Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Eight

کتاب دانیال — نمبر اٹھائیس

Walls

دیوارها

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Nebuchadnezzar represents the beginning of Adventism, the beginning of the United States, the beginning of the Protestant horn and the beginning of the Republican horn. Belshazzar represents the end of all these lines.

نبوکدنصر نمایانگر آغاز ادونتیسم، آغاز ایالات متحده، آغاز شاخ پروتستان و آغاز شاخ جمهوری‌خواه است. بلشصر نمایانگر پایان همهٔ این خطوط است.

Nebuchadnezzar represents the history of the first and second angels’ messages from 1798, through to 1844, and the beginning of God’s investigative judgment. His testimony parallels Daniel chapter one. Belshazzar represents the history of the third angel’s message from 1989, through to the Sunday law, and the beginning of God’s executive judgment. His testimony parallels Daniel chapters one through three.

نبوکدنصر نمایانگر تاریخ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ و آغاز داوری تحقیقیِ خداست. شهادت او با دانیال باب اول به موازات است. بلشصر نمایانگر تاریخ پیام فرشتهٔ سوم از ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه و آغاز داوری اجراییِ خداست. شهادت او با دانیال باب‌های اول تا سوم به موازات است.

Nebuchadnezzar marks the end of the “seven times” that came upon the northern kingdom of Israel in 1798, when his kingdom was restored unto him after living with the heart of a beast. His testimony continues until the opening of the investigative judgment at the end of the “seven times,” that came upon the southern kingdom of Judah in 1844. In his testimony the word “hour” represents the judgment hour message of the first angel, and then again, it represents the arrival of that message. The “hour” in his testimony marks both 1798, and 1844, which both represent the conclusion of the first indignation and the last indignation respectively.

نبوخذنصر يَسِمُ نهاية «الأزمنة السبعة» التي حلّت على المملكة الشمالية، إسرائيل، سنة 1798، حين رُدَّت إليه مملكته بعد أن عاش بقلبِ بهيمة. وتستمر شهادته إلى افتتاح الدينونة التحقيقية عند نهاية «الأزمنة السبعة» التي حلّت على المملكة الجنوبية، يهوذا، سنة 1844. وفي شهادته تمثّل كلمة «الساعة» رسالةَ ساعة الدينونة للملاك الأول، ثم تمثّل أيضًا مجيء تلك الرسالة. فالـ«ساعة» في شهادته تُشير إلى كلٍّ من 1798 و1844، اللتين تمثّلان، على التوالي، ختام السخط الأول وختام السخط الأخير.

Belshazzar’s end is marked by the mystical handwriting that equates to twenty-five hundred and twenty. The “seven times,” whether represented as an “hour,” a “scattering,” or “twenty-five hundred and twenty,” are a symbol of judgment. Nimrod’s judgment was a “scattering,” Nebuchadnezzar’s was “seven times,” and Belshazzar’s was twenty-five hundred and twenty. When Nebuchadnezzar judged the three worthies, he had the furnace heated “seven times,” above normal.

انجامِ بَیلشَصَّر با آن نوشتۀ رازآمیز مشخص می‌شود که معادلِ دو هزار و پانصد و بیست است. «هفت زمان»، خواه به صورتِ «یک ساعت»، «پراکنده‌شدن» یا «دو هزار و پانصد و بیست» نمایش داده شود، نمادی از داوری است. داوریِ نمرود «پراکنده‌شدن» بود، داوریِ نبوکدنصر «هفت زمان» بود، و داوریِ بَیلشَصَّر دو هزار و پانصد و بیست. هنگامی که نبوکدنصر آن سه مردِ شایسته را داوری کرد، فرمان داد کوره را «هفت بار» بیش از حدّ معمول گرم کنند.

The judgment of the “seven times” is marked at the arrival of the first message, and the arrival of the third message. The end of Millerite Adventism in 1863 begins with the rejection of the doctrine of the “seven times,” and one hundred and twenty-six years later in 1989, “the time of the end” for the history of the third angel arrived. One hundred and twenty-six is a symbol of the “seven times”; so the end of the movement of the first angel in 1863, until the beginning of the movement of the third angel in 1989, is bridged together by the “seven times” by the symbolic one hundred and twenty-six.

قضاوتِ «هفت زمان» با فرارسیدنِ پیامِ نخست، و نیز با فرارسیدنِ پیامِ سوم، مشخص می‌شود. پایانِ ادونتیسمِ میلری در سال ۱۸۶۳ با ردِّ تعلیمِ «هفت زمان» آغاز می‌گردد، و یکصد و بیست و شش سال بعد، در ۱۹۸۹، «زمانِ آخر» برای تاریخِ فرشتهٔ سوم فرا رسید. عددِ یکصد و بیست و شش نمادی از «هفت زمان» است؛ بنابراین، پایانِ جنبشِ فرشتهٔ اول در ۱۸۶۳ تا آغازِ جنبشِ فرشتهٔ سوم در ۱۹۸۹، به‌واسطهٔ «هفت زمان» و از طریقِ نمادینِ یکصد و بیست و شش، به یکدیگر پیوند می‌یابد.

Yet the testimony of Belshazzar’s fall in Daniel chapter five, teaches that no one can see the judgment of the “seven times,” even though it is written upon the “wall”. For the Republican horn, the judgment is written on Thomas Jefferson’s “wall of separation of church and state” that is removed in chapter five of Daniel. For the true Protestant horn, the judgment is written on the two sacred charts that are hung upon the “wall” in order that those who read it may run. But in the blindness of Laodicea the words are indiscernible. In both cases, the words of judgment represent that both the true Protestant and Republican horns are weighed in the balances, and found wanting. The story of Belshazzar has a message for the Republican horn, representing the nations of the world.

بااین‌همه، شهادتِ سقوطِ بَیلْشَصَّر در باب پنجمِ دانیال تعلیم می‌دهد که هیچ‌کس نمی‌تواند داوریِ «هفت زمان» را ببیند، هرچند که آن بر «دیوار» نوشته شده است. برای شاخِ جمهوری‌خواه، این داوری بر «دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت»ِ توماس جفرسون نوشته شده است؛ همان دیواری که در باب پنجمِ دانیال برداشته می‌شود. برای شاخِ پروتستانِ حقیقی، این داوری بر دو نمودارِ مقدس نوشته شده است که بر «دیوار» آویخته می‌شوند تا هر که آن را می‌خواند بدود. اما در کوریِ لائودیکیه، این کلمات نامتمایز است. در هر دو مورد، کلماتِ داوری بیانگر آن است که هم شاخِ پروتستانِ حقیقی و هم شاخِ جمهوری‌خواه در ترازوها سنجیده شده‌اند و ناقص یافت شده‌اند. داستانِ بَیلْشَصَّر پیامی برای شاخِ جمهوری‌خواه دارد که نمایانگرِ ملت‌های جهان است.

> “In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to nations of today.” Signs of the Times, July 20, 1891.

> «در تاریخ نبوکدنصر و بلشصر، خدا با ملت‌های امروز سخن می‌گوید.» Signs of the Times، ‏20 ژوئیهٔ 1891.

The story of Belshazzar also has a message for the Protestant horn, representing the people of the world.

داستانِ بلشصر نیز پیامی برای شاخِ پروتستان دارد که نمایندهٔ مردمِ جهان است.

> “In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to the people of today.” Bible Echo, September 17, 1894.

> «در تاریخ نبوکدنصر و بلشصر، خدا با مردم امروز سخن می‌گوید.» Bible Echo، 17 سپتامبر 1894.

The sin of Belshazzar represents the sin of both horns of the earth beast. The sin of either of the horns is found in their rejection of their foundational truths, while having full knowledge of those truths. The Republican horn is held accountable to the light of the Constitution, and the beginning history when that divine document was produced, but has since been progressively rejected. When the nation speaks as a dragon the symbolic wall of separation of church and state will have been removed. For the true Protestant horn, the light from the history of the first and second angels’ messages, when the foundations were established, has been progressively rejected, and will continue to be increasingly rejected, until the “wall” of God’s law will also, ultimately be rejected.

گناه بِلشَصَّر نمایانگر گناه هر دو شاخِ وحشِ زمین است. گناه هر یک از این دو شاخ در این نهفته است که با وجود برخورداری از آگاهی کامل نسبت به حقایق بنیادین خویش، آن حقایق را رد می‌کنند. شاخِ جمهوری‌خواه در برابر نوری که از قانون اساسی و از تاریخ آغازینِ پدید آمدن آن سند الهی تابیده است، مسئول شناخته می‌شود؛ اما آن نور از آن زمان تاکنون به‌تدریج مردود شمرده شده است. هنگامی که آن ملت همچون اژدها سخن بگوید، دیوارِ نمادینِ جداییِ کلیسا و دولت برداشته شده خواهد بود. و برای شاخِ حقیقیِ پروتستان نیز، نوری که از تاریخِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم، آنگاه که بنیادها نهاده شدند، تابیده بود، به‌تدریج رد شده است و همچنان بیش از پیش رد خواهد شد، تا آنکه «دیوار» شریعت خدا نیز سرانجام مردود شمرده شود.

> “The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.

> در اینجا نبی قومی را توصیف می‌کند که در زمانی از ارتداد عمومی از حقیقت و عدالت، در پی آن‌اند که اصولی را که بنیاد ملکوت خداست، باز برقرار سازند. ایشان مرمت‌کنندگانِ رخنه‌ای هستند که در شریعت خدا پدید آمده است—آن دیواری که او برای حفاظتِ برگزیدگانِ خویش بر گرد آنان نهاده است، و اطاعت از احکامِ آن، یعنی عدالت، حقیقت، و طهارت، باید حصارِ دائمیِ ایشان باشد.

> “In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 677, 678.

> „نبی به الفاظی با معنایی بی‌ابهام، کار ویژهٔ این قومِ باقیمانده را که دیوار را بنا می‌کنند، نشان می‌دهد: «اگر پای خود را از سَبَّت بازداری، و در روز مقدس من به پیِ خوشیِ خویش نروی؛ و سَبَّت را لذّت، و مقدّسِ خداوند را مکرم بخوانی؛ و او را حرمت نهی، نه به رفتن در راه‌های خود، و نه به جستنِ خوشیِ خویش، و نه به گفتنِ سخنانِ خود: آنگاه در خداوند متلذذ خواهی شد؛ و من تو را بر بلندی‌های زمین سوار خواهم کرد، و تو را از میراث یعقوبِ پدرت خواهم خورانید؛ زیرا دهان خداوند این را گفته است.» اشعیا ۵۸:۱۳، ۱۴.» انبیا و پادشاهان، ۶۷۷، ۶۷۸.

The biblical methodology revealed by angels to William Miller, represents God’s prophetic laws, and unlike ancient Israel, modern Israel was to be the depositaries of not only the law of the Ten Commandments, but also the prophecies.

روشِ کتاب‌مقدسی‌ای که فرشتگان بر ویلیام میلر آشکار ساختند، نمایانگر قوانین نبویِ خداست؛ و برخلاف اسرائیلِ باستان، اسرائیلِ جدید می‌بایست امانت‌دارِ نه فقط شریعتِ ده فرمان، بلکه نیز نبوت‌ها باشد.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.

> «خدا کلیسای خود را در این روزگار فراخوانده است، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان را فراخواند، تا چون نوری در زمین بایستد. او به‌وسیلهٔ ساطورِ نیرومندِ حقیقت، از رهگذرِ پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به قربی مقدس با خویشتن درآورد. او آنان را امینانِ شریعتِ خویش قرار داده و حقایق عظیمِ نبوت را برای این زمان به ایشان سپرده است. همانندِ وحی‌های مقدسی که به اسرائیلِ باستان سپرده شد، اینها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفه 14 نمایانگر مردمی هستند که نورِ پیام‌های خدا را می‌پذیرند و به‌عنوان عاملانِ او بیرون می‌روند تا هشدار را در سراسر طول و عرضِ زمین به صدا درآورند. مسیح به پیروانِ خود اعلام می‌دارد: “شما نورِ جهان هستید.” صلیبِ جلجتا به هر جان که عیسی را می‌پذیرد چنین سخن می‌گوید: “اینک ارزشِ جان را بنگرید: «به تمامی عالم بروید و انجیل را به هر مخلوقی موعظه کنید.»” نباید به هیچ چیز اجازه داده شود که این کار را بازدارد. این مهم‌ترین کار برای این زمان است؛ باید دامنهٔ آن تا ابدیت امتداد یابد. محبتی که عیسی در قربانی‌ای که برای رستگاریِ انسان‌ها تقدیم کرد نسبت به جان‌های ایشان آشکار ساخت، همهٔ پیروانِ او را به حرکت درخواهد آورد.» شهادت‌ها، جلد 5، 455.

The “great truths of prophecy,” which were delivered by angels, and established through the work of William Miller, are “a sacred trust to be communicated to the world.” The law of the Ten Commandments, the laws of nature, the laws of health and the laws of prophetic study were given by the same Great Lawgiver, and to reject one Commandment is to reject them all. The rejection of the methodology given to William Miller began a progressive rebellion, that ultimately will lead to Adventism rejecting the seventh-day Sabbath.

«عظیم حقایق نبوت» که به‌واسطۀ فرشتگان عطا گردید و از طریق کار ویلیام میلر استوار شد، «امانتی مقدس است که باید به جهان ابلاغ شود.» شریعت ده فرمان، قوانین طبیعت، قوانین تندرستی، و قوانین مطالعۀ نبوت، همگی از سوی همان شارع اعظم داده شده‌اند، و ردّ یک حکم، ردّ همۀ آنهاست. ردّ روش‌شناسیِ داده‌شده به ویلیام میلر، آغازگر شورشی تدریجی بود که سرانجام ادوِنتیسم را به ردّ سبتِ روز هفتم خواهد کشانید.

> “The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.

> خداوند در این ایام آخر با قومِ مُدَّعای خویش منازعه‌ای دارد. در این منازعه، مردانی که در مناصبِ مسئولانه قرار دارند، مسیری را در پیش خواهند گرفت که مستقیماً برخلاف آن چیزی است که نحمیا پیمود. آنان نه تنها خود سَبَّت را نادیده خواهند گرفت و خوار خواهند شمرد، بلکه خواهند کوشید آن را از دیگران نیز پنهان سازند، به‌واسطهٔ مدفون کردن آن در زیر آوارِ رسوم و سنّت. در کلیساها و در اجتماعاتِ بزرگِ فضای باز، خادمان بر مردم ضرورتِ نگاه داشتنِ روزِ نخستِ هفته را اصرار خواهند ورزید. مصیبت‌هایی در دریا و خشکی رخ می‌دهد؛ و این مصیبت‌ها فزونی خواهد گرفت، به‌گونه‌ای که هر فاجعه‌ای از پیِ فاجعه‌ای دیگر به‌سرعت خواهد آمد؛ و آن گروهِ کوچکِ نگاه‌دارانِ باوجدانِ سَبَّت به‌عنوان کسانی معرفی خواهند شد که به سببِ بی‌اعتنایی‌شان به یکشنبه، غضبِ خدا را بر جهان فرود می‌آورند.

> “Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.

> شیطان این دروغ را ترویج می‌کند تا جهان را به اسارت درآورد. نقشهٔ او این است که انسان‌ها را وادار سازد که خطاها را بپذیرند. او در اشاعهٔ همهٔ ادیان باطل نقشی فعال دارد، و در کوشش‌های خود برای تحمیل تعالیم گمراه‌کننده از هیچ کاری فروگذار نخواهد کرد. زیر پوشش غیرت دینی، انسان‌هایی که از روح او تأثیر پذیرفته‌اند، بی‌رحمانه‌ترین شکنجه‌ها را برای همنوعان خود ابداع کرده‌اند و هولناک‌ترین رنج‌ها را بر آنان وارد آورده‌اند. شیطان و عاملانش هنوز همان روح را دارند؛ و تاریخ گذشته در روزگار ما تکرار خواهد شد.

> “There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.

> «مردانی هستند که ذهن و ارادهٔ خود را بر انجام شرارت نهاده‌اند؛ در نهانخانه‌های تاریک دل‌های خویش، جرایمی را که خواهند مرتکب شد در دل مقرر کرده‌اند. این مردان خویشتن‌فریب‌اند. ایشان فرمان عظیم خدا دربارهٔ حق را رد کرده‌اند، و به جای آن، معیاری از آنِ خود برافراشته‌اند، و چون خویشتن را با این معیار می‌سنجند، خود را مقدس اعلام می‌کنند. خداوند به آنان اجازه خواهد داد آنچه را در دل دارند آشکار سازند، و روح آن سروری را که بر ایشان حکم می‌راند به عمل درآورند. او خواهد گذاشت که نفرت خویش از شریعت او را در رفتارشان با کسانی که به الزامات آن وفادارند نشان دهند. آنان به همان روحِ جنون دینی برانگیخته خواهند شد که آن جماعت را که مسیح را مصلوب کردند به پیش می‌راند؛ کلیسا و دولت در همان هم‌آواییِ فاسد با یکدیگر متحد خواهند شد.»

> “The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.

> „کلیسای امروز در جای پای یهودیانِ روزگاران گذشته گام نهاده است؛ آنان که احکام خدا را به‌خاطر سنّت‌های خود کنار گذاشتند. او فریضه را دگرگون کرده، عهد جاودانی را شکسته است، و اکنون نیز، همچون آن زمان، نتیجه آن تکبّر، بی‌ایمانی و بی‌وفایی است. حالت حقیقی او در این سخنان از سرود موسی بیان شده است: «خویشتن را فاسد ساخته‌اند؛ عیب ایشان، عیبِ فرزندان او نیست؛ ایشان نسلی کج‌رو و منحرف‌اند. ای قوم جاهل و نادان، آیا بدین‌سان به خداوند جزا می‌دهید؟ آیا او پدر تو نیست که تو را خریده است؟ آیا او تو را نساخته و استوار نگردانیده است؟» Review and Herald, March 18, 1884.

The ultimate rejection of truth by Adventism occurs at the Sunday law, as Adventism repeats the history of ancient Israel, when “actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.” The progressive rebellion of Adventism is represented in Ezekiel chapter eight, with four escalating abominations, that prophetically mark the four generations of Adventism that began in 1863. The final abomination is when the leaders of Jerusalem bow down to the sun.

ردّ نهایی ادونتیسم به حقیقت، در هنگام قانون یکشنبه رخ می‌دهد، آنگاه که ادونتیسم تاریخ اسرائیل باستان را تکرار می‌کند؛ زمانی که «به تحریک همان روحِ جنونِ مذهبی که اوباشِ مصلوب‌کنندهٔ مسیح را به پیش راند، کلیسا و دولت در همان هماهنگیِ فاسد با یکدیگر متحد خواهند شد.» عصیانِ تدریجیِ ادونتیسم در فصل هشتمِ حزقیال به تصویر کشیده شده است؛ با چهار رجاستِ فزاینده که به‌گونه‌ای نبوی چهار نسلِ ادونتیسم را که در سال 1863 آغاز شد، مشخص می‌سازند. رجاستِ نهایی آن است که رهبران اورشلیم در برابر آفتاب سجده می‌کنند.

> And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.

> اور اُس نے مجھے خُداوند کے گھر کے اندرونی صحن میں لے گیا، اور دیکھو، خُداوند کی ہیکل کے دروازے پر، اُس برآمدہ اور مذبح کے درمیان، قریب پچیس آدمی تھے، جن کی پیٹھیں خُداوند کی ہیکل کی طرف تھیں اور اُن کے چہرے مشرق کی طرف؛ اور وہ مشرق کی طرف رُخ کرکے سورج کو سجدہ کرتے تھے۔ پھر اُس نے مجھ سے کہا، اَے ابنِ آدم، کیا تُو نے یہ دیکھا؟ کیا یہ یہوداہ کے گھرانے کے لیے ہلکی بات ہے کہ وہ یہاں وہ مکروہ کام کرتے ہیں جو وہ کرتے ہیں؟ کیونکہ اُنہوں نے ملک کو ظلم سے بھر دیا ہے، اور پھر لوٹ کر مجھے غضب دلانے لگے ہیں؛ اور دیکھ، وہ شاخ اپنی ناک تک لاتے ہیں۔ پس میں بھی قہر کے ساتھ عمل کروں گا: میری آنکھ رعایت نہ کرے گی، نہ میں رحم کروں گا؛ اور اگرچہ وہ میرے کانوں میں بلند آواز سے فریاد کریں، تو بھی میں اُن کی نہ سنوں گا۔ حزقی ایل 8:16–18۔

The judgment that is brought about at that time is illustrated in the “hour” of Belshazzar’s judgment.

داوری‌ای که در آن زمان واقع می‌شود، در «ساعتِ» داوریِ بِلشَصَّر به تصویر کشیده شده است.

> Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaister of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and shew me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Daniel 5:1–9.

> بلشصرِ بادشاہ نے اپنے ایک ہزار امرا کے لیے ایک عظیم ضیافت کی، اور ان ایک ہزار کے سامنے مَے نوشی کی۔ بلشصر نے، جب وہ مَے چکھ رہا تھا، حکم دیا کہ سونے اور چاندی کے وہ برتن لائے جائیں جنہیں اس کے باپ نبوکدنضر نے یروشلیم میں واقع ہیکل سے نکلوایا تھا، تاکہ بادشاہ اور اس کے امرا، اس کی بیویاں اور اس کی حرم سرا کی عورتیں ان میں پئیں۔ تب وہ سونے کے برتن لائے گئے جو یروشلیم میں خدا کے گھر کی ہیکل سے نکالے گئے تھے؛ اور بادشاہ، اس کے امرا، اس کی بیویاں اور اس کی حرم سرا کی عورتیں ان میں پینے لگیں۔ انہوں نے مَے پی اور سونے، چاندی، پیتل، لوہے، لکڑی اور پتھر کے دیوتاؤں کی ستائش کی۔ اسی گھڑی ایک انسان کے ہاتھ کی انگلیاں نمودار ہوئیں اور شاہی محل کی دیوار کے گچ پر شمعدان کے سامنے لکھنے لگیں؛ اور بادشاہ نے ہاتھ کا وہ حصہ دیکھا جو لکھ رہا تھا۔ تب بادشاہ کے چہرے کا رنگ بدل گیا، اور اس کے خیالات نے اسے مضطرب کر دیا، یہاں تک کہ اس کی کمر کے جوڑ ڈھیلے پڑ گئے اور اس کے گھٹنے ایک دوسرے سے ٹکرانے لگے۔ بادشاہ نے بلند آواز سے حکم دیا کہ نجومیوں، کسدیوں اور فال گیروں کو حاضر کیا جائے۔ اور بادشاہ نے کلام کیا اور بابل کے حکیموں سے کہا، جو کوئی اس نوشتہ کو پڑھ کر اس کی تعبیر مجھے بتائے گا، وہ ارغوانی لباس پہنایا جائے گا، اس کے گلے میں سونے کی زنجیر ڈالی جائے گی، اور وہ مملکت میں تیسرے درجے کا حاکم ہوگا۔ تب بادشاہ کے سب حکیم اندر آئے، لیکن وہ نہ اس نوشتہ کو پڑھ سکے اور نہ اس کی تعبیر بادشاہ پر ظاہر کر سکے۔ تب بلشصر بادشاہ نہایت مضطرب ہوا، اور اس کے چہرے کا رنگ اس میں بدل گیا، اور اس کے امرا حیران رہ گئے۔ دانی ایل 5:1–9۔

In the “same hour” that Belshazzar’s judgment arrived, Shadrach, Meshach and Abednego were cast into the furnace that had been heated “seven times” hotter than normal.

در «همان ساعت» که داوریِ بلشصر فرا رسید، شدرک، میشک و عابدنغو به درون کوره‌ای افکنده شدند که «هفت برابر» بیش از معمول گداخته شده بود.

> Now if ye be ready that at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of music, ye fall down and worship the image which I have made; well: but if ye worship not, ye shall be cast the same hour into the midst of a burning fiery furnace; and who is that God that shall deliver you out of my hands? Shadrach, Meshach, and Abednego, answered and said to the king, O Nebuchadnezzar, we are not careful to answer thee in this matter. If it be so, our God whom we serve is able to deliver us from the burning fiery furnace, and he will deliver us out of thine hand, O king. But if not, be it known unto thee, O king, that we will not serve thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Then was Nebuchadnezzar full of fury, and the form of his visage was changed against Shadrach, Meshach, and Abednego: therefore he spake, and commanded that they should heat the furnace one seven times more than it was wont to be heated. Daniel 3:15–19.

> اکنون اگر آماده باشید که هرگاه صدای کرنا و نی و چنگ و رَباب و بربط و هر نوع موسیقی را بشنوید، به خاک افتاده، تمثالی را که ساخته‌ام سجده کنید، نیکوست؛ اما اگر سجده نکنید، در همان ساعت به میان کورهٔ آتشِ افروخته افکنده خواهید شد؛ و آن خدا کیست که شما را از دست من رهایی دهد؟ شَدرَک، میشَک، و عَبدنَغو در پاسخ به پادشاه گفتند: ای نبوکدنصر، ما را حاجتی نیست که در این امر تو را جواب دهیم. اگر چنین باشد، خدای ما که او را عبادت می‌کنیم قادر است ما را از کورهٔ آتشِ افروخته برهاند، و ای پادشاه، ما را از دست تو نیز رهایی خواهد داد. اما اگر نه، ای پادشاه، بر تو معلوم باشد که خدایان تو را عبادت نخواهیم کرد، و تمثال زرّینی را که برپا داشته‌ای سجده نخواهیم نمود. آنگاه نبوکدنصر از خشم لبریز شد، و سیمای چهره‌اش بر ضدّ شدرک، میشک، و عبدنغو دگرگون گشت؛ پس سخن گفت و فرمان داد که کوره را هفت چندان بیش از آنچه معمول بود گرم کنند. دانیال ۳:‏۱۵–۱۹.

The “hour” of judgment for Belshazzar is the same “hour” of judgment for Shadrach, Meshach and Abednego, and in both lines “seven times” are represented as the symbol of that judgment. The three worthies are representing the two witnesses that ascend with clouds into heaven as the ensign in the “hour” of the great earthquake at the Sunday Law, and Belshazzar represents the judgment of national ruin that is brought upon the earth beast in the very same “hour.”

«ساعت» داوری برای بلشصر همان «ساعت» داوری برای شدرک، میشک و عبدنغو است، و در هر دو خط، «هفت زمان» به‌عنوان نماد آن داوری ارائه شده‌اند. آن سه مرد برگزیده نمایندهٔ دو شاهدی هستند که در «ساعت» زلزلهٔ عظیم در هنگام قانون یکشنبه با ابرها به آسمان صعود می‌کنند، به‌مثابهٔ عَلَم؛ و بلشصر نمایندهٔ داوریِ ویرانیِ ملی است که در همان «ساعت» بر وحشِ زمین وارد می‌شود.

We will continue our study of Belshazzar’s judgment in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به مطالعهٔ خود دربارهٔ داوریِ بِلشَصَّر ادامه خواهیم داد.

> “I am deeply exercised in mind in reference to the low standard of piety among our people. And when I think of the woes passed on Capernaum, I think of how much heavier will come the condemnation upon those who know the truth and have not walked according to the truth, but in the sparks of their own kindling. In the night seasons I am addressing the people in a very solemn manner, beseeching them to ask their own consciences; What am I? Am I a Christian, or am I not? Is my heart renewed? Has the transforming grace of God moulded my character? Are my sins repented of? Are they confessed? Are they forgiven? Am I one with Christ as he is one with the Father? Do I hate what I once loved? Do I now love what I once hated? Do I count all things but loss for the excellency of the knowledge of Christ Jesus? Do I feel I am the purchased possession of Jesus Christ, and that every hour I must consecrate myself to his service?

> «من از بابت معیار پایین دینداری در میان قوم خود، سخت در اندیشه و اضطرابم. و هنگامی که به وای‌هایی که بر کَفَرناحوم اعلام شد می‌اندیشم، به این می‌اندیشم که محکومیتِ آنان که حقیقت را می‌دانند و مطابق حقیقت سلوک نکرده‌اند، بلکه در شراره‌های افروختهٔ خویش راه رفته‌اند، چه‌قدر سنگین‌تر خواهد بود. در پاس‌های شب، من مردم را به شیوه‌ای بسیار جدّی خطاب می‌کنم و از ایشان تمنا دارم که از وجدان خویش بپرسند: من چه هستم؟ آیا مسیحی هستم یا نیستم؟ آیا دل من تازه شده است؟ آیا فیضِ دگرگون‌سازِ خدا شخصیت مرا قالب زده است؟ آیا از گناهانم توبه کرده‌ام؟ آیا آنها را اقرار کرده‌ام؟ آیا آمرزیده شده‌اند؟ آیا با مسیح یک هستم، همان‌گونه که او با پدر یک است؟ آیا از آنچه زمانی دوست می‌داشتم اکنون بیزارم؟ آیا اکنون آنچه را زمانی از آن نفرت داشتم دوست می‌دارم؟ آیا همه‌چیز را در برابر برتریِ معرفتِ مسیحْ عیسی، زیان می‌شمارم؟ آیا احساس می‌کنم که مِلکِ خریداری‌شدهٔ عیسی مسیح هستم و باید هر ساعت خویشتن را به خدمت او تقدیس کنم؟»

> “We are standing upon the threshold of great and solemn events. The whole earth is to be lightened with the glory of the Lord as the waters cover the channels of the great deep. Prophecies are being fulfilled, and stormy times are before us. Old controversies which have apparently been hushed for a long time will be revived, and new controversies will spring up; new and old will commingle, and this will take place right early. The angels are holding the four winds, that they shall not blow, until the specified work of warning is given to the world; but the storm is gathering, the clouds are loading, ready to burst upon the world, and to many it will be as a thief in the night.

> «ما بر آستانهٔ رویدادهایی عظیم و مهیب ایستاده‌ایم. تمامی زمین باید از جلال خداوند منوّر گردد، چنان‌که آب‌ها مجاریِ ژرفای عظیم را می‌پوشانند. نبوت‌ها در حال تحقق‌اند، و روزگاران طوفانی در پیش روی ماست. مجادلات کهنه‌ای که ظاهراً مدت‌های دراز خاموش شده بودند، از نو زنده خواهند شد، و مجادلات تازه‌ای سر برخواهند آورد؛ نو و کهنه درهم خواهند آمیخت، و این امر به‌زودی روی خواهد داد. فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند تا نوزند، تا آن‌گاه که کار معیّنِ هشدار به جهان داده شود؛ اما طوفان در حال گرد آمدن است، ابرها انباشته می‌شوند و آماده‌اند که بر جهان بترکند، و برای بسیاری این همچون دزدی در شب خواهد بود.»

> “Many smiled and would not believe when we told them, twenty and thirty years ago, that the Sunday would be urged upon all the world, and a law be made to compel its observance, and force conscience. We see it being fulfilled. All that God has said of the future will surely come to pass; not one thing will fail of all that he has spoken. Protestantism is now reaching hands across the gulf to clasp hands with papacy, and a confederacy is being formed to trample out of sight the Sabbath of the fourth commandment; and the man of sin, who, at the instigation of Satan, instituted the spurious sabbath, this child of papacy, will be exalted to take the place of God.

> «بسیاری لبخند می‌زدند و باور نمی‌کردند هنگامی که بیست و سی سال پیش به آنان گفتیم که یکشنبه بر تمام جهان تحمیل خواهد شد، و قانونی وضع خواهد گردید تا رعایت آن را اجبار کند و بر وجدان زور آورد. اکنون می‌بینیم که این امر در حال تحقق است. هر آنچه خدا درباره آینده گفته است، بی‌تردید به وقوع خواهد پیوست؛ از تمامی آنچه او گفته است، حتی یک چیز نیز فرو نخواهد افتاد. پروتستانتیسم اکنون دست‌های خود را از فراز این شکاف دراز می‌کند تا با پاپیت دست دهد، و اتحادی در حال شکل‌گیری است تا سَبَتِ فرمان چهارم را از نظرها محو و پایمال کند؛ و آن مرد گناه، که به تحریک شیطان، سَبَتِ جعلی را برقرار ساخت، این فرزند پاپیت، برکشیده خواهد شد تا جای خدا را بگیرد.»

> “All heaven is represented to me as watching the unfolding of events. A crisis is to be revealed in the great and prolonged controversy in the government of God on earth. Something great and decisive is to take place, and that right early. If any delay, the character of God and his throne will be compromised. The armory of heaven is open; all the universe of God and its equipments are ready. One word has justice to speak, and there will be terrific representations upon the earth, of the wrath of God. There will be voices and thunderings and lightnings and earthquakes and universal desolation. Every movement in the universe of heaven is to prepare the world for the great crisis.

> «تمام آسمان به من چنین نمودار شده است که ناظر گشوده‌شدنِ حوادث است. بحرانی قرار است در آن منازعۀ عظیم و طولانی‌مدت در حکومت خدا بر زمین آشکار گردد. امری عظیم و قاطع باید رخ دهد، و آن هم به‌زودیِ تمام. اگر هرگونه تأخیری روی دهد، شخصیت خدا و تخت او به مخاطره خواهد افتاد. اسلحه‌خانۀ آسمان گشوده است؛ تمام عالمِ خدا و سازوبرگِ آن مهیا است. عدالت فقط یک کلمه برای گفتن دارد، و آنگاه بر زمین جلوه‌های هولناکِ غضبِ خدا پدیدار خواهد شد. صداها و رعدها و برق‌ها و زلزله‌ها و ویرانیِ جهانی خواهد بود. هر حرکت در عالمِ آسمان برای آماده ساختن جهان جهت آن بحرانِ عظیم است.»

> “Intensity is taking possession of every earthly element; and as a people who have had great light and wonderful knowledge, many of them are represented by the five sleeping virgins with their lamps, but no oil in their vessels; cold, senseless, with a feeble, waning piety. While a new life is being diffused and is springing up from beneath and taking fast hold of all Satan’s agencies, preparatory to the last great conflict and struggle, a new light and life and power is descending from on high, and taking possession of God’s people who are not dead, as many now are, in trespasses and sins. The people who will now see what is soon to come upon us by what is being transacted before us, will no longer trust in human inventions, and will feel that the Holy Spirit must be recognized, received, presented before the people, that they may contend for the glory of God, and work everywhere in the byways and highways of life, for the saving of the souls of their fellow-men. The only rock that is sure and steadfast is the Rock of Ages. Those only who build on this Rock are secure.

> «شدت در حال تسخیر هر عنصرِ زمینی است؛ و در میان قومی که از نور عظیم و معرفت شگفت‌انگیز برخوردار بوده‌اند، بسیاری از ایشان به آن پنج باکرهٔ خفته با چراغ‌هایشان، اما بی‌روغن در ظرف‌هایشان، تمثیل شده‌اند؛ سرد، بی‌حس، با دینداری‌ای ضعیف و رو به زوال. در حالی که حیاتی نو در حال انتشار است و از زیر سر برمی‌آورد و بر همهٔ عوامل شیطان استوارانه چنگ می‌اندازد، در تدارکِ آخرین نبرد و کشمکش عظیم، نوری تازه و حیاتی تازه و قدرتی تازه از اعلی نازل می‌شود و بر قوم خدا که مرده نیستند، چنان‌که اکنون بسیاری در خطایا و گناهان مرده‌اند، مسلط می‌گردد. قومی که اکنون، از آنچه در برابر ما در جریان است، آنچه را که به‌زودی بر ما خواهد آمد می‌بینند، دیگر به ابداعات بشری اعتماد نخواهند کرد، و احساس خواهند کرد که روح‌القدس باید شناخته شود، پذیرفته شود، و در برابر مردم عرضه گردد، تا ایشان برای جلال خدا مجاهده کنند و در همه‌جا، در گذرگاه‌ها و شاهراه‌های زندگی، برای نجات جان‌های همنوعان خویش کار کنند. تنها صخره‌ای که یقینی و استوار است، صخرهٔ اعصار است. تنها آنان که بر این صخره بنا می‌کنند، در امان‌اند.»

> “Those who are carnally minded now, notwithstanding the warnings given of God in his word and through the testimonies of his Spirit, will never unite with the holy family of the redeemed. They are sensual, debased in thought, and abominable in the sight of God. They have never been sanctified through the truth. They are not partakers of the divine nature, have never overcome self and the world with its affections and lusts. These characters are all through our churches, and as the result the churches are weak and sickly and ready to die. There must be no indifferent testimony borne now, but a decided, pointed testimony, rebuking every impurity, and exalting Jesus. We must as a people be in the attitude of expectation, working and waiting and watching and praying.

> «کسانی که اکنون جسمانی‌ذهن‌اند، با وجود هشدارهایی که خدا در کلام خویش و از طریق شهادت‌های روح خود داده است، هرگز با خاندان مقدّسِ رستگاران متّحد نخواهند شد. ایشان نفسانی‌اند، در اندیشه فرومایه و در نظر خدا مکروه. هرگز به‌واسطۀ حقیقت تقدیس نشده‌اند. از طبیعت الهی بهره‌مند نیستند، و هرگز بر خویشتن و بر جهان با عواطف و شهواتش غلبه نیافته‌اند. این‌گونه اشخاص در سراسر کلیساهای ما یافت می‌شوند، و در نتیجۀ آن، کلیساها ضعیف و بیمارگون و آماده برای مردن‌اند. اکنون نباید هیچ شهادتِ بی‌تفاوتی ادا شود، بلکه شهادتی قاطع و صریح باید داده شود که هر ناپاکی را توبیخ کند و عیسی را سرافراز سازد. ما، به‌عنوان یک قوم، باید در حالت انتظار باشیم، کار کنیم و انتظار بکشیم و بیدار بمانیم و دعا کنیم.»

> “This blessed hope of the second appearing of Christ needs to be presented often to the people, with its solemn realities; looking for the soon appearing of our Lord Jesus to come in his glory, will lead to the regarding of earthly things as emptiness and nothingness. All worldly honor or distinction is of no value, for the true believer lives above the world; his steps are advancing heavenward. He is a pilgrim and stranger. His citizenship is above. He is gathering the sunbeams of the righteousness of Christ into his soul, that he may be a burning and shining light in the moral darkness that has enshrouded the world. What vigorous faith, what lively hope, what fervent love, what holy, consecrated zeal for God is seen in him, and what a decided distinction between him and the world! ‘Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things that shall come to pass, and to stand before the Son of man.’ ‘Watch ye therefore, for ye know not what hour your Lord doth come.’ ‘Therefore be ye ready also; for in such an hour as ye think not the Son of man cometh.” “Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments.’” Pamphlets, 38–40.

> “مبارک امید، یعنی امیدِ ظهورِ ثانویِ مسیح، باید بارها و بارها با همهٔ واقعیت‌های خطیرش به مردم عرضه شود؛ چشم‌به‌راهِ ظهورِ نزدیکِ خداوند ما عیسی در جلال او بودن، آدمی را به این می‌رساند که امور زمینی را پوچی و هیچ بشمارد. هرگونه عزت یا امتیاز دنیوی بی‌ارزش است، زیرا ایماندارِ حقیقی فراتر از جهان زیست می‌کند؛ گام‌های او به سوی آسمان پیش می‌رود. او زائری است و غریبی. تابعیت او در بالاست. او پرتوهای آفتابِ عدالتِ مسیح را در جان خویش گرد می‌آورد تا در تاریکیِ اخلاقی‌ای که جهان را دربر گرفته است، چراغی فروزان و تابان باشد. چه ایمانِ نیرومندی، چه امیدِ زنده‌ای، چه محبتِ سوزانی، چه غیرتِ مقدس و وقف‌شده‌ای برای خدا در او دیده می‌شود، و چه تمایزِ آشکاری میان او و جهان وجود دارد! ‘پس بیدار باشید و هر وقت دعا کنید تا شایسته شمرده شوید که از همهٔ این چیزهایی که واقع خواهد شد، رهایی یابید و در حضور پسر انسان بایستید.’ ‘پس بیدار باشید، زیرا نمی‌دانید خداوند شما در چه ساعتی می‌آید.’ ‘پس شما نیز آماده باشید، زیرا پسر انسان در ساعتی می‌آید که گمان نمی‌برید.’ ‘اینک، چون دزد می‌آیم. خوشا به حال آن که بیدار می‌ماند و جامه‌های خود را نگاه می‌دارد.’” رساله‌ها، 38–40.

Back to Articles