Article

# The Spirit of Prophecy: Leading and Teaching

روحِ نبوت: راہنمائی اور تعلیم دینا

Habakkuk's Two Tables

دو لوحِ حبقوق

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2012

Formats

PDF
Word
Song MP3

Habakkuk's Two Tables 3 of 95

دو لوحِ حبقوق ۳ از ۹۵

## Introduction: The Foundation of Habakkuk's Two Tables

مقدمه: بنیادِ دو لوحِ حَبَقّوق

This series is called Habakkuk's Two Tables. So far, we have been taking certain truths from the 1843 and 1850 Charts, not to defend them biblically at this point, but to establish that Ellen White endorses these truths. Our contention is that if you reject these foundational truths, you are simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy. We want to put that in the record first.

این مجموعه «دو لوحِ حبقوق» نام دارد. تاکنون، برخی حقایق را از نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ برگرفته‌ایم، نه برای آنکه در این مقطع از آنها به‌طور کتاب‌مقدسی دفاع کنیم، بلکه برای آنکه ثابت سازیم الن وایت این حقایق را تأیید می‌کند. ادعای ما این است که اگر شما این حقایقِ بنیادین را رد کنید، هم‌زمان روح نبوت را نیز رد می‌کنید. می‌خواهیم نخست این نکته را در سابقه ثبت کنیم.

## Review of Millerite History and the Midnight Cry

بررسی تاریخ میلری و فریاد نیمه‌شب

In our first presentation, we outlined the history of the Millerites, the waymarks from 1798 to 1844. In our last presentation, we looked more closely at the history from the tarrying time to the closing of the door on October 22, 1844, identifying that time as the Midnight Cry. The Midnight Cry entered history at the Exeter Camp Meeting, August 12–17, 1844, and continued until October 22, 1844. The tarrying time, which began in March 1844, is part of the Midnight Cry and the purging process that prepared a people to proclaim its message.

در نخستین ارائهٔ خود، تاریخ میلریت‌ها را، یعنی نشانه‌های راه از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، ترسیم کردیم. در آخرین ارائهٔ خود، تاریخ از زمانِ تأخیر تا بسته شدنِ در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را با دقت بیشتری بررسی کردیم و آن زمان را به‌عنوان فریادِ نیمه‌شب شناسایی نمودیم. فریادِ نیمه‌شب در گردهمایی اردوییِ اکستر، ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴، وارد تاریخ شد و تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ادامه یافت. زمانِ تأخیر، که در مارس ۱۸۴۴ آغاز شد، بخشی از فریادِ نیمه‌شب و فرایندِ تطهیر است که قومی را برای اعلامِ پیامِ آن آماده ساخت.

We hoped to establish this in your hearts and minds yesterday. All the illustrations in God's Word of tarrying times speak about the end of the world. Ellen White, commenting on 1 Corinthians 10:11, says, "Each of the ancient prophets spoke more for our day than the days in which they lived." 1 Corinthians 10:11 states, "Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come." The history of the Millerites is a history of what will take place at the end of the world. All these biblical histories of the tarrying time and what follows illustrate what would take place in the Millerite tarrying time and the Midnight Cry. We need to understand these things because history is to be repeated.

دیروز امید داشتیم این حقیقت را در دل‌ها و ذهن‌های شما استوار سازیم. همهٔ نمونه‌های زمان‌های درنگ در کلام خدا دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند. الن وایت، در شرحِ اول قرنتیان ۱۰:۱۱، می‌گوید: «هر یک از انبیای کهن بیش از روزگار خود، برای روزگار ما سخن گفتند.» اول قرنتیان ۱۰:۱۱ می‌گوید: «و همهٔ این امور برای ایشان به‌عنوان نمونه واقع شد، و برای تنبیه ما مکتوب گردید؛ ما که پایان‌های عالم بر ما رسیده است.» تاریخ میلری‌ها تاریخی است از آنچه در پایان جهان واقع خواهد شد. همهٔ این تاریخ‌های کتاب‌مقدسیِ زمانِ درنگ و آنچه در پی آن می‌آید، نمایانگر آن چیزی است که در زمانِ درنگِ میلری و فریاد نیمه‌شب به وقوع می‌پیوست. ما نیاز داریم این امور را درک کنیم، زیرا تاریخ باید تکرار شود.

## The 2520: Ellen White's Endorsement

2520: تأیید الن وایت

We have been dealing with the first issue on these Charts, though we haven't mentioned it much. The first doctrine we want to show that Ellen White clearly endorses is the 2520. The first two presentations were designed to lead us here. Tomorrow morning, we'll begin considering the Daily on this Chart.

ما در این نمودارها با نخستین موضوع سر و کار داشته‌ایم، هرچند چندان به آن اشاره نکرده‌ایم. نخستین آموزه‌ای که می‌خواهیم نشان دهیم الن وایت به‌روشنی آن را تأیید می‌کند، ۲۵۲۰ است. دو ارائهٔ نخست برای آن طراحی شده بودند که ما را به اینجا رهنمون شوند. فردا صبح، بررسی «قربانی دائمی» را در این نمودار آغاز خواهیم کرد.

## Remembering the Lord's Leading and Teaching

به‌ یاد آوردن هدایت و تعلیم خداوند

Let's begin with Life Sketches, page 196: "We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history." The only thing a Christian has to fear for the future is falling off the path and being lost. The thing to be fearful about is not obtaining eternal life. Here, Sister White says we have nothing to fear for the future except for two things. This is a common passage in the Spirit of Prophecy in Adventism, but rarely do you hear anyone elaborate on what leading and what teachings she is referring to.

بیایید با کتاب Life Sketches، صفحهٔ 196 آغاز کنیم: «ما برای آینده چیزی برای ترسیدن نداریم، مگر آنکه راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است، و تعلیم او را در تاریخ گذشتهٔ خود، از یاد ببریم.» تنها چیزی که یک مسیحی باید دربارهٔ آینده از آن بترسد، این است که از مسیر منحرف شود و هلاک گردد. آنچه باید مایهٔ ترس باشد، نائل نشدن به حیات جاودان است. در اینجا، خواهر وایت می‌گوید که ما برای آینده چیزی برای ترسیدن نداریم، مگر از دو چیز. این عبارتی شناخته‌شده در روح نبوت در ادونتیسم است، اما به‌ندرت کسی را می‌شنوید که توضیح دهد او به کدام هدایت و کدام تعالیم اشاره می‌کند.

We will show that the leading she refers to is the history of the Midnight Cry. In the history of the Midnight Cry, Christ was leading in the tarrying time, the arrival and proclamation of the Midnight Cry, and the closing of the door on October 22, 1844. He designed that history to produce a people who could enter by faith into the Most Holy Place with Him. We should be fearful to forget that particular history, as well as His teachings.

موږ به وښيو چې هغه رهبري چې هغې ورته اشاره کړې، د نيمې شپې د نارې تاريخ دی. د نيمې شپې د نارې په تاريخ کې، مسيح د ځنډ په وخت، د نيمې شپې د نارې په راتګ او اعلان، او د 1844 کال د اکتوبر په 22مه د دروازې په تړل کې رهبري کوله. هغه دا تاريخ داسې طرحه کړی و چې داسې يو قوم راپيدا کړي چې وکولای شي د ايمان له لارې له هغه سره يو ځای تر ټولو سپېڅلي ځای ته ننوځي. موږ بايد ووېرېږو چې هسې نه هماغه ځانګړی تاريخ، او همدارنګه د هغه تعليمات، هېر کړو.

We will show that there is a specific teaching that produced the Midnight Cry. That teaching was not the collapse of the Ottoman Empire on August 11, 1840, nor the state of the dead, which came in the history of the Second Angel's Message in the Millerite History. It was a specific teaching in the Millerite History that produced the Midnight Cry, where the Lord led, and we have nothing to fear for the future except that we forget His leading and His teaching.

ما نشان خواهیم داد که تعلیمی مشخص وجود داشت که فریاد نیمه‌شب را پدید آورد. آن تعلیم، نه فروپاشی امپراتوری عثمانی در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ بود، و نه آموزۀ حالت مردگان که در تاریخ پیام فرشتۀ دوم در تاریخ میلری پدید آمد. بلکه تعلیمی مشخص در تاریخ میلری بود که فریاد نیمه‌شب را پدید آورد؛ جایی که خداوند هدایت کرد، و ما برای آینده هیچ چیز برای ترسیدن نداریم، مگر اینکه هدایت او و تعلیم او را فراموش کنیم.

We suggest that the symbol of both His leading and His teaching is the Midnight Cry. Let's read this passage from Ellen White's first vision again:

ما پیشنهاد می‌کنیم که نمادِ هم رهبریِ او و هم تعلیمِ او، فریادِ نیمه‌شب است. بیایید این بخش را از نخستین رؤیای الن وایت بار دیگر بخوانیم:

> "On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the midnight cry. This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble. If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted 'Alleluia!' Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far."

> “بر این راه، قومِ ادونت به‌سوی آن شهر که در انتهای دورِ مسیر قرار داشت، در حرکت بودند. در آغازِ راه، در پشتِ سرِ ایشان، نوری درخشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان «ندای نیمه‌شب» است. این نور در سراسرِ راه می‌تابید و برای پاهای ایشان روشنایی می‌بخشید تا مبادا بلغزند. اگر چشمان خود را بر عیسی، که اندکی پیشِ روی آنان بود و ایشان را به‌سوی شهر هدایت می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نپایید که برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است، و انتظار داشتند که پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردنِ بازوی راستِ پرجلالِ خود ایشان را دلگرم می‌ساخت، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر فرازِ گروهِ ادونت موج می‌زد، و آنان فریاد می‌زدند: «هَلِّلویا!» دیگران بی‌پروا آن نورِ پشتِ سرِ خود را انکار کردند و گفتند این خدا نبود که آنان را تا اینجا رهبری کرده بود.”

They are denying the Midnight Cry, and in connection with the Midnight Cry, they are arguing that the Lord was not leading them in the Midnight Cry. They are denying the leading of God in the Midnight Cry.

ایشان ندای نیمه‌شب را انکار می‌کنند، و در ارتباط با ندای نیمه‌شب استدلال می‌ورزند که خداوند در ندای نیمه‌شب ایشان را هدایت نمی‌کرد. آنان هدایت خدا را در ندای نیمه‌شب انکار می‌کنند.

> "The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below."

> نورِ پشتِ سرِ آنان خاموش شد و پاهایشان در تاریکیِ کامل فرو رفت، و لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به پایین، به جهانِ تاریک و شریرِ زیرِ پایشان سقوط کردند.

## The Midnight Cry in Context

فریادِ نیمہ‌شب اپنے سیاق و سباق میں

We will look once more at the history of the Midnight Cry to put it in context before we deal with the 2520.

ما یک بار دیگر به تاریخِ فریادِ نیمه‌شب خواهیم نگریست تا پیش از پرداختن به ۲۵۲۰، آن را در جایگاهِ مناسبِ خود قرار دهیم.

> From The Great Controversy, pages 391–395: "When the time passed at which the Lord's coming was first expected, in the spring of 1844,"—this is the tarrying time, the first disappointment—"those who had looked in faith for His appearing were for a season involved in doubt and uncertainty. While the world regarded them as having been utterly defeated and proved to have been cherishing a delusion, their source of consolation was still the word of God. Many continued to search the Scriptures, examining anew the evidences of their faith and carefully studying the prophecies to obtain further light."

> از کتاب «نبرد عظیم»، صفحات 391–395: «هنگامی که زمانی که نخست برای آمدن خداوند انتظار می‌رفت، یعنی در بهار 1844، سپری شد،»—این همان زمانِ درنگ، نخستین ناامیدی است—«آنان که با ایمان در انتظار ظهور او بودند، برای مدتی در شک و عدم‌اطمینان فرو رفتند. در حالی که جهان آنان را چنان می‌نگریست که گویی به‌کلی شکست خورده‌اند و ثابت شده است که در دام پنداری باطل بوده‌اند، سرچشمهٔ تسلی ایشان همچنان کلام خدا بود. بسیاری همچنان به جست‌وجوی کتب مقدس ادامه دادند، شواهد ایمان خود را بار دیگر بررسی کردند و با دقت نبوت‌ها را مطالعه نمودند تا نور بیشتری به دست آورند.»

If many did this, that means there were some who were not. It doesn't say "they"; it says "many"—two classes here.

اگر بسیاری چنین کردند، این بدان معناست که برخی نیز بودند که چنین نکردند. نمی‌گوید «آن‌ها»؛ می‌گوید «بسیاری»—در اینجا دو طبقه وجود دارد.

> "The Bible testimony in support of their position seemed clear and conclusive. Signs which could not be mistaken pointed to the coming of Christ as near. The special blessing of the Lord, both in the conversion of sinners and the revival of spiritual life among Christians, had testified that the message was of Heaven. And though the believers could not explain their disappointment, they felt assured that God had led them in their past experience.

> شهادتِ کتابِ مقدّس در تأییدِ موضعِ ایشان روشن و قاطع می‌نمود. نشانه‌هایی که نمی‌شد در آن‌ها اشتباه کرد، به نزدیکیِ آمدنِ مسیح اشاره داشت. برکتِ خاصِ خداوند، هم در توبه و ایمان آوردنِ گناهکاران و هم در احیای حیاتِ روحانی در میانِ مسیحیان، گواهی داده بود که آن پیام از آسمان است. و هرچند ایمانداران نمی‌توانستند علتِ سرخوردگیِ خود را توضیح دهند، با این حال یقین داشتند که خدا آنان را در تجربهٔ گذشته‌شان هدایت کرده است.

> "Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain."

> پیشگویی‌هایی که آنان آن‌ها را مربوط به زمان آمدنِ دوم می‌دانستند، با تعلیماتی درهم‌تنیده بود که به‌طور ویژه با حالتِ عدمِ یقین و انتظارِ آمیخته به تعلیقِ ایشان مناسبت داشت و آنان را دلگرم می‌ساخت تا با ایمان و شکیبایی انتظار کشند که آنچه اکنون برای فهمِ ایشان تاریک است، در وقتِ معین آشکار خواهد شد.

In that paragraph, it says, "Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent . . . ." What prophecies did they believe applied to the Second Advent? The 2520, the 2300, and the 1335. They believed all three of these time prophecies ended in 1843, and that was the Second Advent.

در آن بند آمده است: «درهم‌تنیده با نبوت‌هایی که ایشان آن‌ها را مربوط به زمان ظهور ثانوی می‌دانستند . . . .» آنان کدام نبوت‌ها را قابلِ انطباق بر ظهور ثانوی می‌دانستند؟ 2520، 2300، و 1335. ایشان معتقد بودند که هر سهِ این نبوت‌های زمانی در سال 1843 به پایان می‌رسند، و آن همان ظهور ثانوی بود.

> "Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: 'I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.'"

> از جملهٔ این نبوت‌ها، نبوتِ حبقوق ۲:‏۱–۴ بود: «بر دیده‌بانیِ خویش خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و خواهم نگریست تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم، چه پاسخ خواهم داد. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن و واضح ثبت کن، تا هر که آن را می‌خواند، بشتابد. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد بود؛ اگرچه درنگ کند، منتظرش بمان، زیرا یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک، جانِ او که متکبرانه برافراشته شده، در وی راست نیست؛ اما عادل به ایمانِ خویش زیست خواهد کرد.»

As early as 1842, the direction given in this prophecy to "write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it," suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: 'The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.'

در همان اوایل سال 1842، رهنمودی که در این نبوت داده شده بود تا «رؤیا را بنویس، و آن را بر لوح‌ها چنان آشکار ساز که هر که آن را می‌خواند، بدود»، چارلز فیچ را بر آن داشت که برای توضیح رؤیاهای دانیال و مکاشفه، جدولی نبوی تهیه کند. انتشار این جدول، تحقق فرمانی که به حبقوق داده شده بود تلقی گردید. با این حال، در آن زمان هیچ‌کس توجه نکرد که در همین نبوت، تأخیری ظاهری در تحقق رؤیا—زمانی برای درنگ—نیز مطرح شده است. پس از آن یأس و نومیدی، این آیه بسیار پرمعنا جلوه کرد: «زیرا رؤیا هنوز برای زمان معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، برایش منتظر بمان؛ زیرا که یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. . . . اما عادل به ایمان خود زیست خواهد نمود.»

## The 1843 Chart and the Spirit of Prophecy

جدول ۱۸۴۳ و روح نبوت

It does not matter whether you do regular work or irregular work—terms Ellen White uses for conference work and self-supporting work, respectively. Whether you go to leading self-supporting ministries in Adventism or to the General Conference or the Biblical Research Institute, if you ask them about the 1843 Chart, they will say, "There are lots of mistakes on this Chart." They disagree with Ellen White, who says the Lord held His hand over "a mistake" in some of the figures on this Chart.

مهم نیست که شما کار منظم انجام می‌دهید یا کار نامنظم—اصطلاحاتی که الن وایت به‌ترتیب برای کار کنفرانسی و کار خودحمایت‌گر به کار می‌برد. چه به برجسته‌ترین خدمت‌های خودحمایت‌گر در ادونتیسم مراجعه کنید، و چه به کنفرانس عمومی یا مؤسسهٔ پژوهش‌های کتاب‌مقدسی، اگر از آنان دربارهٔ «نقشهٔ ۱۸۴۳» بپرسید، خواهند گفت: «اشتباهات زیادی در این نقشه وجود دارد.» آنان با الن وایت مخالفت می‌کنند؛ همان کسی که می‌گوید خداوند دست خود را بر «یک اشتباه» در بعضی از ارقام این نقشه نگاه داشت.

But they also place themselves in opposition to the Word of God. In Habakkuk, it says that this vision "shall . . . not lie." The vision the Pioneers were to put on the 1843 Chart, which they did, is a fulfillment of Habakkuk 2. This is the vision they were to place on this Chart, and Habakkuk 2 says this vision "shall . . . not lie." So, when you say this Chart is "full of mistakes," you are opposing both the Spirit of Prophecy and the Bible.

لیکن وہ اپنے آپ کو کلامِ خدا کے بھی مقابل کھڑا کرتے ہیں۔ حبقوق میں لکھا ہے کہ یہ رؤیا "جھوٹ نہ ٹھہرے گی۔" وہ رؤیا جسے ابتدائی راہنماؤں نے 1843 کے چارٹ پر رکھنا تھا، اور انہوں نے رکھا بھی، حبقوق 2 کی تکمیل ہے۔ یہی وہ رؤیا ہے جسے اُنہیں اس چارٹ پر درج کرنا تھا، اور حبقوق 2 کہتا ہے کہ یہ رؤیا "جھوٹ نہ ٹھہرے گی۔" پس جب آپ کہتے ہیں کہ یہ چارٹ "غلطیوں سے بھرا ہوا ہے،" تو آپ روحِ نبوت اور بائبل دونوں کی مخالفت کرتے ہیں۔

> "A portion of Ezekiel's prophecy also was a source of strength and comfort to believers: 'The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.' 'They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.' Ezekiel 12:21–25, 27, 28."

> بخشی از نبوتِ حزقیال نیز مایهٔ قوت و تسلّیِ ایمانداران بود: «کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ای پسر انسان، این مَثَل چیست که شما در سرزمین اسرائیل دارید و می‌گویید: روزها به درازا می‌کشد و هر رؤیایی باطل می‌شود؟ پس بدیشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید... روزها نزدیک است و تحققِ هر رؤیا... من سخن خواهم گفت، و کلامی که خواهم گفت واقع خواهد شد؛ و دیگر به تأخیر نخواهد افتاد.» «اهلِ خاندان اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است، و او دربارهٔ زمان‌هایی بسیار دور نبوت می‌کند. پس بدیشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: هیچ‌یک از سخنان من دیگر به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه کلامی که گفته‌ام به انجام خواهد رسید.» حزقیال 12:21–25، 27، 28.

## Two Classes of Worshippers

دو گروه از پرستندگان

Notice that she is talking about two classes of worshippers. She says many, when this disappointment came, continued to study the prophecies, indicating there was a class that did not continue. We will get more light on the distinction of the two classes.

توجّهوا إلى أنها تتحدث عن فئتين من العابدين. فهي تقول إن كثيرين، عندما جاء هذا الإخفاق، واصلوا دراسة النبوّات، مما يدل على أنّ هناك فئةً لم تواصل. وسنحصل على مزيد من الضوء على التمييز بين الفئتين.

The fulfillment of Habakkuk 2:1–4 is this 1843 Chart and the 1850 Chart. Even in Habakkuk, verse 4 says that the just shall live by his faith and he whose heart is lifted up. It is describing two classes of worshippers. The history of the Midnight Cry produces two classes of worshippers, and those two classes are addressed in Habakkuk.

انجامِ حبقوق 2:1–4 همین نمودار 1843 و نمودار 1850 است. حتی در حبقوق نیز، آیهٔ 4 می‌گوید که عادل به ایمانِ خود زیست خواهد کرد، و آن‌که دلش مغرور شده است. این آیه در حال توصیفِ دو طبقه از عبادت‌کنندگان است. تاریخِ فریادِ نیمه‌شب دو طبقه از عبادت‌کنندگان پدید می‌آورد، و آن دو طبقه در حبقوق مورد خطاب قرار گرفته‌اند.

In the next paragraph, after referencing Habakkuk 2 and Ezekiel, she identifies one of the classes: "the waiting ones." Who are the waiting ones? They are those fulfilling Daniel 12, "Blessed is he who waiteth, and cometh to the 1335." This class is the waiting ones.

در بند بعدی، پس از اشاره به حبقوق ۲ و حزقیال، او یکی از طبقات را مشخص می‌کند: «منتظران». منتظران چه کسانی هستند؟ آنان کسانی‌اند که دانیال ۱۲ را به انجام می‌رسانند: «خوشا به حال آن که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج برسد.» این طبقه همان منتظران هستند.

> "The waiting ones rejoiced, believing that He who knows the end from the beginning had looked down through the ages and, foreseeing their disappointment, had given them words of courage and hope."

> منتظران شادمان شدند، زیرا ایمان داشتند که او که پایان را از آغاز می‌داند، در طول اعصار به زیر نگریسته و با پیش‌بینیِ نومیدیِ ایشان، سخنانِ دلگرمی و امید به آنان عطا کرده است.

We had a sister call who had been working in one of the Eastern European countries for a few years. She was from there, moved to the United States, and when she understood this message, moved back. She has faced resistance, with her former church family reaching out to leadership in her country to "close the door on her." Recently, the Lord opened the door for her to share this message with groups.

ما تماسی از خواهری داشتیم که چند سالی در یکی از کشورهای اروپای شرقی مشغول خدمت بود. او اهل همان‌جا بود، به ایالات متحده نقل مکان کرده بود، و هنگامی که این پیام را درک کرد، دوباره بازگشت. او با مقاومت روبه‌رو شده است، به‌طوری‌که خانوادهٔ کلیسایی پیشین او با رهبران در کشورش تماس گرفته‌اند تا «در را به روی او ببندند». اخیراً، خداوند در را برای او گشود تا این پیام را با گروه‌ها در میان بگذارد.

She called early this morning, sharing that one obstacle was transportation. They needed a car to travel and teach this message, but lacked the funds. As soon as they reached this place, friends from the United States, convicted by the Lord, sent enough money to buy a car.

او امروز صبح زود تماس گرفت و در میان گذاشت که یکی از موانع، مسئلهٔ حمل‌ونقل بود. آنان برای سفر کردن و تعلیم دادن این پیام به یک خودرو نیاز داشتند، اما بودجهٔ لازم را نداشتند. به‌محض آنکه به این مکان رسیدند، دوستانی از ایالات متحده، که از سوی خداوند متقاعد شده بودند، پول کافی فرستادند تا یک خودرو بخرند.

This is the type of experience that was happening for the disappointed ones. They were disappointed, but the Lord led them to the Scriptures to encourage them, saying, "This disappointment was at my direction. Just keep moving forward."

این همان نوع تجربه‌ای بود که برای دلسردشدگان رخ می‌داد. آنان مأیوس شده بودند، اما خداوند ایشان را به سوی کتب مقدس هدایت کرد تا دلگرمشان سازد و بگوید: «این دلسردی به هدایت من بود. فقط به پیش رفتن ادامه دهید.»

> "Had it not been for such portions of Scripture, admonishing them to wait with patience and to hold fast their confidence in God's word, their faith would have failed in that trying hour."

> اگر کلامِ مقدّس کے ایسے حصّے نہ ہوتے جو اُنہیں صبر کے ساتھ انتظار کرنے اور خدا کے کلام پر اپنے اعتماد کو مضبوطی سے تھامے رکھنے کی نصیحت کرتے، تو اُس آزمائش کی گھڑی میں اُن کا ایمان جواب دے جاتا۔

## The Parable of the Ten Virgins and the Tarrying Time

مَثَلُ الْعَذَارَى الْعَشْرِ وَزَمَنُ الإِبْطَاءِ

Notice how Sister White ties the parable of the Ten Virgins with Habakkuk 2, as both discuss a tarrying time and two classes of worshippers.

توجّهوا إلى الكيفية التي تربط بها الأخت وايت بين مثل العذارى العشر وسفر حبقوق 2، إذ إن كليهما يتناول زمن الإبطاء وصنفين من العابدين.

> "The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people. In Matthew 24, in answer to the question of His disciples concerning the sign of His coming and of the end of the world, Christ had pointed out some of the most important events in the history of the world and of the church from His first to His second advent; namely, the destruction of Jerusalem, the great tribulation of the church under the pagan and papal persecutions, the darkening of the sun and moon, and the falling of the stars. After this He spoke of His coming in His kingdom, and related the parable describing the two classes of servants who look for His appearing. Chapter 25 opens with the words: 'Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins.' Here is brought to view the church living in the last days,"

> تمثّل أيضًا مَثَل العذارى العشر الوارد في متّى 25 خبرةَ الشعب الأدڤنتستي. ففي متّى 24، وإجابةً عن سؤال تلاميذه بشأن علامة مجيئه ونهاية العالم، أشار المسيح إلى بعض أهم الأحداث في تاريخ العالم والكنيسة منذ مجيئه الأول إلى مجيئه الثاني؛ أي خراب أورشليم، والضيقة العظيمة التي اجتازتها الكنيسة تحت الاضطهادات الوثنية والبابوية، وإظلام الشمس والقمر، وسقوط النجوم. وبعد ذلك تكلّم عن مجيئه في ملكوته، وروى المثل الذي يصف فئتَي الخدام الذين ينتظرون ظهوره. ويُفتتح الأصحاح 25 بالكلمات: «حينئذٍ يُشبَّه ملكوت السماوات بعشر عذارى». وهنا تُعرَض الكنيسة التي تعيش في الأيام الأخيرة،

Now, she is applying this to the Millerite History, but notice what she is saying—"Here is brought to view the church living in the last days,"—who is "the church living in the last days"? That is us.

اب، وہ اس کا اطلاق ملیرائٹ تاریخ پر کر رہی ہے، لیکن غور کریں کہ وہ کیا کہہ رہی ہے—"یہاں اُن دنوں میں زندہ کلیسیا منظرِ نظر پر لائی گئی ہے،"—"آخری ایام میں زندہ کلیسیا" کون ہے؟ وہ ہم ہیں۔

> "The same that is pointed out in the close of chapter 24. In this parable their experience is illustrated by the incidents of an Eastern marriage. 'Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom. And five of them were wise, and five were foolish. They that were foolish took their lamps, and took no oil with them: but the wise took oil in their vessels with their lamps. While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him.'"

> همان چیزی که در پایان فصل 24 بدان اشاره شده است. در این مَثَل، تجربهٔ ایشان به‌وسیلهٔ وقایع یک ازدواج شرقی به تصویر کشیده شده است. «آنگاه ملکوت آسمان مانند ده باکره خواهد بود که چراغ‌های خود را برگرفته، به استقبال داماد بیرون رفتند. و پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. نادانان چراغ‌های خود را برداشتند، اما روغنی با خود نگرفتند؛ لیکن دانایان با چراغ‌های خود، در ظرف‌های خویش روغن نیز برگرفتند. و چون داماد درنگ نمود، همه پینکی زده، به خواب رفتند. و در نیمه‌شب، ندایی برخاست که: اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید.»

> "The coming of Christ, as announced by the first angel's message, was understood to be represented by the coming of the bridegroom. The widespread reformation under the proclamation of His soon coming corresponded to the going forth of the virgins. In this parable, as in Matthew 24, two classes are represented. All had taken their lamps, the Bible, and by its light had gone forth to meet the Bridegroom. But while the foolish took their lamps without oil, the wise took oil in their vessels. The wise had received the grace of God, the regenerating, enlightening power of the Holy Spirit, which made His word a lamp to their feet. They studied the Scriptures to learn the truth and earnestly sought purity of heart and life. These had a personal experience and faith in God and His word, which could not be overthrown by disappointment and delay. Others moved from impulse, depending on the faith of their brethren, satisfied with good emotions but lacking a thorough understanding of the truth or a genuine work of grace. They were not prepared for delay and disappointment. When trials came, their faith failed, and their lights burned dim.

> آمدنِ مسیح، چنان‌که در پیامِ فرشتهٔ اوّل اعلام شد، چنین فهمیده می‌شد که با آمدنِ داماد بازنمایی شده است. اصلاحِ گسترده‌ای که تحتِ اعلامِ آمدنِ قریب‌الوقوعِ او پدید آمد، با بیرون رفتنِ باکره‌ها مطابقت داشت. در این مَثَل، همانندِ متی 24، دو گروه نمایانده شده‌اند. همه چراغ‌های خود، یعنی کتابِ مقدّس، را برگرفته بودند و به نورِ آن برای ملاقاتِ داماد بیرون رفته بودند. امّا حال آنکه جاهلان چراغ‌های خود را بی‌روغن برگرفتند، دانایان در ظرف‌های خود روغن نیز برداشته بودند. دانایان فیضِ خدا را، یعنی قدرتِ تجدّدبخش و روشنگرِ روح‌القدس را، دریافت کرده بودند، قدرتی که کلامِ او را چراغی برای پای‌های ایشان ساخته بود. آنان برای شناختنِ حقیقت، کتبِ مقدّس را مطالعه می‌کردند و با جدّیت در پیِ طهارتِ دل و زندگی بودند. اینان تجربه‌ای شخصی و ایمانی به خدا و کلامِ او داشتند که یأس و تأخیر نمی‌توانست آن را واژگون سازد. دیگران از روی انگیزشِ آنی حرکت می‌کردند و بر ایمانِ برادرانِ خود تکیه داشتند؛ از احساساتِ نیک خشنود بودند، امّا فاقدِ فهمی عمیق از حقیقت یا عملِ حقیقیِ فیض بودند. آنان برای تأخیر و یأس آماده نبودند. چون آزمایش‌ها فرارسید، ایمانِ ایشان از پای درآمد و چراغ‌هایشان کم‌نور شد.

"While the bridegroom tarried," When did the Bridegroom tarry? March 22, 1844. He tarries. What is going to happen now? These two classes are going to be manifested.

«چون داماد تأخیر نمود،» داماد چه وقت تأخیر نمود؟ ۲۲ مارس ۱۸۴۴. او تأخیر می‌نماید. اکنون چه رخ خواهد داد؟ این دو طبقه آشکار خواهند شد.

When we forget the Midnight Cry and fall off the path to the wicked world below, we show we do not understand the Gospel. The Everlasting Gospel is the work of Christ in producing two classes of worshippers, based on a testing prophetic message. From the tarrying time to the closing of the door, this is the climax of the Everlasting Gospel. Here, the Lord takes two classes in the tarrying time, seeking to lead them into the Judgment with Himself, and puts them through a testing process to prove whether they genuinely have oil or not. This is the climax of Christ's work of separating the gold from the dross, the wheat from the tares, the wise from the foolish.

जब हम मध्यरात्रि की पुकार को भूल जाते हैं और नीचे के दुष्ट संसार की ओर जाने वाले मार्ग से गिर पड़ते हैं, तब हम यह प्रकट करते हैं कि हम सुसमाचार को नहीं समझते। अनन्त सुसमाचार मसीह का वह कार्य है, जिसमें वह एक परखने वाले भविष्यद्वाणी-संदेश के आधार पर उपासकों के दो वर्ग उत्पन्न करता है। ठहरने के समय से लेकर द्वार के बन्द होने तक, यही अनन्त सुसमाचार की पराकाष्ठा है। यहाँ प्रभु ठहरने के समय में दो वर्गों को लेता है, उन्हें अपने साथ न्याय में ले जाने का प्रयत्न करता है, और उन्हें एक परख की प्रक्रिया से गुज़ारता है, ताकि यह सिद्ध हो कि उनके पास वास्तव में तेल है या नहीं। यही मसीह के उस कार्य की पराकाष्ठा है, जिसमें वह सोने को मैल से, गेहूँ को जंगली घास से, बुद्धिमानों को मूर्खों से अलग करता है।

> "While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept.' By the tarrying of the bridegroom is represented the passing of the time when the Lord was expected, the disappointment, and the seeming delay. In this time of uncertainty, the interest of the superficial and halfhearted soon began to waver, and their efforts to relax; but those whose faith was based on a personal knowledge of the Bible had a rock beneath their feet, which the waves of disappointment could not wash away. 'They all slumbered and slept;' one class in unconcern and abandonment of their faith, the other class patiently waiting till clearer light should be given. Yet in the night of trial the latter seemed to lose, to some extent, their zeal and devotion. The halfhearted and superficial could no longer lean upon the faith of their brethren. Each must stand or fall for himself."

> «چون داماد تأخیر نمود، همگی پینکی شدند و به خواب رفتند.» مراد از تأخیر داماد، گذشت آن زمانی است که انتظار می‌رفت خداوند بیاید، یأس حاصل از آن، و این تأخیرِ ظاهری است. در این دورانِ عدمِ یقین، علاقهٔ سطحی‌نگران و نیمه‌دل‌باختگان به‌زودی رو به سستی نهاد و کوشش‌هایشان فروکش کرد؛ اما آنان که ایمانشان بر معرفت شخصیِ کتاب مقدس استوار بود، صخره‌ای زیر پای خود داشتند که امواجِ یأس نمی‌توانست آن را از زیر پایشان بشوید. «همگی پینکی شدند و به خواب رفتند»؛ یک گروه در بی‌اعتنایی و دست کشیدن از ایمان خویش، و گروه دیگر با شکیبایی در انتظار تا نوری روشن‌تر عطا شود. با این همه، در شبِ آزمایش، گروه اخیر نیز تا اندازه‌ای غیرت و اخلاص خود را از دست‌رفته می‌نمودند. نیمه‌دل‌باختگان و سطحی‌نگران دیگر نمی‌توانستند بر ایمانِ برادرانِ خود تکیه کنند. هر کس باید برای خود بایستد یا فرو افتد.

When the disappointment came, two classes began to sleep differently; but even the wise virgins lost some of their zeal. The Lord was leading in this, so that when the Midnight Cry message came at the Exeter Camp Meeting, He would accomplish a work among them.

چون نومیدی فرا رسید، دو طبقه به گونه‌ای متفاوت به خواب رفتند؛ اما حتی باکره‌های حکیم نیز بخشی از غیرت خود را از دست دادند. خداوند در این امر هدایت می‌کرد تا هنگامی که پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در گردهمایی اردوییِ اکستر اعلام شد، او در میان ایشان عملی را به انجام رساند.

## The Testing Process: The Tarrying Time and the Midnight Cry

د ازمېښت بهیر: د تم کېدو وخت او د نیمې شپې چیغه

From Spirit of Prophecy, volume 4, page 228: Remember that this process—the Midnight Cry, from the Tarrying Time to the closing of the door—is the Lord testing His people. The Midnight Cry at the Exeter Camp Meeting, in its proclamation until October 22, 1844, is just one part of that history. It cannot be separated from the tarrying time, which prepares for the effect of the Midnight Cry among the two classes of worshippers. You must understand the Midnight Cry, because if you do not, you fall off the path.

از روح نبوت، جلد ۴، صفحهٔ ۲۲۸: به یاد داشته باشید که این فرایند—فریاد نیمه‌شب، از زمانِ تأخیر تا بسته شدنِ در—همان آزمودنِ قومِ خداوند به‌وسیلهٔ خودِ اوست. فریاد نیمه‌شب در گردهماییِ اردوییِ اکستر، در اعلامِ آن تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، تنها بخشی از آن تاریخ است. آن را نمی‌توان از زمانِ تأخیر جدا ساخت؛ زمانی که برای تأثیرِ فریاد نیمه‌شب در میانِ دو طبقه از پرستندگان آماده می‌سازد. شما باید فریاد نیمه‌شب را درک کنید، زیرا اگر آن را درک نکنید، از راه فرو می‌افتید.

"God designed to prove his people. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. His hand, the Lord's hand, covered a singular mistake in the reckoning of the prophetic periods", in the plural. "Adventists did not discover the error, nor was it discovered by the most learned of their opponents. The latter said, 'Your reckoning of the prophetic periods is correct. Some great event is about to take place; but it is not what Mr. Miller predicts; it is the conversion of the world, and not the second advent of Christ.'"

خدا قصد داشت قوم خود را بیازماید. دست او اشتباهی را در محاسبهٔ ادوار نبوتی پوشانید. دست او، دستِ خداوند، اشتباهی خاص را در محاسبهٔ ادوار نبوتی، به صیغهٔ جمع، پوشانید. «اَدونتیست‌ها این خطا را کشف نکردند، و نه دانشمندترینِ مخالفانشان آن را دریافتند. آنانِ اخیر گفتند: “محاسبهٔ شما از ادوار نبوتی درست است. رویدادی عظیم در شُرُف وقوع است؛ اما آنچه روی خواهد داد آن چیزی نیست که آقای میلر پیش‌بینی می‌کند؛ بلکه تبدیلِ جهان است، نه آمدنِ دوبارهٔ مسیح.”»

The time of expectation passed, and Christ did not appear for the deliverance of His people. Those who had looked for their Saviour with sincere faith and love experienced a bitter disappointment. Yet the Lord had accomplished His purpose: He had tested the hearts of those who professed to be waiting for His appearing. Among them were many who had been motivated by fear rather than love for the truth. When the expected event failed to take place, these persons declared they were not disappointed; they had never believed that Christ would come. They were among the first to ridicule the sorrow of the true believers.

انتظار کا وقت گزر گیا، اور مسیح اپنے لوگوں کی نجات کے لیے ظاہر نہ ہوا۔ جن لوگوں نے اپنے نجات دہندہ کا اخلاصِ ایمان اور محبت کے ساتھ انتظار کیا تھا، اُنہیں نہایت تلخ مایوسی کا سامنا کرنا پڑا۔ تاہم، خداوند نے اپنا مقصد پورا کر لیا تھا: اُس نے اُن کے دلوں کو آزمایا جو اُس کے ظہور کے انتظار کا دعویٰ کرتے تھے۔ اُن میں بہت سے ایسے تھے جنہیں سچائی کی محبت کے بجائے خوف نے متحرک کیا تھا۔ جب متوقع واقعہ پیش نہ آیا تو ان اشخاص نے اعلان کیا کہ وہ مایوس نہیں ہوئے؛ انہوں نے کبھی یہ ایمان ہی نہ رکھا تھا کہ مسیح آئے گا۔ وہی سچے ایمان داروں کے غم کا تمسخر اڑانے والوں میں سب سے پہلے تھے۔

This was the Lord's purpose. We have nothing to fear for the future, except as we forget how the Lord has led us in our past experience, and nothing to fear except we forget the Lord's teachings in our past experience. We are suggesting you cannot separate this leading from His teaching.

این مقصود خداوند بود. ما از آینده هیچ بیمی نداریم، مگر آن‌گاه که فراموش کنیم خداوند در تجربهٔ گذشتهٔ ما چگونه ما را هدایت کرده است، و هیچ بیمی نداریم مگر آن‌گاه که تعالیم خداوند را در تجربهٔ گذشتهٔ خود به فراموشی بسپاریم. ما می‌گوییم که شما نمی‌توانید این هدایت را از تعلیم او جدا سازید.

> Life Sketches of James White and Ellen G. White 1888, pages 186–187: "God tested and proved his people by the passing of the time in 1843. The mistake—a singular mistake—they made in reckoning the prophetic periods was not at once discovered even by learned men who opposed the views of those who were looking for Christ's coming. These profound scholars declared that Mr. Miller was right in his calculation of the time, though they disputed him in regard to the event that would crown that period. But they, and the waiting people of God, were in a common error on the question of time.

> خاکۂ حیاتِ جیمز وائٹ اور ایلن جی وائٹ 1888، صفحات 186–187: "خدا نے 1843 میں وقت کے گزر جانے کے ذریعے اپنے لوگوں کو آزمایا اور پرکھا۔ نبوی ادوار کا حساب لگانے میں جو غلطی—ایک منفرد غلطی—ان سے ہوئی، وہ فوراً اُن عالموں تک پر بھی منکشف نہ ہوئی جو مسیح کی آمد کے منتظر لوگوں کے نظریات کی مخالفت کرتے تھے۔ ان عمیق اہلِ علم نے اعلان کیا کہ وقت کے حساب میں مسٹر ملر درست تھے، اگرچہ وہ اُس واقعہ کے بارے میں اُن سے اختلاف رکھتے تھے جو اس مدت کو اپنے عروج تک پہنچاتا۔ لیکن وہ، اور خدا کے منتظر لوگ، وقت کے مسئلہ میں ایک مشترک خطا میں مبتلا تھے۔"

> "We fully believe that God, in His wisdom, designed that His people should meet with a disappointment, which was well calculated to reveal hearts and develop true characters—not only to reveal their hearts but to develop their characters, bringing it to a point where it would be demonstrated in the crisis that comes at the Midnight Cry. Those who embraced the first angel's message through fear of God's judgments, not because they loved the truth and desired an inheritance in the kingdom of heaven, now appeared in their true light. They were among the first to ridicule the disappointed ones who sincerely longed for and loved the appearing of Jesus. This most searching test of God revealed the true characters of those who would shirk responsibility and stigma by denying their faith in the hour of trial.

> ما عمیقاً بر این باوریم که خدا، در حکمت خویش، چنین مقدر فرمود که قوم او با نومیدی‌ای روبه‌رو شوند که به‌خوبی برای آشکار ساختن دل‌ها و پرورش شخصیت‌های راستین سنجیده شده بود—نه تنها برای آن‌که دل‌های ایشان را آشکار سازد، بلکه تا شخصیت‌هایشان را نیز پرورش دهد و آن را به نقطه‌ای برساند که در بحرانی که در «ندای نیمه‌شب» فرا می‌رسد، به اثبات برسد. آنان که پیام فرشتهٔ اول را از ترس داوری‌های خدا پذیرفته بودند، نه بدان سبب که حقیقت را دوست می‌داشتند و میراثی در ملکوت آسمان می‌طلبیدند، اکنون در نور حقیقی خویش ظاهر شدند. ایشان از نخستین کسانی بودند که به نومیدشدگانی که صادقانه مشتاق و عاشق ظهور عیسی بودند، ریشخند زدند. این آزمونِ بس کاوندهٔ خدا، شخصیت‌های حقیقی کسانی را آشکار ساخت که در ساعت آزمایش، با انکار ایمان خود، از مسئولیت و ننگ می‌گریختند.

Those who had been disappointed were not left in darkness; for in searching the prophetic periods with earnest prayers, the error was discovered—the singular error—and the tracing of the prophetic pencil down through the tarrying time. In the joyful expectation of the coming of Christ, the apparent tarrying of the vision had not been taken into account, and was a sad and unlooked-for surprise. Yet this very trial was highly necessary to develop and strengthen the sincere believers in the truth. The tarrying time was highly necessary. It not only was going to demonstrate the two classes and begin to develop their characters that would be demonstrated in the history of the Midnight Cry to the closing of the door, but it was necessary to strengthen those who would come out on the right side of the issue. You cannot separate the tarrying time from the Midnight Cry or the closing of the door.

آنان که نومید شده بودند، در تاریکی رها نشدند؛ زیرا در جست‌وجوی دوره‌های نبوی با دعاهای مشتاقانه، خطا آشکار گردید—آن خطای یگانه—و نیز دنبال کردن قلم نبوت در سراسر زمانِ درنگ. در انتظار شادمانهٔ آمدن مسیح، درنگِ ظاهریِ رؤیا در نظر گرفته نشده بود، و این امری اندوه‌بار و غیرمنتظره بود. با این همه، همین آزمون برای پرورش و استحکام مؤمنان صادق به حقیقت، بسیار ضروری بود. زمانِ درنگ بسیار ضروری بود. این زمان نه فقط می‌بایست آن دو طبقه را آشکار سازد و آغاز به تکوین خصلت‌های ایشان کند، خصلت‌هایی که در تاریخ فریاد نیمه‌شب تا بسته شدنِ در ظاهر می‌شد، بلکه برای تقویت کسانی که در این مسئله در جانبِ درست قرار می‌گرفتند نیز ضروری بود. شما نمی‌توانید زمانِ درنگ را از فریاد نیمه‌شب یا از بسته شدنِ در جدا سازید.

When you deny the Midnight Cry, you are denying that very history. The Midnight Cry is not just the message of Samuel Snow at the Exeter Camp Meeting; it is the experience of the tarrying time. This is where the Lord was leading. We have nothing to fear for the future, except as we forget the Lord's leading in our past history—this history of the tarrying time and the Midnight Cry, where He brings to a climax the Everlasting Gospel in the Millerite History, producing two classes of worshippers.

Когда вы отвергаете Полночный крик, вы отвергаете саму эту историю. Полночный крик — это не просто весть Самуила Сноу на лагерном собрании в Эксетере; это переживание времени замедления. Именно к этому вел Господь. Нам нечего бояться в будущем, разве только если мы забудем водительство Господа в нашей прошлой истории — этой истории времени замедления и Полночного крика, где Он доводит до кульминации Вечное Евангелие в миллеритской истории, производя два класса поклоняющихся.

> Early Writings, page 74: "I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed."

> نوشته‌های نخستین، صفحهٔ ۷۴: «دیدم که نمودار ۱۸۴۳ به هدایت دست خداوند تنظیم شده بود، و نباید در آن تغییری داده شود؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ و اینکه دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پنهان ساخت، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نتوانست آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.»

## The Mystery of Iniquity and the Testing Process

رازِ بی‌قانونی و فرایندِ آزمون

If we had time, we could discuss the mystery of iniquity. The mystery of iniquity can have more than one correct definition, but here it refers to the work of Satan in mixing evil with good, truth with error, in the sacred histories where the Lord tests His people. In the sacred histories of Scripture where the Lord brings His people to a testing process, you will always see the mystery of iniquity—the activity of Satan in mixing truth with error. When people come to this testing point, the mystery of iniquity has clouded the issues.

اگر وقت داشتیم، می‌توانستیم دربارهٔ سرِّ بی‌قانونی سخن بگوییم. سرِّ بی‌قانونی می‌تواند بیش از یک تعریف درست داشته باشد، اما در اینجا به کار شیطان اشاره دارد در آمیختنِ شر با خیر، و حقیقت با خطا، در تاریخ‌های مقدس، آنجا که خداوند قوم خود را می‌آزماید. در تاریخ‌های مقدسِ کتاب‌مقدس، هر جا که خداوند قوم خود را به فرایندِ آزمون می‌آورد، همواره سرِّ بی‌قانونی را خواهید دید—یعنی فعالیتِ شیطان در آمیختنِ حقیقت با خطا. هنگامی که مردم به این نقطهٔ آزمون می‌رسند، سرِّ بی‌قانونی مسائل را تیره و مبهم ساخته است.

When Noah's testing time came, the Bible tells us the seed of Satan had been mixed with the seed of God prior to that. This is what caused the mystery of iniquity to be fulfilled in the time of Noah, expressed in Genesis as the sons of God taking the daughters of men as wives—the mixing of the two seeds, the mystery of iniquity that precedes the test of Noah.

هنگامی که زمانِ آزمونِ نوح فرا رسید، کتاب‌مقدّس به ما می‌گوید که پیش از آن، نسلِ شیطان با نسلِ خدا آمیخته شده بود. همین امر سبب شد که سرِّ بی‌قانونی در زمانِ نوح به کمال برسد؛ چنان‌که در سِفرِ پیدایش بیان شده است: پسرانِ خدا، دخترانِ آدمیان را برای خود به زنی گرفتند—آمیختگیِ آن دو نسل، همان سرِّ بی‌قانونی که پیش از آزمونِ نوح واقع می‌شود.

At the test of Moses and the Red Sea, Scripture describes how Israel, who would be tested at the Red Sea and at Sinai, had been corrupted by the teachings of Egypt after being there so long. That was the mystery of iniquity—being influenced by satanic teachings.

در آزمونِ موسی و دریای سرخ، کتاب مقدس بیان می‌کند که اسرائیل، که قرار بود در دریای سرخ و در سینا آزموده شود، پس از آن‌که مدتی طولانی در مصر مانده بود، به‌واسطۀ تعالیم مصر فاسد شده بود. آن همان سرّ بی‌عدالتی بود—تحت تأثیر تعالیم شیطانی قرار گرفتن.

In the time of the Jews, it was Greek teachings that prepared the way for the Sanhedrin to reject their testing process.

در زمان یهودیان، این تعالیم یونانی بود که راه را برای آن هموار ساخت تا سنهدرین روندِ آزمونِ ایشان را رد کند.

In the Millerite history, the Millerites in the Protestant churches had just come out of 1260 years of Papal influence, which corrupted the pure seed with the impure seed, producing a mystery of iniquity that preceded the test of the Millerite History.

در تاریخ میلریتی، میلریتیانِ درونِ کلیساهای پروتستان تازه از زیرِ نفوذِ ۱۲۶۰ سالۀ پاپی بیرون آمده بودند؛ نفوذی که بذرِ خالص را با بذرِ ناپاک فاسد ساخت و بدین‌سان سِرِّ بی‌دینی را پدید آورد؛ سِرّی که پیش از آزمونِ تاریخِ میلریتی قرار داشت.

That is the mystery of iniquity that is always present.

این همان رازِ شرارت است که همواره حاضر است.

If you study how the mystery of iniquity works, go to Patriarchs and Prophets, the first chapter. Sister White tells us how Satan accomplished the mystery of iniquity in Heaven. There was going to be a test in Heaven about which angels would stay and which would be removed, and Satan was accomplishing the mystery of iniquity right there in Heaven prior to that testing process.

اگر آپ یہ مطالعہ کریں کہ بدکاری کا راز کیسے عمل کرتا ہے، تو **Patriarchs and Prophets** کے پہلے باب کی طرف رجوع کریں۔ سسٹر وائٹ ہمیں بتاتی ہیں کہ شیطان نے آسمان میں بدکاری کے راز کو کیسے انجام دیا۔ آسمان میں ایک آزمائش ہونے والی تھی کہ کون سے فرشتے قائم رہیں گے اور کون سے نکال دیے جائیں گے، اور شیطان اسی آزمائشی مرحلے سے پہلے آسمان ہی میں بدکاری کے راز کو عملی جامہ پہنا رہا تھا۔

Satan did this by insinuating doubt, placing his word above God's Word, and more importantly, by leading others to express his false teachings—a sinister activity. He would place doubt in your mind, and then you would go out and express that doubt to a group. If anyone complained about the doubt, they would complain about you, not about him.

شیطان این کار را با القای تردید، قرار دادن سخن خود برتر از کلام خدا، و مهم‌تر از همه، با واداشتن دیگران به بیان تعالیم دروغین خود—که فعالیتی شریرانه است—انجام داد. او در ذهن تو تردید می‌نهاد، و سپس تو بیرون می‌رفتی و آن تردید را در برابر گروهی ابراز می‌کردی. اگر کسی از آن تردید شکایت می‌کرد، از تو شکایت می‌کرد، نه از او.

Recently, a pastor in Spokane, Washington, commented on Early Writings, page 74, saying, "I went to the dictionary of Ellen White's day and age, the Webster's Dictionary, and figures does not mean anything to do with arithmetic." Most people who heard that would not check it out and would believe him. At minimum, that pastor was sowing doubt about what the figures represent in this passage; in reality, he was lying. Webster's 1828 Dictionary says: FIGURE, n. In arithmetic, a character denoting a number, as 2, 7, 9.

اخیراً یکی از شبانان در اسپوکنِ واشنگتن، دربارۀ Early Writings، صفحۀ 74، چنین اظهار نظر کرد: «من به فرهنگ لغتِ روزگار الن وایت، یعنی فرهنگ وبستر، مراجعه کردم، و figures هیچ ارتباطی با حساب ندارد.» بیشتر کسانی که آن را شنیدند، آن را بررسی نمی‌کردند و سخن او را باور می‌کردند. دست‌کم، آن شبان دربارۀ اینکه figures در این عبارت چه چیزی را نمایندگی می‌کند، بذر تردید می‌پاشید؛ اما در واقع، او دروغ می‌گفت. Webster’s 1828 Dictionary می‌گوید: FIGURE, n. در علم حساب، نشانه‌ای که دلالت بر عدد دارد، مانند 2، 7، 9.

He was expressing doubt, doing the work represented as the mystery of iniquity. He was identifying for Adventists, if they are willing to see, that in this time in Earth's history, you must understand the truth for yourself and not listen to human beings; because, ". . . the mystery of iniquity doth already work: . . . ."

او شک و تردید را ابراز می‌کرد و کاری را انجام می‌داد که به‌عنوان سرّ بی‌انصافی معرّفی شده است. او برای ادونتیست‌ها ـ اگر مایل باشند ببینند ـ روشن می‌ساخت که در این زمان از تاریخ زمین، باید حقیقت را خود برای خویشتن دریابید و به انسان‌ها گوش نسپارید؛ زیرا «. . . زیرا که سرّ بی‌انصافی هم‌اکنون در عمل است: . . . .»

> Early Writings, page 74: ". . . that the figures were as He wanted them, that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed."

> نوشته‌های آغازین، صفحهٔ ۷۴: «. . . که ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست، و اینکه دست او بر روی یکی از ارقام بود و اشتباهی را پنهان می‌کرد، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.»

It is misdirection, and theologians often do it. If you want to understand what a word means in the Bible or the Spirit of Prophecy, you do not look to the dictionaries first; you look to the prophet. For example, Daniel uses the Hebrew word rum in Daniel 8:11, translated as "taken away." People think it means "removed," but Daniel uses rum five other times, and it never means "take away"—it means "to lift up and exalt." So, to think rum in Daniel 8:11 means "take away" is to follow tradition, not how Daniel used the word.

این گمراه‌سازی است، و الهی‌دانان غالباً چنین می‌کنند. اگر بخواهید بفهمید واژه‌ای در کتاب‌مقدس یا روحِ نبوت چه معنایی دارد، نخست به فرهنگ‌ها مراجعه نمی‌کنید؛ بلکه به نبی رجوع می‌کنید. برای مثال، دانیال در دانیال 8:11 از واژهٔ عبری «rum» استفاده می‌کند که به «taken away» ترجمه شده است. مردم گمان می‌کنند معنای آن «برداشته شد» است، اما دانیال پنج بار دیگر نیز «rum» را به کار می‌برد، و این واژه هرگز به معنای «take away» نیست، بلکه به معنای «بالا بردن و exalt کردن» است. بنابراین، این‌که کسی بپندارد «rum» در دانیال 8:11 به معنای «take away» است، پیروی از سنّت است، نه از شیوه‌ای که دانیال آن واژه را به کار برده است.

Similarly, with Ellen White: If you want to claim that in Early Writings, 74, "figures" means art figures or graphics, you might say, "The dictionary in Ellen White's day does not say figures mean arithmetic," trusting that most people will not check. But if they did, they would find that figures do mean arithmetic.

به همین‌سان، دربارهٔ الن وایت: اگر بخواهید ادعا کنید که در Early Writings, 74، واژهٔ «figures» به معنای تصاویر هنری یا نگاره‌هاست، ممکن است بگویید: «فرهنگ لغتِ زمان الن وایت نمی‌گوید که figures به معنای حساب است»، با این امید که بیشتر مردم آن را بررسی نکنند. اما اگر بررسی می‌کردند، درمی‌یافتند که figures واقعاً به معنای حساب است.

But the first place you go is to Ellen White herself: What does she mean by figures? In Early Writings, page 74, she says, "His hand was over and hid a mistake in some of the figures," and on page 236 she says, "His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods." The prophetess identifies that her terminology, figures, represents the prophetic periods—the arithmetic, not the artwork.

لیکن سب سے پہلے آپ خود ایلّن وائٹ ہی کی طرف رجوع کرتے ہیں: وہ «figures» سے کیا مراد لیتی ہیں؟ *Early Writings*، صفحہ 74 میں وہ کہتی ہیں، “His hand was over and hid a mistake in some of the figures,” اور صفحہ 236 میں وہ کہتی ہیں، “His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods.” نبیہ واضح کرتی ہے کہ اس کی اصطلاح «figures» سے مراد نبوتی ادوار ہیں—حساب، نہ کہ تصویری نمائش۔

So, what did the Lord hold His hand over? He held His hand over a mistake in the reckoning of the prophetic periods—the figures.

پس، خداوند دست خود را بر چه چیزی نگاه داشت؟ او دست خود را بر خطایی در محاسبهٔ دوره‌های نبوتی—ارقام—نگاه داشت.

## Ellen White's Endorsement of the 2520

تأیید ۲۵۲۰ از سوی الن وایت

This is the punch line. Many are presenting the same message we are, and I support them. But when it comes to the 2520 and whether Ellen White believed it was a valid prophecy, this is the argument—this is the proof and where you should start. All other arguments are valid and true, but this is the starting point.

Esta es la conclusión decisiva. Muchos están presentando el mismo mensaje que nosotros, y yo los apoyo. Pero cuando se trata del 2520 y de si Elena de White creía que era una profecía válida, este es el argumento—esta es la prueba y el punto donde usted debe comenzar. Todos los demás argumentos son válidos y verdaderos, pero este es el punto de partida.

In Early Writings, page 74, where it says the Lord held His hand over a mistake in some of the figures, she defines what that means in the same book, on page 236: "I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them." She is talking about the Tarrying Time, the first disappointment.

در کتاب «نوشته‌های نخستین»، صفحهٔ ۷۴، آنجا که می‌گوید خداوند دست خود را بر روی اشتباهی در برخی از اعداد نگاه داشت، او در همان کتاب، در صفحهٔ ۲۳۶، مقصود این سخن را چنین بیان می‌کند: «دیدم که قوم خدا با شادی در انتظار بودند و به سوی خداوند خویش می‌نگریستند. اما خدا قصد داشت آنان را بیازماید.» او دربارهٔ «زمانِ درنگ»، یعنی نخستین ناامیدی، سخن می‌گوید.

She is not talking about the Disappointment on October 22, 1844, because they are going to be proved there too; but here she is talking about the tarrying time: "God designed to prove them." "His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods." How was He going to prove them by the tarrying time? By holding His hand over their understanding of the prophetic periods. You have nothing to fear for the future, except as we forget how the Lord has led us in the past, in the history of the Millerites and His teachings.

او دربارۀ ناکامیِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ سخن نمی‌گوید، زیرا آنان در آنجا نیز آزموده خواهند شد؛ بلکه در اینجا دربارۀ زمانِ تأخیر سخن می‌گوید: «خدا قصد داشت آنان را بیازماید.» «دست او اشتباهی را در محاسبۀ ادوار نبوی پوشانید.» او چگونه می‌خواست آنان را به‌وسیلۀ زمانِ تأخیر بیازماید؟ با نگاه داشتنِ دست خود بر فهمِ ایشان از ادوار نبوی. شما برای آینده چیزی برای ترسیدن ندارید، مگر آنکه فراموش کنیم خداوند در گذشته، در تاریخ میلری‌ها و در تعالیم خویش، چگونه ما را هدایت کرده است.

These prophetic periods are the teachings that produced the tarrying time. "His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake,"—singular mistake—"and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

این دوره‌های نبوی همان تعالیمی بودند که زمانِ تأخیر را پدید آوردند. «دستِ او اشتباهی را در محاسبهٔ دوره‌های نبوی پوشانیده بود. آنان که در انتظارِ خداوندِ خود بودند، این اشتباه را کشف نکردند»—یک اشتباه، به‌صورت مفرد—«و دانشمندترین مردانی نیز که با آن زمان مخالفت می‌کردند، از دیدن آن عاجز ماندند. خدا قصد کرده بود که قومِ او با نومیدی‌ای روبه‌رو شوند. زمان سپری شد، و آنان که با انتظارِ شادمانه چشم به راهِ نجات‌دهندهٔ خود بودند، غمگین و دلسرد شدند؛ حال آنکه کسانی که ظهورِ عیسی را دوست نداشتند، بلکه از روی ترس این پیام را پذیرفته بودند، خرسند شدند که او در زمانِ موردِ انتظار نیامد. اقرارِ ایشان بر دل اثر نگذاشته و زندگی را پاک نساخته بود. گذشتنِ آن زمان به‌خوبی محاسبه شده بود تا چنین دل‌هایی را آشکار سازد. آنان نخستین کسانی بودند که برگشتند و اندوهگینانِ نومیدشده‌ای را که حقیقتاً ظهورِ نجات‌دهندهٔ خود را دوست می‌داشتند، به ریشخند گرفتند. من حکمتِ خدا را دیدم در اینکه قومِ خود را می‌آزماید و به آنان امتحانی دقیق می‌بخشد تا کسانی را آشکار کند که در ساعتِ آزمایش عقب خواهند نشست و بازخواهند گشت.

Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God's anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake—singular—was explained.

عیسی و تمامی لشکر آسمانی با همدردی و محبت به کسانی می‌نگریستند که با انتظاری شیرین مشتاق دیدار او بودند که جان‌هایشان او را دوست می‌داشت. فرشتگان بر گرد آنان در پرواز بودند تا ایشان را در ساعت آزمایششان استوار بدارند. آنان که از پذیرفتن پیام آسمانی غفلت ورزیده بودند، در تاریکی واگذاشته شدند، و خشم خدا بر ضد ایشان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برایشان فرستاده بود، بپذیرند. آن وفادارانِ نومیدشده، که نمی‌توانستند دریابند چرا خداوندگارشان نیامد، در تاریکی رها نشدند. بار دیگر به سوی کتاب‌مقدس‌هایشان هدایت شدند تا دوره‌های نبوی را جست‌وجو کنند. دست خداوند از روی اعداد برداشته شد، و آن خطا—یگانه—توضیح داده شد.

Here she explains the mistake in the figures on the 1843 Chart, and she has already defined that the figures represent the prophetic periods. "They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844." End of discussion! Ellen White places her seal of approval on the 2520.

در اینجا او اشتباهِ ارقامِ موجود در نمودار ۱۸۴۳ را توضیح می‌دهد، و پیش‌تر نیز تصریح کرده است که آن ارقام نمایانگر دوره‌های نبوی هستند. «آنان دریافتند که دوره‌های نبوی تا سال ۱۸۴۴ امتداد می‌یابد، و همان شواهدی که برای اثبات این‌که دوره‌های نبوی در ۱۸۴۳ پایان می‌پذیرد ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن‌ها در ۱۸۴۴ به پایان خواهند رسید.» پایانِ بحث! الن وایت مُهرِ تأییدِ خود را بر ۲۵۲۰ می‌نهد.

There are only three prophetic periods on the 1843 Chart that they understood ended in 1843: The 1335, the 2520, and the 2300. God held His hand over a mistake in some of the figures—the prophetic periods on this Chart—until His hand was removed. When He removed His hand, the faithful waiting ones were led to study the prophetic periods again and found that the same evidence that led them to present that the prophetic periods closed in 1843 was then recognized to prove that two ended in 1844.

در جدول ۱۸۴۳ تنها سه دورهٔ نبوی وجود داشت که آنان دریافتند در سال ۱۸۴۳ به پایان می‌رسد: ۱۳۳۵، ۲۵۲۰، و ۲۳۰۰. خداوند دست خود را بر اشتباهی در برخی از ارقام—دوره‌های نبویِ این جدول—نگاه داشته بود تا زمانی که دست خود را برداشت. هنگامی که او دست خود را برداشت، منتظرانِ امین هدایت شدند تا بار دیگر دوره‌های نبوی را مطالعه کنند و دریافتند که همان شواهدی که آنان را به اعلام این امر رهنمون شده بود که دوره‌های نبوی در ۱۸۴۳ خاتمه یافته‌اند، آنگاه شناخته شد که ثابت می‌کند دو دوره در ۱۸۴۴ پایان یافته‌اند.

The 1335 begins in 508 and ends in 1843. The 2520 begins in 677BC and is impacted by the fullness of the year. The Pioneers thought it ended in 1843, but later understood that the same evidence that led them to predict 1843 proved that the 2520 prophecy ended in 1844. The 2300 prophecy begins in 457BC, and they had thought it ended in 1843, but after the disappointment, through their study of the prophetic periods, they realized it ended in 1844.

۱۳۳۵ از سال ۵۰۸ آغاز می‌شود و در ۱۸۴۳ پایان می‌یابد. ۲۵۲۰ از ۶۷۷ ق.م. آغاز می‌شود و از کمالِ سال متأثر است. پیشگامان می‌پنداشتند که این نبوت در ۱۸۴۳ پایان یافته است، اما بعدها دریافتند که همان شواهدی که آنان را به پیش‌بینیِ ۱۸۴۳ رهنمون ساخته بود، ثابت می‌کرد که نبوتِ ۲۵۲۰ در ۱۸۴۴ پایان یافته است. نبوتِ ۲۳۰۰ از ۴۵۷ ق.م. آغاز می‌شود، و آنان گمان می‌بردند که در ۱۸۴۳ پایان می‌یابد؛ اما پس از نومیدی، از طریق مطالعهٔ دوره‌های نبوی، دریافتند که در ۱۸۴۴ پایان یافته است.

There are only three prophecies they predicted would end in 1843, and one of them does: the 1335. This prophecy is not the one the Lord held His hand over. It identifies the history of the Millerites from the Tarrying Time, through the Midnight Cry, up to October 22, 1844.

صرف سه نبوت وجود دارد که ایشان پیش‌بینی می‌کردند در سال ۱۸۴۳ به پایان برسند، و یکی از آن‌ها چنین می‌شود: ۱۳۳۵. این نبوت همان نبوتی نیست که خداوند دست خود را بر آن نگاه داشت. این نبوت تاریخ میلری‌ها را از زمانِ تأخیر، از خلالِ فریادِ نیمه‌شب، تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مشخص می‌کند.

In yesterday's presentation, we ended with this quote from Ellen White: "Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844." This is "Blessed is he who comes to 1843." In the next paragraph, she says, "The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God's appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony." Manuscript Releases, volume 21, 437.

در ارائهٔ دیروز، با این نقل‌قول از الن وایت به پایان رساندیم: «خوشا به حال چشمانی که چیزهایی را دیدند که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد.» این همان «خوشا به حال آن که به ۱۸۴۳ می‌آید» است. در پاراگراف بعد، او می‌گوید: «پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق است؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی به تعیین خدا پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت. آنگاه دانیال در قُرعهٔ خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد.» Manuscript Releases, جلد ۲۱، ۴۳۷.

Daniel standing in his lot is verse 13 of Daniel 12. "Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844" is verse 12. Ellen White is giving divine commentary on Daniel 12:12–13, saying that these verses are not about a time prophecy, but about an experience that includes 1843 and 1844, produced by a misunderstanding of 1843 that produces a tarrying time. When the tarrying time comes, "Blessed is he who waiteth." Though the vision tarry, wait for it. Blessed is the one who faithfully waits from the Tarrying Time until the door is closed. What the faithful see in 1843 and 1844 is a blessing that leads him into the Most Holy Place.

دانیال که در قسمت خویش ایستاده است، آیهٔ ۱۳ از دانیال ۱۲ است. «خوشا به حال چشمانی که چیزهایی را دیدند که در ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد» آیهٔ ۱۲ است. الن وایت تفسیر الهی بر دانیال ۱۲:۱۲–۱۳ ارائه می‌کند و می‌گوید که این آیات دربارهٔ یک نبوت زمانی نیست، بلکه دربارهٔ تجربه‌ای است که ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ را دربر می‌گیرد؛ تجربه‌ای که از سوءبرداشتِ ۱۸۴۳ پدید آمد و زمانیِ تأخیر را به وجود آورد. هنگامی که زمانِ تأخیر فرا می‌رسد، «خوشا به حال کسی که انتظار می‌کشد.» هرچند رؤیا درنگ کند، برای آن منتظر بمان. خوشا به حال آن کسی که از زمانِ تأخیر تا هنگامی که در بسته شود، وفادارانه انتظار می‌کشد. آنچه وفاداران در ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ می‌بینند، برکتی است که او را به قدس‌الاقداس رهنمون می‌شود.

The 1335 prophecy ended in 1843, marking the arrival of the Midnight Cry. The 2520 and 2300 prophetic periods end in 1844. Ellen White says that the same evidence that led them to proclaim that the 2520, 2300, and 1335 ended in 1843 was then recognized to prove that they would terminate in 1844.

نبوتِ ۱۳۳۵ در سال ۱۸۴۳ به پایان رسید و فرا رسیدنِ فریادِ نیمه‌شب را نشان داد. دوره‌های نبویِ ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ در سال ۱۸۴۴ پایان می‌یابند. الن وایت می‌گوید که همان شواهدی که آنان را بر آن داشت اعلام کنند که ۲۵۲۰، ۲۳۰۰ و ۱۳۳۵ در سال ۱۸۴۳ پایان یافته‌اند، سپس چنین شناخته شد که ثابت می‌کند آن‌ها در سال ۱۸۴۴ خاتمه خواهند یافت.

> "Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—'Though it [the vision] tarry, wait for it.' In their love for Christ's immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> نورِ کلامِ خدا بر موقفِ ایشان تابید، و آنان زمانی برای درنگ را کشف کردند—«اگرچه آن [رؤیا] تأخیر نماید، برای آن منتظر بمان.» در محبتِ ایشان به آمدنِ فوریِ مسیح، تأخیرِ رؤیا را، که مقدر شده بود تا منتظرانِ حقیقی را آشکار سازد، از نظر دور داشته بودند. بارِ دیگر ایشان نقطه‌ای از زمان داشتند. بااین‌حال، دیدم که بسیاری از ایشان نتوانستند از فرازِ نومیدیِ شدیدِ خویش برخیزند تا آن درجه از غیرت و نیرو را به دست آورند که ایمانِ ایشان را در سال 1843 مشخص ساخته بود.

> "Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God's people, who were living out the heaven-sent message."

> شیطان و فرشتگان او بر آنان پیروز شدند، و کسانی که نمی‌خواستند پیام را بپذیرند، خود را به سبب دوراندیشیِ داوری و حکمتی که، به زعم ایشان، در نپذیرفتن آن فریب داشتند، تهنیت می‌گفتند. آنان درنمی‌یافتند که مشورت خدا را بر ضد خویشتن رد می‌کنند و با شیطان و فرشتگان او همدست می‌شوند تا قوم خدا را، که در حال زیستنِ پیامِ فرستاده‌شده از آسمان بودند، در حیرت و سرگشتگی افکنند.

In this history, there are two classes of worshippers. The unfaithful class ridicules the waiting ones, but the waiting ones are led back to the prophetic periods and come to understand that the same evidence that led them to identify the conclusion of the 2520 and the 2300 in 1843 proved that they ended in 1844.

در این تاریخ، دو طبقه از عبادت‌کنندگان وجود دارند. طبقهٔ بی‌وفا، منتظران را به ریشخند می‌گیرد؛ اما منتظران به دوره‌های نبوی بازگردانده می‌شوند و درمی‌یابند که همان شواهدی که آنان را به تشخیص پایان 2520 و 2300 در 1843 رهنمون شد، ثابت می‌کرد که آن‌ها در 1844 به پایان رسیده‌اند.

Even though the waiting ones recognized this, they were not as on fire for the Lord as before the first disappointment. They would be rekindled at the message of the Midnight Cry. The waiting ones had already understood 1844, the end of the prophecies, before the Midnight Cry.

اگرچه منتظران این را تشخیص داده بودند، امّا نسبت به خداوند همچون پیش از نخستین ناامیدی، آن‌چنان مشتعل نبودند. ایشان با پیام ندای نیمه‌شب بار دیگر افروخته می‌شدند. منتظران پیش از ندای نیمه‌شب، سال ۱۸۴۴، پایان نبوت‌ها را، از پیش درک کرده بودند.

The Midnight Cry message allowed the waiting ones to identify October 22, 1844. With that information, it was not just somewhere in 1844; it was on this very day, and that empowered the message.

پیامِ فریادِ نیمه‌شب به منتظران امکان داد تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را مشخص سازند. با آن آگاهی، موضوع دیگر صرفاً زمانی نامعین در سال ۱۸۴۴ نبود؛ بلکه دقیقاً همین روز بود، و همین امر به آن پیام قوت بخشید.

Do you see the process? The teachings that produce this experience are three prophecies: the 1335, the 2300, and the 2520.

کیا آپ اس عمل کو دیکھتے ہیں؟ وہ تعلیمات جو اس تجربے کو پیدا کرتی ہیں، تین پیشین گوئیاں ہیں: 1335، 2300، اور 2520۔

After realizing this, they began proclaiming, "Come out of Babylon." This is the Second Angel's Message.

پس از آنکه این را دریافتند، به اعلام این ندا آغاز کردند: «از بابل بیرون آیید.» این پیام فرشتهٔ دوم است.

Let us be clear: What ends at the tarrying time? The use of the 1843 Chart. They set this Chart aside because they now understood the Lord was coming in 1844, while the Chart said 1843. So, they set the Chart aside for the history of the Second Angel's Message.

اجازه دهید روشن سخن بگوییم: در زمانِ تأخیر چه چیزی پایان می‌یابد؟ کاربردِ نمودارِ ۱۸۴۳. آنان این نمودار را کنار گذاشتند، زیرا اکنون دریافته بودند که خداوند در سال ۱۸۴۴ می‌آید، حال آنکه نمودار سال ۱۸۴۳ را نشان می‌داد. ازاین‌رو، آنان این نمودار را در تاریخِ پیامِ فرشتهٔ دوم کنار نهادند.

What becomes their message in the history of the Second Angel? The last paragraph explains.

پیام آنان در تاریخ فرشتهٔ دوم به چه صورت درمی‌آید؟ بندِ آخر توضیح می‌دهد.

> "The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844."

> باورمندانِ این پیام در کلیساها تحت ستم بودند. برای مدتی، آنان که نمی‌خواستند این پیام را بپذیرند، از بیمِ آنچه ممکن بود پیش آید از آن بازداشته شده بودند که احساسات دل‌های خود را به عمل آورند؛ اما سپری شدن آن زمان، احساسات حقیقی ایشان را آشکار ساخت. آنان می‌خواستند آن شهادتی را که منتظران خود را ناگزیر از ادای آن می‌دیدند خاموش سازند، یعنی این‌که ادوار نبوی تا سال ۱۸۴۴ امتداد داشت.

What prophetic periods? The 2520 and the 2300. That is their message in this history. Now they are saying, "We get it! These prophecies extend to 1844." Their message in the history of the Midnight Cry is the 2520 and the 2300-year prophecies.

چه دوره‌های نبوی؟ ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰. این، پیام آنان در این تاریخ است. اکنون می‌گویند: «ما آن را دریافتیم! این نبوت‌ها تا ۱۸۴۴ امتداد می‌یابند.» پیام آنان در تاریخِ فریادِ نیمه‌شب، نبوت‌های ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ ساله است.

> "For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake—singular mistake—and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it."

> «تا مدتی، کسانی که پیام را نمی‌پذیرفتند، از ترس بازداشته می‌شدند که احساسات دل‌های خود را به عمل آورند؛ اما سپری شدن آن زمان، احساسات حقیقی ایشان را آشکار ساخت. آنان می‌خواستند شهادتی را که منتظران خود را ناگزیر از ادای آن می‌دیدند خاموش سازند، مبنی بر اینکه دوره‌های نبوی تا سال 1844 امتداد می‌یافت. ایمانداران با وضوح، اشتباه خود—اشتباهی یگانه—را توضیح دادند و دلایلی را که چرا انتظار داشتند خداوندشان در 1844 بیاید، بیان کردند. مخالفان ایشان هیچ استدلالی بر ضد دلایل نیرومندِ ارائه‌شده نمی‌توانستند بیاورند. با این همه، خشم کلیساها افروخته شد؛ ایشان مصمم بودند که به دلایل گوش نسپارند و شهادت را از کلیساها بیرون نگاه دارند، تا دیگران نتوانند آن را بشنوند.»

What happens when you present the 2520 in connection with the 2300 days? In the Millerite History, you get shut out of the churches, and there is an effort to silence that message.

چه رخ می‌دهد هنگامی که ۲۵۲۰ را در ارتباط با ۲۳۰۰ روز مطرح می‌کنید؟ در تاریخ میلریتی، از کلیساها رانده می‌شوید و تلاشی برای خاموش ساختن آن پیام صورت می‌گیرد.

> "Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel." Early Writings, 235–237.

> «آنان که جرأت نکردند نوری را که خدا به ایشان داده بود از دیگران دریغ دارند، از کلیساها بیرون رانده شدند؛ اما عیسی با ایشان بود، و آنان در نورِ رخسار او شادمان بودند. ایشان برای دریافتِ پیامِ فرشتهٔ دوم آماده شده بودند.» Early Writings, 235–237.

Without going into a study on the 2520, what we are trying to show is that Ellen White places her seal of approval on the 2520. If you cannot see this, you need to pray that Jesus will remove the scales from your eyes. Ellen White said that the same evidence that led them to predict 1843 was then seen to prove that these prophetic periods ended in 1844. She always identifies the prophetic periods, or the figures, in the plural. There are only three prophetic periods on the 1843 Chart that ended in 1843.

بدون الدخول في دراسة عن الـ2520، فإن ما نحاول إظهاره هو أن إلن هوايت تضع ختم موافقتها على الـ2520. وإذا كنت لا تستطيع أن ترى هذا، فأنت بحاجة إلى أن تصلّي لكي يزيل يسوع القشور عن عينيك. لقد قالت إلن هوايت إن الدليل نفسه الذي قادهم إلى التنبؤ بعام 1843 قد ظهر حينئذٍ ليثبت أن هذه الفترات النبوية انتهت في عام 1844. وهي دائمًا ما تُعرِّف الفترات النبوية، أو الأرقام، بصيغة الجمع. ولا توجد على لوحة 1843 سوى ثلاث فترات نبوية انتهت في عام 1843.

The one that does end in 1843, the 1335, requires, for grammatical correctness, at least two prophetic periods for her to say "figures" and "prophetic periods." If there are three and you take away one, then the two she endorses are the 2520 and the 2300, regardless of what anyone else may say.

آن دوره‌ای که در سال 1843 پایان می‌یابد، یعنی 1335، برای صحت دستوری، دست‌کم به دو دورهٔ نبوی نیاز دارد تا او بتواند بگوید «ارقام» و «دوره‌های نبوی». اگر سه دوره وجود داشته باشد و شما یکی را حذف کنید، آنگاه آن دو دوره‌ای که او تأیید می‌کند 2520 و 2300 هستند، فارغ از اینکه دیگران چه بگویند.

In this history, including the Adventists' Great Disappointment on October 22, 1844, the Lord was producing an experience where they were being shut out of the churches so they could stand not upon the influence of men but upon the Word of God. They needed that experience to have the faith to move into the Most Holy Place with Jesus Christ. He was perfecting them to bring to a conclusion the Everlasting Gospel.

در این تاریخ، از جمله ناامیدی عظیم ادونتیست‌ها در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، خداوند در حال پدید آوردن تجربه‌ای بود که در آن ایشان از کلیساها بیرون رانده می‌شدند تا نه بر نفوذ انسان‌ها، بلکه بر کلام خدا استوار بایستند. آنان به آن تجربه نیاز داشتند تا ایمانی داشته باشند که با عیسی مسیح به قدس‌الاقداس داخل شوند. او ایشان را کامل می‌ساخت تا انجیل جاودان را به انجام برساند.

## Testimony of the Pioneers: James White and Uriah Smith

شهادت پیشگامان: جیمز وایت و اوریاه اسمیت

Next, we have two Pioneers, James White and Uriah Smith. These are the primary men modern theologians reference to claim that James White rejected the 2520 in 1863 and Uriah Smith rejected it in his writings in the 1870s and 1880s.

در ادامه، با دو تن از پیشگامان، جیمز وایت و اوریا اسمیت، روبه‌رو هستیم. اینان مردان اصلی‌ای هستند که الهی‌دانان معاصر برای اثبات این ادعا به آنان استناد می‌کنند که جیمز وایت در سال ۱۸۶۳ عدد ۲۵۲۰ را رد کرد و اوریا اسمیت نیز در نوشته‌های خود در دهه‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ آن را رد نمود.

We are going back to 1844 and shortly thereafter to see how James White and Uriah Smith describe this identical history that Ellen White has just described. She talks about the prophetic periods and the Lord removing His hand and seeing the mistake, and so do these two Pioneers.

ما به سال ۱۸۴۴ و اندکی پس از آن بازمی‌گردیم تا ببینیم جیمز وایت و اوریا اسمیت این تاریخِ عیناً یکسان را که الن وایت به‌تازگی توصیف کرده است، چگونه شرح می‌دهند. او از ادوار نبوی و از اینکه خداوند دست خود را برداشت و خطا آشکار شد سخن می‌گوید، و این دو پیشگام نیز همین‌گونه می‌کنند.

Ellen White does not say "2520" or "seven times," but Uriah Smith and James White do. They make it clear that the prophetic periods recognized in this history were the 2520 and the 2300.

ایلن وایت عبارت «2520» یا «هفت زمان» را به‌کار نمی‌برد، اما اوریا اسمیت و جیمز وایت چنین می‌کنند. آنان به‌روشنی بیان می‌کنند که دوره‌های نبویِ شناخته‌شده در این تاریخ، 2520 و 2300 بوده‌اند.

> James White, Review and Herald, volume 1, July 9, 1851: "Says an objector, 'I do not believe that the midnight cry has yet been given.' Neither do we believe that the midnight cry has been heard by us, or that it ever will be. The cry of Matthew 25:6, 'Behold the bridegroom cometh,' is in the history of an eastern marriage. But that a cry was given, and fully received by the entire Advent body in the autumn of 1844, that compares well with the midnight cry of the parable, should not be denied by those who had an experience in it."

> جیمز وایت، Review and Herald، جلد 1، 9 ژوئیهٔ 1851: «معترضی می‌گوید: “من باور ندارم که ندای نیمه‌شب هنوز داده شده باشد.” ما نیز باور نداریم که ندای نیمه‌شب به گوش ما رسیده باشد، یا اینکه هرگز خواهد رسید. ندای مذکور در متی 25:6، “اینک داماد می‌آید،” در چارچوب تاریخچهٔ یک ازدواج شرقی است. اما اینکه در پاییز 1844 ندایی داده شد و از سوی تمامی بدنهٔ ادونتیست به‌طور کامل پذیرفته گردید، و این ندا به‌خوبی با ندای نیمه‌شبِ مَثَل قابل مقایسه است، نباید از سوی کسانی که در آن تجربه‌ای داشته‌اند انکار شود.»

James White is dealing with a history where people are rejecting the Midnight Cry and falling off the path. He is responding to this and will discuss this history.

جیمز وایت با تاریخی سر و کار دارد که در آن مردم فریاد نیمه‌شب را رد می‌کنند و از مسیر فرو می‌افتند. او در پاسخ به این امر سخن می‌گوید و این تاریخ را بررسی خواهد کرد.

> "It came in the right time. The cry of the parable immediately followed the delay, and the slumbering and sleeping. This followed our delay, having been disappointed, and reached our ears while in a dormant state. That cry waked up the ten virgins, and led them to trim their lamps. This, attended by the power of the Spirit, aroused the Advent people, and led them to search the Bible as never before, and to consecrate themselves and their worldly possessions wholly to the Lord. Those who gave the cry that the Lord would come at the seventh month, 1844, clearly saw that the prophetic periods reached to that time, therefore, the evidence that had been presented from the periods to prove that the Advent would be in 1843, proved that it would be in 1844. We then saw an error in that manner of reckoning which terminated the 2300 days in 1843. None of those who wrote against the Advent saw it. The hand of Providence—capital 'P'—covered the mistake—singular—until the time came for it to be seen. The error was in taking 457 full years from the 2300, which left 1843, without making any account of the fraction of the year 457 B.C., that had passed, when the commandment went forth, from which the 70 weeks are reckoned."

> این در وقتِ مناسب آمد. ندای مَثَل بی‌درنگ پس از تأخیر، و پس از چُرت زدن و به خواب رفتن، برخاست. این ندا پس از تأخیر ما، هنگامی که مأیوس شده بودیم، پدید آمد و در حالی به گوش ما رسید که در حالتِ رخوت بودیم. آن ندا ده باکره را بیدار ساخت و ایشان را برانگیخت تا چراغ‌های خود را اصلاح کنند. این امر، همراه با قدرتِ روح، قومِ منتظرِ ظهور را بیدار کرد و آنان را بر آن داشت که کتاب‌مقدّس را چنان‌که هرگز پیش از آن جست‌وجو نکرده بودند، بکاوند، و خویشتن و دارایی‌های دنیویِ خود را به تمامی به خداوند تخصیص دهند. آنان که ندا دادند که خداوند در ماه هفتمِ سال 1844 خواهد آمد، به‌روشنی دیدند که ادوارِ نبوی تا آن زمان امتداد می‌یافت؛ ازاین‌رو، همان شواهدی که از آن ادوار برای اثبات این‌که ظهور در 1843 خواهد بود ارائه شده بود، ثابت می‌کرد که در 1844 خواهد بود. آنگاه دریافتیم که در آن شیوهٔ محاسبه که 2300 روز را در 1843 پایان می‌داد، خطایی وجود داشت. هیچ‌یک از آنان که بر ضدّ ظهور نوشتند، آن را ندیدند. دستِ عنایت—با «ع» بزرگ—آن خطا—به صورتِ مفرد—را پوشانیده بود تا زمانی که وقتِ آشکار شدنِ آن فرا رسد. خطا در این بود که از 2300، چهارصد و پنجاه و هفت سالِ کامل کسر می‌کردند، و بدین‌سان 1843 باقی می‌مانْد، بی‌آن‌که هیچ اعتباری برای آن بخش از سالِ 457 ق.م. که گذشته بود، در زمانی که فرمان صادر شد و هفتاد هفته از آن محسوب می‌شود، منظور شود.

> "Our minds were directed to that point of time, [1843,] from the fact that dating the several prophetic periods from those years in which the best chronologers assign the fulfillment of those events which were to mark their commencement, they all seemed to terminate that year.'"

> «اذهانِ ما به آن مقطع زمانی، [1843،] معطوف شد، از آن‌رو که با محاسبهٔ دوره‌های گوناگون نبوتی از آن سال‌هایی که بهترین گاه‌شماران تحققِ آن رویدادهایی را که قرار بود آغاز آن‌ها را مشخص سازند به آن‌ها نسبت می‌دهند، همگی چنان می‌نمود که در همان سال پایان می‌یابند.»

Now he tells us the prophetic periods they thought terminated in 1843.

اکنون او به ما دوره‌های نبوی‌ای را می‌گوید که آنان می‌پنداشتند در سال 1843 به پایان می‌رسید.

"This was, however, only apparent." Only apparent that they ended in 1843. They would find that they ended in 1844.

«اما این فقط ظاهری بود.» فقط به‌ظاهر چنین می‌نمود که آن‌ها در سال ۱۸۴۳ پایان یافته‌اند. آنان درمی‌یافتند که در سال ۱۸۴۴ پایان یافته‌اند.

> "We date the 'seven times,' or 2520 years, from the captivity of Manasseh, which is, with great unanimity, placed by chronologers BC677.' These are the prophetic periods that they were dealing with. 'This date is the only one we have ever reckoned from, for the commencement of this period; and subtracting 677 BC from 2520 years there remained AD1843. We, however, did not observe that as it would require 677 full years BC and 1843 full years AD to complete 2520 years, that it would also oblige us to extend this period as far into 1844 as it might have commenced after the beginning of 677 BC.'

> «ما “هفت زمان”، یا 2520 سال، را از اسارت منسّی محسوب می‌کنیم، که به اتفاق نظر فراوانِ گاه‌شماران در سال 677 ق.م. قرار داده شده است.» این‌ها همان دوره‌های نبوی بودند که با آن‌ها سروکار داشتند. «این تاریخ تنها تاریخی بوده است که ما هرگز برای آغاز این دوره از آن محاسبه کرده‌ایم؛ و با کسر کردن 677 ق.م. از 2520 سال، 1843 م. باقی می‌مانْد. با این حال، ما توجه نداشتیم که چون برای تکمیل 2520 سال، 677 سال کاملِ ق.م. و 1843 سال کاملِ م. لازم بود، این امر همچنین ما را ملزم می‌ساخت که این دوره را تا هر مقدار از سال 1844 که ممکن بود پس از آغاز 677 ق.م. شروع شده باشد، امتداد دهیم.»

The prophetic periods that "the hand of Providence kept his hand over the mistake," included the 2520.

دوره‌های نبوی که «دستِ عنایتِ الهی دستِ او را بر آن خطا نگاه داشت»، شامل ۲۵۲۰ نیز می‌شد.

> Uriah Smith: "As time continued beyond 1843, many began to inquire the reasons of their disappointment respecting the year of their expected deliverance. It was then seen, that commencing all the prophetic periods in the years BC, where we had always dated their commencement, they would not be respectively completed, even upon the supposition that our chronology and date of their commencement were correct, until sometime within the year 1844. Thus, of the seven times, or 2520 years, commencing in BC677—the great jubilee, or 2450 years [not represented on either the 1843 or 1850 charts.], commencing in BC607—and the 2300 years of Daniel, commencing in BC457—as a portion of each of those years, from which the prophetic periods were respectively dated, had expired before the occurrence of the several events which marked their commencement, it would be necessary that they should extend as far into 1844, as they respectively commenced after the beginning of the years BC from which they are severally reckoned, in order, either to complete the number of years in each, or to test the correctness of our chronology. But there was no clue to the time, in the respective years BC, at which the several periods began; and consequently the time in the year of their termination, could not be accurately marked."

> اوریا اسمیت: «چون زمان از ۱۸۴۳ فراتر رفت، بسیاری آغاز کردند به جست‌وجوی علل یأس خود در خصوص سال رهاییِ مورد انتظارشان. آنگاه دیده شد که اگر همه ادوار نبوی را از سال‌های پیش از میلاد آغاز کنیم، همان‌گونه که همواره آغاز آنها را چنین تاریخ‌گذاری کرده بودیم، آنها، حتی بر این فرض که گاه‌شماری ما و تاریخ آغازشان درست باشد، به‌طور متناظر تا زمانی در خلال سال ۱۸۴۴ به انجام نمی‌رسند. بدین‌سان، از میان هفت زمان، یا ۲۵۲۰ سال، که از ۶۷۷ ق.م. آغاز می‌شود—یوبیل عظیم، یا ۲۴۵۰ سال [که نه در نمودار ۱۸۴۳ و نه در نمودار ۱۸۵۰ نشان داده نشده است.]، که از ۶۰۷ ق.م. آغاز می‌شود—و ۲۳۰۰ سالِ دانیال، که از ۴۵۷ ق.م. آغاز می‌شود—از آنجا که بخشی از هر یک از آن سال‌ها، که ادوار نبوی به‌ترتیب از آنها تاریخ‌گذاری شده بودند، پیش از وقوع رویدادهای گوناگونی که آغاز آنها را معین می‌کرد، سپری شده بود، لازم می‌آمد که آنها به همان اندازه در ۱۸۴۴ امتداد یابند که به‌ترتیب پس از آغاز سال‌های پیش از میلادی که جداگانه از آنها محاسبه می‌شوند آغاز شده بودند، تا یا شمار سال‌های هر یک کامل شود، یا درستی گاه‌شماری ما آزموده گردد. اما هیچ قرینه‌ای درباره زمانِ آغاز این ادوار گوناگون در سال‌های مربوطِ پیش از میلاد وجود نداشت؛ و در نتیجه، زمانِ پایان آنها در سالِ ختمشان را نمی‌شد به‌دقت مشخص کرد.»

Uriah Smith and James White both testify that the prophetic periods recognized to conclude in 1844 were the 2520 and the 2300 years, using the same expressions as Ellen White in Early Writings, page 236 and onward.

اوریاه اسمیت و جیمز وایت هر دو شهادت می‌دهند که دوره‌های نبوی‌ای که پذیرفته شده بود در سال ۱۸۴۴ به پایان رسیده‌اند، عبارت بودند از ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ سال، و در این باره همان تعبیراتی را به کار می‌برند که الن وایت در Early Writings، صفحهٔ ۲۳۶ و صفحات پس از آن، به کار برده است.

## The Chain of Truth: William Miller's Commencement Points

زنجیرۀ حقیقت: نقاط آغاز ویلیام میلر

> Early Writings, page 230: "God sent His angel"—the angel Gabriel—"to move upon the heart of a farmer"—William Miller—"who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God's people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another,"

> نوشته‌های نخستین، صفحهٔ ۲۳۰: «خدا فرشتهٔ خود»—فرشتهٔ جبرائیل—«را فرستاد تا بر دلِ یک کشاورز»—ویلیام میلر—«تأثیر گذارد؛ کشاورزی که به کتاب‌مقدس ایمان نداشت، تا او را به جست‌وجوی نبوت‌ها رهبری کند. فرشتگان خدا بارها و بارها از آن برگزیده دیدار کردند تا ذهن او را هدایت کنند و نبوت‌هایی را که همواره برای قوم خدا تاریک بوده‌اند، بر فهم او بگشایند. آغازِ زنجیرهٔ حقیقت به او داده شد، و او رهبری شد تا حلقه پس از حلقه را بجوید، تا آن‌که با شگفتی و اعجاب به کلام خدا نگریست. او در آن‌جا زنجیره‌ای کامل از حقیقت دید. آن کلامی که او آن را غیرالهامی شمرده بود، اکنون با زیبایی و جلال خود پیشِ دیدگانش گشوده شد. او دید که بخشی از کتاب‌مقدس، بخش دیگر را توضیح می‌دهد،»

Gabriel showed him the method we call proof-texting, line upon line, here a little and there a little.

جبریل نے اسے وہ طریقہ دکھایا جسے ہم آیتوں سے استدلال کرنا کہتے ہیں—سطر پر سطر، یہاں تھوڑا اور وہاں تھوڑا۔

Gabriel gave him the commencement of the chain of truth and the method of proof-texting.

جبرائیل نے اسے سلسلۂ حق کے آغاز اور نصوصِ مقدسہ سے استدلال کرنے کا طریقہ عطا کیا۔

> William Miller, Advent Review and Sabbath Herald, April 18, 1854: "From a farther study of the Scriptures, I concluded that the seven times of Gentile supremacy must commence when the Jews ceased to be an independent nation at the captivity of Manasseh, which the best chronologers assigned to B.C. 677; that the 2300 days commenced with the seventy weeks, which the best chronologers dated from B.C. 457; and that the 1335 days commencing with the taking away of the daily, and the setting up of the abomination that maketh desolate, [Daniel 12:11] were to be dated from the setting up of the Papal supremacy, after the taking away of Pagan abominations, and which, according to the best historians I could consult, should be dated from about 508."

> ویلیام میلر، Advent Review and Sabbath Herald، ۱۸ آوریل ۱۸۵۴: «از مطالعهٔ بیشترِ کتب مقدس، به این نتیجه رسیدم که هفت زمانِ سیادتِ امّت‌ها می‌بایست از هنگامی آغاز شود که یهودیان، در اسارتِ مَنَسّی، از آن‌که قومی مستقل باشند بازایستادند، که بهترین گاه‌شماران آن را به سال ۶۷۷ پیش از میلاد نسبت داده‌اند؛ و این‌که ۲۳۰۰ روز با هفتاد هفته آغاز شد، که بهترین گاه‌شماران آن را از سال ۴۵۷ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری کرده‌اند؛ و این‌که ۱۳۳۵ روز، که با برداشته شدنِ قربانیِ دائمی و برپا شدنِ مکروهِ ویرانگر [دانیال ۱۲:۱۱] آغاز می‌شود، می‌بایست از برپا شدنِ سیادتِ پاپی، پس از برچیده شدنِ مکروهاتِ بت‌پرستانه، محاسبه گردد، و این، بنا بر بهترین مورخانی که توانستم به آنان مراجعه کنم، باید از حدود سال ۵۰۸ تاریخ‌گذاری شود.»

Ellen White says Gabriel gave William Miller the commencement to the chain of truth, and William Miller testifies that the three commencement points he was given are 508, 677BC, and 457BC. He was given the commencement points of these prophecies that produced the history of the Midnight Cry by the Angel Gabriel.

الن وایت می‌گوید که جبرئیل آغازِ زنجیرهٔ حقیقت را به ویلیام میلر داد، و ویلیام میلر شهادت می‌دهد که سه نقطهٔ آغازی که به او داده شد ۵۰۸، ۶۷۷ ق.م، و ۴۵۷ ق.م هستند. نقاط آغازِ این نبوت‌ها که تاریخ ندای نیمه‌شب را پدید آوردند، از سوی فرشتهٔ جبرئیل به او داده شد.

## The Last Deception: Rejecting the Spirit of Prophecy

آخری فریب: روحِ نبوت کا انکار

> Selected Messages, book 1, page 48: "Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God." The last deception of Satan is to destroy the Spirit of Prophecy.

> پیام‌های برگزیده، جلد ۱، صفحه ۴۸: «شیطان . . . پیوسته در کارِ پیش نهادنِ امرِ جعلی است تا از حقیقت منحرف سازد. آخرین فریبِ شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر گرداند.» آخرین فریبِ شیطان این است که روحِ نبوت را نابود سازد.

If you reject these foundational truths, you are simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy. Ellen White places her endorsement on the 2520. Reject the 2520, and you are throwing out both the baby and the bath water.

اگر شما این حقایق بنیادی را رد کنید، در همان حال روح نبوت را نیز رد می‌کنید. الن وایت تأیید خود را بر 2520 نهاده است. 2520 را رد کنید، و در این صورت هم نوزاد را بیرون می‌اندازید و هم آبِ حمام را.

> "Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. 'Where there is no vision, the people perish' (Proverbs 29:18)." She is talking about rejecting the Spirit of Prophecy and, in connection, says that if you reject the Spirit of Prophecy, where there is no vision the people perish. What is the vision? If you reject the Spirit of Prophecy, what is the vision you lack?

> «شیطان . . . پیوسته امرِ مجعول را پیش می‌نهد—تا از حقیقت منحرف سازد. واپسین فریبِ شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر گرداند. “هر جا رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شوند” (امثال 29:18).» او دربارهٔ رد کردنِ روحِ نبوت سخن می‌گوید و در پیوند با آن می‌گوید که اگر روحِ نبوت را رد کنید، هر جا رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شوند. رؤیا چیست؟ اگر روحِ نبوت را رد کنید، آن رؤیایی که از آن محروم می‌مانید چیست؟

> "Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it." Habakkuk 2:2 (KJV).

> «رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن بساز، تا هر که آن را می‌خواند، بدود.» حبقوق ۲:۲ (KJV).

If you reject the Spirit of Prophecy, you are going to reject the 1843 Chart; and, if you reject this Chart, you are rejecting the Spirit of Prophecy.

اگر روحِ نبوت را رد کنید، نمودار ۱۸۴۳ را نیز رد خواهید کرد؛ و اگر این نمودار را رد کنید، روحِ نبوت را رد می‌کنید.

> "Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God's remnant people in the true testimony. There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic." Sometimes we think of "satanic" as sinister deeds, but in Patriarchs and Prophets we are told that Satan works by insinuating doubts. That is the satanic attack against the Spirit of Prophecy and these foundational truths. It is by men we are supposed to trust who insinuate these doubts.

> شیطان به‌گونه‌ای ماهرانه، به شیوه‌های گوناگون و از طریق عوامل مختلف، عمل خواهد کرد تا اعتماد قومِ باقی‌ماندهٔ خدا را به شهادتِ راستین متزلزل سازد. «نفرتی بر ضدّ شهادت‌ها برانگیخته خواهد شد که ماهیتی شیطانی دارد.» گاه «شیطانی» را به اعمالی شوم و هولناک تعبیر می‌کنیم، اما در *Patriarchs and Prophets* به ما گفته شده است که شیطان با القای تردیدها عمل می‌کند. این همان حملهٔ شیطانی بر ضدّ روحِ نبوت و این حقایقِ بنیادی است. این کار به‌وسیلهٔ کسانی انجام می‌شود که بنا بر انتظار، باید به آنان اعتماد داشته باشیم و آنان این تردیدها را القا می‌کنند.

> "There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded." Selected Messages, book 1, 48.

> شهادت‌ها نفرتی شیطانی برخواهد انگیخت. عملکردهای شیطان این خواهد بود که ایمان کلیساها را نسبت به آن‌ها متزلزل سازد، و سبب آن این است: شیطان نمی‌تواند چنین راهی هموار و بی‌مانع داشته باشد تا فریب‌های خود را وارد سازد و جان‌ها را در اوهام خویش به بند کشد، اگر هشدارها و توبیخ‌ها و اندرزهای روح خدا مورد اعتنا قرار گیرند.» Selected Messages, book 1, 48.

As we bring this to a conclusion, when Sister White says we have nothing to fear for the future except that we forget the Lord's leading, I am saying the Lord's leading she speaks of is the history from the Tarrying Time to the closed door—the history represented by the term, The Midnight Cry. We have nothing to fear for the future except that we forget how the Lord led us in the experience of the Midnight Cry, and also the teachings connected to this leading. The teachings that produced this experience are the three time prophecies, which commence with dates given to William Miller by the Angel Gabriel. We have nothing to fear for the future except we forget these teachings, including the 2520, that produced the experience of the Midnight Cry as the Lord led the Millerites through the climax of the Everlasting Gospel.

जब हम इस विषय को समाप्ति पर लाते हैं, तब जब सिस्टर व्हाइट कहती हैं कि भविष्य के लिये हमें किसी बात का भय नहीं है, सिवाय इसके कि हम प्रभु के मार्गदर्शन को भूल जाएँ, तो मैं यह कह रहा हूँ कि जिस प्रभु के मार्गदर्शन की वे बात करती हैं, वह टैरिंग टाइम से लेकर बंद द्वार तक का इतिहास है—वही इतिहास जो “द मिडनाइट क्राइ” शब्द द्वारा अभिव्यक्त किया गया है। भविष्य के लिये हमें किसी बात का भय नहीं है, सिवाय इसके कि हम भूल जाएँ कि प्रभु ने “द मिडनाइट क्राइ” के अनुभव में हमारा मार्गदर्शन कैसे किया, और उन शिक्षाओं को भी जो इस मार्गदर्शन से संबद्ध हैं। वे शिक्षाएँ, जिन्होंने इस अनुभव को उत्पन्न किया, वे तीन समय-भविष्यवाणियाँ हैं, जिनका आरम्भ उन तिथियों से होता है जो स्वर्गदूत गैब्रियल ने विलियम मिलर को दी थीं। भविष्य के लिये हमें किसी बात का भय नहीं है, सिवाय इसके कि हम इन शिक्षाओं को भूल जाएँ, जिनमें 2520 भी सम्मिलित है, जिन्होंने “द मिडनाइट क्राइ” के अनुभव को उत्पन्न किया, जबकि प्रभु ने मिलराइट्स को सनातन सुसमाचार के चरमबिन्दु के माध्यम से मार्गदर्शित किया।

> "One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan's banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God's spirit."

> یک چیز مسلّم است: آن اَدونتیست‌های روزِ هفتم که موضع خود را زیر پرچمِ شیطان اختیار می‌کنند، نخست ایمان خویش را به هشدارها و توبیخ‌های مندرج در شهادت‌های روحِ خدا واخواهند گذاشت.

You reject the Foundations, you are rejecting the Spirit of Prophecy. If you reject the Spirit of Prophecy, you are rejecting the Foundations. They go together. Where there is no Spirit of Prophecy, there is no vision.

اگر شما بنیان‌ها را رد می‌کنید، روح نبوت را رد می‌کنید. اگر روح نبوت را رد می‌کنید، بنیان‌ها را رد می‌کنید. این دو با یکدیگر همراه‌اند. جایی که روح نبوت نباشد، رؤیا نیست.

> "The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan's suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> دعوت به تخصیصِ بیشتر و خدمتی مقدس‌تر در حال ایراد شدن است و همچنان ادامه خواهد یافت. برخی که اکنون القائات شیطان را بر زبان می‌آورند، به خود خواهند آمد. کسانی در مناصب مهمِ امانت هستند که حقیقتِ مخصوصِ این زمان را درک نمی‌کنند. پیام باید به ایشان رسانده شود. اگر آن را بپذیرند، مسیح ایشان را خواهد پذیرفت و آنان را همکارانِ خود خواهد ساخت. اما اگر از شنیدنِ این پیام سر باز زنند، جایگاه خود را زیرِ پرچمِ سیاهِ رئیسِ تاریکی اختیار خواهند کرد.

> "I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ's flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God's people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> به من دستور داده شده است که بگویم حقیقت گران‌بهای مخصوص این زمان، هرچه بیشتر و روشن‌تر بر اذهان آدمیان گشوده می‌شود. به معنایی خاص، مردان و زنان باید از جسم مسیح بخورند و خون او را بنوشند. فهم و ادراک رشد خواهد یافت، زیرا حقیقت قابلیت گسترش پیوسته را دارد. پدیدآورندهٔ الهیِ حقیقت، با کسانی که برای شناختن او به پیش می‌روند، به مشارکتی هرچه نزدیک‌تر و نزدیک‌تر درخواهد آمد. چون قوم خدا کلام او را همچون نان آسمان دریافت کنند، خواهند دانست که طلوع او همچون صبح مهیا شده است. آنان قوت روحانی خواهند یافت، همان‌گونه که بدن، هنگامی که خوراک خورده می‌شود، قوت جسمانی را دریافت می‌کند.

> "We do not half understand the Lord's plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> ما نقشهٔ خداوند را در بیرون آوردن بنی‌اسرائیل از بندگیِ مصر و هدایت ایشان از میان بیابان به کنعان، آن‌چنان‌که باید، درنمی‌یابیم.

> "As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people." Spalding and Magan, 305, 306.

> "چون پرتوهای الهیِ تابان از انجیل را گرد می‌آوریم، بینشی روشن‌تر نسبت به نظام یهودی خواهیم یافت، و قدردانی‌ای عمیق‌تر از حقایق مهم آن به دست خواهیم آورد. کاوش ما در حقیقت هنوز کامل نیست. ما تنها چند شعاعِ نور را گرد آورده‌ایم. آنان که هر روزه شاگردانِ کلام نیستند، مسائلِ نظام یهودی را حل نخواهند کرد. آنان حقایقی را که به‌وسیلهٔ خدمتِ هیکل تعلیم داده شده است، درک نخواهند کرد. کار خدا به‌سببِ درکی دنیوی از نقشهٔ عظیم او بازداشته می‌شود. حیاتِ آینده معنای احکامی را آشکار خواهد ساخت که مسیح، در حالی که در ستونِ ابر مستور بود، به قوم خود عطا فرمود." Spalding and Magan, 305, 306.

Those Adventists who receive the mark of the beast, standing under Satan's banner, first reject the Spirit of Prophecy.

آن اَدونتیست‌هایی که نشانِ وحش را دریافت می‌کنند و زیرِ پرچمِ شیطان می‌ایستند، نخست روحِ نبوت را رد می‌کنند.

There are two classes in this passage: those who follow on to know the Lord, continue to eat His flesh and drink His blood, and continue to study God's Word, and those who do not. The development of truth is not finished; they will have things to say about the Sanctuary service that have not been said yet. They will emphasize the change of dispensation in the time of Christ, prefiguring the change in the Millerite time, pointing forward to the dispensation when Christ changes from the Judgment of the Dead to the Judgment of the Living. They will have things to say about the Sanctuary and how the Lord marks His movements in these changes of dispensations by the outpouring of His Spirit.

در این بخش دو طبقه وجود دارند: آنان که در پیِ شناختنِ خداوند ادامه می‌دهند، همچنان از جسم او می‌خورند و خون او را می‌نوشند، و پیوسته به مطالعهٔ کلام خدا مشغول‌اند، و آنان که چنین نمی‌کنند. تکاملِ حقیقت به پایان نرسیده است؛ آنان دربارهٔ خدمتِ قدس سخنانی خواهند گفت که هنوز گفته نشده است. آنان بر تغییرِ تدبیر در زمانِ مسیح تأکید خواهند کرد، تغییری که دگرگونیِ دورانِ میلری را از پیش تصویر می‌کرد و به سوی آن تدبیر اشاره داشت که در آن مسیح از داوریِ مردگان به داوریِ زندگان انتقال می‌یابد. آنان دربارهٔ قدس و نیز این‌که خداوند در این تغییراتِ تدابیر، حرکاتِ خود را با افاضهٔ روح خویش نشان‌دار می‌سازد، مطالبی خواهند گفت.

A couple more quotes and we are almost done.

دو نقلِ قول دیگر، و نزدیک است که به پایان برسیم.

Those Seventh-day Adventists who reject the Midnight Cry fall off the path, rejecting the Lord's leadings and doctrinal teachings that produce the history of the Midnight Cry. That is what we have to fear—rejecting those teachings and not understanding that experience. In so doing, we are rejecting the Spirit of Prophecy.

آنان از ادونتیست‌های روز هفتم که فریاد نیمه‌شب را رد می‌کنند، از راه فرو می‌افتند و هدایت‌های خداوند و تعالیم اعتقادی‌ای را که تاریخِ فریاد نیمه‌شب را پدید می‌آورد، انکار می‌نمایند. آنچه باید از آن بترسیم همین است—اینکه آن تعالیم را رد کنیم و آن تجربه را درک ننماییم. با چنین کاری، ما روح نبوت را رد می‌کنیم.

Sister White places her seal of approval on the 2520. We will show how she places her seal of approval on other truths on the 1843 Chart.

خواهر وایت مُهر تأیید خود را بر ۲۵۲۰ می‌نهد. ما نشان خواهیم داد که او چگونه مُهر تأیید خود را بر سایر حقایقِ موجود در نمودار ۱۸۴۳ نیز می‌نهد.

At the end of the world, when this all comes to the climax of the Everlasting Gospel in our history, Adventism will be confronted with the three-step testing process that has been prefigured, as seen in the experience of William Miller.

در پایان جهان، آنگاه که همهٔ اینها در تاریخ ما به اوجِ انجیل جاودان می‌رسد، ادونتیسم با فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمونی روبه‌رو خواهد شد که از پیش به‌صورت نمادین ترسیم شده است، چنان‌که در تجربهٔ ویلیام میلر مشاهده می‌شود.

William Miller made three mistakes: (1) He rejected the Midnight Cry and fell off the path to the wicked world below. (2) He trusted in human influence after that, Joshua Himes. (3) He rejected the Sabbath.

ویلیام میلر سه اشتباه مرتکب شد: (۱) او ندای نیمه‌شب را رد کرد و از راه به جهان شریرِ پایین سقوط کرد. (۲) پس از آن، به نفوذ انسانی، یعنی جاشوا هایمز، اعتماد کرد. (۳) او سَبَّت را رد کرد.

A question arose: "Did he reject the Sabbath or the Sanctuary?" The teaching that changed from the sanctuary on Earth to the Sanctuary in Heaven in that time period may not have been fully grasped by Miller. When Ellen White was led into the Most Holy Place, she saw the Ten Commandments in the ark of the covenant, and the Sabbath Commandment had a holy glow around it.

Surgió una pregunta: «¿Rechazó él el sábado o el Santuario?» Es posible que Miller no hubiera comprendido plenamente la enseñanza que, en aquel período, pasó del santuario en la tierra al Santuario en el Cielo. Cuando Elena de White fue guiada al Lugar Santísimo, vio los Diez Mandamientos en el arca del pacto, y el mandamiento del sábado tenía un resplandor santo a su alrededor.

The thing Miller rejected was the Law of God—the Sabbath. So, Miller rejected the Midnight Cry, then leaned upon flesh, and then received the mark of the beast. That is repeated at the end of the world.

آنچه میلر رد کرد، شریعتِ خدا بود—سبت. پس، میلر ندای نیمه‌شب را رد کرد، سپس بر بشر تکیه نمود، و آنگاه نشانِ وحش را پذیرفت. این امر در پایان جهان تکرار می‌شود.

> Testimonies, volume 5, page 211: "Here we see that the church—the Lord's sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust."

> شهادات، المجلد 5، الصفحة 211: «هنا نرى أن الكنيسة — مقدس الرب — كانت أول من شعر بضربة غضب الله. إن الشيوخ، أولئك الذين كان الله قد أعطاهم نورًا عظيمًا، والذين وقفوا حراسًا على المصالح الروحية للشعب، قد خانوا أمانتهم.»

She is commenting on Ezekiel 8 and 9, the sealing. Sister White says the sealing in Ezekiel 9 is the same as the sealing of Revelation 7. She is talking about the time period of the sealing of the 144,000. She says those who were to be the guardians had betrayed their trust.

او دربارۀ حزقیال ۸ و ۹، یعنی مُهر شدن، سخن می‌گوید. خواهر وایت می‌گوید که مُهر شدن در حزقیال ۹ همان مُهر شدنِ مکاشفه ۷ است. او دربارۀ دورۀ زمانیِ مُهر شدنِ ۱۴۴٬۰۰۰ سخن می‌گوید. او می‌گوید کسانی که می‌بایست نگهبانان باشند، به امانتِ سپرده‌شده به خود خیانت کرده بودند.

> "They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God's power as in former days. Times have changed." Their first mistake was to oppose the Midnight Cry, saying, "What took place in this history of the Midnight Cry does not get repeated."

> «آنان این موضع را اختیار کرده بودند که ما نیازی نداریم در جست‌وجوی معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا، همچون روزگاران پیشین، باشیم. زمانه دگرگون شده است.» نخستین اشتباه ایشان این بود که با فریاد نیمه‌شب مخالفت کردند و گفتند: «آنچه در این تاریخِ فریاد نیمه‌شب واقع شد، تکرار نمی‌شود.»

They are falling off the path.

آنان از راه منحرف می‌شوند.

> "These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus 'Peace and safety' is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God's people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together." Testimonies, volume 5, 211.

> „یہ الفاظ اُن کے بےایمانی کو تقویت دیتے ہیں، اور وہ کہتے ہیں: خداوند نہ بھلائی کرے گا، نہ بدی۔ وہ اس قدر رحیم ہے کہ اپنے لوگوں پر عدالت کے ساتھ نزول نہ کرے۔ یوں ‘سلامتی اور امن’ اُن لوگوں کی صدا ہے جو پھر کبھی اپنی آواز نرسنگے کی مانند بلند نہ کریں گے تاکہ خدا کے لوگوں پر اُن کی خطائیں ظاہر کریں اور یعقوب کے گھرانے پر اُن کے گناہ۔ یہ گونگے کتے، جو بھونکنا نہ چاہتے تھے، وہی ہیں جو ایک آزردہ خدا کے عادلانہ انتقام کو محسوس کرتے ہیں۔ مرد، کنواریاں، اور ننھے بچے سب کے سب اکٹھے ہلاک ہو جاتے ہیں۔“ Testimonies, جلد 5، 211۔

Jeremiah, speaking of William Miller's second failure, said, "Thus saith the Lord; Cursed be the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm, and whose heart departeth from the Lord." Jeremiah 17:5. If you trust in a man, your heart departs from the Lord.

ارمیا، در سخن گفتن از دومین ناکامی ویلیام میلر، گفت: «خداوند چنین می‌فرماید: ملعون است کسی که بر انسان توکل کند و بشر را بازوی خویش سازد، و دلش از خداوند منحرف گردد.» ارمیا 17:5. اگر بر انسانی توکل کنید، دل شما از خداوند منحرف می‌شود.

The first rejection at the end is the Midnight Cry, a repeat of the manifestation of the power of God. The second is leaning upon flesh. The third is the Sunday Law.

ردِّ نخست در پایان، فریاد نیمه‌شب است؛ تکراری از ظهور قدرت خدا. دومین، تکیه بر جسم است. سومین، قانون یکشنبه است.

> "There can be only two classes. Each party is distinctly stamped, either with the seal of the living God, or with the mark of the beast or his image. Each son and daughter of Adam chooses either Christ or Barabbas as his general. And all who place themselves on the side of the disloyal are standing under Satan's black banner, and are charged with rejecting and despitefully using Christ. They are charged with deliberately crucifying the Lord of life and glory." Review and Herald, January 30, 1900.

> تنها دو طبقه می‌توانند وجود داشته باشند. هر گروه به‌وضوح مُهر خورده است، یا با مُهر خدای زنده، یا با نشانِ وحش یا تصویر او. هر پسر و دخترِ آدم، یا مسیح را برمی‌گزیند یا باراباس را به‌عنوان پیشوای خود. و همهٔ کسانی که خود را در جانبِ بی‌وفایان قرار می‌دهند، زیر پرچمِ سیاهِ شیطان ایستاده‌اند، و به رد کردن و خوار شمردنِ مسیح متهم‌اند. آنان متهم‌اند که عمداً خداوندِ حیات و جلال را مصلوب می‌سازند.» ریویو اند هرالد، ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۰۰.

One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan's banner will first give up their confidence in the Spirit of Prophecy.

یک چیز قطعی است: آن ادونتیست‌های روز هفتم که زیر پرچم شیطان موضع می‌گیرند، پیش از هر چیز اعتماد خود را به روح نبوت از دست خواهند داد.

Adventism repeats the three-step testing process that William Miller failed. But angels are waiting to raise Miller up and take him home with his Savior. For Adventists who receive the mark of the beast, those are not the angels waiting for them.

ادونتیسم همان فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمونی را تکرار می‌کند که ویلیام میلر در آن ناکام ماند. اما فرشتگان در انتظارند تا میلر را برخیزانند و او را به خانه‌اش نزد نجات‌دهنده‌اش ببرند. برای ادونتیست‌هایی که نشانِ وحش را دریافت می‌کنند، آن فرشتگان در انتظار ایشان نیستند.

> "Again and again I have been shown that the past experiences of God's people are not to be counted as dead facts. We are not to treat the record of these experiences as we would treat a last year's almanac. The record is to be kept in mind, for history will repeat itself." Publishing Ministry, 175.

> بارها و بارها به من نشان داده شده است که تجربه‌های گذشتهٔ قوم خدا را نباید همچون واقعیت‌هایی مرده به شمار آورد. ما نباید گزارش این تجربه‌ها را چنان تلقی کنیم که گویی سالنامهٔ سال گذشته است. این گزارش باید در خاطر نگاه داشته شود، زیرا تاریخ تکرار خواهد شد.» خدمتِ انتشارات، 175.

Why do we need to remember the Midnight Cry? Because history is going to be repeated. In this history, the message that will cause the shaking is the 2520 and the 2300; it will drive people out of the churches over this.

چرا باید فریاد نیمه‌شب را به یاد داشته باشیم؟ زیرا تاریخ قرار است تکرار شود. در این تاریخ، پیامی که سبب غربال خواهد شد، 2520 و 2300 است؛ مردم به سبب این امر از کلیساها بیرون رانده خواهند شد.

But is this history, the Midnight Cry, actually going to be repeated or is it just some history? Notice this next quote:

اما آیا این تاریخچه، فریاد نیمه‌شب، واقعاً قرار است تکرار شود یا صرفاً بخشی از تاریخ است؟ به این نقل‌قول بعدی توجه کنید:

> "There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. 'Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.' But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable." Review and Herald, February 11, 1896.

> دنیايى هست كه در شرارت، در فریب و گمراهى، و در همان سایهٔ مرگ خفته است—خفته، خفته. چه كسانى دردِ زایمانِ جان را احساس مى‌كنند تا آنان را بیدار سازند؟ چه صدایى مى‌تواند به ایشان برسد؟ ذهن من به آینده برده شد، آنگاه كه علامت داده خواهد شد: «اینک، داماد مى‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید.» اما بعضى در به‌دست آوردنِ روغن براى تجدیدِ چراغ‌هاى خود تأخیر خواهند كرد، و آنگاه بسیار دیر خواهند یافت كه شخصیت، كه به‌وسیلهٔ روغن نمایانده شده است، قابل انتقال نیست.» Review and Herald, February 11, 1896.

The history of the Midnight Cry is repeated to the very letter.

تاریخِ فریادِ نیمه‌شب، عیناً تا به آخرین حرف، تکرار می‌شود.

Ellen White understood that the 2520 was a valid time prophecy and that it was used by the Lord to produce the tarrying time, the disappointment which created the experience that prepared men and women to move by faith into the Most Holy Place with Christ.

الن وایت دریافت که ۲۵۲۰ نبوتی زمانیِ معتبر بود و خداوند از آن برای پدید آوردنِ زمانِ درنگ، آن نومیدی‌ای که تجربه‌ای را به وجود آورد که مردان و زنان را آماده ساخت تا با ایمان همراه با مسیح به قدس‌الاقداس گام نهند، استفاده کرد.

We have not tried to prove the 2520 from the Bible yet. In this study of Habakkuk's Two Tables, we first want to be clear that Ellen White endorses these doctrines that are being rejected by Adventism today; then we will move into the Biblical study.

ما هنوز نكوشيده‌ايم كه ۲۵۲۰ را از كتاب‌مقدس اثبات كنيم. در اين مطالعه دربارهٔ دو لوحِ حبقوق، نخست می‌خواهيم روشن سازيم كه الن وايت اين تعاليمی را كه امروز از سوی اَدونتيسم رد می‌شوند، تأييد می‌كند؛ سپس به بررسی كتاب‌مقدسی خواهيم پرداخت.

Back to Articles