Article

# Elijah - Number Six

ایلیا — شمارهٔ شش

Ten Tests

ده آزمون

Author

Jeff Pippenger

Published

October 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been addressing the symbolism of Elijah and are now using the histories of Mount Carmel and Mount Sinai to illustrate a progressive testing process for the horn of Protestantism and a progressive political development for the horn of Republicanism that parallels the horn of Protestantism.

ما به نمادگرایی ایلیا پرداخته‌ایم و اکنون از رویدادهای کوه کرمل و کوه سینا برای تصویر کردن فرایندی تدریجی از آزمون برای شاخ پروتستانتیسم و نیز تحولی سیاسیِ تدریجی برای شاخ جمهوری‌خواهی استفاده می‌کنیم که با شاخ پروتستانتیسم به موازات پیش می‌رود.

The last article was working through the rebellion of Numbers chapter thirteen and fourteen which identifies the tenth and final test for ancient Israel after their crossing of the Red Sea. The history aligns with the beginning movement of Millerite history, but also with the history of God’s ending movement. The work of all three angels of Revelation fourteen is accomplished by a movement at the beginning and a movement at the end.

مقالهٔ پیشین به بررسی عصیانِ مذکور در باب‌های سیزدهم و چهاردهمِ کتاب اعداد می‌پرداخت، که دهمین و آخرین آزمونِ اسرائیلِ باستان را پس از عبورشان از دریای سرخ مشخص می‌سازد. این تاریخ با آغازِ حرکتِ تاریخِ میلری هم‌راستا است، اما همچنین با تاریخِ حرکتِ پایانیِ خدا نیز انطباق دارد. کارِ هر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده به‌وسیلهٔ حرکتی در آغاز و حرکتی در پایان به انجام می‌رسد.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> «فرشته‌ای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم با او متحد می‌شود، باید تمامی زمین را با جلال خویش روشن سازد. در اینجا از کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. نهضت ظهور در سال‌های ۱۸۴۰–۱۸۴۴ جلوه‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقهٔ دینی پدید آمد که از زمان اصلاحات سدهٔ شانزدهم تاکنون در هیچ سرزمینی مشاهده نشده بود؛ اما اینها نیز به‌وسیلهٔ جنبش نیرومند زیر واپسین هشدارِ فرشتهٔ سوم پشت سر گذاشته خواهند شد.» جدال عظیم، ۶۱۱.

Between the history of the beginning movement and the ending movement, we find the history of the church of Laodicea. The angel that lightens the earth with its glory is clearly identified as a movement, not a church.

میان تاریخ جنبش آغازین و جنبش پایانی، تاریخ کلیسای لائودیکیه را می‌یابیم. فرشته‌ای که زمین را با جلال خود روشن می‌سازد، به‌وضوح به‌عنوان یک جنبش شناخته می‌شود، نه یک کلیسا.

> “Of Babylon, at the time brought to view in this prophecy, it is declared: ‘Her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:5. She has filled up the measure of her guilt, and destruction is about to fall upon her. But God still has a people in Babylon; and before the visitation of His judgments these faithful ones must be called out, that they partake not of her sins and ‘receive not of her plagues.’ Hence the movement symbolized by the angel coming down from heaven, lightening the earth with his glory and crying mightily with a strong voice, announcing the sins of Babylon. In connection with his message the call is heard: ‘Come out of her, My people.’ These announcements, uniting with the third angel’s message, constitute the final warning to be given to the inhabitants of the earth.” The Great Controversy, 604.

> «دربارهٔ بابل، در زمانی که در این نبوت به معرض دید آورده شده است، اعلام می‌شود: “گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.” مکاشفه ۱۸:۵. او پیمانهٔ گناه خویش را پر کرده است، و هلاکت در شُرُف فرود آمدن بر اوست. اما خدا هنوز قومی در بابل دارد؛ و پیش از فرارسیدن بازدیدِ احکام او، این وفاداران باید فراخوانده شوند تا از آن بیرون آیند، مبادا در گناهان او شریک شوند و «از بلاهای او نصیبی برند.» از این‌رو، آن جنبشی که به‌وسیلهٔ فرشته‌ای که از آسمان فرود می‌آید، زمین را با جلال خویش روشن می‌سازد، و با آواز بلند و نیرومند، گناهان بابل را اعلام می‌کند، نمادینه شده است. در پیوند با پیام او، این ندا شنیده می‌شود: «ای قوم من، از او بیرون آیید.» این اعلام‌ها، که با پیام فرشتهٔ سوم متحد می‌شوند، آخرین هشدار را تشکیل می‌دهند که باید به ساکنان زمین داده شود.» نبرد عظیم، ۶۰۴.

All the prophets agree with one another and they all identify more specifically “the last days,” than they identify the days in which the prophecies were proclaimed. As an example of this phenomenon the angel of Revelation eighteen, was and is typified by the angel of Revelation ten. Both lighten the earth with its glory when it descends. Sister White identifies the first angel in the book Early Writings.

تمام انبیا با یکدیگر هم‌نظرند و همگی «ایام آخر» را مشخص‌تر از ایامی که نبوت‌ها در آن اعلام شدند، تعیین می‌کنند. به‌عنوان نمونه‌ای از این پدیده، فرشتهٔ باب هجدهِ مکاشفه، به‌وسیلهٔ فرشتهٔ باب دهِ مکاشفه نمونه‌وار معرفی شده بود و هست. هر دو هنگامی که فرود می‌آیند، زمین را با جلال خود روشن می‌سازند. خواهر وایت فرشتهٔ نخست را در کتاب Early Writings شناسایی می‌کند.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> «عیسی فرشته‌ای نیرومند را مأمور ساخت تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که برای ظهور دوم او آماده شوند. هنگامی که آن فرشته حضور عیسی را در آسمان ترک گفت، نوری بس درخشان و جلال‌مند پیشاپیش او می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خویش منوّر سازد و انسان را از غضبِ در شُرُفِ وقوعِ خدا آگاه کند.» Early Writings, 245.

That angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. It had been typified by the angel that descended on August 11, 1840. In Isaiah chapter six, Isaiah is shown the temple in heaven and God’s glory. In verse three of chapter six it identifies that the whole earth is full of God’s glory. That happens when the angel of Revelation eighteen descends.

آن فرشتہِ مکاشفہ اٹھارہ 11 ستمبر 2001 کو نازل ہوا۔ اس کی تمثیل اُس فرشتہ سے کی گئی تھی جو 11 اگست 1840 کو نازل ہوا تھا۔ یسعیاہ باب چھ میں، یسعیاہ کو آسمان میں ہیکل اور خدا کا جلال دکھایا جاتا ہے۔ باب چھ کی آیت تین میں یہ واضح کیا گیا ہے کہ ساری زمین خدا کے جلال سے معمور ہے۔ یہ اُس وقت واقع ہوتا ہے جب مکاشفہ اٹھارہ کا فرشتہ نازل ہوتا ہے۔

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.

> و پس از این امور، فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان فرود می‌آمد و اقتدار عظیمی داشت؛ و زمین از جلال او منوّر گردید. مکاشفه ۱۸:۱

Verse three of Isaiah six identifies the same history.

آیهٔ سومِ اشعیا ۶ همان تاریخ را مشخص می‌کند.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> و یکی به دیگری ندا درداد و گفت: «قدّوس، قدّوس، قدّوس است یَهُوَه صبایوت؛ تمامیِ زمین از جلال او مملو است.» اشعیا ۶:۳

Sister White brings Isaiah’s vision of the sanctuary together with the movement of Revelation eighteen.

خواهر وایت رؤیای اشعیا از مقدّس را با حرکتِ مکاشفهٔ هجده در کنار هم قرار می‌دهد.

> “The seraphim before the throne are so filled with reverential awe in beholding the glory of God that they do not for an instant look upon themselves with self-complacency, or in admiration of themselves or one another. Their praise and glory are for the Lord of Hosts, who is high and lifted up, and the glory of whose train fills the temple. As they see the future, when the whole earth shall be filled with his glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in his presence, beneath his smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing his image, in doing his service and worshiping him, their highest ambition is fully reached.

> سرافیمِ پیشِ تخت آن‌چنان از هیبتِ آمیخته با تعظیم در مشاهدهٔ جلالِ خدا لبریزند که حتی برای لحظه‌ای نیز با خشنودیِ خودپسندانه به خویشتن نمی‌نگرند، و نه با تحسینِ خود یا یکدیگر. ستایش و جلالِ ایشان از آنِ یهوهٔ صبایوت است، که متعال و برافراشته است، و جلالِ دامانِ او هیکل را پر می‌سازد. چون آینده را می‌بینند، آنگاه که تمامیِ زمین از جلالِ او پر خواهد شد، سرودِ ظفرمندِ ستایش در نغمه‌ای دل‌انگیز از یکی به دیگری طنین می‌افکند: «قدوس، قدوس، قدوس، یهوهٔ صبایوت است.» آنان به‌کمال خشنودند که خدا را تمجید کنند؛ و در حضورِ او، زیرِ لبخندِ رضایتِ او، هیچ چیزِ بیشتری آرزو نمی‌کنند. در حملِ صورتِ او، در به‌جاآوردنِ خدمتِ او و در پرستشِ او، والاترین آرزوی ایشان به‌تمامی حاصل می‌گردد.

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days.” Review and Herald, December 22, 1896.

> «رؤیایی که به اشعیا عطا شد، وضعیت قوم خدا را در ایام آخر به تصویر می‌کشد.» Review and Herald، 22 دسامبر 1896.

John in Revelation chapter ten and also in chapter eighteen, and with Isaiah in chapter six and including the commentary of Sister White, place all these illustrations of the earth being lightened with God’s glory at the same point in history. The whole earth witnessed the events that took place on September 11, 2001. The progressive history of the Millerite movement that concluded in 1863, typified the history when the mighty angel of Revelation eighteen descends with the history associated with the angel that descended in Revelation chapter ten. With these opening premises in place, we will return to the testing process represented in Numbers chapter fourteen. After Moses interceded for the rebels that wished to return to Egypt and stone Joshua and Caleb, God accepts Moses’ intercession.

یوحنا در مکاشفه فصل دهم و نیز در فصل هجدهم، و همچنین اشعیا در فصل ششم، همراه با شرح خواهر وایت، همه این تمثیل‌ها را که در آن‌ها زمین از جلال خدا منوّر می‌شود، در همان نقطه از تاریخ قرار می‌دهند. تمام زمین شاهد رویدادهایی بود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به وقوع پیوست. تاریخ تدریجی جنبش میلری که در ۱۸۶۳ به پایان رسید، نمونه‌ای از آن تاریخی بود که در آن فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفه هجده، همراه با تاریخی که با فرشته‌ای که در مکاشفه فصل دهم نازل شد مرتبط است، فرود می‌آید. با برقرار بودن این مقدمات آغازین، به فرایند آزمونی که در اعداد فصل چهارده به تصویر کشیده شده است بازخواهیم گشت. پس از آنکه موسی برای یاغیانی که می‌خواستند به مصر بازگردند و یوشع و کالب را سنگسار کنند شفاعت کرد، خدا شفاعت موسی را می‌پذیرد.

> And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:20–24.

> اور خداوند فرمود: «برحسب سخن تو آمرزیدم؛ لیکن به‌حیات خودم قسم، تمامی زمین از جلال خداوند مملو خواهد شد. زیرا همهٔ آن مردانی که جلال مرا و معجزات مرا که در مصر و در بیابان به‌جا آوردم دیده‌اند، و اکنون این ده بار مرا آزموده‌اند و آواز مرا نشنیده‌اند، یقیناً آن سرزمینی را که برای پدران ایشان قسم خوردم نخواهند دید؛ و نیز هیچ‌یک از آنان که مرا به خشم آوردند آن را نخواهند دید. اما بندهٔ من کالیب، چون روحی دیگر با او بود و مرا به تمامی پیروی نمود، او را به آن سرزمینی که بدان داخل شد خواهم آورد، و نسل او آن را به ملکیت خواهند گرفت.» اعداد ۱۴:‏۲۰–۲۴

The history represented here in Numbers fourteen is the final test for ancient Israel and their failure secured for them death in the wilderness over the following forty years. The history is directly associated with Revelation eighteen for God there proclaimed that “as truly as” God lives “all the earth shall be filled with the glory of the Lord.” It’s a very strong statement that God places in this historical record, and in so doing He emphasizes that the history represented in Numbers chapters thirteen and fourteen, pointed forward to the mighty movement of the angel of Revelation eighteen. Because Revelation eighteen is the end of the remnant people of God, the beginning of the remnant people of God is also illustrated in the passage we are considering in the book of Numbers.

تاریخی که در اینجا در اعدادِ فصلِ چهارده بازنمایی شده است، آخرین آزمون برای اسرائیلِ باستان بود، و ناکامیِ ایشان، مرگ در بیابان را در طیِ چهل سالِ پس از آن برای آنان مسلّم ساخت. این تاریخ به‌طور مستقیم با مکاشفه هجده مرتبط است، زیرا خدا در آنجا اعلام کرد که «به‌حیاتِ خودم سوگند» «تمامِ زمین از جلالِ خداوند پر خواهد شد.» این بیانی بسیار نیرومند است که خدا در این گزارشِ تاریخی قرار داده است، و بدین‌وسیله تأکید می‌کند که تاریخی که در فصل‌های سیزده و چهاردهِ کتابِ اعداد بازنمایی شده، به پیشاپیش به جنبشِ عظیمِ فرشتهِ مکاشفه هجده اشاره داشت. از آنجا که مکاشفه هجده پایانِ قومِ باقی‌ماندهٔ خداست، آغازِ قومِ باقی‌ماندهٔ خدا نیز در مقطعی که ما در کتابِ اعداد در حال بررسیِ آن هستیم، به تصویر کشیده شده است.

On August 11, 1840, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the second woe, the former chosen covenant people were tested by the message of Elijah that had just been proven to be correct.

در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، به هنگام تحقق نبوتی دربارهٔ اسلام از وایِ دوم، قومِ سابقاً برگزیدهٔ عهد به‌وسیلهٔ پیام ایلیا که به‌تازگی درستی آن ثابت شده بود، آزموده شدند.

On September 11, 2001, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the third woe, the former chosen covenant people marked the beginning of the judgment of the living as the message of Elijah that had just been proven to be correct.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، در تحقق یک نبوت اسلامیِ وایِ سوم، قومِ پیشینِ برگزیدهٔ عهد، به‌وسیلهٔ پیام ایلیا که به‌تازگی درستیِ آن ثابت شده بود، آغازِ داوریِ زندگان را رقم زدند.

The Elijah message of the Millerite history was set within the context of prophetic time. The Elijah message on September 11, 2001 was set within the context of the repetition of history. September 11, 2001 repeated the history of August 11, 1840 for both dates represent a fulfillment of a prophecy of Islam, and both mark the descent of the angel, that Sister White said is “no less a personage than Jesus Christ.” Though Sister White never says the angel of Revelation eighteen “was no less a personage than Jesus Christ” as she does of the angel of Revelation ten, the angel of Revelation eighteen lightens the earth with “his” glory, and the Scriptures are clear that it is the glory of Jesus Christ that lightens the earth.

پیام ایلیا در تاریخ میلریّت در چارچوب زمانِ نبوی قرار داده شده بود. پیام ایلیا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در چارچوب تکرارِ تاریخ قرار داده شد. ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تاریخ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ را تکرار کرد، زیرا هر دو تاریخ نمایانگر تحققِ نبوتی دربارهٔ اسلام‌اند، و هر دو نزولِ آن فرشته را نشان می‌دهند که خواهر وایت گفت «شخصیتی کمتر از خودِ عیسی مسیح نیست.» هرچند خواهر وایت هرگز دربارهٔ فرشتهٔ مکاشفه هجده نمی‌گوید که «شخصیتی کمتر از خودِ عیسی مسیح نیست»، آن‌گونه که دربارهٔ فرشتهٔ مکاشفه ده می‌گوید، فرشتهٔ مکاشفه هجده زمین را با جلالِ «خود» منوّر می‌سازد، و کتب مقدّس آشکارا بیان می‌کنند که این جلالِ عیسی مسیح است که زمین را منوّر می‌سازد.

The instrument of judgment that brought about the test of the Protestants in the beginning was the Millerite movement as represented by Elijah. The instrument of judgment that brings about the test of Seventh-day Adventism at the end is the Elijah movement as represented by the one hundred and forty-four thousand. The symbol of Elijah has more than one meaning, and though he represents Miller and the Millerite movement, he also represents the one hundred and forty-four thousand.

ابزارِ داوری که در آغاز، آزمونِ پروتستان‌ها را پدید آورد، جنبشِ میلری بود، چنان‌که در ایلیا بازنمایی شده است. ابزارِ داوری که در پایان، آزمونِ ادونتیسمِ روزِ هفتم را پدید می‌آورد، جنبشِ ایلیا است، چنان‌که در یکصد و چهل و چهار هزار بازنمایی شده است. نمادِ ایلیا بیش از یک معنا دارد، و هرچند او نمایندهٔ میلر و جنبشِ میلری است، همچنین نمایندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نیز هست.

> “Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51-53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 412.

> «موسیٰ کوہِ تجلی پر مسیح کی گناہ اور موت پر فتح کا گواہ تھا۔ وہ اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو راستبازوں کے قیامت کے وقت قبر سے نکلیں گے۔ ایلیاہ، جو موت دیکھے بغیر آسمان پر اُٹھا لیا گیا تھا، اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو مسیح کی دوسری آمد کے وقت زمین پر زندہ ہوں گے، اور جو “ایک دم میں، پلک جھپکتے میں، آخری نرسنگے پر” “بدل جائیں گے؛” جب کہ “اس فانی کو بقا پہننی ہے،” اور “اس فساد پذیر کو عدمِ فساد پہننا ہے۔” 1 کرنتھیوں 15:51-53۔ یسوع آسمان کے نور سے ملبس تھا، جیسا کہ وہ اُس وقت ظاہر ہوگا جب وہ “گناہ کے بغیر نجات کے لیے دوسری بار” آئے گا۔ کیونکہ وہ “اپنے باپ کے جلال میں مقدس فرشتوں کے ساتھ” آئے گا۔ عبرانیوں 9:28؛ مرقس 8:38۔ نجات دہندہ کا شاگردوں سے کیا گیا وعدہ اب پورا ہوا۔ پہاڑ پر مستقبل کی جلالی بادشاہی کو ایک مختصر نمونے کے طور پر ظاہر کیا گیا—مسیح بادشاہ، موسیٰ قیامت یافتہ مقدسین کا نمائندہ، اور ایلیاہ اُن کا جو تبدیل کر لیے گئے ہیں۔» دیزائر آف ایجز، 412۔

The covenant people that are passed by are the majority of ten to two. Many are called, but few are chosen. The failure of the tenth test was based upon whether the evil report, or the good report of the Promised Land was rejected or accepted. Thus, the history here illustrated demonstrates that victory or defeat in the progressive testing history is premised upon a choice of two methodologies that interpret the same information.

قومِ عہد، جنہیں چھوڑ دیا جاتا ہے، اکثریت کے اعتبار سے دس بمقابلہ دو ہیں۔ بہت سے بلائے جاتے ہیں، لیکن تھوڑے سے چنے جاتے ہیں۔ دسویں آزمائش میں ناکامی کی بنیاد اس امر پر تھی کہ آیا موعودہ سرزمین کے بارے میں بد خبر کو رد کیا گیا یا نیک خبر کو قبول کیا گیا۔ پس، یہاں جو تاریخ واضح کی گئی ہے وہ ظاہر کرتی ہے کہ تدریجی آزمائشی تاریخ میں فتح یا شکست کی بنیاد دو ایسے مناہج میں سے ایک کے انتخاب پر ہے جو ایک ہی معلومات کی تعبیر کرتے ہیں۔

All twelve spies saw the Promised Land, but two different conclusions were drawn concerning what the Promised Land represented. One report was motivated by human fear the other by faith. One manifested a desire to reject the leading of God and return to Egyptian slavery and the other report manifested a desire to trust the leading of God and move forward into the Promised Land.

هر دوازده جاسوس، سرزمین موعود را دیدند؛ اما دربارهٔ آنچه سرزمین موعود نمایندگی می‌کرد، دو نتیجه‌گیری متفاوت ارائه شد. یک گزارش از ترس انسانی برمی‌خاست و دیگری از ایمان. یکی تمایل به ردّ هدایت خدا و بازگشت به بندگی مصر را آشکار می‌ساخت، و گزارش دیگر تمایل به اعتماد به هدایت خدا و پیش رفتن به سوی سرزمین موعود را ظاهر می‌کرد.

In the Millerite movement, the majority also chose to return to the bondage of Babylon and become her daughters, and this was the manifestation of their decision to reject the prophetic message of the first angel. The faithful Millerites chose to follow the prophetic message of the first angel, even after the apparent failure at the first disappointment in the spring of 1844. The history of Numbers sets forth two different “reports” of the twelve spies, representing two different analyses of the same prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism did not accept a prophetic message, they rejected a formerly established prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism returned to and accepted the biblical methodology that opposed William Miller throughout his ministry. Those that rejected the prophetic message and desired to return to bondage were typified by the rebels of Numbers fourteen, who ultimately died in the wilderness.

در جنبش میلریتی، اکثریت نیز بازگشت به بندگیِ بابل و دختران او شدن را برگزیدند، و این جلوهٔ تصمیم آنان برای ردّ پیام نبویِ فرشتهٔ اول بود. میلریتی‌های امین برگزیدند که پیام نبویِ فرشتهٔ اول را پیروی کنند، حتی پس از ناکامیِ ظاهری در نخستین یأس در بهار 1844. تاریخِ کتاب اعداد، دو «گزارش» متفاوت از دوازده جاسوس را پیش می‌نهد که نمایانگر دو تحلیل متفاوت از یک پیام نبویِ واحد است. در سال 1863، ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای یک پیام نبوی را نپذیرفت؛ آنان پیامی نبوی را که پیش‌تر برقرار شده بود رد کردند. در سال 1863، ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای به آن روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسی که در سراسر خدمت ویلیام میلر با او مخالفت می‌ورزید، بازگشت و آن را پذیرفت. کسانی که پیام نبوی را رد کردند و خواستار بازگشت به بندگی بودند، به شورشیانِ اعداد چهارده تمثیل شده‌اند، که سرانجام در بیابان مردند.

The number ten, when considered as a symbol, as with all symbols has more than one meaning. Its symbolic meaning must be understood by the context of the passage where it is located. “Ten” as a symbol can represent persecution. It can represent a test. It can represent the ten-fold union of the kings of Europe, the northern tribes of Israel and the United Nations. In the church of Smyrna God’s people were to have tribulation for ten days.

شماره ده، هنگامی که به‌عنوان یک نماد در نظر گرفته شود، همانند همه نمادها بیش از یک معنا دارد. معنای نمادین آن باید بر اساس سیاق عبارتی که در آن قرار دارد فهمیده شود. «ده» به‌عنوان یک نماد می‌تواند نمایانگر جفا باشد. می‌تواند نمایانگر آزمون باشد. می‌تواند نمایانگر اتحاد ده‌گانه پادشاهان اروپا، قبایل شمالی اسرائیل و سازمان ملل متحد باشد. در کلیسای اسمیرنا، قوم خدا می‌بایست به‌مدت ده روز متحمل مصیبت شوند.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> از هیچ‌یک از آنچه خواهید کشید مترس؛ اینک ابلیس بعضی از شما را به زندان خواهد افکند تا آزموده شوید؛ و ده روز گرفتار مصیبت خواهید بود. تا پای مرگ وفادار بمان، و من تاج حیات را به تو خواهم داد. مکاشفه ۲:۱۰

The historians point to the persecution carried out by Diocletian in the history of Smyrna, for that being the most severe persecution of Smyrna’s history, and it lasted ten years. Other historians identify ten different persecutions in the history of Smyrna. Either way, they were carried out by Imperial Rome, which in Daniel seven is represented by ten horns. Those ten kings were the kings, typified by Ahab who committed fornication with the papacy, and were the tool of persecution the papacy used to accomplish the slaughter during the Dark Ages. “Ten” represents the state power that accomplishes the persecution for Jezebel. In Daniel chapter one “ten” symbolizes a testing period.

مورخان به آزار و اذیتی اشاره می‌کنند که در تاریخ سِمیرنا به‌دست دیوکلتیان انجام شد؛ زیرا آن شدیدترین آزار و اذیت در تاریخ سِمیرنا بود و ده سال به طول انجامید. مورخان دیگر ده آزار و اذیتِ متفاوت را در تاریخ سِمیرنا شناسایی می‌کنند. در هر صورت، اینها به‌وسیلهٔ رومِ امپراتوری انجام شدند، که در دانیال باب هفت با ده شاخ نمایش داده شده است. آن ده پادشاه همان پادشاهانی بودند که به‌صورت نمونه در اخاب نمود یافته‌اند؛ همان که با پاپیّت زنا کرد، و ابزاری برای آزار و اذیت بودند که پاپیّت از آن برای به انجام رساندن کشتار در دوران تاریکی استفاده کرد. «ده» نمایانگر قدرتِ دولتی است که آزار و اذیت را برای ایزابل به انجام می‌رساند. در دانیال باب یک، «ده» نمادِ دوره‌ای از آزمون است.

> Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Daniel 1:12–15.

> از تو تمنا دارم که بندگانت را ده روز بیازمایی؛ و بگذار به ما حبوبات برای خوراک و آب برای نوشیدن بدهند. آنگاه چهره‌های ما را در حضور تو بنگر، و نیز چهرهٔ آن پسرانی را که از خوراکِ سهمِ غذای پادشاه می‌خورند؛ و چنان‌که می‌بینی، با بندگانت رفتار کن. پس او در این امر سخن ایشان را پذیرفت و آنان را ده روز آزمود. و در پایانِ ده روز، چهره‌های ایشان از همهٔ پسرانی که از خوراکِ سهمِ غذای پادشاه می‌خوردند، نیکوتر و از حیث گوشت فربه‌تر نمودار شد. دانیال ۱:۱۲–۱۵.

In Numbers fourteen ancient Israel had provoked God ten times, representing ten tests over a period of time.

در اعداد چهارده، اسرائیلِ باستان خدا را ده بار به خشم آورده بود که نمایانگر ده آزمون در طول یک دورهٔ زمانی است.

> But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice. Numbers 14:21, 22.

> Pero tan ciertamente como que yo vivo, toda la tierra será llena de la gloria del Señor. Porque todos aquellos hombres que han visto mi gloria y mis milagros, que hice en Egipto y en el desierto, y me han tentado ya estas diez veces, y no han escuchado mi voz. Números 14:21, 22.

If you were to search the internet for the understanding of what specific rebellions represent the nine rebellions or failed tests from the deliverance at the Red Sea until the tenth test you will find a few variations of which of the failures of ancient Israel should be marked as one of those ten tests. I contend that the Red Sea deliverance that has been specifically identified as lining up with October 22, 1844, is the beginning of the ten tests, and therefore the place to begin counting the tests that arose from 1844 to 1863. There had been a progressive testing process that began in 1798 when the book of Daniel was unsealed, and that process covered the history of the first and second angel’s messages that concluded at the arrival of the third angel on October 22, 1844.

اگر شما در اینترنت در پیِ فهمِ این باشید که کدام شورش‌های مشخص نمایانگرِ نه شورش یا نه آزمونِ ناموفق از زمانِ رهایی در دریای سرخ تا آزمونِ دهم هستند، چندین اختلافِ نظر خواهید یافت دربارهٔ این‌که کدام‌یک از ناکامی‌های اسرائیلِ باستان باید یکی از آن ده آزمون به‌شمار آید. من بر این باورم که رهاییِ دریای سرخ، که به‌طور مشخص هم‌راستا با 22 اکتبر 1844 شناسانده شده است، آغازِ آن ده آزمون است، و بنابراین همان‌جا نقطهٔ آغازِ شمارشِ آزمون‌هایی است که از 1844 تا 1863 پدید آمدند. یک فرایندِ آزمونِ تدریجی وجود داشت که در 1798، هنگامی که کتابِ دانیال گشوده شد، آغاز گردید، و آن فرایند تاریخِ پیامِ فرشتهٔ اول و دوم را در بر می‌گرفت؛ تاریخی که با رسیدنِ فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 به پایان رسید.

> “In Minneapolis God gave precious gems of truth to His people in new settings. This light from heaven by some was rejected with all the stubbornness the Jews manifested in rejecting Christ, and there was much talk about standing by the old landmarks. But there was evidence they knew not what the old landmarks were. There was evidence and there was reasoning from the word that commended itself to the conscience; but the minds of men were fixed, sealed against the entrance of light, because they had decided it was a dangerous error removing the ‘old landmarks’ when it was not moving a peg of the old landmarks, but they had perverted ideas of what constituted the old landmarks.

> «در مینیاپولیس، خدا جواهرات گران‌بهای حقیقت را در قالب‌های تازه به قوم خود عطا کرد. این نورِ آسمانی از سوی برخی با همان سرسختی‌ای رد شد که یهودیان در رد کردن مسیح از خود نشان دادند، و سخن بسیار در میان بود دربارهٔ ایستادگی بر نشانه‌های کهن. اما شواهدی وجود داشت که آنان نمی‌دانستند نشانه‌های کهن چه بودند. هم دلیل و برهان وجود داشت و هم استدلال از کلام که خود را به وجدان توصیه می‌کرد؛ اما ذهن‌های مردمان تثبیت شده بود و در برابر ورود نور مُهر شده بود، زیرا تصمیم گرفته بودند که این، گمراهیِ خطرناکی است که «نشانه‌های کهن» را برمی‌دارد؛ حال آنکه حتی یک میخ از نشانه‌های کهن را نیز جابه‌جا نمی‌کرد، بلکه ایشان تصوراتی تحریف‌شده از آنچه نشانه‌های کهن را تشکیل می‌داد، داشتند.»

> “The passing of the time in 1844 was a period of great events, opening to our astonished eyes the cleansing of the sanctuary transpiring in heaven, and having decided relation to God’s people upon the earth, [also] the first and second angels’ messages and the third, unfurling the banner on which was inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus.’ One of the landmarks under this message was the temple of God, seen by His truth-loving people in heaven, and the ark containing the law of God. The light of the Sabbath of the fourth commandment flashed its strong rays in the pathway of the transgressors of God’s law. The nonimmortality of the wicked is an old landmark. I can call to mind nothing more that can come under the head of the old landmarks. All this cry about changing the old landmarks is all imaginary.” The 1888 Materials, 518.

> «سپری شدن زمان در سال ۱۸۴۴ دوره‌ای از رویدادهای عظیم بود که به چشمان بهت‌زدهٔ ما، تطهیر قدس را که در آسمان در جریان بود، گشود، و نیز ارتباطی قاطع با قوم خدا بر زمین داشت؛ [همچنین] پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم، که پرچمی را برافراشتند که بر آن نوشته شده بود: “احکام خدا و ایمان عیسی.” یکی از نشانه‌های ثابت زیر این پیام، هیکل خدا بود که قومِ دوستدارِ حقیقتِ او آن را در آسمان دیدند، و نیز صندوق عهدی که شریعت خدا را در خود داشت. نور سبتِ فرمان چهارم، پرتوهای نیرومند خود را بر مسیر متجاوزان از شریعت خدا افکند. فانی بودنِ شریران یک نشانهٔ قدیمی است. چیزی بیش از این را که بتواند تحت عنوان نشانه‌های قدیمی قرار گیرد، به یاد نمی‌آورم. تمام این فریادها دربارهٔ تغییر دادن نشانه‌های قدیمی، یکسره خیالی است.» The 1888 Materials, 518.

On October 22, 1844 the third angel arrived with a message in his hand.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتهٔ سوم با پیامی در دست خود آمد.

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man.” Early Writings, 254.

> «چون خدمت عیسی در مکان مقدّس به پایان رسید، و او به مکان اقدس داخل شد و در برابر صندوقی که شریعت خدا را در خود داشت ایستاد، فرشته‌ای نیرومند دیگر را با پیام سومی به جهان فرستاد. طوماری در دست آن فرشته نهاده شد، و چون او با قدرت و جلال به سوی زمین فرود آمد، هشداری هولناک را اعلام کرد، با سهمگین‌ترین تهدیدی که تاکنون به انسان رسانیده شده است.» Early Writings, 254.

On October 22, 1844 an angel descended with a parchment in his hand that God’s people were to eat. The “landmarks” doctrines that are then identified are to either be eaten and accepted or rejected and not eaten. When the third angel arrived with the parchment in his hand, the message within the parchment represented six testing truths. Those six tests were identified as the “passing of time,” representing the twenty-three hundred year prophecy; the judgment, represented as “the cleansing of the sanctuary”; the three angel’s messages; “the law of God”; “the Sabbath”; and the state of the dead as represented as the “nonimmortality of the soul.”

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشته‌ای با طوماری در دست فرود آمد که قوم خدا می‌بایست آن را بخورند. آموزه‌های «نشانه‌های بنیادین» که سپس شناسایی می‌شوند، یا باید خورده شده و پذیرفته شوند، یا رد شوند و خورده نشوند. هنگامی که فرشتهٔ سوم با طومار در دست خود آمد، پیامِ درونِ طومار نمایانگر شش حقیقتِ آزمون‌کننده بود. آن شش آزمون چنین شناسایی شدند: «سپری‌شدنِ زمان»، که نمایانگر نبوتِ دو هزار و سیصد ساله بود؛ داوری، که به‌صورت «تطهیرِ قُدس» بازنمایی شده بود؛ پیام‌های سه فرشته؛ «شریعتِ خدا»؛ «سبت»؛ و حالتِ مردگان، که به‌صورت «نامیراییِ نفس» بازنمایی شده بود.

Those six truths are of course interrelated, but they individually were identified as landmarks. Some may not wish to include the passing of time in this list, but obviously many rejected the truth that October 22, 1844 was a genuine fulfillment of prophecy. They failed that test, which of course prevented them from struggling with the tests that followed. God’s testing process has been repeatedly established as a progressive process that requires victory over the test you are first given, before you can be involved with the following test.

این شش حقیقت البته با یکدیگر مرتبط‌اند، اما هر یک به‌طور جداگانه به‌عنوان نشانه‌های راه مشخص شده بودند. ممکن است برخی نخواهند گذشتِ زمان را در این فهرست بگنجانند، اما آشکارا بسیاری این حقیقت را که ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق واقعی نبوت بود، رد کردند. آنان در آن آزمون مردود شدند، و این البته مانع از آن شد که با آزمون‌هایی که در پی آمدند، درگیر شوند. فرایند آزمودن خدا بارها به‌عنوان فرایندی تدریجی تثبیت شده است که پیش از آنکه بتوان در آزمون بعدی وارد شد، مستلزم پیروزی بر آزمونی است که نخست به انسان داده می‌شود.

> “When we began to present the light on the Sabbath question, we had no clearly defined idea of the third angel’s message of Revelation 14:9–12. The burden of our testimony as we came before the people was that the great second advent movement was of God, that the first and second messages had gone forth, and that the third was to be given. We saw that the third message closed with the words: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ And we as clearly saw as we now see that these prophetic words suggested a Sabbath reform; but as to what the worship of the beast mentioned in the message was, or what the image and the mark of the beast were, we had no defined position.

> «هنگامی که آغاز کردیم تا نورِ مربوط به مسئلۀ سبت را عرضه کنیم، هیچ تصورِ روشن و تعریف‌شده‌ای از پیامِ فرشتۀ سوم در مکاشفه ۱۴:‏۹–۱۲ نداشتیم. بارِ شهادتِ ما، آنگاه که در برابر مردم می‌ایستادیم، این بود که جنبشِ عظیمِ ظهورِ ثانی از جانب خدا بود، و اینکه پیامِ نخست و دوم صادر شده بودند، و سومی نیز باید داده می‌شد. ما دیدیم که پیامِ سوم با این کلمات پایان می‌یابد: “در اینجاست صبرِ مقدسین؛ آنان که احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.” و ما به همان روشنی که اکنون می‌بینیم، دیدیم که این سخنانِ نبوی دلالت بر اصلاحی دربارۀ سبت داشت؛ اما دربارۀ اینکه پرستشِ وحش که در آن پیام ذکر شده بود چه بود، یا صورتِ وحش و نشانِ وحش چه بودند، هیچ موضعِ مشخصی نداشتیم.»

> “God by His Holy Spirit let light shine forth upon His servants, and the subject gradually opened to their minds. It required much study and anxious care to search it out, link after link. By care, anxiety, and incessant labor has the work moved on until the great truths of our message, a clear, connected, perfect whole, have been given to the world.

> خداوند به‌وسیلهٔ روح‌القدسِ خویش نور را بر خادمان خود تابانید، و آن موضوع به‌تدریج بر ذهن آنان گشوده شد. برای کاوش آن، و پیوند دادنِ حلقه به حلقه‌اش، مطالعهٔ بسیار و دقتِ آمیخته با دل‌نگرانی لازم بود. این کار با دقت، دل‌نگرانی، و تلاشِ بی‌وقفه پیش رفته است، تا آنکه حقایق عظیمِ پیامِ ما، به‌صورتِ مجموعه‌ای روشن، پیوسته، و کامل، به جهان عرضه شده است.

> “I have already spoken of my acquaintance with Elder Bates. I found him to be a true Christian gentleman, courteous and kind. He treated me as tenderly as though I were his own child. The first time he heard me speak, he manifested deep interest. After I had ceased speaking, he arose and said: ‘I am a doubting Thomas. I do not believe in visions. But if I could believe that the testimony the sister has related tonight was indeed the voice of God to us, I should be the happiest man alive. My heart is deeply moved. I believe the speaker to be sincere, but cannot explain in regard to her being shown the wonderful things she has related to us.’

> من پیش‌تر از آشنایی خود با الدر بیتس سخن گفته‌ام. او را مردی یافتم که به‌راستی یک مسیحیِ شریف، مؤدب و مهربان بود. او با من با چنان ملاطفتی رفتار می‌کرد که گویی فرزند خود او هستم. نخستین باری که مرا در حال سخن گفتن شنید، علاقه‌ای عمیق از خود نشان داد. پس از آنکه سخنم به پایان رسید، برخاست و گفت: «من توماسِ شکاکم. به رؤیاها ایمان ندارم. اما اگر می‌توانستم باور کنم که شهادتی که این خواهر امشب بازگو کرده است، در حقیقت صدای خدا برای ما بوده است، خوشبخت‌ترین مرد زنده می‌بودم. دل من عمیقاً متأثر شده است. باور دارم که گوینده صادق است، اما نمی‌توانم توضیح دهم که چگونه این امور شگفت‌انگیزی که برای ما بازگو کرده است، به او نشان داده شده‌اند.»

> “A few months after my marriage, I attended, with my husband, a Conference at Topsham, Maine, at which Elder Bates was present. He did not then fully believe that my visions were of God. That meeting was a season of much interest. The Spirit of God rested upon me; I was wrapped in a vision of God’s glory, and for the first time had a view of other planets. After I came out of vision, I related what I had seen. Elder B. then asked if I had studied astronomy. I told him I had no recollection of ever looking into an astronomy. Said he: ‘This is of the Lord.’ I never before saw him so free and happy. His countenance shone with the light of heaven, and he exhorted the church with power.” Testimonies, volume 1, 78–80.

> «چند ماه پس از ازدواجم، همراه با شوهرم در گردهمایی‌ای در تاپشامِ مین شرکت کردم که در آن الدِر بیتس حضور داشت. او در آن زمان هنوز به‌طور کامل باور نداشت که رؤیاهای من از جانب خداست. آن جلسه زمانی آکنده از علاقه و توجه بسیار بود. روح خدا بر من قرار گرفت؛ در رؤیایی از جلال خدا فرو رفتم، و برای نخستین بار نمایی از سیّارات دیگر به من نشان داده شد. پس از آنکه از رؤیا بیرون آمدم، آنچه را دیده بودم بازگو کردم. آنگاه الدِر ب. پرسید که آیا نجوم مطالعه کرده‌ام. به او گفتم که هیچ به یاد ندارم که هرگز به کتابی در نجوم نگاه کرده باشم. او گفت: «این از جانب خداوند است.» هرگز پیش از آن او را چنین رها و شاد ندیده بودم. چهره‌اش با نور آسمان می‌درخشید، و کلیسا را با قدرت exhort می‌کرد.» Testimonies, volume 1, 78–80.

Certainly, all these doctrinal tests are interconnected, but they are also tests that can be isolated, and they were progressively opened up to God’s servants. There are many churches who observe the seventh-day Sabbath, but who reject the message of the three angels. They reject the truth that judgment began on October 22, 1844, but still observe the Sabbath. These doctrinal tests are interconnected but represent six specific tests.

یقیناً، تمام این آزمون‌های اعتقادی به یکدیگر مرتبط‌اند؛ با این حال، آزمون‌هایی نیز هستند که می‌توان آن‌ها را به‌طور مستقل از هم بازشناخت، و به‌تدریج بر خادمان خدا گشوده شدند. کلیساهای بسیاری هستند که سَبَتِ روز هفتم را نگاه می‌دارند، اما پیامِ سه فرشته را رد می‌کنند. آنان حقیقتِ این را که داوری در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد رد می‌کنند، با این همه همچنان سَبَت را نگاه می‌دارند. این آزمون‌های اعتقادی به یکدیگر مرتبط‌اند، اما نمایانگر شش آزمونِ مشخص هستند.

As just illustrated by Joseph Bates, the sea captain that was fully familiar with astronomy accepted the Spirit of Prophecy, which he had previously rejected. In December of 1844, Ellen White received her first vision and the seventh test arrived in the movement.

چنان‌که جوزف بیتس، آن ناخدای دریا که به‌طور کامل با علم نجوم آشنایی داشت، به‌تازگی نشان داد، او روح نبوت را که پیش‌تر رد کرده بود، پذیرفت. در دسامبر 1844، الن وایت نخستین رؤیای خود را دریافت کرد و هفتمین آزمون در این نهضت فرا رسید.

> “The Bible must be your counselor. Study it and the testimonies God has given; for they never contradict his Word. If the Testimonies speak not according to the word of God, reject them. Christ and Belial cannot be united.” Selected Messages, book 3, 33.

> «کتاب‌مقدس باید مشاورِ شما باشد. آن را و نیز شهادت‌هایی را که خدا عطا کرده است مطالعه کنید؛ زیرا آن‌ها هرگز با کلام او در تضاد نیستند. اگر شهادت‌ها مطابق با کلام خدا سخن نگویند، آن‌ها را رد کنید. مسیح و بَلیعال نمی‌توانند متحد شوند.» Selected Messages, book 3, 33.

Shortly after the great disappointment Sister White endorsed an article which identified Christ moving from the holy place into the Most Holy Place on October 22, 1844. She recommended the publication to “every saint.”

کمی پس از نومیدی بزرگ، خواهر وایت مقاله‌ای را تأیید کرد که مشخص می‌ساخت مسیح در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ از مقامِ قدس به قدس‌الاقداس منتقل شد. او این نشریه را به «هر قدیسی» توصیه کرد.

> “I believe the Sanctuary, to be cleansed at the end of the 2300 days, is the New Jerusalem Temple, of which Christ is a minister. The Lord shew me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was his will, that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day-Star, Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint.” A Word to the Little Flock, 12.

> «من معتقدم که مقدّسی که باید در پایانِ ۲۳۰۰ روز تطهیر گردد، هیکلِ اورشلیمِ جدید است که مسیح خادمِ آن می‌باشد. خداوند بیش از یک سال پیش، در رؤیا به من نشان داد که برادر کروسیر دربارهٔ تطهیرِ مقدّس، و غیره، نورِ راستین را داشت؛ و این ارادهٔ او بود که برادر ک. دیدگاهی را که در Day-Star, Extra، به تاریخ ۷ فوریهٔ ۱۸۴۶، به ما ارائه کرده بود، به نگارش درآورد. من از جانبِ خداوند کاملاً مجاز می‌دانم که آن Extra را به هر قدّیسی توصیه کنم.» A Word to the Little Flock, 12.

Her endorsement was of Crosier’s description of Christ’s movement to the Most Holy Place, but the article contained several erroneous teachings, including apostate Protestantism’s teaching that the “daily” in the book of Daniel represented Christ’s ministry. She therefore penned a clarification that first was published in 1850 and then later included in the book Early Writings. There she identified that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the ‘daily’.”

تأييدها كان منصبًّا على وصف كروزييه لانتقال المسيح إلى قدس الأقداس، غير أنّ المقالة كانت تشتمل على عدة تعاليم خاطئة، من بينها تعليم البروتستانتية المرتدّة القائل إن «المحرقة الدائمة» في سفر دانيال كانت تمثل خدمة المسيح. ولذلك كتبت توضيحًا نُشر أولًا سنة 1850، ثم أُدرج لاحقًا في كتاب «الكتابات المبكرة». وهناك قررت أن «الذين نادوا برسالة ساعة الدينونة كانت لديهم النظرة الصحيحة إلى “المحرقة الدائمة”».

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed.” Early Writings, 74.

> «Luego vi, en relación con el “continuo” (Daniel 8:12), que la palabra “sacrificio” fue añadida por la sabiduría humana, y no pertenece al texto, y que el Señor dio la comprensión correcta de ello a quienes proclamaron el clamor de la hora del juicio. Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del “continuo”; pero en la confusión desde 1844, se han adoptado otras opiniones, y han seguido tinieblas y confusión». Primeros Escritos, 74.

The subject of “the daily” in the book of Daniel became a symbol of Adventism’s return to the methodology of apostate Protestantism in the early part of the twentieth century, and today the correct Millerite understanding of “the daily” has been rejected by the theologians of Adventism. It has been rejected, in spite of Sister White clearly identifying that the Millerites were correct in identifying “the daily” as the satanic power of paganism. They rejected the truth of “the daily” not only in contradiction of her inspired endorsement that the Millerites understanding was correct, but also in direct contradiction of her straightly identifying that the false doctrine that teaches that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry was delivered by “angels that were expelled from heaven!”

موضوعِ «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال، در اوایل قرن بیستم به نمادی از بازگشتِ ادونتیسم به روش‌شناسیِ پروتستانیسمِ مرتد بدل شد، و امروز فهمِ صحیحِ میلریِ «قربانیِ دائمی» از سوی الهی‌دانانِ ادونتیسم رد شده است. این امر رد شده است، با آنکه خواهر وایت به‌روشنی تصریح کرده بود که میلری‌ها در شناساییِ «قربانیِ دائمی» به‌عنوان قدرتِ شیطانیِ بت‌پرستی درست بودند. آنان حقیقتِ «قربانیِ دائمی» را رد کردند، نه‌تنها برخلاف تأییدِ الهام‌شدهٔ او مبنی بر درست بودنِ فهمِ میلری‌ها، بلکه نیز در تعارضی مستقیم با این تصریحِ صریحِ او که آموزهٔ باطلی که تعلیم می‌دهد «قربانیِ دائمی» نمایانگرِ خدمتِ مسیح در قدس است، به‌وسیلهٔ «فرشتگانی که از آسمان اخراج شدند!» عرضه گردید.

> “And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven.” Manuscript Releases, volume 20, 17.

> «و در آنجا برادر دنیلز بود که دشمن بر ذهن او کار می‌کرد؛ و بر ذهن شما و ذهن اِلدر پرسکات نیز فرشتگانی که از آسمان رانده شده بودند، عمل می‌کردند.» Manuscript Releases، جلد 20، ص. 17.

Her profound rejection of what Adventism now uses as one of its “dishes of fables” was so severe, because Daniells and Prescott took a symbol of satanic power (paganism) and assigned that symbol to Christ’s (His sanctuary ministry). This makes eight doctrinal tests.

ردِّها العميق لما تستخدمه الأدفنتية الآن بوصفه أحد «أطباق الخرافات» كان شديدًا إلى هذا الحد، لأن دانييلز وبريسكوت أخذا رمزًا لقوة شيطانية (الوثنية) وأسندا ذلك الرمز إلى المسيح (خدمته في المقدس). وهذا يجعلها ثمانية اختبارات عقائدية.

The ninth test in the history leading to 1863 is the production of the second table of Habakkuk in 1850. The 1843 pioneer chart was produced in 1842, and is only called the 1843 chart because it predicted Christ’s return in 1843. The command to produce a second table of Habakkuk was given to Sister White in 1850. The production of Habakkuk’s two tables link the history of the first and second angels to the history of the third. In her grandson’s biography of her life and work, he provides an overview of the events that led to the production of the 1850 chart. He does so by selecting relevant comments of Sister White and adds his commentary in the overview.

نهمین آزمون در تاریخِ منتهی به ۱۸۶۳، تهیهٔ جدول دومِ حبقوق در سال ۱۸۵۰ است. جدول پیشگامانِ ۱۸۴۳ در سال ۱۸۴۲ تهیه شد، و فقط از آن‌رو «جدول ۱۸۴۳» نامیده می‌شود که بازگشت مسیح را در ۱۸۴۳ پیش‌بینی می‌کرد. فرمانِ تهیهٔ جدول دومی از حبقوق در سال ۱۸۵۰ به خواهر وایت داده شد. تهیهٔ دو جدولِ حبقوق، تاریخِ فرشتۀ اول و دوم را به تاریخِ فرشتۀ سوم پیوند می‌دهد. نوۀ او در زندگی‌نامۀ حیات و خدمتش، مروری بر رویدادهایی ارائه می‌کند که به تهیهٔ جدول ۱۸۵۰ انجامید. او این کار را با گزینشِ اظهارات مرتبطِ خواهر وایت انجام می‌دهد و شرح خود را نیز به آن مرور می‌افزاید.

> “On our return to Brother Nichols’ the Lord gave me a vision and showed me that the truth must be made plain upon tables and it would cause many to decide for the truth by the third angel’s message, with the two former being made plain upon tables.—Letter 28, 1850.

> «در بازگشت ما به خانهٔ برادر نیکولز، خداوند رؤیایی به من عطا کرد و به من نشان داد که حقیقت باید بر لوح‌ها به‌روشنی نگاشته شود؛ و این سبب خواهد شد که بسیاری به‌واسطهٔ پیام فرشتهٔ سوم برای حقیقت تصمیم بگیرند، در حالی که آن دو پیام پیشین نیز بر لوح‌ها به‌روشنی بیان شده باشند.—نامهٔ 28، 1850.»

> “In this vision she was also shown that which would give James White courage to continue publishing:

> "اس رؤیا میں اُسے یہ بھی دکھایا گیا کہ وہ کون سی بات تھی جو جیمز وائٹ کو اشاعت کا کام جاری رکھنے کے لیے حوصلہ بخشے گی:"

> “I also saw it was as necessary for the paper to be published as for the messengers to go, for the messengers need a paper to carry with them containing present truth to put in the hands of those that hear, and then the truth would not fade from the mind. And that the paper would go where the messengers could not go.—Ibid.

> «Yo también vi que era tan necesario que el periódico se publicara como que los mensajeros fueran, pues los mensajeros necesitan un periódico que lleven consigo, que contenga la verdad presente, para ponerlo en manos de aquellos que oyen, y entonces la verdad no se desvanecería de la mente. Y que el periódico iría adonde los mensajeros no podrían ir.—Ibid.»

> “Work on the new chart was begun at once, and opportunity was given to tell the brethren about it in the issue of Present Truth that James got out the next month:

> «کار بر روی نمودار جدید بی‌درنگ آغاز شد، و در شمارهٔ بعدی Present Truth که جیمز در ماه بعد منتشر کرد، فرصت داده شد تا دربارهٔ آن به برادران اطلاع داده شود:»

> “The Chart. A chronological chart of the visions of Daniel and John, calculated to illustrate clearly the present truth, is now being lithographed under the care of Brother Otis Nichols, of Dorchester, Massachusetts. Those who teach the present truth will be greatly aided by it. Further notice of the chart will be given hereafter.—Present Truth, November, 1850.

> «نمودار. نموداری زمانی از رؤیاهای دانیال و یوحنا، که به‌منظور روشن ساختنِ واضحِ حقیقتِ حاضر تنظیم شده است، اکنون تحت نظارت برادر اوتیس نیکولز، از دورچستر، ماساچوست، به شیوهٔ لیتوگرافی در حال چاپ است. کسانی که حقیقتِ حاضر را تعلیم می‌دهند، به‌طور چشمگیری از آن یاری خواهند یافت. آگاهی بیشتر دربارهٔ این نمودار بعداً در اینجا داده خواهد شد.—Present Truth, November, 1850.»

> “By late January, 1851, the chart was ready and advertised for $2. James White was much pleased with it and offered it free to ‘those whom God has called to give the message of the third angel’ (Review and Herald, January, 1851). Some generous donations had helped meet the expense of publication.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 185.

> «تا اواخر ژانویهٔ ۱۸۵۱، نمودار آماده شده بود و به بهای ۲ دلار آگهی شد. جیمز وایت از آن بسیار خشنود بود و آن را به‌طور رایگان به «کسانی که خدا ایشان را فراخوانده است تا پیام فرشتهٔ سوم را اعلام کنند» عرضه کرد (Review and Herald, January, 1851). چند اعانهٔ سخاوتمندانه نیز به تأمین هزینهٔ انتشار کمک کرده بود.» آرتور وایت، Ellen G. White: The Early Years، جلد ۱، ص. ۱۸۵.

Speaking of the 1843 chart Sister White recorded that it had been directed by God.

در سخن گفتن از نمودار 1843، خواهر وایت ثبت کرده است که آن به هدایت خدا بوده است.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «خداوند به من نشان داد که نمودار ۱۸۴۳ به هدایت دست او ترتیب یافته بود، و اینکه هیچ بخشی از آن نباید تغییر داده شود؛ و اعداد همان‌گونه بودند که او می‌خواست. اینکه دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از اعداد پنهان ساخت، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نتوانست آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.» Review and Herald، 1 نوامبر 1850.

When recording the light associated with the command to produce another chart in 1850, she provided the same divine endorsement of the 1850 chart as was given concerning the 1843 chart, while also identifying that other charts that were then being produced were not acceptable to the Lord. The command to produce a new chart was incorporated with a command to print a new publication.

هنگام ثبت نوری که با فرمانِ تهیهٔ نموداری دیگر در سال ۱۸۵۰ مرتبط بود، او همان تأیید الهیِ مربوط به نمودار ۱۸۵۰ را بیان کرد که دربارهٔ نمودار ۱۸۴۳ داده شده بود، و در عین حال مشخص ساخت که نمودارهای دیگری که در آن زمان تهیه می‌شدند، مقبولِ خداوند نبودند. فرمانِ تهیهٔ یک نمودار جدید، همراه با فرمانِ چاپِ یک نشریهٔ جدید ابلاغ شد.

> “I saw the chart-making business was all wrong. It originated with Brother Rhodes and was followed out by Brother Case. Means has been spent in making charts and forming uncouth disgusting images to represent angels and the glorious Jesus. Such things I saw were displeasing to God. I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.

> "میں نے دیکھا کہ نقشہ سازی کا کام سراسر غلط تھا۔ اس کی ابتدا برادر روڈز نے کی، اور برادر کیس نے اسی راہ کو اختیار کیا۔ فرشتوں اور جلالی یسوع کی نمائندگی کے لیے نقشے بنانے اور بھدّی، نفرت انگیز تصویریں تیار کرنے پر ذرائع صرف کیے گئے۔ میں نے دیکھا کہ ایسی چیزیں خدا کو ناپسند تھیں۔ میں نے دیکھا کہ برادر نکولس کے ہاتھ سے نقشے کی اشاعت میں خدا شامل تھا۔ میں نے دیکھا کہ بائبل میں اس نقشے کے متعلق ایک نبوت موجود تھی، اور اگر یہ نقشہ خدا کے لوگوں کے لیے مقصود ہے، اگر یہ ایک کے لیے کافی ہے تو دوسرے کے لیے بھی ہے، اور اگر ایک کو بڑے پیمانے پر نیا نقشہ بنوا کر درکار تھا، تو سب کو اسی قدر اس کی ضرورت ہے۔"

> “I saw that it was a restless, uneasy, unsatisfied, ungrateful feeling in Brother Case that desired another chart. I saw that these painted charts had a bad effect upon the congregation. It caused a light, chaffy spirit of ridicule to be in the meeting.

> «دیدم که در برادر کیس احساسی بی‌قرار، ناآرام، ناراضی و ناسپاس وجود داشت که خواهان نموداری دیگر بود. دیدم که این نمودارهای نقاشی‌شده اثری زیان‌بار بر جماعت داشت. این امر سبب می‌شد که در مجلس، روحی سبک‌سر، پوچ و استهزاآمیز حاکم باشد.»

> “I saw that the charts ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation. There is something light, lovely, and heavenly in the representation of the angels on the charts. The mind is almost imperceptibly led to God and heaven. But the other charts that have been gotten up disgust the mind, and cause the mind to dwell more on earth than heaven. Images representing angels look more like fiends than beings of heaven. I saw that the charts had for days and weeks occupied Brother Case’s mind when he should have been seeking heavenly wisdom from God, and should have been growing in graces of the Spirit and the knowledge of the truth.

> "મેં જોયું કે દેવ દ્વારા આદેશિત ચાર્ટોએ, કોઈ સ્પષ્ટીકરણ વિના પણ, મન પર અનુકૂળ અસર કરી. ચાર્ટોમાં દેવદૂતોનું પ્રતિનિધિત્વ એવું છે કે તેમાં કંઈક પ્રકાશમય, મનોહર અને સ્વર્ગીય છે. મન લગભગ અદૃશ્ય રીતે દેવ અને સ્વર્ગ તરફ દોરાય છે. પરંતુ અન્ય જે ચાર્ટો તૈયાર કરવામાં આવ્યા છે તે મનમાં ઘૃણા ઉપજાવે છે અને મનને સ્વર્ગ કરતાં પૃથ્વી પર વધુ સ્થિર કરે છે. દેવદૂતોને દર્શાવતી છબીઓ સ્વર્ગના પ્રાણીઓ કરતાં દૈત્યસમાન વધુ દેખાય છે. મેં જોયું કે તે ચાર્ટોએ ભાઈ Case ના મનને દિવસો અને અઠવાડિયાઓ સુધી વ્યસ્ત રાખ્યું હતું, જ્યારે તેમને દેવ પાસેથી સ્વર્ગીય જ્ઞાન શોધવું જોઈએ હતું, અને આત્માની કૃપાઓમાં તથા સત્યના જ્ઞાનમાં વૃદ્ધિ પામતા હોવા જોઈએ હતા."

> “I saw that if the means that has been wasted in getting out charts had been spent in getting out the truth clear before the brethren in publishing tracts, etc., it would have done much good and saved souls. I saw that the chart-making business has spread like the fever.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

> «دیدم که اگر آن وسایلی که در تهیهٔ نقشه‌ها به هدر رفته بود، در انتشار رساله‌ها و امثال آن برای روشن ساختن حقیقت در برابر برادران به کار می‌رفت، خیرِ بسیار به بار می‌آورد و جان‌ها را نجات می‌داد. دیدم که کارِ نقشه‌سازی همچون تب گسترش یافته است.» Manuscript Releases, شمارهٔ 13، 359؛ 1853.

She plainly states that “God was in the publishment of the [1850] chart by Brother Nichols,” and that there was “a prophecy [Habakkuk two] of this chart in the Bible.” She also identified that “the charts” [plural; 1843 and 1850] that were “ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation.” Habakkuk two commanded the Millerites to make the vision plain upon tables, (in the plural), that he that read the two charts could run to and fro in God’s Word. The divine charts needed no added explanations, as was the case with Uriah Smith’s 1863 counterfeit chart.

او به‌صراحت بیان می‌کند که «خدا در انتشارِ نمودارِ [۱۸۵۰] به‌وسیلهٔ برادر نیکولز حضور داشت»، و نیز اینکه «نبوتی [حبقوق ۲] از این نمودار در کتاب‌مقدس وجود داشت.» او همچنین مشخص ساخت که «نمودارها» [به‌صورت جمع؛ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰] که «به فرمان خدا» تهیه شده بودند، «حتی بدون هیچ توضیحی نیز تأثیری مطلوب بر ذهن می‌گذاشتند.» حبقوق ۲ به میلری‌ها فرمان داده بود که رؤیا را بر لوح‌ها، (به‌صورت جمع)، روشن بنویسند، تا آن که دو نمودار را می‌خوانَد بتواند در کلام خدا به این‌سو و آن‌سو بدود. نمودارهای الهی نیازی به توضیحات افزوده نداشتند، چنان‌که در مورد نمودارِ جعلیِ ۱۸۶۳ اوریا اسمیت چنین بود.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> پس خداوند مرا پاسخ داد و فرمود: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌وضوح نقش کن، تا هر که آن را می‌خواند، بدود. حبقوق ۲:۲

The tenth test is the focus of this article. With the ten tests referenced by Moses in Numbers chapter fourteen the Hebrew scholars and other theologians produce a variation of guesses at which events in the history from the Red Sea deliverance to the rebellion of the ten spies might represent. The rebellion of that history provides a few variations to choose from, but it is certain the tenth test marks the beginning of forty years of death by attrition in the wilderness until all the rebels that were of the age of accountability were dead.

دهمین آزمون، محور این مقاله است. با توجه به ده آزمونی که موسی در باب چهاردهم کتاب اعداد به آن‌ها اشاره می‌کند، پژوهشگران عبری و دیگر الهی‌دانان، گمانه‌هایی متفاوت دربارهٔ این‌که کدام رویدادها در تاریخِ از رهایی از دریای سرخ تا شورشِ ده جاسوس می‌توانند مصداق آن باشند، ارائه می‌کنند. شورش‌های آن دوره از تاریخ، چند احتمال متفاوت برای انتخاب فراهم می‌آورد، اما مسلّم است که آزمون دهم، آغاز چهل سال مرگِ تدریجی در بیابان را رقم می‌زند، تا آن‌گاه که همهٔ شورشیانی که به سنّ مسئولیت رسیده بودند، بمیرند.

In like manner some may protest over my selection of these ten doctrinal tests, for there may be variations that seem better than what I am here setting forth. That being said, the tenth and final test is as clear as was the rebellion of the ten spies. It was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six. There are several prophetic proofs to uphold this identification.

به همین‌سان، برخی ممکن است نسبت به گزینش این ده آزمونِ تعلیمی از سوی من اعتراض کنند، زیرا ممکن است صورت‌های متفاوتی وجود داشته باشد که بهتر از آنچه من در اینجا بیان می‌کنم به نظر آید. با این همه، دهمین و آخرین آزمون، همان‌قدر آشکار است که شورشِ آن ده جاسوس آشکار بود. این، ردّ هفت زمانِ لاویان بیست‌وشش بود. چندین برهان نبوی برای تأیید این شناسایی وجود دارد.

In the next article we will begin to identify those prophetic witnesses that uphold the identification that the seven times of Leviticus twenty-six is the tenth and final failure of Laodicean Adventism.

در مقالۀ بعدی، شناسایی آن شاهدان نبوی را آغاز خواهیم کرد که این شناسایی را تأیید می‌کنند که «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش، دهمین و نهایی‌ترین شکستِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای است.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No aftersuppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.

> «هنگامی که قدرت خدا بر آنچه حقیقت است شهادت می‌دهد، آن حقیقت باید تا ابد به‌عنوان حقیقت پابرجا بماند. هیچ فرضِ بعدی‌ای که برخلاف نوری باشد که خدا عطا کرده است، نباید پذیرفته شود. مردانی برخواهند خاست با تفسیرهایی از کتاب‌مقدس که از نظر ایشان حقیقت است، اما حقیقت نیست. خدا حقیقتِ مخصوصِ این زمان را به ما داده است تا بنیاد ایمان ما باشد. او خود به ما آموخته است که حقیقت چیست. یکی برخواهد خاست، و دیگری نیز، با نوری تازه که در تضاد با نوری است که خدا تحتِ برهانِ روح‌القدسِ خود عطا کرده است.»

> “A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard-bearers who have fallen in death, are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.

> „Няколцина все още са живи, които преминаха през опитността, придобита при утвърждаването на тази истина. Бог милостиво е пощадил живота им, за да повтарят и повтарят до края на живота си опитността, през която са преминали, както и апостол Йоан правеше до самия край на живота си. А знаменосците, които са паднали в смърт, трябва да говорят чрез преиздаването на своите писания. Дадено ми е наставление, че така гласовете им трябва да бъдат чути. Те трябва да свидетелстват за това що е истината за настоящото време.“

> “We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.” Selected Messages, book 1, 161.

> «ما نباید سخنان کسانی را بپذیریم که با پیامی می‌آیند که با نکات ویژهٔ ایمان ما در تضاد است. آنان انبوهی از آیات کتاب‌مقدس را گرد می‌آورند و آن را همچون برهانی پیرامون نظریه‌های ادعایی خود بر هم می‌نهند. این کار در طول پنجاه سال گذشته بارها و بارها انجام شده است. و هرچند کتاب‌مقدس کلام خداست و باید مورد احترام باشد، کاربرد آن، اگر چنین کاربردی حتی یک ستون را از بنیادی که خدا در این پنجاه سال استوار داشته است جابه‌جا کند، اشتباهی بزرگ است. کسی که چنین کاربردی می‌کند، آن ظهور شگفت‌انگیز روح‌القدس را که به پیام‌های گذشته‌ای که به قوم خدا رسیده است قدرت و قوت بخشید، نمی‌شناسد.» Selected Messages, book 1, 161.

Back to Articles