Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nine

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شماره نُه

Number Nine

نمبر نائن

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

I have reached the point in this introduction to the book of Joel to briefly summarize some of the points from the first eight articles and identify what we should expect from the book of Joel now that we take it up more directly, and then of course what does that have to do with the battles of Raphia and Panium of Daniel 11:11–16?

من در این مقدمه بر کتاب یوئیل به جایی رسیده‌ام که برخی از نکات هشت مقالهٔ نخست را به‌اختصار جمع‌بندی کنم و مشخص سازم که اکنون که به‌طور مستقیم‌تر به کتاب یوئیل می‌پردازیم، چه باید از آن انتظار داشته باشیم؛ و سپس، البته، این امر چه ارتباطی با نبردهای رافیا و پانیوم در دانیال ۱۱:‏۱۱–۱۶ دارد؟

We have placed an emphasis upon the song of the vineyard for “experience” is represented by a “song” prophetically. One of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand as they sing the song of Moses and the Lamb, which is simply John’s way to represent Isaiah’s vineyard song. Every major prophet begins their books with condemnations against Israel for their rebellion, or you could say that every major prophet first sings the song of the vineyard. I contend that Joel’s song of the vineyard in chapter one is one of the most important revelations about the vineyard song. I could not say if I am correct or not, but the reason I am of this conviction is the prophetic connections that are symbolically represented in the book of Joel appear to be a key, or perhaps an axle for several spokes. Joel’s testimony not only connects with the other parallel lines, but it seems to set a point of reference, especially through the symbolism of the vineyard being destroyed in chapter one, and the next two chapters identifying both the image of the beast testing time in the United States and also the image of the beast testing time for the world. And it is all set within the context of a vineyard, and a vineyard isn’t a living vineyard—if it gets no rain.

ما بر «سرودِ تاکستان» تأکید نهاده‌ایم، زیرا در نبوت، «تجربه» به‌وسیلهٔ «سرود» بازنمایی می‌شود. یکی از ویژگی‌های آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر این است که سرود موسی و بره را می‌سرایند، که این صرفاً شیوهٔ یوحنا برای بازنماییِ سرودِ تاکستانِ اشعیاست. هر نبیِ بزرگ، کتاب خود را با محکومیت‌هایی علیه اسرائیل به سبب عصیانش آغاز می‌کند؛ یا می‌توان گفت که هر نبیِ بزرگ، نخست سرودِ تاکستان را می‌سراید. من بر این باورم که سرودِ تاکستانِ یوئیل در باب اول، یکی از مهم‌ترین مکاشفات دربارهٔ سرودِ تاکستان است. نمی‌توانم بگویم که آیا در این امر درست می‌گویم یا نه، اما سببِ این اعتقاد آن است که پیوندهای نبوی که به‌گونه‌ای نمادین در کتاب یوئیل بازنمایی شده‌اند، به نظر می‌رسد کلیدی باشند، یا شاید محوری برای چندین پره. شهادتِ یوئیل نه‌تنها با دیگر خطوطِ موازی پیوند می‌یابد، بلکه به نظر می‌رسد نقطه‌ای مرجع نیز برقرار می‌سازد، به‌ویژه از رهگذرِ نمادپردازیِ ویران شدنِ تاکستان در باب اول، و نیز از رهگذرِ این‌که دو بابِ بعدی هم زمانِ آزمایشِ تصویرِ وحش را در ایالات متحده شناسایی می‌کنند و هم زمانِ آزمایشِ تصویرِ وحش را برای جهان. و همهٔ این‌ها در بسترِ یک تاکستان قرار داده شده است، و تاکستان، تاکستانی زنده نیست—اگر بارانی دریافت نکند.

We have also placed an emphasis on the prophetic period that is represented by the symbol of “how long?” I felt the necessity of reminding us of this previously established principle about “how long” to put an emphasis upon the “capstone” that was, and is also the foundation and corner stone. The final full development of the Midnight Cry message that is now under way is the “capstone.” Based upon the foundations that capstone is Miller’s jewels shining ten times brighter than in the beginning.

ہم نے اُس نبوتی مدت پر بھی زور دیا ہے جس کی نمائندگی “کب تک؟” کی علامت کرتی ہے۔ میں نے یہ ضرورت محسوس کی کہ “کب تک؟” کے بارے میں پہلے سے قائم شدہ اس اصول کی یاد دہانی کرائی جائے تاکہ اُس “سربستہ پتھر” پر زور دیا جائے جو تھا، اور جو بنیاد اور کونے کا پتھر بھی ہے۔ نصفُ اللیل کی پکار کے پیغام کی آخری کامل ترقی، جو اب جاری ہے، وہی “سربستہ پتھر” ہے۔ اُن بنیادوں پر قائم ہو کر یہ سربستہ پتھر مِلر کے جواہرات ہیں جو ابتدا کے مقابلے میں دس گنا زیادہ روشن چمک رہے ہیں۔

Based upon God’s “marvelous works” the capstone is when His people transition from a Laodicean experience unto a Philadelphian experience, which is when those people become the 8th that is of the 7 and also when they transition from the church militant to the church triumphant. This transition is the capstone. The transition is accomplished when God’s people hear and see the “capstone” message and it is marvelous in their eyes. The capstone message is the climax for it brings together all of the symbolic “capstone” truths together. The message of “seven times” was Miller’s foundation stone, and it was to be the Millerite capstone. Pentecost was the capstone to the Pentecostal season, just as was the Midnight Cry the capstone of the Millerite movement of the first and second angels.

بر بنیاد «اعمالِ شگفت‌انگیز» خدا، سنگِ سرْزاویه آن هنگام است که قوم او از تجربه‌ای لائودیکیه‌ای به تجربه‌ای فیلادلفیه‌ای انتقال می‌یابند؛ و این همان زمانی است که آن قوم «هشتمی که از آن هفت است» می‌شوند، و نیز هنگامی که از کلیسای مجاهد به کلیسای ظافر گذر می‌کنند. این انتقال، همان سنگِ سرْزاویه است. این انتقال آنگاه تحقق می‌یابد که قوم خدا پیامِ «سنگِ سرْزاویه» را می‌شنوند و می‌بینند، و آن در نظر ایشان شگفت‌انگیز است. پیامِ «سنگِ سرْزاویه» اوج است، زیرا همهٔ حقایقِ نمادینِ «سنگِ سرْزاویه» را با هم گرد می‌آورد. پیامِ «هفت زمان» سنگِ بنیادِ میلر بود، و قرار بود سنگِ سرْزاویهٔ میلری باشد. پنتیکاست سنگِ سرْزاویهٔ دورهٔ پنتیکاستی بود، همان‌گونه که فریادِ نیمه‌شب سنگِ سرْزاویهٔ جنبشِ میلریِ فرشتهٔ اول و دوم بود.

As the climax or capstone of the 46-year period in which Christ built the Millerite temple of the first and second angels, the capstone was to become the foundation stone for Christ’s work of building the temple of the one hundred and forty-four thousand. That foundation stone was set up in 1844 as the light to lighten the path to heaven, and for this reason God’s people at the end of the world are to return to the “old paths” in order to find rest. If and when they return to the pioneer history of the Millerites, they find that the message of the Midnight Cry was the climax of the foundational history. The Midnight Cry was a manifestation of the outpouring of the Holy Spirit. When a soul returns to the “old paths” and finds the “bright light” that was set up at the beginning or foundational point of the path he finds the Midnight Cry, which Jeremiah identifies as “rest.”

به‌عنوان اوج یا سنگِ سَرانجامِ دورهٔ چهل‌وشش‌ساله‌ای که در آن مسیح معبدِ میلریِ فرشتهٔ اوّل و دوّم را بنا کرد، همان سنگِ سَرانجام می‌بایست به سنگِ بنیادِ کارِ مسیح در بنای معبدِ یکصد و چهل‌وچهار هزار تن بدل شود. آن سنگِ بنیاد در سال 1844 برپا شد تا نوری باشد برای روشن ساختنِ راهِ آسمان؛ و از این‌رو قومِ خدا در پایانِ جهان باید به «راه‌های قدیم» بازگردند تا آرامش را بیابند. اگر و هرگاه آنان به تاریخِ پیشگامانِ میلری بازگردند، درمی‌یابند که پیامِ فریادِ نیمه‌شب اوجِ تاریخِ بنیادی بود. فریادِ نیمه‌شب ظهوری از ریزشِ روح‌القدس بود. هنگامی که جانی به «راه‌های قدیم» بازمی‌گردد و «نورِ درخشان»ی را که در آغاز یا نقطهٔ بنیادیِ راه برپا شده بود می‌یابد، فریادِ نیمه‌شب را می‌یابد؛ همان که ارمیا آن را «آرامش» می‌نامد.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «در آغاز راه، در پشت سر ایشان نوری درخشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان “فریاد نیمه‌شب” است. این نور در سراسر راه می‌تابید و برای پاهای ایشان روشنایی می‌بخشید تا مبادا بلغزند.»

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> «Եթե նրանք իրենց աչքերը հաստատուն պահում էին Հիսուսի վրա, որ իրենց առջև էր՝ առաջնորդելով նրանց դեպի քաղաքը, ապա ապահով էին։ Բայց շուտով ոմանք հոգնեցին և ասացին, թե քաղաքը դեռ շատ հեռու է, և իրենք սպասում էին, որ արդեն իսկ մուտք գործած կլինեին այնտեղ։ Այն ժամանակ Հիսուսը քաջալերում էր նրանց՝ բարձրացնելով Իր փառավոր աջ բազուկը, և Նրա բազկից լույս էր ելնում, որ ծածանվում էր ադվենտիստների խմբի վրա, և նրանք բացականչում էին. «Ալելուիա՛»։ Մյուսները անխոհեմաբար մերժեցին իրենց հետևում եղած լույսը և ասացին, թե ոչ թե Աստված էր, որ իրենց այսքան հեռու էր առաջնորդել։ Նրանց հետևում եղած լույսը մարեց՝ նրանց ոտքերը թողնելով կատարյալ խավարի մեջ, և նրանք սայթաքեցին, կորցրին նշանառության կետն ու Հիսուսին տեսադաշտից, և ճանապարհից վայր ընկան՝ դեպի ներքևում գտնվող խավար ու ամբարիշտ աշխարհը»։ Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

The capstone of Millerite history is the foundation stone for the history of the one hundred and forty-four thousand. From the beginning of the three angels in 1798 until the church triumphant is raised up in fulfillment of cleansing of the sanctuary at the Sunday law the path is illuminated with the message of the Midnight Cry, for the parable is about Adventism, and how God raises up a people to perfectly reflect His character as probation closes for mankind during the Sunday law crisis.

سنگِ سرِ تاریخِ میلری، سنگِ بنیادِ تاریخِ یک‌صد و چهل و چهار هزار است. از آغازِ سه فرشته در سال 1798 تا هنگامی که کلیسای ظافر در تحققِ تطهیرِ مقدّس در زمانِ قانونِ یکشنبه برپا می‌گردد، این راه با پیامِ فریادِ نیمه‌شب منوّر است؛ زیرا این مَثَل دربارهٔ ادونتیسم است، و اینکه خدا چگونه قومی را برمی‌انگیزد تا در حالی که مهلتِ آزمایشِ بشر در بحرانِ قانونِ یکشنبه به پایان می‌رسد، شخصیتِ او را به‌گونه‌ای کامل منعکس سازند.

On the path, Jesus is leading and He continues to lighten the path by raising His glorious right arm. There is therefore a bright light at the beginning of the path and a bright light leading to the end of the path. Jesus as Alpha and Omega illustrates the end with the beginning, so the light at both ends of the path is the message of the Midnight Cry.

در این راه، عیسی پیشاپیش رهبری می‌کند و همچنان با برافراشتن بازوی راستِ پرجلال خود، راه را روشن‌تر می‌سازد. بنابراین، در آغازِ راه نوری درخشان هست و نوری درخشان نیز تا پایانِ راه هدایت می‌کند. عیسی به‌عنوان آلفا و اُمگا، پایان را با آغاز نشان می‌دهد؛ ازاین‌رو، نورِ هر دو انتهای راه، پیامِ فریادِ نیمه‌شب است.

The first angel arrived in 1798 and announced that the hour of His judgment had arrived, “Saying … the hour of his judgment is come.” The hour of judgment came in 1798 and when it began the marriage between Christ and His new bride—Philadelphian Millerite Adventism began. Christ was to be married on October 22, 1844 and from 1798 to 1844 the bride was made ready. The bride was Philadelphian, for there was no condemnation upon Christ’s bride, for she made herself ready—she was pure. The announcement of the judgment is the announcement of the marriage at the beginning in 1798 that arrived at the end in 1844.

El primer ángel llegó en 1798 y anunció que la hora de Su juicio había llegado: “Diciendo… la hora de su juicio ha llegado.” La hora del juicio llegó en 1798, y cuando comenzó, dio inicio el matrimonio entre Cristo y Su nueva esposa: el adventismo milerita filadelfiano. Cristo había de casarse el 22 de octubre de 1844, y desde 1798 hasta 1844 la esposa fue preparada. La esposa era filadelfiana, pues no había condenación sobre la esposa de Cristo, porque ella se preparó a sí misma; era pura. El anuncio del juicio es el anuncio del matrimonio al principio, en 1798, que llegó a su consumación al final, en 1844.

The foundational light and the capstone light for the Millerite movement was the message announcing the marriage—the message of the Midnight Cry. The Midnight Cry was the foundation and capstone of the history of the first and second angels as well as Millerite history and the capstone of Millerite history is the foundation stone of the history of the one hundred and forty-four thousand as well as being the capstone. The temple construction is finished when the capstone is placed and the work of placing that final “marvelous” stone began in July 2023.

نورِ بنیادی و نورِ سنگِ سرپوشِ جنبشِ میلری، پیامی بود که ازدواج را اعلام می‌کرد—یعنی پیامِ فریادِ نیمه‌شب. فریادِ نیمه‌شب، هم بنیاد و هم سنگِ سرپوشِ تاریخِ فرشتهٔ اول و دوم، و نیز تاریخِ میلری بود؛ و سنگِ سرپوشِ تاریخِ میلری، سنگِ بنیادِ تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نیز هست، و در عین حال سنگِ سرپوشِ آن نیز می‌باشد. بنای هیکل هنگامی کامل می‌شود که سنگِ سرپوش نهاده شود، و کارِ نهادنِ آن سنگِ نهاییِ «شگفت‌انگیز» در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد.

There are various prophetic fulfillments that will make up the capstone, but the capstone also represents the climax of a message. Pentecost was the capstone of the message of the Pentecostal season, just as the light of the “seven times” that came through the pen of Hiram Edson in 1856, was the intended capstone to Miller’s message, for the first foundational truth Miller discovered was the “seven times.” In 1856, rejecting the new light of the capstone truth equated to choosing to die in the wilderness of Laodicea, as ancient Israel had done over a forty-year period. This identifies July of 2023 as 1856, the turning point from Philadelphia to Laodicea in Millerite history and the reversal from Laodicea unto Philadelphia in the history of the one hundred and forty-four thousand. Christ did not marry an impure woman in 1844, for she was Philadelphian and He will marry a bride from Philadelphia at the Sunday law. But first she must make herself ready. Are you ready?

پیشگویی‌های گوناگونی وجود دارند که سنگِ سرِ بنا را تشکیل خواهند داد، اما سنگِ سرِ بنا همچنین نمایانگر اوجِ یک پیام است. پنطیکاست سنگِ سرِ بنای پیامِ فصلِ پنطیکاست بود، همان‌گونه که نوریِ «هفت زمان» که در سال 1856 از طریق قلمِ هیرام ادسون آمد، سنگِ سرِ بنای مقصودِ پیامِ میلر بود، زیرا نخستین حقیقتِ بنیادی که میلر کشف کرد «هفت زمان» بود. در سال 1856، رد کردنِ نورِ جدیدِ حقیقتِ سنگِ سرِ بنا، معادلِ برگزیدنِ مرگ در بیابانِ لائودیکیه بود، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان در طولِ یک دورهٔ چهل‌ساله چنین کرده بود. این، ژوئیهٔ 2023 را به‌عنوانِ 1856 شناسایی می‌کند، نقطهٔ عطف از فیلادلفیه به لائودیکیه در تاریخِ میلری، و وارونگی از لائودیکیه به‌سوی فیلادلفیه در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نفر. مسیح در سال 1844 با زنی ناپاک ازدواج نکرد، زیرا او فیلادلفیایی بود، و او در قانونِ یکشنبه با عروسی از فیلادلفیه ازدواج خواهد کرد. اما نخست او باید خود را آماده سازد. آیا تو آماده‌ای؟

> Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Luke 12:32.

> مَترس، ای گلهٔ کوچک؛ زیرا خشنودیِ پدرِ شما در این است که ملکوت را به شما عطا کند. لوقا 12:32.

On October 22, 1844 the Lord married the bride He had made ready to follow Him into the history of the third angel, and all that the third angel represents, but by 1863 the history of the third angel was diverted into the wilderness of Laodicea. The history of 1844 unto 1863 represents the period of the third angel, thus providing an illustration of the foolish virgins in the time period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The virgins are wheat and tares who are being separated by messages typified by angels—for it is the angels that do the work of separating.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، خداوند با عروسی که آماده ساخته بود تا او را به درون تاریخِ فرشتهٔ سوم و هر آنچه فرشتهٔ سوم نمایندگی می‌کند، پیروی کند، ازدواج نمود؛ اما تا سال ۱۸۶۳، تاریخِ فرشتهٔ سوم به بیابانِ لائودیکیه منحرف شد. تاریخِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نمایانگرِ دورهٔ فرشتهٔ سوم است، و بدین‌سان تصویری از باکره‌های نادان را در بازهٔ زمانیِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار فراهم می‌آورد. این باکره‌ها گندم و کُلاله‌اند که به‌وسیلهٔ پیام‌هایی که به‌واسطهٔ فرشتگان نمونه‌وار شده‌اند از هم جدا می‌شوند—زیرا این فرشتگان‌اند که کارِ جداسازی را انجام می‌دهند.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> «سپس فرشتهٔ سوم را دیدم. فرشتهٔ همراه من گفت: “کار او هولناک است. مأموریت او دهشت‌آور است. او همان فرشته‌ای است که باید گندم را از علف‌های هرز جدا سازد، و گندم را برای انبار آسمانی مُهر کند، یا ببندد. این امور باید تمام ذهن، تمام توجه را به خود معطوف سازد.”» Early Writings, 119.

The three angel’s messages of Revelation fourteen are the latter rain message that divides and binds the two classes.

سه پیام فرشتهٔ مکاشفهٔ باب چهارده، پیام بارانِ آخر است که آن دو طبقه را از هم جدا می‌کند و به هم پیوند می‌دهد.

> “To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

> «به یوحنا صحنه‌هایی از علاقه‌ای عمیق و تکان‌دهنده در تجربهٔ کلیسا گشوده شد. او موقعیت، خطرات، کشمکش‌ها و رهایی نهایی قوم خدا را دید. او پیام‌های پایانی را که باید محصول زمین را به کمال برسانند ثبت می‌کند، خواه همچون بافه‌هایی برای انبار آسمانی، یا همچون دسته‌های هیزم برای آتش‌های هلاکت. موضوعاتی بس عظیم‌الاهمیت، به‌ویژه برای کلیسای آخر، بر او مکشوف گردید، تا آنان که می‌بایست از خطا به سوی حقیقت بازگردند، دربارهٔ خطرات و کشمکش‌هایی که در برابر آنان است تعلیم یابند. هیچ‌کس لازم نیست دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد در تاریکی باشد.» نزاع عظیم، 341.

It is “words of truth” which in this generation are “the closing messages which are to ripen the harvest,” and which separate the two classes. That work is also the work of the “dirt brush man” from Miller’s dream.

یہی وہ "سچائی کے الفاظ" ہیں جو اس نسل میں "اختتامی پیغامات ہیں جو فصل کو پکانے والے ہیں،" اور جو دو طبقوں کو ایک دوسرے سے جدا کرتے ہیں۔ یہ کام میلر کے خواب کے "مٹی جھاڑنے والے آدمی" کا کام بھی ہے۔

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «“که بادبیزن او در دست اوست، و او خرمنگاه خویش را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.” متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های تطهیر بود. به‌وسیلهٔ کلمات حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون بسیاری بیش از حد مغرور و خودعادل‌پندار بودند که توبیخ را بپذیرند، و بیش از حد دلبستهٔ دنیا بودند که زندگیِ فروتنی را قبول کنند، از عیسی روی گردانیدند. بسیاری هنوز نیز همان کار را می‌کنند. جان‌ها امروز نیز آزموده می‌شوند، همان‌گونه که آن شاگردان در کنیسهٔ کَفَرناحوم آزموده شدند. هنگامی که حقیقت به دل رسانده می‌شود، می‌بینند که زندگی‌شان با ارادهٔ خدا مطابق نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند آن کارِ ازخودگذشتگی را بر عهده گیرند. از این‌رو، وقتی گناهانشان آشکار می‌شود، خشمگین می‌گردند. ایشان آزرده‌خاطر دور می‌شوند، همان‌گونه که شاگردان، در حالی که زمزمه‌کنان می‌گفتند: “این سخنی سخت است؛ که می‌تواند آن را بشنود؟” عیسی را ترک کردند.» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

Beginning at the great disappointment of 1844 the waymarks and transactions through to 1863 represent the history of 9/11 unto the Sunday law. Why is 1844 9/11 you ask?

با آغاز از نومیدی عظیمِ ۱۸۴۴، نشانه‌های راه و رویدادها تا سال ۱۸۶۳، تاریخِ ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه را بازنمایی می‌کنند. می‌پرسید چرا ۱۸۴۴ همان ۱۱ سپتامبر است؟

Sister White’s writings are clear that the third angel arrived on October 22, 1844, but also arrived in 1888 which typifies 9/11. More importantly all the prophets isolate the very history of 9/11 unto the Sunday law, so it is not the testimony of two or three, but the united testimony of every witness from God’s Word that 9/11 to the Sunday law is the period where “the effect of every vision” is accomplished.

نوشته‌های خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کنند که فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آمد، اما همچنین در ۱۸۸۸ نیز آمد که نمونهٔ نمادین ۱۱ سپتامبر است. مهم‌تر از آن، همهٔ انبیا دقیقاً تاریخِ ۱۱ سپتامبر را تا قانون یکشنبه جدا می‌سازند؛ ازاین‌رو، این نه شهادتِ دو یا سه تن، بلکه شهادتِ متحدِ هر شاهد از کلام خداست که ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه دوره‌ای است که در آن «اثرِ هر رؤیا» به انجام می‌رسد.

The history of the third angel’s arrival and conclusion was from 1844 to 1863 and represents the period of God’s marvelous works from 9/11 unto the Sunday law. That history is also represented by 1840 to 1844, and in that line 1840 is the alpha and 1844 the omega. In the line of 1844 to 1863, 1844 is the alpha and 1863 is the omega. 1844 is both alpha and omega.

تاریخِ ورود و اختتامِ فرشتۀ سوم از 1844 تا 1863 بود و نمایانگر دورۀ اعمال شگفت‌انگیز خدا از 9/11 تا قانونِ یک‌شنبه است. آن تاریخ همچنین به‌وسیلۀ 1840 تا 1844 بازنموده می‌شود، و در آن خط، 1840 آلفا و 1844 اُمگا است. در خطِ 1844 تا 1863، 1844 آلفا و 1863 اُمگا است. 1844 هم آلفا است و هم اُمگا.

The cross aligns with 1844, and the Alpha and Omega shed His blood at the cross. From 9/11 (1840) we find Revelation ten setting forth the history that begins with John eating the little book in 1840 and then the disappointment in his stomach in 1844. The eating is the beginning; the stomach marks the end. The last verse of chapter ten represents the history being repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

صلیب با ۱۸۴۴ همسو است، و آلفا و اُمگا خون خود را بر صلیب ریخت. از ۹/۱۱ (۱۸۴۰) مکاشفهٔ ده را می‌یابیم که تاریخی را بیان می‌کند که با خوردن کتاب کوچک توسط یوحنا در ۱۸۴۰ آغاز می‌شود و سپس با ناامیدی در شکم او در ۱۸۴۴ ادامه می‌یابد. خوردن، آغاز است؛ شکم، پایان را نشان می‌دهد. آخرین آیهٔ باب ده نمایانگر آن است که این تاریخ در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار بار دیگر تکرار می‌شود.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:10, 11.

> و من آن کتاب کوچک را از دست فرشته گرفتم و آن را خوردم؛ و در دهانم چون عسل شیرین بود؛ و چون آن را خوردم، شکمم تلخ شد. و او به من گفت: «تو باید باز دربارۀ قوم‌ها و امت‌ها و زبان‌ها و پادشاهان بسیار نبوت کنی.» مکاشفه ۱۰:۱۰، ۱۱

Revelation chapter ten and Habakkuk chapter two represent two chapters that provide witness to the prophetic period of 1840 unto 1844. The history of 1844 unto 1863 begins at a waymark of disappointment, followed by a scattering that is followed by a gathering. In that period the prophetic history of Habakkuk’s two tables concludes when the second table was printed in 1849 and published abroad in 1850. The period of Habakkuk’s tables was from May of 1842 when the 1843 chart was published and the prophetic period ended where it began with the publication of one of Habakkuk’s two tables. The 1843 chart is the alpha and the 1850 chart is the omega.

مکاشفه باب دهم و حبقوق باب دوم دو بابی را بازنمایی می‌کنند که بر دورهٔ نبویِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ گواهی می‌دهند. تاریخِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ از نشانه‌ای از نومیدی آغاز می‌شود، و پس از آن پراکندگی‌ای می‌آید که خود با گردآوری دنبال می‌شود. در آن دوره، تاریخِ نبویِ دو لوحِ حبقوق هنگامی به فرجام می‌رسد که لوح دوم در ۱۸۴۹ چاپ شد و در ۱۸۵۰ در خارج منتشر گردید. دورهٔ الواحِ حبقوق از ماه مه ۱۸۴۲ آغاز شد، زمانی که نمودار ۱۸۴۳ منتشر گردید، و آن دورهٔ نبوی در همان‌جا که آغاز شده بود پایان یافت: با انتشار یکی از دو لوحِ حبقوق. نمودار ۱۸۴۳ آلفا است و نمودار ۱۸۵۰ امگا.

In 1856 Hiram Edson wrote a series of articles which took William Miller’s understanding of the “seven times” to a new level. Edson’s work was the omega of Miller’s work bringing Miller’s foundation truth to the position of a capstone which was intended to empower God’s people. Miller’s light on the “seven times” was the alpha and Edson’s light on the “seven times” was the omega.

در سال ۱۸۵۶، هیرام ادسن مجموعه‌ای از مقالات نوشت که فهم ویلیام میلر از «هفت زمان» را به سطحی تازه رساند. کار ادسن، اُمگای کار میلر بود و حقیقت بنیادیِ میلر را به جایگاه سنگِ سرزاویه‌ای رساند که مقصود از آن توانمند ساختن قوم خدا بود. نور میلر دربارهٔ «هفت زمان»، آلفا بود و نور ادسن دربارهٔ «هفت زمان»، اُمگا.

In 1863 the movement changed into the church which would ultimately bring about a movement from its own body, the same way that the Millerites came from Protestants, and just as the disciples came out of Judaism to Christianity and just as Joshua and Caleb came from the former covenant people who were destined to die in the wilderness.

در سال ۱۸۶۳ آن جنبش به کلیسایی دگرگون شد که سرانجام از درون پیکر خود جنبشی پدید می‌آورد؛ همان‌گونه که میلری‌ها از میان پروتستان‌ها برخاستند، و همان‌گونه که شاگردان از یهودیت به مسیحیت بیرون آمدند، و نیز همان‌گونه که یوشع و کالیب از میان قومِ عهدِ پیشین که مقدر بودند در بیابان بمیرند، برخاستند.

In the very same history, (1844 to 1863) the Republican horn of the earth beast is going through a parallel struggle that ultimately breaks out into the Civil War which all historians agree reached its midpoint in 1863 with Lincoln’s Emancipation Proclamation. Lincoln represents the first Republican president, who took the oath of Presidency following the worst Democratic President in history up to that point. He was later assassinated. All these prophetic characteristics and others are repeated with the last Republican president.

در همان تاریخ، (1844 تا 1863)، شاخ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین از میان نبردی موازی می‌گذرد که سرانجام در جنگ داخلی فوران می‌کند؛ جنگی که همهٔ مورخان اتفاق نظر دارند که نقطهٔ میانیِ آن در سال 1863، با اعلامیهٔ آزادی بردگانِ لینکلن، فرا رسید. لینکلن نمایندهٔ نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه است که پس از بدترین رئیس‌جمهور دموکرات در تاریخ تا آن زمان، سوگند ریاست‌جمهوری یاد کرد. او بعدتر ترور شد. تمامی این ویژگی‌های نبوی، و نیز ویژگی‌های دیگر، با آخرین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه تکرار می‌شود.

1844 unto 1863 included a scattering and gathering. 1863 represents the Sunday law, so the scattering that took place in 1844 is the only scattering until 1863 when the Laodicean Seventh-day Adventists were scattered unto the wilderness of Laodicea. 1844 produced a scattering and 1863 produced a scattering, thus witnessing to the fact that the history is an identified prophetic symbol, for it begins with an alpha scattering in 1844 and ends with an omega scattering in 1863. The first scattering arrived on July 18, 2020 and the final omega scattering is fulfilled at the Sunday law.

از 1844 تا 1863 شاملِ یک پراکندگی و یک گردآوری بود. سال 1863 نمایانگر قانون یکشنبه است؛ بنابراین، پراکندگی‌ای که در 1844 روی داد، تنها پراکندگی تا سال 1863 است، زمانی که ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه به بیابانِ لائودیکیه پراکنده شدند. سال 1844 یک پراکندگی پدید آورد و سال 1863 نیز یک پراکندگی پدید آورد؛ و بدین‌سان بر این حقیقت گواهی می‌دهد که این تاریخ، نمادی نبویِ شناخته‌شده است، زیرا با یک پراکندگیِ آلفا در 1844 آغاز می‌شود و با یک پراکندگیِ اومگا در 1863 پایان می‌یابد. نخستین پراکندگی در 18 ژوئیهٔ 2020 فرا رسید و پراکندگی نهاییِ اومگا در قانون یکشنبه به انجام می‌رسد.

> “The time is coming when we shall be separated and scattered, and each one of us will have to stand without the privilege of communion with those of like precious faith; and how can you stand unless God is by your side, and you know that he is leading and guiding you?” Review and Herald, March 25, 1890.

> «Viene el tiempo cuando seremos separados y esparcidos, y cada uno de nosotros tendrá que permanecer firme sin el privilegio de la comunión con aquellos de una fe igualmente preciosa; y ¿cómo podréis permanecer firmes a menos que Dios esté a vuestro lado, y sepáis que él os está dirigiendo y guiando?» Review and Herald, 25 de marzo de 1890.

Its not enough for God to stand “by your side,” you must also “know that he is leading and guiding you.” This fact is a subject of prophecy represented by the various phrases based upon when “ye shall know the Lord.”

این کافی نیست که خدا «در کنار تو» بایستد؛ تو همچنین باید «بدانی که او تو را رهبری و هدایت می‌کند.» این حقیقت، موضوعی نبوی است که در عبارات گوناگونِ مبتنی بر این بیان بازنمایی شده است که «خواهید دانست که خداوند را.»

> And ye shall eat in plenty, and be satisfied, and praise the name of the Lord your God, that hath dealt wondrously with you: and my people shall never be ashamed. And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. … So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 2:26, 27, 3:17.

> اور تم خوب کھاؤ گے اور سیر ہو جاؤ گے، اور خداوند اپنے خدا کے نام کی ستایش کرو گے، جس نے تمہارے ساتھ عجیب کام کیے ہیں؛ اور میری قوم کبھی شرمندہ نہ ہوگی۔ اور تم جانو گے کہ میں اسرائیل کے درمیان ہوں، اور یہ کہ میں خداوند تمہارا خدا ہوں، اور کوئی اَور نہیں؛ اور میری قوم کبھی شرمندہ نہ ہوگی۔ … پس تم جانو گے کہ میں خداوند تمہارا خدا ہوں، جو صیون میں، میرے کوہِ مقدس پر، سکونت کرتا ہوں؛ تب یروشلیم مقدس ہوگا، اور پھر اجنبی اُس میں سے کبھی نہ گزریں گے۔ یوایل 2:26، 27، 3:17۔

When Jerusalem is holy, she is the church triumphant, for the church militant is defined is a church made up of wheat and tares, and when “no strangers pass through” “Jerusalem” “anymore” God’s people “shall know” “that he is leading and guiding.” They know, for they are those who have fulfilled the prayer of “seven times,” which includes confessing that God had not been leading you as a Laodicean, but when your change to a Philadelphian you will know “that he is leading and guiding” and that God is “in the midst of Israel.”

جب یروشلیم مُقدّس ہو جاتی ہے تو وہ کلیسیائے غالبہ ہوتی ہے، کیونکہ کلیسیائے مجاہدہ کی تعریف ایک ایسی کلیسیا کے طور پر کی جاتی ہے جو گیہوں اور کڑوے دانوں پر مشتمل ہو؛ اور جب “کوئی اجنبی” “یروشلیم” میں “پھر کبھی داخل نہ ہوگا،” تو خدا کے لوگ “جان لیں گے” “کہ وہ راہنمائی اور رہبری کر رہا ہے۔” وہ جانتے ہیں، کیونکہ وہ وہی ہیں جنہوں نے “سات بار” کی دعا کو پورا کیا ہے، جس میں اس امر کا اقرار شامل ہے کہ خدا لاودیکیائی حالت میں تمہاری راہنمائی نہیں کر رہا تھا؛ لیکن جب تمہاری تبدیلی فیلدلفیائی حالت میں ہو جائے گی تو تم “جان لو گے” “کہ وہ راہنمائی اور رہبری کر رہا ہے” اور یہ کہ خدا “اسرائیل کے درمیان” ہے۔

The alpha scattering (disappointment) of April 19 and the omega scattering (disappointment) of October 22 is marked by the first official publication after the great disappointment of October 22. Publishing is a prophetic marker in Millerite history and the prophetic history of the United States, so the first thing officially published after 1844 is a waymark of that history, and the waymark identifies a scattering.

پراکندگیِ آلفا (یأس) در ۱۹ آوریل و پراکندگیِ اُمگا (یأس) در ۲۲ اکتبر با نخستین نشریۀ رسمی پس از یأس بزرگِ ۲۲ اکتبر مشخص می‌شود. نشر، در تاریخ میلری و در تاریخ نبویِ ایالات متحده، یک نشانۀ نبوی است؛ ازاین‌رو، نخستین چیزی که پس از ۱۸۴۴ به‌طور رسمی منتشر شد، یک علامتِ راه در آن تاریخ است، و آن علامتِ راه یک پراکندگی را مشخص می‌سازد.

## 1847—The Remnant Scattered Abroad

۱۸۴۷ — باقیماندگانِ پراکنده در سرزمین‌های دور و نزدیک

> “A Word to the ‘Little Flock.’

> «کلامی برای “گلهٔ کوچک”»

> “The following articles were written for The Day-Dawn, which has been published at Canandaigua, New York, by O. R. L. Crosier. But as that paper is not now published, and as we do not know as it will be published again, it is thought best by some of us in Maine, to have them given in this form. I wish to call the attention of the ‘little flock’ to those things which will very soon take place on this earth. . . .

> «مقالات زیر برای نشریۀ The Day-Dawn نوشته شده بود که به وسیلۀ O. R. L. Crosier در Canandaigua، نیویورک، منتشر می‌شد. اما چون آن نشریه اکنون منتشر نمی‌شود، و چون نمی‌دانیم که آیا بار دیگر منتشر خواهد شد یا نه، برخی از ما در مِین صلاح دیده‌ایم که آنها در این صورت عرضه شوند. مایلم توجهِ «گلۀ کوچک» را به آن اموری جلب کنم که بسیار به‌زودی بر این زمین واقع خواهند شد....»

> “The reader will have observed that three communications from the pen of Mrs. E. G. White were included in A Word to the ‘Little Flock.’ . . .

> «خواننده ملاحظه کرده است که سه پیام از قلم خانم الن جی. وایت در کتاب A Word to the “Little Flock” گنجانده شده بود.»

> “The second communication from Mrs. White, found on pages 14–18, is an account of her first vision under the title, To the Remnant Scattered Abroad. This was written December 20, 1845, as a personal letter to Enoch Jacobs, and was first published by the recipient in The Day-Star of January 24, 1846. Then on April 6, 1846, it was reprinted in broadside form by James White and H. S. Gurney. The statement as it appears in A Word to the ‘Little Flock,’ with the exception of minor editorial changes and added scripture references, is identical with the full account of the vision as first printed.” James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

> "دوسرا مراسلہ جو مسز وائٹ کا ہے، اور جو صفحات 14–18 پر پایا جاتا ہے، اُن کے پہلے رویا کا بیان ہے، جس کا عنوان ہے، To the Remnant Scattered Abroad۔ یہ 20 دسمبر 1845 کو اینوک جیکبز کے نام ایک شخصی خط کے طور پر لکھا گیا، اور سب سے پہلے اس کے وصول کنندہ نے اسے The Day-Star کے 24 جنوری 1846 کے شمارے میں شائع کیا۔ پھر 6 اپریل 1846 کو جیمز وائٹ اور H. S. Gurney نے اسے بروڈ سائیڈ کی صورت میں دوبارہ شائع کیا۔ یہ بیان، جیسا کہ وہ A Word to the ‘Little Flock’ میں ظاہر ہوتا ہے، معمولی اداراتی تبدیلیوں اور اضافی کتابِ مقدس حوالہ جات کے سوا، اُس رویا کے مکمل بیان سے یکساں ہے جیسا کہ وہ پہلی بار شائع ہوا تھا۔" James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

1844 marks the arrival of an angel and a disappointment. In 1845 the first vision is written and it is published in 1846. The first vision is to “the remnant scattered abroad.” I doubt that the unmarried teenage prophetess knew when she wrote out her first vision that a prophetic characteristic of the “remnant” is that the remnant would of prophetic necessity need to be “scattered abroad,” as one of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand. In 1846 the Whites were married, thus changing Ellen’s last name to White. In the same year the Whites began to keep the seventh-day Sabbath. In 1846 the covenant is marked as finalized, the prophetic marriage that began in 1844 was consummated in 1846, and in 1847 the first official publication is printed and mailed.

1844 با آمدن فرشته‌ای و نیز با یک ناامیدی مشخص می‌شود. در سال 1845 نخستین رؤیا نوشته می‌شود و در 1846 منتشر می‌گردد. نخستین رؤیا خطاب به «باقیماندهٔ پراکنده در میان بلاد» است. من تردید دارم که آن نبیّهٔ نوجوانِ مجرد، هنگامی که نخستین رؤیای خود را به نگارش درمی‌آورد، می‌دانست که یکی از ویژگی‌های نبویِ «باقیمانده» این است که آن باقیمانده، به اقتضای ضرورت نبوی، باید «در میان بلاد پراکنده» باشد، به‌عنوان یکی از خصوصیاتِ یکصد و چهل و چهار هزار. در 1846 وایت‌ها ازدواج کردند و بدین‌سان نام خانوادگی الن به وایت تغییر یافت. در همان سال، وایت‌ها نگاه‌داشتِ سبتِ روز هفتم را آغاز کردند. در 1846 عهد به‌عنوان امری نهایی‌شده مشخص می‌شود؛ آن ازدواج نبوی که در 1844 آغاز شده بود، در 1846 به کمال رسید، و در 1847 نخستین نشریهٔ رسمی چاپ و ارسال شد.

## May, 1850

مه ۱۸۵۰

> “DEAR READER—My object in this review has been to expose error by the light of sacred truth. . . .

> «ای خوانندۀ عزیز—مقصود من در این بررسی آن بوده است که خطا را به نور حقیقت مقدس آشکار سازم....»

> “In presenting this little work to the scattered flock, I have discharged my duty to them, in this respect, and may God add his blessing. Amen.” James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

> «با پیشکش این رسالۀ کوچک به گلۀ پراکنده، وظیفۀ خود را نسبت به ایشان از این حیث ادا کرده‌ام، و باشد که خدا برکت خویش را بر آن بیفزاید. آمین.» جیمز وایت، The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

The publication by James White is identifying that his audience was still a scattered flock, but it is also the defense of the seventh-day Sabbath. This is the message of the third angel in its infancy in terms of Millerite Adventism understanding of the Sabbath and the third angel. It is published the same year the 1850 chart is published and together they represent the raising up of the Lord’s army for the approaching Sunday law crisis. Jesus always illustrates the end with the beginning and those who presented the message in 1844 who employed the 1843 chart, were typifying those who would present the message employing the 1850 chart. The beginning of the period of Habakkuk’s two tables, men were proclaiming the message of the hour in conjunction with Habakkuk’s table and in 1850 James White is presenting the message of the third angel along with the 1850 chart. The chart was made by Brother Nichols in the 1849 time period, a period of time when James and Ellen White were living with Brother Nichols. James White was directly associated with the 1850 chart’s production and in that year he began to proclaim the third angel’s message.

انتشارِ جیمز وایت نشان می‌دهد که مخاطبان او هنوز گلّه‌ای پراکنده بودند، اما این نوشته همچنین دفاعی از سَبْتِ روزِ هفتم است. این، پیامِ فرشتهٔ سوم در دورانِ طفولیتِ آن است، از حیثِ فهمِ ادونتیسمِ میلریتی از سَبْت و فرشتهٔ سوم. این نوشته در همان سالی منتشر شد که نمودارِ ۱۸۵۰ منتشر گردید، و این دو با هم نمایانگرِ برانگیخته شدنِ لشکرِ خداوند برای بحرانِ قریب‌الوقوعِ قانونِ یکشنبه‌اند. عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، و آنان که در ۱۸۴۴ با به‌کارگیریِ نمودارِ ۱۸۴۳ پیام را عرضه کردند، نمونهٔ آنانی بودند که با به‌کارگیریِ نمودارِ ۱۸۵۰ پیام را عرضه خواهند کرد. در آغازِ دورهٔ دو لوحِ حبقوق، مردانْ پیامِ آن ساعت را همراه با لوحِ حبقوق اعلام می‌کردند، و در ۱۸۵۰ جیمز وایت پیامِ فرشتهٔ سوم را همراه با نمودارِ ۱۸۵۰ ارائه می‌کند. این نمودار به‌دستِ برادر نیکولز در دورهٔ زمانیِ ۱۸۴۹ ساخته شد، یعنی در زمانی که جیمز و الن وایت با برادر نیکولز زندگی می‌کردند. جیمز وایت به‌طور مستقیم با تولیدِ نمودارِ ۱۸۵۰ مرتبط بود، و در همان سال اعلامِ پیامِ فرشتهٔ سوم را آغاز کرد.

> “September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «23 سپتامبر [1850] خداوند به من نشان داد که او برای بار دوم دست خود را دراز کرده است تا باقیماندۀ قوم خویش را بازآورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری، تلاش‌ها باید دوچندان شود. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل مضروب و دریده شد؛ اما اکنون در زمانِ گردآوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و جراحات ایشان را خواهد بست. در زمانِ پراکندگی، کوشش‌هایی که برای انتشار حقیقت انجام می‌شد، تأثیر اندکی داشت و اندک یا هیچ ثمری به بار نمی‌آورد؛ اما در زمانِ گردآوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردن قوم خویش نهاده است، تلاش‌ها برای انتشار حقیقت اثرِ مقصودِ خود را خواهند داشت. همگان باید در این کار متحد و غیور باشند. دیدم که برای هر کسی مایۀ شرم است که برای هدایت رفتار ما اکنون در زمانِ گردآوری، به زمانِ پراکندگی به‌عنوان نمونه رجوع کند؛ زیرا اگر خدا اکنون بیش از آنچه در آن زمان برای ما انجام داد، کاری نکند، اسرائیل هرگز گرد آورده نخواهد شد. همان‌قدر ضروری است که حقیقت در یک نشریه منتشر شود، که موعظه گردد.» Review and Herald, November 1, 1850.

> “The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

> «این دیدگاه که خداوند “دست خود را بار دوم دراز کرده بود تا باقی‌ماندگان قوم خویش را باز آورد”، در صفحهٔ 74، فقط به اتحاد و قوّتی اشاره دارد که زمانی در میان کسانی که منتظر مسیح بودند وجود داشت، و نیز به این واقعیت که او آغاز کرده بود بار دیگر قوم خود را متحد سازد و ایشان را برخیزاند.» Early Writings, 86.

Sister White in Early Writings is commenting upon the passage from Review and Herald in connection with her employing the prophet Isaiah’s words when she said, “the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people.” He stretched out His hand in 1850. When He gathered those people into the Most Holy Place on October 22, 1844 it was at the conclusion of the scattering from 677 BC until October 22, 1844. Literal Judah residing in the literal glorious land were scattered for 2520 years in agreement with the “seven times” of Leviticus twenty-six in 677 BC. At the conclusion of the 2520 years spiritual Israel was gathered on October 22, 1844 and they were immediately scattered and the scattering concluded when the Lord stretches forth His hand a second time. He gathers them the second time in the passage to accomplish two things; to “bind up his people” and to “raise up” His people.

خواهر وایت در کتاب «نوشته‌های نخستین» دربارهٔ آن بخش از Review and Herald اظهار نظر می‌کند، در ارتباط با به‌کار بردن سخنان نبی، اشعیا، از سوی او، آنگاه که گفت: «خداوند به من نشان داد که او دست خود را بار دوم دراز کرده است تا باقیماندهٔ قوم خویش را باز آورد.» او در سال 1850 دست خود را دراز کرد. هنگامی که در 22 اکتبر 1844 آن قوم را به قدس‌الاقداس گرد آورد، این در پایان پراکندگی‌ای بود که از 677 BC تا 22 اکتبر 1844 ادامه داشت. یهودای تحت‌اللفظی که در سرزمین جلالیِ تحت‌اللفظی ساکن بود، مطابق با «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش، در سال 677 BC برای 2520 سال پراکنده گردید. در پایان 2520 سال، اسرائیل روحانی در 22 اکتبر 1844 گرد آورده شد و بی‌درنگ پراکنده شد، و آن پراکندگی زمانی به پایان رسید که خداوند بار دوم دست خود را دراز می‌کند. او در آن عبارت، آنان را بار دوم گرد می‌آورد تا دو کار را به انجام رساند: «قوم خود را ببندد» و قوم خود را «برپا سازد».

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> ”میں نے پھر تیسرے فرشتے کو دیکھا۔ میرے ہمراہ فرشتے نے کہا، ’اس کا کلام ہیبت ناک ہے، اس کی مأموریت نہایت خوف انگیز ہے۔ یہی وہ فرشتہ ہے جو گیہوں کو کڑوے دانوں سے جدا کرے گا، اور گیہوں پر آسمانی خرمن گاہ کے لیے مہر کرے گا یا اسے باندھے گا۔‘ ان باتوں کو پوری عقل، پوری توجہ کو اپنی گرفت میں لے لینا چاہیے۔ پھر مجھے اُن لوگوں کی ضرورت دکھائی گئی جو ایمان رکھتے ہیں کہ ہم رحم کے آخری پیغام کے زمانہ میں ہیں، کہ وہ اُن لوگوں سے الگ رہیں جو روز بروز نئی گمراہی قبول کر رہے ہیں یا اسے اپنے اندر جذب کر رہے ہیں۔ میں نے دیکھا کہ نہ جوان نہ بوڑھے، اُن لوگوں کے اجتماعات میں شرکت کریں جو گمراہی اور تاریکی میں ہیں۔ فرشتے نے کہا، ’ذہن کو اُن باتوں میں مشغول رہنے سے باز آنا چاہیے جن میں کوئی فائدہ نہیں۔‘“ Manuscript Releases, volume 5, 425.

The second gathering that began in 1850 typified the sealing (binding) of God’s people as they are lifted up “raised” as an ensign. 1850 identifies when the Lord gathers the one hundred and forty-four thousand. Of prophetic necessity they must have been scattered prior to being gathered. Thus, “the three and a half days” of Revelation 11:11 which symbolize 1260, which is half of 2520 and represents the scattering that followed July 18, 2020. Revelation 11:11 is representing the second gathering of those who are to be the one hundred and forty-four thousand and the ensign that is lifted up to the nations as set forth in Isaiah 11:11!

دومین گردهم‌آیی که در سال ۱۸۵۰ آغاز شد، مُهر شدن (بسته شدن) قوم خدا را نمونه‌وار مجسّم ساخت، آنگاه که ایشان چون عَلَمی برافراشته، «بلند» کرده می‌شوند. سال ۱۸۵۰ زمانی را مشخص می‌کند که خداوند آن یکصد و چهل و چهار هزار تن را گرد می‌آورد. بر حسب ضرورت نبوتی، ایشان باید پیش از آنکه گرد آورده شوند، پراکنده شده بوده باشند. از این‌رو، «سه روز و نیم»ِ مکاشفه ۱۱:۱۱ که نماد ۱۲۶۰ است، که نیمهٔ ۲۵۲۰ می‌باشد و نمایانگر پراکندگی‌ای است که پس از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در پی آمد. مکاشفه ۱۱:۱۱ نمایانگر دومین گردهم‌آییِ کسانی است که قرار است آن یکصد و چهل و چهار هزار تن باشند، و نیز آن عَلَمی که برای امّت‌ها برافراشته می‌شود، چنان‌که در اشعیا ۱۱:۱۱ بیان شده است!

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> اور اُس دن یَسّی کی ایک جڑ ہوگی جو اُمتوں کے لیے نشان کے طور پر قائم ہوگی؛ قومیں اُس کی طالب ہوں گی، اور اُس کی آرام گاہ جلالی ہوگی۔

> And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بارِ دیگر، برای بارِ دوم، دست خود را دراز خواهد کرد تا باقیماندهٔ قوم خویش را که باقی مانده‌اند، از آشور و از مصر و از پَتْروس و از کوش و از عیلام و از شِنعار و از حَمات و از جزایر دریا بازپس آورد.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10, 11, 12.

> و او برای امت‌ها عَلَمی برپا خواهد کرد، و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد، و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشهٔ زمین جمع خواهد نمود. اشعیا 11:10، 11، 12.

In 1850 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. In July of 2023 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. Both 1850 and July 2023 identify the gathering of “the remnant of his people” as Isaiah states in verse 11 of chapter 11. Verse 11 is sandwiched between verses ten and twelve, and both those verses identify the lifting up of the ensign to the world.

در سال ۱۸۵۰، خداوند بارِ دوم دست خود را دراز کرد تا قومی را که پیامِ فرشتهٔ سوم را همراه با پیامِ فریادِ نیمه‌شب، آن‌گونه که در دو لوحِ حبقوق به تصویر کشیده شده است، ارائه می‌کردند، گرد آورد. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ نیز خداوند بارِ دوم دست خود را دراز کرد تا قومی را که پیامِ فرشتهٔ سوم را همراه با پیامِ فریادِ نیمه‌شب، آن‌گونه که در دو لوحِ حبقوق به تصویر کشیده شده است، ارائه می‌کردند، گرد آورد. هم سال ۱۸۵۰ و هم ژوئیهٔ ۲۰۲۳، همان‌گونه که اشعیا در آیهٔ ۱۱ از باب ۱۱ بیان می‌کند، گردآوریِ «بقیهٔ قومِ او» را مشخص می‌سازند. آیهٔ ۱۱ میان آیاتِ ۱۰ و ۱۲ قرار گرفته است، و هر دوی آن آیات برافراشته شدنِ عَلَم را برای جهان مشخص می‌سازند.

Each of the three verses are identifying the ensign, though the middle verse identifies them as the “remnant.” The remnant there is gathered a second time and the number of tribes who they are gathered from is eight. “8” represents not only those in the Noah’s ark that went from old world to the new world without seeing death, but “8” also represents those who are the 8th church that is of the seven. The two witnesses of Revelation 11:11 are those who have been resurrected. The number “8” is the symbol of the resurrection, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, a symbol of baptism and a symbol of those who transition from Laodicea unto Philadelphia and become Isaiah’s ensign to the nations. The Lord stretches forth His hand a second time in 1850 to 1865 and again in July of 2023.

هر یک از این سه آیه، عَلَم را معرفی می‌کنند، هرچند آیهٔ میانی آنان را به‌عنوان «باقی‌مانده» معرفی می‌کند. باقی‌مانده در آنجا بارِ دوم گرد آورده می‌شود، و شمار قبایلی که آنان از میانشان گرد آورده می‌شوند هشت است. «۸» نه‌تنها نمایانگر کسانی است که در کشتی نوح بودند و بی‌آنکه مرگ را ببینند از جهان کهن به جهان نو گذر کردند، بلکه «۸» همچنین نمایانگر کسانی است که کلیسای هشتم‌اند که از هفت است. آن دو شاهدِ مکاشفه ۱۱:۱۱ همان کسانی‌اند که قیام کرده‌اند. عدد «۸» نماد رستاخیز است، نماد یک‌صد و چهل‌وچهار هزار، نماد تعمید، و نماد کسانی است که از لائودکیه به فیلادلفیا انتقال می‌یابند و عَلَمِ اشعیا برای امت‌ها می‌شوند. خداوند بارِ دوم دست خود را در سال‌های ۱۸۵۰ تا ۱۸۶۵ و بار دیگر در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ دراز می‌کند.

In 2023, there was new light upon the seven times just as there had been in 1856. The period of 1856 unto 1863 is representing the history of the one hundred and forty-four thousand when the Lord raises up His remnant people as an army.

در سال ۲۰۲۳، نور تازه‌ای بر هفت زمان تابیده شد، همان‌گونه که در سال ۱۸۵۶ نیز چنین شده بود. دورهٔ ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ نمایانگر تاریخ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، آنگاه که خداوند قومِ باقی‌ماندهٔ خود را همچون لشکری برمی‌انگیزد.

Isaiah 11:11 aligns perfectly with Revelation 11:11 which aligns perfectly with Daniel 11:11. Isaiah and John are portraying an internal history and Daniel an external history. Daniel’s external line of 11:11 runs parallel with John’s internal line of 11:11 and Isaiah’s 11:11 presents the ensign of the internal line who calls God’s other flock out of the external line. Palmoni has tied these passages together into a nice bundle that could only be accomplished by the One who is Creator of all things.

اشعیاہ 11:11 مکاشفہ 11:11 کے ساتھ کامل مطابقت رکھتا ہے، اور وہ دانی ایل 11:11 کے ساتھ بھی کامل مطابقت رکھتا ہے۔ اشعیاہ اور یوحنا ایک داخلی تاریخ کو پیش کر رہے ہیں، اور دانی ایل ایک خارجی تاریخ کو۔ دانی ایل کی 11:11 کی خارجی لکیر، یوحنا کی 11:11 کی داخلی لکیر کے متوازی چلتی ہے، اور اشعیاہ 11:11 داخلی لکیر کے اُس جھنڈے کو پیش کرتا ہے جو خدا کے دوسرے گلہ کو خارجی لکیر سے باہر بلاتا ہے۔ پالمونی نے اِن اقتباسات کو ایک حسین بندھن میں باندھ دیا ہے، اور یہ کام صرف اُسی کے وسیلہ سے ممکن تھا جو سب چیزوں کا خالق ہے۔

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

## Dialogue with Artificial Information:

گفت‌وگو با اطلاعات مصنوعی:

Does the math world find any significance in the number “11”?

آیا جهان ریاضیات در عدد «11» هیچ اهمیتی می‌یابد؟

Yes, the number 11 holds several points of genuine mathematical interest and significance (beyond just being a prime number). Here are the main ones that mathematicians and math enthusiasts often highlight:

ہاں، عدد 11 میں خالص ریاضیاتی دل چسپی اور اہمیت کے کئی پہلو پائے جاتے ہیں (محض ایک اوّلی عدد ہونے کے علاوہ بھی)۔ ذیل میں وہ نمایاں نکات درج ہیں جنہیں ریاضی دان اور علمِ ریاضی کے شائقین عموماً خاص طور پر نمایاں کرتے ہیں:

11 is fifth prime number, the smallest two-digit prime and the first prime that is a palindrome in base 10. “11” is the smallest repunit (a number consisting of repeated units that is a prime. It is the only two-digit prime where the two digits are the same. 11, 22, 33, 44 ect. Only works with “11.” “11” is a Mersenne prime exponent. The decimal expansion of 1/11 = 0.090909… has a repeating period of just 2, but 1/11 is famous in another way: the sequence of primes 11, 101, 1009, 10007, 100003, etc., shows up in discussions of primes in arithmetic progression. The dihedral group of order 22 (symmetries of a regular 11-gon) is notable because “11” is the smallest prime for which the dihedral group has a non-abelian center-free structure of interest in group theory. In theoretical physics (string theory / M-theory), the universe is often modeled in 11 spacetime dimensions, and physicists and mathematicians who work in that area frequently remark on 11’s appearance. “11” is the only palindromic prime with an even number of digits (all others with even digits greater than 2 are divisible by 11 and hence composite). This is a theorem in recreational number theory.

11 پنځم اولي عدد دی، تر ټولو کوچنی دوه‌عددي اولي عدد، او په بنسټ 10 کې لومړنی اولي عدد دی چې پالینډروم دی. «11» تر ټولو کوچنی ریپیونټ دی (یعنې هغه عدد چې له تکرار شوو واحدونو څخه جوړ وي) چې اولي وي. همدا یوازینی دوه‌عددي اولي عدد دی چې دواړه ګڼې یې یو شان دي. 11، 22، 33، 44 او داسې نور. دا ځانګړنه یوازې له «11» سره صدق کوي. «11» د مرسین د اولي عدد نما ده. د 1/11 = 0.090909… اعشاري بسط یوازې د 2 تکراري دورې لري، خو 1/11 په بل ډول هم مشهور دی: د اولي اعدادو لړۍ 11، 101، 1009، 10007، 100003، او داسې نور، د حسابي تصاعد په اولي اعدادو پورې اړوندو بحثونو کې راڅرګندېږي. د 22 مرتبې ډایهدرال ډله (د منظم 11-ضلعي د تقارناتو ډله) ځکه د پام وړ ده چې «11» تر ټولو کوچنی اولي عدد دی چې ورسره ډایهدرال ډله په ډله‌تیورۍ کې د علاقې وړ یو غیرابېلي او بې‌مرکزه جوړښت لري. په نظري فزیک کې (string theory / M-theory)، کاینات ډېر ځله په 11 زماني-مکاني ابعادو کې ماډلېږي، او هغه فزیک‌پوهان او ریاضي‌پوهان چې په دې برخه کې کار کوي، په مکرر ډول د 11 راڅرګندېدو ته اشاره کوي. «11» یوازینی پالینډرومي اولي عدد دی چې زوج شمېر ګڼې لري (نور ټول هغه چې زوج شمېر ګڼې ولري او له 2 څخه زیات وي، پر 11 وېشل کېږي او له همدې امله مرکب وي). دا په تفریحي عددتیورۍ کې یو قضیه ده.

Bottom line:

حاصل کلام:

While “11” doesn’t have the same superstar status as π, e, or the golden ratio, it pops up repeatedly as the smallest or first example of many phenomena (first repunit prime, only even-digit palindromic prime, early appearance in many proofs and counterexamples, 11 dimensions in M-theory, etc.). So yes—the math world does consider 11 a significant number.

اگرچه «11» همان جایگاه ابرستاره‌گونِ π، e یا نسبتِ طلایی را ندارد، بارها و بارها به‌عنوان کوچک‌ترین یا نخستین نمونهٔ بسیاری از پدیده‌ها ظاهر می‌شود (نخستین عددِ اولِ بازآرایِ واحدی، تنها عددِ اولِ متقارنِ دارای رقمِ زوج، ظهورِ زودهنگام در بسیاری از برهان‌ها و مثال‌های نقض، 11 بُعد در نظریهٔ M، و غیره). پس آری—جهانِ ریاضیات 11 را عددی معنادار می‌داند.

> “He who inspired the Word was the true expositor of the Word. Christ illustrated his teachings by calling the attention of his hearers to the simple laws of nature, and to the familiar objects which they daily saw and handled. Thus he led their minds from the natural to the spiritual. Many failed of grasping at once the meaning of his parables; but as they day by day came in contact with the objects with which the Great Teacher had associated spiritual truths, some discerned the lessons of divine truth he had sought to impress, and these were convinced of the truth of his mission and converted to the gospel.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> «کسی که کلام را الهام بخشید، مفسر حقیقی کلام نیز همان بود. مسیح تعالیم خویش را چنین روشن می‌ساخت که توجه شنوندگان خود را به قوانین سادهٔ طبیعت و به اشیای آشنایی که هر روز می‌دیدند و به کار می‌بردند، جلب می‌کرد. بدین‌سان ذهن آنان را از طبیعی به سوی روحانی هدایت می‌نمود. بسیاری در همان آغاز از درک معنای امثال او بازمی‌ماندند؛ اما چون روز به روز با آن اشیایی که آن معلم اعظم حقایق روحانی را با آنها پیوند داده بود، در تماس می‌آمدند، برخی درس‌های حقیقت الهی را که او در پی آن بود بر ایشان نقش بندد، درمی‌یافتند، و اینان به حقیقت مأموریت او متقاعد شده و به انجیل ایمان می‌آوردند.» Sabbath School Worker، 1 دسامبر 1909.

> “Leading thus from the natural to the spiritual kingdom, Christ’s parables are links in the chain of truth that unites man with God, and earth with heaven.” Christ’s Object Lessons, 17.

> «بدین‌سان، با رهبری از ملکوتِ طبیعی به ملکوتِ روحانی، امثالِ مسیح حلقه‌هایی در زنجیرِ حقیقت‌اند که انسان را با خدا، و زمین را با آسمان، متحد می‌سازد.» درس‌های پندآموز مسیح، ۱۷.

Back to Articles