Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Eight

کتاب دانیال - شماره هشتاد و هشت

Unmasking the False Latter Rain: The Prophetic Journey from September 11, 2001

د درواغجن ناوخته باران بربنډول: د ۲۰۰۱ کال د سپټمبر له ۱۱مې څخه نبوي سفر

Author

Jeff Pippenger

Published

February 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The testing process that begins when the angel descends is represented by the test of whether to take the book out of the angel’s hand and eat it. Those that did choose to eat the message were then destined for a disappointment where the group who refused to eat were left behind. The little book that was to be eaten represented an “increase of knowledge” of the message that had first been unsealed at “the time of the end” at either 1798 or 1989, and then later formalized into a message that would hold the generation then alive accountable to the light of the increased knowledge. In either history, once the prophecy of Islam was fulfilled, then the message to be eaten in the angel’s hand was either received or rejected. If the message represented by the book is rejected, those who do so, and still seek to uphold the profession of still being the chosen of God, are forced to produce a counterfeit latter rain message.

فرایندِ آزمونی که با فرود آمدنِ فرشته آغاز می‌شود، با این آزمایش نمود می‌یابد که آیا کتاب را از دستِ فرشته گرفته و بخورند یا نه. آنان که خوردنِ پیام را برگزیدند، سپس برای نومیدی‌ای مقدر شدند که در آن، گروهی که از خوردن سر باز زدند، بر جای ماندند. کتابِ کوچک که می‌بایست خورده شود، نمایانگرِ «افزایشِ معرفت» نسبت به پیامی بود که نخست در «زمانِ آخر» در 1798 یا 1989 مُهرگشایی شده بود، و سپس بعدتر به‌صورتِ پیامی رسمی در آمد که نسلِ زنده در آن هنگام را در برابرِ نورِ این معرفتِ افزوده مسئول می‌ساخت. در هر یک از این دو تاریخ، چون نبوتِ اسلام به انجام رسید، آنگاه پیامی که در دستِ فرشته بود تا خورده شود، یا پذیرفته شد یا رد گردید. اگر پیامی که به‌وسیلهٔ کتاب نمایانده می‌شود رد شود، آنان که چنین می‌کنند و در عین حال می‌کوشند ادعای خود را مبنی بر این‌که همچنان برگزیدگانِ خدا هستند حفظ کنند، ناگزیر می‌شوند پیامی جعلی از بارانِ آخر پدید آورند.

On September 11, 2001 the past rebellions of the generations of Adventism were again made testing issues. Habakkuk chapter two identifies a debate that occurs in the prophetic history represented therein, which is a parallel prophetic line to the parable of the ten virgins. When the watchman asked what he shall answer in the history of the parable of the ten virgins, he was commanded to “write the vision, and make it plain upon tables.” The watchmen of Millerite history produced the 1843 chart in 1842, and its production became a waymark. It was the “vision” of Habakkuk two, that had been made plain upon tables that was to speak at the end.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، عصیان‌های گذشتهٔ نسل‌های ادونتیسم بار دیگر به موضوعات آزمون تبدیل شدند. فصل دوم حبقوق مناظره‌ای را شناسایی می‌کند که در تاریخ نبویِ بازنمایی‌شده در آن رخ می‌دهد، تاریخی که خطی نبویِ موازی با مَثَل ده باکره است. هنگامی که دیده‌بان پرسید در تاریخ مَثَل ده باکره چه پاسخ دهد، به او فرمان داده شد که «رؤیا را بنویس، و آن را بر لوح‌ها آشکارا ثبت کن». دیده‌بانانِ تاریخ میلریتی در سال ۱۸۴۲ جدول ۱۸۴۳ را پدید آوردند، و پدید آمدن آن به نشانه‌ای راهنما تبدیل شد. این همان «رؤیا»ی حبقوق ۲ بود که بر لوح‌ها آشکارا ثبت شده بود و می‌بایست در انتها سخن بگوید.

Shortly after September 11, 2001 those who recognized the activity of Islam of the third woe, were led to return to Jeremiah’s “old paths,” and to walk therein. Those “old paths” identified that the three woes of Revelation chapter eight, verse thirteen represented the prophetic role of Islam. Immediately thereafter, Future for America began to reproduce the two charts of Habakkuk chapter two at the very same point in the parallel history of the Millerites, the two charts were set forth as a waymark, which had been represented by the production of the 1843 chart, in 1842.

اندکی پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، کسانی که فعالیت اسلامِ وایِ سوم را تشخیص دادند، هدایت شدند تا به «راه‌های قدیم» ارمیا بازگردند و در آن‌ها سلوک کنند. آن «راه‌های قدیم» آشکار ساخت که سه وایِ مذکور در مکاشفه، باب هشت، آیه سیزده، نقش نبویِ اسلام را نمایندگی می‌کنند. بلافاصله پس از آن، Future for America شروع به بازتولید دو نمودارِ باب دوم حبقوق کرد، دقیقاً در همان نقطه از تاریخِ موازیِ میلری‌ها که آن دو نمودار به‌عنوان یک waymark مطرح شده بودند؛ waymarkی که در سال ۱۸۴۲ با تهیهٔ نمودار ۱۸۴۳ به نمایش درآمده بود.

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, [Massachusetts]. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> «در ماه مه ۱۸۴۲، یک کنفرانس عمومی در بوستونِ [ماساچوست] برگزار شد. در آغاز این اجتماع، برادران چارلز فیچ و آپولوس هِیل، از هاورهیل، نبوت‌های مصورِ دانیال و یوحنا را، که آنها را با اعداد نبوی بر پارچه نقش کرده بودند و تحققشان را نشان می‌داد، ارائه کردند. برادر فیچ، هنگامی که در برابر کنفرانس از روی نمودار خود توضیح می‌داد، گفت که در حین بررسی این نبوت‌ها با خود اندیشیده بود که اگر بتواند چیزی از این قبیل، چنان‌که در اینجا عرضه شده است، فراهم آورد، موضوع را ساده‌تر خواهد کرد و ارائه آن را برای او به شنوندگان آسان‌تر خواهد ساخت. در اینجا نور بیشتری در مسیر ما بود. این برادران همان کاری را انجام می‌دادند که خداوند در رؤیای حبقوق ۲٬۴۶۸ سال پیش به او نشان داده بود، هنگامی که فرمود: «رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن و واضح ساز، تا هر که آن را می‌خواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمان معین است.» حبقوق ۲:۲.»

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> «پس از اندکی گفتگو دربارهٔ این موضوع، به اتفاق آرا رأی داده شد که سیصد نسخهٔ دیگر مشابه این نسخه به شیوهٔ لیتوگرافی چاپ شود، که این کار به‌زودی انجام گرفت. آن‌ها را «نمودارهای ’43» نامیدند. این کنفرانس بسیار مهمی بود.» زندگی‌نامهٔ خودنوشت جوزف بیتس، 263.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.

> «این شهادتِ متّحدِ واعظان و نشریاتِ ظهورِ ثانی بود، هنگامی که بر “ایمانِ اصلی” استوار بودند، که انتشارِ نمودار، تحققِ حبقوق ۲:‏۲، ۳ بود. اگر نمودار موضوعِ نبوت بوده است (و آنان که این را انکار می‌کنند، ایمانِ اصلی را ترک می‌نمایند)، پس نتیجه می‌شود که ۴۵۷ ق.م. سالی بود که باید ۲۳۰۰ روز از آن تاریخ‌گذاری می‌شد. لازم بود که ۱۸۴۳ نخستین زمانِ منتشرشده باشد تا “رؤیا” “درنگ کند،” یا اینکه زمانی برای درنگ وجود داشته باشد، که در آن، گروهِ باکرگان می‌بایست بر موضوعِ عظیمِ زمان، درست پیش از آنکه به‌وسیلهٔ ندایِ نیمه‌شب بیدار شوند، چرت زنند و بخوابند.» جیمز وایت، Second Advent Review and Sabbath Herald، جلد اول، شمارهٔ ۲.

> “Now our history shows that there were hundreds teaching from the same chronological charts that William Miller was, all of one stamp. Then it was the oneness of the message all on one theme, the coming of the Lord Jesus at a certain time, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

> «اکنون تاریخ ما نشان می‌دهد که صدها نفر بودند که از همان نمودارهای زمانی‌ای تعلیم می‌دادند که ویلیام میلر تعلیم می‌داد، و همه از یک سنخ بودند. در آن زمان، یگانگیِ پیام بر یک موضوع واحد استوار بود: آمدنِ خداوندْ عیسی در زمانی معین، یعنی ۱۸۴۴.» Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

The reprinting of the 1843 and 1850 charts, in the immediate post-September 11, 2001 history was as much a fulfillment of Habakkuk two, as was the publication of the 1843 chart in 1842. The production of the tables is part of the narrative of Habakkuk chapter two, and it had to happen. On September 11, 2001 the rebellion of 1863 was again repeated by those Laodicean Adventists who refused to return to Jeremiah’s “old paths.”

بازچاپ نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ در تاریخ بلافاصله پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، به همان اندازه تحقق حبقوق باب دو بود که انتشار نمودار ۱۸۴۳ در سال ۱۸۴۲. تهیهٔ لوح‌ها بخشی از روایتِ باب دومِ حبقوق است، و باید واقع می‌شد. در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، عصیانِ ۱۸۶۳ بار دیگر به‌وسیلهٔ آن ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای که از بازگشت به «راه‌های قدیم» ارمیا سر باز زدند، تکرار شد.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]

> «دشمن می‌کوشد ذهن برادران و خواهران ما را از کارِ آماده ساختن قومی برای ایستادن در این ایام آخر منحرف سازد. سفسطه‌های او برای آن طراحی شده‌اند که اذهان را از خطرات و وظایفِ این ساعت دور کنند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آمد تا برای قوم خود به یوحنا بدهد، کم‌ارزش می‌شمارند. تعلیم می‌دهند که صحنه‌هایی که درست در پیش روی ماست، آن‌قدر اهمیت ندارد که شایسته توجهی ویژه باشد. آنان حقیقتِ با منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌سازند، و قوم خدا را از تجربه گذشته‌شان محروم کرده، به‌جای آن علمی کاذب به ایشان می‌دهند. «خداوند چنین می‌فرماید: بر راه‌ها بایستید و ببینید، و از راه‌های قدیم بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید.» [ارمیا 6:16.]»

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «مبادا کسی در پی آن باشد که بنیادهای ایمان ما را برکند؛ بنیادهایی که در آغاز کار ما، به‌واسطۀ مطالعۀ دعا‌آلودِ کلام و از طریق مکاشفه، نهاده شد. بر این بنیادها بیش از پنجاه سال است که بنا کرده‌ایم. ممکن است کسانی گمان برند که راهی تازه یافته‌اند و می‌توانند بنیادی استوارتر از آنچه نهاده شده است بگذارند؛ اما این فریبی عظیم است. «زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است بگذارد.» [1 Corinthians 3:11.] در گذشته، بسیاری کوشیده‌اند ایمانی نو بنا کنند و اصولی تازه برقرار سازند؛ اما بنای ایشان چه مدت برپا ماند؟ به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره بنیاد نشده بود.» Testimonies, volume 8, 296, 297.

Jeremiah identifies that to walk in the “old paths,” is to find “the rest”, and the rest is “the latter rain”, which began when the nations were angered on September 11, 2001, when the great buildings of New York City came down. Those that then ate the message became Habakkuk’s watchmen who were to “write the vision, and make it plain”. Jeremiah identifies the very same watchmen during the time of “the rest”, which is “the latter rain”.

ارمیا تصریح می‌کند که راه رفتن در «طریق‌های قدیم» به یافتن «آرامی» می‌انجامد، و آن آرامی همان «باران آخر» است که آغاز آن زمانی بود که امت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به خشم آمدند، هنگامی که بناهای عظیم شهر نیویورک فرو ریخت. آنان که سپس آن پیام را خوردند، دیدبانانِ حبقوق شدند که می‌بایست «رؤیا را بنویسند و آن را روشن بیان کنند». ارمیا همین دیدبانان را نیز در زمانِ «آرامی»، که همان «باران آخر» است، معرفی می‌کند.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> اینگونه می‌فرماید خداوند: «بر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های قدیم بپرسید که راه نیکو کدام است؛ و در آن سلوک نمایید، و برای جان‌های خود آرامش خواهید یافت.» اما ایشان گفتند: «در آن سلوک نخواهیم کرد.» نیز دیدبانانی بر شما گماشتم که گفتند: «به آواز کرنا گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش نخواهیم داد.» ارمیا 6:16، 17

The trumpet that they were to sound is the sixth trumpet of the second woe in Millerite history, and in the last days it is the seventh trumpet of the third woe. Habakkuk’s watchmen, who are Jeremiah’s watchmen, sound a warning message that in the rebellion of 1888, was rejected. The sixth trumpet that was rejected in 1888, was the message to Laodicea.

شیپوری که ایشان می‌بایست بنوازند، در تاریخ میلریتی شیپور ششمِ وایِ دوم است، و در ایام آخر، شیپور هفتمِ وایِ سوم. دیدبانانِ حبقوق، که همان دیدبانانِ ارمیا هستند، پیامِ انذاری را به صدا درمی‌آورند که در شورشِ ۱۸۸۸ رد شد. شیپور ششمی که در ۱۸۸۸ رد گردید، همان پیام به لائودکیه بود.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> «پیامی که به‌وسیلهٔ اِی. تی. جونز و ای. جی. واگنر به ما داده شد، پیام خدا به کلیسای لائودیکیه است، و وای بر هر کسی که ادعا می‌کند به حقیقت ایمان دارد و بااین‌حال پرتوهای عطاشده از سوی خدا را به دیگران منعکس نمی‌سازد.» The 1888 Materials, 1053.

The seventh trumpet message of 1888, was first sounded to Laodicea in 1856, and then the Laodicean message was placed within the context of the increasing light of the “seven times.” On September 11, 2001 the call to return to Jeremiah’s old paths, and to walk therein for the purpose of obtaining the message of the latter rain, included the seventh Trumpet warning message that is represented as the message to Laodicea, and the “seven times,” which is the symbol of the foundations.

پیام شیپور هفتمِ سال ۱۸۸۸، نخست در سال ۱۸۵۶ به لائودکیه اعلام شد، و سپس پیام لائودکیه در چارچوب نورِ فزایندهٔ «هفت زمان» قرار گرفت. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، دعوت به بازگشت به راه‌های کهنِ ارمیا و سلوک در آن‌ها به‌منظور دریافت پیام باران آخر، شامل پیام هشدارِ شیپور هفتم نیز بود که به‌عنوان پیام به لائودکیه معرفی شده است، و نیز «هفت زمان» که نمادِ بنیان‌هاست.

The “lie” identified by prophecy that produces the strong delusion of Paul’s writings was placed into the third generation of Laodicean Adventism in 1931, sixteen years after the death of the prophetess. The “lie” which arrived in the third generation is prophetically located in the period represented as the “women weeping for Tammuz,” and is therefore associated with the false latter rain message.

«دروغی» که نبوت آن را مشخص می‌کند و سبب آن گمراهیِ شدیدِ مذکور در نوشته‌های پولس می‌گردد، در سال ۱۹۳۱، شانزده سال پس از مرگ آن نبیّه، به نسل سومِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای وارد شد. آن «دروغ» که در نسل سوم پدیدار شد، از نظر نبوی در دوره‌ای قرار دارد که با «زنانی که برای تمّوز می‌گریستند» به تصویر کشیده شده است، و از این‌رو با پیامِ دروغینِ بارانِ آخری مرتبط است.

The details of how the “lie” was propagated should be understood, as should the prophetic role of the “lie” in end-time prophecy. The scornful men that rule Jerusalem in the time of the latter rain, which is the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, created a false latter rain message in the third generation of Adventism, as represented by the “women weeping for Tammuz,” in Ezekiel chapter eight. Their false latter rain message is also represented as a false foundation, a false wall of protection, and a false peace and safety message by Ezekiel.

جزئیاتِ چگونگیِ اشاعهٔ «دروغ» باید درک شود، همچنان‌که نقشِ نبویِ «دروغ» در نبوتِ زمانِ آخر نیز باید فهمیده شود. مردانِ استهزاکننده‌ای که در اورشلیم، در زمانِ بارانِ آخر، حکومت می‌کنند ــ که همان زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است ــ در نسلِ سومِ ادونتیسم، پیامی کاذب دربارهٔ بارانِ آخر پدید آوردند؛ همان‌گونه که در بابِ هشتمِ حزقیال، با «زنانی که برای تموز می‌گریستند» به تصویر کشیده شده است. پیامِ کاذبِ آنان دربارهٔ بارانِ آخر، همچنین در حزقیال، به‌صورتِ بنیادی دروغین، دیواری کاذب برای حفاظت، و پیامی دروغین از صلح و ایمنی نیز نمایانده شده است.

> Have ye not seen a vain vision, and have ye not spoken a lying divination, whereas ye say, The Lord saith it; albeit I have not spoken? Therefore thus saith the Lord God; Because ye have spoken vanity, and seen lies, therefore, behold, I am against you, saith the Lord God. And mine hand shall be upon the prophets that see vanity, and that divine lies: they shall not be in the assembly of my people, neither shall they be written in the writing of the house of Israel, neither shall they enter into the land of Israel; and ye shall know that I am the Lord God. Because, even because they have seduced my people, saying, Peace; and there was no peace; and one built up a wall, and, lo, others daubed it with untempered mortar: Say unto them which daub it with untempered mortar, that it shall fall: there shall be an overflowing shower; and ye, O great hailstones, shall fall; and a stormy wind shall rend it. Lo, when the wall is fallen, shall it not be said unto you, Where is the daubing wherewith ye have daubed it? Therefore thus saith the Lord God; I will even rend it with a stormy wind in my fury; and there shall be an overflowing shower in mine anger, and great hailstones in my fury to consume it. So will I break down the wall that ye have daubed with untempered mortar, and bring it down to the ground, so that the foundation thereof shall be discovered, and it shall fall, and ye shall be consumed in the midst thereof: and ye shall know that I am the Lord. Thus will I accomplish my wrath upon the wall, and upon them that have daubed it with untempered mortar, and will say unto you, The wall is no more, neither they that daubed it; To wit, the prophets of Israel which prophesy concerning Jerusalem, and which see visions of peace for her, and there is no peace, saith the Lord God. Ezekiel 13:7–16.

> آیا رؤیایی باطل ندیده‌اید و غیبگوییِ دروغین بر زبان نیاورده‌اید، حال آنکه می‌گویید: «خداوند فرموده است»، با آنکه من سخن نگفته‌ام؟ بنابراین، خداوند یهوه چنین می‌فرماید: چون باطل گفته‌اید و دروغ دیده‌اید، اینک من بر ضد شما هستم، می‌گوید خداوند یهوه. و دست من بر انبیایی خواهد بود که باطل می‌بینند و دروغ غیبگویی می‌کنند؛ ایشان در جماعت قوم من نخواهند بود، و در دفتر خاندان اسرائیل نوشته نخواهند شد، و به سرزمین اسرائیل داخل نخواهند گردید؛ و خواهید دانست که من خداوند یهوه هستم. زیرا، آری زیرا قوم مرا گمراه ساخته‌اند و گفته‌اند: «سلامتی»، حال آنکه سلامتی نبود؛ و یکی دیواری بنا کرد، و اینک دیگران آن را با گچِ نامرغوب اندودند. به آنان که آن را با گچِ نامرغوب می‌اندودند بگو که خواهد افتاد؛ بارانی سیل‌آسا خواهد بارید؛ و شما، ای تگرگ‌های عظیم، فرو خواهید ریخت؛ و بادِ طوفانی آن را خواهد درید. اینک چون دیوار فرو افتد، آیا به شما گفته نخواهد شد: «آن اندودی که بدان اندودید کجاست؟» بنابراین، خداوند یهوه چنین می‌فرماید: من آن را با بادِ طوفانی در خشم خود خواهم درید؛ و در غضب من بارانی سیل‌آسا خواهد بود، و در خشم من تگرگ‌های عظیم برای نابود ساختن آن خواهد بارید. پس آن دیواری را که با گچِ نامرغوب اندودید فرو خواهم ریخت، و آن را به زمین خواهم افکند، به‌گونه‌ای که بنیادش آشکار گردد؛ و فرو خواهد افتاد، و شما در میان آن هلاک خواهید شد؛ و خواهید دانست که من یهوه هستم. بدین‌سان خشم خود را بر دیوار و بر آنان که آن را با گچِ نامرغوب اندودند به انجام خواهم رسانید، و به شما خواهم گفت: «دیوار دیگر نیست، و اندودکنندگان آن نیز نیستند»؛ یعنی انبیای اسرائیل که دربارهٔ اورشلیم نبوّت می‌کنند و برای آن رؤیاهای سلامتی می‌بینند، حال آنکه سلامتی نیست، می‌گوید خداوند یهوه. حزقیال 13:7–16.

The falsehood and lies which the scornful men in Jerusalem hide beneath in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine are ultimately judged and destroyed by the “overflowing scourge.”

دروغ و کذبی که مردان استهزاکننده در اورشلیم در فصل‌های بیست‌وهشت و بیست‌ونهٔ اشعیا خود را زیر آن پنهان می‌کنند، سرانجام به‌وسیلهٔ «تازیانهٔ سیلابی» داوری شده و نابود می‌گردد.

> Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:17, 18.

> و داوری را به ریسمان، و عدالت را به شاغول خواهم نهاد؛ و تگرگ، پناهگاهِ دروغ را خواهد روبید، و آب‌ها مخفیگاه را فرو خواهد گرفت. و عهد شما با مرگ باطل خواهد شد، و پیمان شما با هاویه استوار نخواهد ماند؛ چون بلایِ سیلاب‌وار بگذرد، آنگاه شما از آن پایمال خواهید شد. اشعیا ۲۸:‏۱۷، ۱۸

Isaiah’s “overflowing scourge” is Ezekiel’s “overflowing shower,” that is brought upon those who have “divined lies,” by presenting a “vain vision” and by claiming “the Lord saith it,” “albeit” the Lord had “not spoken.” The “lie” that the ancient men hide under is represented as something they claim that the Lord had spoken, so it is a “lie” about God’s Word. Either they have identified a doctrine from God’s Word as error, or they have erroneously claimed that God directed their understanding (God had spoken), upon a doctrine of the Bible.

«تازیانهٔ سرازیر» در اشعیا همان «بارانِ سیل‌آسا» در حزقیال است، که بر کسانی فرو می‌آید که «دروغ را غیب‌گویی کرده‌اند»، از آن رو که «رؤیایی باطل» عرضه می‌دارند و ادعا می‌کنند که «خداوند می‌فرماید»، «حال آنکه» خداوند «سخن نگفته بود». «دروغی» که مردانِ کهن زیر آن پنهان می‌شوند، به‌صورت چیزی تصویر شده است که مدعی‌اند خداوند آن را گفته است؛ پس آن «دروغی» دربارهٔ کلام خداست. یا تعلیمی را از کلام خدا به‌منزلهٔ خطا معرفی کرده‌اند، یا به‌خطا ادعا کرده‌اند که خدا فهم ایشان را در باب تعلیمی از کتاب‌مقدس هدایت کرده است (خدا سخن گفته بود).

The “lie” that arrived in 1931, was a claim that Sister White had endorsed the false view of “the daily,” in the book of Daniel. The false view that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry was premised upon a “lie” which claimed that in 1910, Ellen White had informed A. G. Daniells that he and Prescott’s view of “the daily,” representing Christ’s sanctuary ministry was actually correct, in spite of her direct written words to the contrary.

«دروغی» که در سال ۱۹۳۱ پدید آمد، این ادعا بود که خواهر وایت دیدگاه نادرستِ «قربانیِ دائمی» را در کتاب دانیال تأیید کرده است. این دیدگاه نادرست که «قربانیِ دائمی» نمایانگر خدمتِ مسیح در قدس است، بر «دروغی» مبتنی بود که ادعا می‌کرد الن وایت در سال ۱۹۱۰ به A. G. Daniells اطلاع داده بود که دیدگاه او و Prescott دربارهٔ «قربانیِ دائمی»، که آن را نمایانگر خدمتِ مسیح در قدس می‌دانست، در واقع درست است، با وجودِ آنکه سخنانِ مکتوب و صریحِ خودِ او خلافِ این را بیان می‌کرد.

The false view of “the daily,” that was then (1931) established within Laodicean Adventism, became the theological foundation which was employed to build a message that is described by Ezekiel as “peace and safety.” The various arguments that are employed to uphold the false foundation are the various counterfeit coins and jewels that Miller saw in his dream. By the end of his dream his original jewels are fully covered with counterfeits and rubbish, and the rubbish and counterfeit jewels and coins represent the message that was based upon their foundational error that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry.

دیدگاهِ باطلِ «دائمی»، که در آن زمان (۱۹۳۱) در ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای تثبیت شد، به بنیانِ الهیاتی‌ای بدل گردید که برای بنای پیامی به کار رفت که حزقیال آن را «سلامتی و امان» توصیف می‌کند. استدلال‌های گوناگونی که برای حمایت از آن بنیادِ کاذب به کار گرفته می‌شوند، همان سکه‌ها و جواهراتِ تقلبیِ گوناگونی هستند که میلر در رؤیای خود دید. تا پایانِ رؤیای او، جواهراتِ اصلیِ او به‌طور کامل با تقلبی‌ها و زباله پوشانده می‌شوند، و زباله و جواهرات و سکه‌های تقلبی نمایانگر آن پیامی هستند که بر خطای بنیادینِ ایشان بنا شده بود، یعنی این‌که «دائمی» نمایانگر خدمتِ مسیح در مَقدِس است.

In Ezekiel’s passage the rubbish and counterfeit jewels is represented as a “wall” that has been built with a cement that is so weak it cannot hold up under the stress of the “stormy wind” or the “overflowing shower.”

در عبارتِ حزقیال، زباله‌ها و جواهراتِ تقلبی به‌صورت «دیوار»ی تصویر شده‌اند که با ملاطی چنان سست بنا شده است که در برابر فشارِ «بادِ طوفانی» یا «بارانِ سیل‌آسا» تابِ پایداری ندارد.

The disobedient prophet from Judah that rebuked Jeroboam, ultimately died between an “ass” and a “lion”. The lion represents Babylon and the ass represents Islam. The two doctrines which Laodicean Adventism cannot see, that are represented by the death of the disobedient prophet are the message of the papacy (the lion), and the message of Islam of the third Woe (the ass).

آن نبیِ نافرمان از یهودا که یربعام را توبیخ کرد، سرانجام میان یک «الاغ» و یک «شیر» مرد. شیر نمایندۀ بابل است و الاغ نمایندۀ اسلام. آن دو تعلیمی که ادونتیسمِ لائودیکیه نمی‌تواند ببیند، و به‌وسیلۀ مرگ آن نبیِ نافرمان به تصویر کشیده شده‌اند، عبارت‌اند از پیام پاپیّت (شیر) و پیام اسلامِ وایِ سوم (الاغ).

Ezekiel’s “stormy wind,” is a symbol of Isaiah’s “rough wind that is stayed” in “the day of the east wind” in chapter twenty seven. Ezekiel’s “stormy wind” is also the “four winds” of Revelation chapter seven, that are held until God’s servants are sealed. Ezekiel’s “stormy wind” is his message from the “four winds” in chapter thirty-seven, that brings the dead dry bones to life as a mighty army. Ezekiel’s “stormy wind” that brings down the “wall built with untempered mortar,” is the latter rain message of the third Woe.

«بادِ توفانیِ» حزقیال، نمادی از «بادِ تندِ بازداشته‌شده» در اشعیا است، در «روزِ بادِ شرقی» در باب بیست‌وهفت. «بادِ توفانیِ» حزقیال همچنین همان «چهار بادِ» مذکور در باب هفتمِ مکاشفه است که نگاه داشته می‌شوند تا بندگانِ خدا مُهر شوند. «بادِ توفانیِ» حزقیال نیز پیامِ او از «چهار باد» در باب سی‌وهفت است که استخوان‌های خشکِ مرده را چون لشکری عظیم به حیات بازمی‌آورد. «بادِ توفانیِ» حزقیال که «دیوارِ بناشده با ملاطِ ناموافق» را فرو می‌ریزد، پیامِ بارانِ آخرِ وایِ سوم است.

Ezekiel’s “overflowing shower” is a symbol of the papacy, and more specifically it is the symbol of the period of the Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. The disobedient prophet from Judah that died between the ass and the lion, represented the death of Laodicean Adventism that takes place between September 11, 2001, at the arrival of the ass (the third woe), and the soon-coming Sunday law (the lion). Laodicean Adventism’s death occurs during the sealing of the one hundred and forty-four thousand that began when the nations were angered, yet held in check on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law. Their death, as illustrated by the disobedient prophet, is brought about because they returned to the methodology of apostate Protestantism, though they had been directly informed to never return to the “assembly of mockers.”

«بارانِ سیل‌آسا»ی حزقیال نمادی از پاپیّت است، و به‌طور خاص‌تر نمادِ دورهٔ بحرانِ قانونِ یکشنبه است که با قانونِ یکشنبهٔ به‌زودی‌واقع‌شونده در ایالات متحده آغاز می‌گردد. آن نبیِ نافرمان از یهودا که میان الاغ و شیر جان سپرد، نمایانگرِ مرگِ اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای است که میان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، در هنگامِ ورودِ الاغ (وایِ سوم)، و قانونِ یکشنبهٔ به‌زودی‌واقع‌شونده (شیر) رخ می‌دهد. مرگِ اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای در جریانِ مُهر شدنِ آن یک‌صد و چهل و چهار هزار تن واقع می‌شود؛ مُهر شدنی که هنگامی آغاز شد که امّت‌ها به خشم آمدند، هرچند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در مهار نگاه داشته شدند، و در قانونِ یکشنبهٔ به‌زودی‌واقع‌شونده به پایان می‌رسد. مرگِ ایشان، چنان‌که به‌وسیلهٔ آن نبیِ نافرمان به تصویر کشیده شده است، از آن‌رو پدید می‌آید که آنان به روش‌شناسیِ پروتستانیسمِ مرتد بازگشتند، با آنکه مستقیماً آگاه شده بودند که هرگز به «مجمعِ ریشخندکنندگان» بازنگردند.

Their death occurs in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. As soon as God’s people are sealed, the destroying angels begin their work. From September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law the judgment of the living is accomplished in God’s church, for judgment begins in Jerusalem, and it begins with the ancient men that were to be the guardians of the people, but who had abandoned their responsibilities over four generations. Those who receive the seal in that period are the ensign that is lifted up to the nations. They are sealed before the soon-coming Sunday law for the only way God’s other flock can be warned is by seeing men and women in the Sunday law crisis who have the seal of God.

مرگ ایشان در تاریخِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن واقع می‌شود. به‌محض آن‌که قوم خدا مُهر شوند، فرشتگانِ هلاک‌کننده کار خود را آغاز می‌کنند. از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، داوریِ زندگان در کلیسای خدا انجام می‌پذیرد، زیرا داوری از اورشلیم آغاز می‌شود، و از مشایخ آغاز می‌گردد؛ همان کسانی که می‌بایست نگهبانانِ قوم باشند، اما در طی چهار نسل مسئولیت‌های خود را ترک کرده بودند. آنان که در آن دوره مُهر را دریافت می‌کنند، همان عَلَمی هستند که برای امت‌ها افراشته می‌شود. ایشان پیش از قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد مُهر می‌شوند، زیرا تنها راهی که گلهٔ دیگرِ خدا می‌تواند هشدار یابد، این است که در بحرانِ قانونِ یکشنبه، مردان و زنانی را ببینند که مُهرِ خدا را دارند.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “कारज के पवित्र आत्मा के ह, संसार के पाप, धार्मिकता अऊ न्याय के विषय मं दोषी ठहराना। संसार ला केवल एही रीति ले चेतावनी दी जा सकथे कि जऊन मन सच्चाई मं विश्वास करथें, वो मन सच्चाई के द्वारा पवित्र ठहरे हुए दिखाई दें, ऊँच अऊ पवित्र सिद्धांत मन के अनुसार आचरण करथें, अऊ एक उच्च, उदात्त अर्थ मं, परमेश्वर के आज्ञा मन ला मानने वाले मन अऊ ओ मन के बीच, जऊन मन ओकर आज्ञा मन ला अपने पांव तले रौंद देथें, भेद के रेखा ला प्रकट करथें। आत्मा के पवित्रीकरण ओ मन अऊ ओ मन के बीच के भिन्नता ला चिह्नित करथे, जऊन मन परमेश्वर के मुहर धारण किए हुए हवंय, अऊ जऊन मन एक जाली विश्राम-दिन ला मानथें। जब परीक्षा के समय आही, तब ए बात स्पष्ट रूप ले दिखाई जाही कि पशु के छाप का हवे। वो रविवार के पालन हवे। जऊन मन सच्चाई ला सुन लेने के बाद घलो, ए दिन ला पवित्र मानना जारी रखथें, वो मन ओ पाप के मनखे के हस्ताक्षर ला धारण करथें, जेन समय अऊ व्यवस्था ला बदलने के विचार करे रहिस।” Bible Training School, December 1, 1903.

The death of Laodicean Adventism is accomplished during the history of the latter rain, that began to sprinkle on September 11, 2001, and is poured out without measure at the soon-coming Sunday law, when God has established and then lifts up as an ensign a people who have been sealed for eternity.

مرگ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در خلال تاریخِ باران آخر به انجام می‌رسد؛ تاریخی که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌صورت نم‌نم آغاز شد، و در قانونِ یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌فرا‌رسنده، بی‌پیمانه فرو ریخته می‌شود، هنگامی که خدا قومی را که برای ابدیت مُهر شده‌اند، برپا ساخته و سپس همچون عَلَمی برافراشته است.

In that period of time, those in Laodicean Adventism that are preparing for, and will receive the mark of the beast, are represented by the twenty-five men bowing to the sun in Ezekiel chapter eight. They are those who have accepted Ezekiel’s false “peace and safety” message, that represents a counterfeit of the true latter rain message, that is being proclaimed by the true watchmen in that history. The foundation of that false latter rain message is the identification that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of Christ, when it is actually a symbol of Satan. That false foundational belief is the doctrine that the “scornful men that rule the people of Jerusalem” employ to erect their untempered wall.

در آن دورهٔ زمانی، کسانی در ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای که برای دریافت نشانِ وحش آماده می‌شوند و آن را خواهند پذیرفت، به‌وسیلهٔ آن بیست‌وپنج مردی که در حزقیال باب هشت در برابر آفتاب سجده می‌کنند، بازنمایی شده‌اند. آنان کسانی‌اند که پیام دروغینِ «سلامتی و ایمنی»ِ حزقیال را پذیرفته‌اند؛ پیامی که بدلی از پیام راستینِ بارانِ آخر را مجسم می‌سازد، که در آن تاریخ به‌وسیلهٔ دیدبانانِ حقیقی اعلام می‌شود. بنیانِ آن پیامِ دروغینِ بارانِ آخر این شناسایی است که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمادی از مسیح است، حال آنکه در واقع نمادی از شیطان است. آن اعتقادِ بنیادیِ دروغین همان تعلیمی است که «مردانِ استهزاکننده‌ای که بر قومِ اورشلیم حکومت می‌کنند» برای برپا ساختنِ دیوارِ اندودناشدهٔ خود به‌کار می‌برند.

The identification of “the daily,” as a symbol of Christ was historically put in place by a “lie,” in 1931. From then onward the untempered wall of counterfeit coins and jewels was erected. That “wall” is destined to come down when the dirt brush man arrives to thoroughly purge His floor. That purging is accomplished in the prophetic period of history between the “stormy wind” (the ass of September 11, 2001), and the “overflowing showers” (the lion of the soon-coming Sunday law). In that history the disobedient prophet is slain and buried in the tomb of the false prophet of Bethel. Sister White identifies the “wall” of prophecy as the law of God.

شناساییِ «قربانیِ دائمی» به‌عنوان نمادی از مسیح، از لحاظ تاریخی به‌وسیلهٔ یک «دروغ» در سال ۱۹۳۱ برقرار گردید. از آن زمان به بعد، دیوارِ نااندودِ سکه‌ها و جواهراتِ تقلبی بنا شد. آن «دیوار» مقدر است که فرو ریزد، هنگامی که صاحبِ جاروبِ خاک‌روب برای آنکه خرمنگاهِ خویش را به‌طور کامل پاک سازد، فرا رسد. آن تطهیر در دورهٔ نبویِ تاریخ، میانِ «بادِ طوفانی» (الاغِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱) و «رگبارهای سیل‌آسا» (شیرِ قانونِ یکشنبهٔ به‌زودی‌آمدنی) انجام می‌پذیرد. در آن تاریخ، نبیِ نافرمان کشته می‌شود و در قبرِ نبیِ کاذبِ بیت‌ئیل دفن می‌گردد. خواهر وایت «دیوار» نبوت را به‌عنوان شریعتِ خدا معرفی می‌کند.

> “The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.

> «نبی در اینجا قومی را توصیف می‌کند که در زمانی از ارتداد عمومی از حقیقت و عدالت، می‌کوشند اصولی را که بنیاد ملکوت خداست بازسازی کنند. آنان مرمت‌کنندگان شکافی هستند که در شریعت خدا پدید آمده است—دیواری که او برای حفاظتِ برگزیدگان خویش پیرامون ایشان قرار داده است، و اطاعت از احکام آن در باب عدالت، حقیقت، و طهارت، باید پاسدار همیشگی ایشان باشد.»

> “In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 678.

> پیامبر با سخنانی که معنای آن‌ها بی‌هیچ ابهامی روشن است، به کار ویژهٔ این قومِ باقی‌مانده که دیوار را بنا می‌کنند اشاره می‌نماید. «اگر پای خود را از سبت بازداری، تا در روز مقدس من خوشیِ خویش را به‌جا نیاوری؛ و سبت را لذّت، و مقدّسِ خداوند را محترم بخوانی؛ و او را گرامی داری، نه به‌جا آوردنِ راه‌های خود، و نه یافتنِ خوشیِ خویش، و نه گفتنِ سخنانِ خود: آنگاه در خداوند متلذّذ خواهی شد؛ و من تو را بر بلندی‌های زمین سوار خواهم کرد، و از میراث یعقوبِ پدرت تو را خواهم خورانید؛ زیرا دهان خداوند این را گفته است.» اشعیا ۵۸:‏۱۳، ۱۴. انبیا و پادشاهان، ۶۷۸.

The beginning of the fourth generation of Adventism is marked by the publication of a book, as was the beginning of the third generation. The third generation began with the publication of W. W. Prescott’s, The Doctrine of Christ, and that generation ended with the publication of Questions on Doctrine. The Doctrine of Christ presented a gospel that was purposely void of the Millerite prophetic message. Questions on Doctrine presented a gospel that denied the work of sanctification that is accomplished by Christ. The Doctrine of Christ removed the light of the (chazon) vision of prophetic history, and Questions on Doctrine removed the light of the (Mareh) vision of Christ’s “appearance”.

آغازِ نسلِ چهارمِ ادونتیسم، همانند آغازِ نسلِ سوم، با انتشارِ یک کتاب مشخص می‌شود. نسلِ سوم با انتشارِ کتابِ W. W. Prescott، The Doctrine of Christ، آغاز شد و آن نسل با انتشارِ Questions on Doctrine پایان یافت. The Doctrine of Christ انجیلی را عرضه کرد که آگاهانه از پیامِ نبویِ میلریتی تهی بود. Questions on Doctrine انجیلی را عرضه کرد که کارِ تقدیس را که به‌وسیلهٔ مسیح به انجام می‌رسد، انکار می‌کرد. The Doctrine of Christ نورِ رؤیایِ (chazon) از تاریخِ نبوی را برداشت، و Questions on Doctrine نورِ رؤیایِ (Mareh) از «ظهور»ِ مسیح را برداشت.

In between those two books the false latter rain message represented by the “women weeping for Tammuz” was developed. It was in that history that the “lie of 1931,” was promoted. That third generation (abomination) is also represented by the compromise of the third church of Pergamos. The symbol of compromise in the third church, identifies the work of seeking accreditation from the worldly institutions that dictated rules for theology and rules for medicine. It was in the third generation that the compromise of truth was accomplished, which included the introduction and emphasis on the use of Bibles that had been translated from corrupted manuscripts.

در فاصلهٔ میان آن دو کتاب، پیامِ بارانِ آخِرِ کاذب که با «زنانی که برای تمّوز گریه می‌کردند» نمود یافته است، پرورش یافت. در همان تاریخ بود که «دروغِ 1931» ترویج شد. آن نسلِ سوم (مکروه) همچنین با سازشِ کلیسای سومِ پرغامُس نیز به تصویر کشیده شده است. نمادِ سازش در کلیسای سوم، عملِ طلبِ اعتبار از نهادهای دنیوی را مشخص می‌سازد؛ نهادهایی که برای الهیات و برای طب قواعدی تعیین می‌کردند. در نسلِ سوم بود که سازش با حقیقت به انجام رسید؛ امری که شامل ورود و تأکید بر استفاده از کتاب‌مقدس‌هایی نیز می‌شد که از نسخه‌های خطّیِ تحریف‌شده ترجمه شده بودند.

In 1957, the book Questions on Doctrine, represented a capitulation of the primary truth of the gospel. That truth being Jesus died to save us “from” sin, but he did not die to save us “in” sin. The Catholic and apostate Protestant teaching that a man cannot be obedient to God’s Word is Satan’s eternal argument. Man can, and must be obedient to God’s Word, even if Satan claims that “thou shall not surely die.” The fallen apostate Protestant view that men cannot overcome sin, and therefore men cannot be obedient to God’s law until Jesus magically transforms them into obedient robots at His second coming, was incorporated into the teachings of the book Questions on Doctrine.

در سال ۱۹۵۷، کتاب Questions on Doctrine نمایانگر تسلیم‌شدن در برابر حقیقت اصلی انجیل بود. آن حقیقت این است که عیسی جان خود را داد تا ما را «از» گناه نجات دهد، نه این‌که ما را «در» گناه نجات دهد. تعلیم کاتولیکی و پروتستانِ مرتد که انسان نمی‌تواند از کلام خدا اطاعت کند، استدلال همیشگی شیطان است. انسان می‌تواند، و باید، مطیع کلام خدا باشد، حتی اگر شیطان ادعا کند که «هرآینه نخواهید مرد.» دیدگاه سقوط‌کرده و مرتدِ پروتستان که انسان‌ها نمی‌توانند بر گناه غلبه کنند، و ازاین‌رو تا زمان بازگشت دوم مسیح نمی‌توانند مطیع شریعت خدا باشند، مگر آن‌که عیسی به‌گونه‌ای جادویی ایشان را به روبات‌های مطیع تبدیل کند، در تعالیم کتاب Questions on Doctrine وارد شد.

In 1957, the fourth generation of Laodicean Adventism began, and its untempered wall (law), had been established, thus providing the logic that will allow the twenty-five ancient men to bow to the sun at the conclusion of the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That untempered wall, which is the belief that keeping the law of God is impossible, is swept away when the “wall” of separation of Church and State is removed, at the soon-coming Sunday law. The Sunday law is the overflowing showers, or as Isaiah expresses it, it is the overflowing scourge, and that flood begins at the soon-coming Sunday law in the United States.

در سال ۱۹۵۷، نسل چهارم ادونتیسمِ لائودیکیه آغاز شد، و دیوارِ ناملاط آن (شریعت) برپا گردید؛ بدین‌سان منطقی فراهم شد که به بیست‌وپنج مردِ مشایخ اجازه خواهد داد در پایانِ زمانِ مهر زدنِ صد و چهل و چهار هزار، در برابر خورشید سجده کنند. آن دیوارِ ناملاط، که همان اعتقاد به ناممکن بودنِ نگاه‌داشتنِ شریعتِ خداست، هنگامی فرو ریخته و از میان برداشته می‌شود که «دیوارِ» جداییِ کلیسا و دولت، در قانونِ یکشنبه‌ایِ در شُرُفِ وقوع، برداشته شود. قانونِ یکشنبه، باران‌های سیل‌آساست، یا چنان‌که اشعیا بیان می‌کند، تازیانهٔ طغیان‌گر است؛ و آن سیلاب، در قانونِ یکشنبه‌ایِ در شُرُفِ وقوع در ایالات متحده آغاز می‌شود.

At the Sunday law in the United States the enemy (the pope) comes in “as a flood” (the overflowing scourge), and it is then that “the ensign” is lifted up against him. It is then that the “untempered wall” that Laodicean Adventism erected upon the false application of “the daily” is swept away.

در هنگام وضع قانون یک‌شنبه در ایالات متحده، دشمن (پاپ) «چون سیلابی» (بلای طغیان‌کننده) درمی‌آید، و در همان هنگام است که «رایت» در برابر او برافراشته می‌شود. در همان زمان است که «دیوارِ نااندود»ی که ادونتیسمِ لائودیکیه بر پایهٔ کاربرد نادرستِ «قربانیِ دائمی» برپا کرده بود، از میان برده می‌شود.

> According to their deeds, accordingly he will repay, fury to his adversaries, recompense to his enemies; to the islands he will repay recompense. So shall they fear the name of the Lord from the west, and his glory from the rising of the sun. When the enemy shall come in like a flood, the Spirit of the Lord shall lift up a standard against him. And the Redeemer shall come to Zion, and unto them that turn from transgression in Jacob, saith the Lord. As for me, this is my covenant with them, saith the Lord; My spirit that is upon thee, and my words which I have put in thy mouth, shall not depart out of thy mouth, nor out of the mouth of thy seed, nor out of the mouth of thy seed’s seed, saith the Lord, from henceforth and forever. Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee. For, behold, the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and his glory shall be seen upon thee. And the Gentiles shall come to thy light, and kings to the brightness of thy rising. Isaiah 59:18–60:3.

> برحسب أعمالهم، هكذا يجازي: سخطًا لخصومه، ومجازاة لأعدائه؛ ويجازي الجزائر مجازاة. فيخافون من المغرب اسم الرب، ومن مشرق الشمس مجده. وعندئذٍ يأتي العدو كالسيل، فيرفع روح الرب رايةً عليه. ويأتي الفادي إلى صهيون، وإلى التائبين عن المعصية في يعقوب، يقول الرب. وأما أنا فهذا عهدي معهم، يقول الرب: روحي الذي عليك، وكلامي الذي جعلته في فمك، لا يزول من فمك، ولا من فم نسلك، ولا من فم نسل نسلك، يقول الرب، من الآن وإلى الأبد. قومي استنيري، لأنه قد جاء نورك، ومجد الرب أشرق عليك. لأنه ها إن الظلمة تغطي الأرض، والظلام الدامس الأمم؛ أما عليك فيشرق الرب، ومجده عليك يُرى. فتسير الأمم في نورك، والملوك في ضياء إشراقك. إشعياء 59:18–60:3.

The Gentiles come to the light when God’s glory is upon His people, and this occurs when the enemy comes in as a flood. When that enemy comes in God lifts up a standard (ensign) against him. The glory of the Lord that is upon those people who the Gentiles respond to, is His character, and His character does not sin. It is a false peace and safety message that teaches that men and women cannot overcome sin. That message is a false latter rain message that is proclaimed during the time of the true latter rain message, which arrived on September 11, 2001. That false message is a false message concerning God’s law, which is the “wall.” That false doctrine is represented in the book Questions on Doctrine, that marked the arrival of Laodicean Adventism’s fourth and final generation.

غیرقومیں اُس وقت نور کی طرف آتی ہیں جب خدا کا جلال اُس کی قوم پر ہوتا ہے، اور یہ اُس وقت واقع ہوتا ہے جب دشمن سیلاب کی مانند آ گھسے۔ جب وہ دشمن اندر آتا ہے تو خدا اُس کے مقابل ایک علم (نشان) بلند کرتا ہے۔ خداوند کا وہ جلال جو اُن لوگوں پر ہوتا ہے جن کی طرف غیرقومیں متوجہ ہوتی ہیں، اُس کا کردار ہے، اور اُس کا کردار گناہ نہیں کرتا۔ یہ صلح و سلامتی کا ایک جھوٹا پیغام ہے جو یہ تعلیم دیتا ہے کہ مرد اور عورتیں گناہ پر غالب نہیں آ سکتے۔ یہ آخری بارش کے بارے میں ایک جھوٹا پیغام ہے جو آخری بارش کے سچے پیغام کے زمانہ میں منادی کیا جاتا ہے، جو 11 ستمبر 2001 کو آیا۔ وہ جھوٹا پیغام خدا کی شریعت کے بارے میں ایک جھوٹا پیغام ہے، جو “دیوار” ہے۔ یہ جھوٹا عقیدہ کتاب Questions on Doctrine میں ممثل ہے، جس نے لاودیکیائی ایڈونٹ ازم کی چوتھی اور آخری نسل کی آمد کو نشان زد کیا۔

On September 11, 2001, the four rebellions of Laodicean Adventism arrived to test that final generation with the sins of their fathers. On that date God directed His people to return to Jeremiah’s old paths, that they might understand and accept the foundational message represented as Miller’s jewels. If they did so, they would find the latter rain, which Jeremiah called the “rest.” The call to return to the old paths was a repetition of the test that produced the rebellion of 1863.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، چهار شورشِ اَدوِنتیسمِ لائودیکیه‌ای فرا رسید تا آن نسلِ نهایی را با گناهانِ پدرانشان بیازماید. در آن تاریخ، خدا قومِ خود را هدایت کرد که به راه‌های کهنِ ارمیا بازگردند، تا بتوانند پیامِ بنیادی‌ای را که به‌صورتِ جواهراتِ میلر نمادین شده است، درک کرده و بپذیرند. اگر چنین می‌کردند، بارانِ آخر را می‌یافتند؛ همان که ارمیا آن را «آرامی» نامید. دعوت به بازگشت به راه‌های کهن، تکرارِ همان آزمونی بود که به شورشِ ۱۸۶۳ انجامید.

On September 11, 2001, which is Isaiah’s “day of the east and rough wind” the “song of the vineyard” was to be sung, by those who in Revelation chapter fourteen, verse three and also in chapter fifteen, verse three sing the song of Moses and the Lamb. That song is the Laodicean message that identifies that the former chosen people were then being passed by, for God was then in the process of giving His vineyard to men and women that would bring forth the intended fruits of the vineyard. That vineyard message is the message to Laodicea, which was the message presented by Jones and Waggoner at the rebellion of 1888.

در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، که همان «روز بادِ شرقی و بادِ تند» در اشعیا است، می‌بایست «سرودِ تاکستان» توسط کسانی سروده می‌شد که در مکاشفه، باب چهارده، آیهٔ سه، و نیز در باب پانزده، آیهٔ سه، سرودِ موسی و بره را می‌سرایند. آن سرود، پیامِ لائودکیه است که آشکار می‌سازد قومِ برگزیدهٔ پیشین در آن زمان کنار گذاشته می‌شدند، زیرا خدا در آن هنگام در حال واگذار کردن تاکستانِ خود به مردان و زنانی بود که میوه‌های مقصودِ تاکستان را به بار آورند. آن پیامِ تاکستان، همان پیام به لائودکیه است، که همان پیامی بود که جونز و واگنر در شورشِ ۱۸۸۸ ارائه کردند.

On September 11, 2001, the latter rain began, and in the debate of Habakkuk chapter two it identifies a class who presented the message of the two tables, for they had returned to Jeremiah’s old paths and were receiving the “rest and refreshing,” that Isaiah identifies is brought upon those whose methodology is “line upon line.” The debate they were involved in was in opposition to a false latter rain message, represented by the “women weeping for Tammuz,” which encouraged the sleeping Laodicean people with a peace and safety message.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، باران اخیر آغاز شد، و در مباحثهٔ باب دوم حبقوق، طبقه‌ای شناسایی می‌شود که پیامِ دو لوح را عرضه کردند؛ زیرا آنان به راه‌های قدیمِ ارمیا بازگشته بودند و «آرامی و تازگی» را دریافت می‌کردند؛ همان چیزی که اشعیا مشخص می‌سازد بر کسانی آورده می‌شود که روش‌شناسی‌شان «حکم بر حکم» است. مباحثه‌ای که ایشان در آن درگیر بودند، در مخالفت با پیامِ کاذبِ بارانِ اخیر بود که با «زنانی که برای تموز می‌گریستند» به تصویر کشیده شده است؛ پیامی که قومِ خفتهٔ لائودکیه را با پیغامِ صلح و ایمنی تشویق می‌کرد.

The peace and safety message claims that it is impossible for men and women not to sin, and therefore God can and will only justify them “in” their sins. The scornful men claim their peace and safety message is the true message of justification by faith, that Jones and Waggoner presented, but it leaves off the truth that he who God justifies, He also sanctifies, for God did not die to save people in their sins, but from their sins.

پیامِ «صلح و سلامتی» ادعا می‌کند که برای مردان و زنان ناممکن است که گناه نکنند؛ و بنابراین خدا فقط می‌تواند و خواهد توانست ایشان را «در» گناهانشان عادل بشمارد. آن مردانِ استهزاکننده ادعا می‌کنند که پیامِ «صلح و سلامتی» ایشان همان پیامِ حقیقیِ عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان است که جونز و واگنر عرضه کردند، اما این حقیقت را فرو می‌گذارد که هر که را خدا عادل می‌شمارد، همان را نیز تقدیس می‌کند؛ زیرا خدا نمرد تا مردم را در گناهانشان نجات دهد، بلکه تا ایشان را از گناهانشان نجات بخشد.

September 11, 2001, marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that concludes with one class receiving the seal of God, as represented by those who sigh and cry for the abominations in the church and in the land, and another class that have turned their backs upon the temple, where the final work of the third angel is being accomplished, and they are bowing to the sun. The history of the Millerites illustrates the history of the movement of the third angel, and in so doing the climax is about the message of the latter rain, and the experience it produces in those who choose to eat.

۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغازِ دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را رقم زد؛ دوره‌ای که با این فرجام به پایان می‌رسد که یک طبقه مُهرِ خدا را دریافت می‌کند، چنان‌که به‌وسیلهٔ کسانی نمود یافته است که برای رجاساتِ موجود در کلیسا و در سرزمین آه و ناله می‌کنند؛ و طبقه‌ای دیگر که پشت خود را به‌سوی هیکل گردانیده‌اند، جایی که عمل نهاییِ فرشتهٔ سوم در حال انجام است، و ایشان در برابر خورشید سجده می‌کنند. تاریخِ میلری‌ها تاریخِ حرکتِ فرشتهٔ سوم را به تصویر می‌کشد، و بدین‌سان اوجِ آن مربوط به پیامِ بارانِ آخِر و تجربه‌ای است که در کسانی پدید می‌آورد که برمی‌گزینند بخورند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> «نخواستنِ واگذاشتنِ عقایدِ از پیش پنداشته‌شده و پذیرفتنِ این حقیقت، در بنیادِ بخشِ بزرگی از مخالفتی قرار داشت که در مینیاپولیس بر ضدِّ پیامِ خداوند از طریقِ برادران واگنر و جونز ظاهر شد. شیطان با برانگیختنِ آن مخالفت، تا اندازه‌ای بسیار، کامیاب شد که آن قدرتِ ویژهٔ روح‌القدس را که خدا آرزومند بود به قومِ ما عطا کند، از ایشان دریغ دارد. دشمن مانع شد که آنان آن کارآیی‌ای را که می‌توانست از آنِ ایشان باشد در رساندنِ حقیقت به جهان به دست آورند؛ همان‌گونه که رسولان پس از روزِ پنطیکاست آن را اعلام کردند. آن نوری که باید تمامِ زمین را با جلالِ خود روشن سازد، موردِ مقاومت قرار گرفت، و به سببِ اقدامِ خودِ برادرانِ ما، تا حدِّ زیادی از جهان دور نگاه داشته شده است.» Selected Messages, book 1, 235.

Back to Articles