Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty

کتاب یوئیل و کلیسای لاادیکیه‌ای ادونتیست‌های روز هفتم - شماره چهل

Number Forty

نمبر چالیس

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Peter was symbolically at Caesarea Philippi at the third hour, on his way to Caesarea Maritima and the ninth hour. According to Matthew and Mark, six days later, Peter, James and John were at the Mount of Transfiguration. Luke says eight days, between Panium and the Mount. From the gates of hell, at Caesarea Philippi to the death of the cross, with a stop along the way at the Mount of Transfiguration. Three steps from Panium to the Sunday law. Caesarea at the beginning, the Mount in the middle, and Caesarea at the end. Hell at the beginning, death at the end, with God’s glory in the middle. An alpha rebellion represented by the gates of hell and an omega rebellion represented by the death of the Son of God.

پطرس به‌گونه‌ای نمادین، در ساعتِ سوم، در قیصریهٔ فیلپی بود، در راهِ خود به‌سوی قیصریهٔ مَریتیمه و ساعتِ نهم. مطابقِ متی و مرقس، شش روز بعد، پطرس، یعقوب و یوحنا بر کوهِ تجلی بودند. لوقا می‌گوید هشت روز، میانِ پانیوم و کوه. از دروازه‌های جهنم، در قیصریهٔ فیلپی، تا مرگِ صلیب، با توقفی در میانِ راه بر کوهِ تجلی. سه گام از پانیوم تا قانونِ یکشنبه. قیصریه در آغاز، کوه در میانه، و قیصریه در پایان. جهنم در آغاز، مرگ در پایان، و جلالِ خدا در میانه. شورشی آلفا که به‌وسیلهٔ دروازه‌های جهنم نمایانده شده است، و شورشی اُمگا که به‌وسیلهٔ مرگِ پسرِ خدا نمایانده شده است.

Caesarea Philippi is the foundation, for it was there that Christ identified the Rock on which He would build His church. The Mount of Transfiguration is the second step, where the temple is finished and the capstone is placed. The third step of judgment at the cross followed after.

قیصریہ فلپی ہی بنیاد ہے، کیونکہ وہیں مسیح نے اُس چٹان کی نشان دہی کی جس پر وہ اپنی کلیسیا تعمیر کرے گا۔ کوہِ تجلی دوسرا مرحلہ ہے، جہاں ہیکل مکمل ہوتی ہے اور سر کا پتھر نصب کیا جاتا ہے۔ اس کے بعد صلیب پر عدالت کا تیسرا مرحلہ واقع ہوا۔

> And he said unto them, Verily I say unto you, That there be some of them that stand here, which shall not taste of death, till they have seen the kingdom of God come with power. And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. And his raiment became shining, exceeding white as snow; so as no fuller on earth can white them. And there appeared unto them Elias with Moses: and they were talking with Jesus.

> اور اُس نے اُن سے کہا، میں تم سے سچ کہتا ہوں کہ یہاں بعض ایسے ہیں جو کھڑے ہیں، کہ جب تک وہ خدا کی بادشاہی کو قدرت کے ساتھ آتا ہوا نہ دیکھ لیں، موت کا مزہ ہرگز نہ چکھیں گے۔ اور چھ دن کے بعد یسوع، پطرس اور یعقوب اور یوحنا کو اپنے ساتھ لے کر اُنہیں الگ تنہائی میں ایک اونچے پہاڑ پر لے گیا؛ اور اُن کے سامنے اُس کی صورت بدل گئی۔ اور اُس کے کپڑے چمکنے لگے، نہایت سفید، برف کی مانند؛ ایسا کہ زمین پر کوئی دھوبی اُنہیں ایسا سفید نہیں کر سکتا۔ اور ایلیاہ موسیٰ کے ساتھ اُن پر ظاہر ہوا؛ اور وہ یسوع کے ساتھ باتیں کر رہے تھے۔

> And Peter answered and said to Jesus, Master, it is good for us to be here: and let us make three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias.

> پس پطرس در پاسخ به عیسی گفت: ای استاد، بودن ما در اینجا نیکوست؛ پس بگذار سه خیمه بسازیم: یکی برای تو، یکی برای موسی، و یکی برای ایلیا.

> For he wist not what to say; for they were sore afraid. And there was a cloud that overshadowed them: and a voice came out of the cloud, saying, This is my beloved Son: hear him. And suddenly, when they had looked round about, they saw no man any more, save Jesus only with themselves. And as they came down from the mountain, he charged them that they should tell no man what things they had seen, till the Son of man were risen from the dead. And they kept that saying with themselves, questioning one with another what the rising from the dead should mean. Mark 9:1–10.

> زیرا نمی‌دانست چه بگوید، چون ایشان سخت ترسان شده بودند. و ابری پدید آمد و بر ایشان سایه افکند؛ و آوازی از ابر درآمد که می‌گفت: «این است پسر حبیب من؛ او را بشنوید.» و ناگاه، چون به اطراف خود نگریستند، دیگر هیچ‌کس را با خود ندیدند، جز عیسی را تنها. و هنگامی که از کوه فرود می‌آمدند، ایشان را امر فرمود که آنچه دیده بودند، به هیچ‌کس نگویند تا زمانی که پسر انسان از مردگان برخاسته باشد. و آنان این سخن را نزد خود نگاه داشتند و با یکدیگر گفت‌وگو می‌کردند که برخاستن از مردگان چه معنی دارد. مرقس ۹:۱–۱۰.

At the mount, Peter proposes to erect a tabernacle for Moses, Christ and Elijah.

بر فراز کوه، پطرس پیشنهاد می‌کند که برای موسی، مسیح و ایلیا خیمه‌ای برپا سازد.

> “Moses passed through death, but Michael came down and gave him life before his body had seen corruption. Satan tried to hold the body, claiming it as his; but Michael resurrected Moses and took him to heaven. Satan railed bitterly against God, denouncing Him as unjust in permitting his prey to be taken from him; but Christ did not rebuke His adversary, though it was through his temptation that the servant of God had fallen. He meekly referred him to His Father, saying, ‘The Lord rebuke thee.’

> «موسیٰ موت سے گزرے، لیکن اُن کے جسم کے سڑنے سے پہلے میکائیل نیچے اُتر آیا اور اُسے زندگی بخشی۔ شیطان نے اُس جسم کو اپنے قبضہ میں رکھنے کی کوشش کی اور اُس پر اپنا حق جتایا؛ لیکن میکائیل نے موسیٰ کو مُردوں میں سے زندہ کیا اور اُسے آسمان پر لے گیا۔ شیطان نے خدا کے خلاف نہایت تلخی سے زبان درازی کی اور اُسے اس بات میں بے اِنصاف ٹھہرایا کہ اُس نے اُس کا شکار اُس سے چھین لینے کی اجازت دی؛ لیکن مسیح نے اپنے مخالف کو ملامت نہ کی، حالانکہ خدا کا خادم اُسی کی آزمایش کے باعث گرا تھا۔ اُس نے فروتنی سے اُسے اپنے باپ کے سپرد کرتے ہوئے کہا، ’خداوند تجھے ملامت کرے۔‘»

> “Jesus had told His disciples that there were some standing with Him who should not taste of death till they should see the kingdom of God come with power. At the transfiguration this promise was fulfilled. The countenance of Jesus was there changed and shone like the sun. His raiment was white and glistening. Moses was present to represent those who will be raised from the dead at the second appearing of Jesus. And Elijah, who was translated without seeing death, represented those who will be changed to immortality at Christ’s second coming and will be translated to heaven without seeing death. The disciples beheld with astonishment and fear the excellent majesty of Jesus and the cloud that overshadowed them, and heard the voice of God in terrible majesty, saying, ‘This is My beloved Son; hear Him.’” Early Writings, 164.

> «عیسی به شاگردان خود گفته بود که برخی از آنان که در کنار او ایستاده‌اند، پیش از آنکه موت را بچشند، ملکوت خدا را خواهند دید که با قدرت می‌آید. در تجلیِ صورت، این وعده تحقق یافت. سیمای عیسی در آنجا دگرگون شد و چون خورشید درخشید. جامهٔ او سفید و براق بود. موسی حضور داشت تا نمایندهٔ کسانی باشد که در ظهور دوم عیسی از مردگان برخیزانیده خواهند شد. و ایلیا، که بدون دیدن مرگ منتقل شد، نمایندهٔ کسانی بود که در آمدنِ دومِ مسیح به جاودانگی دگرگون خواهند شد و بدون دیدن مرگ به آسمان منتقل خواهند گردید. شاگردان با شگفتی و ترس، جلالِ عظیمِ عیسی و ابری را که بر ایشان سایه افکنده بود مشاهده کردند، و صدای خدا را در هیبتِ هراس‌انگیز شنیدند که می‌گفت: “این است پسرِ حبیبِ من؛ او را بشنوید.”» Early Writings, 164.

The Mount of Transfiguration identifies three tabernacles. The tabernacle of Moses at the beginning of ancient Israel, the tabernacle of Christ as represented by His incarnation and the tabernacle that is the one hundred and forty-four thousand as represented by Elijah. The one hundred and forty-four thousand are those who do not taste of death, until they see the Second Coming of Christ. The Mount is identifying the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand.

کوهِ تبدّلِ هیئت سه خیمه را مشخص می‌سازد: خیمهٔ موسی در آغاز اسرائیلِ باستان، خیمهٔ مسیح که در تجسّد او نمایان شده است، و خیمه‌ای که همان یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر است و به‌وسیلهٔ ایلیا نمود یافته است. آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر کسانی هستند که طعم مرگ را نمی‌چشند تا آمدنِ دومِ مسیح را ببینند. این کوه نقطه‌ای را مشخص می‌سازد که در آن مُهر بر آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر نهاده می‌شود.

The tabernacle of the one hundred and forty-four thousand is raised up in the antitypical feast of Tabernacles. The Mount identifies those who do not taste death, and sets forth three witnesses that when they see the glory of God in the mount, it is the antitypical feast of Tabernacles.

خیمهٔ صد و چهل و چهار هزار در عیدِ سایه‌بان‌های نمونهٔ مقابل برپا می‌گردد. کوه آنان را که مرگ را نمی‌چشند مشخص می‌سازد، و سه شاهد را پیش می‌نهد که چون جلال خدا را بر کوه ببینند، آن عیدِ سایه‌بان‌های نمونهٔ مقابل است.

They are raised up as the tabernacle of Elijah, that began to be reared up in 2023, when both Moses and Elijah were resurrected. First the foundation was laid, that is the only foundation that can be laid, and that foundation is Christ, the corner and foundation stone. Then the capstone is placed, which represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand as represented at the Mount of Transfiguration. At the Mount Peter, James and John represent those who actually do not taste of death. Peter later recorded that the kingdom of priests is those who have tasted that the Lord is good, and who were a spiritual house. They tasted life, so they do not taste death.

آنان به‌منزلهٔ خیمهٔ ایلیا برافراشته می‌شوند؛ همان خیمه‌ای که برپایی آن در سال ۲۰۲۳ آغاز شد، هنگامی که هم موسی و هم ایلیا قیام کردند. نخست، بنیاد نهاده شد؛ یعنی یگانه بنیادی که می‌توان نهاد، و آن بنیاد مسیح است، سنگ زاویه و سنگِ بنیاد. سپس سنگِ سرِ زاویه نهاده می‌شود که نمایانگر مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن است، چنان‌که در کوه تبدیل تجلی یافته است. در آن کوه، پطرس، یعقوب و یوحنا نمایانگر کسانی هستند که در حقیقت مرگ را نمی‌چشند. پطرس بعدها نوشت که مملکتِ کاهنان کسانی‌اند که چشیده‌اند که خداوند نیکوست و خانه‌ای روحانی بوده‌اند. آنان حیات را چشیده‌اند؛ ازاین‌رو مرگ را نخواهند چشید.

> If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. 1 Peter 2:3–6.

> اگر حقیقتاً چشیده‌اید که خداوند کریم است. و نزد او می‌آیید، چون نزد سنگی زنده که هرچند از سوی مردم مردود شد، اما نزد خدا برگزیده و گران‌بهاست. شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، بنایی روحانی ساخته می‌شوید، کهانتِ مقدس، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطۀ عیسی مسیح نزد خدا مقبول است، تقدیم کنید. از این‌رو در کتاب نیز آمده است: «اینک در صهیون سنگ زاویه‌ای اصلی، برگزیده و گران‌بها می‌نهم؛ و هر که به او ایمان آورد، هرگز سرافکنده نخواهد شد.» اول پطرس ۲:‏۳–۶.

The word translated as “confounded” means “to be ashamed.” The remnant is represented by Peter, and their joy is contrasted with those who rejected the latter rain message. A key of the one hundred and forty-four thousand, for Peter was given the “keys” to the kingdom, is the “chief corner stone” that was laid in Sion. That stone is marvelous in the eyes of the righteous, and a stone of stumbling to the drunkards of Ephraim.

لفظی که به «شرمنده» ترجمه شده است، به معنای «شرمسار شدن» است. باقیمانده به‌وسیلهٔ پطرس نمایانده شده است، و شادی ایشان در تقابل با کسانی قرار دارد که پیام باران آخر را رد کردند. یکی از کلیدهای صد و چهل و چهار هزار، زیرا به پطرس «کلیدها»ی ملکوت داده شد، همان «سنگ زاویهٔ اصلی» است که در صهیون نهاده شد. آن سنگ در نظر پارسایان شگفت‌انگیز است، و برای میگسارانِ افرایم سنگ لغزش.

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. Psalms 118:22, 23.

> آن سنگی که معماران رد کردند، سرِ زاویه گردیده است. این کارِ خداوند است؛ و در نظر ما شگفت‌انگیز است. مزمور 118:22، 23

Jesus commented on these verses in the conclusion of the parable of the vineyard.

عیسی در پایان مَثَلِ تاکستان بر این آیات توضیح فرمود.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. But when they sought to lay hands on him, they feared the multitude, because they took him for a prophet. Matthew 21:42–46.

> عیسیٰ نے اُن سے فرمایا، کیا تم نے کتابِ مُقدّس میں کبھی نہیں پڑھا کہ ’’جس پتھر کو معماروں نے ردّ کر دیا، وہی کونے کے سرے کا پتھر ٹھہرا۔ یہ خداوند کی طرف سے ہوا، اور ہماری نظروں میں عجیب ہے‘‘؟ اِس لیے میں تم سے کہتا ہوں کہ خدا کی بادشاہی تم سے لے لی جائے گی اور ایسی قوم کو دے دی جائے گی جو اُس کے پھل لائے۔ اور جو کوئی اِس پتھر پر گرے گا، ٹکڑے ٹکڑے ہو جائے گا؛ لیکن جس کسی پر یہ گرے گا، اُسے پیس کر غبار کر دے گا۔ اور جب سردار کاہنوں اور فریسیوں نے اُس کی تمثیلیں سنیں تو وہ سمجھ گئے کہ وہ اُنہی کے بارے میں کہتا ہے۔ لیکن جب انہوں نے اُسے پکڑنے کی کوشش کی تو ہجوم سے ڈرے، کیونکہ لوگ اُسے نبی مانتے تھے۔ متی 21:42–46۔

Whoever accepts the foundational message, shall be broken, for the Rock is Christ, and the work of the gospel is to humble the human into the dust.

هر که پیامِ بنیادی را بپذیرد، درهم شکسته خواهد شد، زیرا آن صخره مسیح است، و کارِ انجیل آن است که انسان را تا به خاک فروتنی فرود آورد.

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself. When men see their own nothingness, they are prepared to be clothed with the righteousness of Christ. When they begin to praise and exalt God all the day long, then by beholding they are becoming changed into the same image. What is regeneration? It is revealing to man what is his own real nature, that in himself he is worthless.” Manuscript Releases, volume 20, 117.

> «ایمان کے وسیلہ سے راستباز ٹھہرایا جانا کیا ہے؟ یہ خدا کا وہ کام ہے جس میں وہ انسان کے جلال کو خاک میں ملا دیتا ہے، اور انسان کے لیے وہ کچھ کرتا ہے جو وہ اپنے لیے خود کرنے کی قدرت نہیں رکھتا۔ جب انسان اپنی اپنی نیستی کو دیکھتے ہیں، تو وہ مسیح کی راستبازی سے ملبّس کیے جانے کے لیے تیار ہو جاتے ہیں۔ جب وہ دن بھر خدا کی ستائش اور تمجید کرنے لگتے ہیں، تب دیکھتے دیکھتے وہ اسی صورت میں تبدیل ہوتے جاتے ہیں۔ نئی پیدایش کیا ہے؟ یہ انسان پر اس کی اپنی حقیقی فطرت کو ظاہر کرنا ہے، کہ اپنے آپ میں وہ بے قدر ہے۔» Manuscript Releases, volume 20, 117.

Whoever rejects the foundation stone is destroyed, as was the case with ancient Israel in fulfillment of Jesus’ application of the parable of the vineyard. The Jews rejected Christ, they also rejected Moses, for if they had believed Moses, they would have also believed Christ. They rejected God’s law, teaching for doctrine the commandments of men. Christ, Moses and the Law are all symbols of foundations, and Christ is the only foundation that can be laid, but Christ as the foundation is represented with many symbols. Moses and the Law are both illustrations of this fact. Christ is the only foundation, but this only means that the other foundations in His prophetic Word are simply symbols of some aspect of His character.

هر که سنگِ بنیاد را رد کند، نابود می‌شود؛ چنان‌که دربارهٔ اسرائیلِ باستان، در تحققِ به‌کارگیریِ مَثَلِ تاکستان از سوی عیسی، چنین شد. یهودیان مسیح را رد کردند؛ موسی را نیز رد کردند، زیرا اگر به موسی ایمان می‌آوردند، به مسیح نیز ایمان می‌آوردند. آنان شریعتِ خدا را رد کردند و اوامرِ انسان‌ها را به‌جای تعلیمِ الهی به‌عنوانِ آموزه تعلیم دادند. مسیح، موسی و شریعت، همگی نمادهای بنیاد هستند، و مسیح یگانه بنیادی است که می‌توان نهاد؛ اما مسیح به‌عنوانِ بنیاد با نمادهای بسیاری بازنمایی شده است. موسی و شریعت هر دو نمودارِ این حقیقت‌اند. مسیح یگانه بنیاد است، اما این تنها بدین معناست که دیگر بنیادها در کلامِ نبویِ او صرفاً نمادهایی از برخی جنبه‌های شخصیتِ او هستند.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است بگذارد، که آن عیسی مسیح است. اول قرنتیان ۳:۱۱

Jesus is the Word, and as such the rules within His Word represent Himself. This is why Sister White records that the Ten Commandments are a transcript of Christ’s character. He is the First and the Last, and when represented in this fashion it identifies that Christ always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. As the Word, He is also “Truth,” and truth is a prophetic framework. He is the Lion of the tribe of Judah when He seals and unseals His Word. He is also the corner stone that becomes the cap stone. The corner stone is simply an illustration of Him as the foundation, or the first letter of the Hebrew word “truth.” The cap stone is the crowning work on the temple, and when aligned with the framework of truth, the cap stone is twenty-two times more powerful than the corner stone. What is marvelous in the eyes of those who have tasted that the Lord is good, is how the principles of the framework of truth aligned with the corner and cap stone identifies one of the prophetic keys that were given to Peter.

عیسی «کلمه» است، و از این‌رو، احکامی که در کلام او قرار دارند، نمایانگر خودِ او هستند. به همین سبب، خواهر وایت ثبت می‌کند که ده فرمان رونوشتی از شخصیت مسیح است. او اوّل و آخر است، و هنگامی که بدین‌گونه به تصویر کشیده می‌شود، این امر نشان می‌دهد که مسیح همواره پایانِ یک چیز را همراه با آغازِ آن به نمایش می‌گذارد. او به‌عنوان «کلمه»، همچنین «حق» نیز هست، و حق یک چارچوب نبوی است. او هنگامی که کلام خود را مُهر و گشوده می‌سازد، شیرِ سبطِ یهودا است. او همچنین سنگِ زاویه‌ای است که به سنگِ سرپوش بدل می‌شود. سنگِ زاویه صرفاً تصویری از او به‌عنوان بنیاد است، یا از نخستین حرفِ واژهٔ عبریِ «حق». سنگِ سرپوش، کارِ تاج‌گذارنده بر معبد است، و هنگامی که با چارچوبِ حق هم‌راستا گردد، سنگِ سرپوش بیست‌ودو برابر نیرومندتر از سنگِ زاویه است. آنچه در نظرِ کسانی که چشیده‌اند که خداوند نیکو است شگفت‌انگیز است، این است که چگونه اصولِ چارچوبِ حق، هم‌راستا با سنگِ زاویه و سنگِ سرپوش، یکی از کلیدهای نبوی را که به پطرس داده شد، آشکار می‌سازد.

The alpha first letter is one, but the omega last letter is twenty-two. Miller’s jewels shine as the sun, but when the dirt brush man assembled the jewels, they were ten times brighter. The recognition that the end of a prophetic line is the same, but more powerful than the beginning of a prophetic lines is “marvelous.” It is an element of Christ’s character; it is one of the keys given to Peter to bind the one hundred and forty-four thousand.

نخستین حرف، آلفا، یک است؛ اما آخرین حرف، اُمگا، بیست‌ودو. جواهرات میلر همچون خورشید می‌درخشند، اما هنگامی که آن مردِ جاروکنندهٔ خاک جواهرات را گرد آورد، ده برابر درخشان‌تر شدند. درک این حقیقت که پایانِ یک خط نبوّتی همانند آغازِ خطوط نبوّتی است، امّا از آن نیرومندتر، «شگفت‌انگیز» است. این، عنصری از سیرت مسیح است؛ و یکی از کلیدهایی است که به پطرس داده شد تا یکصد و چهل‌وچهار هزار را ببندد.

Peter’s “spiritual house” is the casket of William Miller’s dream and also Malachi’s storehouse of tithes and offerings. When the windows of heaven are opened; one class is cast out of the room, and the other class is cast into the casket and given the white linen uniforms of God’s triumphant church.

«خانۀ روحانی» پطرس همان صندوقچۀ رؤیای ویلیام میلر است و نیز همان مخزن عشرها و هدایا در ملاکی. هنگامی که پنجره‌های آسمان گشوده می‌شوند، گروهی از اتاق بیرون افکنده می‌شوند، و گروه دیگر به درون صندوقچه افکنده شده، جامه‌های کتانی سفیدِ کلیسای ظفرمند خدا را دریافت می‌کنند.

> “Solemnly and publicly the people of Judah had pledged themselves to obey the law of God. But when the influence of Ezra and Nehemiah was for a time withdrawn, there were many who departed from the Lord. Nehemiah had returned to Persia. During his absence from Jerusalem, evils crept in that threatened to pervert the nation. Idolaters not only gained a foothold in the city, but contaminated by their presence the very precincts of the temple. Through intermarriage, a friendship had been brought about between Eliashib the high priest and Tobiah the Ammonite, Israel’s bitter enemy. As a result of this unhallowed alliance, Eliashib had permitted Tobiah to occupy an apartment connected with the temple, which heretofore had been used as a storeroom for tithes and offerings of the people.

> «قومِ یہوداہ نے سنجیدگی اور علانیہ طور پر اپنے آپ کو خدا کی شریعت کی فرمانبرداری کے لیے پابند کیا تھا۔ لیکن جب کچھ عرصہ کے لیے عزرا اور نحمیاہ کا اثر اٹھ گیا، تو بہت سے لوگ خداوند سے پھر گئے۔ نحمیاہ فارس کو واپس چلا گیا تھا۔ یروشلیم سے اُس کی غیرحاضری میں ایسی برائیاں در آئیں جو قوم کو بگاڑ دینے کے درپے تھیں۔ بُت پرستوں نے نہ صرف شہر میں قدم جما لیا، بلکہ اپنی موجودگی سے ہیکل کے عین احاطوں تک کو آلودہ کر دیا۔ باہمی شادی کے ذریعے، سردار کاہن اِلیاشیب اور عمونی طوبیاہ، جو اسرائیل کا سخت دشمن تھا، کے درمیان ایک رفاقت قائم ہو گئی تھی۔ اس ناپاک اتحاد کے نتیجے میں، اِلیاشیب نے طوبیاہ کو ہیکل سے ملحق ایک حجرہ میں رہنے کی اجازت دے دی، جو اس سے پہلے لوگوں کے عشر اور نذرانوں کے ذخیرہ کے لیے استعمال ہوتا تھا۔»

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> «به سبب سنگدلی و خیانت عمونیان و موآبیان نسبت به اسرائیل، خدا به‌واسطهٔ موسی اعلام کرده بود که آنان باید تا ابد از جماعت قوم او محروم باشند. تثنیه ۲۳:‏۳–۶ را ببینید. برخلاف این کلام، کاهن اعظم هدایای ذخیره‌شده در حجرهٔ خانهٔ خدا را بیرون افکنده بود تا برای این نمایندهٔ قومی مطرود جا باز کند. هیچ اهانتی بزرگ‌تر به خدا نمی‌توانست روا داشته شود از اینکه چنین لطفی به این دشمنِ خدا و حقیقت او اعطا گردد.»

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> «پس از بازگشت از پارس، نحمیا از این هتک حرمت گستاخانه آگاه شد و بی‌درنگ برای بیرون راندن آن متجاوز اقدام کرد. او اعلام می‌کند: “بسیار اندوهگین شدم؛ بنابراین تمامی اسباب و اثاث خانهٔ طوبیا را از آن حجره به بیرون افکندم. سپس فرمان دادم، و حجره‌ها را تطهیر کردند؛ و بار دیگر ظروف خانهٔ خدا را، همراه با هدیهٔ آردی و کندر، بدان‌جا بازآوردم.”»

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.

> نه تنها معبد بی‌حرمت شده بود، بلکه قربانی‌ها نیز به‌نادرستی به‌کار گرفته شده بودند. این امر موجب شده بود که بخشندگی‌های قوم دلسرد گردد. آنان غیرت و حرارت خود را از دست داده بودند و در پرداخت عشرهای خویش اکراه داشتند. خزانه‌های خانهٔ خداوند به‌نیکی تأمین نمی‌شد؛ بسیاری از سرایندگان و دیگرانی که در خدمت معبد به کار گماشته شده بودند، چون پشتیبانی کافی دریافت نمی‌کردند، کار خدا را ترک گفته بودند تا در جایی دیگر به کار و زحمت پردازند.

> “Nehemiah set to work to correct these abuses. He gathered together those who had left the service of the Lord’s house, ‘and set them in their place.’ This inspired the people with confidence, and all Judah brought ‘the tithe of the corn and the new wine and the oil.’ Men who ‘were counted faithful’ were made ‘treasurers over the treasuries,’ ‘and their office was to distribute unto their brethren.’” Prophets and Kings, 669, 670.

> «نحمیا برای اصلاح این سوءاستفاده‌ها دست به کار شد. او کسانی را که خدمتِ خانهٔ خداوند را ترک کرده بودند گرد آورد، «و ایشان را در جای خودشان گماشت.» این امر در مردم اعتماد پدید آورد، و تمامی یهودا «ده‌یکِ غله و شیرهٔ انگورِ تازه و روغن را» آوردند. مردانی که «امین شمرده می‌شدند» «بر خزانه‌ها خزانه‌دار» گماشته شدند، «و وظیفهٔ ایشان این بود که میان برادران خود توزیع کنند.»» انبیا و پادشاهان، 669، 670.

When Nehemiah “cast out Tobiah,” he was prefiguring Christ casting the money-changers out of the very same temple. It wasn’t simply the temple, but the very room in the temple where the tithes were stored. When Eliakim the Philadelphian replaced Shebna the Laodicean, Shebna was the treasurer that was cast into a far field.

هنگامی که نحمیا «طوبیا را بیرون افکند»، در حقیقت پیشاپیش مسیح را مجسّم می‌ساخت که صرّافان را از همان هیکل بیرون می‌راند. سخن تنها از خود هیکل نبود، بلکه از همان حجره‌ای در هیکل بود که ده‌یک‌ها در آن ذخیره می‌شد. هنگامی که الیاقیمِ فیلادلفی جای شِبناِ لائودیکی را گرفت، شِبنا همان خزانه‌داری بود که به سرزمینی دور افکنده شد.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down.

> اینک یهوه، خدای لشکرها، چنین می‌فرماید: برو، نزد این خزینه‌دار، یعنی شِبنا که بر خانه گماشته شده است، برو و بگو: تو را در اینجا چه کار است؟ و در اینجا چه کسی را داری که برای خود در اینجا مقبره‌ای تراشیده‌ای، مانند کسی که مقبره‌ای برای خویش در بلندا می‌تراشد و مسکنی برای خود در صخره می‌کَنَد؟ اینک یهوه تو را به اسارتی سخت خواهد برد، و بی‌گمان تو را فرو خواهد پوشانید. او قطعاً تو را با شدّت خواهد پیچید و چون گویی به سرزمینی پهناور پرتاب خواهد کرد؛ در آنجا خواهی مرد، و در آنجا ارابه‌های جلالت مایهٔ ننگِ خاندانِ سرورت خواهد شد. و من تو را از منصبت خواهم راند، و او تو را از مقامت فرو خواهد کشید.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open.

> و در آن روز واقع خواهد شد که بندهٔ خود، اِلیاقیم پسرِ حِلقیّا را خواهم خواند؛ و او را به ردای تو ملبّس خواهم ساخت، و به کمربند تو استوارش خواهم نمود، و حکومت تو را به دست او خواهم سپرد؛ و او برای ساکنان اورشلیم و برای خاندان یهودا پدری خواهد بود. و کلیدِ خاندان داوود را بر شانهٔ او خواهم نهاد؛ پس او خواهد گشود و هیچ‌کس نخواهد بست؛ و او خواهد بست و هیچ‌کس نخواهد گشود.

> And I will fasten him as a nail in a sure place; and he shall be for a glorious throne to his father’s house. And they shall hang upon him all the glory of his father’s house, the offspring and the issue, all vessels of small quantity, from the vessels of cups, even to all the vessels of flagons. In that day, saith the Lord of hosts, shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off: for the Lord hath spoken it. Isaiah 22:15–22.

> وَأُثَبِّتُهُ كَوَتِدٍ فِي مَوْضِعٍ أَمِينٍ، فَيَكُونُ كُرْسِيَّ مَجْدٍ لِبَيْتِ أَبِيهِ. وَيُعَلِّقُونَ عَلَيْهِ كُلَّ مَجْدِ بَيْتِ أَبِيهِ، الذُّرِّيَّةَ وَالنَّسْلَ، كُلَّ آنِيَةٍ صَغِيرَةٍ، مِنْ آنِيَةِ الْكَأْسِ إِلَى جَمِيعِ آنِيَةِ الْأَبَارِيقِ. فِي ذلِكَ الْيَوْمِ، يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ، يُنْزَعُ الْوَتِدُ الْمُثَبَّتُ فِي الْمَوْضِعِ الْأَمِينِ، وَيُقْطَعُ وَيَسْقُطُ؛ وَيُقْطَعُ الْحِمْلُ الَّذِي كَانَ عَلَيْهِ، لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ تَكَلَّمَ بِهِ. إشعياء 22:15–22.

In the day that Shebna the foolish Laodicean is cast out, Eliakim is given the government of the church triumphant. When Christ cleanses the temple of the one hundred and forty-four thousand, from the rubbish that has covered up the precious jewels, He identifies that He would “cover” those represented by Shebna. Before the windows of heaven were opened the jewels were covered with rubbish, and when the rubbish is cast out, the rubbish is then covered with shame. William Miller’s dream is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

در آن روز که شبنا، لاادقیِ احمق، به بیرون افکنده می‌شود، حکومتِ کلیسای ظافر به الیاقیم سپرده می‌گردد. هنگامی که مسیح هیکلِ صد و چهل و چهار هزار را از خاشاکی که جواهراتِ گران‌بها را پوشانیده است پاک می‌سازد، آشکار می‌کند که آنان را که به‌وسیلهٔ شبنا نمایانده شده‌اند «خواهد پوشانید». پیش از آنکه روزنه‌های آسمان گشوده شود، جواهرات با خاشاک پوشیده شده بودند، و چون خاشاک به بیرون افکنده می‌شود، آنگاه همان خاشاک با رسوایی پوشانیده می‌گردد. رؤیای ویلیام میلر مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد.

The casket, is Malachi’s storehouse, Peter’s spiritual house and the tabernacle of Elijah that Peter wished to build. The dirt brush man illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand when He casts the jewels into the box. Malachi identifies the test that proves that God’s people have truly returned unto Him.

تابوت، همان انبار ملاکی، خانهٔ روحانیِ پطرس و خیمهٔ ایلیاست که پطرس آرزو داشت آن را بنا کند. مردِ برسِ خاک، مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن را تصویر می‌کند، آنگاه که او جواهرات را به درون صندوق می‌افکند. ملاکی آن آزمونی را مشخص می‌سازد که ثابت می‌کند قوم خدا به‌راستی نزد او بازگشته‌اند.

> Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him. Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.

> پھر اُن لوگوں نے جو خداوند سے ڈرتے تھے، آپس میں ایک دوسرے سے باتیں کیں؛ اور خداوند نے کان لگا کر سنا، اور اُس کے حضور اُن کے لیے ایک یادداشت کی کتاب لکھی گئی، جو خداوند سے ڈرتے تھے اور اُس کے نام پر غور کرتے تھے۔ اور ربُّ الافواج فرماتا ہے: جس دن مَیں اپنے جواہرات کو جمع کروں گا، وہ میرے ہوں گے؛ اور مَیں اُن پر ترس کھاؤں گا، جیسے کوئی شخص اپنے اُس بیٹے پر ترس کھاتا ہے جو اُس کی خدمت کرتا ہے۔ تب تم پھر رجوع لاؤ گے اور صادق اور شریر میں، اور اُس میں جو خدا کی خدمت کرتا ہے اور اُس میں جو اُس کی خدمت نہیں کرتا، امتیاز کرو گے۔ ملاکی 3:16–18۔

Return is a key word in the passage, for God calls on His people to return unto Him, but He also challenges those people to test Him, by returning tithes and offerings, and there is also a time when the righteous will “return,” and in so doing, they will “discern” between the wise and the foolish. Those who feared the Lord, and who thought upon His name are those that are to be the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

بازگشت واژه‌ای کلیدی در این passage است، زیرا خدا قوم خود را فرا می‌خواند که به سوی او بازگردند؛ اما همچنین آنان را به آزمودن خود دعوت می‌کند، از راه بازگردانیدن ده یک‌ها و هدایا؛ و نیز زمانی خواهد بود که پارسایان «بازخواهند گشت»، و با این کار، میان حکیمان و نادانان «تمییز خواهند داد». آنان که از خداوند ترسیدند و در نام او تفکر نمودند، همان کسانی هستند که باید نشانِ آن یکصد و چهل و چهار هزار باشند.

The fear of the Lord is the first test, so when verse sixteen says, “then” they that feared the Lord, it is pointing back into the prophetic narrative.

ترسِ خداوند نخستین آزمون است؛ پس هنگامی که آیهٔ شانزدهم می‌گوید: «آنگاه» آنان که از خداوند ترسیدند، به روایتِ نبویِ پیشین اشاره می‌کند.

> Your words have been stout against me, saith the Lord. Yet ye say, What have we spoken so much against thee? Ye have said, It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts? And now we call the proud happy; yea, they that work wickedness are set up; yea, they that tempt God are even delivered. Malachi 3:13–15.

> تمہارے کلام میرے خلاف سخت رہے ہیں، خداوند فرماتا ہے۔ لیکن تم کہتے ہو، ہم نے تیرے خلاف ایسی کون سی بڑی بات کہی ہے؟ تم نے کہا ہے، خدا کی خدمت کرنا عبث ہے؛ اور کیا فائدہ کہ ہم نے اس کے حکم کی پابندی کی، اور ربُّ الافواج کے حضور ماتم کرتے ہوئے چلے؟ اور اب ہم متکبروں کو مبارک کہتے ہیں؛ ہاں، بدی کرنے والے سربلند کیے جاتے ہیں؛ ہاں، خدا کو آزمائش میں ڈالنے والے بھی بچ نکلتے ہیں۔ ملاکی 3:13–15۔

Malachi says, “and now we call the proud happy.” The drunkards of Ephraim are called the “crown of pride” and they are happy when they think Moses and Elijah, the two prophets that tormented them were dead. They were so happy, that they sent gifts to one another.

ملاکی می‌گوید: «و اکنون متکبران را خوشبخت می‌خوانیم.» میگسارانِ افرایم «تاجِ تکبّر» نامیده می‌شوند، و هنگامی که می‌پندارند موسی و ایلیا، آن دو پیامبری که ایشان را عذاب می‌دادند، مرده‌اند، شادمان می‌شوند. آنان چنان شاد بودند که برای یکدیگر هدیه می‌فرستادند.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:8–10.

> و اجساد مردهٔ ایشان در کویِ آن شهرِ عظیم خواهد افتاد، شهری که از حیثِ روحانی سدوم و مصر خوانده می‌شود، و همان‌جاست که خداوندِ ما نیز مصلوب گردید. و مردمانی از قوم‌ها و قبیله‌ها و زبان‌ها و امت‌ها، اجساد مردهٔ ایشان را سه روز و نیم خواهند دید، و نخواهند گذاشت که اجساد مردهٔ ایشان در قبرها نهاده شود. و ساکنانِ زمین بر ایشان شادی خواهند کرد و طرب خواهند نمود، و به یکدیگر هدایا خواهند فرستاد؛ زیرا که این دو نبی آنان را که بر زمین ساکن‌اند، عذاب می‌دادند. مکاشفه ۱۱:۸–۱۰

The proud are happy from July 18, 2020 on through 2023. On July 18, 2020 the message was “stout” against the “Lord.” On July 18, 2020 we did not recognize how terribly we had spoken against God and His Word. Disappointed we entered the tarrying time as represented by the lament of “It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts?” This is parallel to Jeremiah’s lament, when he illustrates the first disappointment.

مغروران از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا سراسرِ ۲۰۲۳ شادمان‌اند. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، پیام بر ضد «خداوند» «سخت و جسورانه» بود. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ ما تشخیص ندادیم که تا چه اندازه هولناک بر ضد خدا و کلام او سخن گفته بودیم. سرخورده، به زمانِ درنگ داخل شدیم؛ چنان‌که در نوحهٔ «عبادتِ خدا باطل است؛ و چه سود که فرمان او را نگاه داشته‌ایم و به حضور یهوهٔ صبایوت ماتم‌کنان سلوک نموده‌ایم؟» به تصویر کشیده شده است. این، با نوحهٔ ارمیا، آنگاه که نخستین سرخوردگی را به تصویر می‌کشد، متوازی است.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:17, 18.

> در مجلس مسخره‌کنندگان ننشستم و شادی ننمودم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکنده ساخته‌ای. چرا درد من همیشگی است، و زخم من علاج‌ناپذیر، که از شفا یافتن سر باز می‌زند؟ آیا تو برای من به‌کلی همچون دروغ‌گو خواهی بود، و مانند آب‌هایی که فرو می‌خشکند؟ ارمیا ۱۵:‏۱۷، ۱۸

Our words were stout with the prediction of July 18, 2020, and we did not then know how badly we had rebelled. At the disappointment the tarrying time was underway, while one class mourned and the other class rejoiced. In that context Malachi states:

ہماری باتیں 18 جولائی 2020 کی پیشین گوئی کے سبب سخت تھیں، اور اُس وقت ہمیں یہ معلوم نہ تھا کہ ہم نے کس قدر بغاوت کی تھی۔ مایوسی کے وقت توقف کا زمانہ جاری تھا، جبکہ ایک گروہ ماتم کر رہا تھا اور دوسرا گروہ خوشی منا رہا تھا۔ اِسی پس منظر میں ملاکی بیان کرتا ہے:

> Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him.

> تب آنان که از خداوند می‌ترسیدند، با یکدیگر بسیار سخن گفتند؛ و خداوند گوش فرا داد و شنید، و کتابی برای یادبود در حضور او نوشته شد برای آنان که از خداوند می‌ترسیدند و نام او را عزیز می‌داشتند. و خداوندِ لشکرها می‌گوید: ایشان در آن روزی که جواهرات خاص خود را فراهم می‌آورم، از آنِ من خواهند بود؛ و بر ایشان شفقت خواهم کرد، چنان‌که کسی بر پسر خویش که او را خدمت می‌کند، شفقت می‌نماید.

> Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.

> آنگاه بازخواهید گشت و میان پارسا و شریر، میان آن‌که خدا را خدمت می‌کند و آن‌که او را خدمت نمی‌کند، تمییز خواهید داد. ملاکی ۳:‏۱۶–۱۸.

In 2024, the foundational test represented as the fear of the Lord arrived. Two classes were manifested in that test, and the group that made up the two classes had been often talking to one another on regular zoom meetings, throughout the three and a half days. The Lord listened to their discussions. The class who feared the Lord thought upon His name; Palmoni, the Lion of the tribe of Judah, the Alpha and Omega, the Truth, the Word, the Wonderful Linguist, the corner and cap stone, the Lamb, the Heavenly High Priest, the Temple, the Rock. Those who made it into that book are to be jewels upon the crown representing the ensign of the kingdom of glory. When He makes up those jewels, then they return, and discern between the righteous and the wicked. When He casts the jewels into the casket, it is then discerned who is foolish and who is wise.

در سال ۲۰۲۴، آزمونِ بنیانی که به‌صورتِ ترسِ خداوند نمود یافته بود، فرا رسید. در آن آزمون، دو طبقه آشکار شدند، و گروهی که این دو طبقه را تشکیل می‌دادند، در سراسر آن سه روز و نیم، بارها در نشست‌های منظم زوم با یکدیگر سخن می‌گفتند. خداوند به گفت‌وگوهای ایشان گوش فرا داد. طبقه‌ای که از خداوند می‌ترسید، در نام او تفکر می‌کرد؛ پَلمونی، شیرِ سبطِ یهودا، الفا و اُمگا، حق، کلمه، زبان‌دانِ شگفت، سنگِ زاویه و سنگِ کمال، بره، کاهنِ اعظمِ آسمانی، هیکل، صخره. آنان که نامشان در آن کتاب راه یافت، جواهراتی خواهند بود بر تاجی که عَلَمِ پادشاهیِ جلال را نمایندگی می‌کند. چون او آن جواهرات را فراهم آورد، آنگاه ایشان بازمی‌گردند و میان پارسا و شریر تمیز خواهند داد. چون او جواهرات را در صندوقچه افکند، آنگاه آشکار می‌گردد که چه کسی نادان است و چه کسی دانا.

Malachi records:

ملاکی ثبت می‌کند:

> Return unto me, and I will return unto you,

> به سوی من بازگردید، و من به سوی شما بازخواهم گشت،

> But ye said, Wherein shall we return?

> لیکن تم نے کہا، ’’ہم کس بات میں رجوع کریں؟‘‘

> Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.

> تمامی دَه‌یک‌ها را به خزانه‌خانه بیاورید، تا در خانهٔ من خوراک باشد؛ و اکنون مرا در این امر بیازمایید، خداوندِ لشکرها می‌فرماید، که آیا روزنه‌های آسمان را برای شما نخواهم گشود و برکتی بر شما فرو نخواهم ریخت، به‌گونه‌ای که گنجایش پذیرفتن آن نباشد.

The storehouse is the casket and the tithes are the wise virgins. The storehouse is God’s Word placed into a new framework of truth. The jewels that get cast into that casket are the truths associated with the message of the Midnight Cry. The tithes were kept in a specific room in the temple, as identified in Nehemiah’s cleansing. The casket and the storehouse, or Peter spiritual house represents God’s temple and the jewels represent human temples who are joined with Divinity in the secret place of the Most High. The human messengers cannot be separated from the Divine message. The jewels are both God’s messengers and they are also the message they proclaim. Inspiration often identifies the message and the messenger combined.

ذخیره‌گاه، صندوقچه است و ده‌یک‌ها همان باکره‌های دانا هستند. ذخیره‌گاه، کلام خداست که در چارچوبی نوین از حقیقت قرار داده شده است. جواهراتی که در آن صندوقچه افکنده می‌شوند، حقایقی هستند که با پیام فریاد نیمه‌شب مرتبط‌اند. ده‌یک‌ها در اتاقی معین در هیکل نگاه داشته می‌شدند، چنان‌که در تطهیر نحمیا مشخص شده است. صندوقچه و ذخیره‌گاه، یا خانهٔ روحانیِ پطرس، نمایانگر هیکل خدا هستند و جواهرات نمایانگر هیکل‌های انسانی‌اند که در نهانگاه حضرتِ اعلی با الوهیت متحد شده‌اند. رسولان انسانی را نمی‌توان از پیام الهی جدا ساخت. جواهرات هم رسولان خدا هستند و هم همان پیامی که اعلام می‌کنند. الهام، اغلب پیام و پیام‌آور را در پیوند با یکدیگر معرفی می‌کند.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.

> ”خدا کلیسای خود را در این روزگار، همان‌گونه که اسرائیلِ قدیم را فراخواند، خوانده است تا همچون نوری در زمین بایستد. او به‌وسیلهٔ ساطورِ نیرومندِ حقیقت، و به‌وسیلهٔ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به قربی مقدس نسبت به خویش درآورد. آنان را امینانِ شریعتِ خود گردانیده و حقایق عظیمِ نبوت را برای این زمان به ایشان سپرده است. همانند وحی‌های مقدسی که به اسرائیلِ قدیم سپرده شده بود، اینها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفه ۱۴ نمایانگر مردمی هستند که نورِ پیام‌های خدا را می‌پذیرند و همچون عاملانِ او به پیش می‌روند تا این هشدار را در سراسرِ طول و عرضِ زمین به صدا درآورند. مسیح به پیروان خود اعلام می‌دارد: «شما نورِ جهان هستید.» صلیبِ جلجتا به هر جانی که عیسی را می‌پذیرد چنین می‌گوید: «ارزشِ جان را بنگر: “به تمام جهان بروید و انجیل را به هر مخلوق موعظه کنید.”» هیچ چیز نباید اجازه یابد که مانعِ این کار گردد. این، مهم‌ترین کار برای این زمان است؛ باید دامنه‌ای به گستردگیِ ابدیت داشته باشد. محبتی که عیسی در قربانی‌ای که برای رستگاریِ انسان‌ها تقدیم کرد نسبت به جان‌های ایشان ظاهر ساخت، همهٔ پیروان او را به حرکت وامی‌دارد.» Testimonies, volume 5, 455.

We will begin to draw together these concepts in the next article.

در مقالهٔ بعدی، این مفاهیم را کنار یکدیگر خواهیم نهاد.

> “During the last fifty years of my life, I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.

> «در طی پنجاه سالِ واپسینِ زندگی‌ام، فرصت‌های گران‌بهایی داشته‌ام تا تجربه‌ای به دست آورم. من در پیام‌های فرشتۀ اول، دوم، و سوم تجربه داشته‌ام. فرشتگان چنین تصویر شده‌اند که در میان آسمان پرواز می‌کنند و پیامی هشداردهنده را به جهان اعلام می‌دارند، و این پیام ارتباطی مستقیم با مردمی دارد که در ایام آخرِ تاریخ این زمین زندگی می‌کنند. هیچ‌کس صدای این فرشتگان را نمی‌شنود، زیرا آنان نمادی هستند برای نمایاندن قوم خدا که در هماهنگی با عالمِ آسمان مشغول کارند. مردان و زنانی که به‌وسیلهٔ روح خدا منوّر شده و به‌واسطۀ حقیقت تقدیس یافته‌اند، این سه پیام را به ترتیبِ خود اعلام می‌کنند.»

> “I have acted a part in this solemn work. Nearly all my Christian experience is interwoven with it. There are those now living who have an experience similar to my own. They have recognized the truth unfolding for this time; they have kept in step with the great Leader, the Captain of the Lord’s host.

> «من در این کارِ solemn نقشی ایفا کرده‌ام. تقریباً تمامی تجربهٔ مسیحیِ من با آن درهم‌تنیده است. اکنون کسانی زنده‌اند که تجربه‌ای همانند تجربهٔ من دارند. آنان حقیقتی را که برای این زمان آشکار می‌شود، شناخته‌اند؛ و همگام با آن رهبرِ بزرگ، سردارِ سپاهِ خداوند، گام برداشته‌اند.»

> “In the proclamation of the messages, every specification of prophecy has been fulfilled. Those who were privileged to act a part in proclaiming these messages have gained an experience which is of the highest value to them; and now when we are amid the perils of these last days, when voices will be heard on every side saying, ‘Here is Christ,’ ‘Here is truth’; while the burden of many is to unsettle the foundation of our faith which has led us from the churches and from the world to stand as a peculiar people in the world, like John our testimony will be borne:

> «در اعلام این پیام‌ها، هر جزء و تفصیل نبوت به انجام رسیده است. آنان که این امتیاز را داشتند که در اعلام این پیام‌ها سهمی ایفا کنند، تجربه‌ای به دست آورده‌اند که برای ایشان بس گران‌بهاست؛ و اکنون که در میان مخاطرات این ایام آخر هستیم، آنگاه که از هر سو صداهایی شنیده خواهد شد که می‌گویند: “اینک مسیح اینجاست”، “اینک حقیقت اینجاست”؛ در حالی که مقصود بسیاری آن است که بنیاد ایمان ما را، که ما را از کلیساها و از جهان بیرون آورده است تا همچون قومی خاص در جهان بایستیم، متزلزل سازند، شهادت ما نیز همچون یوحنا چنین ادا خواهد شد:

> “‘That which was from the beginning, which we have heard, which we have seen with our eyes, which we have looked upon, and our hands have handled, of the Word of life;… that which we have seen and heard declare we unto you, that ye also may have fellowship with us.’

> «آنچه از ابتدا بود، آنچه شنیده‌ایم، آنچه با چشمان خود دیده‌ایم، آنچه بدان نگریسته‌ایم و دست‌های ما آن را لمس کرده است، دربارهٔ کلامِ حیات؛ ... آنچه دیده و شنیده‌ایم به شما اعلام می‌کنیم، تا شما نیز با ما مشارکت داشته باشید.»

> “I testify the things which I have seen, the things which I have heard, the things which my hands have handled of the Word of life. And this testimony I know to be of the Father and the Son. We have seen and do testify that the power of the Holy Ghost has accompanied the presentation of the truth, warning with pen and voice, and giving the messages in their order. To deny this work would be to deny the Holy Ghost, and would place us in that company who have departed from the faith, giving heed to seducing spirits.

> «من به چیزهایی که دیده‌ام، چیزهایی که شنیده‌ام، و آنچه دست‌هایم از کلامِ حیات لمس کرده‌اند، شهادت می‌دهم. و این شهادت را می‌دانم که از پدر و پسر است. ما دیده‌ایم و نیز شهادت می‌دهیم که قدرتِ روح‌القدس همراهِ عرضهٔ حقیقت بوده است، به‌وسیلهٔ قلم و صدا هشدار داده، و پیام‌ها را به ترتیبِ خود ارائه کرده است. انکارِ این عمل، انکارِ روح‌القدس خواهد بود، و ما را در زمرهٔ کسانی قرار خواهد داد که از ایمان منحرف شده‌اند و به ارواحِ مُضِلّ گوش فرا داده‌اند.»

> “The enemy will set everything in operation to uproot the confidence of the believers in the pillars of our faith in the messages of the past, which have placed us upon the elevated platform of eternal truth, and which have established and given character to the work. The Lord God of Israel has led out His people, unfolding to them truth of heavenly origin. His voice has been heard, and is still heard, saying, Go forward from strength to strength, from grace to grace, from glory to glory. The work is strengthening and broadening, for the Lord God of Israel is the defense of His people.

> «دشمن همه‌چیز را به کار خواهد بست تا اعتماد ایمانداران را به ستون‌های ایمان ما در پیام‌های گذشته، که ما را بر سکوی رفیعِ حقیقت جاودانی قرار داده‌اند و کار را استوار ساخته و به آن هویت بخشیده‌اند، از ریشه برکَنَد. یهوه، خدای اسرائیل، قوم خویش را هدایت کرده است و حقیقتی با منشأ آسمانی را بر آنان مکشوف ساخته است. آواز او شنیده شده است و هنوز نیز شنیده می‌شود که می‌گوید: از قوت به قوت، از فیض به فیض، و از جلال به جلال پیش بروید. این کار در حال قوت گرفتن و گسترش یافتن است، زیرا یهوه، خدای اسرائیل، مدافع قوم خویش است.»

> “Those who have a hold of the truth theoretically, with their fingertips as it were, who have not brought its principles into the inner sanctuary of the soul, but have kept the vital truth in the outer court, will see nothing sacred in the past history of this people which has made them what they are, and has established them as earnest, determined, missionary workers in the world.

> آنان که حقیقت را تنها به‌گونه‌ای نظری، گویی با نوک انگشتان خود، در دست دارند، و اصول آن را به محراب درونی جان راه نداده‌اند، بلکه حقیقتِ حیاتی را در صحن بیرونی نگاه داشته‌اند، در تاریخ گذشتهٔ این قوم—تاریخی که آنان را بدانچه هستند ساخته و ایشان را به‌عنوان کارگرانِ مبلّغِ جدی، استوار و مصمّم در جهان برقرار کرده است—هیچ امر مقدّسی نخواهند دید.

> “The truth for this time is precious, but those whose hearts have not been broken by falling on the rock Christ Jesus, will not see and understand what is truth. They will accept that which pleases their ideas, and will begin to manufacture another foundation than that which is laid. They will flatter their own vanity and esteem, thinking that they are capable of removing the pillars of our faith, and replacing them with pillars they have devised.

> «La verdad para este tiempo es preciosa, pero aquellos cuyos corazones no han sido quebrantados al caer sobre la Roca, Cristo Jesús, no verán ni comprenderán lo que es la verdad. Aceptarán aquello que complazca sus propias ideas, y comenzarán a fabricar otro fundamento distinto del que está puesto. Halagarán su propia vanidad y estimación de sí mismos, pensando que son capaces de quitar los pilares de nuestra fe y reemplazarlos con pilares ideados por ellos mismos. »

> “This will continue to be as long as time shall last. Anyone who has been a close student of the Bible will see and understand the solemn position of those who are living in the closing scenes of this earth’s history. They will feel their own inefficiency and weakness, and will make it their first business to have not merely a form of godliness, but a vital connection with God. They will not dare to rest until Christ is formed within, the hope of glory. Self will die; pride will be expelled from the soul, and they will have the meekness and gentleness of Christ.” Notebook Leaflets, 60, 61.

> «این امر تا زمانی که زمان باقی است ادامه خواهد یافت. هر کس که دانشجوی دقیق و نزدیکِ کتاب‌مقدس بوده باشد، جایگاه خطیر کسانی را که در صحنه‌های پایانی تاریخ این زمین زندگی می‌کنند خواهد دید و درک خواهد کرد. آنان ناتوانی و ضعف خویش را احساس خواهند کرد، و نخستین کار خود خواهند دانست که نه صرفاً صورتی از دینداری، بلکه پیوندی حیاتی با خدا داشته باشند. آنان هرگز جرأت نخواهند کرد آرام گیرند تا زمانی که مسیح در درونشان شکل گیرد، امیدِ جلال. نفس خواهد مرد؛ غرور از جان بیرون رانده خواهد شد، و آنان حلم و ملایمتِ مسیح را خواهند داشت.» Notebook Leaflets, 60, 61.

Back to Articles