Article

# Panium - Number Ten

پانیوم — عدد ده

The Rise and Fall of Nations: Sealing the 144,000 and the Hidden Prophetic History of Daniel 11:10–16

عروج و سقوطِ اقوام: ۱۴۴٬۰۰۰ پر مُہر لگایا جانا اور دانی ایل ۱۱:۱۰–۱۶ کی مخفی نبوتی تاریخ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The theme in verses eleven and twelve is the rise and fall of the king of the south, as is the final rise and fall of the United States represented in the final president in verse two, as is the final earthly representative of the dragon power; the United Nation’s final rise and fall represented in verses three and four. Verses five through nine represent the history of the papal power from 538 unto 1798. 538 marks the empowerment of the papal power, 1798 marks the deadly wound of the papacy, and therefore verses five through nine represent the final rise and fall of the beast. Verse ten marks 1989 as the fall of the king of the south as represented in the former Soviet Union.

موضوع در آیات یازده و دوازده، عروج و سقوطِ پادشاهِ جنوب است؛ همان‌گونه که در آیهٔ دو، عروج و سقوط نهاییِ ایالات متحده که در رئیس‌جمهور نهایی نمایان شده است، و نیز آخرین نمایندهٔ زمینیِ قدرتِ اژدها مطرح است؛ و همچنین عروج و سقوط نهاییِ سازمان ملل که در آیات سه و چهار بازنموده شده است. آیات پنج تا نه، تاریخِ قدرتِ پاپی را از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ بازنمایی می‌کنند. سال ۵۳۸ نشانگرِ به قدرت رسیدنِ اقتدارِ پاپی است، و سال ۱۷۹۸ نشانگرِ زخمِ مُهلکِ پاپیّت است؛ از این‌رو، آیات پنج تا نه، عروج و سقوط نهاییِ وحش را بازنمایی می‌کنند. آیهٔ ده، سال ۱۹۸۹ را به‌عنوان سقوطِ پادشاهِ جنوب، آن‌گونه که در اتحاد جماهیر شورویِ سابق نمایان شد، مشخص می‌سازد.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> «هر قومی که به صحنهٔ عمل گام نهاده است، اجازت یافته است تا جایگاه خود را بر زمین اشغال کند، تا دیده شود آیا مقصودِ «نگهبان و قدّوس» را به‌جا خواهد آورد یا نه. نبوت، صعود و سقوطِ امپراتوری‌های بزرگ جهان—بابل، ماد و پارس، یونان، و روم—را ترسیم کرده است. در مورد هر یک از اینها، همانند ملت‌های کم‌قدرت‌تر، تاریخ تکرار شد. هر یک دورهٔ آزمونِ خود را داشت، هر یک ناکام ماند، جلالش پژمرد، قدرتش زایل شد، و جای آن را دیگری گرفت....»

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> «از طلوع و سقوط امت‌ها، چنان‌که در صفحات کلام مقدس به‌وضوح آشکار شده است، آنان باید بیاموزند که جلال صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است. بابل، با همه قدرت و شکوهش، که جهان ما از آن زمان تاکنون همانندش را هرگز ندیده است،—قدرت و شکوهی که برای مردم آن روزگار چنان استوار و پایدار می‌نمود،—تا چه حد به‌کلی از میان رفته است! همچون «گل علف» نابود شده است. بدین‌سان هر آنچه خدا را بنیاد خویش ندارد، نابود می‌گردد. تنها آنچه با مقصود او پیوند دارد و منش او را بیان می‌کند، می‌تواند پایدار بماند. اصول او تنها امور ثابتی هستند که جهان ما می‌شناسد.» Education, 177, 184.

Verses eleven and twelve identify the final rise and fall of the king of the south, as represented by Russia. Verses thirteen through fifteen identify the final rise and fall of the United States. The entire prophetic narrative of chapter eleven is built upon the structure of the rise and fall of kingdoms. The student of prophecy must consider this fact if he is to have any possibility of rightly dividing the prophetic message of chapter eleven.

آیات یازدهم و دوازدهم، اوج‌گیری و سقوط نهاییِ پادشاهِ جنوب را، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ روسیه نمایانده شده است، مشخص می‌کنند. آیات سیزدهم تا پانزدهم، اوج‌گیری و سقوط نهاییِ ایالات متحده را مشخص می‌سازند. سراسر روایتِ نبویِ باب یازدهم بر ساختارِ عروج و سقوطِ پادشاهی‌ها بنا شده است. اگر طالبِ نبوت بخواهد کمترین امکانی برای تقسیمِ درستِ پیامِ نبویِ باب یازدهم داشته باشد، باید این واقعیت را در نظر بگیرد.

The foundational perspective of Daniel chapter eleven is that it consists of repeated illustrations of the rise and fall of kingdoms. When Sister White stated, “So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome,” she is identifying “Grecia” as the dragon, “Rome” as the beast and “Medo-Persia” as the false prophet. She is identifying the final rise and fall of the final earthly kingdom which consists of the dragon, the beast and the false prophet who begin their rise at the Sunday law and lead the world to Armageddon in fulfillment of Revelation 16:12–21. She is directing God’s people to “the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ” as the perspective to employ in order “to learn how worthless is mere outward and worldly glory.”

منظرِ بنیادیِ باب یازدهمِ دانیال این است که این باب از تمثیل‌های مکررِ صعود و سقوطِ پادشاهی‌ها تشکیل شده است. هنگامی که خواهر وایت اظهار داشت: «پس مملکتِ ماد و فارس و مملکت‌های یونان و روم هلاک شدند»، او «یونان» را به‌عنوان اژدها، «روم» را به‌عنوان وحش، و «ماد و فارس» را به‌عنوان نبیِ کاذب معرفی می‌کند. او صعود و سقوطِ نهاییِ آخرین پادشاهیِ زمینی را مشخص می‌سازد؛ پادشاهی‌ای که از اژدها و وحش و نبیِ کاذب تشکیل شده است، و اینان صعود خود را از قانونِ یکشنبه آغاز می‌کنند و جهان را در تحققِ مکاشفه 16:12–21 به آرماگدون رهنمون می‌شوند. او قومِ خدا را به «صعود و سقوطِ ملت‌ها، آن‌گونه که در صفحاتِ کلامِ مقدس به‌روشنی آشکار شده است» متوجه می‌سازد، تا این منظر را به‌کار گیرند و «بیاموزند که شکوهِ صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است.»

The reason we need “to learn how worthless is mere outward and worldly glory,” is to further understand that everything perishes “that has not God for its foundation.” It is therefore a life-or-death proposition to have God or not to have God as your foundation. From that point in the development of the thought Sister White then defines what it means to have God as your foundation when she states, “Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure.” She has just explained that everything not on God’s foundation perishes, and that a two-fold qualifier of what is built upon the foundation is whether a thing is “bound up with His purposes,” and that which “expresses His character.” His character is His foundation.

علّت اینکه نیاز داریم «بیاموزیم که جلال صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است»، این است که عمیق‌تر دریابیم هر آنچه «خدا را بنیاد خود ندارد» نابود می‌شود. بنابراین، اینکه خدا را به‌عنوان بنیاد خود داشته باشید یا نداشته باشید، مسئله‌ای مرگ و زندگی است. خواهر وایت سپس در آن مرحله از بسط این اندیشه، هنگامی که می‌گوید: «فقط آنچه با قصد او پیوند یافته و خصلت او را ابراز می‌دارد، می‌تواند پایدار بماند»، تعریف می‌کند که خدا را به‌عنوان بنیاد خود داشتن به چه معناست. او به‌تازگی توضیح داده است که هرچه بر بنیاد خدا نباشد نابود می‌شود، و اینکه ملاک دوگانه برای آنچه بر آن بنیاد بنا شده است این است که چیزی «با مقاصد او پیوند یافته» باشد، و «خصلت او را ابراز دارد». خصلت او بنیاد اوست.

Then in the closing sentence of the paragraph she states that “His principles are the only steadfast things our world knows.” God’s character is His principles, and His principles express His character. It is a life-or-death proposition on how mankind relates to God as the foundation of all things. I contend that the foundational structure of Daniel chapter eleven is built upon the narrative of the rise and fall of kingdoms. There is a passage where inspiration informs us of a correct type of study.

سپس او در جملهٔ پایانیِ آن بند اظهار می‌دارد که «اصول او تنها امورِ استوار و پابرجایی هستند که جهانِ ما می‌شناسد.» شخصیتِ خدا همان اصولِ اوست، و اصولِ او شخصیتِ او را بیان می‌کنند. این مسئله‌ای مرگ‌وزندگی است که انسان چگونه با خدا به‌عنوان بنیادِ همه‌چیز رابطه برقرار می‌کند. من بر این باورم که ساختارِ بنیادیِ باب یازدهمِ دانیال بر روایتِ عروج و سقوطِ پادشاهی‌ها بنا شده است. عبارتی وجود دارد که در آن الهام، نوعِ درستی از مطالعه را به ما معرفی می‌کند.

> “There is a study of history that is not to be condemned. Sacred history was one of the studies in the schools of the prophets. In the record of His dealings with the nations were traced the footsteps of Jehovah. So today we are to consider the dealings of God with the nations of the earth. We are to see in history the fulfillment of prophecy, to study the workings of Providence in the great reformatory movements, and to understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.” The Ministry of Healing, 441.

> "ایسا تاریخ کا ایک مطالعہ ہے جس کی مذمت نہیں کی جانی چاہیے۔ مقدس تاریخ انبیاء کے مدارس میں زیرِ مطالعہ علوم میں سے ایک تھی۔ اقوام کے ساتھ اُس کے معاملات کے ریکارڈ میں یہوواہ کے قدموں کے نشانات نمایاں کیے گئے تھے۔ پس آج بھی ہمیں زمین کی اقوام کے ساتھ خدا کے معاملات پر غور کرنا چاہیے۔ ہمیں تاریخ میں نبوت کی تکمیل کو دیکھنا ہے، بڑے اصلاحی تحرکات میں عنایتِ الٰہی کی کارفرمائی کا مطالعہ کرنا ہے، اور عظیم نزاع کے آخری تصادم کے لیے اقوام کی صف آرائی میں واقعات کی پیش رفت کو سمجھنا ہے۔" The Ministry of Healing, 441.

A sanctified study of history is identified as studying God’s dealing with the nations of the earth and also in God’s providential leading of His reformatory movements, thus a sanctified history includes an external and internal line of study. The purpose of employing history in confirming God’s prophetic Word is to use that prophetic history in order to “understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.” The previous paragraph from Sister White was taken from a very enlightened explanation of the necessity of building a prophetic model of sacred history which is based upon the foundational structure represented in the “rise and fall” of kingdoms.

مطالعهٔ تقدیس‌شدهٔ تاریخ عبارت است از بررسی نحوهٔ معاملهٔ خدا با امت‌های زمین، و نیز هدایت مشیّت‌آمیز خدا در جنبش‌های اصلاحیِ او؛ از این‌رو، تاریخِ تقدیس‌شده شامل دو خطِ مطالعه است: یکی بیرونی و دیگری درونی. مقصود از به‌کارگیری تاریخ در تأیید کلام نبویِ خدا آن است که از آن تاریخِ نبوی استفاده شود تا «پیشرفت رویدادها را در بسیج امت‌ها برای نبرد نهاییِ جدال عظیم» درک کنیم. بند پیشین از خواهر وایت از شرحی بسیار روشن‌گر دربارهٔ ضرورتِ بنا کردنِ الگویی نبوی از تاریخِ مقدس گرفته شده بود؛ الگویی که بر ساختارِ بنیادیِ نمودیافته در «صعود و سقوط» پادشاهی‌ها استوار است.

> “As a preparation for Christian work, many think it essential to acquire an extensive knowledge of historical and theological writings. They suppose that this knowledge will be an aid to them in teaching the gospel. But their laborious study of the opinions of men tends to the enfeebling of their ministry, rather than to its strengthening. As I see libraries filled with ponderous volumes of historical and theological lore, I think, Why spend money for that which is not bread? The sixth chapter of John tells us more than can be found in such works. Christ says: ‘I am the Bread of Life: he that cometh to Me shall never hunger; and he that believeth on Me shall never thirst.’ ‘I am the living Bread which came down from heaven: if any man eat of this Bread, he shall live forever.’ ‘He that believeth on Me hath everlasting life.’ ‘The words that I speak unto you, they are spirit, and they are life.’ John 6:35, 51, 47, 63.

> «بہت سے لوگ مسیحی خدمت کی تیاری کے لیے یہ ضروری سمجھتے ہیں کہ تاریخی اور الٰہیاتی تحریروں کا وسیع علم حاصل کیا جائے۔ وہ گمان کرتے ہیں کہ یہ علم ان کے لیے انجیل کی تعلیم دینے میں مددگار ہوگا۔ لیکن انسانوں کی آرا کے محنت طلب مطالعہ کا رجحان ان کی خدمت کو مضبوط کرنے کے بجائے کمزور کرنے کی طرف ہوتا ہے۔ جب میں کتب خانوں کو تاریخی اور الٰہیاتی علوم کی ضخیم جلدوں سے بھرا ہوا دیکھتی ہوں تو میں سوچتی ہوں: کیوں اُس چیز پر مال خرچ کیا جائے جو روٹی نہیں ہے؟ یوحنا کا چھٹا باب ہمیں اُس سے کہیں زیادہ بتاتا ہے جو ایسی تصانیف میں مل سکتا ہے۔ مسیح فرماتا ہے: ’میں زندگی کی روٹی ہوں: جو میرے پاس آتا ہے وہ ہرگز بھوکا نہ ہوگا؛ اور جو مجھ پر ایمان لاتا ہے وہ کبھی پیاسا نہ ہوگا۔‘ ’میں وہ زندہ روٹی ہوں جو آسمان سے اُتری ہے: اگر کوئی اس روٹی میں سے کھائے تو وہ ہمیشہ تک زندہ رہے گا۔‘ ’جو مجھ پر ایمان لاتا ہے اس کے لیے ہمیشہ کی زندگی ہے۔‘ ’جو باتیں میں نے تم سے کہی ہیں، وہ روح ہیں اور زندگی ہیں۔‘ یوحنا 6:35، 51، 47، 63۔»

> “There is a study of history that is not to be condemned. Sacred history was one of the studies in the schools of the prophets. In the record of His dealings with the nations were traced the footsteps of Jehovah. So today we are to consider the dealings of God with the nations of the earth. We are to see in history the fulfillment of prophecy, to study the workings of Providence in the great reformatory movements, and to understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.

> "এমন এক প্রকার ইতিহাস-অধ্যয়ন আছে, যা নিন্দিত হওয়ার নয়। পবিত্র ইতিহাস ছিল নবীদের বিদ্যালয়সমূহের অধ্যয়নবিষয়গুলোর একটি। জাতিসমূহের সঙ্গে তাঁর ব্যবহারের বিবরণে যিহোবার পদচিহ্ন অন্বেষিত হতো। অতএব আজও আমাদের পৃথিবীর জাতিসমূহের সঙ্গে ঈশ্বরের কার্যধারা বিবেচনা করতে হবে। ইতিহাসে আমাদের ভবিষ্যদ্বাণীর পরিপূর্তি দেখতে হবে, মহান সংস্কারমূলক আন্দোলনসমূহে পরমেশ্বরীয় বিধানের কার্যপ্রণালী অধ্যয়ন করতে হবে, এবং মহাসংঘর্ষের চূড়ান্ত সংঘাতের জন্য জাতিসমূহের সমাবেশে ঘটনাপ্রবাহের অগ্রগতি অনুধাবন করতে হবে।"

> “Such study will give broad, comprehensive views of life. It will help us to understand something of its relations and dependencies, how wonderfully we are bound together in the great brotherhood of society and nations, and to how great an extent the oppression and degradation of one member means loss to all.

> «چنین مطالعه‌ای دیدگاه‌هایی وسیع و فراگیر نسبت به زندگی به ما خواهد بخشید. به ما کمک خواهد کرد تا چیزی از روابط و وابستگی‌های آن را دریابیم، این‌که به چه‌سان به‌طرزی شگفت‌انگیز در برادری عظیم جامعه و ملت‌ها به یکدیگر پیوسته‌ایم، و این‌که ستم و انحطاطِ یک عضو تا چه اندازه به معنای زیان برای همگان است.»

> “But history, as commonly studied, is concerned with man’s achievements, his victories in battle, his success in attaining power and greatness. God’s agency in the affairs of men is lost sight of. Few study the working out of His purpose in the rise and fall of nations.

> «اما تاریخ، چنان‌که معمولاً مطالعه می‌شود، به دستاوردهای انسان، پیروزی‌های او در نبرد، و کامیابی او در دستیابی به قدرت و عظمت می‌پردازد. عاملیت خدا در امور انسان‌ها از نظر دور می‌ماند. اندک‌اند کسانی که تحقق یافتن مقصود او را در عروج و سقوط ملت‌ها مطالعه می‌کنند.»

> “And, to a great degree, theology, as studied and taught, is but a record of human speculation, serving only to ‘darken counsel by words without knowledge.’ Too often the motive in accumulating these many books is not so much a desire to obtain food for mind and soul, as it is an ambition to become acquainted with philosophers and theologians, a desire to present Christianity to the people in learned terms and propositions.

> «و، إلى حدٍّ كبير، إنَّ علم اللاهوت، كما يُدرَس ويُعلَّم، ليس إلا سجلًّا للتكهّنات البشرية، ولا يخدم إلا في أن «يُعتم المشورة بكلام بلا معرفة». وكثيرًا ما لا يكون الدافع إلى اقتناء هذه الكتب الكثيرة رغبةً في الحصول على غذاءٍ للعقل والنفس بقدر ما يكون طموحًا إلى التعرّف إلى الفلاسفة واللاهوتيين، ورغبةً في عرض المسيحية على الناس في عباراتٍ وقضايا علمية.»

> “Not all the books written can serve the purpose of a holy life. ‘Learn of Me’, said the Great Teacher, ‘take My yoke upon you,’ ‘learn My meekness and lowliness.’ Your intellectual pride will not aid you in communicating with souls that are perishing for want of the bread of life. In your study of these books you are allowing them to take the place of the practical lessons you should be learning from Christ. With the results of this study the people are not fed. Very little of the research which is so wearying to the mind furnishes that which will help one to be a successful laborer for souls.

> «همهٔ کتاب‌های نوشته‌شده نمی‌توانند مقصودِ یک زندگی مقدّس را برآورده سازند. آموزگارِ عظیم فرمود: “از من بیاموزید”، “یوغِ مرا بر خود گیرید”، “فروتنی و تواضعِ مرا بیاموزید.” غرورِ فکریِ شما در برقراری ارتباط با جان‌هایی که از نداشتنِ نانِ حیات در حال هلاکت‌اند، هیچ یاری‌ای به شما نخواهد رساند. شما در مطالعهٔ این کتاب‌ها، اجازه می‌دهید که آن‌ها جایِ درس‌های عملی‌ای را بگیرند که باید از مسیح بیاموزید. مردم از نتایجِ این مطالعه تغذیه نمی‌شوند. بخشِ بسیار اندکی از آن پژوهشی که ذهن را چنین فرسوده می‌سازد، چیزی فراهم می‌آورد که به کسی کمک کند تا برای جان‌ها خادمی کامیاب باشد.»

> “The Saviour came ‘to preach the gospel to the poor.’ Luke 4:18. In His teaching He used the simplest terms and the plainest symbols. And it is said that ‘the common people heard Him gladly.’ Mark 12:37. Those who are seeking to do His work for this time need a deeper insight into the lessons He has given.

> نجات‌دهنده آمد «تا به فقیران بشارت دهد.» لوقا 4:18. او در تعلیم خود از ساده‌ترین تعبیرات و روشن‌ترین نمادها بهره گرفت. و گفته شده است که «مردم عادی با رغبت به او گوش می‌دادند.» مرقس 12:37. آنان که می‌کوشند کار او را برای این زمان انجام دهند، به درکی ژرف‌تر از درس‌هایی که او داده است نیاز دارند.

> “The words of the living God are the highest of all education. Those who minister to the people need to eat of the bread of life. This will give them spiritual strength; then they will be prepared to minister to all classes of people.” The Ministry of Healing, 441–443.

> «کلام خدای زنده، برترینِ هرگونه تعلیم و تربیت است. آنان که به مردم خدمت می‌کنند، باید از نان حیات بخورند. این به ایشان قوت روحانی خواهد بخشید؛ آنگاه آماده خواهند بود تا به همهٔ طبقات مردم خدمت کنند.» The Ministry of Healing, 441–443.

Sister White further defines that recognizing the outworking of God’s power in setting up kings and removing kings based upon the king’s choices is the true philosophy of historical study.

خواهر وایت همچنین تصریح می‌کند که شناختِ تجلّیِ قدرت خدا در برپا داشتن پادشاهان و برکنار کردن پادشاهان بر اساس انتخاب‌های خودِ پادشاه، فلسفهٔ حقیقیِ مطالعهٔ تاریخ است.

> “In the history of nations the student of God’s word may behold the literal fulfillment of divine prophecy. Babylon, shattered and broken at last, passed away because in prosperity its rulers had regarded themselves as independent of God, and had ascribed the glory of their kingdom to human achievement. The Medo-Persian realm was visited by the wrath of Heaven because in it God’s law had been trampled underfoot. The fear of the Lord had found no place in the hearts of the vast majority of the people. Wickedness, blasphemy, and corruption prevailed. The kingdoms that followed were even more base and corrupt; and these sank lower and still lower in the scale of moral worth.

> "اقوام کی تاریخ میں خدا کے کلام کا طالبِ علم الٰہی نبوت کی لفظی تکمیل کو دیکھ سکتا ہے۔ بابل، جو آخرکار چکنا چور اور پاش پاش ہو گیا، اس لیے مٹ گیا کہ خوش حالی کے زمانے میں اس کے حکمران اپنے آپ کو خدا سے بے نیاز سمجھنے لگے تھے اور اپنی سلطنت کے جلال کو انسانی کارگزاری سے منسوب کرتے تھے۔ مادی-فارسی سلطنت پر آسمان کے غضب کا نزول اس لیے ہوا کہ اس میں خدا کی شریعت کو پاؤں تلے روند ڈالا گیا تھا۔ خداوند کا خوف لوگوں کی عظیم اکثریت کے دلوں میں کوئی جگہ نہ پا سکا تھا۔ شرارت، کفر، اور بدعنوانی غالب تھیں۔ جو سلطنتیں اس کے بعد آئیں، وہ اس سے بھی زیادہ پست اور فاسد تھیں؛ اور وہ اخلاقی قدر و قیمت کے پیمانے میں گرتی ہی چلی گئیں، یہاں تک کہ مزید سے مزید پستی میں جا پہنچیں۔"

> “The power exercised by every ruler on the earth is Heaven-imparted; and upon his use of the power thus bestowed, his success depends. To each the word of the divine Watcher is, ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’ Isaiah 45:5. And to each the words spoken to Nebuchadnezzar of old are the lesson of life: ‘Break off thy sins by righteousness, and thine iniquities by showing mercy to the poor: if it may be a lengthening of thy tranquillity.’ Daniel 4:27.

> «قدرتی که هر فرمانروا بر زمین اعمال می‌کند، از آسمان عطا شده است؛ و کامیابی او به چگونگی بهره‌گیری‌اش از این قدرتِ بخشیده‌شده وابسته است. برای هر یک، کلام آن ناظرِ الهی چنین است: “من کمر تو را بستم، هرچند مرا نشناختی.” اشعیا 45:5. و برای هر یک، سخنانی که در روزگار کهن به نبوکدنصر گفته شد، درس زندگی است: “گناهان خود را به عدالت ترک کن، و گناهکاری‌های خویش را به رحم نمودن بر فقیران؛ شاید آرامیِ تو امتداد یابد.” دانیال 4:27.»

> “To understand these things,—to understand that ‘righteousness exalteth a nation;’ that ‘the throne is established by righteousness,’ and ‘upholden by mercy;’ to recognize the outworking of these principles in the manifestation of His power who ‘removeth kings, and setteth up kings,’—this is to understand the philosophy of history. Proverbs 14:34; 16:12; 20:28; Daniel 2:21.

> «برای درک این امور—برای آنکه بفهمیم که “عدالت امّتی را سرافراز می‌سازد؛” که “تخت به عدالت استوار می‌گردد،” و “به رحمت نگه داشته می‌شود؛” و برای آنکه کارکرد این اصول را در تجلّی قدرت او که “پادشاهان را برمی‌دارد و پادشاهان را برپا می‌دارد” بازشناسیم—این است فهم فلسفهٔ تاریخ.» امثال 14:34؛ 16:12؛ 20:28؛ دانیال 2:21.

> “In the word of God only is this clearly set forth. Here it is shown that the strength of nations, as of individuals, is not found in the opportunities or facilities that appear to make them invincible; it is not found in their boasted greatness. It is measured by the fidelity with which they fulfill God’s purpose.” Prophets and Kings, 501, 502.

> «تنها در کلام خداست که این حقیقت به‌روشنی بیان شده است. در اینجا نشان داده می‌شود که قوت امت‌ها، همانند قوت افراد، در فرصت‌ها یا امکاناتی که ظاهراً ایشان را شکست‌ناپذیر می‌سازد، یافت نمی‌شود؛ در عظمتِ مورد فخرِ آنان نیز یافت نمی‌شود. این قوت با میزان وفاداری‌ای سنجیده می‌شود که به‌واسطهٔ آن مقصود خدا را به انجام می‌رسانند.» انبیا و پادشاهان، ۵۰۱، ۵۰۲.

The theme in verses eleven and twelve is the rise and fall of the king of the south, but more importantly the verses mark the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the second of three tests that began at the time of the end in 1989 as represented in verse ten.

موضوعِ آیاتِ یازده و دوازده، عروج و سقوطِ پادشاهِ جنوب است؛ اما مهم‌تر از آن، این آیات مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، و دومینِ سه آزمونی را مشخص می‌سازند که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، چنان‌که در آیهٔ ده نمود یافته است، آغاز شد.

That sealing is represented by Daniel in the lion’s den, the three worthies in the fiery furnace, Daniel and the three worthies praying to understand Nebuchadnezzar’s dream of the image of beasts in chapter two, Daniel praying the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, the wise who understand the increase of knowledge, Joshua having his sin removed in Zechariah chapter three, Zerubbabel in chapter four, Joseph becoming the second ruler in Egypt, the disciples in the upper room for ten days in advance of Pentecost, the Millerites at the Exeter camp meeting, Lazarus leading the procession at the Triumphal Entry, and the one hundred and forty-four thousand in Revelation chapter seven.

آن مُهرگذاری با این نمونه‌ها به تصویر کشیده شده است: دانیال در چاه شیران؛ آن سه یارِ برگزیده در کورهٔ آتشین؛ دانیال و آن سه یارِ برگزیده که دعا می‌کردند تا خواب نبوکدنصر دربارهٔ تمثالِ وحوش را در باب دو دریابند؛ دانیال که در باب نه دعای لاویان بیست‌وشش را به‌جا می‌آورد؛ حکیمانی که افزایشِ معرفت را درمی‌یابند؛ یوشع که در زکریا باب سه گناهش از او برداشته می‌شود؛ زربابل در باب چهار؛ یوسف که در مصر به فرمانروای دوم بدل می‌شود؛ شاگردان که ده روز پیش از پنتیکاست در بالاخانه بودند؛ میلری‌ها در اجتماع اردوییِ اکستر؛ ایلعازر که در ورودِ ظفرمندانه پیشاپیشِ جمع حرکت می‌کرد؛ و آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر در مکاشفه باب هفت.

Verse eleven arrived in 2014 at the outset of the Ukrainian war and in July of 2023 the visual test, where God’s people are “made white” began. The fifth line in chapter eleven is verses thirteen through fifteen.

آیتِ گیارہ سن 2014 میں یوکرینی جنگ کے آغاز پر پوری ہوئی، اور جولائی 2023 میں وہ بصری امتحان شروع ہوا، جہاں خدا کے لوگ "سفید کیے جاتے ہیں"۔ باب گیارہ کی پانچویں سطر آیات تیرہ سے پندرہ تک ہے۔

## Fifth Line Overview

پانچویں سطر کا اجمالی جائزہ

> For the king of the north shall return, and shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years with a great army and with much riches. And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:13–15.

> زیرا پادشاه شمال بازخواهد گشت، و انبوهی بزرگ‌تر از نخستین بسیج خواهد کرد، و بی‌گمان پس از چند سال با لشکری عظیم و ثروتی بسیار خواهد آمد. و در آن ایام، بسیاری بر ضدّ پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز یاغیانِ قوم تو سر برخواهند آورد تا رؤیا را برقرار سازند، لیکن سقوط خواهند کرد. پس پادشاه شمال خواهد آمد و خاکریزی برپا خواهد کرد و شهرهای مستحکم را خواهد گرفت؛ و نیروهای جنوب تاب مقاومت نخواهند آورد، نه حتی قوم برگزیدهٔ او، و هیچ توانی برای ایستادگی نخواهد بود. دانیال ۱۱:۱۳–۱۵

These verses were fulfilled in 200 BC and they identify the Battle of Panium, which includes the opposing kings and their alliances, and the verses are also the point in history where pagan Rome first asserted itself into the history of Daniel eleven. The verses include the final rise and fall of the sixth kingdom of Bible prophecy, but also the biblical history of Christ visiting Caesarea Philippi, where Peter locates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This history typifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand with the arrival of the third of the three tests of chapter twelve consisting of being “purified, made white and tried.”

این آیات در سال ۲۰۰ پیش از میلاد تحقق یافتند و نبرد پانیوم را مشخص می‌کنند، که پادشاهان متخاصم و اتحادهای ایشان را دربر می‌گیرد؛ و این آیات همچنین نقطه‌ای در تاریخ‌اند که در آن رومِ مشرک برای نخستین بار حضور خود را در تاریخ دانیال یازده آشکار ساخت. این آیات هم آخرین عروج و سقوطِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس را شامل می‌شوند، و هم تاریخِ کتاب‌مقدسیِ دیدارِ مسیح از قیصریهٔ فیلپی را، جایی که پطرس مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را تعیین می‌کند. این تاریخ، با فرا رسیدنِ سومینِ سه آزمونِ باب دوازدهم که عبارت است از «پاک شدن، سفید گردیدن و آزموده شدن»، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را نمونه‌وار می‌سازد.

These three verses lead to verse sixteen where the Sunday law in the United States is represented. When the Exeter camp meeting ended on August 17, 1844 the wise virgins carried the message of the Midnight Cry across the eastern seaboard of the United States in sixty-six days. There is a period when all the virgins awake and one class has no oil, and everything which that identifies. When Simon Barjona’s name was changed to Peter the sealing of the one hundred and forty-four thousand is marked. From that point onward Jesus began to teach the disciples about the events connected with the cross.

این سه آیه به آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شوند، جایی که قانون یکشنبه در ایالات متحده به تصویر کشیده شده است. هنگامی که گردهمایی اردوگاهی اکزتر در ۱۷ اوت ۱۸۴۴ پایان یافت، باکره‌های حکیم در مدت شصت‌وشش روز، پیام فریاد نیمه‌شب را در سراسر کرانهٔ شرقی ایالات متحده حمل کردند. دوره‌ای وجود دارد که در آن همهٔ باکره‌ها بیدار می‌شوند و یک گروه روغن ندارند، و هر آنچه این امر آن را مشخص می‌سازد. هنگامی که نام شمعون باریونا به پطرس تغییر یافت، مهر شدنِ صد و چهل‌وچهار هزار تن مشخص می‌گردد. از آن نقطه به بعد، عیسی آغاز کرد که به شاگردان دربارهٔ وقایع مرتبط با صلیب تعلیم دهد.

The cross is a symbol of the close of probation and William Miller, who had been typified by John the Baptist, who had in turn been typified by Elijah was raised up to present the “events connected with the close of probation” as did both John the Baptist and Elijah. John said it this way.

صلیب نماد ختمِ مهلتِ آزمایش است، و ویلیام میلر که به‌وسیلهٔ یحییِ تعمیددهنده نمونه‌وار شده بود، و یحیی نیز به‌نوبهٔ خود به‌وسیلهٔ ایلیا نمونه‌وار شده بود، برانگیخته شد تا «وقایعی را که با ختمِ مهلتِ آزمایش مرتبط است» عرضه کند، همان‌گونه که هم یحییِ تعمیددهنده و هم ایلیا چنین کردند. یحیی آن را بدین‌گونه بیان کرد.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> لیکن جب اُس نے بہت سے فریسیوں اور صدوقیوں کو اپنے بپتسمہ کے لیے آتے دیکھا تو اُن سے کہا، اَے سانپوں کے بچے، تمہیں کس نے آگاہ کیا کہ آنے والے غضب سے بھاگو؟ متی 3:7۔

Elijah said it this way.

الیاس نے اسے یوں کہا۔

> And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:33–17:1.

> و اخاب بیشه‌ای ساخت؛ و اخاب بیش از همهٔ پادشاهان اسرائیل که پیش از او بودند، یهوه خدای اسرائیل را به خشم آورد. در ایام او، حیئیلِ بیت‌ایلی اَریحا را بنا کرد: پیِ آن را به بهای اَبیرام، نخست‌زاده‌اش، نهاد و دروازه‌هایش را به بهای سَجوب، پسر کوچک‌ترش، برپا ساخت، مطابق کلام یهوه که به‌واسطهٔ یوشَع بن نون گفته بود. و ایلیای تِشبی، که از ساکنان جِلعاد بود، به اخاب گفت: «به حیات یهوه، خدای اسرائیل، که به حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنمی خواهد بود و نه بارانی، مگر به فرمان من.» اول پادشاهان 16:33–17:1

Speaking of William Miller’s work as a modern reformer Sister White stated:

وایت دربارهٔ کار ویلیام میلر به‌عنوان یک مصلحِ معاصر چنین بیان کرد:

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> «لازم بود که مردم نسبت به خطر خود بیدار شوند؛ که برانگیخته شوند تا برای رویدادهای خطیرِ مرتبط با پایانِ مهلتِ آزمایش آماده گردند.» نبرد عظیم، 310.

The last six verses of Daniel eleven represent the “events connected with the close of probation.” Those events were unsealed at the time of the end in 1989, and they were clearly revealed.

شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازدهم، بیانگر «رویدادهای مرتبط با پایانِ زمانِ امتحان» هستند. این رویدادها در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، گشوده شدند و به‌روشنی آشکار گردیدند.

> “Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. T he words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.

> «Նրա խաչելությունից առաջ Փրկիչը Իր աշակերտներին բացատրեց, որ Ինքը պիտի մատնվի մահվան և հարություն առնի գերեզմանից, և հրեշտակներ ներկա էին, որպեսզի Նրա խոսքերը տպավորեն միտքերին ու սրտերին։ Բայց աշակերտները սպասում էին ժամանակավոր ազատագրման հռոմեական լծից, և նրանք չէին կարող տանել այն միտքը, որ Նա, Ում վրա կենտրոնացած էին իրենց բոլոր հույսերը, պիտի կրի անարգալից մահ։ Այն խոսքերը, որոնք նրանք պետք է հիշեին, վտարվեցին նրանց մտքերից, և երբ փորձության ժամը եկավ, այն նրանց գտավ անպատրաստ։ Հիսուսի մահը նույնքան ամբողջապես կործանեց նրանց հույսերը, ասես Նա նախապես նրանց զգուշացրած չլիներ։ Այսպես էլ մարգարեություններում ապագան բացվում է մեր առաջ նույնքան հստակ, որքան այն բացվեց աշակերտների առաջ Քրիստոսի խոսքերով։ Փակված շնորհի ժամկետի ավարտի հետ կապված իրադարձությունները և նեղության ժամանակի համար պատրաստության գործը հստակ ներկայացված են։ Բայց բազմությունները այս կարևոր ճշմարտությունների վերաբերյալ առավել հասկացողություն չունեն, քան եթե դրանք երբեք հայտնված չլինեին։ Սատանան հսկում է, որպեսզի խլի ամեն այն տպավորությունը, որը նրանց իմաստուն կդարձներ դեպի փրկություն, և նեղության ժամանակը նրանց կգտնի անպատրաստ»։ Մեծ պայքարը, 595։

It was at Caesarea Philippi, which is Panium, which is verses thirteen through fifteen that Christ began to teach His disciples about the cross, thus typifying the history of the Exeter camp meeting until October 22, 1844. At the beginning of the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand the “events connected with the close of probation” were unsealed and at the end of the movement of the one hundred and forty-four thousand the “events connected with the close of probation” are unsealed within the hidden history of verse forty.

در قیصریهٔ فیلپی، که همان پانیوم است، یعنی در آیات سیزده تا پانزده، مسیح آغاز کرد که دربارهٔ صلیب به شاگردان خود تعلیم دهد؛ و بدین‌سان تاریخ گردهم‌آیی اردوگاهی اکستر را تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌گونه‌ای نمادین مجسم ساخت. در آغاز جنبش اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار، «وقایعِ مرتبط با بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش» از مُهر گشوده شد، و در پایان جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار، «وقایعِ مرتبط با بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش» در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل از مُهر گشوده می‌شود.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> «آج، الیاس اور یوحنا بپتسمہ دینے والے کی روح اور قدرت میں، خدا کی طرف سے مقرر کردہ پیامبر ایک ایسی دنیا کی توجہ اُن پُرہیبت واقعات کی طرف مبذول کر رہے ہیں جو بہت جلد مہلتِ آزمائش کے اختتامی لمحات اور مسیح یسوع کے بادشاہوں کے بادشاہ اور خداوندوں کے خداوند کے طور پر ظہور کے سلسلے میں وقوع پذیر ہونے والے ہیں۔» Prophets and Kings, 715, 716.

The “events connected with the close of probation” are the events that are unsealed in the hidden history of verse forty. In Zechariah chapter three the final scenes of the investigative judgment are illustrated. Inspiration combines Zechariah’s testimony with those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

Los “acontecimientos relacionados con el cierre del tiempo de gracia” son los acontecimientos que quedan revelados en la historia oculta del versículo cuarenta. En Zacarías capítulo tres se ilustran las escenas finales del juicio investigador. La Inspiración combina el testimonio de Zacarías con aquellos que son sellados en Ezequiel capítulo nueve.

> “The people of God are sighing and crying for the abominations done in the land. With tears they warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they humble themselves before the Lord on account of their own transgressions. The wicked mock their sorrow, ridicule their solemn appeals, and sneer at what they term their weakness. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, and their eyes are fixed upon His perfect purity, that they so clearly discern the exceeding sinfulness of sin. Their contrition and self-abasement are infinitely more acceptable in the sight of God than is the self-sufficient, haughty spirit of those who see no cause to lament, who scorn the humility of Christ, and who claim perfection while transgressing God’s holy law. Meekness and lowliness of heart are the conditions for strength and victory. The crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross. Blessed are these mourners, for they shall be comforted.

> “Mardum-e Khudā barā-ye makrūhātī ke dar sarzamīn anjām mīshavad, āh mīkashand va girya mīkunand. Bā ashk, sharīrān rā az khatar-e pāymāl kardan-e sharī‘at-e ilāhī hoshdār mīdahand, va bā andūhī nāgofte-pazīr, be sabab-e ta‘addiyāt-e khod, dar huzūr-e Khāvand khod rā farotan mīsāzand. Sharīrān andūh-e ānān rā maskhara mīkunand, ested‘āhā-ye jadī-ye īshān rā be rīshkhand mīgīrand, va be ānche za‘f-e ānān mīkhānand, ta‘na mīzanand. Ammā ranj va khāksārī-ye qaum-e Khudā ghovāhī-ye āshkār va enkar-nāپazīr ast bar īnke ānān dar hāl-e bāzyāftan-e آن نیرو va sharāfat-e kheradmandāne-ye sefat-and ke dar payāmad-e gonāh az dast dāde būdand. In az ān rūst ke ānān be Masīh nazdīktar mīshavand va cheshmān-e īshān bar pāki-ye kāmel-e Ū dookhte shode ast, ke gonāh-būdgi-ye bī-andāze-ye gonāh rā bedīn hadd roshan mībīnند. Pashīmānī va khod-farotanī-ye ānān dar nazar-e Khudā be marāteb pasandīda-tar ast az rūh-e khod-kāfī va motakabberi-ye ānān ke hīch sababi barā-ye nūheh nadīده, فروتنی-ye Masīh rā tahqīr mīkunand, va dar hālī ke az sharī‘at-e مقدس-e Khudā tajāvuz mīkunand, da‘vā-ye kamāl dārand. Halāvat va فروتنی-ye del shart-hā-ye qudrat va pīrūzī‌اند. Tāj-e jalāl muntazer-e ānān ast ke dar pā-ye ṣalīb sar فرود mīāvarand. Khoshā be hāl-e īn matamdārān, zīrā tasallī khāhand yāft.”

> “The faithful, praying ones are, as it were, shut in with God. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could their eyes be opened, as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see the angels of God encamped about them, by their brightness and glory holding in check the hosts of darkness.

> «ایماندارانِ اهلِ دعا، به‌نوعی، با خدا در حصارند. خودِ ایشان نیز نمی‌دانند که تا چه اندازه استوار در پناه نگاه داشته شده‌اند. حاکمانِ این جهان، که از سوی شیطان برانگیخته می‌شوند، در پی آنند که ایشان را هلاک کنند؛ اما اگر چشمانشان گشوده می‌شد، چنان‌که چشمانِ خادمِ الیشع در دوتان گشوده شد، فرشتگانِ خدا را می‌دیدند که گرداگرد ایشان اردو زده‌اند و به‌واسطۀ درخشندگی و جلالِ خویش، لشکرهای تاریکی را مهار می‌کنند.»

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments’ from them, and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, yet faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. And the remnant are not only pardoned and accepted, but honored. ‘A fair miter’ is set upon their heads. They are to be as kings and priests unto God. While Satan was urging his accusations and seeking to destroy this company, holy angels, unseen, were passing to and fro, placing upon them the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’”

> “जब परमेश्वर की प्रजा उसके सामने अपने प्राणों को दीन करती हुई, हृदय की पवित्रता के लिए विनती करती है, तब यह आज्ञा दी जाती है, ‘इनके मैले वस्त्र उतार दो’; और ये उत्साहवर्धक वचन कहे जाते हैं, ‘देख, मैं ने तेरा अधर्म तुझ से दूर कर दिया है, और मैं तुझे बदलने के वस्त्र पहनाऊँगा।’ मसीह की धार्मिकता का निष्कलंक वस्त्र परमेश्वर की परखी हुई, परीक्षित, तौभी विश्वासयोग्य सन्तानों पर पहना दिया जाता है। तुच्छ जाना गया शेष जन महिमामय पोशाक से विभूषित किया जाता है, और फिर कभी संसार की भ्रष्टताओं से अशुद्ध नहीं होगा। उनके नाम मेम्ने की जीवन-पुस्तक में बने रहते हैं, सब युगों के विश्वासियों के बीच अंकित। उन्होंने बहकानेवाले की युक्तियों का सामना किया है; वे अजगर की गर्जना से अपनी निष्ठा से नहीं हटाए गए। अब वे सदैव के लिए परखनेवाले की चालों से सुरक्षित हैं। उनके पाप पाप के उद्गमकर्ता पर स्थानांतरित कर दिए जाते हैं। और वह शेष केवल क्षमा ही नहीं किया जाता और ग्रहण ही नहीं किया जाता, वरन् सम्मानित भी किया जाता है। ‘एक सुन्दर पगड़ी’ उनके सिरों पर रखी जाती है। वे परमेश्वर के लिए राजा और याजक ठहराए जाएँगे। जब शैतान अपने अभियोग लगा रहा था और इस मंडली का नाश करने का प्रयास कर रहा था, तब पवित्र स्वर्गदूत, अदृश्य रीति से, इधर-उधर आते-जाते हुए, उन पर जीवते परमेश्वर की मुहर लगा रहे थे। यही वे हैं जो मेम्ने के साथ सिय्योन पर्वत पर खड़े हैं, और जिनके माथों पर पिता का नाम लिखा हुआ है। वे सिंहासन के सामने वह नया गीत गाते हैं, वह गीत जिसे एक लाख चवालीस हज़ार के सिवा, जो पृथ्वी पर से मोल लिए गए थे, कोई मनुष्य नहीं सीख सकता। ‘ये वे हैं, जो मेम्ने के पीछे-पीछे चलते हैं जहाँ कहीं वह जाता है। ये मनुष्यों में से मोल लिए गए, कि परमेश्वर और मेम्ने के लिये पहिलौठे फल हों। और उनके मुँह में कोई कपट न पाया गया, क्योंकि वे परमेश्वर के सिंहासन के सामने निर्दोष हैं।’”

> “Now is reached the complete fulfillment of those words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My servant the Branch.’ Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.”’ Testimonies, volume 5, 474–476.

> «اکنون تحقق کامل آن سخنانِ فرشته فرارسیده است: “پس الآن بشنو، ای یوشعِ کاهنِ اعظم، تو و یارانت که پیش روی تو نشسته‌اند؛ زیرا ایشان مردانی شگفت‌انگیزند؛ زیرا اینک من بندهٔ خود، آن شاخه را خواهم آورد.” مسیح به‌عنوان فدیه‌دهنده و رهایی‌بخشِ قوم خویش آشکار می‌شود. اکنون، به‌راستی، باقی‌ماندگان “مردانی شگفت‌انگیز” هستند، زیرا اشک‌ها و خواریِ ایام غربت ایشان جای خود را به شادی و اکرام در حضور خدا و برّه داده است. “در آن روز، شاخهٔ خداوند زیبا و جلیل خواهد بود، و میوهٔ زمین برای نجات‌یافتگانِ اسرائیل ممتاز و دلپسند خواهد شد. و واقع خواهد شد که هر که در صهیون باقی مانده باشد و هر که در اورشلیم برجا مانده باشد، مقدّس خوانده خواهد شد؛ یعنی هر که در میان زندگانِ اورشلیم مکتوب است.”» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۷۴–۴۷۶.

The one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation are Ezekiel’s group that are “sealed” as they “sigh and cry” for the abominations that are in the land. They are sealed when they are given the garment of Christ’s righteousness and the fair miter which represents Peter’s “kings and priests,” who were not the people of God, but have now become the people of God.

مکاشفہ کی کتاب میں مذکور ایک لاکھ چوالیس ہزار حزقی ایل ہی کا وہ گروہ ہیں جو ملک میں ہونے والی مکروہات پر "آہیں بھرتے اور فریاد کرتے" ہوئے "مہر کیے" جاتے ہیں۔ ان پر اُس وقت مہر کی جاتی ہے جب اُنہیں مسیح کی راستبازی کا لباس اور وہ خوبصورت عمامہ عطا کیا جاتا ہے جو پطرس کے "بادشاہوں اور کاہنوں" کی نمائندگی کرتا ہے؛ جو پہلے خدا کے لوگ نہ تھے، مگر اب خدا کے لوگ بن گئے ہیں۔

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. Dearly beloved, I beseech you as strangers and pilgrims, abstain from fleshly lusts, which war against the soul; Having your conversation honest among the Gentiles: that, whereas they speak against you as evildoers, they may by your good works, which they shall behold, glorify God in the day of visitation. 1 Peter 2:9–12.

> لیکن تم ایک برگزیدہ نسل، شاہی کہانت، مقدس قوم، اور خدا کی خاص ملکیت والی اُمّت ہو، تاکہ تم اُس کی فضیلتوں کا اعلان کرو جس نے تمہیں تاریکی میں سے اپنی عجیب روشنی میں بلایا ہے؛ تم جو پہلے اُمّت نہ تھے، مگر اب خدا کی اُمّت ہو؛ اور جن پر رحم نہ کیا گیا تھا، مگر اب تم پر رحم کیا گیا ہے۔ اے عزیزو، میں تم سے، پردیسیوں اور مسافروں کے طور پر، التماس کرتا ہوں کہ جسمانی خواہشوں سے باز رہو، جو جان کے خلاف جنگ کرتی ہیں؛ اور غیروں کے درمیان اپنا چال چلن نیک رکھو، تاکہ جہاں وہ تمہیں بدکار کہہ کر بدگوئی کرتے ہیں، وہاں وہ تمہارے نیک کاموں کو دیکھ کر، روزِ بازپُرس میں، خدا کی تمجید کریں۔ 1 Peter 2:9–12.

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> پس اکنون اگر واقعاً آواز مرا اطاعت کنید و عهد مرا نگاه دارید، آنگاه برای من از میان جمیع قوم‌ها گنجینه‌ای خاص خواهید بود؛ زیرا تمامی زمین از آنِ من است. و شما برای من مملکتی از کاهنان و امتی مقدس خواهید بود. این است سخنانی که باید به بنی‌اسرائیل بگویی. خروج ۱۹:‏۵، ۶

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> در واپسین ایامِ تاریخِ این زمین، عهدِ خدا با قومِ نگاهدارندۀ احکامِ او تجدید خواهد شد. «و در آن روز، برای ایشان با وحوشِ صحرا و با مرغانِ آسمان و با خزندگانِ زمین عهدی خواهم بست؛ و کمان و شمشیر و جنگ را از زمین خواهم شکست، و ایشان را در امان خواهم خوابانید. و تو را تا ابد برای خود نامزد خواهم کرد؛ آری، تو را در عدالت و در داوری و در محبتِ ثابت و در رحمت‌ها برای خود نامزد خواهم کرد. و تو را در وفاداری برای خود نامزد خواهم کرد؛ و خداوند را خواهی شناخت.»

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

> «و در آن روز واقع خواهد شد که من اجابت خواهم فرمود، خداوند می‌گوید؛ آسمان‌ها را اجابت خواهم کرد، و آنها زمین را اجابت خواهند کرد؛ و زمین غلّه و شراب و روغن را اجابت خواهد کرد؛ و آنها یزرعیل را اجابت خواهند کرد. و او را برای خویشتن در زمین خواهم کاشت؛ و بر آن که رحمت نیافته بود رحمت خواهم کرد؛ و به آنان که قوم من نبودند خواهم گفت: تو قوم من هستی؛ و ایشان خواهند گفت: تو خدای من هستی.» هوشع ۲:۱۴–۲۳

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> «در آن روز... باقی‌ماندگان اسرائیل و آنان که از خاندان یعقوب رهایی یافته‌اند... بر خداوند، قدوس اسرائیل، به راستی توکل خواهند کرد.» اشعیا 10:20. از «هر امت و قبیله و زبان و قوم» کسانی خواهند بود که با شادی به این پیام پاسخ خواهند داد: «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا که ساعت داوری او فرا رسیده است.» آنان از هر بتی که ایشان را به این زمین بسته است، روی خواهند گردانید و «او را که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید، پرستش خواهند کرد.» ایشان خود را از هر قید و گرفتاری آزاد خواهند ساخت و در برابر جهان چون یادگارهای رحمت خدا خواهند ایستاد. در اطاعت از هر الزام الهی، نزد فرشتگان و آدمیان به‌عنوان کسانی شناخته خواهند شد که «احکام خدا و ایمان عیسی را حفظ می‌کنند.» مکاشفه 14:6–7، 12.

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> «“اینک ایّامی می‌آید، می‌گوید خداوند، که شخم‌زن به دروگر خواهد رسید، و فشرندهٔ انگور به آن‌که بذر می‌افشاند؛ و کوه‌ها شراب شیرین خواهند چکاند، و تمامی تپّه‌ها گداخته خواهند شد. و اسیری قوم خود، اسرائیل، را باز خواهم گردانید، و آنان شهرهای ویران را بنا خواهند کرد و در آن‌ها ساکن خواهند شد؛ و تاکستان‌ها غرس خواهند نمود و شراب آن‌ها را خواهند نوشید؛ و نیز باغ‌ها خواهند ساخت و از میوهٔ آن‌ها خواهند خورد. و ایشان را بر زمین ایشان خواهم کاشت، و دیگر از زمینی که به ایشان داده‌ام برکنده نخواهند شد، می‌گوید یهوه خدای تو. عاموس ۹:۱۳–۱۵.” Review and Herald، 26 فوریهٔ 1914.»

It is evident that from the point when the final chosen generation of the one hundred and forty-four thousand are sealed that there are still Gentiles who can be influenced by the one hundred and forty-four thousand’s life style (conversation) during the day of the Gentile’s visitation.

آشکار است که از زمانی که آخرین نسلِ برگزیده از یکصد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند، هنوز امّت‌هایی هستند که در روزِ تفقدِ امّت‌ها می‌توانند از شیوهٔ زندگیِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر (سلوک) تأثیر پذیرند.

> “Human power and human might did not establish the church of God, and neither can they destroy it. Not on the rock of human strength, but on Christ Jesus, the Rock of Ages, was the church founded, ‘and the gates of hell shall not prevail against it.’ Matthew 16:18. The presence of God gives stability to His cause. ‘Put not your trust in princes, nor in the son of man,’ is the word that comes to us. Psalm 146:3. ‘In quietness and in confidence shall be your strength.’ Isaiah 30:15. God’s glorious work, founded on the eternal principles of right, will never come to nought. It will go on from strength to strength, ‘not by might, nor by power, but by My Spirit, saith the Lord of hosts.’ Zechariah 4:6.

> „Ľudská moc ani ľudská sila nezaložili Božiu cirkev, a rovnako ju ani nemôžu zničiť. Cirkev nebola založená na skale ľudskej sily, ale na Kristovi Ježišovi, Skale vekov, „a pekelné brány ju nepremôžu.“ Matúš 16,18. Božia prítomnosť dáva Jeho dielu pevnosť. „Nedúfajte v kniežatá ani v syna človeka,“ je slovo, ktoré k nám prichádza. Žalm 146,3. „V tichosti a v dôvere bude vaša sila.“ Izaiáš 30,15. Božie slávne dielo, založené na večných zásadách práva, nikdy nevyjde navnivoč. Bude postupovať od sily k sile, „nie mocou ani silou, ale mojím Duchom, hovorí Hospodin zástupov.“ Zachariáš 4,6.

> “The promise, ‘The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it,’ was literally fulfilled. Verse 9. ‘The elders of the Jews builded, and they prospered through the prophesying of Haggai the prophet and Zechariah the son of Iddo. And they builded, and finished it, according to the commandment of the God of Israel, and according to the commandment of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia. And this house was finished on the third day of the month Adar [the twelfth month], which was in the sixth year of the reign of Darius the king.’ Ezra 6:14, 15.” Prophets and Kings, 595, 596.

> یہ وعدہ کہ “زربابل کے ہاتھوں نے اس گھر کی بنیاد ڈالی ہے؛ اور اسی کے ہاتھ اسے تمام بھی کریں گے،” لفظی طور پر پورا ہوا۔ آیت 9۔ “اور یہودیوں کے بزرگ تعمیر کرتے رہے، اور حجی نبی اور زکریاہ بن عدو کی نبوت کے وسیلہ سے ترقی کرتے رہے۔ اور اُنہوں نے اِسے اسرائیل کے خدا کے حکم کے مطابق، اور خورس، اور داریوس، اور ارتحششتا، فارس کے بادشاہ، کے فرمان کے مطابق تعمیر کیا اور مکمل کیا۔ اور یہ گھر ماہِ آدار [بارہواں مہینہ] کی تیسری تاریخ کو، جو داریوس بادشاہ کی سلطنت کے چھٹے سال میں تھی، مکمل ہوا۔” عزرا 6:14، 15۔ انبیا اور سلاطین، 595، 596۔

Verses thirteen to fifteen represent the prophetic events that lead to the close of probation for Sabbath-keepers at the Sunday law. They also represent the third of three steps in verse ten of Daniel twelve. Verse ten is the “purification,” verses eleven and twelve represent the “made white” and verses thirteen to fifteen represent the litmus test where the Sabbath-keeping virgins are “tried.”

آیات سیزده تا پانزده نمایانگر رویدادهای نبوی‌ای هستند که در قانون یکشنبه به پایان زمانِ امتحان برای نگاه‌دارانِ سبت می‌انجامند. همچنین این آیات، سومینِ سه گامِ مذکور در آیهٔ دهِ دانیال دوازده را نشان می‌دهند. آیهٔ ده «تطهیر» است؛ آیات یازده و دوازده بیانگر «سفید ساخته شدن» هستند؛ و آیات سیزده تا پانزده نمایانگر آزمون تعیین‌کننده‌ای هستند که در آن باکرگانِ نگاه‌دارِ سبت «آزموده» می‌شوند.

The internal message in the book of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters seven through nine and the external message is represented by the Hiddekel River vision of chapters ten through twelve. Chapter twelve is the climax of both the internal and external visions, and it presents the method in which Christ raises up and cleanses the one hundred and forty-four thousand. Verses ten through sixteen represent the hidden history of verse forty from 1989 unto the Sunday law of verse forty-one and sixteen. The verses that fit into the hidden history represent the perfect fulfillment of verse ten of chapter twelve.

پیام درونی در کتاب دانیال به‌وسیلهٔ رؤیای نهر اولای در باب‌های هفت تا نه نمایانده شده است، و پیام بیرونی به‌وسیلهٔ رؤیای نهر حدّاقل در باب‌های ده تا دوازده نمایانده می‌شود. باب دوازده اوج هر دو رؤیای درونی و بیرونی است، و روشی را ارائه می‌کند که مسیح به‌واسطهٔ آن صد و چهل و چهار هزار را برمی‌خیزاند و تطهیر می‌نماید. آیات ده تا شانزده تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل را از 1989 تا قانون یکشنبهٔ آیهٔ چهل و یک و شانزده بازنمایی می‌کنند. آیاتی که در این تاریخ پنهان جای می‌گیرند، تحقق کاملِ آیهٔ دهِ باب دوازده را نشان می‌دهند.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:10–12.

> بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گشته، آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید. و از زمانی که قربانی دائمی برداشته شود و مکروهِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال آن‌که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. دانیال ۱۲:۱۰–۱۲.

The “wise” who understand verses ten through sixteen and who have been sealed both “intellectually” and “spiritually” are those who understand the external prophetic message represented in the hidden history of verse forty, and they have been “intellectually” settled into that understanding before the Sunday law. The “wise” are those who have been transformed by the internal message represented by Revelation chapter eleven and verse eleven and they have settled into the experience before the Sunday law.

«حکیمان»ی که آیات ده تا شانزده را درمی‌یابند و هم از لحاظ «فکری» و هم از لحاظ «روحانی» مُهر شده‌اند، همان کسانی هستند که پیام نبویِ بیرونیِ بازنمایی‌شده در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل را درک می‌کنند، و پیش از قانونِ یکشنبه از لحاظ «فکری» در آن فهم استوار شده‌اند. «حکیمان» کسانی هستند که به‌واسطهٔ پیامِ درونیِ بازنمایی‌شده در مکاشفه، فصل یازدهم و آیهٔ یازدهم، دگرگون شده‌اند و پیش از قانونِ یکشنبه در آن تجربه استقرار یافته‌اند.

The “wise” are those who have received the “blessing” associated with “waiting,” marking the one hundred and forty-four thousand as those who fulfill the perfect and final fulfillment of the ten virgins. Revelation eleven verse eleven arrived in July of 2023, thus marking the “time of the end,” when Daniel and Revelation mark with two witnesses that the increase of knowledge which was unsealed in July of 2023 identifies the sealing process of the one hundred and forty-four thousand. Eleven plus eleven equals twenty-two, which is a symbol of the combination of divinity with humanity, and those who pass the three-step purification process that produces the one hundred and forty-four thousand are identified in Daniel twelve, verse twelve providing another signature of Palmoni, for twelve times twelve equals one hundred and forty-four thousand.

«حکیمان» کسانی‌اند که «برکتِ» مرتبط با «انتظار کشیدن» را دریافت کرده‌اند، و بدین‌سان، یکصد و چهل و چهار هزار تن را به‌عنوان کسانی مشخص می‌سازد که تحقق کامل و نهاییِ مَثَلِ ده باکره را به انجام می‌رسانند. مکاشفه، باب یازدهم، آیه یازدهم، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ فرارسید، و از این‌رو «زمانِ آخر» را رقم زد؛ زمانی که دانیال و مکاشفه با دو شاهد نشان می‌دهند که افزایش معرفتی که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ گشوده شد، فرایند مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را مشخص می‌سازد. یازده به‌علاوهٔ یازده برابر است با بیست و دو، که نمادی از پیوند الوهیت با انسانیت است، و آنان که از فرایند تطهیرِ سه‌مرحله‌ای که یکصد و چهل و چهار هزار تن را پدید می‌آورد عبور می‌کنند، در دانیال ۱۲:۱۲ معرفی شده‌اند، و این امری است که نشانه‌ای دیگر از پالمونی فراهم می‌آورد، زیرا دوازده ضرب در دوازده برابر است با یکصد و چهل و چهار هزار.

We will continue this study in the next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles