Article

# Rome Establishes the Vision - Number Twelve

روم، رؤیا را برقرار می‌سازد - شمارهٔ دوازده

The Triple Application of Prophecy: The Abomination of Desolation and the Last Days Warning to Flee

پیشگویی کا سہ گانہ اطلاق: ویرانی کی مکروہ چیز اور آخری ایّام میں بھاگ نکلنے کی تنبیہ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.

مکروهِ ویرانی که دانیال نبی از آن سخن گفته است، نشانه‌ای برای مسیحیان در سه دوران متفاوت است تا بگریزند. مسیحیانِ اورشلیم هنگامی گریختند که در سال ۶۶ میلادی، درفش‌های سپاهیان روم را دیدند که اورشلیم را در محاصره گرفته بودند. مسیحیانِ اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم، هنگامی که مردِ گناه را در هیکلِ خدا دیدند که اعلام می‌کرد خداست، به بیابان گریختند. در سال ۱۸۸۸، مجموعه‌ای از قوانین یکشنبه به‌وسیلهٔ سناتور بلر به کنگرهٔ ایالات متحده ارائه شد. آن لوایح را لوایح بلر می‌نامیدند، و تلاشی بودند برای آنکه یکشنبه را به‌عنوان روز ملی عبادت معین سازند. عبادت در روز یکشنبه، نشانِ وحش است، نشانِ اقتدار پاپی؛ و قانون اساسی ایالات متحده مستقیماً با اجرای یک دین ملی به‌عنوان آزمونی برای شهروندان ایالات متحده مخالفت می‌کند.

It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.

این همان حقیقتی است که از کاربرد نادرستی که با شناسایی ایالات متحده به‌عنوان رومِ جدید مرتبط است، حذف شده است. کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت دارای قواعد مشخصی است که بر تطبیق آن حاکم‌اند. این قواعد بیان می‌کنند که ویژگی‌های نبویِ تحققِ نخست باید با ویژگی‌های نبویِ تحققِ دوم ترکیب شوند تا ویژگی‌های نبویِ تحققِ سوم برقرار گردد.

The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.

هشدار به گریختن، هشداری است برای گریختن از جفایی که در راه است. در عصر مسیح، آن جفا همان ویرانی اورشلیم و هیکل در سال ۷۰ میلادی بود. نشانهٔ هشداردهندهٔ آن جفای نزدیک در سال ۶۶ میلادی داده شد. هشدار به گریختن در اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم، از سوی پولس چنین شناسانده شد که عبارت بود از تشخیصِ ارتدادی در پرغامُسِ نبوی، که نمایانگر رومِ بت‌پرست بود. نخست می‌بایست ارتدادی رخ دهد تا آن مردِ گناه، که خود را خدا اعلام می‌کرد، آشکار شود. در تاریخِ منتهی به سال ۵۳۸، رومِ بت‌پرست که بازدارنده بود، یا چنان‌که پولس گفت «مانع می‌شود»، از میان برداشته شد؛ و چون پرغامُس سقوط کرد و نشانهٔ گریختن فرا رسید، به وفاداران رهنمود داده شد که خود را از مشارکتِ کلیساهای پاپی جدا سازند. سپس در سال ۵۳۸، در شورای اورلئان، قدرت پاپی قانونی دربارهٔ یکشنبه تصویب کرد، و هزار و دویست و شصت سال جفای پاپی آغاز شد.

The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.

دو شاهدِ نخست به‌روشنی نشان می‌دهند که سومین تحققِ هشدارِ گریختن که مسیح داده بود، پیش از آغازِ واقعیِ جفا روی داد. ویرانیِ اورشلیم دقیقاً سه سال و نیم پس از آغازِ محاصرهٔ کستیوس در سال 66 میلادی واقع شد؛ ازاین‌رو، به مسیحیان فرصت داده شد تا پیش از هول‌ و هراس‌های محاصرهٔ دوم، که به‌دستِ تیتوس آغاز گردید و با ویرانیِ معبد و شهر به پایان رسید، بگریزند. پیش از سال 538، مسیحیان خود را از کلیسای رومِ پاپی جدا کردند و، به‌گونه‌ای نبوتی، به بیابان گریختند؛ امری که نمایانگرِ ویرانیِ اورشلیمِ روحانی است.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> لیکن جو صحن ہیکل کے باہر ہے اسے چھوڑ دو، اور اسے ناپو نہیں؛ کیونکہ وہ غیرقوموں کو دے دیا گیا ہے؛ اور وہ مقدس شہر کو بیالیس مہینے تک پاؤں تلے روندتے رہیں گے۔ اور میں اپنے دو گواہوں کو قدرت دوں گا، اور وہ ٹاٹ اوڑھے ہوئے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک نبوت کریں گے۔ مکاشفہ 11:2، 3۔

In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.

در هر دو نمونه از هشدار برای فرار، هشدار پیش از آزار و جفا می‌آید، و آزار و جفا به‌وسیلهٔ روم، خواه بت‌پرست و خواه پاپی، در حال پایمال کردن اورشلیم، خواه تحت‌اللفظی و خواه روحانی، به تصویر کشیده شده است. هشدار فرار برای ادونتیست‌های روز هفتم، لایحهٔ بلِیر در سال ۱۸۸۸ بود. در تحقق نخست، در تاریخ روم بت‌پرست، مسیحیان می‌بایست از اورشلیم بگریزند؛ و در تحقق مربوط به روم پاپی، مسیحیان به بیابان گریختند. برای ادونتیسم، هشدار این بود که به نواحی روستایی بگریزند.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «اکنون برای قوم خدا وقت آن نیست که دل‌بستگی‌های خود را متوجه جهان سازند یا گنج خویش را در آن بیندوزند. زمانی چندان دور نیست که ما نیز، همچون شاگردان نخستین، ناگزیر خواهیم شد در مکان‌های متروک و خلوت پناهگاهی بجوییم. همان‌گونه که محاصرهٔ اورشلیم به‌وسیلهٔ لشکرهای روم علامت فرار برای مسیحیان یهودیه بود، همچنین به‌دست گرفتن قدرت از سوی ملت ما در فرمانی که سبتِ پاپی را به اجرا درمی‌آورد، برای ما هشداری خواهد بود. آنگاه زمان آن خواهد بود که شهرهای بزرگ را ترک کنیم، تا در آمادگی برای ترک شهرهای کوچک‌تر نیز، به‌سوی خانه‌های دورافتاده در مکان‌های خلوت در میان کوه‌ها برویم.» Testimonies, volume 5, 464.

“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.

«به‌دست گرفتن قدرت از سوی ملت ما در فرمانی که سَبَّتِ پاپی را به اجرا درمی‌آورد، برای ما هشداری خواهد بود»، هنگامی تحقق یافت که مکروهِ ویرانی، مطابق با سخنان مرقس، «در جایی که نباید، ایستاده بود.» در سال ۱۸۸۸، کنگرهٔ ایالات متحده قانونی را مورد بررسی قرار می‌داد که در تضادِ مستقیم با یکی از عناصرِ اساسیِ قانون اساسی بود، و در آن هنگام، ادونتیست‌های روز هفتم می‌بایست شهرها را ترک کرده، به مناطق روستایی نقل مکان کنند.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> «در ویرانی اورشلیم، حتی یک مسیحی نیز هلاک نشد. مسیح به شاگردان خود هشدار داده بود، و همهٔ کسانی که به سخنان او ایمان آوردند، در انتظار نشانهٔ موعود بیدار و مراقب بودند.... بی‌درنگ به مکانی امن گریختند—شهر پِلا، در سرزمین پیریه، آن‌سوی اردن.» نزاع عظیم، 30.

The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.

ویژگی‌های نبویِ نخستینِ نشانه‌های هشدار برای فرار، بیانگر تحققِ سوم و نهایی است. گاه این ویژگی‌های نبوی در همان تحققِ سوم، تحققِ مضاعف پدید می‌آورند. نمونه‌ای از این امر، سه ایلیا است. سیرِ ایلیا در رویارویی‌اش با ایزابل، اخاب و انبیای بعل، همراه با ویژگی‌های یحیای تعمیددهنده، ایلیای دوم، در رویارویی‌اش با هیرودیا، هیرودیس و سالومه، این حقیقت را برقرار می‌سازد که در ایام آخر، زیرا تحققِ سوم و نهاییِ یک کاربردِ سه‌گانه همواره در ایام آخر است، ایلیا و یحیا نمایندهٔ دو گروه از قوم خدا هستند. یک گروه که با ایلیا نمایانده شده‌اند، نمی‌میرند؛ و گروه دیگر که با یحیا نمایانده شده‌اند، می‌میرند. این دو گروه همچنین در مکاشفه فصل هفت نیز به‌صورتِ صدوچهل‌وچهار هزار تن، که نمی‌میرند، و جماعتِ عظیم، که می‌میرند، به تصویر کشیده شده‌اند.

In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.

در سه بابل، عنصری مشابه در پیام نبوی این است که بابلِ نخست به‌وسیلهٔ نمرود نمایانده می‌شود، اما بابلِ دوم به‌وسیلهٔ نخستین و آخرین پادشاهان، یعنی نبوکدنصر و بِلشَصَّر، نمایانده می‌شود. نبوکدنصر نمایندهٔ کسانی در بابل است که نجات خواهند یافت، و بِلشَصَّر نمایندهٔ کسانی است که در بابل هلاک خواهند شد.

In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

در ایام آخر، دو قانون یکشنبه وجود دارد که موضوع نبوت کتاب‌مقدس هستند. نخستین، قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد؛ و دوم، قانون یکشنبه‌ای است که بر تمام جهان تحمیل می‌شود. این دو قانون یکشنبه، به‌وسیلهٔ قانون یکشنبهٔ رومِ بت‌پرست تمثیل شدند؛ هنگامی که در سال ۳۲۱، کنستانتین نخستین قانون یکشنبه را به اجرا گذاشت، و پس از آن، قانون یکشنبهٔ رومِ پاپی در سال ۵۳۸ آمد. رومِ بت‌پرست یکی از چندین نمونهٔ نبوی است که ایالات متحده را از پیش مجسم می‌سازد، و قانون یکشنبهٔ سال ۳۲۱، نمونهٔ قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد. قانون یکشنبهٔ پاپیِ سال ۵۳۸، نمونهٔ قانون یکشنبه‌ای است که بر تمام جهان تحمیل می‌شود. دیدگاه نادرستی که ادعا می‌کند ایالات متحده به‌وسیلهٔ راهزنان در دانیال یازده نمونه‌سازی شده است، می‌کوشد از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد به‌عنوان شاهدی استفاده کند تا مدعی شود که قانون یکشنبه در ایالات متحده ثابت می‌کند ایالات متحده رومِ جدید است؛ و نادیده می‌گیرد که قانون یکشنبهٔ دیگری نیز وجود دارد که به‌وسیلهٔ اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب، بر هر ملتِ جهان تحمیل می‌شود.

If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.

اگر قانون یک‌شنبه در ایالات متحده، ایالات متحده را به‌عنوان رومِ جدید معرفی می‌کند، پس قانون جهانیِ یک‌شنبه چه چیزی را معرفی می‌کند؟ سه روم نشان می‌دهند که رومِ جدید، که سه‌گانه است، دو قانون متمایزِ یک‌شنبه را به اجرا خواهد گذاشت. نخستین آن در ایالات متحده است و به‌واسطهٔ قانون یک‌شنبهٔ کنستانتین در سال ۳۲۱ نمونه‌وار گردید، و دومی سراسر جهان است، چنان‌که به‌واسطهٔ قانون پاپیِ یک‌شنبه در سال ۵۳۸ نمونه‌وار شد. به‌کارگیریِ قانون یک‌شنبه در ایالات متحده، در بسترِ یک کاربرد سه‌گانه از نبوت، برای ادعای این‌که قانون یک‌شنبه ثابت می‌کند رومِ جدید چه کسی است، به‌منزلهٔ نادیده گرفتنِ ویژگی‌های نبوی‌ای است که رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی برقرار ساخته‌اند. در ایام آخر، دو قانون متمایزِ یک‌شنبه وجود دارد، و هیچ‌یک دلیلی برای شناسایی این نیست که غارتگرانِ قوم، ایالات متحده هستند. هنگامی که شهادتِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی برای پشتیبانی از یک تفسیرِ شخصی، چنان‌که اکنون در حال انجام است، به‌نادرستی بازنمایی می‌شود، این امر نشان می‌دهد که کسانی که می‌کوشند تفسیرِ شخصیِ خود را برقرار سازند، تیپ و ضدتیپ را درک نمی‌کنند.

Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.

رومِ بت‌پرست نمونه‌ای از ایالات متحده است، و رومِ پاپی نمایانگرِ رومِ معاصر می‌باشد. همراه با این کاربردِ نادرستِ یک کاربردِ سه‌گانۀ نبوت، و این ادعا که آنچه تعلیم داده می‌شود در چارچوبِ «نمونه و ضدنمونه» قرار دارد، خطای دیگری نیز وجود دارد؛ و آن، تعریفِ «مکروهِ ویرانی» است، آن‌گونه که در چارچوبِ یک کاربردِ سه‌گانۀ نبوت بازنمایی می‌شود.

From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.

از سال ۶۶ تا سال ۷۰ میلادی، دو سردار رومی به اورشلیم حمله کردند. هر دو سردار، یعنی کستیوس و تیتوس، کار خود را با محاصره آغاز کردند؛ اما تنها یکی از آن دو برای مدتی کوتاه محاصره را ترک کرد، و این امر به‌گونه‌ای عنایتی الهی فرصت گریختن را برای مسیحیان فراهم ساخت. این نخستین محاصره، تحت فرمان کستیوس، بود که مسیحیان در آن هشدارِ فرار را تشخیص دادند. هنگامی که تیتوس در سال ۷۰ میلادی برای ادامهٔ جنگ علیه اورشلیم رسید، او نیز با محاصره آغاز کرد و تا زمانی که اورشلیم و هیکل ویران شدند، از آن دست نکشید. هشدار عیسی مشتمل بر دو مرحله است. نخست، نشانهٔ فرار است، و پس از آن، آزار و جفا. در تحقق این هشدار در قرون پنجم و ششم، مسیحیان پیش از سال ۵۳۸ از کلیسای فاسد رومی جدا شدند، و سپس آزار و جفا آغاز گردید.

Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.

پولس به‌روشنی بیان می‌کند که تمام تاریخ مکتوبِ اسرائیلِ باستان برای کسانی نوشته شده است که در ایام آخر زندگی می‌کنند، و اینکه همهٔ آن وقایع، تیپ‌ها بودند؛ هرچند واژهٔ یونانی «typos» که به‌معنای تیپ‌هاست، در بیان کلاسیک او از این حقیقت، به‌صورت «ensamples» ترجمه شده است.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> اکنون همهٔ این امور بر ایشان واقع شد تا عبرت‌ها باشد؛ و برای تنبیه ما نوشته شده است، ما که پایان‌های عالم بر ما رسیده است. ۱ قرنتیان ۱۰:۱۱

The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.

تاریخ‌هایی که پولس در فصل دهم برای فراهم‌ساختن زمینهٔ این حقیقت به کار می‌برد، تاریخِ اسرائیلِ باستان در حالِ رفتارِ عادلانه نبود.

> But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.

> لیکن خدا از بسیاریِ ایشان خشنود نبود، زیرا در بیابان هلاک شدند. و این امور برای ما نمونه‌ها گردید، تا ما مشتاق چیزهای بد نباشیم، چنان‌که ایشان نیز مشتاق شدند. و بت‌پرست مباشید، چنان‌که بعضی از ایشان بودند؛ چنان‌که مکتوب است: «قوم نشستند تا بخورند و بنوشند و برخاستند تا بازی کنند.» و زنا مکنیم، چنان‌که بعضی از ایشان کردند و در یک روز بیست و سه هزار نفر فرو افتادند. و مسیح را میازماییم، چنان‌که بعضی از ایشان نیز آزمودند و به وسیلهٔ مارها هلاک شدند. اول قرنتیان ۱۰:۵–۹.

Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.

تاریخِ مقدّس هم ثبتِ پارساییِ قومِ خداست و هم ناپارساییِ آنان؛ امّا در هر دو ثبت، این تاریخ همچنان نمونه‌ای برای قومِ خداست که در ایّامِ آخر زندگی می‌کنند. تاریخِ شورش در مینیاپولیس در سال ۱۸۸۸، برخلاف آنچه مورّخانِ ادونتیست ادّعا می‌کنند، گزارشی از ناپارسایی است. آن شورش چنان عمیق بود که الن وایت تصمیم گرفت آن اجتماع را ترک کند، و تنها از آن‌رو ماند که فرشته‌ای به او گفت مسئولیت او این است که بماند و آن شورش را ثبت کند؛ شورشی که در تاریخِ موسی، همتایی با شورشِ قورح، داتان و ابیرام داشت. در آن اجتماع، آن فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفه باب هجده نازل شد، امّا پیامی که آورد رد شد.

That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York City were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.

آن تاریخ، یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ را نمونه‌وار پیش‌تصویر می‌کرد؛ آنگاه که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فرو ریخته شدند. آن تاریخ همچنین دربرگیرندهٔ نخستین لایحهٔ قانون یکشنبه بود که قرار بود به‌وسیلهٔ سناتور Blair ارائه شود. تلاش‌های او برای تحمیل یکشنبه به‌عنوان روز ملی عبادت ناکام ماند، اما این بخشی از یک تاریخ مقدس بود که ایام آخر را نمونه‌وار پیش‌تصویر می‌کرد. لایحهٔ سناتور Blair هشداری بود برای گریز از شهرها. پیش از ۱۸۸۸، هنگامی که Sister White از ضرورتِ سکونت در خارج از شهرها سخن می‌گفت، در زمان آینده سخن می‌گفت. او به زمانی در آیندهٔ نزدیک اشاره می‌کرد که در آن قوم خدا باید به نواحی روستایی نقل مکان کنند. پس از ۱۸۸۸، همهٔ ارجاعات Sister White به ضرورتِ زندگی در نواحی روستایی، مشورت او را در این چارچوب قرار می‌داد که زمانِ بودن در نواحی روستایی از پیش فرارسیده بود. لایحهٔ Blair در ۱۸۸۸، نشانهٔ اجرای اجباری یکشنبه بود؛ چنان‌که لوقا بیان کرد، در جایی که نمی‌بایست باشد. اجرای اجباری یکشنبه نمی‌بایست به کنگرهٔ ایالات متحده وارد می‌شد، زیرا انکارِ یکی از اصول بنیادین قانون اساسی بود.

The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.

تاریخِ 1888 اس لیے قلم بند کیا گیا تھا تاکہ اُس نبوی تاریخ کی تمثیل بنے جس کا آغاز 11 ستمبر 2001 کو ہوا۔ 1888 کا بلیئر بل، 2001 کے پیٹریاٹ ایکٹ کی تمثیل تھا۔ یہ وہ تنبیہ تھی جو وحش کے نشان کے حقیقی نفاذ سے پہلے آئی۔ جو کوئی مسیح کی پیروی کر رہا ہے، اسے 11 ستمبر 2001 کے بعد کسی شہر میں نہیں رہنا چاہیے۔ یہ وہ نبوی محاصرہ تھا جس نے خدا کے لوگوں کو فرار ہونے کی ہدایت دی۔ اور جس طرح آخری ایام کے نبوی نمونے کا موضوع دو اتوار کے قوانین ہیں، جیسا کہ بت‌پرست اور پاپائی روم کے اتوار کے قوانین سے ظاہر کیا گیا ہے، اُسی طرح دونوں اتوار کے قوانین سے پہلے فرار ہونے کی تنبیہ آتی ہے۔

For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.

برای کسانی که اقرار می‌کنند ادونتیستِ روز هفتم هستند، لازم بود که از نظر نبوی «قانون پاتریوت» را به‌عنوان نشانه‌ای برای ترک شهرها و رفتن به نواحی روستایی، پیش از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، تشخیص دهند. همان قانون یکشنبه‌ای، برای گلهٔ دیگرِ خدا که هنوز در بابل هستند، نشانه‌ای بود تا پیش از اجرای اجباریِ یکشنبه که قرار است بر هر امتی تحمیل شود، از بابل بیرون آیند.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «چون آمریکا، سرزمین آزادی مذهبی، با پاپیّت در واداشتن وجدان و مجبور ساختن مردم به تکریم سَبَّتِ کاذب متحد گردد، مردمانِ هر کشورِ روی زمین هدایت خواهند شد که از نمونهٔ او پیروی کنند.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۱۸.

Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.

همان‌گونه که کاربرد سه‌گانهٔ سه ایلیا ثابت می‌کند که در ایام آخر دو طبقه از قوم خدا وجود دارد، کاربرد سه‌گانهٔ روم نیز مشخص می‌سازد که دو قانون یکشنبهٔ متمایز وجود دارد. کسانی که می‌خواهند ادعا کنند که ایالات متحده «دزدانِ قومِ تو» است، و از این‌رو نقش نبوی ایالات متحده رؤیا را تثبیت می‌کند، چنین القا می‌کنند که قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد همان مکروهِ ویرانگر است که مسیح آن را به‌عنوان هشداری برای قوم خود معرفی کرد تا از جفای در شُرُف وقوع بگریزند. آنان از تشخیص تمایز میان محاصره، که علامت هشدار برای گریختن است، و محاصرهٔ دوم، که نمایانگر زمانی است که اجرای واقعی یک قانون یکشنبه جفای ایام آخر را آغاز می‌کند، بازمی‌مانند. آنان همچنین از پرداختن به تمایزی که بر اساس دو شاهد برقرار شده است غفلت می‌ورزند؛ یعنی اینکه در ایام آخر باید دو قانون یکشنبهٔ متمایز وجود داشته باشد که نبوت را به انجام رساند. بدین‌سان استدلال می‌کنند که قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد همان هشدارِ ممثَّل در «مکروهِ ویرانگر، که دانیال نبی از آن سخن گفته است» می‌باشد؛ و چنین نیز هست، اما نه آن‌گونه که آنان تعریف می‌کنند.

The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.

قانون یکشنبه در ایالات متحده، برای گلهٔ دیگر خدا که هنوز در بابل است، هشداری است تا از مشارکت او بگریزد. بنابراین، این هشداری است دربارهٔ قانون یکشنبهٔ در پیشِ رو که بر همهٔ ملت‌ها تحمیل خواهد شد.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «اقوامِ غیرملکی ریاستہائے متحدہ کی مثال کی پیروی کریں گی۔ اگرچہ وہ پیش قدمی کرتی ہے، تاہم یہی بحران دنیا کے ہر حصے میں ہمارے لوگوں پر بھی آ پڑے گا۔» Testimonies, volume 6, 395.

Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.

سخن ایشان این است که قانون یکشنبه در ایالات متحده، ایالات متحده را به‌عنوان آن نمادی معرفی می‌کند که رؤیای نبوی را استقرار می‌بخشد؛ اما در چارچوب آن هشدارِ گریختن که مسیح داده است، آن قانون یکشنبه نمایانگر هشداری جهانی به کارگران ساعت یازدهم است تا از بابل بگریزند.

When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.

जब सिस्टर व्हाइट भाग जाने की चेतावनी का उल्लेख करती हैं, तो वह उस रविवार-विधि के प्रश्न को संबोधित करती हैं जो सारे संसार को अपनी चपेट में ले लेता है। वह आंदोलन संयुक्त राज्य अमेरिका में रविवार-विधि से आरम्भ होता है। वह यह स्पष्ट करती हैं कि संयुक्त राज्य अमेरिका में रविवार-विधि आने वाले उत्पीड़न की चेतावनी है।

> “By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.

> «با صدور فرمانی که استقرار پاپیّت را برخلاف شریعت خدا الزام‌آور سازد، ملت ما خود را به‌طور کامل از عدالت جدا خواهد ساخت. هنگامی که پروتستانتیسم دست خود را از فراز این شکاف دراز کند تا دست قدرت رومی را بگیرد، هنگامی که از فراز این مغاک دست دراز کند تا با روح‌گرایی دست دهد، هنگامی که، تحت تأثیر این اتحاد سه‌جانبه، کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری‌خواه مردود شمارد، و برای اشاعه اکاذیب و فریب‌های پاپی تمهیداتی فراهم سازد، آنگاه خواهیم دانست که زمانِ کارکرد شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده است و پایان نزدیک است.»

> “As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.

> «چنان‌که نزدیک شدنِ لشکرهای روم برای شاگردان نشانه‌ای از ویرانی قریب‌الوقوع اورشلیم بود، این ارتداد نیز می‌تواند برای ما نشانه‌ای باشد از این‌که حدِّ بردباریِ خدا به پایان رسیده است، پیمانهٔ گناهِ ملتِ ما لبریز شده است، و فرشتهٔ رحمت در شُرُفِ پرواز خویش است، تا دیگر هرگز بازنگردد. آنگاه قومِ خدا در آن صحنه‌های مصیبت و تنگی فرو خواهند رفت که انبیا آن را زمانِ تنگیِ یعقوب وصف کرده‌اند. فریادهای مؤمنانِ وفادار و آزار‌دیده به آسمان صعود می‌کند. و همان‌گونه که خونِ هابیل از زمین فریاد برمی‌آورد، صداهایی نیز از قبرهای شهیدان، از گورهای دریا، از غارهای کوهستان، از سرداب‌های صومعه‌ها، به سوی خدا فریاد برمی‌آورند: “ای خداوند، قدوس و حق، تا به کی داوری نمی‌کنی و خونِ ما را از ساکنانِ زمین انتقام نمی‌گیری؟”» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۱.

Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”

خواهر وایت قانون یکشنبه در ایالات متحده را مشخص می‌کند و آن را به‌عنوان «نشانه‌ای» معرفی می‌نماید که زمانِ مهلتِ آزمایشی برای ایالات متحده به پایان رسیده است. اما قوم خدا در سایر ملت‌های جهان نیز باید با همین آزمون روبه‌رو شوند. از زمانِ قانون یکشنبه در ایالات متحده تا هنگامی که میکائیل برخیزد و مهلتِ آزمایشیِ بشر بسته شود، دوره‌ای از زمان وجود دارد. هنگامی که آن بسته شود، «فرشتهٔ رحمت پرواز خود را آغاز می‌کند.»

Back to Articles