Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Six

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شمارهٔ چهل‌وشش

Number Forty-Six

چهل‌وششم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Caesarea Philippi to Caesarea Maritima represents the period from the third to the ninth hour, which is divided at the sixth hour. The division of Caesarea to Caesarea was the Mount of Transfiguration. The Mount of Transfiguration aligns two other lines to the waymark of three steps that precedes the Pentecostal Sunday law by five days.

قیصریہ فلپی سے قیصریہ ماریطیما تک کا عرصہ تیسرے پہر سے نویں پہر تک کی مدت کی نمائندگی کرتا ہے، جو چھٹے پہر پر تقسیم ہوتی ہے۔ قیصریہ سے قیصریہ تک کی اس تقسیم کا مقام کوہِ تجلی تھا۔ کوہِ تجلی دو دیگر خطوط کو تین مراحل کے اس سنگِ نشان کے ساتھ ہم آہنگ کرتا ہے جو پینتیکوست کی اتوار کی شریعت سے پانچ دن پہلے واقع ہوتا ہے۔

At the Mount, God the Father spoke a second time. The first time He spoke was at Christ’s baptism, the last time was just before the cross.

بر فراز کوه، خدای پدر برای بار دوم سخن گفت. نخستین بار در تعمید مسیح سخن گفته بود، و آخرین بار اندکی پیش از صلیب.

> Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. John 12:27–29.

> ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ? ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਘੜੀ ਤੋਂ ਬਚਾ: ਪਰ ਮੈਂ ਇਸੀ ਕਾਰਣ ਇਸ ਘੜੀ ਤਕ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰ। ਤਦ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਰਾਂਗਾ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਲੋਕ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਗੱਜ ਹੋਈ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਯੂਹੰਨਾ 12:27–29।

God glorifies His name when He seals the one hundred and forty-four thousand and writes upon them His name.

خدا نامِ خود را جلال می‌بخشد هنگامی که آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مُهر می‌نهد و نامِ خویش را بر ایشان می‌نویسد.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> جو غالب آئے گا، میں اُسے اپنے خدا کے ہیکل میں ایک ستون بناؤں گا، اور وہ پھر کبھی باہر نہ نکلے گا؛ اور میں اُس پر اپنے خدا کا نام، اور اپنے خدا کے شہر کا نام، یعنی نئے یروشلم کا، جو میرے خدا کی طرف سے آسمان سے اُترتا ہے، لکھوں گا؛ اور میں اُس پر اپنا نیا نام لکھوں گا۔ جس کے کان ہوں، وہ سنے کہ روح کلیسیاؤں سے کیا فرماتا ہے۔ مکاشفہ 3:12، 13۔

At the Mount of Transfiguration, Peter, James and John were the only disciples present, as they were at the resurrection of Jairus’ daughter and also again at Gethsemane. Gethsemane, like unto the Father speaking in John twelve—came just before the cross. Gethsemane means “oil press,” identifying the oil test of the virgins. Gethsemane is the “crisis” that brings the soul “face to face with death,” and the wise virgins pass the test, for in the second temple test they came face to face with life, as Jesus taught “face to face” for thirty days.

در کوه دگرگونیِ هیئت، تنها پطرس، یعقوب و یوحنا حاضر بودند، چنان‌که در رستاخیز دختر یایروس نیز بودند و بار دیگر نیز در جتسیمانی. جتسیمانی، همانند سخن گفتن پدر در یوحنا دوازده، درست پیش از صلیب واقع شد. جتسیمانی به معنای «چرخُشتِ روغن» است و آزمونِ روغنِ باکره‌ها را معرّفی می‌کند. جتسیمانی همان «بحران»ی است که جان را «روبرو با مرگ» قرار می‌دهد، و باکره‌های دانا از این آزمون سرافراز بیرون می‌آیند، زیرا در آزمونِ معبدِ دوم، ایشان «روبرو با حیات» قرار گرفتند، چنان‌که عیسی به مدت سی روز «روبرو» تعلیم داد.

The first time the Father spoke was at Christ’s baptism and the first time He exclusively took Peter, James and John was when the twelve-year-old daughter of Jairus was resurrected. The resurrection of the twelve-year-old virgin aligns with the baptism of Christ, which symbolizes the power of the resurrection. The resurrection of Jairus’s daughter aligns with the baptism of Christ and Caesarea Philippi. Gethsemane and the troubling of Christ when the Father spoke just before the cross align with Caesarea Maritima.

پہلی بار باپ نے مسیح کے بپتسمہ کے وقت کلام کیا، اور پہلی بار اُس نے صرف پطرس، یعقوب اور یوحنا کو اُس وقت ساتھ لیا جب یائرس کی بارہ سالہ بیٹی کو زندہ کیا گیا۔ بارہ سالہ کنواری کا جی اُٹھنا مسیح کے بپتسمہ کے ساتھ مطابقت رکھتا ہے، جو قیامت کی قدرت کی علامت ہے۔ یائرس کی بیٹی کا جی اُٹھنا مسیح کے بپتسمہ اور قیصریہ فلپی کے ساتھ مطابقت رکھتا ہے۔ جتسمنی اور صلیب سے ذرا پہلے، جب باپ نے کلام کیا، مسیح کی اضطراب کی حالت قیصریہ مریتیمہ کے ساتھ مطابقت رکھتی ہے۔

Line upon line Peter represents the one hundred and forty-four thousand who are sealed at Caesarea Philippi, when Simon Barjona’s name is changed to Peter. Once sealed at Panium, which is Caesarea Philippi, Peter goes to the sixth hour of the Mount, where he is lifted up as an ensign as he continues on to answer the call of Cornelius at Caesarea Maritima. At Caesarea Philippi Peter leaves the Exeter camp meeting with the seal of God and the message of the Midnight Cry to proclaim. The message of Islam as represented by the feast of trumpets carries Peter on to Caesarea by the sea. The message of Islam lifts up Peter to the view of the world, for Peter has predicted the prophetic arrival of Islam in advance of the feast of trumpets.

سطرًا على سطر، يمثّل بطرسُ المئةَ والأربعةَ والأربعين ألفًا الذين يُختمون في قيصرية فيلبس، حين يُغيَّر اسم سمعان بن يونا إلى بطرس. وبعدما يُختم في بانياس، التي هي قيصرية فيلبس، يمضي بطرس إلى الساعة السادسة على الجبل، حيث يُرفَع رايةً فيما يواصل السير ليستجيب لنداء كرنيليوس في قيصرية البحرية. وفي قيصرية فيلبس يخرج بطرس من اجتماع مخيّم إكستر حاملًا ختمَ الله ورسالةَ صراخ منتصف الليل ليُنادي بها. ورسالة الإسلام، كما يمثّلها عيد الأبواق، تحمل بطرسَ قُدُمًا إلى قيصرية الواقعة على البحر. ورسالة الإسلام ترفع بطرس إلى مرأى العالم، لأن بطرس قد تنبأ مُسبقًا بالمجيء النبوي للإسلام قبل عيد الأبواق.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> ببینید، من الیاس نبی را پیش از فرا رسیدن روز عظیم و هولناک خداوند نزد شما خواهم فرستاد؛ و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان بازخواهد گردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت مبتلا سازم. ملاکی ۴:‏۵، ۶

Line upon line the Elijah message is the message that is premised upon aligning the fathers with their children. Elijah was Father Miller, who illustrates his children. The one hundred and forty-four thousand are the children of William Miller, and to turn the hearts of Miller to his children is to align Millerite history with the history of Elijah, as well as John the Baptist with the messenger associated with the one hundred and forty-four thousand. An element of the alignment of these four lines is that in each of the testing histories of Elijah, John and Miller the only message of present truth—was the message which came through the messenger.

پیاپی، پیام الیاس همان پیامی است که بر همسو ساختن پدران با فرزندانشان مبتنی است. الیاس، پدر میلر بود که فرزندان خویش را به تصویر می‌کشد. یکصد و چهل و چهار هزار، فرزندان ویلیام میلر هستند، و برگردانیدن دل میلر به سوی فرزندانش، یعنی همسو کردن تاریخ میلری با تاریخ الیاس، و نیز یوحنای تعمیددهنده با رسولِ مرتبط با یکصد و چهل و چهار هزار. یکی از عناصرِ این همسوسازیِ این چهار خط آن است که در هر یک از تاریخ‌های آزمونِ الیاس، یوحنا و میلر، تنها پیامِ حقیقتِ حاضر، همان پیامی بود که از طریق آن رسول می‌آمد.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> و ایلیا تِشبی، که از ساکنان جِلعاد بود، به اَخاب گفت: «قسم به حیات یهوه، خدای اسرائیل، که به حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنمی خواهد بود و نه بارانی، مگر به فرمان من.» اول پادشاهان 17:1

Sister White is clear that those who did not accept the message of John, who Jesus identified as Elijah, would not be benefitted by the teachings of Jesus, and also that those who rejected the message of Miller, as represented as the first angel’s message, could not be benefitted by the message of the second angel. Accompanying Elijah’s announcement that rain would only come at his command, was the ultimate test that included the command to choose between Elijah’s message or Baal’s message. The prophetic symbol of “how long” aligns Elijah’s Mount Carmel with the Sunday law.

خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که کسانی که پیام یوحنا را، که عیسی او را ایلیا معرفی کرد، نپذیرفتند، از تعالیم عیسی بهره‌مند نمی‌شدند؛ و نیز اینکه کسانی که پیام میلر را، که به‌صورت پیام فرشتهٔ اول به تصویر کشیده شده است، رد کردند، نمی‌توانستند از پیام فرشتهٔ دوم بهره‌مند شوند. همراه با اعلام ایلیا مبنی بر اینکه باران تنها به فرمان او خواهد آمد، آزمون نهایی نیز وجود داشت که شامل این فرمان بود که میان پیام ایلیا و پیام بعل یکی را برگزینند. نماد نبویِ «تا به کی» کوه کرملِ ایلیا را با قانون یکشنبه همسو می‌سازد.

> So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. Let them therefore give us two bullocks; and let them choose one bullock for themselves, and cut it in pieces, and lay it on wood, and put no fire under: and I will dress the other bullock, and lay it on wood, and put no fire under: And call ye on the name of your gods, and I will call on the name of the Lord: and the God that answereth by fire, let him be God. And all the people answered and said, It is well spoken. 1 Kings 18:20–24.

> پس اخاب نزد تمامی بنی‌اسرائیل فرستاد و انبیا را بر کوه کرمل گرد آورد. و ایلیا نزد تمامی قوم آمد و گفت: تا به کی میان دو رأی مردد خواهید بود؟ اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ و اگر بَعَل، پس از او پیروی کنید. و قوم او را حتی یک کلمه نیز پاسخ ندادند. آنگاه ایلیا به قوم گفت: من، فقط من، به‌عنوان نبی خداوند باقی مانده‌ام؛ اما انبیای بَعَل چهارصد و پنجاه مردند. پس اکنون دو گاو نر به ما بدهند؛ و ایشان یک گاو نر را برای خود برگزینند و آن را قطعه‌قطعه کنند و بر هیزم بگذارند، اما آتشی زیر آن نگذارند؛ و من گاو نر دیگر را آماده خواهم ساخت و آن را بر هیزم خواهم نهاد و آتشی زیر آن نخواهم گذاشت. و شما نام خدایان خود را بخوانید، و من نام خداوند را خواهم خواند؛ و آن خدایی که به آتش پاسخ دهد، او خدا باشد. و تمامی قوم پاسخ داده، گفتند: نیکو گفتی. اول پادشاهان 18:20–24.

The test of Carmel was choosing between two messages. A test between true and false prophecy, and the messenger Elijah or the prophets who sat at Jezebel’s table. It was about the messenger and the message. In 1844, Carmel was repeated as the Lord brought about a test which manifested Miller as the true prophet, and Miller’s message as the dew and rain. The distinction between the true prophet and true message in contrast with the false prophet and the false message was represented at the Exeter camp meeting by the Exeter tent and the tent of the Watertown group. Two tabernacles representing the true in contrast with the false. The distinction made at Carmel and the history of 1844 is identified at Caesarea Philippi when Peter is sealed and lifted up to the Mount as an ensign. He is lifted up because he had claimed that his message was the only true message of the latter rain. He was lifted up when his prediction was fulfilled.

آزمونِ کرمل، گزینش میان دو پیام بود؛ آزمونی میان نبوتِ راستین و نبوتِ کاذب، و میان ایلیای رسول و انبیایی که بر سفرهٔ ایزابل می‌نشستند. سخن از رسول و پیام بود. در سال 1844، کرمل تکرار شد، آنگاه که خداوند آزمونی پدید آورد که میلر را به‌عنوان نبیِ راستین ظاهر ساخت، و پیامِ میلر را به‌مثابهٔ شبنم و باران. تمایز میان نبیِ راستین و پیامِ راستین، در تقابل با نبیِ کاذب و پیامِ کاذب، در اجتماعِ اردوییِ اکستر به‌وسیلهٔ خیمهٔ اکستر و خیمهٔ گروهِ واترتاون بازنمایی شد؛ دو خیمه که نمایانگرِ حق در تقابل با باطل بودند. تمایزی که در کرمل و در تاریخِ 1844 برقرار شد، در قیصریهٔ فیلپی شناخته می‌شود، آنگاه که پطرس مُهر می‌شود و به کوه، چون عَلَمی، برافراشته می‌گردد. او برافراشته شد، زیرا ادعا کرده بود که پیامِ او تنها پیامِ راستینِ بارانِ آخِر است. او آنگاه برافراشته شد که پیشگوییِ او تحقق یافت.

The feast of trumpets is the third and litmus test in the Pentecostal season and before the litmus test Peter identifies that Islam is to be loosed to mark the beginning of the proclamation of the Midnight Cry. The fulfillment of prophecy is what made the distinction between the Millerites and the Protestants, who represent the former covenant people who are being passed by. Elijah personally killed the false prophets, once the distinction between true and false was manifested. The distinction is made at the feast of trumpets, when a prediction of Islam is fulfilled.

جشنِ کرنا تیسرا مرحلہ اور پینتیکست کے زمانہ میں کسوٹی ہے، اور اس کسوٹی سے پہلے پطرس نشاندہی کرتا ہے کہ اسلام کو چھوڑ دیا جانا ہے تاکہ نصفُ اللیل کی پکار کے اعلان کے آغاز پر نشان قائم ہو۔ نبوت کی تکمیل ہی وہ امر تھا جس نے میلریوں اور پروٹسٹنٹس کے درمیان امتیاز پیدا کیا، جو اُس سابقہ عہد کے لوگوں کی نمائندگی کرتے ہیں جنہیں نظرانداز کیا جا رہا ہے۔ ایلیاہ نے خود جھوٹے نبیوں کو قتل کیا، جب سچے اور جھوٹے کے درمیان امتیاز ظاہر ہو گیا۔ یہ امتیاز جشنِ کرنا پر قائم ہوتا ہے، جب اسلام کے بارے میں ایک پیش گوئی پوری ہوتی ہے۔

The Midnight Cry of Millerite history was a prediction that was corrected and thereafter fulfilled. It was fulfilled on October 22, 1844, whereas Miller’s original understanding of the Midnight Cry was the year 1843. Samuel Snow represents the correction of the message, and his message became known as the “true” Midnight Cry message.

فریاد نیمه‌شب در تاریخ میلریتی، پیشگویی‌ای بود که اصلاح شد و سپس به تحقق پیوست. این پیشگویی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، حال آنکه برداشت اولیهٔ میلر از فریاد نیمه‌شب، سال ۱۸۴۳ بود. ساموئل اسنو نمایانگر اصلاح این پیام است، و پیام او به عنوان پیام «حقیقی» فریاد نیمه‌شب شناخته شد.

1844 was an illustration of the distinction between the message of Miller and the message of the Protestants. In the testing process the Protestants were slain by Miller and they then became apostate Protestantism, the daughters of Rome, the priests of Jezebel. The distinction was manifested by either a reception or rejection of the prophetic message. With John and Miller the prophetic message exposed the false message of the former covenant people who were being passed by. Elijah’s message claimed there would be no rain except at his word, and after three and a half years the test of that claim was to be made manifest.

1844 تمایزی را میان پیام میلر و پیام پروتستان‌ها به‌تصویر کشید. در فرایند آزمون، پروتستان‌ها به‌وسیلهٔ میلر کشته شدند و سپس به پروتستانیسم مرتد، دختران روم، کاهنان ایزابل، بدل گشتند. این تمایز از طریق پذیرش یا ردّ پیام نبوی آشکار شد. در مورد یوحنا و میلر، پیام نبوی پیام دروغین قوم عهدِ پیشین را که کنار گذاشته می‌شدند، برملا ساخت. پیام ایلیا اعلام می‌کرد که جز به کلام او بارانی نخواهد بارید، و پس از سه سال و نیم، آزمون آن ادعا باید آشکار می‌گردید.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:17–19.

> ۽ ائين ٿيو، جڏهن احاب الياس کي ڏٺو، تڏهن احاب کيس چيو، ”ڇا تون ئي آهين جيڪو اسرائيل کي پريشان ڪري ٿو؟“ ۽ هن جواب ڏنو، ”مون اسرائيل کي پريشان نه ڪيو آهي؛ پر تو ۽ تنهنجي پيءُ جي گهراڻي، ان ڪري جو اوهان خداوند جي حڪمن کي ڇڏي ڏنو آهي، ۽ تون بعلن جي پيروي ڪئي آهي.“ هاڻي سو ماڻهو موڪلي، ۽ سڄي اسرائيل کي ڪرمل جبل تي منهنجي وٽ گڏ ڪر، ۽ بعل جا ساڍا چار سؤ نبي، ۽ باغن جا چار سؤ نبي، جيڪي ايزبل جي دسترخوان تان کائين ٿا. 1 Kings 18:17–19.

The distinction between the false and true, whether it be the messenger or the message was made in a testing process that included accusations against both the message and the messenger. Elijah was the one who was accused of troubling Israel, for his message had stopped the rain. Had it continued to rain in Israel, no issue about Elijah would have been raised. The issue was based upon Elijah’s prediction, and its fulfillment over the three and a half years.

تمایز میان باطل و حق، خواه در پیام‌آور باشد و خواه در پیام، در فرایندی آزمون‌گر پدیدار شد که مشتمل بر اتهاماتی علیه هم پیام و هم پیام‌آور بود. ایلیا کسی بود که به آشوب‌افکنی در اسرائیل متهم شد، زیرا پیام او باران را متوقف کرده بود. اگر باران در اسرائیل همچنان ادامه یافته بود، هیچ مسئله‌ای دربارهٔ ایلیا مطرح نمی‌شد. اساس این مسئله بر پیشگویی ایلیا و تحقق آن در طول سه سال و نیم استوار بود.

When Peter is at the litmus test of Caesarea Philippi, which is the feast of trumpets, and also where the ass is loosed, the beginning of the message of the Midnight Cry is marked. Peter like unto Elijah, has just witnessed the confirmation of his prediction, and the distinction between the true and false has been demonstrated for all to see. The prediction’s confirmation is represented by the feast of trumpets—which is the litmus test. The prediction was typified by both 1840 and 1844, where a prediction is corrected and thereafter fulfilled. The corrected prediction of Josiah Litch empowered the first angel on August 11, 1840 and the prediction of the year 1843 by Miller was corrected by Snow.

وقتی پطرس در آزمونِ تورنسلِ قیصریهٔ فیلپی قرار دارد، که همان عیدِ شیپورهاست، و نیز همان‌جاست که الاغ گشوده می‌شود، آغازِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب مشخص می‌گردد. پطرس، همانند ایلیا، به‌تازگی تأییدِ پیشگوییِ خود را مشاهده کرده است، و تمایز میانِ راستین و کاذب برای همگان آشکار شده است. تأییدِ این پیشگویی با عیدِ شیپورها—که همان آزمونِ تورنسل است—به تصویر کشیده شده است. آن پیشگویی به‌وسیلهٔ هر دو سالِ 1840 و 1844 نمونه‌سازی شد، جایی که یک پیشگویی اصلاح می‌شود و پس از آن تحقق می‌یابد. پیشگوییِ اصلاح‌شدهٔ جوزایا لیچ در 11 اوت 1840 فرشتهٔ اول را توان بخشید، و پیشگوییِ سالِ 1843 از سوی میلر به‌وسیلهٔ اسنو اصلاح شد.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «در سال ۱۸۴۰، تحقق شگفت‌انگیز دیگری از نبوت، علاقه‌ای گسترده را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوزایا لیچ، یکی از برجسته‌ترین خادمانِ موعظه‌کنندهٔ ظهورِ ثانی، تفسیری بر مکاشفهٔ ۹ منتشر کرد و در آن سقوط امپراتوری عثمانی را پیشگویی نمود. بر اساس محاسبات او، این قدرت می‌بایست... «در یازدهم اوت ۱۸۴۰ سرنگون گردد، هنگامی که می‌توان انتظار داشت قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و من بر این باورم که چنین نیز ثابت خواهد شد.»»

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «در همان زمانی که تعیین شده بود، ترکیه، از طریق سفیران خود، حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت، و بدین‌سان خود را تحت سلطۀ ملت‌های مسیحی قرار داد. این رویداد دقیقاً پیشگویی را به انجام رسانید. هنگامی که این امر معلوم شد، انبوهی از مردم به درستیِ اصول تفسیر نبوی که میلر و همکارانش اختیار کرده بودند، متقاعد شدند، و نیروی محرکۀ شگفت‌انگیزی به نهضت ظهور داده شد. مردان صاحب علم و مقام با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در نشر دیدگاه‌های او، و از 1840 تا 1844 این کار به‌سرعت گسترش یافت.» The Great Controversy, 334, 335.

The prediction of Litch was about Islam, and the prediction of Snow was about the closed door. When Litch’s prediction was fulfilled, the methodology that established the message was accepted, and those who accepted the message “united” with the messenger. Both the message and the messenger was recognized in the fulfillment of the prediction. The prediction of Litch was about Islam, and the prediction of Snow was about the closed door.

پیشگوییِ لیچ دربارهٔ اسلام بود، و پیشگوییِ اسنو دربارهٔ درِ بسته. هنگامی که پیشگوییِ لیچ تحقق یافت، روشی که پیام را استوار ساخته بود پذیرفته شد، و کسانی که پیام را پذیرفتند با پیام‌آور «متحد» شدند. هم پیام و هم پیام‌آور در تحقق آن پیشگویی شناخته شدند. پیشگوییِ لیچ دربارهٔ اسلام بود، و پیشگوییِ اسنو دربارهٔ درِ بسته.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> "خدا جي ماڻهن کي مون اميد ۽ خوشيءَ سان ڀرپور ڏٺو، پنهنجي خداوند جي انتظار ۾ نگاهون کنيون بيٺا هئا. پر خدا جو ارادو هو ته انهن کي آزمائي. نبوتي دورن جي حساب ۾ جيڪا غلطي ٿي هئي، سا سندس هٿ لڪائي ڇڏي هئي. جيڪي پنهنجي خداوند جي انتظار ۾ هئا، تن ان غلطي کي نه سڃاتو، ۽ اهي سڀ کان وڌيڪ عالم ماڻهو به، جيڪي ان وقت جي مخالفت ڪندا هئا، سي پڻ ان کي ڏسي نه سگهيا. خدا جو ارادو هو ته سندس ماڻهو نااميديءَ سان روبرو ٿين. وقت گذري ويو، ۽ جيڪي پنهنجي نجات ڏيندڙ لاءِ خوشيءَ ڀري اميد سان انتظار ڪري رهيا هئا، سي غمگين ۽ دلشڪسته ٿي ويا؛ جڏهن ته اهي، جيڪي يسوع جي ظهور سان محبت نه رکندا هئا، پر رڳو خوف سبب هن پيغام کي قبول ڪيو هو، سي ان ڳالهه تي خوش ٿيا ته هو اميد ڪيل وقت تي نه آيو. سندن اقرار دل تي اثرانداز نه ٿيو هو ۽ نه ئي زندگيءَ کي پاڪ ڪيو هو. وقت جو گذري وڃڻ اهڙين دلين کي ظاهر ڪرڻ لاءِ نهايت موزون هو. اهي ئي پهريان ماڻهو هئا، جيڪي انهن غمگين ۽ مايوس ٿيلن ڏانهن ڦريا ۽ مٿن ٺٺوليون ڪرڻ لڳا، جڏهن ته اهي حقيقت ۾ پنهنجي نجات ڏيندڙ جي ظهور سان محبت رکندا هئا. مون خدا جي حڪمت کي ڏٺو ته هو پنهنجي ماڻهن کي آزمائي ٿو ۽ کين هڪ ڇنڊڇاڻ ڪندڙ امتحان ڏئي ٿو، ته جيئن انهن کي ظاهر ڪري، جيڪي آزمائش جي گهڙيءَ ۾ پوئتي هٽي ويندا ۽ موٽي پوندا."

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> عیسی و تمامی لشکر آسمانی با همدردی و محبت به کسانی می‌نگریستند که با انتظاری شیرین مشتاق دیدار او بودند، اویی که جان‌هایشان او را محبت می‌داشت. فرشتگان بر فراز ایشان در پرواز بودند تا آنان را در ساعت آزمایششان تقویت کنند. آنان که از پذیرفتن پیام آسمانی غفلت ورزیده بودند، در تاریکی واگذاشته شدند، و خشم خدا بر ضد ایشان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برایشان فرستاده بود، بپذیرند. آن وفادارانِ نومیدشده، که نمی‌توانستند درک کنند چرا خداوندشان نیامد، در تاریکی رها نشدند. بار دیگر به سوی کتاب‌مقدس‌های خود هدایت شدند تا دوره‌های نبوی را بررسی کنند. دست خداوند از روی ارقام برداشته شد، و اشتباه توضیح داده شد. آنان دیدند که دوره‌های نبوی تا سال 1844 امتداد می‌یابد، و همان شواهدی که برای نشان دادن این‌که دوره‌های نبوی در 1843 پایان می‌پذیرفت، ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که این دوره‌ها در 1844 خاتمه خواهد یافت. نورِ برخاسته از کلام خدا بر موقعیت ایشان تابید، و ایشان زمانی برای تأخیر کشف کردند—«اگرچه آن [رؤیا] تأخیر نماید، برای آن منتظر بمان.» در محبت خود به آمدن فوری مسیح، از تأخیر رؤیا غافل مانده بودند؛ تأخیری که مقدر شده بود منتظران راستین را آشکار سازد. بار دیگر نقطه‌ای زمانی پیش روی آنان قرار گرفت. با این همه، دیدم که بسیاری از ایشان نمی‌توانستند از نومیدی سخت خود فراتر روند تا آن درجه از غیرت و نیرو را که مشخصه ایمانشان در 1843 بود، بازیابند.

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> «شیطان و فرشتگانش بر آنان چیره شدند، و کسانی که پیام را نپذیرفتند، خویشتن را به سبب دوراندیشیِ داوری و حکمتی که در نپذیرفتن آن فریب، چنان‌که آن را می‌نامیدند، به کار برده بودند، تهنیت می‌گفتند. آنان درنمی‌یافتند که مشورت خدا را بر ضد خویش رد می‌کنند و در اتحاد با شیطان و فرشتگانش عمل می‌نمایند تا قوم خدا را، که در حال زیستنِ پیامِ فرستاده‌شده از آسمان بودند، سرگشته و مشوش سازند.»

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> ایمان‌آورندگان به این پیام در کلیساها مورد ستم قرار گرفتند. برای مدتی، کسانی که نمی‌خواستند این پیام را بپذیرند، از ترس، از بروز احساسات دل‌های خود بازداشته شدند؛ اما سپری شدن زمان، احساسات واقعی ایشان را آشکار ساخت. آنان می‌خواستند شهادتی را که منتظران خود را ناگزیر از ادای آن می‌دیدند خاموش کنند، یعنی این‌که دوره‌های نبوی تا سال ۱۸۴۴ امتداد می‌یافت. ایمان‌آورندگان با وضوح، اشتباه خود را توضیح دادند و دلایلی را که چرا در سال ۱۸۴۴ منتظر خداوند خویش بودند بیان کردند. مخالفان ایشان هیچ استدلالی بر ضد دلایل نیرومندی که ارائه شده بود نمی‌توانستند بیاورند. با این حال، خشم کلیساها افروخته شد؛ آنان مصمم بودند که به شواهد گوش نسپارند و شهادت را از کلیساها بیرون نگاه دارند تا دیگران نتوانند آن را بشنوند. کسانی که جرأت نمی‌کردند نوری را که خدا به ایشان داده بود از دیگران دریغ دارند، از کلیساها اخراج شدند؛ اما عیسی با ایشان بود، و آنان در نور روی او شادمان بودند. ایشان آماده بودند تا پیام فرشتهٔ دوم را بپذیرند.» Early Writings, 235–237.

Peter represents the one hundred and forty-four thousand who like unto Litch present a corrected prediction about Islam and the end of a kingdom; and like unto Snow, Peter also presents a corrected prediction of the closed door. Litch’s message of the second woe of Islam was an external prediction, and Snow’s closed door was an internal prediction. For Snow the work began when the Lord removed his hand from the figures, and it was then seen that same evidence that had been previously been thought to prove 1843, actually proved October 22, 1844. For Litch it was a calculation that when fulfilled brought the angel of Revelation ten down to stand upon the earth and the sea.

پطرس نمایندهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که همانند لیچ، پیشگوییِ اصلاح‌شده‌ای دربارهٔ اسلام و پایان یک پادشاهی ارائه می‌کنند؛ و همانند اسنو، پطرس نیز پیشگوییِ اصلاح‌شده‌ای دربارهٔ درِ بسته ارائه می‌نماید. پیام لیچ دربارهٔ وایِ دومِ اسلام، پیشگویی‌ای بیرونی بود، و درِ بستهٔ اسنو، پیشگویی‌ای درونی بود. برای اسنو، کار از زمانی آغاز شد که خداوند دست خود را از اعداد برداشت، و آنگاه دیده شد که همان شواهدی که پیش‌تر گمان می‌رفت سال ۱۸۴۳ را اثبات می‌کنند، در واقع ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را اثبات می‌کردند. برای لیچ، این محاسبه‌ای بود که چون به انجام رسید، فرشتهٔ مکاشفهٔ ده را فرود آورد تا بر خشکی و دریا بایستد.

The fact that Litch recalculated his prediction ten days before its fulfillment identifies the work of correcting a previous prediction as a test. Is the beginning in 1840 and the ending in 1844 actually a prophetic symbol of a prediction that is recalculated to become the true Midnight Cry? Does the alpha and omega of Millerite history which concluded with the proclamation of the Midnight Cry actually typify the prophetic characteristics of the true Midnight Cry of the one hundred and forty-four thousand?

این واقعیت که لیچ ده روز پیش از تحقق پیش‌بینی خود آن را دوباره محاسبه کرد، عملِ تصحیحِ یک پیش‌بینیِ پیشین را به‌عنوان یک آزمون مشخص می‌سازد. آیا آغاز در سال ۱۸۴۰ و پایان در سال ۱۸۴۴ در حقیقت نمادی نبوی از پیش‌بینی‌ای است که دوباره محاسبه می‌شود تا به فریاد نیمه‌شبِ حقیقی بدل گردد؟ آیا آلفا و امگای تاریخ میلریتی که با اعلان فریاد نیمه‌شب به پایان رسید، در واقع ویژگی‌های نبویِ فریاد نیمه‌شبِ حقیقیِ یکصد و چهل و چهار هزار را نمونه‌وار می‌سازد؟

In both periods of the corrected prediction’s proclamation, controversy was manifested against the Millerite message, for the message troubled the people. When Peter stands at Caesarea Philippi there is a controversy over the message that began prior to Caesarea Philippi, for it is the fulfillment that confirms that it was only at Peter’s word that the message of rain would fall. Caesarea Philippi is the feast of trumpets aligns with Christ sending two disciples, representing the second angel, to loose the ass of Islam. The loosing of the ass of Islam announces the beginning of the message of the Midnight Cry at Exeter camp meeting, for arriving on horse a day late, on August 13, Samuel Snow, who had tarried rather than arrive on the opening day, marks the end of the tarrying time and the beginning of the message that would be carried like a tidal wave when the meeting ended on the 17th.

در هر دو دورهٔ اعلام پیشگوییِ تصحیح‌شده، مجادله‌ای بر ضدّ پیام میلری پدیدار شد، زیرا آن پیام مردم را مضطرب می‌ساخت. هنگامی که پطرس در قیصریهٔ فیلپی می‌ایستد، بر سرِ پیامی که پیش از قیصریهٔ فیلپی آغاز شده بود، جدالی درگرفته است؛ زیرا این تحقق است که تأیید می‌کند تنها به کلام پطرس بود که پیامِ باران فرو می‌بارید. قیصریهٔ فیلپی، عیدِ کرناهاست و با فرستادنِ دو شاگرد از سوی مسیح، که نمایندهٔ فرشتهٔ دوم‌اند، برای گشودنِ الاغِ اسلام، منطبق است. گشودنِ الاغِ اسلام آغازِ پیامِ ندای نیمه‌شب را در اجتماع اردوییِ اکستر اعلام می‌کند، زیرا سموئیل اسنو که به‌جای آنکه در روز افتتاحیه برسد، درنگ کرده بود و سوار بر اسب، یک روز دیرتر، در 13 اوت، وارد شد، پایانِ زمانِ درنگ و آغازِ پیامی را مشخص می‌سازد که هنگامی که اجتماع در روز هفدهم پایان یافت، همچون موجی خروشان حمل می‌شد.

The controversy of Millerite history, the accusations of king Ahab and the resistance of the quibbling Jews as Christ entered Jerusalem all identify a controversy that reaches its conclusion at the feast of trumpets, when the ass is loosed. The loosing of the ass is the confirmation of a prophecy that identifies a closed door upon Adventism in the beginning at Caesarea Philippi and a closed door at the end of the period at Caesarea Maritima. The ass is a symbol of Islam of the third woe that strikes the United States, including Nashville, Tennessee. The failed prediction of July 18, 2020, is now being progressively corrected as the Lord removes His hand, and unseals the revelation of Jesus Christ. That unsealing began in the wilderness in July of 2023.

جدالِ تاریخِ میلری، اتهاماتِ پادشاه اخاب، و مقاومتِ یهودیانِ چون‌وچراکننده آنگاه که مسیح وارد اورشلیم شد، همگی نزاعی را آشکار می‌سازند که در عیدِ کرناها، هنگامی که الاغ گشوده می‌شود، به فرجام خود می‌رسد. گشودنِ الاغ، تأییدِ نبوتی است که در آغاز، در قیصریهٔ فیلپی، بر اَدونتیسم دری بسته را مشخص می‌کند و در پایانِ دوره، در قیصریهٔ مَریتیمه، دری بسته را نشان می‌دهد. الاغ نمادی از اسلامِ وایِ سوم است که ایالات متحده، از جمله نشویلِ تنسی، را مورد اصابت قرار می‌دهد. پیشگوییِ نافرجامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ اکنون به‌تدریج تصحیح می‌شود، زیرا خداوند دستِ خود را برمی‌دارد و مکاشفهٔ عیسی مسیح را از مُهر بیرون می‌آورد. این گشایشِ مُهر در بیابان، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آغاز شد.

## The vision of Daniel Eleven

رؤیای دانیال یازدهم

The feast of trumpets represents the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. A trumpet is an external warning message of war, but it may also be understood as an internal call to a holy convocation. As the litmus test that begins when the thirty days of the second temple test concludes, it is both an external and internal message. The first foundational test arrived in the spring of 2024 with the external vision of antichrist as represented in Daniel 11:14.

عیدِ نرسنگ‌ها، نرسنگِ هفتم را تمثیل می‌کند که همان سومین وای است، که اسلام است. نرسنگ، پیامِ هشداردهندهٔ بیرونیِ جنگ است، اما همچنین می‌توان آن را دعوتی درونی به اجتماعِ مقدس دانست. به‌عنوان آزمونِ محک که با پایان‌یافتنِ سی روزِ آزمونِ هیکلِ دوم آغاز می‌شود، این هم پیامی بیرونی است و هم درونی. نخستین آزمونِ بنیادی در بهارِ ۲۰۲۴ با رؤیای بیرونیِ ضدّمسیح، آن‌گونه که در دانیال 11:14 نمود یافته است، فرا رسید.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز زورمندانِ قوم تو سر برخواهند آورد تا رؤیا را برقرار سازند؛ اما سقوط خواهند کرد. دانیال 11:14.

The previous verse introduced Panium, and the testimony of Panium continues through to verse fifteen.

آیتِ سابق میں پانیوم کا تعارف کرایا گیا تھا، اور پانیوم کی گواہی پندرہویں آیت تک جاری رہتی ہے۔

> For the king of the north shall return, and shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years with a great army and with much riches. Daniel 11:13.

> زیرا پادشاهِ شمال بازخواهد گشت و انبوهی عظیم‌تر از نخستین فراهم خواهد آورد، و بی‌گمان پس از چند سال با سپاهی بزرگ و با ثروتی بسیار خواهد آمد. دانیال ۱۱:۱۳.

The king of the north in verses ten through fifteen is the proxy power of the papacy, who was represented by Ronald Reagan in verse ten when the wall of the iron curtain was removed as typified by the fall of the Berlin Wall on November 9, 1989. Verse sixteen marks the removal of the wall of separation of church and state at the Sunday law. Verse eleven and twelve represent the Ukrainian war that began in 2014, and verse thirteen is identifying the election of 2024, when Trump, the eighth president since Reagan, who is also the eighth president who is of the seven previous presidents, “returns” with more power, for when he returns he “shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years.” The “certain years” are the four years of Joe Biden.

بادشاهِ شمال در آیات ده تا پانزده، قدرتِ نیابتیِ پاپیّت است که در آیهٔ ده به‌وسیلهٔ رونالد ریگان نمایانده شده بود، هنگامی که دیوارِ پردهٔ آهنین برداشته شد؛ چنان‌که سقوطِ دیوارِ برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ نمونهٔ آن بود. آیهٔ شانزده نشان‌دهندهٔ برداشته‌شدنِ دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت در قانونِ یکشنبه است. آیات یازده و دوازده نمایانگرِ جنگِ اوکراین است که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، و آیهٔ سیزده به انتخاباتِ ۲۰۲۴ اشاره دارد، هنگامی که ترامپ، هشتمین رئیس‌جمهور از زمانِ ریگان، که همچنین هشتمین رئیس‌جمهوری است که از میانِ هفت رئیس‌جمهورِ پیشین است، با قدرتی بیشتر «بازمی‌گردد»، زیرا چون بازگردد «لشکری بزرگ‌تر از نخستین بسیج خواهد کرد، و یقیناً پس از چند سال خواهد آمد.» «چند سال» همان چهار سالِ جو بایدن است.

After 2024, in agreement with verse thirteen, Rome will insert itself into the prophetic history of Panium. May 8, 2025 the first pope from the spiritual glorious land was selected and He chose the name of Leo, that carries with it many significant prophetic characteristics. Then in verse fifteen the battle is engaged.

پس از سال ۲۰۲۴، در توافق با آیهٔ سیزدهم، روم خود را در تاریخ نبویِ پانیوم داخل خواهد کرد. در ۸ مه ۲۰۲۵، نخستین پاپ از سرزمین جلالِ روحانی برگزیده شد و او نام لئو را اختیار کرد، نامی که با خود بسیاری از ویژگی‌های نبویِ مهم را حمل می‌کند. سپس در آیهٔ پانزدهم، نبرد آغاز می‌شود.

> So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.

> پس پادشاه شمال خواهد آمد، و خاکریزی برپا خواهد کرد، و مستحکم‌ترین شهرها را خواهد گرفت؛ و بازوان جنوب تاب مقاومت نخواهند آورد، نه حتی قوم برگزیده‌اش، و هیچ نیرویی برای ایستادگی در برابر او نخواهد بود. دانیال ۱۱:۱۵

The battle of Panium is engaged in verse fifteen and the earth-beast represented by Donald Trump will defeat the kingdom of the south. The king of the south in verse eleven began a war with Ukraine, the papacy’s proxy power who was financed and supported by the papacy’s proxy power of verse ten—the United States. The king of the south would be victorious in the battle of Raphia, but in the aftermath of the victory the progressive dissolution which is always associated with the demise of a dragon kingdom of the south, leaves the king of the south in an extremely vulnerable position as the king of the north returns, stronger than ever and prepares for the battle of Panium. Russia and Putin are the king of the south when the United States initiated the Ukrainian War in 2014. In 2022 the invasion began and blood began to flow. In 2024 the king of the north returned.

نبردِ پانیوم در آیهٔ پانزده درگیر می‌شود و وحشِ زمینی که به‌وسیلهٔ دونالد ترامپ نمایندگی می‌شود، بر پادشاهیِ جنوب غلبه خواهد کرد. پادشاهِ جنوب در آیهٔ یازده جنگی را با اوکراین، قدرتِ نیابتیِ پاپی که از سوی قدرتِ نیابتیِ پاپیِ مذکور در آیهٔ ده—یعنی ایالات متحده—تأمین مالی و پشتیبانی می‌شد، آغاز کرد. پادشاهِ جنوب در نبردِ رافیا پیروز می‌گردد، اما در پیامدِ آن پیروزی، انحلالِ تدریجی‌ای که همواره با زوالِ یک پادشاهیِ اژدهاییِ جنوب همراه است، پادشاهِ جنوب را در وضعیتی به‌غایت آسیب‌پذیر باقی می‌گذارد، در حالی که پادشاهِ شمال بازمی‌گردد، نیرومندتر از همیشه، و خود را برای نبردِ پانیوم آماده می‌سازد. روسیه و پوتین همان پادشاهِ جنوب‌اند آنگاه که ایالات متحده در سال ۲۰۱۴ جنگِ اوکراین را آغاز کرد. در سال ۲۰۲۲ تهاجم آغاز شد و خون به جریان افتاد. در سال ۲۰۲۴ پادشاهِ شمال بازگشت.

Peter is at Caesarea Philippi, which is the beginning of the proclamation of the message of the Midnight Cry. Peter, like unto Elijah and the Millerites as represented by Litch and Snow has previously set forth a prediction of a closed door and Islam. Its fulfillment identifies the distinction between the true and false latter rain messages, and the true and false messengers. Peter’s message is the corrected message of Nashville and Islam, and when he is standing in Caesarea Philippi, he is standing at Panium, the battle that leads to the Sunday law of verse sixteen. The fulfillment of Peter’s prediction identifies the beginning of the proclamation of the Midnight Cry, when Islam is loosed, which is also, line upon line when the battle of Panium arrives.

پیتر در قیصریهٔ فیلپی است، و این آغاز اعلامِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است. پیتر، همانند الیاس و میلیریت‌ها که به‌وسیلهٔ لیچ و اسنو نمایندگی می‌شوند، پیش‌تر پیشگوییِ درِ بسته و اسلام را مطرح کرده است. تحققِ آن، تمایز میان پیام‌های بارانِ آخِرِ حقیقی و کاذب، و نیز میان رسولانِ حقیقی و کاذب را آشکار می‌سازد. پیامِ پیتر، پیامِ تصحیح‌شدهٔ نشویل و اسلام است، و هنگامی که او در قیصریهٔ فیلپی ایستاده است، در پانیوم ایستاده است؛ همان نبردی که به قانونِ یکشنبه در آیهٔ شانزدهم می‌انجامد. تحققِ پیشگوییِ پیتر، آغازِ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب را مشخص می‌سازد، هنگامی که اسلام رها می‌شود، که این نیز، در ترتیبِ سطر بر سطر، همان زمانی است که نبردِ پانیوم فرا می‌رسد.

## The Vision of Daniel ten

دانیال دَهُم کا رُؤیا

The feast of trumpets represents the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. A trumpet is a warning message, and also a call to a holy convocation. It also is the litmus test that begins when the thirty days of the second temple test concludes. The first foundational external testing vision of antichrist arrived in the spring of 2024, and the second internal testing vision of Christ, as represented in Daniel 10 arrived in 2026.

جشنِ نَیِ صُور ساتویں نرسنگے کی نمائندگی کرتا ہے، جو تیسری آفت ہے، اور وہ اسلام ہے۔ نرسنگا ایک تنبیہی پیغام بھی ہے اور ایک مقدس اجتماع کی دعوت بھی۔ نیز یہ وہ کسوٹی ہے جو اُس وقت شروع ہوتی ہے جب دوسرے ہیکل کی آزمائش کے تیس دن پورے ہو جاتے ہیں۔ دجّال کی پہلی بنیادی بیرونی آزمائشی رویا 2024 کے موسمِ بہار میں آئی، اور مسیح کی دوسری اندرونی آزمائشی رویا، جیسا کہ دانی ایل 10 میں ظاہر کی گئی ہے، 2026 میں آئی۔

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> پس چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامهٔ کتان در بر داشت و کمرش به طلای نابِ اوفاز بسته شده بود. بدن او نیز چون زَبَرجَد بود، و چهره‌اش مانند منظرِ برق، و چشمانش چون مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش همچون رنگِ برنجِ صیقلی، و آوازِ سخنانش مانند آوازِ جماعتی عظیم بود.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.

> و من، دانیال، به‌تنهایی آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند، رؤیا را ندیدند؛ اما لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، به‌گونه‌ای که گریختند تا خود را پنهان کنند.

> Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> پس من تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ قوتی در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در من به فساد مبدل شد، و هیچ توانی در خود نگاه نداشتم.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground.

> لیکن میں نے اُس کے کلام کی آواز سنی، اور جب میں نے اُس کے کلام کی آواز سنی تو میں اپنے منہ کے بل گہری نیند میں تھا، اور میرا چہرہ زمین کی طرف تھا۔

> And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb.

> او اینک، دستی مرا لمس کرد و مرا بر زانوهایم و بر کفِ دستانم برپا داشت. و به من گفت: ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم درک کن و راست بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را با من گفت، لرزان ایستادم. سپس به من گفت: مترس، ای دانیال؛ زیرا از روز نخست که دل خود را بر فهمیدن و بر فروتن ساختنِ خویش به حضور خدای خود نهادی، سخنانت شنیده شد، و من به سببِ سخنانت آمده‌ام. اما رئیسِ مملکتِ فارس بیست و یک روز با من مقاومت کرد؛ لیکن اینک، میکائیل، یکی از رؤسای بزرگ، به یاری من آمد؛ و من آنجا نزد پادشاهانِ فارس ماندم. و اکنون آمده‌ام تا تو را از آنچه در ایامِ آخر بر قومِ تو واقع خواهد شد آگاه سازم؛ زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. و چون چنین سخنانی را با من گفت، روی خود را به سوی زمین افکندم و لال شدم.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.

> اور دیکھو، بنی آدم کی شبیہ کی مانند ایک نے میرے ہونٹوں کو چھوا؛ تب میں نے اپنا منہ کھولا اور کلام کیا، اور جو میرے سامنے کھڑا تھا اُس سے کہا: اے میرے مالک، اِس رؤیا کے سبب میری دردناک تکلیفیں مجھ پر لوٹ آئی ہیں، اور مجھ میں کچھ بھی قوت باقی نہیں رہی۔ کیونکہ میرے اِس مالک کا خادم میرے اِس مالک سے کیسے گفتگو کر سکتا ہے؟ کیونکہ جہاں تک میرا تعلق ہے، فوراً ہی مجھ میں کوئی قوت باقی نہ رہی، اور نہ ہی مجھ میں سانس باقی رہی۔

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:5–19.

> پس بار دیگر کسی که در ظاهر همچون انسان بود، نزد من آمد و مرا لمس کرد و مرا نیرو بخشید، و گفت: «ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش.» و چون با من سخن گفت، قوت یافتم و گفتم: «سرورم سخن بگوید، زیرا مرا نیرو بخشیده‌ای.» دانیال 10:5–19.

Daniel on the twenty-second day, sees the vision of the heavenly High Priest in the latter days. The vision of Rome establishing the vision was the foundational and alpha test of 2024, and the vision of Christ is the temple test. It produces a separation of the class who flee from Daniel and hide. That class hides under lies and falsehoods, and for this reason they receive strong delusion.

دانیال در روز بیست‌ودوم، رؤیای کاهن اعظم آسمانی را در ایام آخر می‌بیند. رؤیای روم که این رؤیا را برقرار می‌سازد، آزمون بنیادی و الفای سال ۲۰۲۴ بود، و رؤیای مسیح آزمون هیکل است. این امر جداییِ آن گروهی را پدید می‌آورد که از دانیال می‌گریزند و خود را پنهان می‌کنند. آن گروه زیر دروغ‌ها و اباطیل پنهان می‌شوند، و به همین سبب، به ایشان ضلالتِ قوی داده می‌شود.

Daniel is then touched three times, the first by Gabriel then by Christ and then a third time by Gabriel. In the Most Holy Place, when Daniel is touched three times he is portraying a strengthening, for it begins with him having no strength when he saw the vision, but by the third touch he is ultimately strengthened. He is strengthened to understand what shall befall God’s people in the latter days. The prophetic message of what befalls God’s people in the latter days is the message represented within the parable of the ten virgins.

پس دانیال سه بار لمس می‌شود: نخست از سوی جبرائیل، سپس از سوی مسیح، و آنگاه برای بار سوم از سوی جبرائیل. در قدس‌الاقداس، هنگامی که دانیال سه بار لمس می‌شود، او تقویت‌شدن را به تصویر می‌کشد؛ زیرا این امر با آن آغاز می‌شود که او هنگام دیدن رؤیا هیچ قوتی در خود نداشت، اما در سومین لمس، سرانجام تقویت می‌شود. او تقویت می‌شود تا آنچه را که در ایام آخر بر قوم خدا واقع خواهد شد، درک کند. پیام نبویِ آنچه در ایام آخر بر قوم خدا واقع می‌شود، همان پیامی است که در مَثَلِ ده باکره به تصویر کشیده شده است.

Daniel begins with no strength, for the looking glass vision of Christ left him with no strength, but by the end of the three touches he is strengthened, and the command to “be strong, yea, be strong,” is a doubling, which marks the second angel or the second test. The second test is the temple test where God’s people are strengthened to proclaim the message of the Midnight Cry when the Exeter camp meeting ends. That test is the temple test where the cap stone, that was the foundation and corner stone becomes the marvelous capstone of the temple, thus marking its completion. Daniel is strengthened on the twenty-second day, when he enters the Most Holy Place by faith. When he does Gabriel touches him, then Christ touches him and then Gabriel touches him again. Daniel is therefore strengthened to proclaim the message in the Most Holy Place where he sees Christ between two angels, and the place in the Most Holy Place where Christ is in the middle is the mercy seat with the two covering cherubs looking to the ark that is illuminated from the light of the Shekinah glory of Christ seated upon His throne. The vision of Daniel ten is prophetically structured with Daniel looking upon the glory of Christ as the Shekinah upon the throne of the mercy seat, while the two covering cherubs gaze into the ark!

دانیال بی‌هیچ قوتی آغاز می‌کند، زیرا رؤیای آینه‌سانِ مسیح او را بی‌قوت بر جای گذاشت؛ اما تا پایانِ سه لمس، تقویت می‌شود، و فرمانِ «قوی باش، آری، قوی باش» تکراری مضاعف است که فرشتهٔ دوم یا آزمونِ دوم را مشخص می‌سازد. آزمونِ دوم، آزمونِ هیکل است، جایی که قومِ خدا برای اعلانِ پیامِ ندای نیمه‌شب، هنگامی که اجتماعِ اردوییِ اِکستر به پایان می‌رسد، تقویت می‌شوند. آن آزمون، آزمونِ هیکل است، جایی که سنگِ سر، که همان سنگِ بنیاد و سنگِ زاویه بود، به سنگِ سرِ شگفت‌انگیزِ هیکل بدل می‌شود و بدین‌سان تکمیلِ آن را نشان‌گذاری می‌کند. دانیال در روزِ بیست‌ودوم تقویت می‌شود، هنگامی که به ایمان داخلِ قدس‌الاقداس می‌گردد. چون چنین می‌کند، جبرئیل او را لمس می‌کند، سپس مسیح او را لمس می‌کند و آنگاه جبرئیل بار دیگر او را لمس می‌کند. بنابراین دانیال تقویت می‌شود تا پیام را در قدس‌الاقداس اعلام کند، جایی که مسیح را در میانِ دو فرشته می‌بیند؛ و آن جایگاه در قدس‌الاقداس که مسیح در میانهٔ آن است، کرسیِ رحمت است، با دو کروبیِ پوشاننده که به صندوق می‌نگرند؛ صندوقی که از نورِ جلالِ شِکینهٔ مسیح، که بر تختِ خود نشسته است، منوّر می‌گردد. رؤیای دانیال ده از نظرِ نبوی چنان ساختار یافته است که دانیال به جلالِ مسیح، همچون شِکینه بر تختِ کرسیِ رحمت، می‌نگرد، در حالی که آن دو کروبیِ پوشاننده به درونِ صندوق خیره‌اند!

Before the feast of trumpets Elijah claims his message of rain is the only message of rain that is of the Lord, and he sets forth a prediction that reaches its conclusion with a demonstration which proves who is or is not the messenger and what is or what isn’t the message. For three and a half years before Carmel king Ahab was searching for Elijah, for there is a period of controversy that precedes Carmel. Mount Carmel is simply the litmus test where character is manifested. The same period in Millerite history contained the same witness, as those who hated the message shut the faithful out of the churches and the faithful thereafter raised a message calling people out of the fallen former covenant people who were being passed by.

پیش از عید شیپورها، ایلیا ادعا می‌کند که پیام او دربارهٔ باران، تنها پیام بارانی است که از جانب خداوند است؛ و او پیشگویی‌ای را مطرح می‌سازد که فرجام آن با نمایشی به اوج می‌رسد که ثابت می‌کند چه کسی قاصد هست یا نیست، و چه چیزی پیام هست یا نیست. در طول سه سال و نیم پیش از کرمل، اخابِ پادشاه در جست‌وجوی ایلیا بود، زیرا دوره‌ای از مجادله پیش از کرمل وجود دارد. کوه کرمل صرفاً سنگ محکّی است که در آن سیرت آشکار می‌شود. همان دوره در تاریخ میلری نیز همان شهادت را در بر داشت، زیرا آنان که از پیام نفرت داشتند، امینان را از کلیساها بیرون راندند، و امینان پس از آن پیامی برپا کردند که مردم را از میان قومِ پیشینِ عهدِ ساقط‌شده که از ایشان عبور می‌شد، فرا می‌خوانْد.

Peter is at the Pentecostal Sunday law proclaiming the message of Joel, which means Peter is proclaiming the same message when the period of the Midnight Cry begins at the end of the Exeter camp meeting, which began when the prediction of Peter had been corrected as was Snow and Litch’s messages. A controversy always precedes the fulfillment of the prediction. The controversy therefore begins before the fulfillment of the prediction.

پطرس در قانون یک‌شنبهٔ پنطیکاستی، پیام یوئیل را اعلام می‌کند؛ و این بدان معناست که پطرس همان پیام را آنگاه نیز اعلام می‌کند که دورهٔ فریاد نیمه‌شب، در پایان گردهمایی اردوگاهی اکستر، آغاز می‌شود؛ گردهمایی‌ای که آغاز آن هنگامی بود که پیشگوییِ پطرس اصلاح شده بود، همان‌گونه که پیام‌های اسنو و لیچ نیز اصلاح شده بودند. همواره پیش از تحقق پیشگویی، جدالی پدید می‌آید. بنابراین، جدال پیش از تحقق پیشگویی آغاز می‌شود.

The message that causes anxiety for Ahab, Jezebel and her prophets, and the quibbling Jews of Christ day, and the fallen Protestants of Millerite history is identified by Peter as the book of Joel. Before the third litmus test that is marked by the loosing of the ass, Peter’s message is attacked by Laodicean Adventism, and Peter responds to the resistance by identifying that the messengers are not drunk, they are simply a fulfillment of Joel’s three chapters. Joel’s three chapters begin with a scathing condemnation of Laodicean Adventism. When the message reaches the ears of those who are drunken with strong drink they will respond. They confronted Christ as He descended the mount on His way to Jerusalem, and they confronted Him again in Jerusalem.

آن پیام که برای اخاب، ایزابل و انبیای او، و نیز برای یهودیان خرده‌گیرِ روزگار مسیح، و پروتستان‌های ساقطِ تاریخ میلری اضطراب‌برانگیز است، از سوی پطرس به‌عنوان کتاب یوئیل معرفی می‌شود. پیش از سومین محکِ تمییز که با گشوده شدن الاغ نشانه‌گذاری شده است، پیام پطرس از سوی ادونتیسمِ لائودیکیه مورد حمله قرار می‌گیرد، و پطرس در پاسخ به این مقاومت تصریح می‌کند که آن رسولان مست نیستند، بلکه صرفاً تحققِ سه بابِ یوئیل‌اند. سه بابِ یوئیل با محکومیتی سخت و سوزاننده علیه ادونتیسمِ لائودیکیه آغاز می‌شود. هنگامی که این پیام به گوش کسانی برسد که از شرابِ مسکرات مست‌اند، آنان واکنش نشان خواهند داد. آنان مسیح را هنگامی که از کوه به‌سوی اورشلیم فرود می‌آمد، رویاروی شدند، و بار دیگر نیز در اورشلیم با او مقابله کردند.

The ass is loosed, the entry begins; the quibbling Jews want the message silenced. Jesus continues and then stops and weeps over the Adventism’s last day of probationary time. Then in Jerusalem another confrontation with the Jews who wish the people to cease their message. When the sun went down that day, probation for the Jewish nation reached another step. The progression of resistance continues to the death of the cross, and it began in earnest with the resurrection of Lazarus, which marked the arrival of the second angel and the tarrying time.

الاغ رها می‌شود، ورود آغاز می‌گردد؛ یهودیان خرده‌گیر می‌خواهند پیام خاموش شود. عیسی ادامه می‌دهد و سپس می‌ایستد و بر آخرین روزِ زمانِ مهلتِ آزمونیِ ادونتیسم می‌گرید. سپس در اورشلیم، رویارویی دیگری با یهودیانی رخ می‌دهد که می‌خواهند مردم از رساندن پیام خود بازایستند. چون خورشید آن روز غروب کرد، مهلتِ فیض برای قوم یهود به مرحله‌ای دیگر رسید. سیرِ پیش‌روندهٔ مقاومت تا مرگِ صلیب ادامه می‌یابد، و این روند به‌راستی با رستاخیزِ ایلعازر آغاز شد؛ رخدادی که رسیدنِ فرشتهٔ دوم و زمانِ تأخیر را نشان کرد.

> “Bethany was so near Jerusalem that the news of the raising of Lazarus was soon carried to the city. Through spies who had witnessed the miracle the Jewish rulers were speedily in possession of the facts. A meeting of the Sanhedrin was at once called to decide as to what should be done. Christ had now fully made manifest His control of death and the grave. That mighty miracle was the crowning evidence offered by God to men that He had sent His Son into the world for their salvation. It was a demonstration of divine power sufficient to convince every mind that was under the control of reason and enlightened conscience. Many who witnessed the resurrection of Lazarus were led to believe on Jesus. But the hatred of the priests against Him was intensified. They had rejected all lesser evidence of His divinity, and they were only enraged at this new miracle. The dead had been raised in the full light of day, and before a crowd of witnesses. No artifice could explain away such evidence. For this very reason the enmity of the priests grew deadlier. They were more than ever determined to put a stop to Christ’s work.

> «بیت‌عنیا آن‌قدر به اورشلیم نزدیک بود که خبرِ برخیزانیده شدنِ ایلعازر به‌زودی به شهر رسید. از طریق جاسوسانی که آن معجزه را دیده بودند، سران یهود به‌سرعت از واقعیتِ امر آگاه شدند. بی‌درنگ نشستی از سَنهِدرین فراخوانده شد تا تصمیم گرفته شود که چه باید کرد. مسیح اکنون به‌طور کامل تسلطِ خود را بر مرگ و قبر آشکار ساخته بود. آن معجزهٔ عظیم، برترین شاهدی بود که خدا به انسان‌ها عرضه کرد تا نشان دهد که پسرِ خود را برای نجاتِ ایشان به جهان فرستاده است. این، نمایشی از قدرتِ الهی بود که برای متقاعد ساختنِ هر ذهنی که تحتِ فرمانِ عقل و وجدانِ روشن بود، کافی می‌نمود. بسیاری از کسانی که رستاخیزِ ایلعازر را دیدند، به عیسی ایمان آوردند. اما کینهٔ کاهنان نسبت به او شدت یافت. آنان همهٔ شواهدِ کمترِ الوهیتِ او را رد کرده بودند، و این معجزهٔ تازه فقط خشمِ ایشان را برانگیخت. مرده در روشناییِ کاملِ روز، و در برابرِ انبوهی از شاهدان، زنده شده بود. هیچ حیله‌ای نمی‌توانست چنین شاهدی را بی‌اثر سازد. درست به همین سبب، دشمنیِ کاهنان مرگبارتر شد. آنان بیش از هر زمان دیگر مصمم بودند که به کارِ مسیح پایان دهند.»

> “The Sadducees, though not favorable to Christ, had not been so full of malignity toward Him as were the Pharisees. Their hatred had not been so bitter. But they were now thoroughly alarmed. They did not believe in a resurrection of the dead. Producing so-called science, they had reasoned that it would be an impossibility for a dead body to be brought to life. But by a few words from Christ their theory had been overthrown. They were shown to be ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They could see no possibility of removing the impression made on the people by the miracle. How could men be turned away from Him who had prevailed to rob the grave of its dead? Lying reports were put in circulation, but the miracle could not be denied, and how to counteract its effect they knew not. Thus far the Sadducees had not encouraged the plan of putting Christ to death. But after the resurrection of Lazarus they decided that only by His death could His fearless denunciations against them be stopped.” The Desire of Ages, 537.

> صدوقیوں نے، اگرچہ وہ مسیح کے حق میں نہ تھے، پھر بھی اُس کے خلاف اتنی بدخُوئی نہ رکھی تھی جتنی فریسیوں نے رکھی تھی۔ اُن کی نفرت اتنی تلخ نہ تھی۔ لیکن اب وہ پوری طرح خوف زدہ ہو گئے تھے۔ وہ مُردوں کے جی اُٹھنے پر ایمان نہیں رکھتے تھے۔ نام نہاد علم کو پیش کرکے اُنہوں نے یہ استدلال کیا تھا کہ کسی مُردہ بدن کا دوبارہ زندہ کیا جانا ناممکن ہے۔ لیکن مسیح کے چند ہی الفاظ سے اُن کا نظریہ منہدم ہو گیا۔ اُن پر ظاہر کر دیا گیا کہ وہ نہ تو صحائف سے واقف ہیں اور نہ خدا کی قدرت سے۔ وہ اس بات کی کوئی صورت نہ دیکھ سکتے تھے کہ اس معجزہ سے لوگوں پر جو اثر پڑا تھا اُسے کیسے مٹایا جائے۔ لوگوں کو اُس سے کیسے پھیر دیا جاتا جو قبر سے اُس کے مُردوں کو چھین لینے میں غالب آیا تھا؟ جھوٹی خبریں پھیلائی گئیں، لیکن معجزہ سے انکار نہیں کیا جا سکتا تھا، اور وہ یہ نہ جانتے تھے کہ اُس کے اثر کو کیسے زائل کریں۔ یہاں تک صدوقیوں نے مسیح کو قتل کرنے کے منصوبہ کی حوصلہ افزائی نہیں کی تھی۔ لیکن لعزر کے جی اُٹھنے کے بعد اُنہوں نے فیصلہ کر لیا کہ صرف اُسی کی موت سے اُن کے خلاف اُس کی بے باک ملامتوں کو روکا جا سکتا ہے۔” The Desire of Ages, 537.

Lazarus’s death marked the beginning of the four days that Jesus tarried. His death represented the arrival of the second angel, that marks the beginning of the tarrying time. His resurrection marks the resurrection of the two witnesses on December 31, 2023, twenty-two years after 9/11. His resurrection marks the resurrection of Ezekiel’s dead dry bones. His resurrection was typified by the creation of Adam, which consisted of humanity, represented by clay, being combined with Divinity, represented by the breath of life.

مرگِ ایلعازر آغازِ آن چهار روزی را رقم زد که عیسی درنگ کرد. مرگِ او نمایانگرِ آمدنِ فرشتهٔ دوم بود که آغازِ زمانِ درنگ را نشان می‌دهد. رستاخیزِ او نشانگرِ رستاخیزِ آن دو شاهد در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ است، بیست‌ودو سال پس از ۱۱ سپتامبر. رستاخیزِ او نشانگرِ زنده شدنِ استخوان‌های خشکِ مردهٔ حزقیال است. رستاخیزِ او به‌گونه‌ای نمونه‌وار در آفرینشِ آدم پیش‌نموده شد؛ آفرینشی که از پیوندِ انسانیت، که به‌وسیلهٔ خاک نمایانده شده است، با الوهیت، که به‌وسیلهٔ نفخهٔ حیات نمایانده شده است، تشکیل می‌شد.

> “The priests and rulers of the Jews hated Jesus; but multitudes thronged to listen to His words of wisdom and to witness His mighty works. The people were stirred with the deepest interest and anxiously followed Jesus to hear the instructions of this wonderful teacher. Many of the rulers believed on Him, but dared not confess their faith lest they should be put out of the synagogue. The priests and elders decided that something must be done to draw the attention of the people from Jesus. They feared that all men would believe on Him. They could see no safety for themselves. They must lose their position or put Jesus to death. And after they should put Him to death, there would still be those who were living monuments of His power. Jesus had raised Lazarus from the dead, and they feared that if they should kill Jesus, Lazarus would testify of His mighty power. The people were flocking to see him who was raised from the dead, and the rulers determined to slay Lazarus also, and put down the excitement. Then they would turn the people to the traditions and doctrines of men, to tithe mint and rue, and again have influence over them. They agreed to take Jesus when He was alone; for if they should attempt to take Him in a crowd, when the minds of the people were all interested in Him, they would be stoned.” Early Writings, 165.

> “کاهنان و حاکمان یهود از عیسی نفرت داشتند؛ اما انبوه مردم برای شنیدن سخنان حکمت‌آمیز او و دیدن اعمال پرقدرتش گرد می‌آمدند. مردم با عمیق‌ترین علاقه برانگیخته شده بودند و با اشتیاق و اضطراب عیسی را دنبال می‌کردند تا تعالیم این معلم شگفت‌انگیز را بشنوند. بسیاری از حاکمان به او ایمان آوردند، اما جرأت نداشتند ایمان خود را اقرار کنند، مبادا از کنیسه اخراج شوند. کاهنان و مشایخ تصمیم گرفتند که باید کاری انجام شود تا توجه مردم از عیسی منحرف گردد. آنان می‌ترسیدند که همه مردم به او ایمان بیاورند. برای خود هیچ امنیتی نمی‌دیدند. یا باید موقعیت خود را از دست می‌دادند یا عیسی را به قتل می‌رساندند. و پس از آنکه او را به قتل می‌رساندند، باز هم کسانی بودند که یادبودهای زنده قدرت او بودند. عیسی ایلعازر را از مردگان برخیزانیده بود، و آنان بیم داشتند که اگر عیسی را بکشند، ایلعازر بر قدرت عظیم او شهادت دهد. مردم دسته‌دسته می‌آمدند تا او را که از مردگان برخاسته بود ببینند، و حاکمان بر آن شدند که ایلعازر را نیز بکشند و این هیجان را فرونشانند. آنگاه مردم را به سوی سنن و تعالیم انسان‌ها، به عشر دادنِ نعناع و سذاب، بازمی‌گرداندند و دوباره بر آنان نفوذ می‌یافتند. آنان موافقت کردند که عیسی را زمانی بگیرند که تنها باشد؛ زیرا اگر می‌کوشیدند او را در میان جمعیت دستگیر کنند، هنگامی که ذهن‌های مردم یکسره متوجه او بود، سنگسار می‌شدند.” Early Writings, 165.

On July 18, 2020 the two witnesses of Revelation were slain and the second angel and tarrying time arrived. December 31, 2023 the two step resurrection process began. The first step was the foundation; the second step was the erection of the temple upon the foundation. The Laodicean Seventh-day Adventist church hated the message from the time it was born in 1989, and they hate it still. Now that the hated witnesses they thought were dead, are alive again; they will hate the message even more. They will argue about the prediction of July 18, 2020 with a venom that the Jews had for the resurrection of Lazarus. In the history of the temple test, Peter will answer their erroneous charges by pointing to the book of Joel as the answer to all their lies.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، آن دو شاهدِ مکاشفه کشته شدند و فرشتهٔ دوم و زمانِ تأخیر فرا رسید. در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، فرایندِ رستاخیزِ دو مرحله‌ای آغاز شد. مرحلهٔ نخست، پی‌ریزی بود؛ مرحلهٔ دوم، برپاداشتنِ هیکل بر آن پی بود. کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روزِ هفتم از زمانی که این پیام در سال ۱۹۸۹ زاده شد، از آن نفرت داشت، و هنوز نیز از آن نفرت دارد. اکنون که شاهدانِ منفور، که می‌پنداشتند مرده‌اند، دوباره زنده‌اند، از این پیام حتی بیشتر نفرت خواهند داشت. آنان دربارهٔ پیشگوییِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با همان زهری جدال خواهند کرد که یهودیان نسبت به رستاخیزِ ایلعازَر داشتند. در تاریخِ آزمونِ هیکل، پطرس با اشاره به کتابِ یوئیل، به اتهاماتِ باطلِ ایشان پاسخ خواهد داد، زیرا آن کتاب پاسخِ همهٔ دروغ‌های ایشان است.

We will continue this study in the next article.

ہم اس مطالعہ کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔

Back to Articles