Article

# The Book of Daniel - Number Twenty

کتاب دانیال - شمارهٔ بیست

Daniel and the Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry of Kingdoms Rise and Fall

دانیال اور مکاشفہ: سلطنتوں کے عروج و زوال کی نبوی بُنَت کا انکشاف

Author

Jeff Pippenger

Published

December 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Sister White often identifies that the prophetic lessons that are needed to be understood are portrayed with the rise and fall of kingdoms.

خواهر وایت غالباً اشاره می‌کند که درس‌های نبوی‌ای که باید فهمیده شوند، در ظهور و سقوط پادشاهی‌ها به تصویر کشیده شده‌اند.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> «از برآمدن و فرو افتادن ملت‌ها، چنان‌که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه آشکار شده است، باید بیاموزیم که جلال صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است. بابل، با همهٔ قدرت و شکوهش، که جهان ما از آن زمان تاکنون همانندش را هرگز ندیده است—قدرت و شکوهی که به نظر مردم آن روزگار چنان استوار و پایدار می‌نمود—تا چه حد به‌کلی از میان رفته است! همچون «گل علف»، نابود شده است. یعقوب 1:10. به همین‌سان، پادشاهی ماد و فارس، و پادشاهی‌های یونان و روم نیز نابود شدند. و چنین است فرجام هر آنچه خدا را بنیاد خویش ندارد. تنها آنچه با مقصود او پیوند یافته و شخصیت او را بیان می‌کند، می‌تواند پایدار بماند. اصول او تنها چیزهای استواری هستند که جهان ما می‌شناسد.» انبیا و پادشاهان، 548.

The “rise and fall” of the kingdoms that are represented in the books of Daniel and Revelation are the focal point of a correct approach to the study of prophecy. The fall of Babylon is typified by the fall of Nimrod’s Babel in Genesis eleven. Then in Daniel chapter five, Babylon falls again. The papacy’s history of its rise to power in the year 538, and its subsequent fall in 1798, also typifies the final fall of Babylon, for the papal power is prophetically spiritual Babylon. The papacy fell in 1798, and Revelation chapter eighteen outlines its final fall. In Daniel chapter eleven, and verse forty-five, the papacy, represented there as the king of the north, comes to its end with none to help. This takes place when probation closes, for verses forty-five of chapter eleven, and verse one of chapter twelve, represent the same history.

پیشگویی کے مطالعہ کے صحیح منہج میں اُن سلطنتوں کے “عروج و زوال” کو مرکزی اہمیت حاصل ہے جن کی نمائندگی دانی ایل اور مکاشفہ کی کتابوں میں کی گئی ہے۔ بابل کا سقوط، پیدایش کے گیارہویں باب میں نمرود کے بابل کے سقوط کی تمثیل میں ظاہر کیا گیا ہے۔ پھر دانی ایل کے پانچویں باب میں بابل دوبارہ گرتا ہے۔ سنہ 538 میں اقتدار تک پہنچنے اور پھر 1798 میں اس کے بعد آنے والے سقوط کی بابت پاپائیت کی تاریخ بھی بابل کے آخری سقوط کی تمثیل پیش کرتی ہے، کیونکہ نبوتی اعتبار سے پاپائی اقتدار روحانی بابل ہے۔ پاپائیت 1798 میں گری، اور مکاشفہ کا اٹھارہواں باب اس کے آخری سقوط کا خاکہ پیش کرتا ہے۔ دانی ایل کے گیارہویں باب کی پینتالیسویں آیت میں پاپائیت، جو وہاں شمال کے بادشاہ کے طور پر پیش کی گئی ہے، اپنے انجام کو پہنچتی ہے اور کوئی اس کی مدد کرنے والا نہیں ہوتا۔ یہ اُس وقت واقع ہوتا ہے جب مہلتِ آزمائش بند ہو جاتی ہے، کیونکہ گیارہویں باب کی پینتالیسویں آیت اور بارہویں باب کی پہلی آیت ایک ہی تاریخ کی نمائندگی کرتی ہیں۔

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.

> और वह अपने राजमहल के तम्बू समुद्रों के बीच उस महिमामय पवित्र पर्वत पर खड़ा करेगा; तौभी वह अपने अन्त को पहुँचेगा, और उसकी सहायता करनेवाला कोई न होगा। और उसी समय मीकाएल, वह महान प्रधान, जो तेरे लोगों की सन्तानों के लिये खड़ा रहता है, उठ खड़ा होगा; और ऐसा संकट का समय आएगा, जैसा किसी जाति के अस्तित्व में आने से लेकर उस समय तक कभी नहीं हुआ; और उसी समय तेरे लोग छुड़ाए जाएँगे, अर्थात् हर एक जो पुस्तक में लिखा हुआ पाया जाए। दानिय्येल 11:45; 12:1।

The message of the second angel is structured upon the fact that Babylon has fallen twice. Literal Babylon, represented by Nimrod and Belshazzar fell twice, and spiritual Babylon fell in 1798, and does so again, when human probation closes.

پیامِ فرشتۀ دوم بر این واقعیت بنا شده است که بابل دو بار سقوط کرده است. بابلِ واقعی، که نمرود و بلشصر نمایندگان آن بودند، دو بار سقوط کرد؛ و بابلِ روحانی در سال ۱۷۹۸ سقوط کرد و بار دیگر نیز، هنگامی که فرصتِ آزمایشِ انسان بسته می‌شود، سقوط خواهد کرد.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> و فرشته‌ای دیگر از پی آمد و گفت: «بابِلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است؛ همان شهری که همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانید.» مکاشفه ۱۴:۸

The repetition of the fall of Babylon in the second angel provides the prophetic justification for identifying the doubling of words and phrases within the Scriptures as a symbol of the combined messages of the second angel and the Midnight Cry. It also upholds the principle identified by Sister White, concerning the study of prophecy being based upon the rise and fall of the kingdoms represented in the books of Daniel and Revelation. It illustrates the concept that to understand the fall of Babylon, the student of prophecy must bring together all of Babylon’s falls, “line upon line,” to establish the correct prophetic message of the final fall of Babylon.

تکرار سقوط بابل در پیام فرشتهٔ دوم، توجیهی نبوی برای این شناسایی فراهم می‌آورد که دوچندان‌شدن واژگان و عبارات در سراسر کتاب‌مقدس، نمادی از پیام‌های متحدِ فرشتهٔ دوم و ندای نیمه‌شب است. همچنین این امر اصلی را که خواهر وایت مشخص ساخته است تأیید می‌کند؛ اصلی که بر اساس آن، مطالعهٔ نبوت باید بر صعود و سقوطِ پادشاهی‌هایی استوار باشد که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به تصویر کشیده شده‌اند. این مطلب آن مفهوم را نیز به‌تصویر می‌کشد که برای فهم سقوط بابل، دانشجوی نبوت باید همهٔ سقوط‌های بابل را «حکم بر حکم» در کنار هم گرد آورد تا پیام نبویِ درستِ سقوط نهایی بابل را برقرار سازد.

Babylon falling twice in the message of the second angel, is based upon the prophetic rule which identifies that truth is established upon the testimony of two witnesses. The doubling of Babylon’s fall within the message, represents the prophetic methodology that is identified in the Bible as the latter rain. That sacred methodology, which is the latter rain, is the application of bringing various lines of prophecy together “line upon line.” When employed by the student of prophecy, the methodology establishes the “message” of the latter rain. The latter rain message that is established through the application of the sacred methodology, is thereafter proclaimed in the combined prophetic histories of the second angel and the Midnight Cry. This was true in the history of the movement of the first angel, and it is true today, in the history of the movement of the third angel.

سقوط بابل مرتين في رسالة الملاك الثاني قائم على القاعدة النبوية التي تُقرِّر أن الحق يثبت على شهادة شاهدين. وإن تكرار سقوط بابل داخل الرسالة يمثّل المنهجية النبوية التي يعرّفها الكتاب المقدس بأنها المطر المتأخر. تلك المنهجية المقدسة، التي هي المطر المتأخر، هي تطبيق جمع خطوط نبوية متنوعة معًا «سطرًا على سطر». وعندما يستخدمها دارس النبوة، فإن هذه المنهجية تُثبّت «رسالة» المطر المتأخر. ورسالة المطر المتأخر التي تتأسس من خلال تطبيق تلك المنهجية المقدسة، تُنادى بعد ذلك في التواريخ النبوية المترابطة للملاك الثاني وصرخة منتصف الليل. وكان هذا صحيحًا في تاريخ حركة الملاك الأول، وهو صحيح اليوم أيضًا، في تاريخ حركة الملاك الثالث.

Chapters four and five of the book of Daniel, represent the line of history which covers the rise and beginning of Babylon, represented by Nebuchadnezzar in chapter four, and then the fall and ending of Babylon, represented by Belshazzar in chapter five. Together they produce one prophetic line. The prophetic line produced by those two chapters is to be laid over the top of Daniel chapters one through three, in order to establish the latter rain message.

باب‌های چهار و پنجِ کتاب دانیال، خطّ تاریخ را نمایندگی می‌کنند که برخاستن و آغاز بابل را در بر می‌گیرد، که در باب چهار به‌وسیلهٔ نبوکدنصر نمایانده شده است، و سپس سقوط و پایان بابل را، که در باب پنج به‌وسیلهٔ بلشصر نمایانده شده است. این دو با هم یک خطّ نبوّتی را پدید می‌آورند. خطّ نبوّتی‌ای که از این دو باب پدید می‌آید، باید بر فراز باب‌های یک تا سهِ دانیال نهاده شود تا پیام باران آخر برقرار گردد.

The two chapters present the fall and rising again of Nebuchadnezzar and the fall and destruction of Belshazzar, and therefore present the fall of Babylon in the beginning and ending of the line. The line of prophecy created by the two chapters is structured upon Babylon falling, rising, and then falling again. That fact alone identifies that those two chapters represent the message of the second angel. The two chapters represent the history of the earth beast of Revelation thirteen, and in that history the message of the second angel and Midnight Cry is twice proclaimed.

این دو فصل، سقوط و برخاستن دوبارهٔ نبوکدنصر و نیز سقوط و هلاکت بلشصر را ارائه می‌کنند؛ و ازاین‌رو سقوط بابل را در آغاز و پایانِ آن رشته به نمایش می‌گذارند. خط نبوتی‌ای که این دو فصل پدید می‌آورند، بر این ساختار بنا شده است که بابل سقوط می‌کند، برمی‌خیزد، و سپس بار دیگر سقوط می‌کند. همین واقعیت به‌تنهایی نشان می‌دهد که آن دو فصل نمایانگر پیام فرشتهٔ دوم هستند. این دو فصل تاریخِ حیوانِ زمینِ مکاشفه سیزده را بازنمایی می‌کنند، و در آن تاریخ، پیامِ فرشتهٔ دوم و فریادِ نیمه‌شب دو بار اعلان می‌شود.

Therefore, before we begin our consideration of chapters four and five of Daniel, we will identify the sacred methodology which is the latter rain, and then by employing that methodology we will identify the message of the latter rain.

پس، پیش از آن‌که بررسی خود را از فصل‌های چهار و پنجِ دانیال آغاز کنیم، روش‌شناسیِ مقدّسی را که همان بارانِ آخر است، شناسایی خواهیم کرد، و سپس با به‌کارگیریِ آن روش‌شناسی، پیامِ بارانِ آخر را شناسایی خواهیم نمود.

A significant waymark of the history of the first and second angel was the methodology represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation. Those rules were used by men to identify the message of the Midnight Cry, and that message was the latter rain message for that history. A significant waymark of the history of the third angel is the methodology represented as “Prophetic Keys”. Those rules are to be used in conjunction with the rules of William Miller to identify the message of the Midnight Cry in our current history, and the message that is now being established by those rules is the latter rain message of the last days. Miller’s rules represent the early rain in the prophetic history of the earth beast, and those rules combined with the “Prophetic Keys” represent the latter rain in the prophetic history of the earth beast.

یکی از نشانه‌های مهم در تاریخ فرشتهٔ اول و دوم، روش‌شناسی‌ای بود که در قواعد تفسیر نبوی ویلیام میلر نمود یافته است. آن قواعد به‌وسیلهٔ مردان برای شناسایی پیامِ فریاد نیمه‌شب به کار گرفته شد، و آن پیام، پیامِ باران آخر برای آن تاریخ بود. یکی از نشانه‌های مهم در تاریخ فرشتهٔ سوم، روش‌شناسی‌ای است که با عنوان «کلیدهای نبوی» معرفی می‌شود. این قواعد باید همراه با قواعد ویلیام میلر به کار گرفته شوند تا پیامِ فریاد نیمه‌شب در تاریخ کنونی ما شناسایی گردد، و پیامی که اکنون به‌وسیلهٔ آن قواعد در حال استقرار است، پیامِ باران آخرِ ایام آخر است. قواعد میلر نمایانگر باران اول در تاریخ نبویِ حیوانِ زمین است، و آن قواعد در ترکیب با «کلیدهای نبوی» نمایانگر باران آخر در تاریخ نبویِ حیوانِ زمین هستند.

The latter rain is the methodology employed to produce the message. There are those who are deceived because they seek for the latter rain experience, without first seeking the message that produces the experience. The Pentecostal churches of Christianity are a clear example of that deception. That same type of misguided direction is available to those who do seek for the latter rain message, but refuse to seek for the methodology that identifies and establishes the latter rain message. Without the correct methodology, the correct message cannot be identified. Without the correct message, the correct experience is an impossibility.

بارانِ آخر، روشی است که برای پدید آوردنِ پیام به‌کار گرفته می‌شود. کسانی هستند که فریب می‌خورند، زیرا در پیِ تجربهٔ بارانِ آخرند، بی‌آنکه نخست در پیِ پیامی باشند که آن تجربه را پدید می‌آورد. کلیساهای پنتیکاستیِ مسیحیت نمونه‌ای آشکار از آن فریب‌اند. همان نوع جهت‌گیریِ گمراه‌کننده برای کسانی نیز در دسترس است که هرچند در پیِ پیامِ بارانِ آخر هستند، از جستنِ روشی که پیامِ بارانِ آخر را شناسایی و استوار می‌سازد، سر باز می‌زنند. بدونِ روشِ درست، پیامِ درست را نمی‌توان شناسایی کرد. بدونِ پیامِ درست، تجربهٔ درست ناممکن است.

The significance of this biblical fact goes unrecognized by most, for they have never considered the possibility that there is one right way to study the Bible, and that there are many wrong ways to study the Bible. The wrong way to study the Bible, that is by far the most often chosen, is to trust other men’s opinions of what the Bible teaches. It is such a common issue with men, that every church organizes a system to address this falsely perceived need of their flocks. That false need, produces the false work of establishing a system of leaders who are identified as the spiritual experts of biblical understanding that will correctly direct the understanding of the untrained flock. The Bible does identify a very organized system for the structure of a church, which includes elders, prophets and teachers, but the Bible never endorses the corruption of church organization that produces a system of leaders who have been ordained to identify what is or what isn’t truth, and thereafter, who is and who isn’t a heretic.

اهمیت این حقیقتِ کتاب‌مقدّسی از نظر اکثر مردم پنهان مانده است، زیرا آنان هرگز این امکان را در نظر نگرفته‌اند که برای مطالعهٔ کتاب‌مقدّس یک راهِ درست وجود دارد و راه‌های نادرستِ بسیاری نیز برای مطالعهٔ آن هست. راهِ نادرستِ مطالعهٔ کتاب‌مقدّس، که به‌مراتب بیش از همه برگزیده می‌شود، این است که انسان به دیدگاه‌های دیگران دربارهٔ آنچه کتاب‌مقدّس تعلیم می‌دهد اعتماد کند. این مسئله در میان مردم چنان رایج است که هر کلیسا برای پاسخ‌گویی به این نیازِ به‌غلط تصوّر‌شدهٔ گلهٔ خود، نظامی ترتیب می‌دهد. این نیازِ کاذب، کارِ کاذبِ برپا ساختنِ نظامی از رهبران را پدید می‌آورد که به‌عنوان کارشناسانِ روحانیِ فهمِ کتاب‌مقدّس شناخته می‌شوند تا فهمِ گلهٔ تعلیم‌ندیده را به‌درستی هدایت کنند. کتاب‌مقدّس برای ساختار کلیسا نظامی بسیار منظم را معرّفی می‌کند که شامل مشایخ، انبیا و معلّمان است، امّا کتاب‌مقدّس هرگز آن فسادِ سازمان کلیسا را تأیید نمی‌کند که نظامی از رهبران پدید می‌آورد که مقرّر شده‌اند تشخیص دهند چه چیزی حقیقت هست یا نیست، و پس از آن، چه کسی بدعت‌گذار هست یا نیست.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> کوشش کن تا خویشتن را مقبولِ خدا ظاهر سازی؛ کارگری که راستی را به‌درستی تقسیم می‌کند و از شرمساری ندارد. دوم تیموتائوس ۲:۱۵

A church leader is to exhort, rebuke, teach and guard against false doctrines and those who promote the false doctrines, but we are each to “study to show” ourselves “approved unto God,” by “rightly dividing the word of truth.” In doing so, we must know the methodology that the Bible identifies as the correct way to rightly divide the word of truth. The book of Isaiah sets forth these issues in the context of the latter rain, so it is there that we will begin.

एक कलीसिया के अगुवे को झूठी शिक्षाओं और उन्हें बढ़ावा देने वालों के विरुद्ध चेतावनी देते हुए, समझाते हुए, ताड़ना देते हुए और शिक्षा देते हुए पहरा देना चाहिए; परन्तु हम में से प्रत्येक को “अपने आप को परमेश्वर के सामने ग्रहणयोग्य ठहराने के लिये परिश्रम” करना है, “और सत्य के वचन को ठीक रीति से काम में” लाना है। ऐसा करते समय, हमें उस पद्धति को जानना आवश्यक है जिसे बाइबल सत्य के वचन को ठीक रीति से विभाजित करने का उचित मार्ग ठहराती है। यशायाह की पुस्तक इन विषयों को पिछली वर्षा के संदर्भ में प्रस्तुत करती है; अतः हम अपना आरम्भ वहीं से करेंगे।

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:1–13.

> در آن روز، خداوند با شمشیر سخت و عظیم و نیرومندِ خویش، لویاتان، آن مارِ گریزان، یعنی لویاتان، آن مارِ پیچان را کیفر خواهد داد؛ و اژدهایی را که در دریاست، خواهد کشت. در آن روز، برای او بسرایید: «تاکستانِ شرابِ سرخ.» من، خداوند، نگاهبان آن هستم؛ هر لحظه آن را آبیاری خواهم کرد؛ مبادا کسی به آن آسیب رساند، شب و روز آن را محافظت خواهم نمود. غضب در من نیست؛ کیست که خارها و خس‌ها را در جنگ در برابر من بگذارد؟ از میان ایشان خواهم گذشت، و همگی را با هم خواهم سوزانید. یا بگذار به قوت من تمسک جوید، تا با من صلح کند؛ و با من صلح خواهد کرد. او سبب خواهد شد که آنان که از یعقوب‌اند، ریشه بدوانند؛ اسرائیل شکوفه خواهد آورد و غنچه خواهد زد، و روی جهان را از میوه پر خواهد ساخت. آیا او را چنان زده است که زنندگانِ او را زده بود؟ یا آیا او چنان کشته شده است که کشته‌شدگانِ به دست او کشته شدند؟ به اندازه، هنگامی که شاخه می‌زند، با آن محاکمه خواهی کرد؛ او در روزِ بادِ شرقی، بادِ سختِ خود را بازمی‌دارد. پس بدین‌وسیله گناهِ یعقوب زدوده خواهد شد؛ و تمامی ثمره، در برداشتنِ گناهِ او این است: هنگامی که همه سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های گچ که خرد و متلاشی شده‌اند، بسازد، و اشیره‌ها و بت‌ها دیگر برپا نخواهند ماند. با این همه، شهرِ مستحکم ویران خواهد شد، و مسکن متروک گردیده، چون بیابان رها خواهد شد: در آنجا گوساله خواهد چرید، و در آنجا خواهد خوابید، و شاخه‌های آن را خواهد خورد. چون شاخه‌هایش خشک شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را به آتش می‌کشند؛ زیرا این قومی بی‌فهم‌اند؛ از این رو، آن که ایشان را آفرید، بر ایشان رحم نخواهد کرد، و آن که ایشان را صورت داد، بر آنان رأفتی نشان نخواهد داد. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند، از مجرای نهر تا وادی مصر، خوشه‌ها را خواهد تکاند، و شما، ای بنی‌اسرائیل، یک‌یک گرد آورده خواهید شد. و در آن روز واقع خواهد شد که کرناي بزرگ نواخته خواهد شد، و آنان که در سرزمین آشور آماده هلاک بودند، و رانده‌شدگان در سرزمین مصر، خواهند آمد و خداوند را بر کوه مقدس در اورشلیم عبادت خواهند نمود. اشعیا 27:1–13.

In the previous articles, we have repeatedly addressed the “ensign” that is lifted up to call God’s other children out of Babylon. The last verse of Isaiah chapter twenty-seven, addresses the work of the ensign when it says “the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria.” Assyria is a symbol of Babylon in the last days, and those that hear the warning message to come out of Babylon in the verse, come and worship with those represented as the one hundred and forty-four thousand who are prophetically located at “the holy mount at Jerusalem.”

در مقالات پیشین، بارها به «درفش»ی پرداخته‌ایم که برافراشته می‌شود تا دیگر فرزندان خدا را از بابل فراخوانَد. آخرین آیهٔ باب بیست‌وهفتم اشعیا، به کارِ درفش اشاره می‌کند، آنجا که می‌گوید: «و در آن روز، کرناى عظیم نواخته خواهد شد، و آنان که در سرزمین آشور آمادهٔ هلاک بودند، خواهند آمد.» آشور در ایام آخر نمادی از بابل است، و آنان که در این آیه پیامِ هشدارِ خروج از بابل را می‌شنوند، می‌آیند و با کسانی که به‌گونه‌ای نبوی به‌عنوان یکصد و چهل‌وچهار هزار تن در «کوه مقدس در اورشلیم» قرار داده شده‌اند، عبادت می‌کنند.

The verse says, “and it shall come to pass in that day.” “That day,” which is the day when the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other children out of Babylon, is the setting for the entire chapter. The second voice of Revelation chapter eighteen, cries at the Sunday law, when the whore of Tyre is remembered.

آیه می‌گوید: «و در آن روز واقع خواهد شد.» «آن روز» که روزی است که در آن صدای دومِ مکاشفه باب هجده، دیگر فرزندان خدا را از بابل فرا می‌خواند، زمینهٔ تمام این باب را تشکیل می‌دهد. صدای دومِ مکاشفه باب هجده، در هنگام قانون یکشنبه ندا برمی‌آورد، آنگاه که فاحشهٔ صور به یاد آورده می‌شود.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی، جو کہہ رہی تھی، اے میرے لوگو، اس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اس کے گناہوں میں شریک نہ ہو جاؤ، اور تاکہ تم اس کی آفتوں میں سے نہ پاؤ۔ کیونکہ اس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اس کی بدکاریاں یاد کی ہیں۔ مکاشفہ 18:4، 5۔

Isaiah chapter twenty-seven, begins by identifying the same day that the chapter ends with, when it says, “In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea.”

باب بیست‌وهفتمِ اشعیا با مشخص ساختن همان روزی آغاز می‌شود که فصل نیز با آن پایان می‌یابد، آن‌گاه که می‌گوید: «در آن روز، خداوند با شمشیر سخت و عظیم و زورآورِ خویش، لویاتان، آن مارِ گریزان، یعنی همان لویاتان، آن مارِ پیچان، را مجازات خواهد کرد؛ و اژدهایی را که در دریاست خواهد کشت.»

At the Sunday law God’s executive, retributive judgment begins upon the kingdoms of the dragon (the United Nations), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). At the Sunday law the false prophet is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy, and national apostasy produces national ruin. The Sunday law is where God’s executive judgments begin to fall upon the dragon, who is Satan (and whose earthly kingdom is represented as the dragon), the beast and the false prophet. It is a progressive punishment, that begins at the Sunday law. The beginning and the ending of chapter twenty-seven of Isaiah is the Sunday law, and the chapter represents specific issues that are directly connected with the history that leads up to and follows after the Sunday law.

در قانون یک‌شنبه، داوری اجرایی و جزاییِ خدا بر پادشاهی‌های اژدها (سازمان ملل متحد)، وحش (پاپیّت) و نبیِ کاذب (ایالات متحده) آغاز می‌شود. در قانون یک‌شنبه، نبیِ کاذب به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدّس سرنگون می‌گردد، و ارتدادِ ملّی، خرابیِ ملّی را به‌بار می‌آورد. قانون یک‌شنبه همان نقطه‌ای است که داوری‌های اجراییِ خدا آغاز به فرود آمدن بر اژدها می‌کند، که همان شیطان است (و پادشاهیِ زمینیِ او به‌صورت اژدها نمایش داده شده است)، و نیز بر وحش و نبیِ کاذب. این مجازاتی تدریجی است که از قانون یک‌شنبه آغاز می‌شود. آغاز و پایانِ باب بیست‌وهفتمِ اشعیا، قانون یک‌شنبه است، و این باب مسائلِ معیّنی را بازنمایی می‌کند که مستقیماً با تاریخی مرتبط‌اند که به قانون یک‌شنبه منتهی می‌شود و پس از آن ادامه می‌یابد.

We are considering chapter twenty-seven, for it establishes the prophetic setting for chapters twenty-eight and twenty-nine. In those chapters we will find the definition of the latter rain as a methodology, which will allow us to understand the significance of laying chapters four and five of Daniel over the top of chapters one through three of Daniel. After Isaiah chapter twenty-seven, identifies the beginning of the progressive punishment of the dragon’s kingdom, he records that in that period of time, God’s people are commanded to “sing unto her.” Sing unto who?

ما در حال بررسی فصل بیست‌وهفتم هستیم، زیرا این فصل چارچوب نبویِ فصل‌های بیست‌وهشت و بیست‌ونه را برقرار می‌سازد. در آن فصل‌ها، تعریفِ بارانِ آخِر به‌مثابهٔ یک روش‌شناسی را خواهیم یافت؛ امری که به ما امکان خواهد داد اهمیتِ منطبق ساختنِ فصل‌های چهار و پنجِ دانیال بر فصل‌های یک تا سهِ دانیال را درک کنیم. پس از آن‌که فصل بیست‌وهفتمِ اشعیا آغازِ مجازاتِ تدریجیِ پادشاهیِ اژدها را مشخص می‌سازد، او ثبت می‌کند که در آن مقطع زمانی، به قومِ خدا فرمان داده می‌شود که «برای او بسرایید.» برای که بسرایید؟

The answer of who is to be sung to is in the title of the song, for they are to sing “a vineyard of red wine, that the Lord keeps.” The story of the vineyard is the story of God’s people, and it is first mentioned by Isaiah in chapter five.

جواب اینکه برای چه کسی باید سرود خوانده شود، در عنوان این سرود آمده است، زیرا ایشان باید «سرودِ تاکستانِ شرابِ سرخ را که خداوند از آن محافظت می‌کند» بخوانند. داستانِ تاکستان، داستانِ قومِ خداست، و اشعیا نخستین‌بار در باب پنجم از آن یاد می‌کند.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–5.

> اکنون برای محبوب خویش، سرودی دربارهٔ تاکستانِ محبوبم خواهم سرایید. محبوب من تاکستانی داشت بر فراز تپه‌ای بسیار حاصلخیز. و آن را حصار کشید، و سنگ‌هایش را از آن بیرون آورد، و آن را به بهترین نوعِ مو کاشت، و در میانش برجی بنا کرد، و نیز در آن چرخشت ساخت؛ و انتظار داشت که انگور بیاورد، اما انگور وحشی بار آورد. و اکنون، ای ساکنان اورشلیم و ای مردان یهودا، تمنا دارم میان من و تاکستانم داوری کنید. دیگر چه می‌شد برای تاکستانم انجام داد که من در حق آن نکرده باشم؟ پس چرا، هنگامی که انتظار داشتم انگور بیاورد، انگور وحشی بار آورد؟ و اکنون بیایید، شما را آگاه می‌سازم که با تاکستانم چه خواهم کرد: حصارش را برخواهم داشت تا خورده شود، و دیوارش را فروخواهم ریخت تا پایمال گردد. و آن را ویران خواهم ساخت؛ نه هرس خواهد شد و نه بیل خواهد خورد، بلکه خارها و خس‌ها در آن خواهد رویید؛ و همچنین به ابرها فرمان خواهم داد که بر آن باران نبارانند. زیرا تاکستانِ یهوهٔ صبایوت، خاندان اسرائیل است، و مردان یهودا نهالِ دلپذیر اویند؛ و او انتظار انصاف داشت، اما اینک ستم؛ انتظار عدالت داشت، اما اینک فریاد. اشعیا ۵:۱–۵.

In the history of the Sunday law crisis, God’s people are to sing the song of the vineyard to God’s people, for the song says, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” The song of the vineyard is the song identifying the passing by of a former covenant people, while God enters into covenant with those whom Peter says were “in time past were not a people, but are now the people of God.” It identifies that no rain has fallen upon the vineyard, thus identifying the work of Elijah who comes in that period of time, and who alone can produce rain during that period. We know the song is about the passing by of a covenant people, for the song of the vineyard was sung by Christ to ancient Israel, in the period that ancient Israel was being passed by, while God was simultaneously entering into covenant with spiritual Israel.

در تاریخِ بحرانِ قانونِ یک‌شنبه، قومِ خدا باید سرودِ تاکستان را برای قومِ خدا بسرایند، زیرا سرود می‌گوید: «و الآن، ای ساکنانِ اورشلیم و ای مردانِ یهودا، استدعا دارم که در میانِ من و تاکستانم داوری کنید.» سرودِ تاکستان، سرودی است که کنار گذاشته شدنِ یک قومِ عهدِ پیشین را مشخص می‌سازد، در حالی که خدا با کسانی داخلِ عهد می‌شود که پطرس دربارهٔ آنان می‌گوید: «که در زمانِ گذشته قومی نبودید، اما الآن قومِ خدایید.» این سرود نشان می‌دهد که هیچ بارانی بر تاکستان نباریده است، و بدین‌سان خدمتِ ایلیا را که در آن دورهٔ زمانی می‌آید مشخص می‌سازد، و اینکه تنها اوست که در طی آن دوره می‌تواند باران را پدید آورد. ما می‌دانیم که این سرود دربارهٔ کنار گذاشته شدنِ یک قومِ عهد است، زیرا سرودِ تاکستان از سوی مسیح برای اسرائیلِ باستان سروده شد، در دوره‌ای که از اسرائیلِ باستان عبور می‌شد، در حالی که خدا به طور هم‌زمان با اسرائیلِ روحانی داخلِ عهد می‌گردید.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> تمثیلِ دیگر بشنوید: صاحب‌خانه‌ای بود که تاکستانی غرس کرد و پیرامون آن حصاری کشید و در آن چرخُشتَی کند و برجی بنا نهاد، و آن را به باغبانان سپرد و به سفری دور رفت. و چون هنگامِ میوه نزدیک شد، خادمان خود را نزد آن باغبانان فرستاد تا ثمرِ آن را بگیرند. اما باغبانان خادمان او را گرفته، یکی را زدند و دیگری را کشتند و آن دیگری را سنگسار کردند. باز خادمان دیگری، بیش از نخستینان، فرستاد، و با آنان نیز همان کردند. و سرانجام پسر خود را نزد ایشان فرستاد و گفت: «پسرم را حرمت خواهند داشت.» اما چون باغبانان پسر را دیدند، با خود گفتند: «این وارث است؛ بیایید او را بکشیم و میراثش را تصرف کنیم.» پس او را گرفتند و از تاکستان بیرون افکندند و کشتند. پس چون مالکِ تاکستان بیاید، با آن باغبانان چه خواهد کرد؟ به او گفتند: «آن مردمان شریر را به سختی هلاک خواهد کرد و تاکستان خود را به باغبانان دیگری خواهد سپرد که میوه‌های آن را در موسم‌هایش به او بدهند.» عیسی بدیشان گفت: «آیا هرگز در کتب نخوانده‌اید که: سنگی که بنّایان رد کردند، همان سرِ زاویه شده است؛ این از جانب خداوند است و در نظر ما شگفت‌انگیز؟ از این رو به شما می‌گویم که ملکوتِ خدا از شما گرفته خواهد شد و به امتی داده خواهد شد که میوه‌های آن را بیاورد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ اما هر که این سنگ بر او بیفتد، او را خرد و خاکستر خواهد کرد.» و چون رؤسای کاهنان و فریسیان تمثیل‌های او را شنیدند، دریافتند که دربارهٔ ایشان سخن می‌گوید. متی ۲۱:‏۳۳–۴۵.

When Jesus sang the song of God’s vineyard to ancient Israel, they were so drawn into the logic and strength of the message, that when Jesus asked the quibbling Jews, what the Lord of the vineyard would do to those who slew the Son, they could not help but provide the correct answer, when they said, “He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons.”

هنگامی که عیسی سرودِ تاکستانِ خدا را برای اسرائیلِ باستان خواند، آنان چنان در منطق و قوّتِ این پیام مجذوب شدند که، چون عیسی از یهودیانِ مجادله‌گر پرسید صاحبِ تاکستان با کسانی که پسر را کشتند چه خواهد کرد، نتوانستند از دادنِ پاسخِ درست خودداری کنند، آنگاه که گفتند: «او آن مردانِ شریر را به سختی هلاک خواهد کرد، و تاکستانِ خود را به باغبانانِ دیگری واگذار خواهد نمود، که میوه‌های آن را در موسم‌هایش به او خواهند داد.»

Jesus then immediately added another verse to the song, when he sang about the rejected stone, and pulled their answer together with the closing stanza when he stated, “Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.” The “grinding him to powder,” echoes Isaiah twenty-seven making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Both are references to the work of revival carried out by Josiah, who symbolized those in the last days that rediscover the “seven times”, which is the stumbling stone that crushes those who refuse to find it precious.

پس عیسی بی‌درنگ آیه‌ای دیگر بر آن سرود افزود، آنگاه که دربارهٔ سنگِ مردودشده سرود، و پاسخ ایشان را با بندِ پایانی به هم پیوست، چون فرمود: «ازاین‌رو به شما می‌گویم، ملکوتِ خدا از شما گرفته شده، به امّتی داده خواهد شد که میوه‌های آن را بیاورند. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ امّا هر که این سنگ بر او بیفتد، او را کاملاً خرد خواهد کرد.» این عبارتِ «او را کاملاً خرد خواهد کرد» پژواکی است از اشعیا بیست‌وهفت که می‌گوید «همهٔ سنگ‌های مذبح چون سنگ‌های گچی که درهم کوبیده شوند خواهد شد؛ و اشیره‌ها و تمثال‌ها برپا نخواهند ماند.» هر دو اشاره به کارِ احیایی دارند که به‌وسیلهٔ یوشیا انجام شد؛ کسی که نمادِ آنان در ایّامِ آخر بود که «هفت زمان» را از نو کشف می‌کنند، همان سنگِ لغزش که کسانی را که از گران‌بها یافتنِ آن سر باز می‌زنند، درهم می‌شکند.

In the day of the Sunday law, as represented in Isaiah chapter twenty-seven, those who “in time past were not a people,” are to sing the song of the Lord’s vineyard of red wine. These articles have often identified that there is no third message, without a first and a second message. The Sunday law is the third message, and the day of the Sunday law includes the history of the first and second messages. In chapter twenty-seven of Isaiah, the Sunday law is identifying the period represented in Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three. Prophetically, the day of the Sunday law in chapter twenty-seven is identifying the history of September 11, 2001, when the first message was empowered through to the soon-coming Sunday law.

در روزِ قانونِ یک‌شنبه، چنان‌که در باب بیست‌وهفتمِ اشعیا به تصویر کشیده شده است، آنان که «در زمانِ گذشته قومی نبودند» باید سرودِ تاکستانِ شرابِ سرخِ خداوند را بسرایند. این مقالات بارها مشخص کرده‌اند که بدون پیامِ اول و دوم، پیامِ سومی وجود ندارد. قانونِ یک‌شنبه همان پیامِ سوم است، و روزِ قانونِ یک‌شنبه دربرگیرندهٔ تاریخِ پیامِ اول و دوم است. در باب بیست‌وهفتمِ اشعیا، قانونِ یک‌شنبه دوره‌ای را مشخص می‌کند که در بابِ اولِ دانیال به تصویر کشیده شده است، و سپس بار دیگر در باب‌های اول تا سومِ دانیال. از نظرِ نبوتی، روزِ قانونِ یک‌شنبه در باب بیست‌وهفتم، تاریخِ یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ را مشخص می‌کند؛ زمانی که پیامِ اول قوت یافت تا به قانونِ یک‌شنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد برسد.

We will continue on in our consideration of the song that the redeemed are to proclaim in the time leading up to the point where the whore of Rome will begin to sing her song, in the next article.

در مقالۀ بعدی، بررسی خود را دربارۀ سرودی که رستگاران باید در ایامی که به نقطه‌ای منتهی می‌شود که در آن فاحشۀ روم سرود خود را آغاز خواهد کرد، اعلام کنند، ادامه خواهیم داد.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> و نگریستم، و اینک برّه‌ای بر کوه صهیون ایستاده بود، و با او صد و چهل و چهار هزار تن که نام پدر او بر پیشانی‌های ایشان نوشته شده بود. و آوازی از آسمان شنیدم، همچون آواز آب‌های بسیار، و همچون آواز رعدی عظیم؛ و آوازی که شنیدم، آواز چنگ‌نوازانی بود که بر چنگ‌های خویش می‌نواختند. و ایشان سرودی تازه، چنان‌که گویی، در برابر تخت و در برابر آن چهار حیوان و مشایخ می‌سرودند؛ و هیچ‌کس آن سرود را نتوانست آموخت مگر آن صد و چهل و چهار هزار تن که از زمین بازخریده شده بودند. اینان‌اند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان‌اند که هر جا برّه رود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان بازخریده شدند تا نخستین‌میوه‌ها برای خدا و برای برّه باشند. و در دهان ایشان هیچ مکر یافت نشد، زیرا در برابر تخت خدا بی‌عیب‌اند. مکاشفه ۱۴:۱–۵

Back to Articles