Article

# Rome Establishes the Vision - Number Three

ਰੋਮ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਨੰਬਰ ਤਿੰਨ

The United States and the Prophetic Vision: A Call to Deep Biblical Study and Understanding

ایالات متحده و رؤیای نبوی: فراخوانی به مطالعه و فهم عمیق کتاب‌مقدسی

Author

Jeff Pippenger

Published

July 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous two articles addressing the private interpretation that claims that the United States has been typified by the “robbers of thy people” who “establish the vision” in Daniel chapter eleven verse fourteen, we cited a passage from the pen of Ellen White which stated, “The members of the church will individually be tested and proved.” That proving, testing, and sifting process which is represented as the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three, cleansing the silver and gold is now under way. In Malachi chapter three, it identifies a purging.

در دو مقالۀ پیشین که به تفسیرِ خصوصی‌ای می‌پرداخت که مدعی است ایالات متحدۀ آمریکا به‌واسطۀ «دزدانِ قومِ تو» که «رؤیا را برپا می‌دارند» در دانیال فصل یازدهم آیۀ چهارده نمونه‌وار معرفی شده است، عبارتی از قلم الن وایت نقل کردیم که می‌گفت: «اعضای کلیسا، هر یک به‌طور فردی، آزموده و ثابت خواهند شد.» آن فرایندِ اثبات، آزمون، و غربال‌گری که در ملاکی فصل سه به‌صورتِ رسولِ عهد، در حالِ پاک ساختن نقره و طلا، به تصویر کشیده شده است، اکنون در جریان است. در ملاکی فصل سه، از یک تطهیر سخن گفته می‌شود.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> او چون پالاینده و تصفیه‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را طاهر خواهد ساخت و ایشان را همچون طلا و نقره پاک خواهد نمود، تا هدیه‌ای در عدالت به خداوند تقدیم کنند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم نزد خداوند مقبول خواهد بود، چنان‌که در ایام قدیم و در سال‌های پیشین بود. ملاکی ۳:۳، ۴

Those who hold to the idea that the United States is the symbol which establishes the vision have been unable or unwilling to understand that the message that was unsealed in July of 2023 is what purges the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. In the synagogue at Capernaum the final purging of the one hundred and forty-four thousand was typified.

کسانی که بر این عقیده پای می‌فشارند که ایالات متحده همان نمادی است که رؤیا را استوار می‌سازد، نتوانسته‌اند یا نخواسته‌اند درک کنند که پیامی که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ از مُهر گشوده شد، همان است که نامزدهای قرار گرفتن در شمار یکصد و چهل و چهار هزار را تطهیر می‌کند. در کنیسهٔ کَفَرناحوم، تطهیر نهاییِ یکصد و چهل و چهار هزار به‌گونه‌ای نمادین به تصویر کشیده شد.

> “Jesus told them plainly, ‘There are some of you that believe not;’ adding, ‘Therefore said I unto you, that no man can come unto Me, except it were given unto him of My Father.’ He wished them to understand that if they were not drawn to Him it was because their hearts were not open to the Holy Spirit. ‘The natural man receiveth not the things of the Spirit of God: for they are foolishness unto him: neither can he know them, because they are spiritually discerned.’ 1 Corinthians 2:14. It is by faith that the soul beholds the glory of Jesus. This glory is hidden, until, through the Holy Spirit, faith is kindled in the soul.

> یسوع نے اُن سے صاف صاف کہا، ’تم میں بعض ایسے ہیں جو ایمان نہیں رکھتے؛‘ اور مزید فرمایا، ’اسی لیے میں نے تم سے کہا تھا کہ کوئی شخص میرے پاس نہیں آ سکتا، مگر یہ کہ میرے باپ کی طرف سے اسے عطا کیا گیا ہو۔‘ وہ چاہتے تھے کہ وہ یہ سمجھیں کہ اگر وہ اُن کی طرف کھنچے نہیں چلے آتے تو اس کا سبب یہ ہے کہ اُن کے دل روحُ القدس کے لیے کھلے نہیں ہیں۔ ’مگر نفسانی آدمی خدا کے روح کی باتیں قبول نہیں کرتا، کیونکہ وہ اُس کے نزدیک حماقت ہیں؛ اور نہ وہ اُنہیں جان سکتا ہے، اس لیے کہ اُن کی تمیز روحانی طور پر ہوتی ہے۔‘ 1 Corinthians 2:14۔ ایمان ہی کے وسیلہ سے جان یسوع کے جلال کو دیکھتی ہے۔ یہ جلال پوشیدہ رہتا ہے، یہاں تک کہ روحُ القدس کے وسیلہ سے جان میں ایمان روشن نہ کیا جائے۔

> “By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice,—had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.

> «با سرزنش علنیِ بی‌ایمانیِ ایشان، این شاگردان باز هم بیشتر از عیسی دور شدند. آنان سخت ناخشنود گشتند، و چون می‌خواستند منجی را بیازارند و بدخواهیِ فریسیان را خشنود سازند، به او پشت کردند و با تحقیر ترکش گفتند. آنان انتخاب خود را کرده بودند؛ صورت را بی‌روح، و پوست را بی‌مغز برگرفته بودند. تصمیم ایشان هرگز پس از آن بازگردانده نشد؛ زیرا دیگر با عیسی راه نرفتند.»

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «“که بادبیزنش در دست اوست، و او خرمنگاهِ خود را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندمِ خویش را در انبار جمع خواهد کرد.” متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پالایش بود. به‌وسیلهٔ کلماتِ حق، کاه از گندم جدا می‌شد. چون بسیاری بیش از حد باطل‌اندیش و خودعادل‌پندار بودند تا توبیخ را بپذیرند، و بیش از حد دنیا‌دوست بودند تا زندگیِ فروتنی را قبول کنند، از عیسی روی برتافتند. بسیاری هنوز نیز همین کار را می‌کنند. امروز جان‌ها آزموده می‌شوند، همان‌گونه که آن شاگردان در کنیسهٔ کَفَرناحوم آزموده شدند. هنگامی که حقیقت به دل آورده می‌شود، می‌بینند که زندگی‌شان مطابق ارادهٔ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند آن کارِ ازخودگذشته را بر عهده گیرند. ازاین‌رو، هنگامی که گناهانشان آشکار می‌شود، خشمگین می‌گردند. آزرده‌خاطر رفته، دور می‌شوند، چنان‌که شاگردان نیز با غرولند عیسی را ترک کردند و گفتند: “این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟”» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

By “words of truth” the gold and silver of Malachi’s illustration of the final temple cleansing of the one hundred and forty-four thousand was represented.

به‌وسیلهٔ «کلماتِ حقیقت»، طلای و نقرۀ تمثیلِ ملاکی از تطهیر نهاییِ هیکل، یعنی پاک‌سازیِ صد و چهل و چهار هزار نفر، نمایانده شده بود.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap. Malachi 3:1, 2.

> اينك، أُرسلُ ملاكي، فيُهَيِّئُ الطريقَ أمامي؛ ويأتي بغتةً إلى هيكله السيدُ الذي تطلبونه، وملاكُ العهد الذي تُسَرّون به؛ هأنذا يأتي، قال ربُّ الجنود. ولكن مَن يحتمل يومَ مجيئه؟ ومَن يثبت عند ظهوره؟ لأنه مثلُ نارِ الممحِّص، ومثلُ أشنانِ القصّارين. ملاخي 3: 1، 2.

All the prophets, including Malachi are identifying the last days. In the first of these articles we cited, The 1888 Materials, page 403, where we are informed, “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth.” Those identified in the same passage “are not close Bible students,” who have “not studied to a purpose” the “passages of Scripture” where there exists “differences of opinion.” Those being addressed “do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness,” they “must study the Scriptures for a purpose.”

همۀ انبیا، از جمله ملاکی، ایام آخر را مشخص می‌کنند. در نخستینِ این مقالات که به آن استناد کردیم، یعنی The 1888 Materials، صفحۀ 403، به ما گفته می‌شود: «آن‌که با معرفت کنونیِ ناقصِ خود از کتب مقدس قانع و خشنود می‌نشیند و آن را برای نجات خویش کافی می‌پندارد، در فریبی مهلک آرام گرفته است. بسیاری هستند که به دلایل کتاب‌مقدسی به‌طور کامل مجهز نیستند، تا بتوانند خطا را تشخیص دهند و هر سنت و خرافه‌ای را که به‌عنوان حقیقت قالب کرده‌اند، محکوم سازند.» کسانی که در همان عبارت معرفی شده‌اند، «شاگردان دقیقِ کتاب مقدس نیستند» و «آیات کتاب مقدس» را، در جاهایی که «اختلاف نظر» وجود دارد، «با هدفی معین مطالعه نکرده‌اند». مخاطبانِ این سخن، «کتاب مقدس را [برای آن] نمی‌خوانند که مغز و فربهیِ آن را برای جان‌های خویش برگیرند. آنان احساس نمی‌کنند که این، صدای خداست که با ایشان سخن می‌گوید. اما اگر بخواهیم طریق نجات را دریابیم، اگر بخواهیم پرتوهای آفتاب عدالت را ببینیم»، آنان «باید کتب مقدس را با هدفی معین مطالعه کنند».

The first article identified that one of the pieces of their misguided prophetic model is the passage from The Great Controversy, which records, “Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Great Controversy, 615. Their private interpretation claims this sentence is identifying “Romanism” as past history and “apostate Protestantism” as the modern world. After the grammatical evidence that the application they make on this sentence has been wrested from its correct meaning, they exhibited no public retraction of the false application. In fact they used the very passage to advertise their next zoom meeting. Yet we are informed that “We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth.” There was no effort to retract the false claim, which appears to be evidence that those promoting this false application are not “inquiring diligently” to “know what is truth.”

در مقالهٔ نخست مشخص شد که یکی از اجزای الگوی نبوتیِ گمراه‌کنندهٔ ایشان، عبارتی از کتاب The Great Controversy است که ثبت می‌کند: «Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.» The Great Controversy, 615. تفسیر خصوصیِ آنان مدعی است که این جمله «Romanism» را به‌عنوان تاریخ گذشته و «apostate Protestantism» را به‌عنوان جهان معاصر معرفی می‌کند. پس از آنکه شواهد دستوری نشان داد کاربردی که ایشان از این جمله می‌کنند از معنای صحیح آن تحریف شده است، هیچ پس‌گرفتن علنیِ این کاربرد نادرست از سوی آنان ارائه نشد. در واقع، همان عبارت را برای تبلیغ نشست بعدیِ زومِ خود به کار بردند. با این حال، به ما گفته شده است که «We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth.» هیچ تلاشی برای پس گرفتن این ادعای نادرست صورت نگرفت، و این امر ظاهراً شاهدی است بر اینکه کسانی که این کاربرد نادرست را ترویج می‌کنند، برای «know what is truth» به‌گونه‌ای «inquiring diligently» عمل نمی‌کنند.

From the beginning of this controversy, we have approached it as if it was more than simply a disagreement between truth and error over who the robbers of thy people represent, and I still hold that position. The articles on the book of Daniel had reached a point by number two hundred where the significance of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven had been soundly set forth. The verses represent the history from 1989 unto the soon-coming Sunday law that exists in verse forty of Daniel eleven.

از آغاز این مناقشه، ما به آن چنان نزدیک شده‌ایم که گویی این امر چیزی بیش از صرفِ اختلافی میان حقیقت و خطا دربارهٔ این است که «دزدانِ قومِ تو» به چه کسانی اشاره دارد؛ و من هنوز نیز بر همان موضع پایدارم. مقالات مربوط به کتاب دانیال، تا شمارهٔ دویست، به نقطه‌ای رسیده بود که در آن اهمیت آیات سیزدهم تا پانزدهمِ دانیال یازده به‌طور استوار بیان شده بود. این آیات، تاریخ را از سال ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد و در آیهٔ چهلِ دانیال یازده وجود دارد، به تصویر می‌کشند.

We have been identifying that history as the hidden history of verse forty. We have also identified that when Sister Whites states “the book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” that the hidden history of Daniel chapter eleven verse forty is “that portion of the prophecy of Daniel.” Verses thirteen through fifteen represent the prophetic truth which is unsealed in the last days. Those three verses are therefore also represented as both the “Revelation of Jesus Christ” and the “Seven Thunders” in the book of Revelation that is unsealed just prior to the close of probation. When Sister White refers to that “portion of the book of Daniel,” the passage where the statement is located states:

ہم اُس تاریخ کو آیت چالیس کی مخفی تاریخ کے طور پر شناخت کرتے رہے ہیں۔ ہم یہ بھی متعین کر چکے ہیں کہ جب سسٹر وائٹس یہ فرماتی ہیں کہ “جو کتاب مُہر بند تھی وہ مکاشفہ نہیں، بلکہ دانی ایل کی نبوت کا وہ حصہ ہے جو آخری ایام سے متعلق ہے،” تو دانی ایل باب گیارہ آیت چالیس کی مخفی تاریخ ہی “دانی ایل کی نبوت کا وہ حصہ” ہے۔ آیات تیرہ سے پندرہ اُس نبوتی سچائی کی نمائندگی کرتی ہیں جو آخری ایام میں غیر مُہر بند کی جاتی ہے۔ لہٰذا یہ تینوں آیات مکاشفہ کی اُس کتاب میں، جو مہلتِ آزمائش کے اختتام سے ذرا پہلے غیر مُہر بند کی جاتی ہے، “یسوع مسیح کا مکاشفہ” اور “سات گرجیں” دونوں کے طور پر بھی پیش کی گئی ہیں۔ جب سسٹر وائٹ “کتابِ دانی ایل کے اُس حصہ” کا حوالہ دیتی ہیں، تو وہ اقتباس جس میں یہ بیان واقع ہے، یوں کہتا ہے:

> “Let none think, because they cannot explain the meaning of every symbol in the Revelation, that it is useless for them to search this book in an effort to know the meaning of the truth it contains. The One who revealed these mysteries to John will give to the diligent searcher for truth a foretaste of heavenly things. Those whose hearts are open to the reception of truth will be enabled to understand its teachings, and will be granted the blessing promised to those who ‘hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> «هیچ‌کس چنین مپندارد که چون نمی‌تواند معنای هر نمادِ مکاشفه را توضیح دهد، پس برای او بی‌فایده است که این کتاب را در تلاش برای شناخت معنای حقیقتی که در آن نهفته است، بجوید. آن یگانه‌ای که این اسرار را بر یوحنا مکشوف ساخت، به جویندهٔ کوشایِ حقیقت، پیش‌چشیدنی از امور آسمانی عطا خواهد کرد. آنان که دل‌هایشان به روی پذیرش حقیقت گشوده است، قادر خواهند شد تعالیم آن را درک کنند، و آن برکتی را خواهند یافت که به کسانی وعده داده شده است که «کلمات این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند.»

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 584, 585.

> «در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. در اینجا متممِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. کتابی که مُهر شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: “اما تو، ای دانیال، کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمانِ آخر مُهر کن.” دانیال ۱۲:۴.» اعمال رسولان، ۵۸۴، ۵۸۵.

The word “complement” means to bring to perfection. The portion of the book of Daniel that relates to the last days, which is unsealed at the time of the end, is made perfect when combined, “line upon line” with the “Revelation of Jesus Christ,” and “the Seven Thunders.” Those three representations are the message which is unsealed, and therefore represents the “words of truth” that are employed to “purge” the one hundred and forty four thousand in the final temple cleansing of Malachi, as represented in verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. The verse in the middle is the verse where the current controversy is represented, and as such represents the identical controversy that confronted the Millerites in their prophetic history.

لفظ «مُکمِّل» به معنای به کمال رساندن است. آن بخش از کتاب دانیال که به ایام آخر مربوط می‌شود و در زمانِ آخر مُهرگشایی می‌گردد، هنگامی که «سطر بر سطر» با «مکاشفهٔ عیسی مسیح» و «هفت رعد» در کنار هم نهاده شود، به کمال می‌رسد. این سه نمود، همان پیامی هستند که مُهرگشایی شده است، و ازاین‌رو نمایانگر «کلماتِ حق» می‌باشند که برای «پاک ساختن» صد و چهل و چهار هزار تن در تطهیر نهاییِ هیکل در ملاکی به کار گرفته می‌شوند؛ چنان‌که در آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال یازده به تصویر کشیده شده است. آیهٔ میانی، همان آیه‌ای است که در آن جدالِ کنونی به تصویر درآمده است، و از این حیث، نمایانگر همان جدالِ عیناً یکسانی است که میلری‌ها در تاریخِ نبویِ خویش با آن روبه‌رو شدند.

To claim the “robbers of thy people” in verse fourteen is the United States is a perfect parallel to the Protestants of Millerite history claiming that the robbers represented Antiochus Epiphanes. The controversy will purge the dross from the gold and silver, but the more important issue is that the controversy has been allowed to lead those represented by the Levites of Malachi chapter three to study more deeply than ever before God’s prophetic Word. The “dirt brush Man” of William Miller’s dream is now sweeping the counterfeit coins and jewels out of the room, in advance of His work in reassembling the genuine jewels into a perfect order which shines ten times brighter than the sun.

Sostener que los “ladrones de tu pueblo” del versículo catorce son los Estados Unidos es un paralelo perfecto con los protestantes de la historia millerita que afirmaban que los ladrones representaban a Antíoco Epífanes. La controversia purgará la escoria del oro y de la plata, pero el asunto más importante es que se ha permitido que la controversia conduzca a aquellos representados por los levitas de Malaquías capítulo tres a estudiar más profundamente que nunca antes la Palabra profética de Dios. El “Hombre del cepillo para el polvo” del sueño de William Miller está ahora barriendo fuera del aposento las monedas y joyas falsificadas, en anticipación de Su obra de volver a reunir las joyas genuinas en un orden perfecto que brilla diez veces más que el sol.

The controversy was allowed to take place to accomplish that very work, for we have been informed that, “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth.”

شخړه ته د رامنځته کېدو اجازه ورکړل شوه تر څو هماغه کار تر سره شي، ځکه موږ ته خبر راکړل شوی دی چې: «خدای به خپل قوم راویښ کړي؛ که نورې لارې ناکامې شي، بدعتونه به د دوی په منځ کې را ننوځي، چې هغوی به وڅڼي او وبه یې ازمېيي، او بوس به له غنمو څخه بېل کړي. څښتن پر ټولو هغو چې د هغه په کلام ایمان لري غږ کوي چې له خوبه راویښ شئ. قېمتي رڼا راغلې ده، چې د همدې وخت لپاره مناسبه ده. دا د انجیل حقیقت دی، چې هغه خطرونه څرګندوي چې همدا اوس پر موږ را برسېره دي. دا رڼا باید موږ د صحیفو زيارکښ مطالعې او د هغو دریځونو تر ټولو کره ارزونې ته راوبولي چې موږ یې نیولي دي. خدای غواړي چې د حقیقت ټول اړخونه او دریځونه په بشپړ ډول او په ټینګه، له دعا او روژې سره، وپلټل شي. مؤمنان باید د اټکلونو او د هغو ناڅرګندو مفکورو په منځ کې آرام ونه کړي چې حقیقت څه شی جوړوي.»

The “heresies” He allows and employs to arouse His sleeping saints are “old controversies.”

وہ “بدعتیں” جنہیں وہ اپنے سوئے ہوئے مقدسین کو بیدار کرنے کے لیے اجازت دیتا ہے اور کام میں لاتا ہے، “قدیم منازعات” ہیں۔

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> «در تاریخ و نبوت، کلام خداوند کشمکشِ دیرپای میان حقیقت و خطا را به تصویر می‌کشد. این کشمکش هنوز هم ادامه دارد. آنچه پیش‌تر بوده است، تکرار خواهد شد. مجادلات کهن دوباره زنده خواهند شد، و نظریه‌های تازه پیوسته سر برخواهند آورد. اما قوم خدا، که در ایمان خود و در تحقق نبوت، در اعلام پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم سهمی ایفا کرده‌اند، می‌دانند که جایگاهشان کجاست. آنان تجربه‌ای دارند که از طلای ناب گرانبهاتر است. ایشان باید همچون صخره‌ای استوار بایستند و آغازِ اطمینانِ خود را تا پایان، استوار نگاه دارند.» Selected Messages, book 2, 109.

The controversy over the “robbers of thy people” is an old controversy from the Millerite history, which is the “beginning of their confidence” that they are told to hold “steadfast to the end.” The “beginning of” the one hundred and forty-four thousand’s “confidence” is the foundational truths which are represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts.

مناقشه دربارهٔ «یاغیانِ قومِ تو» مناقشه‌ای کهن از تاریخ میلری است، که همان «ابتدای اطمینانِ ایشان» است که به آنان گفته شده آن را «تا پایان استوار نگاه دارند». «ابتدای» «اطمینانِ» آن یک‌صد و چهل و چهار هزار، همان حقایقِ بنیادی است که بر نمودارهای پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ به تصویر کشیده شده است.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give John for his people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> «دشمن می‌کوشد ذهن‌های برادران و خواهران ما را از کارِ آماده ساختن قومی برای ایستادن در این ایام آخر منحرف سازد. سفسطه‌های او برای آن طرح شده‌اند که اذهان را از خطرات و وظایف این ساعت دور کنند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آمد تا به یوحنا برای قوم خود عطا کند، هیچ می‌شمارند. تعلیم می‌دهند که صحنه‌هایی که درست در برابر ما قرار دارند، از آن اندازه اهمیت برخوردار نیستند که شایسته توجهی خاص باشند. حقیقتِ دارای منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌سازند و قوم خدا را از تجربه گذشته‌شان محروم می‌کنند و به جای آن، دانشی کاذب به ایشان می‌دهند.»

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’

> «خداوند چنین می‌فرماید: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک کنید.»

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way, and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «هێچ‌کەس هەوڵ نەدات بنەماکانی باوەڕمان بەتەواوی هەڵبکەنێت—ئەو بنەمایانەی کە لە سەرەتای کاری خۆماندا، بە لێکۆڵینەوەی نوێژاوی لە وشەی خودا و بە وەحی دانرابوون. لەسەر ئەم بنەمایانەدا ئێمە لە ماوەی پەنجا ساڵی ڕابردوودا بنیادنان دەکەین. مرۆڤەکان لەوانەیە وا بزانن کە ڕێگایەکی نوێیان دۆزیوەتەوە، و دەتوانن بنەمایەکی بەهێزتر لەوەی دانراوە دابنێن. بەڵام ئەمە هەڵەچوونێکی گەورەیە. هێچ کەس ناتوانێت بنەمایەکی تر دابنێت جگە لەو بنەمایەی کە دانراوە.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand?—It soon fell; for it was not founded upon the Rock.

> «در گذشته بسیاری به بنای ایمانی نو و استقرار اصولی تازه دست یازیده‌اند. اما بنای ایشان تا چه مدت پابرجا ماند؟—به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره استوار نشده بود.»

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying, ‘Other foundation can no man lay than that is laid’?

> «آیا نخستین شاگردان ناگزیر نبودند با گفته‌های انسان‌ها روبه‌رو شوند؟ آیا ناچار نبودند به نظریه‌های باطل گوش فرا دهند، و سپس، پس از آنکه هر آنچه در توان داشتند انجام دادند، استوار بایستند و بگویند: “هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است، بگذارد”؟»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Review and Herald, March 3, 1904.

> «پس باید آغازِ اطمینانِ خود را تا به انتها استوار نگاه داریم. کلماتِ قدرت از جانب خدا و از سوی مسیح برای این قوم فرستاده شده است تا آنان را، نکته به نکته، از جهان بیرون آورده، به روشناییِ واضحِ حقیقتِ حاضر رهنمون شود. خادمانِ خدا با لب‌هایی که به آتشِ مقدس لمس شده بود، این پیام را اعلام کرده‌اند. کلامِ الهی مُهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است.» Review and Herald، 3 مارس 1904.

Jeremiah’s “old paths,” are the “foundations that were laid at the beginning of our work.” Those truths were founded “upon the Rock,” and in the Millerite history those foundational truths were the “present truth” message that was proclaimed in 1842, 1843 and 1844.

«راہ‌های قدیم» در ارمیا همان «بنیادهایی» هستند که «در آغاز کار ما نهاده شدند.» آن حقایق «بر صخره» بنا شده بودند، و در تاریخ میلریت، آن حقایقِ بنیادی همان پیامِ «حقیقتِ حاضر» بود که در سال‌های 1842، 1843 و 1844 اعلام شد.

> “May God help you to receive the words that I have spoken. Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> “خدا شما را یاری دهد تا سخنانی را که گفته‌ام بپذیرید. آنان که به‌عنوان دیده‌بانان خدا بر حصارهای صهیون ایستاده‌اند، باید مردانی باشند که بتوانند خطرات را پیش از آن‌که بر مردم فرود آید ببینند—مردانی که بتوانند میان حق و باطل، پارسایی و ناراستی تمییز دهند.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given. Brethren and sisters, God lives and reigns and works today. His hand is on the wheel, and in his providence he is turning the wheel in accordance with his own will. Let not men fasten themselves to documents, saying what they will do, and what they will not do. Let them fasten themselves to the Lord God of heaven. Then the light of heaven will shine into the soul-temple, and we shall see the salvation of God.” Review and Herald, April 14, 1903.

> "یہ تنبیہ آ چکی ہے: کسی ایسی چیز کو اندر آنے کی اجازت نہ دی جائے جو اُس ایمان کی بنیاد کو متزلزل کرے جس پر ہم اُس وقت سے تعمیر کرتے آئے ہیں جب 1842، 1843، اور 1844 میں یہ پیغام آیا۔ میں اس پیغام میں شامل تھی، اور اُس وقت سے لے کر اب تک میں دنیا کے سامنے اُس نور کے ساتھ وفادار کھڑی رہی ہوں جو خدا نے ہمیں دیا ہے۔ ہم یہ ارادہ نہیں رکھتے کہ اُس چبوترے سے اپنے پاؤں ہٹا لیں جس پر وہ اُس وقت رکھے گئے تھے جب ہم روز بروز سنجیدہ دعا کے ساتھ خداوند کے طالب ہوتے تھے اور نور کی جستجو کرتے تھے۔ کیا تم سمجھتے ہو کہ میں اُس نور کو ترک کر سکتی ہوں جو خدا نے مجھے دیا ہے؟ وہ ازلی صخرہ کے مانند ہونا چاہیے۔ جب سے وہ مجھے دیا گیا ہے، وہ میری راہنمائی کرتا آیا ہے۔ اے بھائیو اور بہنو، خدا زندہ ہے اور بادشاہی کرتا ہے اور آج بھی عمل کر رہا ہے۔ اُس کا ہاتھ پہیے پر ہے، اور اپنی مشیت میں وہ پہیے کو اپنی ہی مرضی کے مطابق گھما رہا ہے۔ آدمی اپنے آپ کو دستاویزات کے ساتھ نہ باندھیں، یہ کہتے ہوئے کہ وہ کیا کریں گے اور کیا نہیں کریں گے۔ بلکہ وہ اپنے آپ کو آسمان کے خداوند خدا کے ساتھ باندھیں۔ تب آسمان کا نور جان کے ہیکل میں چمکے گا، اور ہم خدا کی نجات کو دیکھیں گے۔" Review and Herald, April 14, 1903.

The message that was proclaimed “in 1842, 1843, and 1844” is the message represented upon the 1843 pioneer chart. In May of 1842, three hundred 1843 charts were printed. Ellen White and the pioneers all gave testimony that the chart was a fulfillment of Habakkuk chapter two’s command to write the vision and make it plain upon tables. In that very history there were three hundred Millerite preachers, and SDA historians testify to the fact that they all employed the 1843 chart.

پیامی که «در سال‌های 1842، 1843 و 1844» اعلام شد، همان پیامی است که بر روی چارت پیشگام 1843 به تصویر کشیده شده است. در ماه مه 1842، سیصد نسخه از چارت 1843 چاپ شد. الن وایت و همهٔ پیشگامان شهادت دادند که آن چارت تحقق فرمانِ باب دوم حبقوق بود که رؤیا را بنویسند و آن را بر لوح‌ها روشن و آشکار سازند. در همان تاریخ، سیصد واعظ میلریتی وجود داشت، و مورخان SDA بر این واقعیت گواهی می‌دهند که همهٔ آنان از چارت 1843 استفاده می‌کردند.

What would possess a person to claim that the pioneer identification of Rome as the robbers of thy people, as represented upon the chart, is erroneous? What would possess someone to receive that claim? Yet, what possesses those of us that claim to accept the pioneer understanding that Rome is symbolized with the expression, “robbers of thy people,” and yet in reality not be able to defend that understanding for themselves?

چه چیزی کسی را بر آن می‌دارد که ادعا کند شناساییِ پیشگامان از روم به‌عنوان «غارتگرانِ قومِ تو»، آن‌گونه که بر نمودار نشان داده شده است، نادرست است؟ چه چیزی کسی را بر آن می‌دارد که آن ادعا را بپذیرد؟ با این همه، چه چیزی ما را—که ادعا می‌کنیم فهمِ پیشگامان را می‌پذیریم که روم با تعبیرِ «غارتگرانِ قومِ تو» نمادپردازی شده است—فرا می‌گیرد، در حالی که در واقع خود قادر نیستیم آن فهم را برای خویش دفاع کنیم؟

In the first article we cited the following passage:

در مقالهٔ نخست، عبارت زیر را نقل کردیم:

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us.” Testimonies, volume 5, 708.

> «انسان هر قدر هم از لحاظ فکری پیشرفت کرده باشد، مبادا حتی برای لحظه‌ای بیندیشد که دیگر نیازی به بررسی ژرف و پیوستهٔ کتب مقدس برای دریافت نور بیشتر نیست. ما، به‌عنوان قومی، فراخوانده شده‌ایم که هر یک به‌طور فردی شاگردِ نبوت باشیم. باید با جدیت بیدار و مراقب باشیم تا هر پرتو نوری را که خدا به ما عرضه خواهد کرد، تشخیص دهیم.» شهادت‌ها، جلد ۵، ص. ۷۰۸.

I claim the “light which God” is now presenting “to us” is that we have not fully awakened to our responsibility to personally understand the first fifteen verses of Daniel eleven, and that we have not understood that verses thirteen to fifteen of that same chapter represents the truths that accomplish the final purging and sealing of the one hundred and forty-four thousand. If there were no heresies introduced in this very history it would provide evidence that we are wide awake. But this controversy proves otherwise.

من ادعا می‌کنم که «نوری که خدا» اکنون «به ما» عرضه می‌کند این است که ما هنوز به‌طور کامل نسبت به مسئولیت خود برای درک شخصی پانزده آیهٔ نخستِ دانیال یازده بیدار نشده‌ایم، و نیز نفهمیده‌ایم که آیات سیزده تا پانزدهٔ همان فصل، بیانگر حقایقی است که تطهیر نهایی و مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر را به انجام می‌رساند. اگر در همین تاریخ هیچ بدعتی وارد نشده بود، این امر دلیلی می‌بود بر اینکه ما کاملاً بیداریم. اما این مجادله خلاف آن را ثابت می‌کند.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what. . ..

> «این واقعیت که در میان قوم خدا هیچ جدال یا جنب‌وجوشی وجود ندارد، نباید به‌عنوان دلیل قاطع بر این تلقی شود که ایشان به آموزهٔ صحیح استوار چسبیده‌اند. جای آن هست که بیم داشته باشیم که آنان میان حقیقت و خطا به‌روشنی تمییز نمی‌نهند. هرگاه با بررسیِ کتب مقدس هیچ مسئلهٔ تازه‌ای مطرح نشود، و هیچ اختلاف نظری پدید نیاید که مردم را برانگیزد تا خودشان کتاب‌مقدس را بجویند تا یقین کنند که حقیقت را در اختیار دارند، در آن هنگام بسیاری خواهند بود که اکنون نیز، همانند روزگاران باستان، به سنّت پایبند می‌مانند و آنچه را نمی‌دانند چیست، عبادت می‌کنند....»

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> «خدا قوم خود را برخواهد انگیخت؛ و اگر وسایل دیگر کارگر نیفتد، بدعت‌ها در میان ایشان راه خواهد یافت که آنان را غربال کند و کاه را از گندم جدا سازد. خداوند همهٔ کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند که از خواب بیدار شوند. نور گران‌بهایی آمده است که مناسب این زمان است. این نور، حقیقت کتاب‌مقدسی است که خطراتی را که درست در برابر ما قرار دارند آشکار می‌سازد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای جدی و پیگیرِ کتب مقدس و به دقیق‌ترین بررسیِ مواضعی که بر آن‌ها ایستاده‌ایم رهنمون شود. خدا می‌خواهد که همهٔ جوانب و مواضعِ حقیقت، با دعا و روزه، به‌طور کامل و استوار بررسی و کاوش شوند. ایمانداران نباید در گمان‌ها و تصورات مبهم دربارهٔ آنچه حقیقت را تشکیل می‌دهد آرام گیرند. ایمان ایشان باید استوارانه بر کلام خدا بنا شده باشد، تا هنگامی که زمان آزمایش فرا رسد و آنان برای پاسخ‌گویی دربارهٔ ایمان خویش به حضور شوراها برده شوند، بتوانند با حلم و ترس، دلیلی برای امیدی که در ایشان است ارائه کنند.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound.” Testimonies, volume 5, 708.

> «تکان دهید، تکان دهید، تکان دهید. موضوعاتی که ما به جهان عرضه می‌کنیم، باید برای ما حقیقتی زنده باشند. مهم است که در دفاع از تعالیمی که آن‌ها را اصول اساسی ایمان می‌دانیم، هرگز به خود اجازه ندهیم از استدلال‌هایی استفاده کنیم که به‌تمامی استوار و صحیح نیستند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۰۸.

As we move forward in this consideration of the robbers of God’s people we will demonstrate that the argument upon verse fourteen of Daniel eleven between the Protestants and the Millerites is identical to the argument between the new and private interpretation that the United States, and not Rome, establishes the vision. The position that The Great Controversy uses the expression, “old world” to identify past history is a “supposition and ill-defined idea” and it is an illustration of an “argument that is not wholly sound.”

جیسے جیسے ہم خدا کے لوگوں کے لٹیروں کے اس مطالعہ میں آگے بڑھتے ہیں، ہم یہ ظاہر کریں گے کہ دانی ایل گیارہ کی آیت چودہ پر پروٹسٹنٹوں اور میلرائیٹوں کے درمیان جو استدلال تھا، وہ بعینہٖ اسی استدلال کے مانند ہے جو نئی اور نجی تعبیر کے درمیان پایا جاتا ہے کہ رؤیا کو قائم کرنے والی روم نہیں بلکہ ریاستہائے متحدہ ہے۔ یہ موقف کہ The Great Controversy عبارت “old world” کو ماضی کی تاریخ کی تعیین کے لیے استعمال کرتی ہے، ایک “supposition and ill-defined idea” ہے اور یہ ایسے “argument that is not wholly sound” کی ایک مثال ہے۔

Those who have used the passage to uphold their supposition that the Millerites were incorrect in identifying Rome as the robbers of thy people, should fulfill their Christian obligation and publicly retract their claim, for it is unsustainable grammatically and historically. For those sitting on the side-lines of this controversy, you are responsible to rightly divide the word of truth, for you have been called to be an individual who is a student of prophecy, not a follower of a man’s idea.

آنان که از این عبارت برای تأیید پندار خود بهره برده‌اند که میلری‌ها در شناساییِ روم به‌عنوان «غارتگرانِ قومِ تو» در اشتباه بوده‌اند، باید وظیفهٔ مسیحیِ خویش را به‌جا آورند و ادعای خود را آشکارا پس بگیرند، زیرا این ادعا از نظر دستوری و تاریخی قابل دفاع نیست. و شما که در حاشیهٔ این مناقشه نشسته‌اید، مسئولید که کلامِ حق را به‌درستی تقسیم کنید، زیرا شما خوانده شده‌اید تا شخصی باشید که شاگردِ نبوت است، نه پیروِ اندیشهٔ انسانی.

Men wrest the Scriptures to their own destruction.

مردم کلام مقدس را به زیانِ هلاکتِ خویش تحریف می‌کنند.

> And account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; As also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other scriptures, unto their own destruction. Ye therefore, beloved, seeing ye know these things before, beware lest ye also, being led away with the error of the wicked, fall from your own stedfastness. But grow in grace, and in the knowledge of our Lord and Saviour Jesus Christ. To him be glory both now and forever. Amen. 2 Peter 3:15–18.

> و بردباریِ خداوندِ ما را نجات بدانید؛ چنان‌که برادرِ محبوبِ ما پولس نیز بر حسب حکمتی که به او عطا شده است به شما نوشته است؛ همان‌گونه که در همهٔ رساله‌های خود نیز از این امور سخن می‌گوید؛ که در آنها بعضی مطالب دشوارفهم است، و مردمانِ نادان و ناپایدار آنها را، چنان‌که سایرِ کتبِ مقدس را نیز، تحریف می‌کنند تا هلاکتِ خویش را پدید آورند. پس شما، ای عزیزان، چون این امور را از پیش می‌دانید، برحذر باشید مبادا شما نیز، به‌سببِ گمراهیِ شریران، از استواریِ خود فرو افتید. بلکه در فیض و در معرفتِ خداوند و نجات‌دهندهٔ ما عیسی مسیح رشد کنید. او را هم‌اکنون و تا ابد جلال باد. آمین. دوم پطرس ۳:‏۱۵–۱۸.

Peter states that it is the “unlearned and unstable” who “wrest” the Scriptures “unto their own destruction.” In agreement with that fact is Sister White’s repeated warnings to us to study for ourselves. If we are not fulfilling our responsibility to be students of prophecy, we are determining our own destruction.

پطرس بیان می‌دارد که این «نادانان و ناپایداران» هستند که کتب مقدّس را «تحریف می‌کنند» «برای هلاکت خویش». در هماهنگی با این حقیقت، خواهر وایت بارها به ما هشدار می‌دهد که خودمان به مطالعه بپردازیم. اگر مسئولیت خود را در شاگرد بودنِ نبوت به‌جا نمی‌آوریم، خودْ هلاکت خویش را رقم می‌زنیم.

It is the robbers of thy people who establish the vision, and Solomon identifies that where there is no vision the people perish.

این دزدانِ قوم تو هستند که رؤیا را برقرار می‌سازند، و سلیمان تصریح می‌کند که هر جا رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شوند.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> جایی که رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شود؛ اما خوشا به حال آن‌که شریعت را نگاه می‌دارد. امثال 29:18.

One of the definitions of “perish” is to be made naked. Where there is an incorrect understanding of the vision, it is based upon the fact that the symbol that establishes the vision is not understood, or incorrectly understood. To be among those who perish in Solomon’s warning is to secure the nakedness represented by the Laodiceans who are spewed out of the mouth of the Lord at the soon coming Sunday law. Why would we accept an idea that misrepresents the clear meaning of Sister White’s comments upon the old and new world, and that rejects the Millerite identification that it is Rome who establishes the vision, which was directly represented upon the 1843 chart, which represents the foundational truths of Adventism, and which is Christ, the Rock of Ages that is represented by all sacred illustration of the foundations?

یکی از معانیِ «هلاک شدن» این است که برهنه ساخته شود. هر جا که از رؤیا برداشتی نادرست وجود داشته باشد، این امر بر این واقعیت مبتنی است که نمادی که رؤیا را برقرار می‌سازد فهمیده نشده است، یا به‌نادرستی فهمیده شده است. در میان کسانی بودن که در هشدارِ سلیمان هلاک می‌شوند، یعنی تضمین کردنِ آن برهنگی‌ای که به‌وسیلهٔ لائودیکیانی نمایانده شده است که در قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شوند. چرا باید اندیشه‌ای را بپذیریم که معنای روشنِ اظهاراتِ خواهر وایت دربارهٔ جهان قدیم و جهان جدید را بد عرضه می‌کند، و آن شناساییِ میلری را رد می‌کند که این روم است که رؤیا را برقرار می‌سازد؛ همان امری که به‌طور مستقیم در نمودار ۱۸۴۳ بازنمایی شده بود، که حقایقِ بنیادیِ اَدونتیسم را نمایندگی می‌کند، و همان مسیح، صخرهٔ اعصار، است که در همهٔ تصویرگری‌های مقدسِ مربوط به بنیادها بازنمایی شده است؟

> “But every building erected on other foundation than God’s word will fall. He who, like the Jews in Christ’s day, builds on the foundation of human ideas and opinions, of forms and ceremonies of man’s invention, or on any works that he can do independently of the grace of Christ, is erecting his structure of character upon the shifting sand. The fierce tempests of temptation will sweep away the sandy foundation and leave his house a wreck on the shores of time.

> “اما هر بنایی که بر بنیادی جز کلام خدا برپا شود، فرو خواهد ریخت. هر که، همچون یهودیان در روزگار مسیح، بر بنیاد اندیشه‌ها و آراء بشری، یا صورت‌ها و مراسمی که ساختهٔ اختراع انسان است، یا بر هر عملی که بتواند مستقل از فیض مسیح انجام دهد بنا کند، در حقیقت بنای شخصیت خویش را بر شن‌های روان برپا می‌سازد. توفان‌های سهمگینِ وسوسه آن بنیاد شنی را جاروب خواهند کرد و خانهٔ او را ویرانه‌ای بر کرانه‌های زمان بر جای خواهند گذاشت.”

> “‘“Therefore thus saith the Lord God, … Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place.’ Isaiah 28:16, 17.

> «پس خداوند یهوه چنین می‌فرماید: … و انصاف را بر میزان، و عدالت را بر شاغول خواهم نهاد؛ و تگرگ، پناهگاهِ دروغ را خواهد روبید، و آب‌ها مخفیگاه را فرا خواهد گرفت.» اشعیا 28:16، 17

> “But today mercy pleads with the sinner. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked; but that the wicked turn from his way and live: turn ye, turn ye from your evil ways; for why will ye die?’ Ezekiel 33:11. The voice that speaks to the impenitent today is the voice of Him who in heart anguish exclaimed as He beheld the city of His love: ‘O Jerusalem, Jerusalem, which killeth the prophets, and stoneth them that are sent unto her! how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her own brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.’ Luke 13:34, 35 , R.V. In Jerusalem, Jesus beheld a symbol of the world that had rejected and despised His grace. He was weeping, O stubborn heart, for you! Even when Jesus’ tears were shed upon the mount, Jerusalem might yet have repented, and escaped her doom. For a little space the Gift of heaven still waited her acceptance. So, O heart, to you Christ is still speaking in accents of love: ‘Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear My voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with Me.’ ‘Now is the accepted time; behold, now is the day of salvation.’ Revelation 3:20; 2 Corinthians 6:2.

> «اما امروز رحمت به گناهکار التماس می‌کند. “به حیات خودم، می‌گوید خداوند یهوه، که از مرگ شریر مسرور نمی‌شوم، بلکه از این‌که شریر از راه خود بازگردد و زنده بماند؛ بازگردید، بازگردید از راه‌های بدِ خویش، زیرا چرا باید بمیرید؟” حزقیال ۳۳:۱۱. آن صدایی که امروز با توبه‌ناپذیر سخن می‌گوید، صدای همان کسی است که در اندوه جان فریاد برآورد، آنگاه که شهر محبوب خویش را می‌نگریست: “ای اورشلیم، ای اورشلیم، که انبیا را می‌کشی و رسولانِ فرستاده‌شده به سوی خود را سنگسار می‌کنی! چند بار خواستم فرزندانت را گرد آورم، چنان‌که مرغ، جوجه‌های خود را زیر بال‌های خویش جمع می‌کند، و شما نخواستید! اینک خانه‌تان به حال ویرانی برای شما واگذاشته می‌شود.” لوقا ۱۳:۳۴، ۳۵، R.V. در اورشلیم، عیسی نمادی از جهانی را دید که فیض او را رد کرده و خوار شمرده بود. ای دلِ سرکش، او برای تو می‌گریست! حتی هنگامی که اشک‌های عیسی بر آن کوه فرو می‌ریخت، اورشلیم هنوز می‌توانست توبه کند و از فرجام شوم خویش بگریزد. برای زمانی اندک، عطیه آسمان هنوز در انتظار پذیرش او بود. همچنین، ای دل، مسیح هنوز با آهنگ‌های محبت با تو سخن می‌گوید: “اینک بر در ایستاده می‌کوبم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، به نزد او درخواهم آمد و با او شام خواهم خورد، و او نیز با من.” “اینک اکنون زمان مقبول است؛ اینک اکنون روز نجات است.” مکاشفه ۳:۲۰؛ دوم قرنتیان ۶:۲.»

> “You who are resting your hope on self are building on the sand. But it is not yet too late to escape the impending ruin. Before the tempest breaks, flee to the sure foundation. ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, of sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ ‘Look unto Me, and be ye saved, all the ends of the earth: for I am God, and there is none else.’ ‘Fear thou not; for I am with thee: be not dismayed; for I am thy God: I will strengthen thee; yea, I will help thee; yea, I will uphold thee with the right hand of My righteousness.’ ‘Ye shall not be ashamed nor confounded world without end.’ Isaiah 28:16, R.V.; 45:22; 41:10; 45:17.” Thoughts from the Mount of Blessing, 150–152.

> «شما که امید خود را بر خویشتن متکی ساخته‌اید، بر شن بنا می‌کنید. اما هنوز برای گریختن از هلاکتِ در شرف وقوع دیر نشده است. پیش از آنکه توفان برخیزد، به سوی آن بنیانِ استوار بگریزید. “خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک من در صهیون سنگی را برای بنیاد می‌نهم، سنگی آزموده، سنگِ زاویه‌ای گران‌بها، با بنیادی استوار؛ هر که ایمان آورد، شتابان نخواهد شد.” “به من بنگرید و نجات یابید، ای تمامی کران‌های زمین؛ زیرا من خدا هستم و دیگری نیست.” “مترس، زیرا من با تو هستم؛ هراسان مباش، زیرا من خدای تو هستم؛ تو را تقویت خواهم کرد؛ آری، تو را یاری خواهم داد؛ آری، تو را به دست راستِ عدالت خویش نگاه خواهم داشت.” “شما تا ابد خجل و سرافکنده نخواهید شد.” اشعیا 28:16، R.V.؛ 45:22؛ 41:10؛ 45:17.» Thoughts from the Mount of Blessing, 150–152.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles