناجیل کے مجموعے سے بھی زیادہ ہیں۔ اس میں معمولی سا بھی مقابلہ نہیں۔

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

کتابِ متی خدا کے نبوی کلام کی نمائندگی کرتی ہے۔ لوقا، جو ایک طبیب تھا، اپنی انجیل کو مسیح کے ابنِ آدم ہونے کے نقطۂ نظر سے پیش کرتا ہے، کیونکہ لوقا انسان کا چہرہ ہے۔ مرقس اپنی انجیلِ مسیح کو اُس قربانی کے نذرانہ کے نقطۂ نظر سے پیش کرتا ہے جس کی نمائندگی مسیح نے کی، کیونکہ مرقس بیل ہے۔ یوحنا وہ بلند پرواز عقاب ہے، جس نے انجیلِ مسیح کی اپنی پیشکش میں خدا کی گہری باتوں کو پیش کیا۔

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

درکِ کتابِ متّی آن‌گونه که در کلامِ نبوّتی بازنموده شده است، امری مهم است. کتابِ متّی شیرِ سبطِ یهوداست، سرورِ کلامِ نبوّتیِ او، شمارندهٔ شگفتِ اسرار، زبان‌دانِ شگفت، همان که کلامِ خود را مُهر می‌نهد و از مُهر می‌گشاید. عیسی الف و یاء است، و او کلمه است. نخستین کتابِ عهدِ جدید و آخرین کتابِ عهدِ جدید، کتاب‌هایی نبوّتی‌اند. بیشترِ مردم این حقیقت را دربارهٔ کتابِ مکاشفه می‌دانند، امّا ممکن است درنیافته باشند که متّی الفِ عهدِ جدید است؛ پس باید با یاءِ عهدِ جدید هم‌سو باشد. باید نمایانگرِ پایان باشد، که همان کتابِ مکاشفه است.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

لہٰذا، جب ہم متی میں پیدایش کی عہد کی تاریخ کی سلسلہ وار parallel line کو، جیسا کہ ابواب گیارہ سے بائیس تک پیش کی گئی ہے، پاتے ہیں، تو یہ اس حقیقت سے کم نہیں کہ متی کے قبیلے کے شیر اس سچائی کو کھول رہا ہے۔ عہد کی تاریخ کے وہ بارہ ابواب، جن کی نمائندگی پیدایش، متی اور مکاشفہ میں کی گئی ہے، اب کھولے جا رہے ہیں، اور ہم یہ شناخت کر رہے ہیں کہ متی کا باب تئیس تاکستان کی تمثیل میں داناؤں اور نادانوں کی جدائی کی نمائندگی کرتا ہے۔ سابقہ عہدی قوم پر آٹھ افسوس، جن کا نبوی ہم منصب اُن آٹھ جانوں میں پایا جاتا ہے جو ایک لاکھ چوالیس ہزار کی نمائندگی کرتی ہیں، اور جو سلامتی کے کشتی پر سوار ہوتی ہیں۔ 23 اُس کام کی نمائندگی ہے جو آسمانی مقدِس میں اُس وقت شروع ہوا جب 2300 دن 22 اکتوبر 1844 کو اپنے اختتام کو پہنچے، اور قریب الوقوع اتوار کے قانون کے وقت پھر ایسا ہی ہوگا۔ باب 23 اسی سچائی کو نشان زد کر رہا ہے۔

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

فصل بیست‌وچهارم در زمانی رخ می‌دهد که مسیح به‌تازگی گفت‌وگوی خود را با اسرائیلِ مرتد به پایان رسانده و برای آخرین بار از معبد یهود بیرون رفته است. عدد 24 نمادِ انتقال اسرائیلِ کهن به اسرائیلِ جدید است؛ همان نقطهٔ دقیق در تاریخ نبوت که مسیح در آن ایستاده بود، آنگاه که پیام خود را در متی بیست‌وچهار عرضه کرد. پیام نبویِ متی 24 نمونه‌ای الهی از روش‌شناسیِ «خط بر خط» است که به‌طور خاص تاریخ میلری‌ها، و بنابراین تاریخ صد و چهل و چهار هزار را مورد خطاب قرار می‌دهد. عدد 24 به‌وسیلهٔ کلیسای مکاشفهٔ دوازده نمود می‌یابد، کلیسایی که بر ماه ایستاده است؛ ماهی که نورِ آفتابِ عدالت را بازمی‌تاباند. بر سر او دوازده ستاره است که نمایانگر 24 هستند، زیرا او تاریخِ منتهی به تولد مسیح را مجسم می‌سازد؛ زمانی که دوازده سبطِ اسرائیلِ کهن به دوازده شاگردِ اسرائیلِ جدید تبدیل می‌شدند. در فصل بیست‌وچهار، تاریخ میلری از 1798 تا نومیدیِ عظیم بازنمایی شده است. سپس متی 25 فرا می‌رسد.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

شمارۀ ۲۵ نمادی از لاویان است، خواه نیک و خواه بد؛ اما به همان اندازه، نمایانگر جداسازی لاویان حکیم از لاویان شریر نیز هست. متی ۲۵ بر پایۀ سه شاهد، یا سه مَثَل، فرایند جداسازی‌ای را معین می‌سازد که با شمارۀ بیست‌وپنج به تصویر کشیده شده است. البته مَثَل ده باکره، تاریخ میلری‌ها و نیز تاریخ صد و چهل و چهار هزار را نمایندگی می‌کند. آن تاریخ، تاریخِ فرشتۀ اول است؛ مَثَل قنطارها، فرشتۀ دوم است؛ و مَثَل گوسفندان و بزها، داوریِ فرشتۀ سوم است.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

فصل‌های بیست‌وشش تا بیست‌وهشت، تاریخ فِصَح را تا فرمان بشارتیِ پس از مصلوب‌شدن مشخص می‌کنند.

> And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

> اور ایسا ہوا کہ جب یسوع یہ سب باتیں مکمل کر چکا تو اُس نے اپنے شاگردوں سے کہا، تم جانتے ہو کہ دو دن کے بعد عیدِ فسح ہے، اور ابنِ آدم مصلوب کیے جانے کے لیے حوالہ کر دیا جاتا ہے۔ متی 26:1، 2

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

خلاصهٔ نشانه‌های گوناگون در فصل ۲۶ چنین است: در آیات ۳ تا ۵، توطئه‌ای برای کشتن عیسی طرح می‌شود. سپس در آیات ۶ تا ۱۳، عیسی در بیت‌عَنیا مسح می‌گردد. در آیات ۱۴ تا ۱۶، یهودا مسیح را به سی پارهٔ نقره تسلیم می‌کند. سپس در آیات ۱۷ تا ۲۵، عید فِصَح با شاگردان او فرامی‌رسد. در آیات ۲۶ تا ۲۹، عیسی عشای ربانی را برقرار می‌سازد، و در آیهٔ ۳۰، عیسی انکار پطرس را پیشگویی می‌کند. در آیات ۳۶ تا ۴۶، عیسی در جَتْسیمانی است. در آیات ۴۷ تا ۵۶، عیسی دستگیر می‌شود، سپس در آیات ۵۷ تا ۶۸، عیسی در حضور قیافا و سَنهِدرین قرار می‌گیرد. از آیهٔ ۶۹ به بعد، انکار مسیح از سوی پطرس بیان می‌شود. این فصل مشتمل بر ده نشانهٔ مشخص است که باید در ایام آخر تکرار شوند.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

باب بیست‌وهفتم نیز ده نشانهٔ متمایز دارد. عیسی به پیلاطس سپرده می‌شود، سپس یهودا خود را حلق‌آویز می‌کند، سپس عیسی را به حضور پیلاطس می‌برند، سپس باراباس برگزیده می‌شود، پیلاطس عیسی را برای مصلوب شدن تسلیم می‌کند، سپس عیسی را استهزا می‌کنند، سپس مصلوب شدن، سپس مرگ عیسی، سپس عیسی دفن می‌شود و آنگاه نگهبانِ قبر شهادت می‌دهد.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

باب بیست‌وهشتم تنها سه نشانهٔ راه دارد: نخست، رستاخیز؛ سپس دروغِ سنهدرین؛ و آنگاه مأموریت عظیم. سه فصل با بیست‌وسه نشانهٔ راهِ متمایزِ صلیب که در تاریخِ یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر تکرار خواهد شد.

## Matthew 26 – Ten Waymarks

متی 26 – ده نشانهٔ راه

- Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

  توطئۀ رؤسای کاهنان و مشایخ برای کشتن عیسی (آیات ۳–۵)

- Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

  مسح در بیت‌عنیا به‌وسیلهٔ زنِ دارای ظرفِ مرمرینِ عطر (آیات ۶–۱۳)

- Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

  یہوداہ تیس چاندی کے سکّوں کے عوض یسوع سے غداری کرنے پر راضی ہو جاتا ہے (آیات 14–16)

- Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

  آماده‌سازی و خوردنِ فِصَح با شاگردان (آیات 17–25)

- Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

  برقرارىِ عشاىِ ربانى (آیات ۲۶–۲۹)

- Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

  پطرس کے انکار کی پیشین گوئی (آیات 30–35)

- Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

  عذاب در جتسیمانی (آیات ۳۶–۴۶)

- Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

  خیانت و دستگیری عیسی (آیات ۴۷–۵۶)

- Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

  عیسیٰ کاہنِ اعظم قیافا اور سنہدرین کے سامنے پیش کیے گئے (آیات 57–68)

- Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

  انکارِ سہ گانۂ پطرس (آیات 69–75)

## Matthew 27 – Ten Waymarks

متی ۲۷ – ده نشانهٔ راه

- Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

  عیسی به پیلاطس سپرده شد (آیات ۱–۲)

- Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

  پشیمانی و خودکشیِ یهودا (آیات ۳–۱۰)

- Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

  عیسیٰ پیلاطس کے سامنے — باضابطہ رومی مقدمہ (آیات 11–14)

- Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

  انتخابِ بَرابّاس بر یسوع (آیات ۱۵–۲۶)

- Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

  پیلاطس عیسی را تا مصلوب شود تسلیم می‌کند (شاملِ آزادیِ باراباس)

- Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

  تمسخر و تازیانه‌زدن به‌وسیلهٔ سربازان (آیات ۲۷–۳۱)

- The crucifixion (vv. 32–44)

  مصلوب شدن (آیات ۳۲–۴۴)

- The death of Jesus (vv. 45–50)

  مرگِ عیسی (آیات ۴۵–۵۰)

- Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

  نشانه‌های مافوق‌طبیعی و تدفین به‌دست یوسفِ رامه‌ای (آیات ۵۱–۶۱)

- Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

  مأمور شدن نگهبانان بر قبر (آیات ۶۲–۶۶)

## Matthew 28 – Three Waymarks

متی ۲۸ – سه نشانهٔ راه

- The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

  رستاخیز و قبرِ خالی (آیات ۱–۱۰)

- The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

  د دروغِ ستر کاهنانو او مشرانو له خوا سپاهیانو ته (آیتونه 11–15)

- The Great Commission (vv. 16–20)

  مأموریت عظیم (آیات ۱۶–۲۰)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

چنان‌که تجربهٔ مسیح از تدهین در بیت‌عنیا تا مأموریت عظیم، پایان خدمت زمینی او و آغاز انجیل برای همهٔ امت‌ها را رقم زد، به همین‌سان همین نشانه‌های راه در تجربهٔ باقی‌ماندگان خدا نیز، آنگاه که به پایان مهلت آزمون و پیروزی نهایی خویش نزدیک می‌شوند، تکرار می‌گردد.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

باب‌های بیست‌وششم تا بیست‌وهشتم، تاریخِ فِصَح را بر اساس ۲۳ نشانهٔ متمایز ترسیم می‌کنند که در تاریخِ منتهی به قانون یک‌شنبه و نیز در پیِ آن تکرار می‌شوند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

> «آمدنِ مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به مکانِ اقدس، برای تطهیرِ مقدِس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ عرضه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خویش، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویدادِ واحد هستند؛ و این همچنین به‌وسیلهٔ آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ بیان کرده است، به تصویر کشیده شده است.» نبرد عظیم، ۴۲۷.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

پایانِ ۲۳۰۰ روز در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در قانون یکشنبه تکرار می‌شود. بیست‌وسه نشانهٔ راهِ واقع در سه فصل پایانیِ متی، آن خون گران‌بها را که برای پیوند الوهیت با انسانیت به کار گرفته می‌شود، آشکار می‌سازند.

> “The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

> شفاعتِ مسیح به‌نفعِ انسان در قُدسِ اعلی، به همان اندازه برای نقشهٔ نجات ضروری است که مرگِ او بر صلیب ضروری بود. او به‌واسطهٔ مرگِ خود آن کاری را آغاز کرد که پس از قیامش، برای تکمیلِ آن به آسمان صعود نمود. ما باید به‌واسطهٔ ایمان، به درونِ حجاب داخل شویم، «جایی که پیشرو به‌خاطرِ ما داخل شده است.» عبرانیان ۶:۲۰. در آنجا نورِ صلیبِ جلجتا بازتاب می‌یابد. در آنجا می‌توانیم بصیرتی روشن‌تر نسبت به اسرارِ فدیه به‌دست آوریم. نجاتِ انسان با هزینه‌ای نامتناهی بر آسمان تحقق یافته است؛ قربانیِ تقدیم‌شده پاسخگوی گسترده‌ترین مطالباتِ شریعتِ شکستهٔ خداست. عیسی راه را به‌سوی تختِ پدر گشوده است، و از طریقِ وساطتِ او، اشتیاقِ صادقانهٔ همهٔ کسانی که با ایمان نزد او می‌آیند می‌تواند به حضورِ خدا عرضه شود.» نبرد عظیم، ۴۸۹.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

باب ۲۳ متی بر محکومیتِ کهانتِ جعلی تأکید می‌کند. باب‌های بیست‌وشش تا بیست‌وهشت، امگای باب ۲۳ هستند. لاویانِ تقلبی، و شورشِ فزایندهٔ مشایخ در طی چهار نسل، نشانه‌های راه را در سه بابِ پایانی پدید آوردند.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

بابِ بیست و چهارم روشِ «خط بر خط» را به‌عنوان روشِ مسیح معرّفی می‌کند، زیرا او از ویرانیِ اورشلیم برای توصیفِ آنچه هست، آنچه بوده است و آنچه خواهد بود، استفاده می‌کند.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

سقوط أورشليم سنة 70م وقع في اليوم نفسه من السنة الذي دُمِّرت فيه أورشليم أول مرة على يد نبوخذنصر. وكان تدمير أورشليم على يد نبوخذنصر تاريخًا ماضيًا، وأما تاريخ المسيح، حين استولى تيطس على أورشليم، فقد مثَّل نهاية العالم. إن متى 24 يبرز منهجية «سطرًا على سطر»، وبذلك يحدِّد «المنهجية» بوصفها عنصرًا من عناصر الشهادة النبوية.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

در باب ۲۴ است که مسیح ضرورتِ فهمِ «مکروهِ ویرانگر» را که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است، آشکار می‌سازد؛ همان فهمِ بنیادینی که از آنِ ویلیام میلر بود، و همان نمادی که رؤیا را در دانیال استوار می‌گرداند. این امر همچنین نمایانگرِ عصیانِ اَدونتیسم است، زیرا ایشان فهمِ میلری از «قربانیِ دائمی» را در کتاب دانیال رد کردند، و بدین‌سان در آن گمراهیِ شدیدِ مذکور در باب دومِ ۲ تسالونیکیان سهیم شدند. این باب به‌طور مستقیم با لوقا ۲۱ پیوند دارد، و از این‌رو ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را مشخص می‌سازد، که نمونه‌ای از ۱۱ سپتامبر تا قانونِ یکشنبه است. همچنین با «زمان‌های امت‌ها» در لوقا ۲۱:۲۴ ارتباط می‌یابد، که کلیدی اساسی در گشودنِ «هفت زمان»ِ موسی است، و در عین حال با اندازه‌گیریِ هیکل در مکاشفه ۱۱ نیز هم‌راستا می‌گردد.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

از باب بیست‌وسه آغاز می‌شود، سپس ۲۴ و ۲۵ می‌آیند، و آنگاه با ابواب ۲۶ تا ۲۷ پایان می‌پذیرد؛ سه بابی که دارای بیست‌وسه waymark هستند که اومگای آلفای باب بیست‌وسه‌اند. باب بیست‌وشش به‌اضافهٔ بیست‌وهفت و بیست‌وهشت مساوی است با «۸۱»، که نمادی از کهانت است. بر گواهیِ سه شاهد (پیدایش، متی و مکاشفه)، ابواب ۱۱ تا ۲۲ یک خط هستند. ابواب ۲۳ تا ۲۸ خطی از حقیقت‌اند که با ۲۳ آغاز می‌شود و با ۲۳ پایان می‌یابد.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

فصل‌های یک تا ده، نخستینِ سه خطّ نبوی در کتاب متی هستند: ده فصل، سپس دوازده فصل، و پس از آن شش فصل. الهام به ما اعلام می‌دارد که همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدّس در مکاشفه به هم می‌رسند و در آن پایان می‌یابند، و ازاین‌رو همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدّس در متی نیز به هم می‌رسند و در آن پایان می‌یابند. متی، به‌عنوان سیمای شیرِ سبطِ یهودا، دوازده نبوّتِ متمایزِ مسیحایی را معرّفی می‌کند، و آن دوازده بخش، نشانه‌های راهِ تاریخِ میلریت‌ها و یکصد و چهل و چهار هزار تن را پدید می‌آورند. چنان‌که کتاب مکاشفه با مکاشفهٔ عیسی مسیح آغاز می‌شود، فصل اوّلِ متی نیز مکاشفه‌ای از عیسی مسیح ارائه می‌دارد که با زندگی و شهادتِ موسی، با تاریخِ ضدّمسیح، پیوند می‌یابد، در حالی که سه عنصرِ کلیسای ظافر را، آن‌گونه که در نبی، کاهن، و پادشاه نمود یافته‌اند، معرّفی می‌کند.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

متی با مکاشفهٔ عیسی مسیح در چارچوب عهد خدا با قومی برگزیده آغاز می‌شود. از ابراهیم تا داود چهارده نسل بود، از داود تا اسارت در بابل چهارده نسل، و از بابل تا مسیح نیز چهارده نسل دیگر. نسب‌نامهٔ مسیح در متی با موسی همسو است، زیرا موسی آلفای مسیح، اومگا، است. زندگی صد و بیست‌سالهٔ موسی با صد و بیست سال زمانِ آزمایشی در تاریخ نوح مطابقت دارد. بنابراین، عهد نوح با عهدِ قومی برگزیده مرتبط است. صد و بیست سالِ موسی نمایانگر سه دورهٔ چهل‌ساله است که با کشتنِ مصری به‌دستِ موسی در پایانِ چهل سالِ نخست، و با کشته شدنِ نخست‌زادگان، فرعون و سپاهش در پایانِ دورهٔ دومِ چهل‌ساله، به انجام رسید. دورهٔ دومِ چهل‌ساله با شورشی در قادش پایان یافت و دورهٔ سومِ چهل‌ساله با دومین شورشِ قادش به پایان رسید. هر سه خط نبویِ آلفا در قادش پایان می‌یابند و سه خط نبویِ نسب‌نامهٔ متی در داود، اسارت در بابل، و رسولِ عهد به پایان می‌رسند.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

زمانی که آلفای موسی با اُمگای مسیح هم‌راستا می‌گردد، شش شاهدِ قادش پدید می‌آید، که عبارت است از 1863 و قانونِ یک‌شنبه. نسب‌نامهٔ متّی، داودِ پادشاه را در قادش قرار می‌دهد؛ همان‌جا که ادونتیسمِ مرتد به بابل برده می‌شود، در حالی که مسیح عهد را با صد و چهل و چهار هزار استوار می‌سازد. با قرار دادن داود در قانونِ یک‌شنبه، شاهدِ دومی برای داود برقرار می‌شود، و داود یکی از سه نمایندهٔ بشری است که خدمت خویش را در سی‌سالگی آغاز کردند. مسیح، داود، یوسف و حزقیال، همگی کار خود را در سنّ سی‌سالگی آغاز کردند. این چهار سی‌ساله که خدمت را آغاز کردند، با هم نمایانگرِ ترکیبِ الوهیت با بشریت‌اند، آنگاه که کلیسای مجاهد به کلیسای ظفرمند تبدیل می‌شود. آن کلیسا از یک نبی، یک کاهن و یک پادشاه تشکیل شده است. این دگرگونی در قانونِ یک‌شنبه نشان‌گذاری می‌شود، که همان قادش نیز هست؛ از این‌رو، داود در نسب‌نامهٔ متّی با داودِ سی‌ساله هم‌راستا می‌شود.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

سی سالِ آمادگی با چهارصد و سی سالِ عهدِ ابراهیم هم‌راستا است، و نیز با سنِّ یک کاهن و ۱۲۹۰ سالِ دانیال ۱۲:۱۱. در مقالهٔ بعدی، هر یک از آن دوازده نبوتِ مسیحایی را در کتابِ متی بررسی خواهیم کرد. ما ابتدا سه خطِ نبوی را در متی مشخص می‌کنیم: فصل‌های یک تا ده، سپس فصل‌های یازده تا بیست‌ودو، و آنگاه فصل‌های بیست‌وسه تا بیست‌وهشت.

> “For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

> «تا مدتی پس از ناکامی سال ۱۸۴۴، من نیز، هم‌عقیده با جماعت اَدوِنت، بر این باور بودم که درِ رحمت در آن هنگام برای همیشه بر جهان بسته شده است. این موضع پیش از آن اتخاذ شده بود که نخستین رؤیا به من داده شود. این نوری که خدا به من عطا فرمود، خطای ما را اصلاح کرد و ما را قادر ساخت تا جایگاهِ حقیقی را ببینیم.»

> “I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

> «من هنوز به نظریۀ درِ بسته ایمان دارم، اما نه به آن معنایی که ما در آغاز این اصطلاح را به کار می‌بردیم یا مخالفانم آن را به کار می‌برند.»

> “There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

> در روزگار نوح دری بسته وجود داشت. در آن زمان، روح خدا از نسل گناهکاری که در آب‌های طوفان هلاک شد، بازداشته شد. خودِ خدا پیامِ درِ بسته را به نوح داد: «روح من تا ابد با انسان مجادله نخواهد کرد، زیرا او نیز جسم است؛ لیکن ایام او صد و بیست سال خواهد بود» (پیدایش ۶:۳).

> “There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

> «در ایام ابراهیم، دری بسته بود. رحمت دیگر برای ساکنان سدوم شفاعت نمی‌کرد، و همگان جز لوط و همسرش و دو دخترش، به آتشی که از آسمان فرستاده شد، هلاک شدند.»

> “There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

> «در روزگار مسیح، دری بسته وجود داشت. پسر خدا به یهودیانِ بی‌ایمانِ آن نسل اعلام کرد: "اینک خانهٔ شما برایتان ویران واگذاشته می‌شود" (متی 23:38).»

> “Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

> «با نگریستن در امتداد جریان زمان به ایام آخر، همان قدرتِ نامتناهی از طریق یوحنا اعلام کرد: “این‌ها را آن که قدوس است، آن که حق است، آن که کلید داوود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید، می‌گوید” (مکاشفه ۳:۷).»

> “I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

> «به من در رؤیا نشان داده شد، و هنوز نیز بر این باورم، که در سال 1844 دری بسته وجود داشت. همهٔ کسانی که نورِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم را دیدند و آن نور را رد کردند، در تاریکی واگذاشته شدند. و آنان که آن را پذیرفتند و روح‌القدس را که همراهِ اعلامِ آن پیام از آسمان بود دریافت کردند، و سپس ایمان خود را انکار نمودند و تجربهٔ خویش را فریب پنداشتند، بدین‌سان روحِ خدا را رد کردند، و او دیگر با ایشان التماس نمی‌کرد.»

> “Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> «آنانی که نور را ندیده بودند، گناهِ رد کردنِ آن را نداشتند. تنها آن گروهی بودند که نورِ آسمان را خوار شمرده بودند و روحِ خدا نمی‌توانست به ایشان دست یابد. و این گروه، چنان‌که بیان کرده‌ام، هم کسانی را دربر می‌گرفت که هنگامی که پیام به ایشان عرضه شد، از پذیرفتن آن سر باز زدند، و نیز کسانی را که، پس از آنکه آن را پذیرفته بودند، بعداً از ایمان خود دست کشیدند. اینان ممکن بود صورتی از دینداری داشته باشند و ادعا کنند که پیروان مسیح‌اند؛ اما چون هیچ پیوند زنده‌ای با خدا نداشتند، به اسارتِ فریب‌های شیطان گرفتار می‌شدند. این دو گروه در رؤیا نشان داده شده‌اند—کسانی که نوری را که از آن پیروی کرده بودند، فریب پنداشتند، و شریرانِ جهان که، چون نور را رد کرده بودند، از سوی خدا نیز مردود شده بودند. هیچ اشاره‌ای به کسانی نشده است که نور را ندیده بودند و بنابراین در رد کردن آن گناهکار نبودند.» Selected Messages, book 1, 62, 63.

> “It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

> «این کسانی هستند که به‌واسطهٔ ایمان، در کار عظیمِ کفّاره از عیسی پیروی می‌کنند و از مزایای شفاعتِ او به نفع خویش بهره‌مند می‌شوند؛ حال آنکه آنان که نوری را که این خدمت را آشکار می‌سازد رد می‌کنند، از آن هیچ بهره‌ای نمی‌یابند. یهودیانی که نوری را که در نخستین ظهور مسیح داده شد رد کردند و نخواستند به او به‌عنوان نجات‌دهندهٔ جهان ایمان آورند، نمی‌توانستند از طریق او آمرزش را دریافت کنند. هنگامی که عیسی در عروج خود، به‌واسطهٔ خونِ خویش، به قدس آسمانی داخل شد تا بر شاگردانش برکاتِ شفاعتِ خود را فرو ریزد، یهودیان در تاریکیِ کامل واگذاشته شدند تا قربانی‌ها و هدایای بیهودهٔ خود را ادامه دهند. خدمتِ نمونه‌ها و سایه‌ها پایان یافته بود. آن دری که انسان‌ها پیش‌تر از طریق آن به خدا دسترسی می‌یافتند، دیگر گشوده نبود. یهودیان نپذیرفته بودند که او را از تنها راهی بجویند که در آن زمان می‌شد او را یافت، یعنی از طریق خدمت در قدس آسمانی. ازاین‌رو، هیچ مشارکتی با خدا نیافتند. برای ایشان آن در بسته بود. آنان هیچ شناختی از مسیح نداشتند به‌عنوان قربانیِ حقیقی و تنها میانجی در حضور خدا؛ ازاین‌رو نمی‌توانستند از مزایای شفاعتِ او بهره‌مند شوند.»

> “The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

> حالت یهودیانِ بی‌ایمان، حالتِ بی‌مبالاتان و بی‌ایمانان را در میان مسیحیانِ معترف به ایمان مجسّم می‌سازد؛ آنان که از کارِ کاهن اعظمِ رحیمِ ما به‌عمد غافل‌اند. در خدمتِ تمثیلی، هنگامی که کاهن اعظم به قدس‌الاقداس داخل می‌شد، از تمامی اسرائیل خواسته می‌شد که در پیرامونِ قدس گرد آیند و با نهایتِ وقار، جان‌های خویش را در حضورِ خدا فروتن سازند، تا آمرزشِ گناهانِ خود را بیابند و از جماعت منقطع نگردند. پس در این یومِ کفّارهٔ ضدّ تمثیلی، تا چه اندازه ضروری‌تر است که ما کارِ کاهن اعظمِ خود را درک کنیم و بدانیم چه وظایفی از ما خواسته شده است.

> “Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

> «انسان‌ها نمی‌توانند بدون مکافات، هشداری را که خدا از روی رحمت برای آنان می‌فرستد، رد کنند. در روزگار نوح، پیامی از آسمان برای جهان فرستاده شد، و نجات ایشان به نحوهٔ برخوردشان با آن پیام بستگی داشت. چون هشدار را رد کردند، روح خدا از آن نسل گناهکار برگرفته شد، و آنان در آب‌های طوفان هلاک شدند. در زمان ابراهیم، رحمت دیگر برای ساکنان گناهکار سدوم شفاعت نکرد، و همگی جز لوط با همسرش و دو دخترش، به وسیلهٔ آتشی که از آسمان فرود آمد، نابود شدند. در ایام مسیح نیز چنین بود. پسر خدا به یهودیان بی‌ایمانِ آن نسل اعلام کرد: «اینک خانهٔ شما برای شما ویران گذاشته می‌شود.» متی 23:38. همان قدرت نامتناهی، با نظر به ایام آخر، دربارهٔ کسانی که «محبتِ راستی را نپذیرفتند تا نجات یابند»، چنین اعلام می‌دارد: «و از این جهت خدا ایشان را به عملِ گمراهی خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند؛ تا بر همهٔ آنان که به راستی ایمان نیاوردند بلکه از ناراستی لذت بردند، حکم محکومیت جاری شود.» 2 تسالونیکیان 2:10–12. چون تعالیم کلام او را رد می‌کنند، خدا روح خود را از ایشان بازمی‌گیرد و آنان را به فریب‌هایی که دوست می‌دارند، وا می‌گذارد.» — نبرد عظیم، 430، 431.

Back to Articles