Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and One

کتابِ دانیال — ایک سو ایک نمبر

The Messenger of the Covenant: From Purification to Purging

فرستادهٔ عهد: از تطهیر تا پالایش کامل

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.

هفته‌ای که مسیح عهد را استوار ساخت، نمایانگر دوره‌ای بود از تعمید او تا زمانی که مسیح در قدس آسمانی به هنگام سنگسار شدن استیفان برخاست.

> But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.

> Pero él, lleno del Espíritu Santo, puestos los ojos firmemente en el cielo, vio la gloria de Dios, y a Jesús que estaba de pie a la diestra de Dios; y dijo: He aquí, veo los cielos abiertos, y al Hijo del hombre que está de pie a la diestra de Dios. Entonces ellos, dando grandes voces, se taparon los oídos, y arremetieron a una contra él; y echándole fuera de la ciudad, le apedrearon; y los testigos pusieron sus ropas a los pies de un joven que se llamaba Saulo. Y apedreaban a Esteban, mientras él invocaba a Dios, diciendo: Señor Jesús, recibe mi espíritu. Y puesto de rodillas, clamó a gran voz: Señor, no les tomes en cuenta este pecado. Y habiendo dicho esto, durmió. Hechos 7:55–60.

When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.

هنگامی که استیفان سنگسار شد و میکائیل برخاست، انجیل به سوی امّت‌ها رفت، زیرا تا آن زمان انجیل به یهودیان محدود بود.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> “پس فرشته گفت: «او با بسیاری برای یک هفته [هفت سال] عهد را استوار خواهد ساخت.» به‌مدت هفت سال پس از آن‌که نجات‌دهنده خدمت خود را آغاز کرد، مقرر بود انجیل به‌ویژه برای یهودیان موعظه شود؛ سه سال و نیم به‌وسیله خودِ مسیح، و پس از آن به‌وسیله رسولان. «و در وسط هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد ساخت.» دانیال 9:27. در بهار سال 31 میلادی، مسیح، آن قربانیِ حقیقی، بر جلجتا تقدیم شد. آنگاه پرده هیکل از بالا تا پایین به دو پاره شد، و نشان داد که قداست و معنای خدمت قربانی از میان رفته است. زمان آن فرارسیده بود که قربانی و هدیه زمینی متوقف شود.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> «آن یک هفته—هفت سال—در سال ۳۴ میلادی به پایان رسید. سپس یهودیان با سنگسار استیفان، ردّ انجیل را از سوی خود به‌طور نهایی مُهر کردند؛ شاگردانی که بر اثر جفا پراکنده شده بودند، «در همه‌جا کلام را موعظه می‌کردند» (اعمال ۸:۴)؛ و اندکی بعد، شائولِ جفاکننده ایمان آورد و به پولُس، رسولِ امّت‌ها، تبدیل شد.» آرزوی اعصار، ۲۳۳.

In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.

در سال ۳۴، هفتهٔ مقدّس (دو هزار و پانصد و بیست روز) به پایان رسید و اسرائیلِ باستان از خدا مطلّقه شد؛ مهلتِ آزمایش ایشان به‌کلی بسته شده بود. در آن هنگام، مکافاتِ وارد بر اسرائیلِ باستان به سبب ردّ عهد و به سبب مصلوب ساختنِ پسرِ خدا، در معرض داوریِ اجراییِ خدا قرار گرفت. خدا در بردباریِ رحیمانهٔ خویش، نابودیِ اورشلیم را تا محاصره و ویرانیِ آن در سال ۶۶ میلادی تا سال ۷۰ میلادی به تأخیر انداخت.

The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.

آیات باب نهم دانیال که هفته‌ای را مشخص می‌کنند که در آن مسیح عهد را استوار ساخت، همچنین معین می‌سازند که رومِ بت‌پرست (آن «رئیسی که خواهد آمد») شهر و مقدِس را ویران خواهد کرد؛ اما خداوند در رحمتِ دیرخشمِ خویش، به فرزندانِ اسرائیلِ کهن فرصت داد تا انجیل را بشنوند و همان‌گونه که پدرانشان در طی دورهٔ هفت‌سالهٔ خدمتِ مسیح و شاگردان در میان ایشان کرده بودند، تصمیمی بگیرند.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

> «در مدت نزدیک به چهل سال پس از آن‌که هلاکت اورشلیم به‌وسیلهٔ خودِ مسیح اعلام شده بود، خداوند داوری‌های خویش را بر شهر و ملت به تأخیر انداخت. شگفت‌انگیز بود بردباریِ درازمدتِ خدا نسبت به ردکنندگانِ انجیل او و قاتلانِ پسرش. مَثَلِ درختِ بی‌ثمر، نمایانگرِ نحوهٔ رفتارِ خدا با قوم یهود بود. فرمان صادر شده بود که: “آن را ببُر؛ چرا زمین را نیز بیهوده اشغال کند؟” (لوقا ۱۳:۷)، اما رحمتِ الهی آن را اندکی دیگر باقی گذاشته بود. هنوز در میان یهودیان بسیاری بودند که از شخصیت و کارِ مسیح بی‌خبر بودند. و فرزندان از فرصت‌ها بهره‌مند نشده بودند و نوری را دریافت نکرده بودند که والدینشان آن را خوار شمرده بودند. خدا از طریق موعظهٔ رسولان و همکاران ایشان، سبب می‌شد که نور بر آنان بتابد؛ به ایشان اجازه داده می‌شد ببینند که نبوت چگونه تحقق یافته بود، نه فقط در ولادت و زندگیِ مسیح، بلکه در مرگ و رستاخیز او نیز. فرزندان به سبب گناهانِ والدین محکوم نشدند؛ اما هنگامی که با آگاهی از تمامی نوری که به والدینشان داده شده بود، نورِ افزون‌تری را که به خودشان عطا شده بود رد کردند، در گناهانِ والدین شریک شدند و پیمانهٔ عصیانِ خویش را لبریز ساختند.»

> “The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.

> رنجِ درازِ خدا نسبت به اورشلیم، فقط یهودیان را در سرسختیِ بی‌توبگیِ ایشان استوارتر ساخت. آنان با نفرت و قساوتی که نسبت به شاگردانِ عیسی نشان دادند، آخرین پیشنهادِ رحمت را رد کردند. آنگاه خدا حمایتِ خود را از ایشان برداشت و قدرتِ بازدارندهٔ خویش را از شیطان و فرشتگانِ او بازپس گرفت، و آن قوم به سلطهٔ پیشوایی واگذار شد که خود برگزیده بود. فرزندانِ او فیضِ مسیح را، که ایشان را قادر می‌ساخت تا امیالِ شریرانهٔ خویش را مهار کنند، خوار شمرده بودند، و اکنون همان امیال بر آنان چیره شدند. شیطان سهمگین‌ترین و پست‌ترین شهواتِ جان را برانگیخت. مردم تعقّل نمی‌کردند؛ از دایرهٔ عقل بیرون رفته بودند—تحتِ تسلطِ انگیزه و خشمِ کور. آنان در قساوتِ خود شیطانی شدند. در خانواده و در ملت، در میانِ طبقاتِ بالا و پایین به یکسان، سوءظن، حسد، نفرت، نزاع، شورش، و قتل وجود داشت. هیچ جا امنیتی نبود. دوستان و خویشاوندان به یکدیگر خیانت می‌کردند. والدین فرزندانِ خود را می‌کشتند، و فرزندان والدینِ خود را. حاکمانِ قوم هیچ قدرتی برای حکومت بر خود نداشتند. شهواتِ مهارنشده آنان را به جباران بدل ساخته بود. یهودیان برای محکوم کردنِ پسرِ بی‌گناهِ خدا شهادتِ دروغ را پذیرفته بودند. اکنون اتهاماتِ دروغین، زندگیِ خودِ ایشان را ناامن ساخته بود. آنان به‌واسطهٔ اعمالِ خویش مدت‌ها چنین گفته بودند: «قدوسِ اسرائیل را از پیشِ رویِ ما بردارید.» اشعیا 30:11. اکنون آرزوی ایشان برآورده شد. ترسِ خدا دیگر آنان را مشوش نمی‌ساخت. شیطان بر رأسِ آن قوم بود، و عالی‌ترین مقاماتِ کشوری و دینی تحتِ نفوذِ او بودند.» نبرد عظیم، 27، 28.

As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.

به‌عنوان فرستادهٔ عهد، مسیح نخست منحصراً با یهودیان سروکار داشت. در سال 34، با سنگسار شدن استیفان، انجیل آنگاه به سوی امّت‌ها رفت، و زمانِ داوری اجراییِ خدا فرا رسید، هرچند خدا در رحمتِ خویش آن مقطع زمانی را حدود چهل سال به تعویق انداخت.

As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.

به‌عنوانِ فرستادهٔ عهد، در تحققِ باب سومِ ملاکی، مسیح دو بار هیکل را تطهیر کرد. او این کار را در دوره‌ای انجام داد که به‌گونه‌ای ویژه برای قومِ عهد، که در آن زمان از ایشان عبور می‌شد و طلاق داده می‌شدند، و نیز برای کسانی که آنگاه قومِ برگزیدهٔ جدید می‌شدند، مقرر شده بود. هنگامی که آن دورهٔ زمانی به پایان رسید، زمانِ داوریِ اجراییِ خدا آغاز شد. یحییِ تعمیددهنده آن فرستاده‌ای بود که راه را برای کارِ مسیح در برپا ساختنِ قومِ برگزیدهٔ جدیدی که او با ایشان واردِ عهد می‌شد، مهیا کرد.

The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.

دو پاک‌سازیِ معبد، درس‌های عینی بودند که کارِ مسیح را در پاک‌سازیِ معبدِ جان آشکار می‌ساختند. هنگامی که رسولِ عهد ناگهان در فصل سومِ ملاکی ظاهر می‌شود، او پسرانِ لاوی را نیز تطهیر و تنقیه می‌کند، به‌منظورِ پدید آوردنِ قربانی‌ای، همچون ایامِ قدیم.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.

> لیکن اُس کے آنے کے دن میں کون قائم رہ سکے گا؟ اور جب وہ ظاہر ہوگا تو کون کھڑا رہ پائے گا؟ کیونکہ وہ زرگر کی آگ کی مانند ہے، اور دھوبیوں کے صابن کی مانند۔ اور وہ چاندی کو تپانے اور پاک کرنے والے کی طرح بیٹھے گا؛ اور وہ لاوی کے بیٹوں کو پاک کرے گا، اور اُنہیں سونے اور چاندی کی مانند مصفا کرے گا، تاکہ وہ خداوند کے حضور راست‌بازی میں نذر گزرانیں۔ تب یہوداہ اور یروشلیم کی نذر خداوند کو پسند آئے گی، جیسے قدیم ایام میں، اور جیسے سابقہ برسوں میں۔ ملاکی 3:2–3۔

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.

ملاکی نبی کے باب تین میں، اور ہیکل کی دو پاکیزگیوں میں، عہد کے قاصد کے ذریعے بنی لاوی کے ایمان کے کمال کی نمائندگی پائی جاتی ہے۔ بنی لاوی کے ایمان کے کمال کی نمائندگی سونے کی تطہیر سے ہوتی ہے۔

> “There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.

> «برای همۀ کسانی که در آسایشگاه هرگونه نفوذی دارند، باید انطباقی با ارادۀ خدا، فروتنیِ نفس، و گشودگیِ دل به روی تأثیر گران‌بهای روحِ مسیح وجود داشته باشد. طلایی که در آتش آزموده شده است، نمایانگر محبت و ایمان است. بسیاری نزدیک به آن‌اند که از محبت تهی باشند. خودبسندگی چشمان ایشان را بر نیاز عظیمشان کور می‌سازد. ضرورتی قطعی وجود دارد برای توبۀ روزانۀ به سوی خدا، و برای تجربه‌ای تازه، عمیق، و روزانه در حیات دینی.» شهادت‌ها، جلد ۴، ص. ۵۵۸.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.

ملاکی بابِ سوم، اور ہیکل کی دو تطہیریں عہد کے رسول کے وسیلہ سے انجام پانے والے اُس عمل کی نمائندگی کرتی ہیں جس کے ذریعے لاوی کے بیٹوں، یعنی داناؤں، کے اندر علم کے افزائشِ فہم کو کمال تک پہنچایا جاتا ہے۔ لاوی کے بیٹوں کی یہ تکمیل چاندی کی تطہیر کے ذریعہ ظاہر کی گئی ہے۔

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.

> کلام خداوند کلامی پاک است؛ همچون نقره‌ای که در کوره‌ای زمینی گداخته شده و هفت بار تصفیه گردیده است. مزمور ۱۲:۶.

The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.

پیکِ عهد می‌بایست پسران لاوی را همچون نقره و طلا تصفیه کند. کلام خداست که تطهیر می‌کند، زیرا تطهیر شدن یعنی عادل شمرده شدن و تقدیس یافتن.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> آنان را به‌واسطۀ حقیقتِ خود تقدیس فرما؛ کلامِ تو حقیقت است. یوحنا ۱۷:۱۷.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.

یوحناى تعمیددهنده، در نخستین تحققِ باب سومِ ملاکی، آن رسولی بود که راه را برای رسولِ عهد مهیا ساخت، و پیام او از این حیث، ماهیتی چهارگانه داشت. کار او شامل شناساییِ عملِ تطهیری بود که می‌بایست به‌وسیلهٔ رسولِ عهد انجام پذیرد، و نیز این‌که عملِ تطهیریِ انجام‌شده به‌صورت فعلی از جاروب‌کردنِ خرمنگاه به تصویر کشیده شده بود. او مشخص ساخت که قومِ برگزیدهٔ پیشین، در آن زمان، در حالِ کنار گذاشته شدن بودند. همچنین او پیامِ لائودیکیه را به قومِ خدا ارائه کرد و بدین‌سان گناهانِ ایشان و گناهانِ پدرانشان را به آنان نشان داد. او همهٔ این واقعیات را در چارچوبِ «غضبِ آینده» قرار داد. کارِ آن رسولی که راه را مهیا ساخت، نمودارِ کاری بود به‌وسیلهٔ کسی که هرگز در نظامِ آموزشیِ مردمی که کنار گذاشته می‌شدند، تعلیم نیافته بود.

> “In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).

> «در یحییِ تعمیددهنده، خداوند برای خود رسولی برانگیخت تا راه خداوند را مهیا سازد. او می‌بایست با توبیخ و محکوم ساختن گناه، شهادتی استوار و بی‌هراس به جهان ادا کند. لوقا، در اعلام مأموریت و کار او، می‌گوید: “و او پیش روی وی به روح و قوتِ ایلیاس خواهد خرامید، تا دل‌های پدران را به سوی فرزندان، و نافرمانان را به حکمت عادلان بازگرداند؛ تا قومی مهیا برای خداوند آماده سازد” (لوقا 1:17).»

> “Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).

> «بسیاری از فریسیان و صدوقیان نزد تعمیدِ یوحنا آمدند، و او خطاب به ایشان گفت: “ای نسل افعی‌ها، چه کسی شما را هشدار داده است که از غضبِ آینده بگریزید؟ پس ثمراتی درخورِ توبه بیاورید؛ و در دلِ خود مگویید: ابراهیم پدرِ ماست؛ زیرا به شما می‌گویم که خدا قادر است از این سنگ‌ها برای ابراهیم فرزندانی برانگیزاند. و اکنون نیز تبر بر ریشهٔ درختان نهاده شده است؛ بنابراین، هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. من شما را به آب برای توبه تعمید می‌دهم؛ اما آن که پس از من می‌آید از من تواناتر است، و من شایسته نیستم کفش‌های او را بردارم؛ او شما را به روح‌القدس و به آتش تعمید خواهد داد. او غربالِ خود را در دست دارد، و خرمنگاهِ خویش را به‌تمامی پاک خواهد ساخت، و گندمِ خود را در انبار گرد خواهد آورد؛ اما کاه را به آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزانید” (متی 3:7–12).»

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

> „آواز یوحنا همچون شیپور برافراشته شد. مأموریت او این بود: «قوم مرا از تقصیرشان و خاندان یعقوب را از گناهانشان آگاه ساز» (اشعیا 58:1). او هیچ‌گونه دانش اکتسابیِ بشری به دست نیاورده بود. خدا و طبیعت، آموزگاران او بودند. اما کسی لازم بود تا راه را پیش روی مسیح مهیا سازد؛ کسی که به اندازهٔ کافی دلیر باشد تا آواز خود را همچون انبیای قدیم به گوش برساند و آن قومِ فاسدشده را به توبه فراخواند.» Selected Messages، کتاب 2، 147، 148.

William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.

ویلیام میلر دومین پیام‌آوری بود که راه را برای رسولِ عهد مهیا ساخت، و شخصیت و رسالتِ میلر به‌وسیلهٔ یحیی تعمیددهنده نمونه‌وار تصویر شده بود.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> «هزاران تن به پذیرفتن حقیقتی که ویلیام میلر موعظه می‌کرد هدایت شدند، و خادمان خدا در روح و قوتِ الیاس برانگیخته شدند تا این پیام را اعلام کنند. همچون یوحنا، پیشاهنگِ عیسی، آنان که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت نهند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه به بار آورند.» Early Writings, 233.

The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.

یهودیان جدل‌گر در زمان مسیح، به اعتماد کردن به پیامی دروغین دربارهٔ مسیحا سوق داده شده بودند. «مسیحا» واژهٔ عبریِ معادلِ واژهٔ یونانیِ «Christ» است که به معنای «مسح‌شده» می‌باشد.

> The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.

> آن کلامی که خدا برای بنی‌اسرائیل فرستاد و به‌واسطۀ عیسی مسیح صلح را بشارت داد—که او خداوندِ همه است—همان کلام را شما می‌دانید، که در سراسر یهودیه منتشر شد و پس از تعمیدی که یوحنا بدان موعظه می‌کرد، از جلیل آغاز گردید؛ اینکه خدا چگونه عیسای ناصری را به روح‌القدس و به قدرت مسح کرد؛ او که در همه‌جا می‌گشت و نیکویی می‌کرد و همۀ آنان را که از ابلیس در ستم بودند شفا می‌بخشید، زیرا خدا با او بود. اعمال 10:36–38.

Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.

Tanto «Mesías» como «Cristo» significan «el ungido». Cristo fue ungido en Su bautismo; por lo tanto, técnicamente no fue el Mesías ni el Cristo hasta Su bautismo. Su bautismo se alinea proféticamente con el descenso del ángel en Apocalipsis capítulo diez, que descendió el 11 de agosto de 1840, y también se alinea con el descenso del ángel poderoso de Apocalipsis capítulo dieciocho, que descendió el 11 de septiembre de 2001. Los tres hitos proféticos identifican la manifestación del Espíritu Santo en la lluvia tardía.

The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.

یهودیانِ جدل‌پیشه به پنداری نادرست، پیامی کاذبِ نبوی، دل بسته بودند که مطابق آن، مسیحا پادشاهی‌ای حقیقی و زمینی برپا خواهد کرد که در آن قوم اسرائیل بر جهان حکومت خواهد نمود. این پیامی دروغین بود که «صلح و رفاه» را وعده می‌داد.

William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.

پیام ویلیام میلر دارای دو عنصر اصلی بود. نخست، به‌کارگیری نبوت‌های زمانی بود که تطهیر مقدس را مشخص می‌کرد؛ و دوم، ردّ او نسبت به تفسیر کاتولیکی از هزارهٔ هزارساله‌ای بود که پروتستان‌ها متمایل به پذیرش آن بودند. آن دیدگاه باطل دربارهٔ هزاره، که آن را هزار سال صلح و رفاه می‌شناخت، بازنماییِ همان تصور نادرست از پادشاهی مسیحا بود که یهودیان مجادله‌گر بدان معتقد بودند.

Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.

آن دو شاهد، پیامِ بارانِ آخرینِ جعلی‌ای را شناسایی می‌کنند که در تحققِ سوم و نهاییِ تاریخِ پیام‌آوری که راه را برای آمدنِ ناگهانیِ رسولِ عهد به هیکلِ خود مهیا می‌سازد، «صلح و سعادت» را وعده می‌دهد. آن پیامِ دروغینِ بارانِ آخرین، به‌عنوانِ پیامِ «سلامتی و ایمنی» معرفی می‌شود، در تقابل با پیامِ یحییِ تعمیددهنده که اعلام کرد: «هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود»، آنگاه که «غضبِ آینده» فرا رسد. این امر همچنین در تشخیصِ میلر نمایان شد که، آن‌گونه که کاتولیسیزم تعلیم می‌دهد، هزار سال صلحی در کار نخواهد بود؛ زیرا هنگامی که خداوند بازگردد، زمین را با درخششِ آمدنِ خویش نابود خواهد کرد.

> And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.

> اور تم جو مصیبت زدہ ہو، ہمارے ساتھ آرام پاؤ، جب خداوند یسوع اپنے قدرت والے فرشتوں کے ساتھ آسمان سے ظاہر ہوگا، دہکتی ہوئی آگ میں اُن سے انتقام لیتا ہوا جو خدا کو نہیں جانتے اور ہمارے خداوند یسوع مسیح کی خوشخبری کو نہیں مانتے؛ وہ خداوند کے حضور سے اور اُس کی قدرت کے جلال سے ابدی ہلاکت کی سزا پائیں گے۔ 2 Thessalonians 1:7–9.

The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.

دو نخستین پیام‌آور که برای ورودِ رسولِ عهد به‌منظور بستنِ عهد با قومی برگزیده و جدید آماده‌سازی کردند، نشان می‌دهند که پیامِ بارانِ آخِرِ کاذبِ «سلامتی و امان»، که در نسلِ سومِ ادونتیسمِ لائودیکیه صورت‌بندی شد، به‌دستِ شیطان طراحی شده است تا ادونتیسمِ لائودیکیه را در نسلِ چهارم از شناختِ نقشِ اسلام، آن‌گونه که در وایِ سوم نمایانده شده است، بازدارد.

In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.

در فرایندِ تطهیری که برای کسانی که به‌وسیلهٔ پسرانِ لاوی نمایانده شده‌اند، به انجام می‌رسد، آن‌که پس از یحییِ تعمیددهنده می‌آید، می‌بایست خرمنگاهِ خود را با بادبیزنی که در دست اوست، به‌طور کامل بروبد و «پاک» سازد. آن عمل به‌وسیلهٔ کلامِ او انجام می‌پذیرد.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «“جس کا چھاج اُس کے ہاتھ میں ہے، اور وہ اپنے کھلیان کو خوب صاف کرے گا، اور اپنے گیہوں کو کوٹھے میں جمع کرے گا۔” متی 3:12۔ یہ پاک کرنے کے اوقات میں سے ایک وقت تھا۔ کلامِ حق کے ذریعے بھوسہ گیہوں سے جدا کیا جا رہا تھا۔ کیونکہ وہ ملامت قبول کرنے کے لیے حد سے زیادہ خود پسند اور خود راست‌باز تھے، اور فروتنی کی زندگی قبول کرنے کے لیے دنیا سے حد سے زیادہ محبت رکھتے تھے، اس لیے بہت سے لوگ یسوع سے پھر گئے۔ بہت سے لوگ اب بھی یہی کر رہے ہیں۔ آج بھی جانچ اسی طرح ہوتی ہے جیسے کفرنحوم کی عبادت گاہ میں اُن شاگردوں کی ہوئی تھی۔ جب سچائی دل تک پہنچا دی جاتی ہے تو وہ دیکھتے ہیں کہ اُن کی زندگیاں خدا کی مرضی کے مطابق نہیں ہیں۔ وہ اپنے اندر ایک کامل تبدیلی کی ضرورت کو دیکھتے ہیں؛ لیکن وہ اس خود انکاری کام کو اختیار کرنے پر آمادہ نہیں ہوتے۔ اس لیے جب اُن کے گناہ آشکار کیے جاتے ہیں تو وہ غضب ناک ہو جاتے ہیں۔ وہ ٹھوکر کھا کر چلے جاتے ہیں، جیسے وہ شاگرد یسوع کو چھوڑ کر یہ بڑبڑاتے ہوئے چلے گئے تھے، “یہ کلام سخت ہے؛ اسے کون سن سکتا ہے؟”” مسیح کی آرزو، 392۔

The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.

پیام بارانِ آخِر همان «مباحثه» مذکور در بابِ دومِ حبقوق است، و این کلماتِ حقیقت است که کاه را از گندم جدا می‌سازد. آن جدایی همان پالایشی است که به‌وسیلهٔ رسولِ عهد به انجام می‌رسد. در تاریخِ میلری، پیامِ دانیال بابِ هشت، آیهٔ چهارده، هنگامی که نخست ناکام ماند و زمانِ تأخیرِ حبقوق بابِ دو و مَثَلِ ده باکره در متی بابِ بیست‌وپنجم را پدید آورد، پالایشی به وجود آورد. هنگامی که پیامِ ندای نیمه‌شب سرانجام در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، پالایشی حتی عظیم‌تر پدید آورد. در آن هنگام بود که رسولِ عهد ناگهان فرا رسید و پالایش و تطهیرِ نهایی را آغاز کرد. آن جنبشی که از دو پالایش و تطهیرِ نخست از مجموعِ سه‌گانه گذشته بود، در سومی ناکام ماند و در سال ۱۸۶۳ به بیابانِ لائودکیه فرستاده شد.

In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.

در تاریخ میلری، پروتستان‌ها نخست به‌واسطهٔ کلماتِ حقیقت تطهیر شدند؛ سپس حرکتِ فرشتهٔ اول با فرا رسیدنِ پیامِ آزمایشیِ سوم تطهیر گردید. اما آنان که در طی چهل‌وشش سال، از 1798 تا 1844، بنّایانِ هیکلِ میلری بوده‌اند، در آزمونِ سوم که در 22 اکتبر 1844 فرارسید، مردود شدند، هرچند تمثیلِ ده باکره را به‌کمال به انجام رساندند.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> بسیاری از کسانی که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم برای ملاقات داماد بیرون رفتند، پیام سوم را که آخرین پیامِ آزمایش‌کننده‌ای است که باید به جهان داده شود، رد کردند؛ و هنگامی که آخرین دعوت داده شود، موضعی مشابه اتخاذ خواهد شد.

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> «ہر جزئیاتِ تمثیل کا نہایت غور سے مطالعہ کیا جانا چاہیے۔ ہماری نمائندگی یا تو عقلمند کنواریوں کے ذریعے کی گئی ہے یا احمق کنواریوں کے ذریعے۔» ریویو اینڈ ہیرلڈ، 31 اکتوبر، 1899۔

The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.

تاریخِ نبوتی که با آمدنِ فرشتۀ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، یک ناکامی بود، و با شورشِ سال ۱۸۶۳ پایان یافت. تا سال ۱۸۵۰، خواهر وایت پیامِ زیر را نگاشت.

> “The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> خداوند در ۲۶ ژانویه رؤیایی به من عطا کرد که آن را بازگو خواهم نمود. دیدم که برخی از قوم خدا کودن و خفته‌اند؛ و تنها نیمه‌بیدارند، و زمانی را که اکنون در آن به سر می‌بریم درنمی‌یابند؛ و آن «مرد» با «جاروی خاک‌روب» وارد شده است، و برخی در خطر آن‌اند که جارو شوند و از میان برداشته گردند. از عیسی التماس کردم که ایشان را نجات دهد، اندکی بیشتر بر آنان شفقت آورد و مهلتشان دهد، و بگذارد خطر هولناک خود را ببینند، تا پیش از آنکه برای همیشه بسیار دیر شود، مهیا گردند. فرشته گفت: «هلاکت همچون گردبادی سهمگین در راه است.» از فرشته التماس کردم که بر کسانی که این جهان را دوست می‌داشتند، و به اموال خود دل بسته بودند، و حاضر نبودند از آنها دل بکنند و آنها را فدا سازند تا قاصدان را در راهشان برای خوراک دادن به گوسفندان گرسنه شتاب بخشند، ترحم آورد و ایشان را نجات دهد؛ همان گوسفندانی که از فقدان خوراک روحانی در حال هلاک شدن بودند.

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

> «چون می‌نگریستم که جان‌های بیچاره از فقدانِ حقیقتِ حاضر جان می‌سپارند، و برخی که ادعا می‌کردند به حقیقت ایمان دارند، با دریغ داشتنِ وسایلِ ضروری برای پیشبردِ کارِ خدا، می‌گذاشتند ایشان بمیرند، این منظره چنان دردناک بود که از فرشته التماس کردم آن را از من بردارد. دیدم که هنگامی که آرمانِ خدا بخشی از اموال ایشان را مطالبه می‌کرد، همانند آن جوانی که نزد عیسی آمد، [متی ۱۹:‏۱۶–۲۲.] اندوهگین بازمی‌گشتند؛ و این‌که به‌زودی بلای طغیان‌کننده از فراز خواهد گذشت و همه دارایی‌های ایشان را یکسره خواهد روبید، و آن‌گاه دیگر برای قربانی کردنِ اموالِ زمینی و اندوختنِ گنجی در آسمان بسیار دیر خواهد بود.» Review and Herald، 1 آوریل 1850.

In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.

در سال ۱۸۵۰، آن مردِ جاروبِ خاک پیشاپیش آمده بود. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، رسولِ عهد ناگهان به هیکلِ خود آمده بود، و او کارِ پالایش و تطهیرِ پسرانِ لاوی را آغاز کرد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

> «امروز جان‌ها در بوتهٔ آزمون و امتحان قرار می‌گیرند، و بسیاری همان راهی را می‌پیمایند که کسانی پیمودند که مسیح را ترک کردند. هنگامی که به‌وسیلهٔ کلام آزموده می‌شوند، معلّم الهی را رد می‌کنند. چون به سبب آنکه زندگی‌شان با حقیقت و پارسایی هماهنگ نیست توبیخ می‌شوند، از نجات‌دهنده روی برمی‌گردانند؛ و تصمیم ایشان، همچون تصمیم شاگردانِ آزرده‌خاطر، هرگز دگرگون نمی‌شود. آنان دیگر با مسیح سلوک نمی‌کنند. بدین‌سان این کلمات به انجام می‌رسد: «او غربال خود را در دست دارد، و خرمنگاه خویش را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.»» Signs of the Times, May 15, 1901.

Back to Articles