Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Nineteen

تاریخِ پوشیدۂ آیتِ چهل — شمارهٔ نوزده

The Second Woe - Part Six

دومین وای — بخش ششم

Author

Jeff Pippenger

Published

July 20, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکدیگر را تکمیل می‌کنند؛ بدین معنا که با هم، به کمال می‌رسند.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

> «در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. این‌جا متممِ کتاب دانیال است.» اعمال رسولان، 585.

The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.

پیشگوییِ کتاب‌مقدس باید کانونِ توجهِ دانشجویِ نبوت باشد، زیرا در آنجاست که تاریخِ بیرونیِ ایامِ آخر عمدتاً بیان شده است.

> “Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.

> بہتر یہی ہے کہ خدا کے کلام کی روشنی میں اُن اسباب کو سیکھا جائے جو سلطنتوں کے عروج و زوال پر حکومت کرتے ہیں۔ نوجوان ان نوشتوں کا مطالعہ کرے، اور دیکھے کہ قوموں کی حقیقی خوش حالی کس طرح الٰہی اصولوں کو قبول کرنے کے ساتھ وابستہ رہی ہے۔ وہ عظیم اصلاحی تحریکوں کی تاریخ کا مطالعہ کرے، اور دیکھے کہ یہ اصول، اگرچہ حقیر جانے گئے اور اُن سے نفرت کی گئی، اور اُن کے حامیوں کو قید خانہ اور دار پر چڑھائے جانے تک پہنچایا گیا، تو بھی انہی قربانیوں کے وسیلہ سے غالب آئے۔” Education, 238.

Sacred histories, whether it is the “great reformatory movements,” or the “rise and fall of kingdoms;” sacred histories are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those that do not love the truth, and who thereafter receive strong delusion; do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as, the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome represented by Thyatira and the fall of pagan Rome as represented by Pergamos is a truth that those who receive strong delusion hate.

تواریخ مقدس، خواه «جنبش‌های بزرگ اصلاحی» باشد یا «عروج و سقوط پادشاهی‌ها»؛ در کلام خدا مسئله‌ای مرگ و زندگی است. پولس در باب دومِ رسالۀ دوم به تسالونیکیان ثبت کرده است که آنان که محبتِ حقیقت را ندارند و پس از آن دچار ضلالتِ شدید می‌شوند، چنین می‌شوند زیرا برگزیدند پیامی را که پولس در آن بخش مشخص کرده است، رد کنند. آن بخش، رابطۀ رومِ بت‌پرست را با رومِ پاپی مشخص می‌سازد؛ که همان رابطۀ پرغامس و طیاتیره نیز هست، و نیز رابطۀ آهن و گل، و همچنین رابطۀ اژدها با وحش. عروجِ رومِ پاپی که به‌وسیلهٔ طیاتیره نشان داده شده است، و سقوطِ رومِ بت‌پرست که به‌وسیلهٔ پرغامس نمایانده شده است، حقیقتی است که آنان که دچار ضلالتِ شدید می‌شوند از آن نفرت دارند.

In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?

در تاریخ میلری، بحثی که میان میلری‌ها و پروتستان‌ها درگرفت و به نمودار پیشگامان ۱۸۴۳ راه یافت، بر سر این بود که کدام قدرت تاریخی در آیه چهاردهمِ دانیال یازدهم به‌عنوان «غارتگران قوم تو» معرفی شده است. آیا غارتگران، ظهور رومِ بت‌پرست بود، چنان‌که میلری‌ها استدلال می‌کردند، یا سقوط سلوکیان بود، آن‌گونه که پروتستان‌ها ادعا می‌نمودند؟

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....

> «هر امتی که بر صحنهٔ عمل قدم نهاده است، اجازت یافته است که جایگاه خود را بر زمین اشغال کند، تا دیده شود آیا مقصودِ «نگهبان و قدوس» را به انجام خواهد رسانید یا نه. نبوت، صعود و سقوطِ امپراتوری‌های بزرگ جهان—بابل، ماد و پارس، یونان، و روم—را ترسیم کرده است. با هر یک از اینها، همان‌گونه که با ملت‌های کم‌قدرت‌تر نیز، تاریخ تکرار شده است. هر یک دورهٔ آزمون خود را داشت، هر یک ناکام ماند، جلالش پژمرد، قدرتش زایل شد، و جای آن را دیگری گرفت....»

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> «از فراز و فرود ملت‌ها، آن‌گونه که در صفحات کلام مقدس به‌روشنی آشکار شده است، ایشان باید بیاموزند که جلال صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است. بابل، با همه قدرت و شکوهش، که جهان ما از آن زمان تاکنون همانند آن را هرگز ندیده است—قدرت و شکوهی که برای مردم آن روزگار چنان استوار و پایدار می‌نمود—تا چه اندازه به‌کلی از میان رفته است! همچون “گل علف” نابود شده است. هر آنچه خدا را بنیاد خود نداشته باشد نیز چنین نابود می‌شود. تنها آنچه با مقصود او پیوند دارد و صفات او را آشکار می‌سازد، می‌تواند پایدار بماند. اصول او تنها امور استواری هستند که جهان ما می‌شناسد.» Education, 177, 184.

Biblical history is the vision that Solomon said to lack, is to perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply into the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” that it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632, and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.

تاریخِ کتاب‌مقدسی همان رؤیایی است که سلیمان گفت اگر نباشد، مردم هلاک می‌شوند. میلری‌ها یک‌صد و پنجاه سالی را که در مکاشفه فصل نهم، آیات پنج و ده، به صورت «پنج ماه» نشان داده شده است، تشخیص دادند و اعلام کردند، اما در تاریخِ بازنمایی‌شده در فصل نهم مکاشفه، به ژرفا کاوش نکردند. آنان پنج ماهِ آیه دهم را به‌درستی شناسایی کردند، اما ظاهراً پنداشتند که چون آیات پنج و ده هر دو مشتمل بر تعبیر «پنج ماه» هستند، این صرفاً نمایانگر تأکیدی بر نبوتِ عذابی است که در هر دو آیه بازنمایی شده است. اکنون به‌آسانی می‌توان نشان داد که هنگامی که آیه پنج «پنج ماه» را بازمی‌نمایاند، مقصود از آن یک‌صد و پنجاه سالی است که با مرگ محمد در سال ۶۳۲ آغاز شد و در سال ۷۸۲ با تحقیرِ امپراتریس ایرنه از امپراتوری بیزانس، یا امپراتوری روم شرقی، پایان یافت.

The pioneers were correct in their application of verse ten as the battle of Nicomedia on July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both the first woe of Islam of Arabia and the second woe of Islam of Turkey. The Islam that humiliated both emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene and a man represented by Constantine the last.

پیشگامان در تطبیق آیهٔ دهم بر نبرد نیکومدیه در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، به‌عنوان آغاز یک‌صد و پنجاه سالی که با خوارشدن آخرین قسطنطینی که در قسطنطنیه سلطنت کرد در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ به پایان رسید، درست بودند. حکم بر حکم، دوره‌ای یک‌صد و پنجاه‌ساله، اسلام جهانی را مشخص می‌سازد؛ همان‌گونه که هم در وایِ نخستِ اسلامِ عربستان و هم در وایِ دومِ اسلامِ ترکیه نمایان شده است. اسلامی که هم امپراتور و هم امپراتریس را با هم خوار ساخت، اسلام جهانی را مشخص می‌سازد که پادشاهی‌ای را فتح می‌کند که از یک زن، که به‌وسیلهٔ ایرنه نمایانده شده است، و یک مرد، که به‌وسیلهٔ قسطنطینِ آخر نمایانده شده است، تشکیل شده است.

In the one hundred and fifty years that ends with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of Byzantine, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes; will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.

در یکصد و پنجاه سالی که با تحقیر ایرنه پایان می‌یابد، اسلامِ عربستان کنترل ناحیه یا قلمرو بیزانس را به دست می‌گیرد و ایرنه را در چنان وضعیت خفت‌باری باقی می‌گذارد که ناگزیر می‌شود به مدت سه سال خراج بپردازد، افزون بر سایر مطالبات تحمیلی. هنگامی که تحقیرِ کنستانتینِ آخر رخ داد، آغازگر دوره‌ای چهار ساله بود که با محاصره و سرنگونی پایتختِ روم شرقی پایان یافت. در هر دو مورد، این اسلام بود: برای ایرنه، اسلامِ عربی؛ و برای کنستانتینِ آخر، اسلامِ ترکی. در ایام آخر، اسلامِ جهانی، چنان‌که به‌وسیلهٔ دو شاهدِ اسلامِ عربی و اسلامِ ترکی که در وایِ اول و دوم مطرح شده‌اند نمایندگی می‌شود، نخست قلمرو را خواهد گرفت و سپس پایتخت را. موجودیت سیاسیِ ایام آخر که کنستانتینِ روم شرقی نمایندهٔ آن است، به‌طور نمادین با موجودیت دینیِ ایام آخر که ایرنهٔ روم شرقی نمایندهٔ آن است، در ازدواج است. من از اصطلاح «موجودیت سیاسی و دینی» استفاده می‌کنم تا بیان کنم که نمادِ تصویرِ وحش نخست در ایالات متحده و سپس در جهان پدیدار می‌شود. تصویرِ وحش، ازدواج نمادینِ کنستانتین و ایرنه است که هر دو با از دست دادن قلمرو و پایتخت خود به اسلام، خوار و ذلیل می‌شوند.

Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those who Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away, before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.

ازدواجِ آنان از طریق هم‌راستا ساختنِ این دو تاریخ شناسایی می‌شود، و این امر به‌واسطهٔ ازدواج میان کنستانتیا و لیکینیوس در سال 313، هنگامی که فرمان میلان به اجرا درآمد و کلیسای نمادینِ اسمیرنا به پایان رسید و کلیسای نمادینِ پرغامُس آغاز شد، به‌صورت نمونه پیشگویی شده بود. کسانی که پولس آنان را چنین معرفی می‌کند که دچار «ضلالتِ شدید» می‌شوند، از دیدنِ پیامِ هشدارآمیزِ پولس سر باز می‌زنند؛ پیامی که پیش از آشکار شدنِ مردِ گناه، شاملِ یک ارتداد است. این ارتداد در تاریخِ پرغامُس رخ می‌دهد، و مردِ گناه در سال 538 آشکار شد، هنگامی که کلیسای تیاتیرا آغاز گردید.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> کسی شما را به هیچ‌وجه فریب ندهد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتدادی واقع شود و آن مرد گناه، آن پسر هلاکت، آشکار گردد؛ همان که با هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش است، مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر می‌سازد، تا آنجا که همچون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را چنین می‌نمایاند که خداست. ۲ تسالونیکیان ۲:۳، ۴

The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship, western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented as iron and clay in Daniel chapter two.

تاریخِ رومِ شرقی دو گواه بر حقیقتِ نبوی فراهم می‌آورد که در رابطهٔ نمادینِ رومِ شرقی با رومِ غربی نیز بازنمایی شده است. در آن رابطه، رومِ غربی کلیسا است و رومِ شرقی دولت. روم آمیزه‌ای از کلیسا و دولت است، چنان‌که در فصل دومِ دانیال به صورت آهن و گل تصویر شده است.

A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299 with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299 was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.

دلیلی که به‌طور قانع‌کننده نشان می‌دهد در ایام آخر، اسلام جهانی بر ضدّ قدرتی که به‌صورت ترکیبی از کلیسا و دولت به تصویر کشیده شده است برمی‌خیزد، و قلمرو و پایتخت آن را تصرّف می‌کند، به‌وسیلهٔ دو شاهد دیگر از تاریخ مقدّسِ مکاشفهٔ نهم تأیید می‌شود. عثمان در 27 ژوئیهٔ 1299 قلمرو نیکومدیه را فتح کرد، و سپس دو سال بعد، در 1301، قلمرو نیقیه را نیز فتح نمود. پسر او در 1331 شهر پایتختِ نیقیه را فتح کرد، و همان پسر، شهر پایتختِ نیکومدیه را نیز در محاصره‌ای چهار ساله که در 1337 پایان یافت، فتح نمود. پیشگامان، 27 ژوئیهٔ 1299 را با عثمان مشخص کردند، اما هرگز به نبرد بعدی، یعنی نبرد نیقیه، به‌عنوان دومین گام تاریخی در تأسیس امپراتوری عثمانی ننگریستند. 27 ژوئیهٔ 1299 نخستین گام از چندین گام برای رسیدن به قانون یکشنبه بود. دو گام نخستِ اسلام تُرکی، آغازِ نبوّتی را مشخص کرد که در 1449 پایان یافت، سپس بار دیگر در 1840، سپس بار دیگر در 11 سپتامبر، و سپس باز هم در 31 دسامبر 2023.

The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four year” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.

نخستینِ آن دو گام، نه‌تنها آغاز یکصد و پنجاه سال را مشخص کرد، بلکه آغاز سی‌وهشت سال را نیز نشان داد. این دوره با تصرف قلمرو نیکومدیه به‌دست عثمان آغاز شد، و سی‌وهشت سال بعد پایان یافت، هنگامی که پسر عثمان در پایان محاصره‌ای چهارساله، در سال 1337، شهر پایتخت نیکومدیه را تصرف کرد. عدد سی‌وهشت نمایانگر «برخاستن» است، و گام آغازینِ تصرف قلمرو به‌دست عثمان، برخاستنِ اسلامِ ترکی را مشخص ساخت. در آن نخستین گامِ سی‌وهشت‌ساله، محاصره‌ای «چهارساله» پایان را نشان می‌دهد. در آخرین گامِ یکصد و پنجاه سال، خواری وارد می‌شود و چهار سال بعد، در 1453، پایتخت روم شرقی به تصرف درمی‌آید.

Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines have distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, that was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.

چه ترک‌های عثمانی در سال 1453 بودند، و چه پسر عثمان که هم نیکومدیا را در 1337 و هم نیقیه را در 1331 گرفت، در هر سه مورد، هر شهرِ پایتختی در مقطعی از تاریخ به‌عنوان پایتخت روم شرقی خدمت کرده بود. هر سه خط، فتحِ روم شرقی را شناسایی می‌کنند. هر یک از آن سه خط، اسلام را در حال فتحِ نخست قلمرو و سپس پایتختِ روم شرقی مشخص می‌سازد. نامِ هر سه پایتخت، همان نامِ قلمرو است. هر یک از آن سه خط، دارای شخصیت‌های تاریخیِ متمایزِ آلفا و امگا هستند. در حالی که با خواری‌ای که اسلام بر امپراتور و امپراتریس هر دو وارد آورد، رابطه‌ای میان کلیسا و دولت را شناسایی می‌کند، خواریِ نبوی خطوط آنان را با روم غربی پیوند می‌دهد، که آن نیز هنگامی که کنستانتینِ کبیر در سال 330 قسطنطنیه را بر شهر روم برگزید، به‌وسیلهٔ او خوار شد. خواری نهاییِ روم غربی در 476، با واپسین امپراتور، فرا رسید، و از آن پس به‌سرعت به انحطاط ادامه داد.

Western Rome in relation to eastern Rome was the church, the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.

رومِ غربی در نسبت با رومِ شرقی، کلیسا بود؛ شرق، دولت بود. خواری در آغاز در سال ۳۳۰، سپس خواری در ۴۷۶، و پس از آن در ۷۸۲ و آنگاه بار دیگر در ۱۴۴۹. خطی از خواری که با تقسیم یک پادشاهی آغاز شد، سپس در ۴۷۶ با خواریِ از دست دادن امپراتور، و ازاین‌رو امپراتوری، ادامه یافت؛ و آنگاه اسلام خواری را نخست بر قلمروِ شرق در ۷۸۲ و سپس بر پایتختِ شرق در ۱۴۵۳ وارد ساخت.

Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.

اسلامِ نبوتِ کتاب‌مقدس، خط هر دو رومِ شرقی و غربی را آشکار می‌سازد، و نوری که اسلام امروز پدید می‌آورد، با نورِ بنیادیِ اسلام برای پیشگامان میلریتی هماهنگ است، اما بسیار فراتر از آن می‌رود. زمانِ آزمایش که در سال ۲۰۲۴ با این پرسش آغاز شد که چه کسی است «رهزنانِ قومِ تو که رؤیا را برپا می‌دارند»، آلفای دورهٔ آزمایش بود، و اکنون در پایانِ دورهٔ آزمایش، نوری از موضوعِ اسلام در مکاشفه باب نهم، شاهدانی از رومِ غربی و شرقی را می‌افزاید که هرگز تا این ایامِ اخیرِ کنونی مورد ارزیابی قرار نگرفته بودند.

The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Romes political and religious rulers in 1449, brought about by Islam and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.

خطوط نبویِ اسلام که در باب‌های نهم تا یازدهم به تصویر کشیده شده‌اند، با فراهم آوردن شهادت‌هایی که به خطوطی که پیش‌تر در این مقالات مورد بحث قرار گرفته‌اند پیوند می‌خورند، خطوط تاریخِ واقع در آیات ده تا شانزدهِ دانیال یازده را به هم می‌پیوندند. اما در درون تصویر نبویِ ظهور اسلام، ظهور هر دو حرکتِ میلری‌ها و حرکتِ صد و چهل و چهار هزار نیز نهفته است. دو دورهٔ چهار‌ساله که استوارانه در درونِ نبوت‌های زمانیِ مکاشفه ۹ و به‌عنوان بخشی از آن‌ها قرار گرفته‌اند، بر چهار سالِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ گواهی می‌دهند. در ۱۸۴۴ دیگر زمانِ نبوی وجود ندارد؛ ازاین‌رو، دورهٔ نمادینِ چهار‌ساله با ویژگی‌های نبویِ خود تعریف می‌شود، نه با زمان. نخستین دورهٔ چهار‌ساله، فتحِ نیکومدیا، پایتخت پیشینِ رومِ شرقی، را به‌دست اسلام در ۱۳۳۷ مشخص می‌سازد، سی‌وهشت سال پس از آنکه پدر او آن قلمرو را فتح کرده بود. دومین چهار سال، تحقیرِ فرمانروایان سیاسی و مذهبیِ رومِ شرقی را در ۱۴۴۹ مشخص می‌کند که به‌وسیلهٔ اسلام پدید آمد، و سومین چهار سال، ظهوری باشکوه از قدرت خدا را مشخص می‌سازد، هنگامی که آن فرشته‌ای که زمین را به جلال خویش منوّر ساخت، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد.

The Millerite history of the first and second angel aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin, it is the combination of Divinity with humanity and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.

تاریخ میلریِ فرشتهٔ اول و دوم با تاریخ فرشتهٔ سوم در هنگامِ مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار تن منطبق است. آن کار نهاییِ مُهر کردن، محو گناه است؛ اتحاد الوهیت با انسانیت است، و در خلال جنگی به وقوع می‌پیوندد که اسلام آن را پدید می‌آورد.

> And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.

> اور اُس نے اتھاہ گڑھے کو کھولا؛ اور اُس گڑھے میں سے دھواں یوں اُٹھا جیسے کسی بڑے بھٹّے کا دھواں؛ اور گڑھے کے دھوئیں کے سبب سورج اور فضا تاریک ہو گئے۔ اور اُس دھوئیں میں سے ٹڈیاں زمین پر نکل آئیں؛ اور اُنہیں اختیار دیا گیا، جیسا کہ زمین کے بچھوؤں کو اختیار حاصل ہوتا ہے۔ اور اُنہیں حکم دیا گیا کہ نہ زمین کی گھاس کو نقصان پہنچائیں، نہ کسی سبز چیز کو، نہ کسی درخت کو؛ بلکہ صرف اُن لوگوں کو جن کی پیشانیوں پر خدا کی مہر نہیں ہے۔ مکاشفہ 9:2–4۔

The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.

تحققِ کاملِ هر نبوت در ایام آخر است؛ ازاین‌رو این بخش مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را مشخص می‌سازد. نبوتِ اسلام در مکاشفه باب نُه، کلیدِ تاریخی را فراهم می‌آورد تا کامل‌ترین تصویرِ آن قدرتی که رؤیا را استوار می‌سازد، در تاریخی که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، هنگامی که اسلام مهار شد، به اوج خود رسید، به هم پیوسته شود. از آن نقطه، شهادتِ مکاشفه باب نُه به باب ده و تاریخِ فرشتهٔ اول و دوم امتداد یافت. سپس در باب یازده، وایِ سوم ناگهان در قانونِ یکشنبه فرا می‌رسد، که همان زمانی است که فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم آغاز می‌شود. باب نُه کلیدِ اسلام است در نظم بخشیدن به برآمدن و سقوطِ پادشاهی‌هایی که در دانیال و مکاشفه بیان شده‌اند. باب‌های ده و یازده تجربهٔ یکصد و چهل و چهار هزار باکرهٔ خردمند را مشخص می‌سازند. باب نُه آن نمادی را مشخص می‌کند که رؤیای بیرونی را استوار می‌سازد، و باب‌های ده و یازده رؤیای درونیِ مربوط به پیروی از برّه به درونِ قدس‌الاقداس را مشخص می‌سازند.

Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840 at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840 were typified by four years from July 27, 1449 unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.

مکاشفہ کے دسویں باب کا آغاز مسیح سے ہوتا ہے جو اُس زورآور فرشتے کے طور پر نازل ہوتا ہے جس کے ہاتھ میں ایک چھوٹی کتاب کھلی ہوئی ہے۔ یہ واقعہ 11 اگست 1840 کو پورا ہوا، مکاشفہ نو کی اُس پیشین گوئی کے اختتام پر جو تین سو اکیانوے برس اور پندرہ دن کی نشاندہی کرتی ہے۔ مکاشفہ دس اُس تاریخ کے بعد کی تاریخ کو اُس وقت تک ظاہر کرتا ہے جب یہ پیغام 22 اکتوبر 1844 کو یوحنا کے پیٹ میں کڑوا ہو گیا۔ 1840 سے 1844 کے چار برس پہلے فرشتے کی آمد سے شروع ہوتے ہیں اور تیسرے فرشتے کی آمد پر اختتام پذیر ہوتے ہیں۔ یہ چار برس، جو 11 اگست 1840 کی تکمیل کے بعد آئے، اُن چار برسوں کی تمثیل تھے جو 27 جولائی 1449 سے لے کر 1453 تک، تین سو اکیانوے برس اور پندرہ دن کے آغاز پر واقع ہوئے۔ یہ دونوں چار سالہ ادوار 1333 سے 1337 تک نیکومیدیہ کے محاصرہ کے چار برسوں کے ساتھ ہم آہنگ ہیں۔ علامتی طور پر مشرقی روم کو اسلام نے تین مرتبہ فتح کیا۔ پہلی مرتبہ 1331 میں نقیہ کے محاصرہ میں، پھر 1337 میں نیکومیدیہ کے چار سالہ محاصرہ میں، اور پھر 1453 میں قسطنطنیہ کے محاصرہ میں۔

Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formerly and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided unto east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided unto east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.

دیوکلیتیان در سال ۲۹۳ میلادی روم را از لحاظ قانونی به شرق و غرب تقسیم کرد، و قسطنطین در سال ۳۳۰ به‌گونه‌ای نبوی روم را به شرق و غرب تقسیم نمود. در سال ۳۹۵، با مرگ امپراتور تئودوسیوس اوّل، امپراتوری به‌طور رسمی و دائمی تقسیم شد، زیرا او شرق و غرب را به دو پسر خود به میراث سپرد. کلیسای کاتولیک در سال ۱۰۵۴ در «انشقاق بزرگ» به شرق و غرب تقسیم شد. این تقسیم، همانند زوالی که در پی آن آمد، تدریجی بود. این تقسیم تا به همین امروز همچنان باقی است. در ظرف پنجاه سال از آن تاریخ، کلیسای غربی در روم حدود دویست سال جنگ‌های صلیبی علیه اسلام را آغاز کرد. روم غربی هنگامی سقوط کرد که در سال ۴۷۶ آخرین امپراتور خود را از دست داد. روم شرقی در سال ۱۴۵۳ سقوط کرد. روم پاپی در سال ۱۷۹۸ سقوط کرد. روم بت‌پرست در سال‌های ۲۹۳، ۳۳۰ و ۳۹۵ به شرق و غرب تقسیم شد. روم پاپی در سال ۱۰۵۴ به شرق و غرب تقسیم شد. خواهر وایت برآمدن و سقوط پادشاهی‌ها را به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین نقاط مرجع در مطالعهٔ کلام خدا شناسایی می‌کند.

The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence the message of the midnight cry, that was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass, is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) years marking the rise of Islam and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.

پادشاهی‌هایی که در فصل نهم مکاشفه به روشنایی تاریخ آورده می‌شوند، این استدلال را تقویت می‌کنند که این روم است که رؤیا را بنیاد می‌نهد. پیوند نبوتی میان اسلام و صد و چهل و چهار هزار نفر، گواه آن است که پیامِ فریاد نیمه‌شب، که به‌وسیلۀ ورود مسیح به اورشلیم بر الاغی به‌گونه‌ای تمثیلی پیش‌نموده شد، به‌وسیلۀ یک نبوت زمانی نمایانده شده است که در زمانِ وایِ اول آغاز شد، در بخش دومِ نبوت در وایِ دوم ادامه یافت، و در تاریخ چهار ساله‌ای که در آن جنبش میلریِ فرشتۀ اول و دوم با تحقق همان نبوت آغاز گردید، به انجام خود رسید. این نبوت با نمادِ «سی و هشت و دو سال» (1299 و 1301) سال، که نشانه‌گذارِ برآمدن اسلام بود، آغاز شد و با نمادِ «سی و هشت و دو سال» (1838 و 1840)، که نشانه‌گذارِ برآمدن میلری‌ها بود، به پایان رسید.

In 1844, at the conclusion of the Millerites four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337, and 1449 unto the siege of 1453 prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.

در سال ۱۸۴۴، در پایان دورهٔ چهارسالهٔ میلری‌ها که به‌واسطهٔ محاصرهٔ ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷، و ۱۴۴۹ تا محاصرهٔ ۱۴۵۳، نمونه‌وار شده بود، زمان نبوی دیگر نباید به کار برده می‌شد. برافراشته شدنِ عَلَمِ یکصد و چهل و چهار هزار، به‌طور مستقیم با آن نبوتی مرتبط است که در آن اسلام برافراشته می‌شود.

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> یہوداہ، تو وہ ہے جس کی تیرے بھائی ستائش کریں گے؛ تیرا ہاتھ تیرے دشمنوں کی گردن پر ہوگا؛ تیرے باپ کی اولاد تیرے آگے سجدہ کرے گی۔ یہوداہ شیر کا بچہ ہے؛ اے میرے بیٹے، تو شکار سے چڑھ آیا ہے۔ وہ جھکا، وہ شیر کی مانند دُبک کر بیٹھا، بلکہ بوڑھے شیر کی مانند؛ کون ہے جو اسے اُٹھائے؟ عصا یہوداہ سے جدا نہ ہوگا، نہ فرمانروا اس کے قدموں کے درمیان سے، جب تک شیلوہ نہ آئے؛ اور قوموں کا اجتماع اسی کے حضور ہوگا۔ وہ اپنے گدھے کے بچے کو انگور کی بیل سے، اور اپنی گدھی کے بچے کو نفیس بیل سے باندھے گا؛ اس نے اپنے لباس مَے میں، اور اپنے کپڑے انگور کے خون میں دھوئے ہیں۔ اس کی آنکھیں مَے سے سرخ ہوں گی، اور اس کے دانت دودھ سے سفید۔ پیدایش 49:8–12۔

The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.

یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر، شخصیت مسیح را به‌طور کامل منعکس می‌کنند، و مسیح، در میان دیگر بازنمایی‌های نمادین، «تاکِ برگزیده» است. اسماعیل در پیدایش 16:12 به‌عنوان مردی «وحشی» معرفی شده است.

> And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.

> او مردی وحشی خواهد بود؛ دست او بر ضد هر کس، و دست هر کس بر ضد او خواهد بود؛ و او در حضور همهٔ برادران خویش ساکن خواهد شد.

The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The messengers that proclaimed the message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844, illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.

واژه‌ای که «وحشی» ترجمه شده است، همان خرِ وحشیِ عربی است. نمایندگان مسیح در ایام آخر بر پیامِ خرِ وحشیِ عربی سوارند؛ همان الاغی که مسیح بر آن به اورشلیم وارد شد، همان الاغی که سرانجام پس از آن‌که بلعام برای بار سوم او را زد، سخن گفت. پیام‌آورانی که در سال 1840 پیامی را اعلام کردند که پیامِ فرشتهٔ اول را نیرو بخشید، در همان تاریخ نبوی‌ای که پیامِ توان‌بخشِ آن جنبش در آن قرار داشت، یک نبوتِ مرتبط و مهمِ صد و پنجاه‌ساله را ندیدند. آنان همچنین در همان نبوت زمانی، دو دورهٔ چهارساله را ندیدند که نمونهٔ تاریخِ 1840 تا 1844 بود. اکنون شیرِ سبطِ یهودا نوری از «راه‌های قدیم» را آشکار می‌سازد که هرگز پیش از این دیده نشده بود، و این نوری است هماهنگ با آن نوری که از 31 دسامبر 2023 به این سو در حال گشوده شدن بوده است. این نور هرگونه تردید را دربارهٔ این‌که آیا این اسلام است که نشویل را می‌زند، برطرف می‌سازد. این نور نمادِ روم را روشن می‌سازد، و بدین‌سان به بیانیهٔ اومگا برای مناقشهٔ آلفا در سال 2024 دربارهٔ «غارتگرانِ قومِ تو» بدل می‌شود، و نیز نمادِ اومگایِ مجادله بر سر همین نماد در تاریخ میلریتی است. این نور مشخص می‌سازد که اسلامِ نبوت‌های زمانیِ مکاشفهٔ نه، پیامِ بیرونی در خلالِ تاریخِ درونیِ زمانِ مُهر زدنِ صد و چهل و چهار هزار تن است. ما مدتی است این حقیقت را تعلیم داده‌ایم، اما اکنون می‌توان آن را بر یک خط نشان داد که از مکاشفهٔ نه آغاز می‌شود و به مکاشفهٔ یازده ختم می‌گردد. سومین دورهٔ چهارسالهٔ مرتبط با نبوت زمانیِ اسلام، که در 1840 تا 1844 تحقق یافت، زمانِ مُهر زدنِ صد و چهل و چهار هزار تن را به تصویر می‌کشد. با زلزلهٔ عظیمِ مکاشفهٔ یازده، صد و چهل و چهار هزار تن به‌عنوان عَلَمی برافراشته می‌شوند.

In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay, then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The number thirty-eight and forty represent those two steps.

در حزقیال سی و هفت، برخیزانیده شدن قوم خدا به‌صورت لشکری، فرایندی دو مرحله‌ای است که در آفرینش آدم پیش‌نمون یافته بود. نخست آدم از گل سرشته شد، سپس مسیح در او نَفَسِ حیات دمید. در حزقیال، نبوت نخست اجساد مرده را پدید می‌آورد، اما ایشان همچنان مرده‌اند. سپس بر آن اجساد، چهار باد دمیده می‌شود و ایشان همچون لشکری عظیم برمی‌خیزند. اعداد سی و هشت و چهل، نمودار آن دو مرحله‌اند.

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

> After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.

> پس از این، عید یهودیان بود و عیسی به اورشلیم بالا رفت. و در اورشلیم، نزد دروازهٔ گوسفندان، حوضی است که به زبان عبرانی «بیت‌حسدا» خوانده می‌شود و پنج ایوان دارد. در این‌ها انبوه بسیاری از بیماران، کوران، لنگان و خشک‌شدگان خوابیده بودند و در انتظار جنبش آب بودند. زیرا فرشته‌ای در زمانی معین به درون حوض فرود می‌آمد و آب را به حرکت می‌آورد؛ پس هر که نخستین بار، پس از به حرکت درآمدن آب، به آن داخل می‌شد، از هر بیماری که داشت شفا می‌یافت. و در آنجا مردی بود که سی و هشت سال به بیماری مبتلا بود. چون عیسی او را دید که افتاده است و دانست که مدت درازی است در آن حال بوده، به او گفت: «آیا می‌خواهی شفا یابی؟» مرد بیمار در پاسخ او گفت: «آقا، کسی را ندارم که چون آب به حرکت می‌آید، مرا در حوض فرو برد؛ بلکه تا من می‌آیم، دیگری پیش از من پایین می‌رود.» عیسی به او گفت: «برخیز، بستر خود را بردار و راه برو.» و در همان دم آن مرد شفا یافت و بستر خود را برداشت و به راه افتاد؛ و آن روز، روز سبت بود. یوحنا ۵:‏۱–۹.

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> پس گفتم: اکنون برخیزید و از وادی زارِد بگذرید. و ما از وادی زارِد گذشتیم. و مدتی که از قادِش‌برنیع روانه شدیم تا از وادی زارِد گذشتیم، سی و هشت سال بود؛ تا آنکه تمام نسل مردان جنگی، از میان اردوگاه نابود شدند، چنان‌که خداوند برای ایشان قسم خورده بود. تثنیه 2:13، 14.

Back to Articles