Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Nine

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شمارهٔ بیست‌ونهم

Number Twenty-Nine

انتیسویں نمبر

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The fifth Messianic prophecy in the book of Matthew is the waymark of disappointment and death. On July 18, 2020, the false prediction of the destruction of Nashville, slew Elijah and Moses.

پنجمین نبوتِ مسیحایی در کتابِ متی، نشانهٔ راهِ نومیدی و مرگ است. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، پیشگوییِ کاذبِ نابودیِ نشویل، ایلیا و موسی را کشت.

## The Fifth Messianic Waymark is the Disappointment of July 18, 2020

پنجمین نشانهٔ راهِ مسیحایی، ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است.

> Then was fulfilled that which was spoken by Jeremiah the prophet, saying, In Rama was there a voice heard, lamentation, and weeping, and great mourning, Rachel weeping for her children, and would not be comforted, because they are not. Matthew 2:17, 18.

> پس آنچه به زبان اِرمیا نبی گفته شده بود، به انجام رسید که می‌گوید: «در رامه آوازی شنیده شد، نوحه و گریه و ماتمی عظیم؛ راحیل برای فرزندان خود می‌گرید و نمی‌خواهد تسلّی یابد، زیرا که نیستند.» متی ۲:‏۱۷، ۱۸.

## Prediction

پیشگویی

> Thus saith the Lord; A voice was heard in Ramah, lamentation, and bitter weeping; Rahel weeping for her children refused to be comforted for her children, because they were not. Jeremiah 31:15.

> خداوند چنین می‌فرماید: «آوازی در رامه شنیده شد، نوحه و گریهٔ تلخ؛ راحیل برای فرزندان خود می‌گرید، و از آن‌که برای فرزندانش تسلی یابد، سر باز می‌زند، زیرا که ایشان نیستند.» ارمیا 31:15

Moses and Elijah are slain in the streets of Sodom and Egypt. The last statement of the Old Testament identifies that Elijah would come before the great and dreadful day of the Lord. That dreadful day begins when Michael stands up in Daniel twelve, and announces in Revelation twenty-two that, “he that is just and he who is unjust” will remain in that condition for eternity.

موسیٰ اور ایلیاہ سدوم اور مصر کی گلیوں میں قتل کیے جاتے ہیں۔ عہدِ قدیم کا آخری بیان یہ متعین کرتا ہے کہ خداوند کے عظیم اور ہولناک دن سے پہلے ایلیاہ آئے گا۔ وہ ہولناک دن دانی ایل بارہ میں اُس وقت شروع ہوتا ہے جب میکائیل اُٹھ کھڑا ہوتا ہے، اور مکاشفہ بائیس میں یہ اعلان کرتا ہے کہ، “جو راستباز ہے اور جو ناراست ہے،” وہ ابدیت تک اسی حالت میں برقرار رہیں گے۔

> And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 12:1.

> اور اُس وقت میکائیل کھڑا ہو گا، وہ عظیم فرشتہ جو تیری قوم کی اولاد کی حمایت میں کھڑا رہتا ہے؛ اور مصیبت کا ایسا وقت آئے گا جیسا کہ قوم کے وجود میں آنے سے لے کر اُس وقت تک کبھی نہ آیا ہوگا؛ اور اُس وقت تیری قوم میں سے ہر ایک جو کتاب میں لکھا ہوا پایا جائے گا، نجات پائے گا۔ دانی ایل 12:1۔

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> جو ناراست است، بگذار همچنان ناراست بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که پارساست، بگذار همچنان پارسا بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفه 22:11.

Elijah must appear before probation closes, and he gets slain and resurrected in Revelation eleven, just before probation closes. He is resurrected and presents his message until probation closes, where there is then another resurrection, of righteous and wicked.

ایلیاہ کو مہلتِ امتحان کے بند ہونے سے پہلے ظاہر ہونا لازم ہے، اور مکاشفہ گیارہ میں، مہلتِ امتحان کے بند ہونے سے عین پہلے، وہ قتل کیا جاتا ہے اور پھر زندہ کیا جاتا ہے۔ وہ زندہ کیا جاتا ہے اور مہلتِ امتحان کے بند ہونے تک اپنا پیغام پیش کرتا ہے، جہاں پھر ایک اور قیامت واقع ہوتی ہے، راستبازوں اور شریروں کی۔

> And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. Daniel 12:2.

> اور اُن میں سے بہت سے جو زمین کی خاک میں سو رہے ہیں جا اٹھیں گے، بعض حیاتِ ابدی کے لیے، اور بعض شرمندگی اور ابدی حقارت کے لیے۔ دانی ایل 12:2۔

That special resurrection is followed by the Second Coming of Christ, where the righteous dead are resurrected and then a thousand years where the saints judge the lost. At the end of the thousand years there is another resurrection and the third coming of Christ. The line of prophetic resurrections includes the resurrection of the papal beast, but each of the resurrections are a specific subject of God’s prophetic Word. On July 18, 2020, the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand committed suicide by rebelling against Christ’s command forbidding time applications beyond 1844.

آن قیامتِ خاص، با آمدنِ دومِ مسیح دنبال می‌شود؛ جایی که مردگانِ عادل برخیزانیده می‌شوند، و سپس هزار سالی فرا می‌رسد که در آن مقدسان بر گم‌شدگان داوری می‌کنند. در پایانِ آن هزار سال، قیامتی دیگر و آمدنِ سومِ مسیح واقع می‌شود. سلسلهٔ قیامت‌های نبوی، قیامتِ وحشِ پاپی را نیز در بر می‌گیرد، اما هر یک از این قیامت‌ها موضوعی مشخص در کلامِ نبویِ خداست. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، جنبشِ لائودیکیه‌ایِ یکصد و چهل و چهار هزار تن، با طغیان بر ضدِ فرمانِ مسیح که به‌کاربردنِ تعیینِ زمان فراتر از ۱۸۴۴ را منع می‌کند، خودکشی کرد.

A voice was then heard in Rama, meaning pride and self-exaltation. Rachel meaning a good traveler is in mourning because Moses and Elijah are not, and more importantly, they cannot be comforted. They have no comfort, and the Holy Spirit is the Comforter, that would be sent when the voice in the wilderness began in July of 2023.

سپس در رامه، به‌معنای غرور و خودبزرگ‌بینی، آوازی شنیده شد. راحیل، به‌معنای مسافری نیک، در ماتم است، زیرا موسی و ایلیا نیستند، و مهم‌تر از آن، نمی‌توانند تسلی یابند. ایشان هیچ تسلی‌ای ندارند، و روح‌القدس تسلی‌دهنده است، که زمانی فرستاده می‌شد که آن صدا در بیابان در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد.

These things happen just before probation closes, and according to Revelation, just before probation closes the Revelation of Jesus Christ is unsealed. That unsealing is what resurrects Moses and Elijah, who are also Rachel, the good traveler, who had been weeping and mourning for her children, could not be comforted. Her mourning turns to joy when those children are resurrected.

این امور درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ فیض رخ می‌دهند، و مطابق مکاشفه، درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ فیض، مکاشفهٔ عیسی مسیح گشوده می‌شود. آن گشوده شدن همان چیزی است که موسی و ایلیا را، که همان راحیل، آن مسافرِ نیکو نیز هستند، زنده می‌سازد؛ او که برای فرزندان خود می‌گریست و ماتم می‌گرفت و تسلّی نمی‌یافت. ماتم او آنگاه به شادی بدل می‌شود که آن فرزندان زنده می‌شوند.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. Revelation 22:10.

> و او مرا گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مهر مکن، زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۲۲:۱۰

Moses and Elijah were dead in the streets of Sodom and Egypt, and just as with Christ, the one hundred and forty-four thousand would be called out of Egypt, when the gathering began in July of 2023.

موسیٰ اور ایلیاہ سدوم اور مصر کی گلیوں میں مُردہ پڑے تھے، اور جیسے مسیح کے ساتھ ہوا، ویسے ہی ایک لاکھ چوالیس ہزار کو مصر سے بلا لیا جاتا، جب جولائی 2023 میں جمع کیا جانا شروع ہوا۔

## The Sixth Messianic Waymark is the calling out of Egypt in July of 2023

ششمین نشانهٔ راهِ مسیحایی، فراخوانده شدن از مصر در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ است.

> And was there until the death of Herod: that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Out of Egypt have I called my son. Matthew 2:15.

> اور ہیرودیس کی موت تک وہیں رہا، تاکہ وہ بات پوری ہو جو خداوند نے نبی کی معرفت فرمائی تھی: “میں نے اپنے بیٹے کو مصر سے بلایا۔” متی 2:15۔

## Prediction

پیشگویی

> When Israel was a child, then I loved him, and called my son out of Egypt. Hosea 11:1.

> چون اسرائیل طفل بود، او را دوست داشتم، و پسر خود را از مصر فراخواندم. هوشع ۱۱:۱

Dead in the Egyptian street, a heavenly voice from the wilderness calls Ezekiel’s valley of dead bones to life. That voice began to sound in July of 2023.

مرده در خیابان مصری، آوازی آسمانی از بیابان، درهٔ استخوان‌های خشکِ حزقیال را به حیات فرا می‌خواند. آن آواز از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز به طنین افکند.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا به ایشان داخل شد، و بر پای‌های خود ایستادند؛ و ترسی عظیم بر آنان که ایشان را دیدند، مستولی گردید. و آوازی عظیم از آسمان شنیدند که به ایشان می‌گفت: «به اینجا صعود کنید.» و در ابری به آسمان بالا رفتند؛ و دشمنانِ ایشان آنان را مشاهده کردند. مکاشفه 11:11، 12

God calls His Son out of Egypt and He also called Moses out of Egypt, for Moses as the alpha and Jesus as the omega represent the experience of the one-hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses and the Lamb. That song includes the call out of Egypt. In Ezekiel there is represented two steps, that were prefigured by the two steps in the creation of Adam. First the body is formed, and then the breath of life is breathed into the body and it then lives. In Revelation eleven the first step is the entrance of the Spirit of God into the slain, and they then stood upon their feet. When they stand, they are God’s army. What conveys the Spirit in chapter eleven is represented by Ezekiel’s first prophecy. The voice in the wilderness is the prophetic message accompanied by the Holy Spirit.

خدا پسر خویش را از مصر فراخوانْد، و موسی را نیز از مصر فراخوانْد؛ زیرا موسی به‌عنوان آلفا و عیسی به‌عنوان اُمگا، تجربهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر را نمایندگی می‌کنند؛ همانان که سرودِ موسی و برّه را می‌سرایند. آن سرود، فراخوانِ خروج از مصر را نیز در بر می‌گیرد. در حزقیال، دو گام به تصویر کشیده شده است که پیش‌تر به‌وسیلهٔ دو گام در آفرینش آدم پیش‌نموده شده بود. نخست، بدن شکل داده می‌شود، و سپس نَفَسِ حیات در آن دمیده می‌شود و آنگاه زنده می‌گردد. در مکاشفهٔ یازده، گام نخست، ورودِ روحِ خدا به درونِ کشتگان است، و آنگاه ایشان بر پای‌های خود می‌ایستند. هنگامی که ایشان می‌ایستند، لشکرِ خدا هستند. آنچه در باب یازده روح را منتقل می‌سازد، به‌وسیلهٔ نخستین نبوتِ حزقیال بازنموده شده است. صدای نداکننده در بیابان، همان پیامِ نبویِ همراه با روح‌القدس است.

The book of Matthew contains the twelve chapters that are the omega to the twelve chapters in Genesis that provide two witnesses which represent the covenant with the one hundred and forty-four thousand. Those men and women are sealed for eternity in a relationship of Divinity combined with their humanity. They become the sign for the eleventh-hour workers.

کتابِ متی میں بارہ ابواب ہیں جو پیدایش کے اُن بارہ ابواب کا اومیگا ہیں، اور وہ دو گواہ فراہم کرتے ہیں جو ایک لاکھ چوالیس ہزار کے ساتھ عہد کی نمائندگی کرتے ہیں۔ وہ مرد اور عورتیں اپنی انسانیت کے ساتھ الوہیت کے متحد ہونے والے ایک رشتے میں ابدیت کے لیے مہر کیے جاتے ہیں۔ وہ گیارھویں گھڑی کے مزدوروں کے لیے نشان بن جاتے ہیں۔

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “کارِ روح‌القدس این است که جهان را دربارهٔ گناه، دربارهٔ پارسایی و دربارهٔ داوری متقاعد سازد. جهان فقط آنگاه می‌تواند هشدار یابد که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌واسطهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، و بر پایهٔ اصولی والا و مقدس عمل می‌کنند و به‌گونه‌ای بلند و متعالی، خطِ تمایز میان کسانی را که احکام خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آن‌ها را زیر پا لگدمال می‌کنند، آشکار می‌سازند. تقدیسِ روح، تفاوت میان کسانی را که مُهر خدا را دارند و کسانی را که روزِ استراحتی جَعلی را نگاه می‌دارند، نمایان می‌سازد. هنگامی که آزمون فرا رسد، به‌روشنی آشکار خواهد شد که نشانِ وحش چیست. آن، نگاه داشتنِ روزِ یکشنبه است. کسانی که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، امضای آن مردِ گناه را بر خود دارند؛ همان که اندیشید زمان‌ها و شریعت را تغییر دهد.” Bible Training School, December 1, 1903.

The ensign of the one hundred and forty-four thousand when they are called up to heaven in chapter eleven of Revelation, they are first called out of Egypt, which is where they were slain. A voice from the wilderness calls them out of Egypt, that they would be the sign for the eleventh-hour workers. Their resurrection in 2024 is also represented as a birth, and an awakening depending on which illustration is being identified. In terms of a birth, they are those who fulfill the parable of the ten virgins, and in this sense, their birth is a virgin birth, and they are the sign.

نشانِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر، هنگامی که در فصل یازدهمِ مکاشفه به آسمان فراخوانده می‌شوند، این است که نخست از مصر فراخوانده می‌شوند؛ همان‌جا که در آن کشته شدند. آوازی از بیابان ایشان را از مصر فرا می‌خواند تا برای کارگرانِ ساعتِ یازدهم نشانه باشند. قیام آنان در سال ۲۰۲۴ نیز، بسته به این‌که کدام تصویر مورد نظر باشد، به‌صورتِ تولد یا بیداری به نمایش درآمده است. از حیثِ تولد، آنان کسانی هستند که مَثَلِ ده باکره را به انجام می‌رسانند، و از این جهت، تولدِ ایشان تولدی از باکره است، و ایشان همان نشانه‌اند.

## The Seventh Messianic Waymark is 2024

هفتمین نشانهٔ راهِ مسیحایی سال ۲۰۲۴ است

> Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Matthew 1:22, 23.

> اکنون همۀ اینها واقع شد تا آنچه خداوند به‌واسطۀ نبی گفته بود، تحقق یابد که می‌گوید: «اینک، باکره آبستن خواهد شد و پسری خواهد زایید، و نام او را عمانوئیل خواهند خواند»؛ که تفسیرش این است: «خدا با ما». متی ۱:۲۲، ۲۳.

## Prediction

پیش‌گویی

> Therefore the Lord himself shall give you a sign; Behold, a virgin shall conceive, and bear a son, and shall call his name Immanuel. Isaiah 7:14.

> لهٰذا خداوند خود تمہیں ایک نشان دے گا؛ دیکھو، ایک کنواری حاملہ ہوگی، اور ایک بیٹے کو جنم دے گی، اور اُس کا نام عمّانوایل رکھے گی۔ یسعیاہ 7:14۔

There were signs in the history of Moses and Christ, as there were in Millerite history. In the last days, Laodicean Adventism will be seeking after a sign, and their only sign, is the sign of Jonah. There is also a sign for those who are resurrected in 2024. Their sign is the “seven times” of Leviticus twenty-six.

در تاریخ موسی و مسیح نشانه‌هایی وجود داشت، همان‌گونه که در تاریخ میلری نیز بود. در ایام آخر، اَدونتیسمِ لائودکیه‌وار در پیِ نشانه‌ای خواهد بود، و تنها نشانهٔ آنان، نشانهٔ یونس است. همچنین برای آنان که در سال ۲۰۲۴ برانگیخته می‌شوند نیز نشانه‌ای هست. نشانهٔ ایشان «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش است.

> And this shall be a sign unto thee, Ye shall eat this year such things as grow of themselves, and in the second year that which springeth of the same; and in the third year sow ye, and reap, and plant vineyards, and eat the fruits thereof. And the remnant that is escaped of the house of Judah shall yet again take root downward, and bear fruit upward. For out of Jerusalem shall go forth a remnant, and they that escape out of mount Zion: the zeal of the Lord of hosts shall do this. 2 Kings 19:29–31.

> اور یہ تیرے لیے ایک نشان ہوگا: تم اس سال وہ چیزیں کھاؤ گے جو خودبخود اُگتی ہیں، اور دوسرے سال وہ جو اُسی سے پھوٹ نکلتی ہیں؛ اور تیسرے سال تم بیج بونا، اور فصل کاٹنا، اور انگور کے باغ لگانا، اور اُن کے پھل کھانا۔ اور یہوداہ کے گھرانے کا جو بقیہ بچ نکلا ہے، وہ پھر نیچے کی طرف جڑ پکڑے گا اور اوپر کی طرف پھل لائے گا۔ کیونکہ یروشلم سے ایک بقیہ نکلے گا، اور کوہِ صیون سے وہ جو بچ نکلیں گے: ربُّ الافواج کی غیرت یہ کرے گی۔ 2 سلاطین 19:29–31۔

> And if ye shall say, What shall we eat the seventh year? behold, we shall not sow, nor gather in our increase: Then I will command my blessing upon you in the sixth year, and it shall bring forth fruit for three years. And ye shall sow the eighth year, and eat yet of old fruit until the ninth year; until her fruits come in ye shall eat of the old store. Leviticus 25:20–22.

> اور اگر تم کہو، ساتویں سال ہم کیا کھائیں گے؟ دیکھو، نہ ہم بوئیں گے اور نہ اپنی پیداوار جمع کریں گے؛ تب میں چھٹے سال تم پر اپنی برکت کا حکم دوں گا، اور وہ تین سال کے لیے پھل لائے گی۔ اور تم آٹھویں سال بوؤ گے، اور نویں سال تک پرانی پیداوار ہی کھاتے رہو گے؛ جب تک اس کی فصل نہ آ جائے، تم پرانے ذخیرے میں سے کھاؤ گے۔ احبار 25:20–22۔

Those who escape, are also represented as the outcasts of Israel, and they were cast out by their brethren which hated them. Their brethren cast them out, for they hated them because they could not refute the sabbath truth represented by Moses’ “seven times.”

آنان که می‌گریزند، همچنین به‌عنوان رانده‌شدگانِ اسرائیل تصویر شده‌اند، و ایشان به‌دست برادران خود که از آنان نفرت داشتند، رانده شدند. برادرانشان آنان را بیرون افکندند، زیرا از ایشان نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند حقیقتِ سبت را که به‌وسیلهٔ «هفت بار» موسی نمایان شده است، رد کنند.

> The Lord doth build up Jerusalem: he gathereth together the outcasts of Israel. Psalms 147:2.

> خداوند اورشلیم را بنا می‌نهد؛ رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد می‌آورد. مزمور ۱۴۷:‏۲

The Lord began gathering the remnant in July 2023, and the remnant are the “outcasts” of Israel. In July 2023, He set His hand a second time to gather His outcasts. He set His hand in 1849 a second time, in advance of the omega light of Moses seven times in 1856. The alpha light was represented by Miller’s first prophetic discovery—Moses’ seven times.

خداوند در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ گردآوردنِ باقیمانده را آغاز کرد، و باقیمانده همان «راندگان» اسرائیل‌اند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، او بار دیگر دست خود را برای گرد آوردنِ رانده‌شدگانش دراز کرد. او در سال ۱۸۴۹ برای بار دوم دست خود را دراز کرد، پیش از نورِ اومگای موسی، یعنی هفت زمان، در سال ۱۸۵۶. نورِ آلفا به‌وسیلهٔ نخستین کشفِ نبویِ میلر—هفت زمانِ موسی—نمود یافت.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> اور اُس دن یسّی کی ایک جڑ ظاہر ہوگی، جو قوموں کے لیے ایک عَلَم کے طور پر قائم ہوگی؛ اُمّتیں اُسی کی طالب ہوں گی، اور اُس کی آرام گاہ جلالی ہوگی۔ اور اُس دن یوں ہوگا کہ خداوند دوسری بار پھر اپنا ہاتھ بڑھائے گا تاکہ اپنی اُس بقیہ قوم کو، جو باقی رہ گئی ہوگی، اسور سے، مصر سے، پترس سے، کوش سے، عیلام سے، شنعار سے، حمات سے، اور سمندر کے جزیروں سے واپس حاصل کرے۔ اور وہ قوموں کے لیے ایک عَلَم بلند کرے گا، اور اسرائیل کے جلاوطنوں کو جمع کرے گا، اور یہوداہ کے پراگندہ لوگوں کو زمین کی چاروں اطراف سے اکٹھا کرے گا۔ یسعیاہ 11:10–12۔

When the outcasts are lifted up as the sign, they will then gather the eleventh-hour workers, who can “only be warned by seeing” “the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day.” The sign for the eleventh-hour workers is the outcasts, and the sign OF the outcasts, is the enigma of, eating “this year such things as grow of themselves, and in the second year that which springeth of the same; and in the third year sow ye, and reap, and plant vineyards, and eat the fruits thereof.”

जब बहिष्कृतों को चिन्ह के रूप में ऊँचा उठाया जाएगा, तब वे ग्यारहवें घंटे के काम करने वालों को इकट्ठा करेंगे, जो “केवल देखकर ही चेताए जा सकते हैं” — “उन लोगों के बीच का अंतर देखकर जिनके पास परमेश्वर की मुहर है, और जो एक जाली विश्राम-दिन को मानते हैं।” ग्यारहवें घंटे के काम करने वालों के लिए चिन्ह बहिष्कृत हैं, और बहिष्कृतों का चिन्ह है यह पहेली: “इस वर्ष जो अपने आप उगता है उसे खाओ, और दूसरे वर्ष जो उसी से निकलता है उसे; और तीसरे वर्ष तुम बोओ, और काटो, और दाख की बारियाँ लगाओ, और उनके फल खाओ।”

The enigma of the passage is that it represents the “seven times” of Leviticus twenty-five and twenty-six. The Sabbath of the land resting is a component of the covenant that identifies both the blessing or the curse, of either observing or rejecting the seventh-year rest for the promised land. The sign of the one hundred and forty-four thousand is the component of the threefold promise of the covenant that is represented by the seventh-year Sabbath of the land. The foundational truth of the “seven times,” identifies one of three elements of the covenant that promises a new heart and mind, and a new body and also a land to live in.

معمای این فراز آن است که «هفت زمان» مذکور در لاویان بیست‌وپنج و بیست‌وشش را بازنمایی می‌کند. سَبَتِ آسودنِ زمین جزئی از عهد است که هم برکت و هم لعنتِ مترتب بر نگاه‌داشتن یا رد کردنِ استراحتِ سال هفتم برای زمینِ موعود را مشخص می‌سازد. نشانِ آن یکصد و چهل‌وچهار هزار تن، جزئی از وعدهٔ سه‌گانهٔ عهد است که به‌وسیلهٔ سَبَتِ سال هفتمِ زمین نمایانده می‌شود. حقیقتِ بنیادیِ «هفت زمان» یکی از سه عنصرِ عهد را مشخص می‌سازد؛ عهدی که وعدهٔ دلی و ذهنی نو، و نیز بدنی نو، و همچنین زمینی برای سکونت را می‌دهد.

The seventh-day Sabbath is the sign between God and His people, but that seventh-day Sabbath also represents the covenant responsibility given to ancient Israel. They were to be the protectors, the depositaries of the Ten Commandments. Sister White is clear that modern Israel in 1844 in alignment with ancient Israel was made the depositaries of not only the Ten Commandments, but also of God’s prophetic Word.

سبتِ روزِ هفتم، نشانِ میانِ خدا و قومِ اوست؛ اما همان سبتِ روزِ هفتم همچنین نمایانگرِ مسئولیتِ عهدی است که به اسرائیلِ باستان سپرده شد. آنان می‌بایست پاسداران و امانت‌دارانِ ده فرمان باشند. خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که اسرائیلِ جدید در سال ۱۸۴۴، در هم‌سویی با اسرائیلِ باستان، نه تنها امانت‌دارانِ ده فرمان، بلکه امانت‌دارانِ کلامِ نبویِ خدا نیز قرار داده شد.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> “خدا کلیسای خود را در این زمان فراخوانده است، همان‌گونه که اسرائیل باستان را فراخواند، تا همچون نوری در زمین بایستد. او به‌وسیلهٔ ساتور نیرومندِ حقیقت، یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به قربی مقدس با خود درآورد. او ایشان را امانت‌داران شریعت خویش قرار داده و حقایق عظیم نبوت را برای این زمان به آنان سپرده است. همانند وحی‌های مقدسی که به اسرائیل باستان سپرده شده بود، اینها نیز امانتی مقدس هستند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفه ۱۴ نمایانگر مردمی هستند که نور پیام‌های خدا را می‌پذیرند و به‌عنوان عاملان او به پیش می‌روند تا این هشدار را در سراسر طول و عرض زمین به صدا درآورند.” شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

The Ten Commandments are represented by the sign of the seventh-day Sabbath, and the laws of prophecy are represented by the seventh-year Sabbath. Laodicean Seventh-day Adventism will be greatly embarrassed when they jump ship and begin worshipping the sun, but the Sabbath commandment they first rejected is Moses’ “seven times.”

ده فرمان با نشانِ سَبْتِ روزِ هفتم نمود یافته‌اند، و قوانین نبوت با سَبْتِ سالِ هفتم نمایان می‌شوند. ادونتیسمِ لاودیکیه‌ایِ روزِ هفتم آنگاه که کشتی را ترک گوید و به پرستش خورشید آغاز کند، سخت سرافکنده خواهد شد؛ اما همان حکمِ سَبْت که نخست آن را رد کردند، «هفت زمانِ» موسی است.

To win the promised land God’s people must understand and uphold not only the seventh-day Sabbath, but also the seven-year Sabbath. Laodicean Adventism cannot refute this biblical truth, though they cover it with lies. This is the root of their hatred that leads them to cast out those who will be the ensign.

برای به‌دست‌آوردن سرزمین موعود، قوم خدا باید نه‌تنها سَبَّتِ روزِ هفتم، بلکه سَبَّتِ هفت‌ساله را نیز بفهمند و برپا دارند. ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای نمی‌تواند این حقیقتِ کتاب‌مقدسی را ابطال کند، هرچند آن را با دروغ می‌پوشانند. این ریشهٔ نفرتِ ایشان است که آنان را برمی‌انگیزد تا کسانی را که عَلَم خواهند بود، بیرون افکنند.

> “Most of my father’s family were full believers in the advent, and for bearing testimony to this glorious doctrine seven of us were at one time cast out of the Methodist Church. At this time the words of the prophet were exceedingly precious to us: ‘Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.’ Isaiah 66:5.

> بیشترِ اعضای خانوادهٔ پدرم به‌تمامی به ظهور ایمان داشتند، و به سببِ ادای شهادت بر این آموزهٔ جلال‌مند، در یک زمان هفت تن از ما از کلیسای متدیست اخراج شدیم. در آن هنگام، سخنان نبی برای ما بی‌اندازه گران‌بها بود: «برادران شما که از شما نفرت داشتند و شما را به‌خاطرِ نام من بیرون افکندند، گفتند: بگذارید خداوند جلال یابد؛ اما او برای شادیِ شما ظاهر خواهد شد، و ایشان سرافکنده خواهند گردید.» اشعیا ۶۶:۵.

> “From this time, up to December, 1844, my joys, trials, and disappointments were like those of my dear Advent friends around me. At this time I visited one of our Advent sisters, and in the morning we bowed around the family altar. It was not an exciting occasion, and there were but five of us present, all women. While I was praying, the power of God came upon me as I had never felt it before. I was wrapped in a vision of God’s glory, and seemed to be rising higher and higher from the earth, and was shown something of the travels of the Advent people to the Holy City, as narrated below.” Early Writings, 13.

> «از این زمان تا دسامبر ۱۸۴۴، شادی‌ها، آزمایش‌ها و ناامیدی‌های من همانند شادی‌ها، آزمایش‌ها و ناامیدی‌های دوستان عزیز اَدونتی‌ام در اطرافم بود. در این هنگام به دیدار یکی از خواهران اَدونتیِ خود رفتیم، و بامدادان گرد مذبح خانوادگی زانو زدیم. آن واقعه، مناسبتی پرهیجان نبود، و از ما جز پنج تن، همگی زن، حاضر نبودند. هنگامی که دعا می‌کردم، قدرت خدا بر من آمد، چنان‌که هرگز پیش از آن آن را احساس نکرده بودم. در رؤیایی از جلال خدا فرو گرفته شدم، و چنان می‌نمود که از زمین، بالاتر و بالاتر برده می‌شوم، و چیزی از سفرهای قوم اَدونت به سوی شهر مقدس، آن‌گونه که در زیر روایت شده است، به من نشان داده شد.» Early Writings, 13.

Ellen White’s first vision, was given when five women, (representing five wise virgins) were gathered together after being cast out by their brethren that hated them. They hated them for the doctrine of the Second Coming, thus typifying the outcasts of the latter days.

نخستین رؤیای الن وایت هنگامی داده شد که پنج زن، (نمایانگر پنج باکرۀ خردمند) پس از آن‌که از سوی برادرانی که از ایشان نفرت داشتند طرد شده بودند، با یکدیگر گرد آمده بودند. آنان به سبب تعلیم مربوط به آمدنِ دوم از ایشان نفرت داشتند، و بدین‌سان نمونه‌وار بر مطرودانِ ایام آخر دلالت می‌کردند.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

> «من دیدم که کلیسای اسمی و اَدونتیست‌های اسمی، همچون یهودا، ما را به کاتولیک‌ها تسلیم خواهند کرد تا نفوذ ایشان را برای برخاستن بر ضد حقیقت به دست آورند. آنگاه مقدسین قومی گمنام خواهند بود و نزد کاتولیک‌ها کمتر شناخته‌شده؛ اما کلیساها و اَدونتیست‌های اسمی که از ایمان و آداب ما آگاه‌اند (زیرا به سبب سَبْت از ما نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند آن را رد کنند)، مقدسین را خیانت خواهند کرد و ایشان را به کاتولیک‌ها گزارش خواهند داد، به عنوان کسانی که نهادهای مردم را نادیده می‌گیرند؛ یعنی سَبْت را نگاه می‌دارند و یکشنبه را حرمت نمی‌نهند.»

> “Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

> «سپس کاتولیک‌ها به پروتستان‌ها فرمان خواهند داد که پیش روند، و حکمی صادر خواهند کرد که هر که روز نخست هفته را به جای روز هفتم نگاه ندارد، باید کشته شود. و کاتولیک‌ها که شمارشان بسیار است، در کنار پروتستان‌ها خواهند ایستاد. کاتولیک‌ها قدرت خود را به صورتِ وحش خواهند داد. و پروتستان‌ها همان‌گونه عمل خواهند کرد که مادرشان پیش از ایشان عمل کرد تا مقدسان را هلاک سازد. اما پیش از آنکه حکم ایشان به ثمر رسد یا نتیجه آورد، مقدسان به‌وسیلهٔ صدای خدا رهایی خواهند یافت.» Spalding and Magan, 1, 2.

The “nominal” (meaning in name only), “Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics.” They did so because “they hated” the outcasts “on account of the Sabbath.” Nominal Adventists profess to observe the seventh-day Sabbath, so this cannot be the Sabbath that is referenced. They hate the outcasts, for they know that they cannot refute the foundational truth of Moses’ seven times, that was the alpha understanding of Elijah in the person of William Miller.

«ادونتیست‌های اسمی» (یعنی فقط به نام)، «همچون یهودا، ما را به کاتولیک‌ها تسلیم خواهند کرد.» آنان چنین کردند زیرا «به سبب سَبَّت»، از مطرودان «نفرت داشتند.» ادونتیست‌های اسمی اقرار می‌کنند که سَبَّت روز هفتم را نگاه می‌دارند؛ پس این نمی‌تواند همان سَبَّتی باشد که بدان اشاره شده است. آنان از مطرودان نفرت دارند، زیرا می‌دانند که نمی‌توانند حقیقت بنیادیِ «هفت زمان» موسی را که فهمِ آلفای الیاس در شخصِ ویلیام میلر بود، ابطال کنند.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> «خدا به ما پیام تازه‌ای نمی‌دهد. ما باید همان پیامی را اعلام کنیم که در سال‌های 1843 و 1844 ما را از دیگر کلیساها بیرون آورد.» Review and Herald، 19 ژانویه 1905.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «تمامِ پیغام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شد، اکنون باید با قوت عرضه گردد، زیرا بسیاری از مردم جهت و موضع خود را از دست داده‌اند. این پیغام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسد.» Manuscript Releases, جلد ۲۱، ۴۳۷.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> «حقایقی که در سال‌های ۱۸۴۱، ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دریافت کردیم، اکنون باید مورد مطالعه قرار گیرند و اعلام شوند.» Manuscript Releases، جلد ۱۵، ۳۷۱.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار داده شده است: نباید اجازه داده شود چیزی وارد شود که بنیاد ایمان را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بر آن بنا می‌کرده‌ایم، بر هم زند. من در این پیام بوده‌ام، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، نسبت به نوری که خدا به ما داده است وفادار. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی برداریم که بر آن قرار داده شدند، آنگاه که روز به روز با دعای earnest خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم. آیا گمان می‌کنید که بتوانم نوری را که خدا به من داده است واگذارم؟ آن باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از زمانی که به من داده شد، پیوسته مرا هدایت کرده است.» Review and Herald، 14 آوریل 1903.

Judas is not a symbol of the Sanhedrin made up of Sadducees and Pharisees, Judas was one of the twelve disciples. He was one of the covenant bride, which Christ was about to marry at Pentecost. The betrayal against the outcasts comes from Judas, the Laodicean Seventh-day Adventist church. They are represented with many symbols, such as the Levites who are rejected by the Messenger of the Covenant in Malachi three. The Levites are separated at that purging, and their number is 25, whether faithful or unfaithful. The Levites are purged in advance of being lifted up as an offering, as in former years.

یهودا نمادِ سنهدرینی مرکب از صدوقیان و فریسیان نیست؛ یهودا یکی از دوازده شاگرد بود. او یکی از اعضای عروسِ عهد بود که مسیح می‌رفت در پنتیکاست با او ازدواج کند. خیانتی که بر ضد مطرودان صورت می‌گیرد، از یهودا، یعنی کلیسای لاادیکیه‌ایِ ادونتیستِ روز هفتم، سرچشمه می‌گیرد. آنان با نمادهای بسیاری نمایانده می‌شوند، مانند لاویانی که در ملاکی باب سه از سوی رسولِ عهد مردود می‌شوند. لاویان در آن تطهیر از هم جدا می‌شوند، و شمار ایشان ۲۵ است، خواه وفادار باشند یا بی‌وفا. لاویان پیش از آنکه همچون هدیه‌ای برافراشته شوند، مانند سال‌های پیشین، تطهیر می‌گردند.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> اور وہ چاندی کو پگھلا کر پاک کرنے والے کی مانند بیٹھے گا؛ اور وہ لاوی کے بیٹوں کو پاک کرے گا، اور انہیں سونے اور چاندی کی طرح صاف کرے گا، تاکہ وہ خُداوند کے لیے راستبازی میں نذر گزرانیں۔ تب یہوداہ اور یروشلیم کی نذر خُداوند کے حضور مقبول ہوگی، جیسے قدیم ایام میں اور جیسے پہلے برسوں میں تھی۔ ملاکی 3:3، 4

The Levites are the offering, for they perfectly reflect the character of Christ, who is the great offering. When those twenty-five Levites are lifted up as an offering, the twenty-five counterfeit Levites are bowing to the sun in Ezekiel 8.

لاویان همان هدیهٔ تقدیمی‌اند، زیرا آنان به‌کمال منعکس‌کنندهٔ شخصیت مسیح‌اند، او که هدیهٔ عظیم است. هنگامی که آن بیست‌وپنج لاوی به‌عنوان هدیه‌ای تقدیمی برافراشته می‌شوند، آن بیست‌وپنج لاویِ جعلی در حزقیال ۸ در برابر خورشید سجده می‌کنند.

Judas does not only represent a wicked Levite, but he is also a wicked priest that has been prepared for thirty years, as represented by Judas’ thirty pieces of silver.

یہوداہ نہ صرف ایک شریر لاوی کی نمائندگی کرتا ہے، بلکہ وہ ایک شریر کاہن بھی ہے جو تیس برس سے تیار کیا گیا تھا، جیسا کہ یہوداہ کے تیس چاندی کے سکّوں سے ظاہر ہوتا ہے۔

> Then Judas, which had betrayed him, when he saw that he was condemned, repented himself, and brought again the thirty pieces of silver to the chief priests and elders, Saying, I have sinned in that I have betrayed the innocent blood. And they said, What is that to us? see thou to that. And he cast down the pieces of silver in the temple, and departed, and went and hanged himself. Matthew 27:3–5.

> پھر یہوداہ، جس نے اُس سے غداری کی تھی، جب اُس نے دیکھا کہ اُس پر سزا کا حکم صادر ہو گیا ہے، تو اُس نے پچھتایا اور چاندی کے وہ تیس سکے سردار کاہنوں اور بزرگوں کے پاس واپس لا کر کہا، مَیں نے گناہ کیا ہے کہ بےگناہ خون کو پکڑوایا ہے۔ اُنہوں نے کہا، ہمیں اس سے کیا؟ تُو ہی جان۔ اور وہ چاندی کے سکے ہیکل میں پھینک کر چلا گیا، اور جا کر اپنے آپ کو پھانسی دے دی۔ متی 27:3–5۔

The thirty pieces of silver that Judas cast out, represents the Messenger of the Covenant casting out (purging) the dross (counterfeit silver) in Malachi three. That wicked priesthood was represented by the rebellion of Korah, Dathan and Abiram and the rebels of 1888. The wicked priesthood is swallowed up when the United States, the earth-beast opens up its mouth. Then fire destroys their followers, during the full outpouring of the latter rain, that begins at the Sunday law.

سی پارهٔ نقره‌ای که یهودا به بیرون افکند، نمایانگرِ این است که رسولِ عهد، در ملاکی باب سه، تفاله را (نقرهٔ تقلبی را) بیرون می‌افکند (پاک می‌سازد). آن کهانتِ شریر به‌وسیلهٔ شورشِ قورح، داتان و ابیرام و نیز شورشیانِ ۱۸۸۸ نمایانده شد. آن کهانتِ شریر بلعیده می‌شود هنگامی که ایالات متحده، حیوانِ زمین، دهانِ خود را می‌گشاید. سپس، در هنگامِ ریزشِ کاملِ بارانِ آخر، که با قانونِ یکشنبه آغاز می‌شود، آتش پیروانِ ایشان را نابود می‌سازد.

The virgin birth as a sign in Christ’s day, represents the sign of the wise virgins in the latter days. In that period the Sanhedrin, the Laodicean Seventh-day Adventist church will seek for a sign, but will be unable to see the only sign given to Laodicea. The sign for the great multitude, the eleventh-hour workers is seeing men and women keeping the seventh-day Sabbath during the Sunday law testing period. The sign of the remnant in their controversy with the former covenant people is the seventh-year Sabbath, representing the foundations of Adventism as identified as the central pillar of both of Habakkuk’s sacred tables. The sign given to Laodicean Adventism is the sign of Jonah, which is addressed in the dialogue between Christ and Peter.

مِیلادِ باکرہ بطورِ نشان، مسیح کے زمانہ میں، آخری ایّام میں عقلمند کنواریوں کے نشان کی نمائندگی کرتا ہے۔ اُس دَور میں سنہدرین، یعنی لاؤدِکیائی سیونتھ-ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا، ایک نشان طلب کرے گی، مگر لاؤدِکیہ کو دیا گیا واحد نشان دیکھنے سے قاصر رہے گی۔ بڑی بھیڑ، یعنی گیارہویں گھنٹے کے مزدوروں کے لیے نشان یہ ہے کہ اتوار کے قانون کی آزمائشی مدّت میں مردوں اور عورتوں کو ساتویں دن کے سبت کی پابندی کرتے ہوئے دیکھا جائے۔ سابق عہد کے لوگوں کے ساتھ اپنی کشمکش میں بقیہ کے لیے نشان ساتویں سال کا سبت ہے، جو ایڈونٹ ازم کی بنیادوں کی نمائندگی کرتا ہے، جیسا کہ حبقوق کی دونوں مقدّس تختیوں کے مرکزی ستون کے طور پر متعین کیا گیا ہے۔ لاؤدِکیائی ایڈونٹ ازم کو دیا گیا نشان یوناہ کا نشان ہے، جس پر مسیح اور پطرس کے درمیان مکالمہ میں گفتگو کی گئی ہے۔

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am?

> جب یسوع قیصریہ فلپی کے نواح میں آیا تو اُس نے اپنے شاگردوں سے پوچھا: لوگ مجھے یعنی ابنِ آدم کو کیا کہتے ہیں؟ اُنہوں نے کہا: بعض کہتے ہیں کہ تُو یوحنا بپتسمہ دینے والا ہے؛ بعض الیاس؛ اور بعض یرمیاہ، یا نبیوں میں سے کوئی ایک۔ اُس نے اُن سے کہا: لیکن تم مجھے کیا کہتے ہو؟

> And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.

> اور شمعون پطرس نے جواب دے کر کہا، تو مسیح ہے، زندہ خدا کا بیٹا۔ اور یسوع نے جواب میں اُس سے کہا، مبارک ہے تو، اے شمعون بر یونا؛ کیونکہ یہ بات تجھ پر جسم اور خون نے ظاہر نہیں کی، بلکہ میرے باپ نے جو آسمان پر ہے۔ اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تو پطرس ہے، اور اِس چٹان پر میں اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا؛ اور عالمِ ارواح کے دروازے اُس پر غالب نہ آئیں گے۔ اور میں تجھے آسمان کی بادشاہی کی کنجیاں دوں گا؛ اور جو کچھ تو زمین پر باندھے گا وہ آسمان پر بندھا ہوگا؛ اور جو کچھ تو زمین پر کھولے گا وہ آسمان پر کھلا ہوگا۔

> Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> آنگاه شاگردان خود را حکم فرمود که به هیچ‌کس نگویند که او عیسیِ مسیح است. متّی 16:13–20.

The sign for the Sanhedrin, and therefore Adventism is the sign of Jonah. Simon Barjona is introduced into the passage as a symbol of a covenant man, for his name is about to be changed. Abram’s name was changed at the covenant. Saul’s named was changed to Paul. Jacob’s name was changed to Israel. Those three witnesses establish that when a biblical character’s name is changed, they represent a covenant man, and therefore typify the last covenant people, who are the one hundred and forty-four thousand. Those three witnesses also establish that a covenant man’s name represents the prophetic symbolism associated with the person whose name is changed. Saul means “selected,” for he was selected to carry the gospel to the Gentiles. His name was changed to Paul, meaning small, for he in his own eyes was the smallest of the apostles, for he had persecuted God’s church. Jacob the supplanter, was changed in both name and experience to an overcomer, as Israel means. Peter’s name was Simon, meaning one who hears; and Barjona, meaning the son of Jonah.

نشانه برای سنهدرین، و بنابراین برای ادونتیسم، نشانهٔ یونس است. شمعون بار‌یونا در این عبارت به‌عنوان نمادِ مردِ عهد معرفی می‌شود، زیرا نام او در شُرُف تغییر یافتن است. نام ابرام در هنگام عهد تغییر یافت. نام شائول به پولس تغییر یافت. نام یعقوب به اسرائیل تغییر یافت. این سه شاهد ثابت می‌کنند که هنگامی که نامِ شخصیتی کتاب‌مقدسی تغییر می‌یابد، او نمایندهٔ مردِ عهد است، و ازاین‌رو نمونهٔ قومِ نهاییِ عهد، یعنی یکصد و چهل و چهار هزار، به‌شمار می‌آید. این سه شاهد همچنین ثابت می‌کنند که نامِ مردِ عهد، نمادپردازیِ نبویِ مرتبط با شخصی را که نامش تغییر یافته است، نشان می‌دهد. شائول به‌معنای «برگزیده» است، زیرا او برگزیده شد تا انجیل را به امّت‌ها برساند. نام او به پولس تغییر یافت، به‌معنای کوچک، زیرا او در نظرِ خود کوچک‌ترینِ رسولان بود، چون کلیسای خدا را آزار رسانده بود. یعقوبِ فریبنده، هم در نام و هم در تجربه، به غالبی تبدیل شد، چنان‌که معنای اسرائیل همین است. نام پطرس شمعون بود، به‌معنای کسی که می‌شنود؛ و بار‌یونا، به‌معنای پسرِ یونس.

Peter is representing the last generation of Jonah, for he was Jonah’s son. Jonah means “dove,” and Simon is he who heard the message of the dove, and Simon Barjona had heard the message of the anointing of Jesus, when He was baptized and became Jesus Christ, and the Holy Spirit descended in the form of a dove. The message of Jonah was the message of the dove which represented the anointing of Jesus with power at His baptism. The message of Jonah was represented as Jonah being three days in the belly of a whale. Those three days are the three days of Passover to the feast of first fruits, which are typified by Christ’s baptism and by Jonah’s time in the belly of the whale.

پطرس نمایندهٔ آخرین نسلِ یونس است، زیرا او پسرِ یونس بود. یونس به معنای «کبوتر» است، و شمعون کسی است که پیامِ کبوتر را شنید؛ و شمعون باریونا پیامِ مسحِ عیسی را شنیده بود، آنگاه که او تعمید یافت و عیسی مسیح گردید، و روح‌القدس به صورتِ کبوتری نازل شد. پیامِ یونس، پیامِ کبوتر بود که نمایانگرِ مسح شدنِ عیسی به قدرت در هنگامِ تعمیدِ او بود. پیامِ یونس چنین نمودار شد که یونس سه روز در شکمِ نهنگ بود. آن سه روز، همان سه روزِ فِصَح تا عیدِ نوبرهاست، که به‌واسطهٔ تعمیدِ مسیح و نیز به‌واسطهٔ زمانِ یونس در شکمِ نهنگ، به صورتِ نمادین مجسم شده‌اند.

The sign of Jonah is the sign of the anointing of Christ at His baptism, which typifies the descent of the angel of Revelation eighteen on 9/11. 9/11 began a three-step testing process as represented by Jonah’s three days. Those three steps are also illustrated in Millerite history. August 11, 1840 marked the test of the first angel, April 19, 1844 the test of the second angel and October 22, 1844 the third test. Those three steps represent 9/11, July 18, 2020 and the Sunday law.

د یونس نښه د مسیح د مسح کېدو نښه ده د هغه د بپتسمې پر مهال، چې د ۹/۱۱ په نېټه د وحی اتلسم باب د فرښتې د نازلېدو تمثیل کوي. ۹/۱۱ د ازموینې یو درې-پړاوییز بهیر پیل کړ، لکه څنګه چې د یونس د دریو ورځو له خوا انځور شوی دی. همدغه درې پړاوونه د میلریتي تاریخ په اوږدو کې هم انځور شوي دي. د ۱۸۴۰ کال د اګست ۱۱ د لومړۍ فرښتې د ازموینې نښه وه، د ۱۸۴۴ کال د اپرېل ۱۹ د دویمې فرښتې ازموینه، او د ۱۸۴۴ کال د اکتوبر ۲۲ درېیمه ازموینه. دغه درې پړاوونه د ۹/۱۱، د ۲۰۲۰ کال د جولای ۱۸، او د یکشنبې د قانون استازیتوب کوي.

At the Sunday law, Jonah is spat out of the mouth of a fish, right where Christ is spitting Laodicea out of His mouth, which is right where Balaam’s ass opens his mouth and speaks, which is right where John the Baptist’s father Zechariah speaks, which is also where the United States speaks as a dragon. Jonah then gives the final warning to the world as the symbol of those who were resurrected with Moses and Elijah in 2024. Those souls died in the streets of Sodom and Egypt, and are thereafter resurrected as Ezekiel’s mighty army. At their resurrection they become the sign of Jonah, for he represents those who have died and are resurrected to give the final message to Nineveh. Jonah in the belly of the whale, Daniel in the lion’s den, John in the pot of boiling oil represent the one hundred and forty-four thousand who have experienced a symbolic death and resurrection. The anointing at 9/11 unto the resurrection of Ezekiel’s mighty army represents the baptism of Christ unto His resurrection.

در زمان قانون یک‌شنبه، یونس از دهان ماهی به بیرون افکنده می‌شود؛ درست در همان نقطه‌ای که مسیح لائودکیه را از دهان خود قی می‌کند؛ و همان‌جاست که الاغ بلعام دهان خود را می‌گشاید و سخن می‌گوید؛ و همان‌جاست که زکریا، پدر یحیای تعمیددهنده، سخن می‌گوید؛ و نیز همان‌جاست که ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید. سپس یونس، به‌عنوان نماد کسانی که در سال 2024 با موسی و ایلیا برخیزانیده شدند، هشدار نهایی را به جهان می‌رساند. آن جان‌ها در کوچه‌های سدوم و مصر مردند، و پس از آن همچون لشکر عظیم حزقیال برخیزانیده می‌شوند. در هنگام رستاخیزشان، آنان نشانهٔ یونس می‌گردند، زیرا او نمایندهٔ کسانی است که مرده‌اند و برخیزانیده شده‌اند تا پیام نهایی را به نینوا برسانند. یونس در شکم نهنگ، دانیال در چاه شیران، و یوحنا در دیگ روغن جوشان، نمایانگر آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری هستند که مرگ و رستاخیزی نمادین را تجربه کرده‌اند. مسح در 9/11 تا رستاخیز لشکر عظیم حزقیال، نمایانگر تعمید مسیح تا رستاخیز اوست.

> The Pharisees also with the Sadducees came, and tempting desired him that he would shew them a sign from heaven. He answered and said unto them, When it is evening, ye say, It will be fair weather: for the sky is red. And in the morning, It will be foul weather to day: for the sky is red and lowring. O ye hypocrites, ye can discern the face of the sky; but can ye not discern the signs of the times? A wicked and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given unto it, but the sign of the prophet Jonas. And he left them, and departed. Matthew 16:1–4.

> فریسیان نیز با صدوقیان آمدند و برای آزمودن او از وی خواستند که نشانه‌ای از آسمان به ایشان بنمایاند. او در پاسخ به آنان گفت: چون شامگاه شود، می‌گویید: هوا خوش خواهد بود، زیرا آسمان سرخ است. و بامدادان می‌گویید: امروز هوا نامساعد خواهد بود، زیرا آسمان سرخ و گرفته است. ای ریاکاران، سیمای آسمان را می‌توانید تشخیص دهید، اما آیا نشانه‌های زمان‌ها را نمی‌توانید تشخیص دهید؟ نسلی شریر و زناکار در پی نشانه می‌طلبد، و هیچ نشانه‌ای بدو داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونس نبی. و ایشان را ترک گفت و روانه شد. متی 16:1–4.

The crowning miracle was the resurrection of Lazarus.

معجزهٔ تاج‌بخش، رستاخیزِ ایلعازر بود.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> «در تأخیرِ آمدن نزدِ ایلعازر، مسیح مقصودی از رحمت نسبت به کسانی داشت که او را نپذیرفته بودند. او درنگ کرد تا با برخیزانیدنِ ایلعازر از میان مردگان، به قومِ سرسخت و بی‌ایمانِ خود بار دیگر دلیلی عطا کند که او به‌راستی «قیامت و حیات» است. او به‌سختی می‌خواست از هر امیدی دربارهٔ آن قوم، آن گوسفندانِ فقیر و سرگردانِ خاندانِ اسرائیل، دست بردارد. دلِ او از سببِ بی‌توبگیِ ایشان در حالِ شکستن بود. او در رحمتِ خویش قصد داشت یک دلیلِ دیگر به ایشان بدهد که او بازگرداننده است، آن یگانه کسی که تنها او می‌توانست حیات و جاودانگی را در روشنایی ظاهر سازد. این می‌بایست دلیلی باشد که کاهنان نتوانند آن را بد تعبیر کنند. سببِ تأخیرِ او در رفتن به بیت‌عنیا همین بود. این معجزهٔ تاج‌گونه، یعنی برخیزانیدنِ ایلعازر، می‌بایست مُهرِ خدا را بر کارِ او و بر ادعای الوهیتِ او بگذارد.» آرزوی اعصار، 528، 529.

Christ tarried before He resurrected Lazarus, and Lazarus was not only the “crowning miracle,” he was also the “seal” upon God’s work. In the passage the sign of Jonah is the only sign for the adulterous and wicked generation. It is important to see that the timing of the sealing process is very specific. In the passage we are addressing where Peter’s name is changed, it informs us that from that point onward Jesus began to reveal that He was to be put to death, yet in the last verse Matthew records, “Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ.” Then in the very next verse he records, “From that time forth began Jesus to shew unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

مسیح پیش از آن‌که ایلعازر را زنده سازد، درنگ کرد؛ و ایلعازر نه فقط «معجزهٔ تاج‌بخش» بود، بلکه «مُهر» بر کار خدا نیز به‌شمار می‌آمد. در این بخش، نشانۀ یونس تنها نشانه برای آن نسل زناکار و شریر است. مهم است که دیده شود زمان‌بندیِ فرایندِ مُهر شدن، به‌غایت معین و دقیق است. در بخشی که اکنون بدان می‌پردازیم، یعنی آن‌جا که نام پطرس تغییر می‌یابد، به ما اعلام می‌شود که از آن لحظه به بعد، عیسی آغاز کرد به آشکار ساختن این امر که می‌بایست به مرگ سپرده شود؛ با این همه، متی در آخرین آیه ثبت می‌کند: «آنگاه شاگردان خود را قدغن فرمود که به هیچ‌کس نگویند او عیسیِ مسیح است.» سپس درست در آیهٔ بعدی ثبت می‌کند: «از آن زمان عیسی شروع کرد به شاگردان خود نمودن که چگونه می‌باید به اورشلیم برود، و از مشایخ و رؤسای کهنه و کاتبان زحمت بسیار بیند، و کشته شود، و در روز سوم برخیزد.»

The passage begins with Jesus asking who men think He is, and then a follow-up question where He asked the disciples who they thought He was.

یہ عبارت اس سے آغاز ہوتی ہے کہ یسوع نے پوچھا لوگ اُنہیں کیا سمجھتے ہیں، اور پھر ایک تکمیلی سوال میں اُس نے شاگردوں سے پوچھا کہ وہ اُنہیں کیا سمجھتے ہیں۔

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? Matthew 16:13–15.

> هنگامی که عیسی به نواحی قیصریهٔ فیلپی آمد، از شاگردان خود پرسید و گفت: «مردم مرا که پسر انسانم، چه کسی می‌دانند؟» ایشان گفتند: «بعضی می‌گویند تو یحیی تعمیددهنده‌ای؛ بعضی، ایلیا؛ و بعضی دیگر، ارمیا یا یکی از انبیا.» به ایشان گفت: «اما شما مرا که می‌دانید که هستم؟» متی 16:13–15

When Peter answers he identifies that Jesus was the Christ and the son of the living God. The word Christ is the Greek word for the Hebrew word Messiah. Jesus raises the question about who He is, and leads the disciples to the fact that He is the Messiah, but immediately informs them that they should tell no man. From that time, He began to teach that He would fulfill the twenty-three waymarks in the last three chapters of Matthew, but it was of necessity the truths associated with the Christ should be opened up in a step-by-step fashion.

هنگامی که پطرس پاسخ می‌دهد، تصدیق می‌کند که عیسی همان مسیح و پسرِ خدای زنده است. واژهٔ «مسیح» در یونانی برابرِ واژهٔ عبریِ «ماشیح» است. عیسی این پرسش را دربارهٔ این‌که او کیست مطرح می‌سازد و شاگردان را به این حقیقت رهنمون می‌شود که او همان ماشیح است، اما بی‌درنگ به آنان اعلام می‌کند که به هیچ‌کس نگویند. از آن زمان، او آغاز کرد به تعلیم دادن این‌که بیست‌وسه نشانهٔ راه را در سه فصل پایانیِ متی به انجام خواهد رسانید، اما از روی ضرورت، حقایقِ مربوط به مسیح می‌بایست به‌صورت گام‌به‌گام گشوده شوند.

We will continue these Messianic waymarks in the next article.

ما این نشانه‌های راهِ مسیحایی را در مقالهٔ بعدی پی خواهیم گرفت.

## Alpha light of the third angel

نورِ الفای فرشتهٔ سوم

> “In the autumn of 1846 we began to observe the Bible Sabbath, and to teach and defend it. My attention was first called to the Sabbath while I was on a visit to New Bedford, Massachusetts, earlier in the same year. I there became acquainted with Elder Joseph Bates, who had early embraced the advent faith, and was an active laborer in the cause. Elder B. was keeping the Sabbath, and urged its importance. I did not feel its importance, and thought that Elder B. erred in dwelling upon the fourth commandment more than upon the other nine. But the Lord gave me a view of the heavenly sanctuary. The temple of God was opened in heaven, and I was shown the ark of God covered with the mercy seat. Two angels stood, one at each end of the ark, with their wings spread over the mercy seat, and their faces turned toward it. My accompanying angel informed me that these represented all the heavenly host looking with reverential awe toward the holy law which had been written by the finger of God. Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

> «در پاییز سال ۱۸۴۶ ما رعایتِ سَبَّتِ کتاب‌مقدّسی را آغاز کردیم و به تعلیم و دفاع از آن پرداختیم. توجه من نخستین‌بار در اوایل همان سال، هنگامی که در سفری به نیو بَدْفوردِ ماساچوست بودم، به سَبَّت جلب شد. در آنجا با کشیش جوزف بیتس آشنا شدم، که از همان اوایل ایمانِ ظهور را پذیرفته بود و در این cause کارگری فعّال بود. کشیش ب. سَبَّت را نگاه می‌داشت و بر اهمیت آن تأکید می‌ورزید. من اهمیت آن را احساس نمی‌کردم و می‌اندیشیدم که کشیش ب. در پرداختن به فرمان چهارم بیش از نه فرمان دیگر، دچار خطاست. امّا خداوند نمایی از قُدسِ آسمانی به من عطا کرد. هیکل خدا در آسمان گشوده شد، و صندوقِ خدا را که با کرسیِ رحمت پوشیده شده بود به من نشان دادند. دو فرشته، یکی در هر انتهای صندوق، ایستاده بودند و بال‌های خود را بر فراز کرسیِ رحمت گسترده، و چهره‌هایشان را به سوی آن گردانیده بودند. فرشته‌ای که همراه من بود به من گفت که اینان نمایندهٔ تمامی لشکر آسمانی‌اند که با هیبتی آمیخته به حرمت، به شریعتِ مقدّسی می‌نگرند که به انگشتِ خدا نوشته شده بود. عیسی پوششِ صندوق را بالا برد، و من لوح‌های سنگی‌ای را دیدم که ده فرمان بر آنها نوشته شده بود. چون فرمان چهارم را درست در مرکز آن ده حکم دیدم، در شگفت شدم؛ و هاله‌ای ملایم از نور گرداگرد آن را فرا گرفته بود. فرشته گفت: “این، تنها یکی از آن ده فرمان است که خدای زنده را که آسمان‌ها و زمین و هر آنچه را که در آنهاست آفریده، تعریف می‌کند. هنگامی که بنیادهای زمین نهاده شد، آنگاه بنیاد سَبَّت نیز نهاده شد.”» شهادت‌ها، جلد ۱، ص. ۷۵.

## Omega light of the third angel

نورِ اُومیگا از فرشتهٔ سوم

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> «کسانی که با خدا مشارکت دارند، در نورِ آفتابِ عدالت گام برمی‌دارند. آنان با فاسد ساختنِ طریقِ خویش در حضور خدا، رهایی‌دهندهٔ خود را بی‌حرمت نمی‌سازند. نور آسمانی بر ایشان می‌تابد. هرچه به پایانِ تاریخِ این جهان نزدیک‌تر می‌شوند، معرفتِ ایشان نسبت به مسیح و نسبت به نبوت‌هایی که دربارهٔ اوست، به‌مراتب افزون‌تر می‌گردد. آنان در نظر خدا دارای ارزشی بی‌نهایت‌اند؛ زیرا با پسر او در یگانگی‌اند. نزد ایشان کلامِ خدا از زیبایی و دل‌انگیزیِ بی‌مانند برخوردار است. آنان اهمیتِ آن را درمی‌یابند. حقیقت بر ایشان مکشوف می‌شود. آموزهٔ تجسّد با فروغی ملایم آراسته می‌گردد. آنان درمی‌بینند که کتاب‌مقدس کلیدی است که همهٔ اسرار را می‌گشاید و همهٔ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که از پذیرفتنِ نور و راه رفتن در نور سر باز زده‌اند، قادر نخواهند بود رازِ دینداری را درک کنند؛ اما آنان که در برداشتنِ صلیب و پیروی از عیسی درنگ نورزیده‌اند، نور را در نورِ خدا خواهند دید.» The Southern Watchman, April 4, 1905.

Back to Articles