Article

# Panium - Number Nineteen

پانیوم — شمارهٔ نوزده

The Greats: Antiochus, Constantine, and the Last President

بزرگان: آنتیوخوس، کنستانتین، و آخرین رئیس‌جمهور

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.

کلیدِ تقسیمِ صحیحِ آیاتِ ده تا شانزدهِ دانیال یازده در کاربردهای بنیادیِ نبوی یافت می‌شود که بیش از سی سال پیش، در سال ۱۹۹۶، هنگامی که مجلهٔ «زمانِ آخر» منتشر شد، به کار گرفته شده بود. سی سال بعد، خداوند آشکار ساخته است که پیامِ نبویِ دیگری باید رسمی و مدوّن گردد، همان‌گونه که پیامِ میلری در سال ۱۸۳۱ رسمی و مدوّن شد. در تاریخِ اُمگایِ این سی سال، پیامی که باید رسمی و مدوّن گردد، به‌مثابهٔ تصحیحِ یک پیامِ پیشین دربارهٔ اسلام، چنان‌که در یوشیا لیچ نمایان شده است، و نیز به‌مثابهٔ پیامی تصحیح‌شده دربارهٔ درِ بسته، چنان‌که در ساموئل اسنو نمایان شده است، بازنموده می‌شود؛ و این همان نمادِ مَثَلِ ده باکره است. پیامی دربارهٔ اسلام، همراه با هشداری دربارهٔ بسته شدنِ تدریجیِ درهایِ مهلتِ آزمون، در حالی که مسیح کارِ داوریِ خویش را به انجام می‌رساند، اعلام خواهد شد. این پیام دوگانه است و دارای خطی درونی و خطی بیرونی است که به‌نوبهٔ خود نمایانگرِ دو گامِ نخست از فرایندِ آزمونِ سه‌گانه‌ای هستند که هرگاه نبوتی گشوده می‌شود، همواره رخ می‌دهد؛ چنان‌که در مکاشفهٔ عیسی مسیح در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ چنین بود.

The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.

مجلهٔ «زمانِ آخر» دربردارندهٔ طرحِ کلیِ بنیادینِ آیندهٔ آمریکا است، آن‌گونه که در شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازدهم بازنمایی شده است؛ آیاتی که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، مُهرگشایی شدند. این مجله سی سال در عرصهٔ عمومی ثبت و منتشر بوده است، و هیچ‌کس درنیافت که یکی از مضامینِ اصلیِ آن، کشمکشِ دینی میان کمونیسم و کلیساها تحتِ نفوذِ کاتولیسیسم بود، به‌ویژه در اوکراین. آن نبردِ مذهبیِ مربوط به دورهٔ ۱۹۸۹، زمینهٔ سقوطِ دینیِ پوتین را توضیح می‌دهد؛ همان‌گونه که به‌وسیلهٔ بطلمیوس و عُزّیا در شورشی که هر دو در هیکلِ اورشلیم آشکار ساختند، بازنمایی شده است. هیکلِ اورشلیم، هیکلِ عُزّیا بود، نه هیکلِ بطلمیوس. پوتین و زلنسکی هر دو یک هیکلِ واحد را به دو شیوهٔ متفاوت نجس می‌سازند: یکی همچون مصری، و دیگری همچون یهودی.

The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.

کلیسایی که در سال ۱۹۸۹ در کشاکش با پادشاه جنوب بود، کلیسای کاتولیک بود. و چرا نباشد؟ الحادِ فرانسه در سال ۱۷۹۸ زخمِ مهلک را بر پادشاه شمال وارد کرد؛ پس چرا پاپیّت در برابر آزارِ طولانی‌مدتِ الحاد نسبت به کلیسای کاتولیک، به‌ویژه در اوکراین، تلافی نکند؟ مهم‌تر آن‌که این شهادتِ روشن دربارهٔ اوکراین از نشریه‌ای در سال ۱۹۹۶ آمده بود که در باب تاریخِ ۱۹۸۹ به مورخانِ سکولار استناد می‌کرد. اکنون که خداوند تاریخِ نهفتهٔ آیهٔ چهل را از مُهر بیرون می‌آورد، او برای فراهم ساختنِ بسترِ نبوی و تاریخیِ نبردِ رافیا و پیامدهای آن، به کشاکش میان دو کلیسای ارتدوکس اشاره کرده است، و بینش‌های لازم را پیش‌تر نیز در مجلهٔ The Time of the End که سی سال پیش منتشر شد، گنجانیده بود.

The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.

زوال ناپلئون با زوال تدریجی لنین، استالین و نظام اتحاد جماهیر شوروی هم‌راستا است. هنگامی که پادشاهی نبویِ جنوب پایتخت خود را به روسیه منتقل کرد، در سال ۱۹۱۷ دو انقلاب بزرگ رخ داد. نخست آنچه انقلاب روسیه نامیده می‌شود، زمانی که تزار سرنگون شد؛ سپس در همان سال، انقلاب بلشویکی در پی آمد که به جنگ داخلی از ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۲ انجامید. در سال ۱۹۲۲، اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد.

The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.

آغاز روسیه به‌عنوان پادشاه روحانی جنوب، نمایانگر انقلابی دو مرحله‌ای بود که به جنگ داخلی انجامید و سپس به تشکیل یک کنفدراسیون از کشورها منتهی شد. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی نیز در دو مرحله رخ داد: با فروریختن دیوار برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ آغاز شد و سپس به انحلال اتحاد جماهیر شوروی در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۱ انجامید. ولادیمیر پوتین، به‌عنوان آخرین حاکم روسیه، پادشاه جنوب، به‌وسیلهٔ نخستین حاکم روسیه—ولادیمیر لنین—تمثیل شده بود.

Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”

ولادیمیر به معنای «رهبر بزرگ» است و پوتین به معنای «راه» است. لنین به معنای «رود بزرگ» است، اما ولادیمیر لنین نامِ لنین را برگزید تا نام واقعی خود را پنهان کند، که ولادیمیر ایلیچ اولیانوف بود. ایلیچ به معنای «پسرِ الیاس» است و اولیانوف به معنای «پسرِ جوانِ الیاس» است.

The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.

رهبر بزرگ روسیه در این مسیر، در تاریخی که به‌وسیلهٔ نبرد رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد نمایانده شده است، به‌واسطهٔ نخستین رهبر روسیه تمثیل گردیده بود؛ کسی که به‌عنوان ولادیمیر لنین، رهبر بزرگِ رود عظیم بود، اما نام خود را پنهان کرد. نام، نمادی از شخصیت است، و اینکه ولادیمیر دو نام خود را پنهان کرد، بیانگر شخصیتی است که رود عظیمی از اندیشهٔ سیاسی را بر شخصیتی که به‌وسیلهٔ ایلیا نمایانده می‌شود برگزید؛ ایلیا که معنایش این است: «خدا یهوه است.» ریشهٔ الحاد، انکار خداست، و الحاد یکی از ویژگی‌های اصلی پادشاه جنوب است. نام دوم و سومِ لنین بر ایلیا و پسر او تأکید می‌کند، و پایان روسیه به‌عنوان پادشاه جنوب به‌وسیلهٔ بطلمیوس چهارم نمایانده شده است؛ کسی که در نبرد رافیا پیروز شد، اما هنگامی که آنتیوخوس در سال ۲۰۰ پیش از میلاد در نبرد پانیوم بازگشت، در آن زمان پسر پنج‌سالهٔ بطلمیوس فرمانروایی می‌کرد. دو نام اصلی لنین، ایلیا و پسر او را مشخص می‌سازد و با بطلمیوس و پسرش هم‌راستا است. ایلیا و پیام او به فرزندانش در ایام آخر رخ می‌دهد، درست پیش از «روز عظیم و مهیب خداوند»؛ همان‌جایی که نبردهای رافیا و پانیوم نیز در آن قرار دارند.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> اینک من ایلیای نبی را پیش از فرا رسیدن روز عظیم و هولناک خداوند نزد شما خواهم فرستاد؛ و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان بازخواهد گردانید، مبادا که بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۵، ۶.

The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.

دانیال یازدهم، آیتِ گیارہ میں عُزّیاہ اور بطلیموس کی گواہی باہم ہم آہنگ ہے، اور عُزّیاہ اپنی بغاوت اور کوڑھ کے بعد گیارہ برس تک زندہ رہا؛ جبکہ بطلیموس نے مجموعی طور پر سترہ برس حکومت کی، اور یہی وہی برسوں کی تعداد ہے جو آیتِ گیارہ اور آیتِ پندرہ کی لڑائیوں کے درمیان پائی جاتی ہے۔ 250 سالہ نبوت، جو 457 ق م میں شروع ہوئی تھی، 207 ق م میں اُن دو لڑائیوں کے درمیان اختتام پذیر ہوئی؛ رافیہ کے دس برس بعد اور پانیوم سے سات برس پہلے۔ بطلیموس چہارم کی سلطنت 221 ق م میں شروع ہوئی، اور وہ 204 ق م میں مر گیا، پس بطلیموس کے سترہ برس وہی سلسلہ نہیں ہیں جو رافیہ سے پانیوم تک کے سترہ برس ہیں۔ نہ ہی یہ وہی سترہ برس ہیں جن کی نمائندگی 250 سالہ نبوت کے اختتام سے ہوتی ہے جو نیرو کے ساتھ 64 میں شروع ہو کر 313 میں ختم ہوتی ہے۔ 313 سے پہلے اتوار کے قانون تک، جو 321 میں نافذ ہوا، آٹھ برس بنتے ہیں، اور نو برس بعد 330 میں قسطنطین نے مملکت کو مشرق اور مغرب میں تقسیم کر دیا۔

In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.

در آینده‌ای بسیار نزدیک، پوتین و روسیه اوکراین را شکست خواهند داد و ردّ پای بطلمیوس و عزیا در تاریخی که آیهٔ دوازده نمایانگر آن است، شروع به تکرار خواهد کرد. آن دو شاهدِ کتاب‌مقدّسی، بحران نهایی پوتین را در قالب بحرانی میان کلیسا و دولت قرار می‌دهند. عصیان آنان در معبد اورشلیم آشکار شد؛ ازاین‌رو، معبد و دیانتِ عزیا به‌عنوان نقطهٔ ارجاعِ نبوی شناسانده می‌شود.

Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.

زیلنسکی، که معنای آن «سبز» است، عروسکِ خیمه‌شب‌بازیِ دیوان‌سالارانِ جهانی‌گرایِ اتحادیهٔ اروپا و سازمانِ مللِ متحد است؛ همانانی که دستورکارِ جهانی‌گرایانه‌شان به‌درستی با جنبشِ سیاسیِ سبز، که مادرِ زمین را می‌پرستد، بازنمایی می‌شود. برازنده است که زیلنسکی بازیگر بوده باشد، زیرا آشکارا دست‌نشاندهٔ قدرت‌های دیگر است، و معنای نام او، یعنی «سبز»، فلسفهٔ سیاسی‌ای را مشخص می‌کند که حرکاتِ او را بر صفحهٔ شطرنجِ تاریخِ بشر هدایت می‌کند. کیش و ماتِ زیلنسکی درست در آستانهٔ وقوع است.

In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.

در این تاریخ نهایی، شورشِ عُزّیا و بطلمیوس بار دیگر به صحنه خواهد آمد؛ اما بطلمیوس (پوتین) چهار سال پیش از نبرد پانیوم درگذشت، و آخرین حاکمِ پادشاهِ جنوب با کودکی پنج‌ساله به تصویر کشیده شده است که زیر دستِ رشته‌ای از نایبانِ فاسد و نالایق اداره می‌شود.

Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.

بطلیموس پنجم هنگامی که در سال ۲۰۴ ق.م. به تخت نشست، تنها حدود ۵ تا ۶ سال داشت (پس از مرگ مرموز پدرش)، و پادشاهی بطالسه در دوران سلطنت او به سبب سلسله‌ای از نیابت‌های نالایق یا فاسد فلج شده بود. نیابت آغازین از ۲۰۴ تا ۲۰۲ ق.م. برقرار بود، پس از آنکه مرگ بطلیموس چهارم پنهان نگاه داشته شد و مادرش آرسینوئه سوم به قتل رسید. محبوبان دربار، سوسیبیوس، که مدت‌ها در عهد بطلیموس چهارم وزیر بود، و آگاتوکلس، برادر آگاتوکله، معشوقهٔ بطلیموس چهارم، خود را نایبان سلطنت اعلام کردند. آنان وصیتی را جعل کردند یا ارائه دادند که بر اساس آن سرپرستان پادشاه تعیین می‌شدند، پادشاه خردسال را تحت مراقبت آگاتوکله و خانواده‌اش قرار دادند، و رقیبان بالقوه را تصفیه کردند. سوسیبیوس بخش عمدهٔ ادارهٔ آغازین کشور را بر عهده داشت.

A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.

تَحَوُّلٌ وَقَعَ نحوَ سنة 202 ق.م، حين أصبح أغاثوكليس الوصيَّ المهيمن، غيرَ أنه كان مبغوضًا على نطاقٍ واسع بسبب المجون وسوء الإدارة. وقد أدّت انتفاضةٌ شعبية في الإسكندرية إلى سحله الوحشي على يد غوغاء، مع موافقةٍ اسمية من الملك الصبي. وكان الوصيّان اللاحقان تليبوليموس، والي بيلوسيوم، ثم أريستومينيس. وبحلول وقت معركة بانيوم سنة 200 ق.م، كانت المملكة خاضعة لهذه السلسلة المتعاقبة من الأوصياء ومستشاري البلاط.

At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.

در نبرد پانیوم، نیروهای بطلمیوسی در میدان جنگ نه به رهبری خودِ بطلمیوس پنجم، بلکه به فرماندهی سپهسالار، اسکوپاسِ ایتولیایی، که فرمانده‌ای مزدور و منصوبِ نیابت سلطنت بود، هدایت می‌شدند. پادشاه جوان هیچ اختیار واقعی نداشت—تصمیم‌گیری‌ها، راهبرد نظامی، و ضعف کلی پادشاهی، همه از فلج‌شدگی نایبان سلطنت، شورش‌های داخلی (مانند قیام‌های بومیان مصر)، و دسیسه‌های درباری ناشی می‌شد. این بی‌ثباتی به آنتیوخوس سومِ کبیر امکان داد تا اسکوپاس را در پانیوم قاطعانه شکست دهد و کوله‌سوریه، از جمله یهودیه، را برای همیشه از سلطهٔ بطلمیوسیان خارج ساخته، به تصرف خود درآورد.

Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.

مورخان دربارهٔ احتمال این‌که مرگ بطلمیوس چهارم بر اثر مسمومیت بوده باشد بحث می‌کنند؛ امری که همچنین بخشی از گمانه‌زنی‌های تاریخی دربارهٔ ولادیمیر لنین، یوسف استالین، و نیز ملکهٔ جنوب، کلئوپاترا، به‌شمار می‌رود. پوتین در جنگ اوکراین پیروز می‌شود، اما سپس هلاکت او با میلش به برقراری همان رابطهٔ سلطه‌گرانه‌ای آغاز می‌گردد که اتحاد جماهیر شوروی پیش‌تر با کلیسای اوکراین داشت؛ رابطه‌ای که برداشته شدن آن در سال ۱۹۸۹ نماد پیروزی پادشاه شمال بر پادشاه جنوب بود.

The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.

اوکراین گهوارهٔ ارتدوکسیِ اسلاویِ شرقی است. تعمیدِ ولادیمیرِ کبیر در سال ۹۸۸ در کی‌یف روی داد. مسکو بعدها، پس از سقوط قسطنطنیه، عنوان «رومِ سوم» را برای خود ادعا کرد و خود را وارثِ برحق و پاسبانِ روحانیِ تمامیِ سرزمین‌های روس، از جمله اوکراین به‌مثابهٔ «قلمروِ قانونی» خود، معرفی نمود.

The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.

پاتریارخات مسکو همواره اوکراین را از لحاظ روحانی جدایی‌ناپذیر از روسیه دانسته است، با شعارِ «یک ملت، یک ایمان»؛ عبارتی که خود پوتین نیز بارها از آن استفاده کرده است. اوکراین، به‌ویژه از سال‌های ۲۰۱۴/۲۰۲۲ به این سو، نظارت مسکو را بیش از پیش نه مادریِ روحانیِ حقیقی، بلکه سلطه‌ای استعماری و امپریالیستی می‌بیند. تا فوریهٔ ۲۰۲۶، دو ساختار ارتدوکسیِ رقیب وجود دارد. یکی «کلیسای ارتدوکس اوکراین» است که از سال ۲۰۱۹ از پاتریارک جهان‌وطن، بارتولومیوِ قسطنطنیه، مستقل بوده است. در کی‌یف، کلیسای ارتدوکس اوکراین به‌عنوان کلیسای حقیقتاً ملی تلقی می‌شود.

Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.

توجّهوا أيها القرّاء بالحذر: إنّ الكنيسة الأرثوذكسية في أوكرانيا هي كنيسة تختلف عن الكنيسة الأرثوذكسية الأوكرانية. أمّا الكنيسة الأرثوذكسية الأوكرانية فهي مرتبطة بالكنيسة الأرثوذكسية الروسية، ولهذا السبب كان زيلينسكي يهاجمها. ويعارض الفاتيكان هجمات زيلينسكي الجارية بالفعل، غير أنّ تمرّد بوتين المذكور في الآية الثانية عشرة يأتي عقب انتصاره في رافيا، وما يزال أمرًا مستقبليًّا.

The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.

کلیسای ارتدکس اوکراین از لحاظ تاریخی با نهاد مسکو مرتبط بود. در پی تهاجم سال ۲۰۲۲، کلیسای ارتدکس اوکراین در ماه مه ۲۰۲۲ استقلال کامل خود را اعلام کرد، اما تحقیقات دولتی اوکراین (DESS) بارها استدلال کرده‌اند که این کلیسا از نظر قانونی و قانونیِ کلیسایی همچنان وابسته به مسکو باقی مانده است. اوکراین در اوت ۲۰۲۴ قانونی را تصویب کرد (که به امضای زلنسکی رسید) که هر نهاد دینیِ مرتبط با کلیسای ارتدکس روسیه («دولت متجاوز») را ممنوع می‌کند. به کلیسای ارتدکس اوکراین دستور داده شده است که پیوندهای خود را به‌طور کامل قطع کند، وگرنه با انحلال قضایی متروپولیتِ کی‌یفِ خود مواجه خواهد شد. تا اواخر ۲۰۲۵ و اوایل ۲۰۲۶، همچنان یورش‌ها، انتقال جماعت‌های محلی به کلیسای ارتدکس اوکراین (بیش از ۱٬۳۰۰ مورد از سال ۲۰۲۲)، دعاوی قضایی، و نیز هشدارهای کارشناسان سازمان ملل درباره نگرانی‌های مربوط به آزادی دینی در خصوص کلیسای ارتدکس اوکراین ادامه دارد.

The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.

واتیکان به‌طور علنی با هرگونه انحلال اجباریِ کلیسای ارتدوکس اوکراین مخالفت کرده است. روسیه و پوتین این امر را به‌منزلهٔ آزار و اذیت آشکارِ ارتدوکسیِ قانونی تصویر می‌کنند و حفاظت از «کلیساهای ارتدوکس روسی» را به‌صراحت به‌عنوان یکی از مطالبات خود در هرگونه مذاکرات صلح مطرح ساخته‌اند. تبلیغات روسیه به‌طور مداوم کلیسای ارتدوکس اوکراین و حملات دولت اوکراین علیه آن را به «نازیسم» پیوند می‌دهد و آن را بخشی از توجیه آنان برای «نازی‌زدایی» قلمداد می‌کند.

Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.

پوتین گستاخانه «به هیکل داخل خواهد شد» و در تلاشی برای آن‌که تمام ساختار کلیسایی اوکراین را بار دیگر تحت تابعیت مسکو درآورد، مدعی سلطهٔ کامل روحانی بر ارتدوکسی اوکراینی خواهد شد و خواهد خواست که او را به‌عنوان رهبر روحانیِ برحقِ جهان ارتدوکس روسی به رسمیت بشناسند.

This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.

این دقیقاً همتایِ ورودِ بطلمیوس به قُدسُ‌الاقداس است، در حالی که عُزّیا همان زلنسکی است که می‌کوشد بخور بسوزاند. شورشِ بطلمیوس در قُدسُ‌الاقداس بود و شورشِ عُزّیا در قُدس. پادشاهی جنوبی، سرمست از پیروزیِ «مرزی»، با پایان دادن به قدرتِ نیابتیِ نازیسم، و سپس پا فراتر نهادن به مکانی که تنها به قلمروِ دین تعلق دارد. سپس فروتنی‌ای ناگهانی و عنایتی الهی فرا خواهد رسید، و پوتین از صحنه ناپدید خواهد شد (چنان‌که بطلمیوس چهارم در ۲۰۴ پیش از میلاد درگذشت). پس از خلأ قدرتِ مرحله‌ای از «جانشینانِ ضعیف»، پادشاه شمال با نیرویی بیشتر بازمی‌گردد و در نبردِ مدرنِ پانیوم در آیه ۱۵ پیروز می‌شود.

## Seventeen

هفده

Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.

هفده سال سه بار در تاریخ رخ می‌نماید؛ جایی که نبردهای رافیا و پانیوم، سطر بر سطر، در هم می‌آمیزند. هفده سال از فرمان میلان، زمانی که تخت‌های شرقی و غربیِ امپراتوری از راه ازدواج به یکدیگر پیوند داده شدند، تا هنگامی که پادشاهی در سال 330 تقسیم شد و طلاق واقع گردید. آغاز و پایانِ این هفده سال، نشانه‌های راهِ دو دورهٔ نبویِ مرتبطِ دیگر هستند. با آغاز از نرون در سال 64، دوره‌ای از آزار مشخص می‌شود که در تاریخ قسطنطین کبیر به پایان رسید. گذار از دورهٔ آزارِ نرون به سازشی که قسطنطین نمایندهٔ آن بود، گذار از کلیسای اسمیرنا به کلیسای پرغامُس را مشخص می‌سازد. سال 313 و فرمان میلان پایان کلیسای اسمیرنا را مشخص می‌کنند، و پایان دورهٔ هفده‌ساله سال 330 است، که تحقق نبوت سیصدوشصت‌سالهٔ دانیال 11:24 بود.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> او به‌سلامت، حتی به حاصل‌خیزترین نواحیِ ولایت، داخل خواهد شد؛ و آنچه را که نه پدرانش کرده‌اند و نه پدرانِ پدرانش، به‌جا خواهد آورد؛ و غارت و یغما و اموال را در میان ایشان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، تدابیر خویش را نیز بر ضد دژهای استوار، تا مدتی، طرح خواهد کرد. دانیال ۱۱:۲۴

The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.

هفده سالِ آغازشده از ۳۱۳ و فرمان میلان، با تحقق یک نبوت آغاز می‌شود و با تحقق نبوتی دیگر پایان می‌یابد. نخستین تحقق نبوی که آغاز را مشخص می‌سازد، انتقال از کلیسای اسمیرنا به کلیسای پرغامس را معیّن می‌کند؛ و نبوتی که پایان آن هفده سال را مشخص می‌سازد، تقسیم روم به رومِ شرقی و رومِ غربی را معیّن می‌نماید. این هفده سال به‌وسیلهٔ تاریخ نبوی شناخته می‌شود، نه به‌واسطهٔ هیچ اعلامِ خاصِ هفده‌ساله‌ای. آلفایِ جداییِ کلیسای دوم از کلیسای سوم، با تقسیم امپراتوری به شرق و غرب در هنگام تحققِ نبوتِ زمانیِ ۳۶۰ ساله همسو بود. این دو نبوت، دوره‌ای هفده‌ساله را تثبیت می‌کنند، و لازم است که بر اساس شهادتِ دو یا سه شاهد به‌عنوان دوره‌ای نبویِ مشروع برقرار شوند؛ اگر هفده نمادی نبویِ معتبر باشد.

Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.

آن گواهان در دوره‌ای دیگر از ۲۵۰ سال وجود دارند که در سال ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد. در آن تاریخ، نبوت ۲۳۰۰ سالهٔ دانیال ۸:۱۴ آغاز گردید. سال ۴۵۷ پیش از میلاد یک نقطهٔ آغاز نبوی، و یک نشانهٔ راهِ نبویِ تثبیت‌شده است. امتداد دادن ۲۵۰ سال به آینده، شما را به سال ۲۰۷ پیش از میلاد می‌رساند، که تاریخِ میان نبردهای رافیا و پانیوم است. نبرد رافیا و پانیوم را نمی‌توان از یکدیگر جدا کرد، زیرا هر دو به‌وسیلهٔ آنتیوخوس کبیر انجام شدند. از نبرد رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد تا نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، هفده سال است. نبوت ۲۳۰۰ ساله در آغاز، تغییری در تدبیر را مشخص می‌سازد، آنگاه که فرمان سوم، حاکمیت ملی یهودا را اعاده کرد؛ و سپس در پایان نیز تغییری در تدبیر رخ داد، هنگامی که مسیح از مکان مقدس به قدس‌الاقداس منتقل شد. سال ۲۰۷ پیش از میلاد نمایانگر تغییرِ تدبیرِ سلطهٔ مصر بر یهودیه به تدبیرِ سلوکیِ فرمانروایی بر سرزمینِ جلال است. تدبیرِ سلطهٔ سلوکی بر سرزمینِ جلال، قیام مکابیان را در سال ۱۶۷ پیش از میلاد پدید آورد.

The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.

د نېرون د دورې ۲۵۰ کاله د کانسټانټین ستر په تاریخ سره پای ته رسېږي، او هغه ۲۵۰ کاله چې د دواړو جګړو ترمنځ بشپړېږي، د انتیوخوس ستر تاریخ دی. د رافیا په جګړه کې بطلیموس څلورم انتیوخوس ستر ته ماتې ورکړه، او بطلیموس اوولس کاله پاچاهي وکړه. دواړه ۲۵۰ کلنې دورې یوه څرګنده اوولس کلنه دوره لري. دواړه د داسې یوه واکمن په تاریخ پای ته رسېږي چې په «ستر» مشهور دی. دواړه ۲۵۰ کلنې دورې په یوه ټاکلي نبوي نښان کې پیلېږي، او دواړه هم په یوه ټاکلي نبوي نښان کې پای ته رسېږي.

The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.

ایالات متحده در ۴ ژوئیهٔ ۱۷۷۶ آغاز شد و ۲۵۰ سال بعد شما را به ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۶ می‌رساند؛ زمانی که دونالد ترامپ، که به‌عنوان کسی شناخته می‌شود که در پی آن است آمریکا را «عظیم» سازد، آن ۲۵۰ سال را جشن خواهد گرفت. سال ۲۰۲۶، همانند ۲۵۰ سالِ از ۴۵۷ پیش از میلاد، در میانهٔ تاریخِ نبردهای مدرنِ رافیا و پانیوم، که به‌عنوان جنگ اوکراین و جنگ جهانی سوم شناخته می‌شوند، به پایان می‌رسد. سلطنتِ یک پادشاه جنوبی، دورهٔ نخستین قانون یکشنبه، و دورهٔ از نبرد رافیا تا پانیوم، سه دورهٔ هفده‌ساله را فراهم می‌آورند که همگی با همان تاریخ نبوی مرتبط‌اند. سه دورهٔ ۲۵۰ ساله، همگی با هم در همان تاریخ‌های نبوی به نقطهٔ وصول می‌رسند. این سه دورهٔ ۲۵۰ ساله، سه خط از حقیقت نبوی را تثبیت می‌کنند، همراه با تاریخی مرتبط با دونالد ترامپ، که یا به‌صورت کنستانتین کبیر یا آنتیوخوس کبیر بازنمایی شده است.

The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.

سه خطِ ۲۵۰ساله، سه تصویر متفاوت اما مکمل از ایام آخر را ارائه می‌کنند. خط نرون، تاریخِ هفده‌سالهٔ مصالحه را مشخص می‌سازد که به‌طور کامل از ویژگی‌های نبویِ شکل‌گیریِ صورتِ وحش سخن می‌گوید.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> «خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که صورتِ وحش پیش از بسته شدنِ زمانِ آزمون پدید خواهد آمد؛ زیرا این همان آزمونِ عظیم برای قومِ خدا خواهد بود که به‌وسیلهٔ آن، سرنوشتِ ابدیِ ایشان تعیین خواهد شد. موضعِ شما چنان آشفته‌مجموعه‌ای از ناسازگاری‌هاست که جز اندکی، کسی فریب نخواهد خورد.»

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> «در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی عرضه شده است؛ [مکاشفه ۱۳:‏۱۱–۱۷، نقل‌قول شده].»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «این آزمونی است که قوم خدا باید پیش از مُهر شدن از آن بگذرند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او و امتناع از پذیرفتن سَبَّتی جعلی، وفاداری خود را به خدا ثابت کردند، زیر بیرق یهوه، خداوندْ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهر خدای زنده را دریافت خواهند کرد. و آنان که حقیقتِ دارای منشأ آسمانی را واگذارند و سَبَّتِ یکشنبه را بپذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد.» Manuscript Releases، جلد 15، ص. 15

The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.

تصویرِ وحش، کلیسا و دولت کے امتزاج کا نام ہے، جس میں کلیسا اس تعلق پر حاوی ہوتا ہے۔ قسطنطین کا یہ سمجھوتا کہ وہ بت‌پرستی کو مسیحیت کے ساتھ یکجا کرے، آخری ایام کے سمجھوتے کی کلاسیکی مثال ہے۔

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> «در جنبش‌هایی که اکنون در ایالات متحده در جریان است تا برای نهادها و رسوم کلیسا حمایت دولت را تأمین کنند، پروتستان‌ها در جای پای پاپ‌گرایان گام برمی‌دارند. بلکه بیش از این، آنان در را برای پاپیّت می‌گشایند تا در آمریکای پروتستان، برتری‌ای را که در جهان قدیم از دست داده است، باز یابد. و آنچه به این جنبش اهمیت بیشتری می‌بخشد، این واقعیت است که مقصود اصلیِ مورد نظر، تحمیل رعایت یکشنبه است—رسمی که منشأ آن روم بوده و آن را نشانه اقتدار خود می‌داند. این روحِ پاپیّت است—روحِ همرنگی با رسوم دنیوی، و حرمت نهادن به سنّت‌های بشری فراتر از احکام خدا—که در کلیساهای پروتستان نفوذ می‌کند و آنان را به انجام همان کارِ تعظیمِ یکشنبه سوق می‌دهد که پاپیّت پیش از ایشان انجام داده است.»

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> «اگر خواننده بخواهد عواملی را که در نبردی که به‌زودی فرا خواهد رسید به کار گرفته خواهند شد، دریابد، کافی است سرگذشت وسایلی را دنبال کند که روم در اعصار گذشته برای همان مقصود به کار برد. اگر بخواهد بداند که پاپ‌گرایان و پروتستان‌ها، در اتحاد با یکدیگر، با کسانی که تعالیم جزمی آنان را رد می‌کنند چگونه رفتار خواهند کرد، بگذارد روحی را ببیند که روم نسبت به سَبْت و مدافعان آن آشکار ساخت.»

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.

> «فرامین سلطنتی، شوراهای عمومی، و احکام کلیسایی که به‌وسیلهٔ قدرتِ دنیوی پشتیبانی می‌شدند، مراحلی بودند که بدان‌وسیله این عیدِ بت‌پرستانه در جهانِ مسیحی به مقامِ حرمت دست یافت. نخستین اقدامِ عمومی برای الزامِ رعایتِ یکشنبه، قانونی بود که به‌وسیلهٔ کنستانتین وضع شد. (A.D. 321) این فرمان از شهرنشینان می‌خواست که در «روزِ محترمِ خورشید» استراحت کنند، اما به روستاییان اجازه می‌داد که به فعالیت‌های کشاورزیِ خود ادامه دهند. هرچند این قانون در واقع ماهیتی بت‌پرستانه داشت، امپراتور پس از پذیرشِ اسمیِ مسیحیت آن را به اجرا گذاشت.» The Great Controversy, 574.

The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.

روندِ مصالحه‌ای که به قانون یکشنبه انجامید، و بار دیگر نیز به قانون یکشنبه خواهد انجامید، با دورهٔ هفده‌سالهٔ 313 تا 330 بازنمایی شده است، که در آن نخستین قانون یکشنبه در سال 321 به‌عنوان نقطهٔ میانی این تاریخ قرار دارد. در آغاز، پیوندی میان شرق و غرب بود، و در پایان، جداییِ شرق و غرب. نخستین قانون یکشنبه، نشانهٔ میانیِ نمایانگرِ طغیان است، همان‌گونه که حرف سیزدهمِ الفبای عبری، هنگامی که حرف نخست پیش از آن و حرف بیست‌ودوم و آخر پس از آن قرار گیرد، واژهٔ عبریِ «حقیقت» را تشکیل می‌دهد. ازدواج در آغاز و طلاق در پایان، حرف آلفا را در هماهنگی با حرف اُمگا مشخص می‌سازد. دورهٔ دویست‌وپنجاه‌ساله‌ای که با نرون آغاز شد، امضای مسیح را بر خود دارد، و به موضوعی از حقیقت حاضر در ایام آخر اشاره می‌کند.

The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.

د ۲۵۰ کلنې دورې، چې له ۴۵۷ ق.م. څخه پیلېږي، ټینګار پر هغه دولت‌دارۍ دی چې د انطیوخوسِ اعظم له خوا استازیتوب کېږي، ځکه هغه د رافیا څخه تر پانیوم پورې د اوولس کلنې دورې په منځ کې ولاړ دی. موږ دا د دولت‌دارۍ په توګه درک کوو، ځکه په ۴۵۷ ق.م. کې د ۲۳۰۰ کلونو یوه نبوت هم پیل شو. دغه ۲۳۰۰ کاله د نبوت هغه داخلي کرښه ده چې د خدای د فدیې کار ته اشاره کوي، او دا د کلیسایي حاکمیت له یوه سمبول سره سمون خوري. د هغې ۲۵۰ کلنې دورې پر خلاف چې له نیرون څخه پیل شوې وه، هغه دوره چې په ۴۵۷ ق.م. کې پیلېږي، د امریکا د وروستي ولسمشر سیاسي رول ته متوجه ده، هغه چې هڅه کوي امریکا او بیا نړۍ عظیمه کړي، په داسې حال کې چې د زر کلنې سولې د زرین عصر هغه ناسم کاتولیک مفهوم ته وده ورکوي.

The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.

۲۵۰ سالِ ایالات متحده، که همان وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزدهم است، پایانِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس را مشخص می‌سازد؛ پادشاهی‌ای که همان‌جا که آغاز شد، یعنی در میانهٔ جنگ، به پایان می‌رسد. پیروزمندانِ تاریخ، ثبتِ تاریخیِ حفظ‌شده را تعریف می‌کنند. دموکرات‌های جهانی‌گرا که اژدها به آنان قدرت می‌بخشد، هرج‌ومرجِ کنونی را یک انقلاب می‌دانند؛ و جمهوری‌خواهانِ پُرحرف و بی‌عمل، این تاریخِ جاری را یک جنگ داخلی می‌بینند. دموکرات‌ها نمایندگانِ اژدهایِ نبوتِ کتاب‌مقدس‌اند، و جمهوری‌خواهان به‌صورتِ پروتستان‌های مرتد به تصویر کشیده می‌شوند، یا به تعبیرِ یوحنا در مکاشفهٔ شانزدهم، آنان نبیِ کاذب هستند. ایالات متحده با جنگی انقلابی آغاز شد و با جنگی انقلابی پایان می‌یابد. حزبِ جمهوری‌خواه با یک جنگ داخلی آغاز شد و با یک جنگ داخلی پایان می‌پذیرد. جمهوری‌خواهان آن جنگ داخلی را می‌بینند که دموکرات‌ها آن را انقلاب می‌نامند.

Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.

ترامپ، به‌عنوان آخرین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه، ویژگی‌های نبویِ نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه را داراست؛ همان که در تاریخِ ظاهریِ جنگ داخلی پدیدار شد. جنگ داخلیِ ظاهریِ لینکلن همچنین تاریخِ درونیِ نبوتِ اشعیا در فصل هفتم، آیهٔ هشتم بود که در سال ۱۸۶۳، یعنی درست در همان سالِ اعلامیهٔ آزادی بردگان، به پایان رسید. تمایز میان این دو حزب، اصلی نبوی، اساسی و بنیادین است. این تمایز با قابیل و هابیل آغاز شد؛ کسانی که در زمان مسیح، به‌وسیلهٔ صدوقیان و فریسیان، یعنی دو طبقه از قابیل که می‌بایست یک هابیل را به قتل برسانند، نمود یافتند.

The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.

فریسیان و صدوقیان نمایندهٔ کسانی هستند که به مصلوب ساختن مسیحِ خود رضایت دادند؛ به دلایل گوناگون، اما با این همه، رضایت—همان رضایت. فریسیان ادعا می‌کردند که شریعت را پاس می‌دارند، اما چنین نمی‌کردند؛ همان‌گونه که جمهوری‌خواهان. فریسیان ادعا می‌کردند که از شریعتِ اصیلِ الهی حمایت می‌کنند، اما شریعت را از خلال منطقِ متعصبانهٔ خود تفسیر می‌کردند. آن شریعتِ اصیل برای فریسیان، برای جمهوری‌خواهان همان قانون اساسی است؛ همان قانون اساسی‌ای که مدعیِ حمایت از آن‌اند، اما نیستند. صدوقیان قدرت خدا را انکار می‌کردند، و با آنکه فرقه‌ای کوچک‌تر از فریسیان بودند، در روزگار مسیح بر چشم‌انداز دینی و سیاسی یهودیه تسلط داشتند. دموکرات‌ها نیز فرقه‌ای کوچک‌تر از جمهوری‌خواهان‌اند، آن‌قدر کوچک که برای ماندن در قدرت ناگزیر از تقلب‌اند، اما در قدرت باقی می‌مانند؛ زیرا مخالفان ایشان که مدعیِ پاسداری از عدالتِ برابر برای همگان‌اند، هیچ کاری برای اجرای اصول همان قانونی که ادعای حمایت از آن را دارند، انجام نمی‌دهند.

There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.

در زیر آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست، و دو حزب سیاسی در ایالات متحده همان‌قدر بخشی از صحنهٔ نبوی هستند که فریسیان و صدوقیان بودند. البته موازات‌های بسیار دیگری نیز در امتداد این خط نبوی وجود دارد، اما تنها هنگامی که رابطهٔ نبویِ آن دو قدرت ناپاک را ببینید—که با آنکه خصم یکدیگرند، بر ضد قداست متحد می‌شوند—آنگاه بطلمیوس و عُزّیا را در پرتو درست خواهید دید. هر دو پادشاه جنوبی کوشیدند در همان هیکل قربانی تقدیم کنند، اما بطلمیوس، از مصر، نمایندهٔ قدرتی اژدهاگونه است—دموکرات‌ها. عُزّیا، به‌عنوان پادشاه یهودا، رهبرِ سرزمینِ جلال است، که همان پروتستانتیسمِ مرتد، یا نبیِ کاذب است—جمهوری‌خواهان.

The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.

اژدها و نبیِ کاذب به‌طور کلاسیک در کوه کرمل بازنمایی شده است. بر آن کوه، اخاب نمایندهٔ اژدها بود، و انبیای بعل و عشتاروتِ ایزابل نمایندهٔ انبیای کاذبی بودند که در برابر ایلیا ایستادند. آن وحشی که ایزابل باشد، همچنان در پشت صحنه، در سامره، قرار داشت. اتحاد اژدها با نبیِ کاذب نیز در اتحاد رومِ بت‌پرست و یهودیان بر صلیب نمایان شد، همان‌گونه که اتحاد دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در قانون یکشنبه نیز چنین خواهد بود. عناصر یک قدرتِ متحد، در دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در درون شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین بازنمایی شده‌اند. آن دو قدرتِ سیاسیِ ناپاک به‌وسیلهٔ قائن نمایانده می‌شوند، و نسل هابیل نیز دارای تقسیمی دوگانه است.

Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.

ابیل کی نسل، جو قائن کی خارجی نسل کے مقابلے میں داخلی نسل ہے، اور جس کی نمائندگی کنواریوں کی دو جماعتیں کرتی ہیں۔ زمینی حیوان کے پروٹسٹنٹ سینگ، یعنی ریاستہائے متحدہ، کی پیش رفت کی نمائندگی مذہبی تطہیرات کے ایک سلسلے سے کی گئی ہے، جس کا آغاز 1798 میں سردیس کی کلیسیا سے ہوتا ہے، جب ریاستہائے متحدہ بائبلی نبوت کی چھٹی مملکت بنی۔ سردیس ایک ایسی کلیسیا تھی جس کا یہ نام تھا کہ وہ زندہ ہے، مگر وہ مردہ تھی۔ 1798 تک وہ پروٹسٹنٹ فرقے جو پاپائی کلیسیا سے الگ ہوئے تھے، پہلے ہی روم کی طرف واپس لوٹ رہے تھے۔ مسیحیوں کو سب سے پہلے انطاکیہ میں مسیحی کہا گیا۔

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> «در انطاکیه بود که شاگردان نخستین بار مسیحی نامیده شدند. این نام به ایشان داده شد، زیرا مسیح محور اصلی موعظه، تعلیم و گفت‌وگوی آنان بود. پیوسته وقایعی را بازمی‌گفتند که در ایام خدمت زمینی او رخ داده بود، آنگاه که شاگردانش از حضور شخصی او برکت یافته بودند. بی‌خستگی بر تعالیم او و معجزات شفابخشش درنگ می‌کردند. با لبانی لرزان و چشمانی اشک‌آلود، از جانکاهی او در باغ، از خیانت به او، محاکمه و اعدامش، از بردباری و فروتنی‌ای که با آن اهانت و شکنجه‌ای را که دشمنانش بر او روا داشته بودند تحمل کرده بود، و از ترحم الهی‌گونه‌ای که با آن برای آزاردهندگان خود دعا کرده بود، سخن می‌گفتند. قیام و صعود او، و کار او در آسمان به‌عنوان شفیع برای انسانِ سقوط‌کرده، از موضوعاتی بود که با شادمانی بر آنها درنگ می‌کردند. به‌راستی، امّت‌ها حق داشتند ایشان را مسیحی بنامند، زیرا مسیح را موعظه می‌کردند و دعاهای خود را به‌واسطهٔ او به خدا تقدیم می‌نمودند.»

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> «این خدا بود که نامِ مسیحی را به آنان عطا کرد. این نامی شاهانه است که به همهٔ کسانی داده می‌شود که خود را به مسیح پیوند می‌دهند. یعقوب بعدتر دربارهٔ همین نام نوشت: “آیا دولتمندان بر شما ستم نمی‌کنند و شما را به محکمه‌ها نمی‌کشانند؟ آیا ایشان بر آن نامِ شریف که بر شما نهاده شده است کفر نمی‌گویند؟” یعقوب ۲:‏۶، ۷. و پطرس اعلام کرد: “اگر کسی به عنوانِ مسیحی رنج می‌برد، شرمنده نشود، بلکه خدا را از این جهت تمجید کند.” “اگر به سببِ نامِ مسیح شما را ملامت کنند، خوشا به حال شما، زیرا روحِ جلال و روحِ خدا بر شما قرار دارد.” ۱ پطرس ۴:‏۱۶، ۱۴.» اعمال رسولان، ۱۵۷.

The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.

کلیسای اِفِسُس نامِ مسیحی را دریافت کرد که به کلیسای آزار‌دیدهٔ اِسمیرنا انجامید، و پس از آن در تاریخِ پرغامُس، کلیسای مصالحه پدیدار شد. هنگامی که پاپیّت بر تخت نشست، جدایی‌ای رخ داد که کلیسای راستینِ خدا را به‌عنوان کلیسا در بیابان مشخص ساخت. کلیسای روم، طیاتیرا بود. در پایانِ بیابانِ هزار و دویست و شصت ساله، کلیسای پروتستانتیسم برخاست، و از آن نقطه به بعد، شاخِ پروتستان به‌وسیلهٔ سلسله‌ای الهی از آزمون‌ها و پالایش‌ها به تصویر کشیده می‌شود.

Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…

پروتستانتیسم زمانی آغاز شد که مارتین لوتر در سال 1517 نود و پنج تز خود را بر درِ کلیسا میخکوب کرد، و «23» سال بعد، در 1540، فرقهٔ یسوعیان آغاز شد. در سال 2013، نود و پنجمین و آخرین ارائهٔ «جداول حبقوق» بر در کوبیده شد، و در 13 مارس 2013، نخستین پاپ یسوعی به مقام خود منصوب گردید. مارتین لوتر نیز در همان تاریخ به‌وسیلهٔ پاپ لئوی دهم تکفیر شد. خود دانید…

In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.

در سال ۱۷۹۸، کلیسای ساردِس مدّعی بود که نام «پروتستان» را حفظ کرده است، اما با بازگشت به روم، از پیش در نگاه‌داشتن نام خود کوتاهی می‌کرد. هنگامی که ادونتیسمِ میلری در سال ۱۸۴۴ مشعل پروتستانیسم را به دست گرفت، آنان نکوهشی بودند علیه یربعام، نخستین پادشاه اسرائیل؛ قومی که خویشاوندان خونیِ سبطِ یهودا بودند، همان‌جا که خدا هیکل خود را قرار داده بود. یربعام نظامی جعلی برپا کرد، مبتنی بر دینی که نمایندهٔ بندگیِ پیشینِ قوم او بود. او شورشِ بنیادینِ هارون را، یعنی برپا کردن تمثالِ حیوانی، با تمام دلالت‌های نبویِ مرتبط با آن روایت، تکرار کرد. اما ادونتیسمِ میلری در آیین تدشین خود، بی‌میلیِ او را نسبت به ادامهٔ هدایتِ پرستشِ راستین به سوی مقدسی که خدا در آن ساکن است، مورد نکوهش قرار داد. یربعام می‌خواست کانون پرستش در بیت‌ئیل و دان باشد، که نمایانگر کسانی از ساردِس در سال ۱۸۴۴ بودند که از پیرویِ مسیح به درونِ قدس‌الاقداس سر باز زدند.

Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.

ادونتیسمِ میلری برگزید که به دینِ روم بازگردد، و همان استدلال‌های دقیقاً تعلیمیِ کسانی را برگرفت که به سبب ردّ پیامِ میلر، به‌عنوان انبیای کاذب برملا شده بودند؛ و آنان را به‌منزلهٔ استادانِ الهیاتیِ خود اختیار کرد تا ردّ خویش نسبت به پیامِ نبویِ «هفت زمان» را توجیه کند. ادونتیسمِ میلری، همچون آن نبیِ نافرمان، به‌جای پیروی از هدایتِ خدا، راهِ خود را برگزید. راهی که جاهلان در تمامیِ آزمون‌ها و پالایش‌های باکره‌گانِ حکیم و جاهل از زمانِ اصلاحاتِ پروتستانی به این‌سو در تاریخِ نبوی برمی‌گزینند، همان راهی است که به پرستشِ سرزمینی بازمی‌گردد که از آن رهانیده شده بودید؛ و چنان‌که می‌گویند: «همهٔ راه‌ها به روم ختم می‌شود.» همهٔ راه‌ها، جز راه‌های کهنِ ارمیا.

The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.

اصلاحِ پروٹسٹنٹ کی پیشگی تمثیل موسیٰ کے مصر واپسی میں پائی جاتی تھی تاکہ وہ خدا کے لوگوں کو موعودہ سرزمین میں لے جائے۔ غلامی کی سرزمین سے نکل آنے کے بعد خدا کا مقصد یہ تھا کہ وہ اپنی برگزیدہ قوم کو اپنی شریعت عطا کرے۔ موسیٰ اور اصلاحِ پروٹسٹنٹ کی سطر میں، نجات کے فوراً بعد بغاوت ظاہر ہوئی۔ خدا نے سردیس کو آزمایا، یعنی ایک ایسی قوم کو جو دعویٰ کرتی تھی کہ اس کا نام زندہ ہے، مگر ولیم ملر کے پیغام کے زمانے تک وہ مُردہ تھی۔ 1844 میں دو تطہیریاں واقع ہوئیں؛ پہلی سردیس کی کلیسیا کی تطہیر تھی، جو اپنے آپ کو پروٹسٹنٹ کہتی تھی، مگر ثابت ہوا کہ وہ مُردہ تھی؛ اور پھر اسی سال ملرائیوں کی تطہیر ہوئی، جو دس کنواریوں کی تمثیل کی تکمیل میں تھی۔

The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.

دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان نمایانگر دو طبقهٔ سیاسی هستند که با هم شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمینیِ مکاشفهٔ سیزدهم را تشکیل می‌دهند. باکره‌های حکیم و جاهل دو طبقهٔ مذهبی هستند که با هم شاخِ پروتستانِ وحشِ زمینی را تشکیل می‌دهند. باکره‌های حکیم نخستین نامی را که در انطاکیه داده شد، دارا هستند. باکره‌های حکیم مسیحیان‌اند، اما همچنین فیلادلفیاییانی هستند که وعدهٔ دریافتِ نامی را دارند.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> او که غالب آید، او را ستونی در هیکل خدای خود خواهم ساخت، و دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و بر او نام خدای خود را خواهم نوشت، و نام شهر خدای خود را که اورشلیمِ جدید است، که از آسمان از جانب خدای من نازل می‌شود؛ و نام جدید خود را نیز بر او خواهم نوشت. مکاشفه ۳:۱۲

The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.

پہلی بار خدا نے اپنے لوگوں کو انطاکیہ میں مسیحی نام دیا، اور وہ تاریخ جس میں ایک لاکھ چوالیس ہزار کی لاودیکیائی تحریک بدل کر ایک لاکھ چوالیس ہزار کی فیلادلفیائی تحریک بن جاتی ہے، وہی انطیوکسِ اعظم کی تاریخ بھی ہے، جس کے نام پر شہرِ انطاکیہ کا نام رکھا گیا، اور جو رافیہ اور پانیئم کی لڑائیوں کے درمیان ڈھائی سو سالہ مدت کے اختتام پر ممثل کیا گیا ہے۔

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles