Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Eighteen

تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل — شمارهٔ هجده

The Second Woe - Part Five

دومین وای—بخش پنجم

Author

Jeff Pippenger

Published

July 15, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “key” representing the battle of Nineveh in Revelation nine was fulfilled with a history that produced a turning point, which is of course, is what a key does. My claim is that the battle of Nineveh was not only the historical key marking the rise of Islam, but that it is also a prophetic key. The prophetic dynamics of that battle brings all the lines of the kingdoms of Bible prophecy, as set forth in Daniel and Revelation into alignment with the eleventh chapter of Daniel. In doing this, it allows those kingdoms to all testify to the last six verses of Daniel eleven, and more importantly—to unseal the external hidden history of verse forty.

«کلید»ی که نمایانگر نبرد نینوا در مکاشفه ۹ است، به‌واسطهٔ تاریخی تحقق یافت که نقطهٔ عطفی پدید آورد؛ و البته کارکرد کلید نیز همین است. ادعای من این است که نبرد نینوا نه تنها کلید تاریخیِ نشان‌دهندهٔ ظهور اسلام بود، بلکه همچنین یک کلید نبوی نیز هست. پویایی‌های نبویِ آن نبرد، همهٔ خطوطِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را، چنان‌که در دانیال و مکاشفه بیان شده‌اند، با باب یازدهم دانیال در یک راستا قرار می‌دهد. و با این کار، به همهٔ آن پادشاهی‌ها امکان می‌دهد که همگی بر شش آیهٔ آخر دانیال ۱۱ شهادت دهند، و مهم‌تر از آن—تاریخ پنهانِ بیرونیِ آیهٔ چهل را از مُهرگشودگی خارج سازند.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.

> و به تو کلیدهای ملکوت آسمان را خواهم داد؛ و آنچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. متی 16:19.

## The Release and Rise of the Kingdom of Mohammed

رهایی و برخاستن پادشاهی محمد

The battle of Nineveh in 627 marked the beginning of the last ten years of the Persian power that had been defeated through the stratagem of Rome, accompanied with God’s providence fog. It marked the turning point where Mohammed’s Islamic hordes begin to rise. The battle removed a restraint that had existed, a restraint that in theory would have remained, had Rome and Persia both retained their strength. Neither did.

نبرد نینوا در سال ۶۲۷ آغاز ده سال پایانی قدرت پارس را رقم زد؛ قدرتی که به‌واسطهٔ تدبیر روم، همراه با مهِ عنایت خداوند، درهم شکسته شده بود. این نبرد نقطهٔ عطفی را نشان کرد که در آن، انبوه سپاهیان اسلامیِ محمد آغاز به برخاستن نمودند. این نبرد مانعی را از میان برداشت که وجود داشت؛ مانعی که در نظر، اگر روم و پارس هر دو توان خویش را حفظ کرده بودند، همچنان باقی می‌ماند. اما هیچ‌یک چنین نکردند.

## Restraint and Release

بازداشت و رهایی

In the prophetic representation of Islam, we find the restraint and release of Islam from the very first introduction of Scripture as Sarah convinced Abraham to restrain Hagar and Ishmael.

در بازنمایی نبویِ اسلام، از همان نخستین طرحِ کتاب‌مقدس درمی‌یابیم که بازداشتن و رها شدنِ اسلام مطرح است، آن‌گاه که ساره، ابراهیم را متقاعد ساخت تا هاجر و اسماعیل را بازدارد.

> And Sarai said unto Abram, My wrong be upon thee: I have given my maid into thy bosom; and when she saw that she had conceived, I was despised in her eyes: the Lord judge between me and thee. But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. Genesis 16:5, 6.

> اور ساری نے ابرام سے کہا، میرا ظلم تجھ پر ہو: میں نے اپنی لونڈی کو تیرے آغوش میں دیا؛ اور جب اُس نے دیکھا کہ وہ حاملہ ہو گئی ہے تو میں اُس کی نظر میں حقیر ٹھہری: خداوند میرے اور تیرے درمیان انصاف کرے۔ لیکن ابرام نے ساری سے کہا، دیکھ، تیری لونڈی تیرے ہاتھ میں ہے؛ جو تجھے بھلا لگے اُس سے کر۔ اور جب ساری نے اُس پر سختی کی تو وہ اُس کے سامنے سے بھاگ گئی۔ پیدایش 16:5، 6۔

Even before that incident, the reason Hagar is introduced into the prophetic narrative is that the Lord has “restrained” Sarah from having a child.

حتی پیش از آن واقعه نیز، علتِ ورودِ هاجر به روایتِ نبوی این است که خداوند ساره را از داشتنِ فرزند «بازداشته» بود.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> اَب سَرَے، اَبرام دی پتنی، اُس لئی کوئی اولاد نہ جَمّی؛ تے اوہدے کول اِک لونڈی سی، مصری، جِس دا ناں ہاجر سی۔ تے سَرَے نے اَبرام نوں آکھیا، دیکھ ہُن، خُداوند نے مینوں جَنّن توں روک رکھیا ہے؛ مِہربانی کرکے میری لونڈی دے کول جا؛ شاید میں اوہدی وسیلے نال اولاد حاصل کراں۔ تے اَبرام نے سَرَے دی آواز سُن لئی۔ پیدایش 16:1، 2۔

The “key” of Revelation nine that was given to Mohammed, and was thereafter fulfilled by the battle of Nineveh, represents the removal of the “restraint” upon Islam at any given point in prophetic history.

«کلید»ِ باب نهمِ مکاشفه که به محمد داده شد و پس از آن به‌واسطۀ نبرد نینوا تحقق یافت، نمایانگر برداشته شدنِ «قید و بازدارندگی» از اسلام در هر مقطع معیّن از تاریخ نبوی است.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند؛ بادهایی که به‌صورت اسبی خشمگین تصویر شده‌اند که می‌کوشد خود را رها سازد و بر سراسر روی زمین بتازد، در حالی که در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.» Manuscript Releases, جلد 20، 217.

The “rise and fall” of the kingdom of Mohammed is represented, not so much as a rise and a fall, but as a ‘release’ and a ‘restraint’. When Islam is released prophetically, the release has been illustrated by the battle of Nineveh.

«صعود و سقوط» پادشاهی محمد، نه چندان به‌صورت صعود و سقوط، بلکه به‌منزلهٔ «رها شدن» و «مهار شدن» به تصویر کشیده شده است. هنگامی که اسلام از نظر نبوی رها می‌شود، این رهایی با نبرد نینوا به تصویر درآمده است.

## Only the Woes

فقط وای‌ها

Of the seven trumpets, only the woe trumpets of Islam span history as a consistent power from when they were first introduced into prophetic history unto the close of probation. The first four trumpets brought upon western Rome represented Odoacer, Genseric, Atilla the Hun and Alaric, thus typifying four providential judgment powers in the latter days, but their modern counterpart is not a direct descendant of those four ancient powers. Not so with the woe trumpets. Once Islam enters history it continues a direct line of release and restraint until it is fully released at the close of probation. With the woe trumpets the “key” of ‘release’ is marked by the battle of Nineveh.

از میان هفت شیپور، تنها شیپورهای وایِ اسلام‌اند که در سراسر تاریخ، از زمانی که نخستین‌بار به تاریخ نبوت وارد شدند تا پایان زمانِ فرصتِ فیض، به‌عنوان قدرتی پیوسته امتداد می‌یابند. چهار شیپور نخست که بر رومِ غربی نازل شدند، نمایانگر اودواکر، گنسریک، آتیلا هون و آلاریک بودند؛ ازاین‌رو، در ایام آخر، نمونه و مَثَلِ چهار قدرتِ داوریِ عِنایتی را مجسم می‌سازند؛ اما همتای معاصرِ آنها نسلِ مستقیمِ آن چهار قدرتِ باستانی نیست. اما در مورد شیپورهای وای چنین نیست. هنگامی که اسلام وارد تاریخ می‌شود، تا زمانِ رهاییِ کاملِ آن در پایانِ زمانِ فرصتِ فیض، خطی مستقیم از رهایی و بازداشت را ادامه می‌دهد. در شیپورهای وای، «کلیدِ» «رهایی» با نبرد نینوا مشخص می‌گردد.

## Nicomedia and July 27, 1299

نیکومدیا و ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹

The pioneers correctly identified July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that ended on July 27, 1449, which in turn began the three hundred and ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840.

پیشگامان به‌درستی ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ را آغازِ یکصد و پنجاه سالی تشخیص دادند که در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ پایان یافت، و این نیز به‌نوبهٔ خود آغازِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزی بود که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به انجام رسید.

In the previous article we identified the siege of 1333 unto 1337 that was brought upon Nicomedia by Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), when he laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The siege is the conclusion of the warfare against Nicomedia that had begun with his father Osman. The one hundred and fifty years of Revelation nine, verse ten began on July 27, 1299, and as the beginning of a prophecy, the history associated with that beginning date is to be noted. Osman I (founder of the Ottoman dynasty) was Sultan Orhan Gazi’s father, who in July 27, 1299 achieved the significant early victory against the Byzantine Empire at the Battle of Bapheus which was in the region of Nicomedia, close to the city of Nicomedia; a very important capital city in Roman and early Byzantine history.

در مقالۀ پیشین، محاصرۀ سال‌های 1333 تا 1337 را که سلطان اورخان غازی (فرزند عثمان اول، بنیان‌گذار بیلیک عثمانی) بر نیکومدیا تحمیل کرد، مشخص ساختیم؛ آنگاه که آن شهر مهم بیزانسی، نیکومدیا، را به محاصره درآورد. این محاصره، پایانِ جنگی علیه نیکومدیا بود که با پدر او، عثمان، آغاز شده بود. یکصد و پنجاه سالِ مکاشفه 9:10 در 27 ژوئیه 1299 آغاز شد، و چون این تاریخ، آغاز یک نبوت است، باید تاریخ مرتبط با آن تاریخ آغازین مورد توجه قرار گیرد. عثمان اول (بنیان‌گذار سلسلۀ عثمانی)، پدر سلطان اورخان غازی بود؛ کسی که در 27 ژوئیه 1299 در نبرد بافئوس، که در منطقۀ نیکومدیا و نزدیک شهر نیکومدیا واقع بود، به پیروزی مهم و آغازین بر امپراتوری بیزانس دست یافت؛ شهری که در تاریخ روم و بیزانس آغازین، پایتختی بسیار مهم بود.

## Father and Son

पिता और पुत्र

July 27, 1299 Osman’s forces defeated a Byzantine army led by a local governor. The battle is considered one of the first major independent military successes of Osman after he had begun consolidating power in Bithynia (northwestern Anatolia). It marked an important step in the transition from a small Turkish beylik (tribal principality) to a rising power that would eventually challenge and conquer the Byzantine territories. That date marks the beginning of a period of growth for Islam that ultimately led to the establishment of the Ottoman Empire at the fall of Constantinople in 1453. Osman employed ghazi warriors (frontier raiders with Islamic motivation), and there began the formation of the ghazi frontier warriors into a more structured army that developed progressively from Osman and then on to his son, Orhan. Among other important elements of Osman’s legacy is that it allowed Islam to hold onto property, as opposed to the warfare of the ghazi warriors, whose disorganized hit and run tactics left them only the spoils of their victories, but never any territory.

۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، نیروهای عثمان سپاهی بیزانسی را که تحت فرمان یک حاکم محلی بود، شکست دادند. این نبرد یکی از نخستین کامیابی‌های بزرگ و مستقل نظامیِ عثمان به شمار می‌آید، پس از آن‌که او در بیتینیا (شمال‌غربی آناتولی) به تحکیم قدرت پرداخته بود. این رویداد گامی مهم در گذار از یک بیلیک کوچک ترک (امارت قبیله‌ای) به قدرتی رو به عروج بود که سرانجام سرزمین‌های بیزانسی را به مبارزه طلبید و فتح کرد. آن تاریخ آغاز دوره‌ای از رشد اسلام را رقم زد که در نهایت با سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ به تأسیس امپراتوری عثمانی انجامید. عثمان از جنگاوران غازی (یورشگران مرزی با انگیزهٔ اسلامی) بهره گرفت، و از آن‌جا روند شکل‌گیری جنگاوران مرزیِ غازی به یک سپاه منسجم‌تر آغاز شد؛ سپاهی که به‌تدریج از روزگار عثمان پدید آمد و سپس در عهد پسرش، اورخان، ادامه یافت. از جمله دیگر عناصر مهم میراث عثمان این بود که به اسلام امکان داد املاک را در اختیار نگاه دارد؛ برخلاف شیوهٔ جنگیِ جنگاوران غازی که تاکتیک‌های نامنظمِ حمله و گریز آنان برایشان تنها غنایم پیروزی‌ها را بر جای می‌گذاشت و هرگز هیچ سرزمینی را نصیبشان نمی‌کرد.

On July 27, 1299, Osman began a campaign in the area of Nicomedia, and thirty-four years later his son began a four-year siege upon the capital city Nicomedia. The father at the beginning and the son at the ending. War begins against the area represented as Nicomedia and ends with the capturing of Nicomedia, the capital city of the area, Nicomedia. From 1299 unto 1337 is a thirty-eight-year period, and prophetically the number “thirty-eight” symbolizes a rising up.

در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، عثمان لشکرکشی‌ای را در ناحیهٔ نیکومدیا آغاز کرد، و سی‌وچهار سال بعد پسرش محاصره‌ای چهار ساله را بر شهر پایتخت، نیکومدیا، آغاز نمود. پدر در آغاز و پسر در پایان. جنگ بر ضد ناحیه‌ای که به‌صورت نیکومدیا نمایانده شده است آغاز می‌شود و با تصرف نیکومدیا، شهر پایتخت آن ناحیه، یعنی نیکومدیا، پایان می‌یابد. از ۱۲۹۹ تا ۱۳۳۷ دوره‌ای سی‌وهشت‌ساله است، و از لحاظ نبوی عدد «سی‌وهشت» نماد برخاستن است.

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> اکنون برخیزید، گفتم، و از نهر زارَد عبور کنید. پس از نهر زارَد عبور کردیم. و مدتی که از قادِش‌برنیع تا هنگامی که از نهر زارَد گذشتیم، سی و هشت سال بود؛ تا آن‌که تمامی آن نسل از مردان جنگی از میان لشکر نابود شدند، چنان‌که خداوند برای ایشان قسم خورده بود. تثنیه ۲:‏۱۳، ۱۴.

The one hundred and fifty years from July 27, 1299 unto July 27, 1449 represents the period which led to the establishment of the Ottoman Empire of the second woe of Revelation chapter nine. The thirty-eight years of the progressive conquering of Nicomedia began with a father (Osman) and ended with his son (Orphan). The period portrays the first step of a progressive rise of a tribal principality unto an empire.

صد و پنجاه سال از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ تا ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، نمایانگر دوره‌ای است که به برپایی امپراتوری عثمانیِ وایِ دومِ مکاشفهٔ باب نهم انجامید. سی و هشت سالِ فتح تدریجی نیکومدیا با یک پدر (عثمان) آغاز شد و با پسر او (اورخان) به پایان رسید. این دوره نخستین گامِ عروج تدریجیِ یک امارت قبیله‌ای به امپراتوری را به تصویر می‌کشد.

The one hundred and fifty years from July 27, 1299 unto July 27, 1449, includes a four-year siege that marks the end of the thirty-eight years. The beginning of the conquering of Nicomedia was by the father Osman and the end was accomplished by a four-year siege from 1333 unto 1337; a siege carried out by Osman’s son.

یکصد و پنجاه سال از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ تا ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، شامل محاصره‌ای چهار‌ساله است که پایانِ سی‌وهشت سال را نشان می‌دهد. آغازِ فتحِ نیکومدیا به‌دستِ پدر، عثمان، بود و پایانِ آن به‌وسیلهٔ محاصره‌ای چهار‌ساله از ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷ به انجام رسید؛ محاصره‌ای که به‌دستِ پسرِ عثمان اجرا شد.

When the one hundred and fifty years ended on July 27, 1449, the Byzantine’s emperor Constantine the eleventh, or the last Constantine of eastern Rome sought permission from the Turks to take the throne. From that date until the conquering of Constantinople was four years. Those four years ended with the siege of Constantinople, and Constantine the last died in the siege. The rise of Islam is represented by the first thirty-eight years of the one-hundred-and-fifty-year prophecy, that culminated in a four-year siege. When the one hundred and fifty years ended, Islam had risen to a point where eastern Rome was humiliated by the power that the Turks then possessed. From the humiliation of July 27, 1449 four years led to the fall of eastern Rome as Constantinople was taken by a siege. The end of the first thirty-eight years is marked by a siege, and the establishment of the Ottoman Empire is marked by a siege.

جب 27 جولائی 1449 کو ایک سو پچاس سال پورے ہوئے، تو بازنطینی شہنشاہ قسطنطین یازدہم، یعنی مشرقی روم کے آخری قسطنطین، نے تخت سنبھالنے کے لیے ترکوں سے اجازت طلب کی۔ اس تاریخ سے قسطنطنیہ کی فتح تک چار سال تھے۔ وہ چار سال قسطنطنیہ کے محاصرے پر ختم ہوئے، اور آخری قسطنطین محاصرے ہی میں مارا گیا۔ اسلام کا عروج ایک سو پچاس سالہ نبوت کے پہلے اڑتیس برسوں سے ظاہر کیا گیا ہے، جو چار سالہ محاصرے پر منتج ہوئے۔ جب ایک سو پچاس سال پورے ہوئے، تو اسلام اس مقام تک اٹھ چکا تھا کہ مشرقی روم اس قدرت کے ہاتھوں ذلیل ہو گیا تھا جو اس وقت ترکوں کے پاس تھی۔ 27 جولائی 1449 کی اس تحقیر سے چار سال مشرقی روم کے سقوط تک لے گئے، جب قسطنطنیہ ایک محاصرے کے ذریعہ لے لیا گیا۔ پہلے اڑتیس برسوں کے اختتام پر ایک محاصرہ نشان زد ہے، اور سلطنتِ عثمانیہ کے قیام پر بھی ایک محاصرہ نشان زد ہے۔

## 38 and 40

۳۸ و ۴۰

The number thirty-eight as a symbol as set forth by Moses in Deuteronomy representing the last thirty-eight years of the judgment of forty years wandering in the wilderness. Therefore, the number thirty-eight, as a symbol possesses a connection to the number forty. Osman took the territory of Nicomedia on July 27, 1299 and thirty-eight years later his son took the capital city of the territory. The territory and the capital city both were Nicomedia. Historians identify this battle as the first of ‘two’ steps that identify the very beginning of the rising up of the Ottoman Empire. The second step identified by history is the battle of Nicaea in 1301. There the father Osman took the territory called Nicaea, and 1331, thirty years later his son took the capital city, named Nicaea, a former Roman capital city.

تعداد سی‌وهشت، به‌مثابهٔ نمادی که موسی در تثنیه بیان کرده است، نمایانگرِ سی‌وهشت سالِ پایانیِ داوریِ چهل‌سالهٔ سرگردانی در بیابان است. بنابراین، عدد سی‌وهشت، به‌عنوان یک نماد، با عدد چهل ارتباط دارد. عثمان در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ قلمروِ نیکومدیا را تصرف کرد و سی‌وهشت سال بعد، پسرش شهرِ پایتختِ آن قلمرو را گرفت. هم قلمرو و هم شهرِ پایتخت، هر دو نیکومدیا بودند. مورخان این نبرد را نخستینِ «دو» گامی می‌دانند که آغازِ بسیار نخستینِ سر برآوردنِ امپراتوری عثمانی را مشخص می‌کند. دومین گامی که تاریخ مشخص می‌سازد، نبردِ نیکایا در ۱۳۰۱ است. در آنجا پدر، عثمان، قلمرویی را که نیکایا نامیده می‌شد تصرف کرد، و در ۱۳۳۱، سی سال بعد، پسرش شهرِ پایتخت را، که نیکایا نام داشت و پیش‌تر یکی از شهرهای پایتختِ روم بود، تصرف کرد.

In relation to 1299 and the battle of Nicomedia, as the first of two steps, the second step came two years later in 1301. 1299 is a symbol of thirty-eight, and two years later (forty), the territory of Nicaea is taken by the father. The thirty-eight and forty relationships of ancient Israel rising up to take the promised land is represented in July 27, 1299 and 1301. Those first two steps of Islam rising are marked by military campaigns that begin with the father conquering the territory and the son conquering the capital of the territory at the end. When the two capitals fell, they fell at a siege. Both capitals were at some point capitals of eastern Rome.

در ارتباط با 1299 و نبرد نیکومدیا، به‌عنوان نخستینِ دو گام، گام دوم دو سال بعد، در 1301، فرا رسید. 1299 نماد سی‌وهشت است، و دو سال بعد (چهل)، سرزمین نیقیه به‌دست پدر تصرف می‌شود. مناسبات سی‌وهشت و چهلِ اسرائیلِ باستان که برای تصرف سرزمین موعود برمی‌خیزد، در 27 ژوئیهٔ 1299 و 1301 نمود یافته است. آن دو گام نخستِ عروج اسلام با لشکرکشی‌های نظامی مشخص می‌شوند که با فتح سرزمین به‌دست پدر آغاز می‌گردد و با فتح پایتخت آن سرزمین به‌دست پسر در پایان به کمال می‌رسد. هنگامی که آن دو پایتخت سقوط کردند، در محاصره سقوط کردند. هر دو پایتخت، در مقطعی، از پایتخت‌های روم شرقی بودند.

July 27, 1299 and 1301 reach their conclusion on August 11, 1840, that represents the history of 1838, when Litch first published his view and prediction of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy that would ultimately be fulfilled on August 11, 1840. The two steps of rising up for the Millerites was the years 1838 and 1840.

۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ و ۱۳۰۱ در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به پایان خود می‌رسند، که نمایانگر تاریخِ ۱۸۳۸ است؛ زمانی که لیچ نخستین‌بار دیدگاه و پیشگوییِ خود را دربارهٔ نبوتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز منتشر کرد؛ نبوتی که سرانجام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به تحقق می‌پیوست. دو گامِ برخاستن برای میلری‌ها، سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ بود.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. Two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the Second Advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown ‘in A.D. 1840, sometime in the month of August;’ and only a few days previous to its accomplishment he wrote: ‘Allowing the first period, 150 years, to have been exactly fulfilled before Deacozes ascended the throne by permission of the Turks, and that the 391 years, fifteen days, commenced at the close of the first period, it will end on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’—Josiah Litch, in Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, August 1, 1840.

> «در سال ۱۸۴۰ تحقق شگفت‌انگیز دیگری از نبوت، توجهی گسترده را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوزایا لیچ، یکی از برجسته‌ترین خادمانِ موعظه‌کنندهٔ ظهور ثانی، تفسیری بر مکاشفه ۹ منتشر کرد و سقوط امپراتوری عثمانی را پیش‌گویی نمود. بر اساس محاسبات او، این قدرت می‌بایست «در سال ۱۸۴۰ میلادی، زمانی در ماه اوت» سرنگون شود؛ و تنها چند روز پیش از وقوع آن، نوشت: «اگر بپذیریم که دورهٔ نخست، یعنی ۱۵۰ سال، پیش از آن‌که دئاکوزس به اجازهٔ ترکان بر تخت بنشیند، دقیقاً به انجام رسیده باشد، و نیز این‌که ۳۹۱ سال و پانزده روز، در پایان دورهٔ نخست آغاز شده باشد، آنگاه این مدت در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پایان خواهد یافت، زمانی که می‌توان انتظار داشت قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و من معتقدم که چنین نیز ثابت خواهد شد.»—جوزایا لیچ، در Signs of the Times, and Expositor of Prophecy، ۱ اوت ۱۸۴۰.»

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «در همان زمانی که تعیین شده بود، ترکیه، از طریق سفیران خود، حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را تحت تسلط ملت‌های مسیحی قرار داد. این رویداد دقیقاً پیشگویی را به انجام رسانید. هنگامی که این امر معلوم شد، انبوهی از مردم به درستیِ اصول تفسیر نبوی که میلر و همکارانش پذیرفته بودند، متقاعد شدند، و نیروی محرک شگفت‌انگیزی به جنبش ظهور داده شد. مردان صاحب دانش و منزلت با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از 1840 تا 1844 کار به‌سرعت گسترش یافت.» The Great Controversy, 334, 335.

Litch’s '38 prediction and his corrected vision of '40 include his final statement, which he penned on August 1, ten days before the corrected prediction. It was the fulfillment of the prediction that convinced the world of the correct methodology of biblical prophecy. The thirty-eight years that marked the rising up of ancient Israel included the two years from the Red Sea crossing unto the first rebellion at Kadesh.

پیش‌گویی لیچ در سال «۳۸» و دیدگاه اصلاح‌شدهٔ او در سال «۴۰» شامل آخرین بیان او نیز هست که آن را در اول اوت، ده روز پیش از پیش‌گویی اصلاح‌شده، نگاشت. این تحققِ آن پیش‌گویی بود که جهان را به درستیِ روش‌شناسی نبوتِ کتاب‌مقدسی متقاعد ساخت. سی‌وهشت سالی که برخاستن اسرائیل باستان را مشخص می‌کرد، دو سالِ از عبور از دریای سرخ تا نخستین شورش در قادِش را نیز در بر می‌گرفت.

> Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it. Numbers 14:22, 23.

> زیرا تمامی آن مردانی که جلال مرا و معجزات مرا که در مصر و در بیابان به‌عمل آوردم دیده‌اند، و اکنون این ده بار مرا آزموده‌اند و به آواز من گوش فرا نداده‌اند؛ یقیناً زمینی را که برای پدران ایشان قسم خوردم نخواهند دید، و هیچ‌یک از آنان که مرا به خشم آوردند آن را نخواهد دید. اعداد ۱۴:۲۲، ۲۳.

That rebellion is identified as the final of ten tests. A two-year testing period of ten tests added to thirty-eight years in the wilderness typified 1838 and 1840, and 1840 contained a period of ten days.

آن بغاوت کو دس آزمائشوں میں آخری کے طور پر شناخت کیا گیا ہے۔ دو سالہ آزمائشی مدت، جو دس آزمائشوں پر مشتمل تھی، جب بیابان میں اڑتیس برسوں کے ساتھ جمع کی گئی، تو اس نے 1838 اور 1840 کی تمثیل پیش کی، اور 1840 میں دس دن کی ایک مدت شامل تھی۔

And the starting point of the rise of Islam with Osman on July 27, 1299 begins a thirty-eight-year period that ends with a four-year siege in 1337. July 27, 1299 was the first of two steps historians identify as the starting point of the rise of the Ottoman Empire, and the second step was 1301. The two steps of the battles of Nicomedia and Nicaea in 1299 and 1301 typify 1838 and 1840. The beginning of the prophecy illustrates the end.

اور عثمان کے ساتھ 27 جولائی 1299 کو اسلام کے عروج کا نقطۂ آغاز ایک اڑتیس سالہ مدت کا آغاز کرتا ہے، جو 1337 میں چار سالہ محاصرے پر ختم ہوتی ہے۔ 27 جولائی 1299 ان دو مراحل میں سے پہلا تھا جنہیں مؤرخین سلطنتِ عثمانیہ کے عروج کے نقطۂ آغاز کے طور پر متعین کرتے ہیں، اور دوسرا مرحلہ 1301 تھا۔ 1299 اور 1301 میں نیکومیڈیا اور نقیہ کی لڑائیوں کے یہ دو مراحل 1838 اور 1840 کی تمثیل پیش کرتے ہیں۔ نبوت کا آغاز اس کے انجام کی تصویر دکھاتا ہے۔

Nicomedia and Nicaea both temporarily served as capitals of eastern Rome in their respective histories. Of course, Constantinople ultimately became the eastern capitol in 330 until 1453. Nicomedia and Nicaea typify the fall of Constantinople; all fell from Islamic sieges that marked the conclusion of a campaign where Islam first took control of the territory and thereafter took the capital city.

نیکومیدیا و نیقیه هر دو در دوره‌هایی از تاریخ خویش، به‌طور موقت به‌عنوان پایتخت‌های روم شرقی خدمت کردند. البته قسطنطنیه سرانجام در سال ۳۳۰ پایتخت روم شرقی شد و تا سال ۱۴۵۳ چنین باقی ماند. نیکومیدیا و نیقیه نمودار سقوط قسطنطنیه‌اند؛ زیرا همگی در محاصره‌های اسلامی سقوط کردند، محاصره‌هایی که پایان کارزاری را رقم زد که در آن اسلام نخست بر آن سرزمین مسلط شد و سپس شهر پایتخت را به تصرف درآورد.

The first siege four-years from 1333 unto 1337 represents the four-years from 1449 to 1453 when the prophecy ended. Three hundred and ninety-one years fifteen days later Islam is restrained as the Millerites ‘rise’ under the prophetic power represented in the characteristics ‘thirty-eight and forty’ as represented in the alpha history of the history of July 27, 1299 and July 27, 1449. The rising up of Islam and the rising up of God’s latter-day messengers is represented in a numerical symbol which is constructed by the numerical relationship of 38 and 40.

محاصرهٔ نخست، چهار سالِ 1333 تا 1337، نمایانگرِ چهار سالِ 1449 تا 1453 است، زمانی که نبوت به پایان رسید. سیصد و نود و یک سال و پانزده روز بعد، اسلام مهار می‌شود، در حالی که میلری‌ها تحت قدرت نبوی‌ای که در ویژگی‌های «سی و هشت و چهل» نمایان شده است، «برمی‌خیزند»؛ همان‌گونه که در تاریخ آلفایِ تاریخِ 27 ژوئیهٔ 1299 و 27 ژوئیهٔ 1449 بازنمایی شده است. برخاستنِ اسلام و برخاستنِ پیام‌آورانِ آخرالزمانیِ خدا در نمادی عددی بازنمایی شده است که به‌وسیلهٔ رابطهٔ عددیِ 38 و 40 ساخته می‌شود.

In Ezekiel thirty-seven Islam is the message of the east wind that is breathed upon the dead dry bones that they might stand up as a mighty army. When Ezekiel’s message arrives the rising up begins, as it did in the Millerite history of 1838 and 1840. That message arrived on 9/11 and at the soon-coming Sunday law those bones stand up as a mighty army. The raising up of God’s army as the church triumphant in the latter days is typified by 1838 and 1840. 9/11 unto the Sunday law was typified by 1840 to 1844, but it also typifies the period from December 31, 2023 unto the fireballs of Nashville.

در حزقیال سی و هفت، اسلام پیامِ بادِ شرقی است که بر استخوان‌های خشکِ مرده دمیده می‌شود تا بتوانند برخیزند و همچون لشکری عظیم بایستند. هنگامی که پیامِ حزقیال فرا می‌رسد، برخاستن آغاز می‌شود، همان‌گونه که در تاریخ میلریِ سال‌های 1838 و 1840 آغاز شد. آن پیام در 9/11 رسید و در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، آن استخوان‌ها همچون لشکری عظیم برپا می‌ایستند. برانگیخته شدنِ لشکرِ خدا به‌عنوان کلیسای ظفرمند در ایامِ آخر، به‌واسطهٔ 1838 و 1840 به‌صورتِ نمادین نشان داده شده است. بازهٔ 9/11 تا قانونِ یکشنبه به‌واسطهٔ 1840 تا 1844 به‌صورتِ نمادین نشان داده شد، اما همچنین دورهٔ از 31 دسامبر 2023 تا گلوله‌های آتشینِ نشویل را نیز نمادپردازی می‌کند.

## Eastern Rome

رومِ شرقی

From the division of the empire by Constantine the first (the Great), unto the last Constantine represents the prophetic history of eastern Rome. The prophetic period is therefore marked by a prophetic or symbolic father and a son, as represented by their name, though there was no direct blood descent between Constantine the Great and Constantine the eleventh. The first and last Constantine are also represented prophetically as alpha and omega symbols, and the father (alpha) chose Constantinople as the capital, and the son (omega) died in the siege when Constantinople ceased to be the capital. The prophetic period of eastern Rome is marked by the first and last Constantine. The period of 150 years that began on July 27, 1299 includes a 38 year period and ends with a 4 year siege. That siege typified 1449 to 1453. The campaign of Nicomedia began with a territory being conquered and ended with the capital of the territory being conquered. As with the first and last Constantine, the conquering of Nicomedia began with a father (the first) and ended with a son (the last).

از تقسیم امپراتوری به‌دستِ کنستانتینِ اوّل (بزرگ) تا آخرین کنستانتین، تاریخِ نبویِ رومِ شرقی نمایان می‌شود. ازاین‌رو، دورهٔ نبوی با یک پدر و یک پسرِ نبوی یا نمادین مشخص می‌گردد، چنان‌که نامِ ایشان این را نشان می‌دهد، هرچند میان کنستانتینِ بزرگ و کنستانتینِ یازدهم هیچ تبارِ خونیِ مستقیمی وجود نداشت. نخستین و آخرین کنستانتین همچنین به‌گونه‌ای نبوی به‌مثابهٔ نمادهای آلفا و اُمگا بازنمایی می‌شوند، و پدر (آلفا) قسطنطنیه را به‌عنوان پایتخت برگزید، و پسر (اُمگا) در هنگامِ محاصره، آنگاه که قسطنطنیه از پایتخت بودن بازایستاد، جان سپرد. دورهٔ نبویِ رومِ شرقی با نخستین و آخرین کنستانتین مشخص می‌شود. دورهٔ ۱۵۰ ساله‌ای که در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ آغاز شد، یک دورهٔ ۳۸ ساله را دربر می‌گیرد و با یک محاصرهٔ ۴ ساله پایان می‌یابد. آن محاصره، سال‌های ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ را پیش‌نمونه‌وار می‌ساخت. لشکرکشیِ نیکومدیا با تسخیرِ یک سرزمین آغاز شد و با تسخیرِ پایتختِ آن سرزمین به پایان رسید. همان‌گونه که در موردِ نخستین و آخرین کنستانتین بود، فتحِ نیکومدیا با یک پدر (نخستین) آغاز شد و با یک پسر (آخرین) پایان یافت.

## Four years

چهار سال پیش

A four-year siege in the opening period of the one hundred and fifty years that led to the four years from the humiliation of Constantine the last in 1449 unto 1453 when Constantinople was besieged and fell. The time prophecy of the second woe representing three hundred and ninety-one years and fifteen days began on July 27, 1449 and it ended on August 11, 1840. That date marks the beginning of a four-year period which Sister White called a glorious manifestation of the power of God.

محاصره‌ای چهار‌ساله در دورهٔ آغازینِ صد و پنجاه سالی که به آن چهار سال، از تحقیرِ کنستانتینِ آخر در ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳، هنگامی که قسطنطنیه محاصره شد و سقوط کرد، انجامید. نبوتِ زمانیِ مصیبتِ دوم، که نمایانگرِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز است، در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ آغاز شد و در ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ به پایان رسید. آن تاریخ آغازِ دوره‌ای چهار‌ساله را مشخص می‌سازد که خواهر وایت آن را تجلیِ باشکوهی از قدرتِ خدا نامید.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> «فرشته‌ای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم با او متحد می‌شود، باید تمام زمین را با جلال خویش روشن سازد. در اینجا از کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیش‌گویی شده است. جنبش ادونتیِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ جلوه‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقهٔ دینی پدید آمد که از زمان اصلاحات سدهٔ شانزدهم تاکنون در هیچ سرزمینی مشاهده نشده بود؛ اما همهٔ اینها به‌وسیلهٔ جنبش عظیمِ زیر آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم پشت سر گذاشته خواهد شد.» جدال عظیم، 611.

Islam was restrained on August 11, 1840 and there was a four-year period which aligns with both the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost, and the descent of the mighty angel of Revelation eighteen, when the “great buildings” of New York were struck by Islam of the third woe on 9/11. 9/11 marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The sealing is a period of time, and the ending of the period of the sealing possesses the characteristics of the beginning of the period. When Christ descended at 9/11, he typified Michael descending to resurrect the two witnesses on December 31, 2023, when the final period of the sealing began.

اسلام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شد، و دوره‌ای چهار ساله پدید آمد که هم با فرو‌ریزی روح‌القدس در پنتیکاست، و هم با فرود آمدن فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده مطابقت دارد؛ آنگاه که «بناهای عظیم» نیویورک در ۱۱/۹ به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم مورد اصابت قرار گرفت. ۱۱/۹ آغاز زمانِ مُهر کردنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن را نشان می‌دهد. مُهر کردن یک دورهٔ زمانی است، و پایانِ دورهٔ مُهر کردن ویژگی‌های آغاز آن دوره را در خود دارد. هنگامی که مسیح در ۱۱/۹ فرود آمد، او نمونه‌ای از میکائیل بود که در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ برای برانگیختنِ دو شاهد فرود می‌آید، زمانی که آخرین دورهٔ مُهر کردن آغاز شد.

The key which is the battle of Nineveh represents the various releases of Islam, that would bring down eastern Rome by 1453. Within the one hundred and fifty years of verse ten’s “five months,” the beginning and also the ending contain a four-year period. Those two four-year periods connect with the conclusion of the three hundred and ninety-one years and fifteen days, that marked a four-year period from 1840 to 1844 when Christ would lighten “the whole earth with his glory.” In 1844, prophetic time ceased to be applied, for time would be “time no longer.”

کلیدی که همان نبرد نینواست، نمایانگر رهاسازی‌های گوناگون اسلام است که تا سال ۱۴۵۳ روم شرقی را فرو خواهد افکند. در درون «پنج ماه» آیهٔ دهم، یعنی آن یکصد و پنجاه سال، هم آغاز و هم پایانْ مشتمل بر دوره‌ای چهارساله است. آن دو دورهٔ چهارساله با خاتمهٔ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز پیوند دارند؛ امری که دوره‌ای چهارساله از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ را مشخص می‌ساخت، زمانی که مسیح «تمامی زمین را به جلال خویش» روشن می‌کرد. در سال ۱۸۴۴، به‌کارگیریِ زمانِ نبوی پایان یافت، زیرا زمان «دیگر نخواهد بود».

> And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.

> و به او که تا ابدالآباد زنده است، و آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است را آفرید، سوگند خورد که دیگر زمانی نخواهد بود. مکاشفه 10:6

## 1333 to 1337, 1449 to 1453, 1840 to 1844

1333 تا 1337، 1449 تا 1453، 1840 تا 1844

Those three lines of four-year periods align with the sealing time from 9/11 unto the Sunday law, and they also align with the fractal of 9/11 unto the Sunday law that is represented from December 31, 2023 until Islam is again released to deliver the fireballs of Nashville.

آن سه خطِ دوره‌های چهارساله با زمانِ مُهر شدن از ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه منطبق‌اند، و همچنین با فراکتالِ ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه نیز انطباق دارند؛ همان فراکتالی که از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا زمانی که اسلام بار دیگر رها شود تا گوی‌های آتشینِ نشویل را فرو افکند، به تصویر کشیده شده است.

The prophetic fractal of December 31, 2023 to the fireballs of Nashville have been typified by three four-year prophetic periods that all align with the sealing time from 9/11 to the Sunday law. Thus, four witnesses identify the history of December 31, 2023 until the Nashville attack, and it was the battle of Nineveh that is the “key” for each of these witnesses. 1333, 1449, 1840 and 9/11 were all turning points— “keys.”

فراکتالِ نبوتیِ 31 دسامبر 2023 تا گلوله‌های آتشینِ نشویل، به‌وسیلهٔ سه دورهٔ نبوتیِ چهارساله که همگی با زمانِ مُهر شدن از 11 سپتامبر تا قانونِ یکشنبه هم‌راستا هستند، نمونه‌پردازی شده است. ازاین‌رو، چهار شاهد تاریخِ 31 دسامبر 2023 تا حملهٔ نشویل را شناسایی می‌کنند، و نبردِ نینوا برای هر یک از این شاهدان همان «کلید» بوده است. 1333، 1449، 1840 و 11 سپتامبر همگی نقاطِ عطف بودند— «کلیدها».

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> «از تاریخ گذشته درس‌هایی باید آموخت؛ و توجه همگان به این‌ها جلب می‌شود تا همه دریابند که خدا اکنون نیز بر همان اصولی عمل می‌کند که همواره کرده است. دست او اکنون نیز در کار او و در میان امت‌ها دیده می‌شود، درست همان‌گونه که از زمانی که انجیل نخستین بار به آدم در عدن اعلام شد، پیوسته دیده شده است.»

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> "ایسے ادوار آتے ہیں جو اقوام اور کلیسیا کی تاریخ میں نقطۂ انقلاب ہوتے ہیں۔ خدا کی عنایت میں، جب یہ مختلف بحران آتے ہیں، تو اُس وقت کے لیے نور عطا کیا جاتا ہے۔ اگر اسے قبول کیا جائے تو روحانی ترقی ہوتی ہے؛ اور اگر اسے رد کر دیا جائے تو روحانی زوال اور تباہیِ کامل اس کے پیچھے آتی ہے۔ خداوند نے اپنے کلام میں انجیل کے اُس پیش قدم کام کو آشکارا کیا ہے جسے ماضی میں جاری رکھا گیا ہے، اور جو مستقبل میں بھی، اختتامی نزاع تک، جاری رہے گا، جب شیطانی قوتیں اپنی آخری حیرت انگیز تحریک برپا کریں گی۔" Bible Echo, August 26, 1895.

## Nicomedia

نیکومیدیا

After becoming emperor in 284, in 293, Diocletian chose Nicomedia as the eastern capital of the Roman Empire when he legally divided the empire into East and West, establishing the Tetrarchy system. Nicomedia served as the main administrative and military capital in the East for several decades. Constantine the Great used it as a base before deciding to build the new capital at nearby Byzantium (which he renamed Constantinople in 330). Even after Constantinople became the main capital, Nicomedia remained a major regional center, strategically located on the eastern shore of the Sea of Marmara. So, while it was not the permanent capital like Rome or Constantinople, Nicomedia was officially designated as the eastern capital during a key transitional period in Roman history. At the beginning of the one hundred and fifty years a capital of eastern Rome is conquered, and at the ending a capital of eastern Rome is conquered. Both conquering’s included a siege.

۲۸۴ میں شہنشاہ بننے کے بعد، ۲۹۳ میں دیوقلیطیانوس نے، جب اس نے سلطنتِ روم کو قانونی طور پر مشرق اور مغرب میں تقسیم کرکے نظامِ تتراارکی قائم کیا، نیکومیڈیا کو سلطنتِ روم کے مشرقی دارالحکومت کے طور پر منتخب کیا۔ نیکومیڈیا کئی دہائیوں تک مشرق میں اصلی انتظامی اور عسکری دارالحکومت کے طور پر کام کرتا رہا۔ قسطنطینِ اعظم نے اسے بطورِ مرکز استعمال کیا، اس سے پہلے کہ وہ نزدیکی بازنطیوم میں نئے دارالحکومت کی تعمیر کا فیصلہ کرے (جس کا نام اس نے ۳۳۰ میں قسطنطنیہ رکھا)۔ قسطنطنیہ کے اصلی دارالحکومت بن جانے کے بعد بھی نیکومیڈیا ایک بڑا علاقائی مرکز برقرار رہا، جو بحیرۂ مرمرہ کے مشرقی ساحل پر تزویراتی طور پر واقع تھا۔ پس، اگرچہ یہ روم یا قسطنطنیہ کی مانند مستقل دارالحکومت نہ تھا، تاہم رومی تاریخ کے ایک نہایت اہم عبوری دور میں نیکومیڈیا کو باضابطہ طور پر مشرقی دارالحکومت مقرر کیا گیا تھا۔ ایک سو پچاس برس کے آغاز میں مشرقی روم کا ایک دارالحکومت فتح کیا جاتا ہے، اور اختتام پر بھی مشرقی روم کا ایک دارالحکومت فتح کیا جاتا ہے۔ دونوں فتوحات میں محاصرہ شامل تھا۔

## Diocletian

دیوقلطیانوس

The emperor Diocletian officially made Nicomedia the eastern capital of the Roman empire when he implemented the Tetrarchy system in 293. The Tetrarchy system was made up of a western and eastern division of the empire; both east and west having a senior emperor (Augusti) and a junior emperor (Caesar) to make up the number four that is represented by the word ‘tetrarchy’.

امپراتور دیوکلتیانوس هنگامی که در سال 293 نظام تترا‌رشی را به اجرا گذاشت، نیکومدیا را به‌طور رسمی پایتخت شرقی امپراتوری روم قرار داد. نظام تترا‌رشی از یک تقسیم‌بندی غربی و شرقیِ امپراتوری تشکیل شده بود؛ بدین‌گونه که هم در شرق و هم در غرب، یک امپراتور ارشد (Augusti) و یک امپراتور junior (Caesar) وجود داشت تا عدد چهار، که در واژهٔ «تترا‌رشی» بازنمایی شده است، کامل گردد.

## Alpha and Omega

الفا و اومگا

Diocletian is the omega symbol of the church of Smyrna, and Nero is the alpha symbol. Constantine the Great is the alpha symbol of the church of Pergamos, and Justinian is the omega symbol.

دیوقلسیان نمادِ اُمگا برای کلیسای سِمیرنا است، و نیرون نمادِ آلفا. قسطنطینِ کبیر نمادِ آلفا برای کلیسای پِرغامُس است، و یوستی‌نیان نمادِ اُمگا.

The ‘legal’ division of Rome into east and west (which did not last) was accomplished by Diocletian, and the prophetic division of Rome into east and west was accomplished by Constantine. During the history of the second symbolic church of persecution, represented by Smyrna, Rome was legally divided into east and west and in the history of the third symbolic church of compromise, represented by Pergamos, Rome was prophetically divided into east and west. 293 was the alpha and 330 was the omega and on May 11, 330, Constantine the Great dedicated Constantinople as the capital of the Empire.

تقسیم «قانونی» روم به شرق و غرب (که پایدار نماند) به‌وسیلهٔ دیوکلتیان انجام شد، و تقسیم نبویِ روم به شرق و غرب به‌وسیلهٔ کنستانتین تحقق یافت. در خلال تاریخ دومین کلیسای نمادینِ جفا، که به‌وسیلهٔ اسمیرنا represented می‌شود، روم به‌طور قانونی به شرق و غرب تقسیم شد، و در تاریخ سومین کلیسای نمادینِ مصالحه، که به‌وسیلهٔ پرغامس represented می‌شود، روم به‌طور نبوی به شرق و غرب تقسیم گردید. 293 آلفا بود و 330 امگا، و در 11 مه 330، کنستانتین کبیر، قسطنطنیه را به‌عنوان پایتخت امپراتوری تقدیس کرد.

The legal division by Diocletian in 293 fell apart through civil war that followed until the Edict of Milan in the year 313, when Constantine of the east and Licinius of the west issued the Edict of Milan, legalizing Christianity, and effectively ending the Tetrarchy—the system of four coordinated rulers that collapsed into a struggle between two main powers (Constantine in the West and Licinius in the East). The legal division, which ushered in a collapse, represents a twenty-year period from division to division, and both divisions precipitated a collapse of the system.

تقسیم حقوقی به‌دست دیوکلتیان در سال ۲۹۳، در پی جنگ داخلی‌ای که تا فرمان میلان در سال ۳۱۳ ادامه یافت، از هم فروپاشید؛ آنگاه کنستانتینِ شرق و لیسینیوسِ غرب فرمان میلان را صادر کردند، مسیحیت را قانونی ساختند، و عملاً به تترا‌رشی پایان دادند—یعنی نظام چهار فرمانروای هماهنگ که به کشمکشی میان دو قدرت اصلی (کنستانتین در غرب و لیسینیوس در شرق) فروکاهید. این تقسیم حقوقی، که مقدمهٔ فروپاشی را فراهم آورد، نمایانگر دوره‌ای بیست‌ساله از تقسیم تا تقسیم است، و هر دو تقسیم، فروپاشی نظام را شتاب بخشیدند.

The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, who Nero accused of starting the fire. Nero marks the beginning of persecution and typifies the final persecution of the latter days. That final persecution continues until the close of probation, when the papal power comes to its end with none to help. Thus the first period of persecution began with the burning of Rome and it ends with the burning of Rome.

کلیسای اسمیرنا در سال ۶۴ میلادی با نیرون آغاز شد، آنگاه که آتش‌سوزی عظیم روم به‌وسیلهٔ نیرون برای آزار و جفای مسیحیان به کار گرفته شد؛ همانانی که نیرون ایشان را به افروختن آن آتش متهم ساخت. نیرون آغازِ جفا را رقم می‌زند و نمونهٔ جفای نهاییِ ایام آخر است. آن جفای نهایی تا پایانِ مهلتِ آزمون ادامه می‌یابد، هنگامی که قدرت پاپی به پایان خود می‌رسد و یاوری نخواهد داشت. بدین‌سان، نخستین دورهٔ جفا با سوختنِ روم آغاز شد و با سوختنِ روم پایان می‌یابد.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.

> و آن ده شاخی که بر آن وحش دیدی، اینان از فاحشه نفرت خواهند داشت، و او را ویران و عریان خواهند ساخت، و گوشتش را خواهند خورد، و او را به آتش خواهند سوزانید. مکاشفه ۱۷:۱۶

The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, who Nero accused of starting the fire. Two hundred and fifty years later it ended in 313 with the Edict of Milan. The “edict” is the ending of a twenty-year period that began with Diocletian’s legal division, and it was also the end of the two hundred and fifty years of Smyrna that began with Nero. The two hundred and fifty years of persecution represented by the church of Smyrna and Nero included the ten years of the very worst persecution brought about by Diocletian. That ten years of persecution was the last half of twenty years of Diocletian that began with his legal division of the empire in 293. From the legal division into east and west by Diocletian in 293 began a twenty year period that was made up of two ten-year periods.

کلیسای اسمیرنا در سال ۶۴ میلادی با نِرون آغاز شد، هنگامی که آتش‌سوزی بزرگ روم به‌وسیلهٔ نِرون برای آزار و اذیت مسیحیان به‌کار گرفته شد؛ همان مسیحیانی که نِرون ایشان را به افروختن آن آتش متهم کرده بود. دویست و پنجاه سال بعد، این دوره در سال ۳۱۳ با فرمان میلان پایان یافت. این «فرمان»، پایان یک دورهٔ بیست‌ساله است که با تقسیم قانونی دیوکلتیان آغاز شد، و نیز پایان دویست و پنجاه سالِ اسمیرنا بود که با نِرون شروع شده بود. آن دویست و پنجاه سالِ آزار و اذیتی که به‌وسیلهٔ کلیسای اسمیرنا و نِرون نمود یافته بود، شامل ده سالِ سخت‌ترین آزار و اذیتی نیز می‌شد که به‌واسطهٔ دیوکلتیان پدید آمد. آن ده سالِ آزار و اذیت، نیمهٔ دومِ بیست سالِ دیوکلتیان بود که با تقسیم قانونی امپراتوری در سال ۲۹۳ آغاز شد. از تقسیم قانونی امپراتوری به شرق و غرب به‌وسیلهٔ دیوکلتیان در سال ۲۹۳، یک دورهٔ بیست‌ساله آغاز شد که از دو دورهٔ ده‌ساله تشکیل می‌شد.

Diocletian legally divided the empire into east and west, thus typifying the prophetic division accomplished by Constantine. Diocletian’s division was east and west, but it consisted of two rulers in the east and two rulers in the west. One primary and one secondary ruler for each area. On February 23, 303, Diocletian issued the first of several ‘edicts’ against Christians, marking the start of the Great Persecution, (also called the Diocletianic Persecution), the most severe and widespread persecution of Christians in the Roman Empire.

دیوکلتیان به‌طور قانونی امپراتوری را به شرق و غرب تقسیم کرد و بدین‌سان، تقسیم نبویِ انجام‌شده به‌وسیلهٔ کنستانتین را به‌صورت نمونه‌ای پیشاپیش مجسم ساخت. تقسیم دیوکلتیان به شرق و غرب بود، اما از دو حاکم در شرق و دو حاکم در غرب تشکیل می‌شد: برای هر ناحیه، یک حاکم اصلی و یک حاکم ثانوی. در ۲۳ فوریهٔ ۳۰۳، دیوکلتیان نخستینِ چندین «فرمان» را علیه مسیحیان صادر کرد و بدین‌گونه آغاز آزار عظیم را رقم زد (که «آزار دیوکلتیانی» نیز نامیده می‌شود)، یعنی شدیدترین و گسترده‌ترین آزار مسیحیان در امپراتوری روم.

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches; He that overcometh shall not be hurt of the second death. Revelation 2:8–10.

> اور به فرشتهٔ کلیسای سِمیرنا بنویس: این است سخن آن اوّل و آخر، که مرده بود و زنده شد: اعمال تو، و تنگی، و فقر تو را می‌دانم، (لیکن دولتمندی) و نیز کفرگوییِ آنان را که خود را یهود می‌خوانند و نیستند، بلکه کنیسهٔ شیطان‌اند. از آنچه خواهی کشید، هیچ مترس: اینک ابلیس بعضی از شما را به زندان خواهد افکند تا آزموده شوید؛ و شما را ده روز تنگی خواهد بود: تا به مرگ امین باش، و تاج حیات را به تو خواهم داد. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید؛ آن که غالب آید، از موتِ ثانی زیان نخواهد دید. مکاشفه ۲:۸–۱۰.

The Great Persecution continued under Diocletian successors (especially Galerius) until 313, when it ended at the Edict of Milan. Nero is the alpha symbol of persecution that typified Diocletian as the omega persecution of the prophetic period represented by the church of Smyrna. The persecution concluded with a political marriage and a treaty between Constantine of the east and Licinius of the west. In February 313, Constantine and Licinius met in Milan and issued the Edict of Milan, which granted religious tolerance to Christians (and others) across the empire. To strengthen their political alliance, Licinius married Constantia (Constantine’s half-sister) during or around this meeting. This marriage was a classic Roman political alliance—sealing the agreement between the two emperors and helped stabilize the empire temporarily after years of civil war. The alliance did not last long. Constantine and Licinius later fought each other, and Constantine defeated Licinius in 324, becoming the sole ruler.

آزارِ عظیم تا سال ۳۱۳ در عهد جانشینان دیوکلتیانوس (به‌ویژه گالریوس) ادامه یافت، و در آن سال با فرمان میلان پایان پذیرفت. نرون، نمادِ الفِ آزار و اذیت است که دیوکلتیانوس را به‌منزلهٔ آزارِ اُمگای دورهٔ نبویِ ممثَّل به کلیسای سِمیرنا، نمونه‌وار می‌سازد. این آزار و اذیت با یک ازدواج سیاسی و پیمانی میان قسطنطینِ شرق و لیکینیوسِ غرب به پایان رسید. در فوریهٔ ۳۱۳، قسطنطین و لیکینیوس در میلان با یکدیگر دیدار کردند و فرمان میلان را صادر نمودند که مداراى دینی را برای مسیحیان (و دیگران) در سراسر امپراتوری مقرر می‌داشت. برای استحکام بخشیدن به اتحاد سیاسی خود، لیکینیوس در جریان این دیدار یا در حدود همان زمان با کنستانتیا (خواهر ناتنیِ قسطنطین) ازدواج کرد. این ازدواج، نمونه‌ای کلاسیک از یک اتحاد سیاسی رومی بود—که توافق میان آن دو امپراتور را مُهر و موم کرد و پس از سال‌ها جنگ داخلی، به‌طور موقت به ثبات امپراتوری یاری رساند. این اتحاد دیری نپایید. قسطنطین و لیکینیوس بعداً با یکدیگر جنگیدند، و قسطنطین در سال ۳۲۴ لیکینیوس را شکست داد و یگانه فرمانروای امپراتوری شد.

From Nero to Constantine the prophetic period of Smyrna of two hundred and fifty years was accomplished, and in 313 the church of Pergamos, the church of compromise began, ending with the church of Thyatira in 538. The two hundred and fifty years of Smyrna represented a period of persecution, and in the ending of the over-all period Diocletian persecution fulfilled Revelations “ten days” (ten years) where the worst period of persecution represents a fractal of the overall period. The ten years are a fractal of the two hundred and fifty years. Those ten years represent the omega of Nero’s persecution, and at their conclusion the omega division of the empire into east and west.

از نرون تا کنستانتین، دورهٔ نبویِ اسمیرنا که دویست و پنجاه سال بود، به انجام رسید، و در سال ۳۱۳ کلیسای پرغامس، یعنی کلیسای سازش، آغاز شد و با کلیسای طیاتیرا در سال ۵۳۸ پایان یافت. دویست و پنجاه سالِ اسمیرنا نمایانگر دوره‌ای از جفا بود، و در پایان آن دورهٔ کلی، آزارِ دیوکلتیان «ده روز»ِ مکاشفه (ده سال) را به انجام رسانید، که در آن شدیدترین دورهٔ جفا، فراکتالی از کل آن دوره را نمایندگی می‌کند. آن ده سال، فراکتالی از آن دویست و پنجاه سال است. آن ده سال، امگای آزارِ نرون را نمایندگی می‌کند، و در پایان آنها، امگا، یعنی تقسیم امپراتوری به شرق و غرب، رخ داد.

## Marriage and Divorce

ازدواج و طلاق

Smyrna began at the burning of Rome in 64 and ended two hundred and fifty years later in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The ten-year fractal of persecution began in 303 and ended in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The twenty years that began with the legal division of east and west in 293 by Diocletian ended in 313 with the political marriage of east and west. The marriage treaty of 313 between east and west ended with the divorce of 324, when Constantine defeated Licinius of the west and became sole ruler of Rome. The prophetic divorce of 324 came three years after the first Sunday law in 321.

ازمیرنا در سال ۶۴، با آتش‌سوزی روم، آغاز شد و دویست و پنجاه سال بعد، در سال ۳۱۳، با فرمان میلان و ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. فراکتالِ ده‌سالهٔ آزار و جفا در سال ۳۰۳ آغاز شد و در سال ۳۱۳ با فرمان میلان و ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. آن بیست سالی که با تقسیم قانونی شرق و غرب در سال ۲۹۳ به‌وسیلهٔ دیوکلتیان آغاز شد، در سال ۳۱۳ با ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. پیمان ازدواجِ سال ۳۱۳ میان شرق و غرب با طلاقِ سال ۳۲۴ پایان یافت، هنگامی که کنستانتین بر لیکینیوسِ غرب غلبه کرد و فرمانروای یگانهٔ روم شد. طلاقِ نبویِ سال ۳۲۴ سه سال پس از نخستین قانون یکشنبه در سال ۳۲۱ رخ داد.

The seventeen years from 313 unto 330 identifies a political marriage, and the end of the persecution represented by Smyrna and Nero, and the beginning of the church of compromise represented by Pergamos. The beginning of Pergamos in 313 at the marriage, was followed by the beginning of the persecution that began at the first Sunday law in 321. That was followed by the prophetic divorce of 324, which brought east and west into one empire under Constantine. Six years later in 330 the division into east and west was prophetically repeated. The seventeen years represent the alpha period of the church of Pergamos that would continue until the church of Thyatira arrived in prophetic history in 538. That alpha period would represent an omega history at the end of the period from 330 unto 538. The omega history of Pergamos represents the period of 496, 508 and 533.

از سال ۳۱۳ تا ۳۳۰، هفده سالی را مشخص می‌سازد که بیانگر یک ازدواج سیاسی است، و پایان آزار و جفایی که به‌وسیلهٔ اسمیرنا و نیرونُمادین شده بود، و آغاز کلیسای مصالحه که به‌وسیلهٔ پرغامُس نمادین گردیده است. آغاز پرغامُس در سال ۳۱۳، در هنگام آن ازدواج، با آغاز آزار و جفایی دنبال شد که در نخستین قانون یکشنبه در سال ۳۲۱ شروع گردید. پس از آن، طلاق نبویِ سال ۳۲۴ واقع شد که شرق و غرب را زیر فرمان قسطنطین به یک امپراتوری درآورد. شش سال بعد، در سال ۳۳۰، تقسیم به شرق و غرب به‌گونه‌ای نبوی تکرار شد. این هفده سال، دورهٔ آلفای کلیسای پرغامُس را نمایندگی می‌کند که تا زمانی ادامه می‌یافت که کلیسای تیاتیرا در سال ۵۳۸ در تاریخ نبوی پدیدار شد. آن دورهٔ آلفا، نمایانگر یک تاریخ اُمگا در پایان دورهٔ ۳۳۰ تا ۵۳۸ می‌بود. تاریخ اُمگای پرغامُس نمایانگر دورهٔ سال‌های ۴۹۶، ۵۰۸ و ۵۳۳ است.

## Seventeen Years

هفده سال

Ptolemy of the battle of Raphia reigned “seventeen years,” and there were “seventeen years” between the battle of Raphia and the battle of Panium. Those seventeen years symbolically align with the seventeen years from 313 unto 330. Nero’s two hundred and fifty years of Smyrna led to the first seventeen years of the church of Pergamos, and connect with the two hundred and fifty years that began at the third decree in 457BC, the starting point of the 2300 years of Daniel eight and verse fourteen, and is the foundation and central pillar of Adventism. The two witnesses of two hundred and fifty years align with the two hundred and fifty years of the sixth kingdom of Bible prophecy that began in 1776 and ends this year in 2026.

بطليموسُ معركةِ رافيةَ مَلَكَ «سبعَ عشرةَ سنة»، وكان بين معركةِ رافيةَ ومعركةِ بانيوم «سبعَ عشرةَ سنة». وهذه السنواتُ السبعُ عشرةُ تتوافقُ رمزيًا مع السنواتِ السبعِ عشرةَ من 313 إلى 330. وقد قادتْ مئتا سنةٍ وخمسون سنةً لنيرون في سميرنا إلى السنواتِ السبعِ عشرةَ الأولى من كنيسةِ برغامس، وترتبطُ بمئتين وخمسين سنةً ابتدأت عند المرسومِ الثالث سنةَ 457 ق.م، وهي نقطةُ بدايةِ الألفين والثلاثمئةِ سنةٍ في دانيال الأصحاح الثامن والآية الرابعة عشرة، وهي الأساسُ والعمودُ المركزيُّ للأدفنتية. والشاهدانِ اللذانِ امتدّا مئتين وخمسين سنةً يتوافقان مع المئتين والخمسين سنةً للمملكةِ السادسةِ في نبوّةِ الكتابِ المقدس، التي بدأت سنةَ 1776 وتنتهي هذا العامَ في 2026.

The pioneers of Adventism did not see or understand the seventeen years of 313 to 330, for in 1844 they did not yet even understand the issue of the seventh-day Sabbath or the day of the sun. They did however recognize the one hundred and fifty years of verse ten of Revelation nine, and it became the starting point of a period that led to the three hundred and ninety-one years and fifteen days that ended on August 11, 1840. That understanding produced a mighty “manifestation of the power of God.”

پیشگامان ادونتیسم هفده سالِ ۳۱۳ تا ۳۳۰ را نه دیدند و نه درک کردند، زیرا در سال ۱۸۴۴ هنوز حتی مسئلهٔ سبتِ روز هفتم یا روز خورشید را نیز درنیافته بودند. با این حال، آنان صد و پنجاه سالِ آیهٔ دهمِ مکاشفهٔ نهم را تشخیص دادند، و آن به نقطهٔ آغازِ دوره‌ای بدل شد که به سیصد و نود و یک سال و پانزده روز انجامید؛ دوره‌ای که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پایان یافت. آن فهم، «تجلّی عظیمی از قدرت خدا» پدید آورد.

The pioneers did not recognize a second period of one hundred and fifty years in Revelation nine. Their foundational understanding represents the platform that the “new light” of Revelation nine is built upon. That light is opened by the “key” of the battle of Nineveh. That “key” allows a student of prophecy to recognize all the kingdoms of Bible prophecy represented in Daniel and Revelation. Babylon, Medo-Persia, Greece, the Seleucid and Ptolemaic empires, the kingdom of Mohammed, and more significantly it magnifies the empire of Rome by identifying the rise and fall of not only Rome, but also the kingdoms of eastern and western Rome, as well as the United States (the false prophet), the papacy (the beast) and the United Nations (the dragon). All the rises and falls of these kingdoms testify to the movements of the dragon, the beast and false prophet that ultimately bring the world to Armageddon. That movement is represented within the last six verses of Daniel eleven, and the beginning of that movement is represented in the hidden history of verse forty.

پیشگامان، در مکاشفهٔ نهم، دورهٔ دومی از یکصد و پنجاه سال را تشخیص ندادند. فهم بنیادین ایشان، همان سکویی را تشکیل می‌دهد که «نور جدیدِ» مکاشفهٔ نهم بر آن بنا شده است. آن نور به‌وسیلهٔ «کلیدِ» نبرد نینوا گشوده می‌شود. آن «کلید» به دانشجوی نبوت امکان می‌دهد که همهٔ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدسی را که در دانیال و مکاشفه بازنمایی شده‌اند، تشخیص دهد: بابل، ماد و فارس، یونان، امپراتوری‌های سلوکی و بطلمیوسی، پادشاهی محمد، و مهم‌تر از همه، امپراتوری روم را بزرگ‌نمایی می‌کند، زیرا صعود و سقوطِ نه‌تنها روم، بلکه همچنین پادشاهی‌های روم شرقی و روم غربی، و نیز ایالات متحده (نبی کاذب)، پاپیّت (وحش) و سازمان ملل متحد (اژدها) را مشخص می‌سازد. همهٔ صعودها و سقوط‌های این پادشاهی‌ها بر حرکات اژدها و وحش و نبی کاذب شهادت می‌دهند؛ همان حرکاتی که سرانجام جهان را به آرمگدون می‌آورند. آن حرکت در شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده بازنمایی شده است، و آغاز آن حرکت در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل بازنمایی می‌شود.

The battle of Nineveh provides the prophetic point of reference to align the testimonies of the empire of Rome, the kingdoms of eastern and western Rome and papal Rome in the sequence of end-time events. Thus, the battle of Nineveh is the key that fully illustrates the various prophetic testimonies of Rome, and according to verse fourteen of Daniel eleven, it is Rome that establishes the vision. The key that brings those lines together is the battle of Nineveh.

جنگِ نینوا وہ نبوتی نقطۂ مرجع فراہم کرتی ہے جس کے ذریعے آخری زمانہ کے واقعات کی ترتیب میں سلطنتِ روم، مشرقی و مغربی روم کی مملکتوں، اور پاپائی روم کی شہادتوں کو ہم آہنگ کیا جاتا ہے۔ پس جنگِ نینوا وہ کلید ہے جو روم کی مختلف نبوتی شہادتوں کو مکمل طور پر واضح کرتی ہے، اور دانی ایل گیارہ کی آیت چودہ کے مطابق، رؤیا کو قائم کرنے والی قوت روم ہی ہے۔ وہ کلید جو ان خطوط کو یکجا کرتی ہے، جنگِ نینوا ہے۔

We will begin to bring together the previous five articles addressing the woes of Revelation nine in our next article.

ما در مقالۀ بعدی خود آغاز خواهیم کرد که پنج مقالۀ پیشینِ مربوط به وای‌های باب نهمِ مکاشفه را گرد هم آوریم.

Back to Articles