Article

# What is Truth? - Number One

حق ڇا آهي؟ — نمبر هڪ

The Framework of Truth: Revelation, Prophetic Parallels, and the Alpha and Omega

د حقيقت چوکاټ: وحي، نبوي موازي‌والي، او الفا او اوميګا

Author

Jeff Pippenger

Published

August 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Before we address the subject of what is truth, we note that we have begun this study with the first three verses of Revelation chapter one, and thereafter added an article about Elijah. A few purposes of these studies are to identify the role of the United States in prophecy, to open up the message of the Revelation of Jesus Christ, to recognize the role of prophets as symbols of God’s people, and to consider the implications of what it means that Jesus is the Alpha. We illustrated that the first three verses of Revelation agree and align with the last verses of Revelation, and in both cases at the beginning and the end, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last.

پیش از آن‌که به موضوعِ «حقیقت چیست» بپردازیم، یادآور می‌شویم که این مطالعه را با سه آیهٔ نخستِ بابِ اولِ مکاشفه آغاز کرده‌ایم، و پس از آن مقاله‌ای دربارهٔ ایلیا افزوده‌ایم. چند تن از مقاصدِ این مطالعات عبارت‌اند از: شناساییِ نقشِ ایالات متحده در نبوت؛ گشودنِ پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح؛ بازشناختنِ نقشِ انبیا به‌عنوانِ نمادهای قومِ خدا؛ و تأمل در لوازمِ این معنا که عیسی الفا است. نشان دادیم که سه آیهٔ نخستِ مکاشفه با آیاتِ پایانیِ مکاشفه موافقت و هم‌سویی دارند، و در هر دو مورد، هم در آغاز و هم در پایان، عیسی خود را الفا و اُمگا، آغاز و انجام، اول و آخر معرفی می‌کند.

We used a brief discussion of Elijah in the second study in order to demonstrate that the opening verses of the Bible agree with the closing verses of both the Old and New Testaments, and further that the opening verses of the New Testament also agree with the beginning or ending of any way you wish to consider the Bible, either as a whole or as two Testaments.

ہم نے دوسری مطالعہ میں ایلیاہ پر ایک مختصر بحث اس لیے استعمال کی کہ یہ ظاہر کریں کہ بائبل کی ابتدائی آیات عہدِ عتیق اور عہدِ جدید دونوں کی اختتامی آیات کے ساتھ ہم آہنگ ہیں، اور مزید یہ کہ عہدِ جدید کی ابتدائی آیات بھی، خواہ آپ بائبل کو جس زاویے سے دیکھنا چاہیں—بطورِ مجموعی ایک واحد کتاب، یا دو عہدناموں کی صورت میں—اس کی ابتدا یا انتہا، دونوں کے ساتھ مطابقت رکھتی ہیں۔

Another point we are seeking to develop is the understanding that Divinity has worked to slowly reveal the godhead throughout history. This is why we have noted that as time proceeds in the biblical theme of covenant history, that God, step-by-step revealed more-and-more of His character through the symbolism of His various names. The Almighty God spoke to Abraham, and the same God spoke to Moses, but informed Moses that from then onward his name was to be known as Jehovah. Then when Christ came, He introduced Himself with a name that was unknown in the Old Testament, other than one expression of that name by a Babylonian in chapter three of Daniel. Not only did Jesus identify that He was the only-begotten of the Father, but He also in that particular covenant history identified Himself as the Son of Man. God also gave Millerite Adventism a name when He entered into covenant with the beginning of Adventism.

نکتهٔ دیگری که در پیِ بسط آن هستیم، این فهم است که الوهیت در طول تاریخ عمل کرده است تا ذاتِ خداوندی را به‌تدریج آشکار سازد. از همین رو اشاره کرده‌ایم که هرچه زمان در چارچوبِ مضمونِ کتاب‌مقدسیِ تاریخِ عهد پیش می‌رود، خدا گام‌به‌گام از طریقِ نمادپردازیِ نام‌های گوناگونِ خویش، هرچه بیشتر از سیرتِ خود را مکشوف ساخته است. خدای قادر مطلق با ابراهیم سخن گفت، و همان خدا با موسی نیز سخن گفت، اما به موسی اعلام کرد که از آن پس نام او باید یَهُوَه شناخته شود. سپس هنگامی که مسیح آمد، خود را با نامی معرفی کرد که در عهد عتیق ناشناخته بود، مگر یک کاربرد از آن نام از زبانِ یک بابلی در فصلِ سومِ دانیال. عیسی نه‌تنها مشخص ساخت که یگانه‌زادهٔ پدر است، بلکه همچنین در آن تاریخِ خاصِ عهد، خود را پسرِ انسان نیز معرفی نمود. خدا همچنین هنگامی که با آغازِ ادونتیسمِ میلری واردِ عهد شد، به ادونتیسمِ میلری نیز نامی عطا کرد.

> “At this time, when we are so near the end, shall we become so like the world in practice that men may look in vain to find God’s denominated people? Shall any man sell our peculiar characteristics as God’s chosen people for any advantage the world has to give? Shall the favor of those who transgress the law of God be looked upon as of great value? Shall those whom the Lord has named His people suppose that there is any power higher than the great I AM? Shall we endeavor to blot out the distinguishing points of faith that have made us Seventh-day Adventists?” Evangelism, 121.

> «در این زمان، هنگامی که ما تا این اندازه به پایان نزدیک شده‌ایم، آیا در عمل چنان همانند جهان خواهیم شد که مردم بیهوده در جست‌وجوی قومِ نامدارِ خدا باشند؟ آیا کسی باید ویژگی‌های خاص ما را به‌عنوان قوم برگزیدهٔ خدا در برابر هر امتیازی که جهان می‌تواند بدهد، بفروشد؟ آیا رضایتِ کسانی که شریعت خدا را تعدّی می‌کنند، باید دارای ارزشی عظیم شمرده شود؟ آیا آنان که خداوند ایشان را قومِ خود نامیده است، گمان خواهند کرد که قدرتی برتر از «هستم آن‌که هستم» وجود دارد؟ آیا خواهیم کوشید نشانه‌های متمایزکنندهٔ ایمان را که ما را ادونتیست‌های روز هفتم ساخته است، محو کنیم؟» بشارت، 121.

The name given to Seventh-day Adventists was given by the Lord, and Sister White often refers to Adventists as God’s denominated people. “Denominated” means to be named. The only two churches that Sister White identifies as God’s denominated people is ancient Israel and modern Israel.

آن نامی که به ادونتیست‌های روز هفتم داده شد، از جانب خداوند داده شد، و خواهر وایت بارها ادونتیست‌ها را به‌عنوان قومِ نامیده‌شدهٔ خدا یاد می‌کند. «نامیده‌شده» یعنی دارای نام بودن. تنها دو کلیسایی که خواهر وایت آنان را به‌عنوان قومِ نامیده‌شدهٔ خدا معرفی می‌کند، اسرائیلِ باستان و اسرائیلِ جدید هستند.

Therefore, as we proceed in our study of the book of Revelation, I am suggesting that the “new name” that is revealed to the Philadelphians, who are also represented as the one hundred and forty-four thousand is a large part of the prophetic secret that is unsealed just before probation closes.

لہٰذا، جب ہم مکاشفہ کی کتاب کے اپنے مطالعہ میں آگے بڑھتے ہیں، تو میں یہ تجویز کر رہا ہوں کہ وہ ”نیا نام“ جو اہلِ فلاڈیلفیہ پر ظاہر کیا جاتا ہے، اور جو ایک لاکھ چوالیس ہزار کے طور پر بھی پیش کیے گئے ہیں، اُس نبوتی راز کا ایک بڑا حصہ ہے جو مہلتِ آزمائش کے بند ہونے سے عین پہلے کھولا جاتا ہے۔

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> کسی را که غالب آید، او را ستونی در هیکل خدای خود خواهم ساخت، و او دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای خود و نام شهر خدای خود را که اورشلیمِ جدید است و از آسمان از جانب خدای من نازل می‌شود، بر او خواهم نوشت؛ و نام جدید خود را نیز بر او خواهم نوشت. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۲، ۱۳

The last message of warning is the message of the Revelation of Jesus Christ and it is a revelation of His character.

آخرین پیامِ هشدار، پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است، و این مکاشفه‌ای از شخصیت اوست.

> “Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415, 416.

> «آنانی که در انتظار آمدن داماد هستند، باید به مردم بگویند: “اینک خدای شما.” آخرین پرتوهای نور رحمت، آخرین پیام رحمتی که باید به جهان داده شود، مکاشفه‌ای از منشِ محبت‌آمیزِ اوست. فرزندان خدا باید جلال او را ظاهر سازند. آنان باید در زندگی و منشِ خویش آشکار کنند که فیض خدا برای ایشان چه کرده است.» درس‌های تمثیلی مسیح، صص. ۴۱۵، ۴۱۶.

We have much more to put into the record concerning Jesus as the Word, but we will now take up the word ‘truth.’ The understanding of the “truth” and also the word “truth” and also the letters employed to form “a word of truth” is an understanding of the character of Christ.

ما در باب عیسی به‌عنوان «کلمه» مطالب بسیار بیشتری برای ثبت در اختیار داریم، اما اکنون به واژهٔ «حقیقت» خواهیم پرداخت. فهمِ «حقیقت» و نیز خودِ واژهٔ «حقیقت»، و نیز حروفی که برای ساختنِ «کلامِ حقیقت» به‌کار رفته‌اند، درکی از شخصیت مسیح است.

> Pilate therefore said unto him, Art thou a king then? Jesus answered, Thou sayest that I am a king. To this end was I born, and for this cause came I into the world, that I should bear witness unto the truth. Everyone that is of the truth heareth my voice. Pilate saith unto him, What is truth? And when he had said this, he went out again unto the Jews, and saith unto them, I find in him no fault at all. John 18:37, 38.

> پس پیلاطس به او گفت: «پس تو پادشاهی؟» عیسی پاسخ داد: «تو می‌گویی که من پادشاهم. برای همین زاده شدم، و برای همین به جهان آمدم تا بر حقیقت شهادت دهم. هر که از حقیقت است، آواز مرا می‌شنود.» پیلاطس به او گفت: «حقیقت چیست؟» و چون این را گفت، باز نزد یهودیان بیرون رفت و به ایشان گفت: «من در او هیچ تقصیری نمی‌یابم.» یوحنا ۱۸:‏۳۷، ۳۸

The Greek word translated as “truth” in the verse is taken from a Hebrew word, that is also a letter and even a number. The first letter of the Hebrew alphabet is ‘aleph.’ In fact, the first two letters of the Hebrew alphabet are “aleph” and “beth,” and they are very similar to the first two letters in Greek which are alpha and beta. Together they form the root for the word “alphabet.” The word “alpha” (from the Hebrew letter aleph) therefore is used as a letter, a word, a number and also as one of the many names of Jesus.

یونانی واژه‌ای که در این آیه «حقیقت» ترجمه شده است، از واژه‌ای عبری گرفته شده که هم‌زمان یک حرف و حتی یک عدد نیز هست. نخستین حرف الفبای عبری «آلِف» است. در واقع، دو حرف نخست الفبای عبری «آلِف» و «بِیت» هستند، و این دو بسیار شبیه به دو حرف نخست در یونانی‌اند که آلفا و بتا هستند. این دو با هم ریشهٔ واژهٔ «الفبا» را تشکیل می‌دهند. بنابراین، واژهٔ «آلفا» (برگرفته از حرف عبری آلِف) هم به‌عنوان یک حرف، یک واژه، یک عدد، و نیز به‌عنوان یکی از نام‌های بسیار عیسی به‌کار می‌رود.

When Pilate asked the question, “What is truth?” Jesus had already told him that the reason that He “came into the world,” and also that the reason He was “born” was to bear witness to the “truth.” He added that “everyone that is of the truth heareth” His voice.

जब पिलातुस ने यह प्रश्न किया, “सत्य क्या है?” तब यीशु उससे पहले ही कह चुके थे कि जिस कारण वह “जगत में आया,” और यह भी कि जिस कारण वह “जन्मा,” वह “सत्य” की गवाही देने के लिये था। उसने यह भी जोड़ा कि “जो कोई सत्य का है, वह” उसकी वाणी सुनता है।

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> مبارک ہے وہ جو پڑھتا ہے، اور وہ جو اس نبوت کے کلام کو سنتے ہیں، اور ان باتوں پر عمل کرتے ہیں جو اس میں لکھی ہوئی ہیں؛ کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ مکاشفہ 1:3۔

TRUTH: G225—From G227; truth: – true, X truly, truth, verity. G227—From G1 (as a negative particle) and G2990; true (as not concealing): – true, truly, truth. G1; Α. Of Hebrew origin; the first letter of the alphabet: figuratively only (from its use as a numeral) the first. Alpha.

حقیقت: G225—از G227؛ حقیقت: — راست، به‌راستی، حقیقت، صدق. G227—از G1 (به‌عنوانِ حرفِ نفی) و G2990؛ راستین (به‌معنایِ پنهان‌نکردن): — راست، به‌راستی، حقیقت. G1؛ Α. با منشأ عبری؛ نخستین حرفِ الفبا: تنها به‌طورِ مجازی (از کاربرد آن به‌عنوانِ عدد) اوّل. آلفا.

> Jesus saith unto him, I am the way, the truth, and the life: no man cometh unto the Father, but by me. John 14:6.

> عیسیٰ نے اُس سے فرمایا، میں راستہ، حق اور زندگی ہوں؛ کوئی شخص باپ کے پاس نہیں آتا مگر میرے وسیلہ سے۔ یوحنا 14:6۔

When Jesus said “I am… the truth.” He was saying He was a letter, a number and a word for the letter alpha, and the word alpha, and the number alpha are all “truth.” In the book of Daniel, Christ revealed Himself as the wonderful numberer which is the definition of the Hebrew word “Palmoni,” which is translated as “the certain saint which spake,” in Daniel eight.

هنگامی که عیسی فرمود: «من… راستی هستم»، می‌گفت که او یک حرف، یک عدد، و یک واژه برای حرف آلفا است؛ و واژهٔ آلفا، و عددِ آلفا، همگی «راستی» هستند. در کتاب دانیال، مسیح خویشتن را به‌عنوان آن شمارندهٔ شگفت آشکار ساخت، که تعریف واژهٔ عبریِ «Palmoni» است؛ واژه‌ای که در دانیال هشت به «آن قدوسِ معیّن که سخن می‌گفت» ترجمه شده است.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> پھر میں نے ایک قدوس کو کلام کرتے سنا، اور ایک دوسرے قدوس نے اُس مخصوص قدوس سے جو کلام کر رہا تھا، کہا: یہ رویا کب تک رہے گی جو دائمی قربانی، اور ویرانی لانے والی سرکشی، اور مقدِس اور لشکر دونوں کے پامال کیے جانے کے بارے میں ہے؟ اور اُس نے مجھ سے کہا: دو ہزار تین سو دنوں تک؛ پھر مقدِس پاک کیا جائے گا۔ دانی ایل 8:13، 14۔

That “certain saint” in verse thirteen is “Palmoni”— the wonderful numberer, or the numberer of secrets. These two verses are where the prophecy of the 2300 years and the two prophecies of 2520 years are set forth. The 2300 years address the “sanctuary” and the two 2520-year prophecies address the “host,” for both the sanctuary and the host would be trodden down by Rome. The 2520-year prophecy represent a trampling down of God’s sanctuary and people. Three profound interconnected prophecies based upon time at the very point in the Bible where Jesus introduces Himself as the wonderful numberer of secrets. Its not simply that he chose these two verses to introduced Himself as the Master of time, but the two verses where He reveals Himself identify the time when He would enter into covenant with modern spiritual Israel and those two verses are also the foundation and central pillar of Adventism.

وہ ”ایک مقدس“ جو تیرہویں آیت میں مذکور ہے، ”پالمونی“ ہے—یعنی عجیب شمار کرنے والا، یا رازوں کا شمار کرنے والا۔ یہی دو آیات وہ مقام ہیں جہاں 2300 برس کی پیشین گوئی اور 2520 برس کی دو پیشین گوئیاں بیان کی گئی ہیں۔ 2300 برس کی پیشین گوئی ”مقدِس“ سے متعلق ہے، اور 2520 برس کی دونوں پیشین گوئیاں ”لشکر“ سے متعلق ہیں، کیونکہ مقدِس اور لشکر دونوں ہی روم کے ہاتھوں پامال کیے جانے والے تھے۔ 2520 برس کی پیشین گوئی خدا کے مقدِس اور اُس کی قوم کے پامال کیے جانے کی نمائندگی کرتی ہے۔ وقت پر مبنی تین گہری باہم مربوط پیشین گوئیاں، عین کلامِ مقدس کے اُس مقام پر جہاں یسوع اپنے آپ کو رازوں کا عجیب شمار کرنے والا ظاہر کرتا ہے۔ یہ محض اتنا نہیں کہ اُس نے اپنے آپ کو وقت کے مالک کے طور پر ظاہر کرنے کے لیے انہی دو آیات کو چُنا، بلکہ وہ دو آیات جن میں وہ اپنے آپ کو ظاہر کرتا ہے، اُس وقت کی نشان دہی بھی کرتی ہیں جب وہ جدید روحانی اسرائیل کے ساتھ عہد میں داخل ہوگا، اور یہی دو آیات ایڈونٹ ازم کی بنیاد اور اس کا مرکزی ستون بھی ہیں۔

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> «کتاب‌مقدسی که بیش از همهٔ آیات دیگر، هم بنیاد و هم ستونِ مرکزیِ ایمانِ ادونتی بود، این اعلان بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قُدس مطهَّر خواهد شد.» [دانیال 8:14.]» نبرد عظیم، 409.

At the time of the end in 1798, the book of Daniel was unsealed and the first angel’s message arrived in history, marking the increase of prophetic knowledge that took place in the time of the Millerite movement, which was the beginning of Seventh-day Adventism. When the book of Daniel was unsealed to the Millerites, a message from Palmoni—a message of time was understood. God’s Word never fails, and it always identifies the end with the beginning. So, in the end of Adventism there will most certainly be a revelation of His character, as there was in Millerite history. This fact is based upon the beginning and ending of Adventism, but it is also based upon the stated relationship of the book of Daniel with the book of Revelation. Daniel and Revelation represent one book, and in that representation, they are two witnesses, the first being Daniel and the last being Revelation.

در زمانِ آخر در سال ۱۷۹۸، کتاب دانیال مُهرگشایی شد و پیامِ فرشتهٔ اول در تاریخ ظهور کرد؛ امری که نشانگرِ افزایشِ معرفتِ نبوی بود که در زمانِ نهضتِ میلری پدید آمد، نهضتی که آغازِ ادونتیسمِ روزِ هفتم بود. هنگامی که کتابِ دانیال بر میلریان گشوده شد، پیامی از پالمونی—پیامی دربارهٔ زمان—فهمیده شد. کلامِ خدا هرگز از کار نمی‌افتد، و همواره پایان را با آغاز معرّفی می‌کند. پس، در پایانِ ادونتیسم نیز بی‌گمان مکاشفه‌ای از سیرتِ او وجود خواهد داشت، همان‌گونه که در تاریخِ میلری وجود داشت. این حقیقت بر آغاز و پایانِ ادونتیسم استوار است، امّا همچنین بر رابطهٔ تصریح‌شدهٔ کتابِ دانیال با کتابِ مکاشفه نیز مبتنی است. دانیال و مکاشفه یک کتاب را نمایندگی می‌کنند، و در این نمایندگی، آن دو دو شاهد هستند، که نخستین دانیال است و آخرین مکاشفه.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 972.

> «کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی هستند. یکی نبوت است و دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مهرشده است و دیگری کتابی گشوده.» Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 972.

Daniel and Revelation are two books that are one book, the same way the Bible is one book divided into Old and New, or beginning and end. In Revelation eleven the two witnesses that are presented as Moses and Elijah are the Old and New Testaments.

دانیال و مکاشفه دو کتاب‌اند که یک کتاب را تشکیل می‌دهند؛ همان‌گونه که کتاب مقدّس یک کتاب است که به عهد عتیق و عهد جدید، یا آغاز و انجام، تقسیم شده است. در مکاشفه یازده، آن دو شاهد که به‌صورت موسی و ایلیا معرّفی شده‌اند، همان عهد عتیق و عهد جدید هستند.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> ”پیغمبر دربارۀ دو شاهد همچنین اعلام می‌دارد: «اینانند آن دو درخت زیتون و آن دو شمعدان که در حضور خدای زمین ایستاده‌اند.» مزمورنویس گفت: «کلام تو برای پایهایم چراغ، و برای راهم نور است.» مکاشفه 11:4؛ مزمور 119:105. آن دو شاهد نمایندۀ کتب مقدسِ عهد عتیق و عهد جدید هستند.“ جدال عظیم، 267.

Daniel and John are two witnesses who were both persecuted, both taken captive, both given the same line of prophetic history to record, both representing the one hundred and forty-four thousand, both living in the aftermath of the destruction of Jerusalem, both symbols of death and resurrection, (John from the boiling oil and Daniel from the lion’s den).

دانیال و یوحنا دو شاهد هستند که هر دو مورد آزار و جفا قرار گرفتند، هر دو به اسارت برده شدند، هر دو همان خطِ تاریخِ نبوی را برای ثبت کردن دریافت کردند، هر دو نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار هستند، هر دو در پیامدِ ویرانیِ اورشلیم زیستند، و هر دو نمادِ مرگ و قیامت‌اند (یوحنا از روغنِ جوشان و دانیال از چاهِ شیران).

Daniel identifies a special revelation of Christ’s character, and he does so in the two verses that inspiration calls the “central pillar and foundation” of the Seventh-day Adventist church. Those two verses were the “capstone” the final stone placed in the foundations that were represented by the works of William Miller. The capstone brought with it the understanding of the heavenly sanctuary, the law of God, the Sabbath, the investigative judgment and the three angels of Revelation fourteen. Daniel is the beginning of the book, John is the end.

دانیال مکاشفه‌ای ویژه از شخصیت مسیح را شناسایی می‌کند، و این کار را در آن دو آیه‌ای انجام می‌دهد که الهام آن‌ها را «ستون مرکزی و بنیاد» کلیسای ادونتیست روز هفتم می‌خواند. آن دو آیه «سنگِ سرِ بنا» بودند، آخرین سنگی که در بنیادهایی نهاده شد که به‌وسیلهٔ کارهای ویلیام میلر نمایان شده بودند. این سنگِ سرِ بنا فهمِ مَقدِسِ آسمانی، شریعت خدا، سبت، داوریِ تحقیقی، و سه فرشتهٔ مکاشفهٔ باب چهارده را با خود به همراه آورد. دانیال آغازِ کتاب است، یوحنا پایانِ آن.

John’s writing will identify a revelation of Christ’s character at the end of Adventism. At the beginning of modern Israel, He revealed Himself as the Wonderful Numberer, the Creator of everything mathematical and at the end of modern Israel He is revealing Himself as the wonderful linguist. He is the Creator of everything that is involved with language whether it be the structure of language, the grammatical rules, the words and even the letters of the alphabet. He created communication that is accomplished by words, governed by grammatical rules whether written or spoken, written with an alphabet that was by His design, and beyond all that—He is the Word. By that Word He transforms blind unprepared Laodiceans into sanctified Philadelphians.

نوشتهٔ یوحنا مکاشفه‌ای از شخصیت مسیح را در پایان ادونتیسم آشکار خواهد ساخت. در آغاز اسرائیلِ مدرن، او خویشتن را به‌عنوان آن شمارندهٔ شگفت‌انگیز، آفرینندهٔ هر آنچه ریاضی‌وار است، مکشوف ساخت؛ و در پایان اسرائیلِ مدرن، خویشتن را به‌عنوان آن زبان‌دانِ شگفت‌انگیز آشکار می‌سازد. او آفرینندهٔ هر چیزی است که با زبان مرتبط است، خواه ساختار زبان باشد، خواه قواعد دستوری، خواه واژگان و حتی حروف الفبا. او ارتباطی را آفرید که به‌وسیلهٔ واژگان تحقق می‌یابد، به‌واسطهٔ قواعد دستوری—خواه مکتوب و خواه ملفوظ—سامان می‌پذیرد، و با الفبایی نوشته می‌شود که به طراحی او بوده است؛ و فراتر از همهٔ اینها—او «کلمه» است. به‌وسیلهٔ آن کلمه، لائودیکیانِ نابینای ناآماده را به فیلادلفیانِ تقدیس‌شده دگرگون می‌سازد.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> آنان را به‌واسطۀ حقیقتِ خود تقدیس فرما؛ کلامِ تو حقیقت است. یوحنا 17:17.

The word translated as “sanctify” means to make holy. The one hundred and forty-four thousand will be holy and they will have attained that condition of character by the “truth” or you could say, by his “word,” for Jesus is the Word and He is the truth.

لفظی که به «تقدیس کردن» ترجمه شده است، به معنای «مقدّس ساختن» است. آن یکصد و چهل و چهار هزار تن مقدّس خواهند بود، و آن حالتِ منش را به‌واسطۀ «حقیقت» حاصل کرده‌اند؛ یا می‌توان گفت به‌واسطۀ «کلامِ او»، زیرا عیسی همان کلام است و او حقیقت است.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> در ابتدا کلمه بود، و کلمه با خدا بود، و کلمه خدا بود. همان در ابتدا با خدا بود. همه‌چیز به‌واسطهٔ او آفریده شد؛ و بدون او چیزی از آنچه آفریده شد، آفریده نگردید. یوحنا ۱:۱–۳.

Notice that this is the first thing that John writes in his gospel. It of course parallels the first thing written in Genesis. It adds to the testimony, identifying more clearly what is stated in Genesis one.

توجّهوا إلى أنّ هذا هو أوّل ما يكتبه يوحنّا في إنجيله. وهو بالطبع يوازي أوّل ما كُتب في سفر التكوين. وهو يضيف إلى الشهادة، محدِّدًا بمزيد من الوضوح ما هو مذكور في تكوين 1.

> In the beginning God created the heaven and the earth. Genesis 1:1.

> در آغاز، خدا آسمان و زمین را آفرید. پیدایش ۱:۱.

The word translated as “God” in verse one is plural, thus identifying from the very “beginning” that God is more than one. “In the beginning” in the gospel of John the Word was with God and was God. And the Word was the Creator.

لفظی که در آیۀ نخست «خدا» ترجمه شده، جمع است؛ ازاین‌رو از همان «آغاز» آشکار می‌سازد که خدا بیش از یک است. «در ابتدا» در انجیل یوحنا، کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود. و کلمه آفریننده بود.

Jesus is the Word, and He produced the Bible through combining divinity with humanity—divinity represented by the Holy Spirit and humanity in the person of those who wrote the words in the books that were to be sent to the churches. Thus, the Bible is a combination of humanity and divinity as is Jesus. The Bible, in spite of the involvement of fallen fleshly human beings is holy, and then the men who penned it were holy too.

عیسی کلام است، و او کتاب‌مقدس را از راهِ درآمیختنِ الوهیت با انسانیت پدید آورد—الوهیتی که در روح‌القدس نمایان است و انسانیتی که در شخصِ آنان که کلماتِ کتاب‌هایی را نوشتند که می‌بایست به کلیساها فرستاده شود. ازاین‌رو، کتاب‌مقدس، همانندِ عیسی، آمیزه‌ای از انسانیت و الوهیت است. کتاب‌مقدس، با وجودِ دخالتِ انسان‌های ساقطِ جسمانی، مقدس است، و آنگاه مردانی که آن را به نگارش درآوردند نیز مقدس بودند.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> و ما نیز کلام نبوت را استوارتر داریم، که نیکو می‌کنید اگر بدان التفات نمایید، همچون به چراغی که در جای تاریک می‌درخشد، تا هنگامی که روز بدمد و ستارهٔ صبح در دل‌های شما طلوع کند؛ و نخست این را بدانید که هیچ نبوّتِ کتاب از تفسیرِ شخصی نیست. زیرا نبوّت در زمان‌های گذشته به ارادهٔ انسان آورده نشد، بلکه مردان مقدّسِ خدا، آنگاه که از روح‌القدس به حرکت آورده می‌شدند، سخن گفتند. دوم پطرس ۱:۱۹–۲۱

Though the prophets were holy men, they were still fallen human beings, for all have sinned and fallen short of the glory of God. Never-the-less the Bible is a combination of divinity and humanity, and it is holy, for the Word of God came to demonstrate in His life and in His written Word that humanity combined with divinity does not sin. What is true of the Bible is true of Christ for He is the Bible.

اگرچہ انبیا مقدس آدمی تھے، تاہم وہ پھر بھی سقوط یافتہ انسان تھے، کیونکہ سب نے گناہ کیا ہے اور خدا کے جلال سے محروم ہیں۔ تاہم، بائبل الٰہیت اور انسانیت کا مجموعہ ہے، اور وہ مقدس ہے، کیونکہ کلامِ خدا اپنی زندگی میں اور اپنے مکتوب کلام میں یہ ظاہر کرنے آیا کہ انسانیت جب الٰہیت کے ساتھ متحد ہو تو گناہ نہیں کرتی۔ جو بات بائبل کے بارے میں سچ ہے، وہی مسیح کے بارے میں بھی سچ ہے، کیونکہ وہی بائبل ہے۔

Jesus took upon Himself sinful flesh and never sinned, thus providing the example that humanity combined with divinity does not sin.

عیسی بر خودِ خویش جسمِ گناه‌آلود را برگرفت و هرگز گناه نکرد؛ و بدین‌سان این نمونه را ارائه کرد که انسانیتِ متحد با الوهیت گناه نمی‌کند.

> “The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

> داستانِ بیت‌لَحم موضوعی پایان‌ناپذیر است. در آن، «عمقِ دولتمندی و حکمت و معرفتِ خدا» نهفته است. رومیان 11:33. ما از فداکاریِ نجات‌دهنده در این‌که تختِ آسمان را با آخور معاوضه کرد، و همنشینیِ فرشتگانِ پرستنده را با چارپایانِ اصطبل، در شگفت می‌مانیم. غرور و خودبسندگیِ انسانی در حضور او محکوم می‌ایستد. با این همه، این فقط آغازِ فروتنیِ شگفت‌انگیزِ او بود. برای پسرِ خدا، حتی اگر آدم در معصومیتِ خود در عدن ایستاده بود، پذیرفتنِ طبیعتِ انسان تقریباً خواری‌ای بی‌نهایت می‌بود. اما عیسی انسانیت را زمانی پذیرفت که نسلِ بشر به‌سببِ چهار هزار سال گناه ناتوان شده بود. او، مانند هر فرزندِ آدم، نتایجِ کارکردِ قانونِ عظیمِ وراثت را پذیرفت. این نتایج چه بودند، در تاریخِ نیاکانِ زمینیِ او آشکار شده است. او با چنین وراثتی آمد تا در غم‌ها و وسوسه‌های ما شریک شود و نمونهٔ یک زندگیِ بی‌گناه را به ما عطا کند.» آرزوی اعصار، 48.

Jesus is the Word, and both Jesus and the Bible are a combination of humanity and divinity. When Jesus produced the Bible over the centuries, he placed rules within the Bible to allow those who will hear, to hear. The rules which govern the Bible are also attributes of His character.

Jesús es la Palabra, y tanto Jesús como la Biblia son una combinación de humanidad y divinidad. Cuando Jesús produjo la Biblia a lo largo de los siglos, colocó dentro de la Biblia reglas para permitir que los que oigan, oigan. Las reglas que gobiernan la Biblia son también atributos de Su carácter.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

> «در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به یکدیگر می‌پیوندند و به پایان می‌رسند. در اینجا متممِ کتاب دانیال یافت می‌شود.» اعمال رسولان، ۵۸۵.

The word “complement” means to bring to perfection. The testimony of Daniel ends in Revelation, making Daniel’s testimony the beginning and Revelation the end. The beginning of Revelation is repeated at the end of Revelation and in the first verse of Daniel chapter one there is warfare between literal Israel and literal Babylon in which Babylon wins, but at the conclusion of probationary history in Daniel 11:45, 12:1; spiritual Babylon is in a war with spiritual Israel and in the end, Babylon loses and Israel prevails. As with John in the Revelation the beginning of Daniel’s testimony agrees with the end of his testimony. So, what is truth?

لفظ «تکمیل» به معنای به کمال رساندن است. شهادت دانیال در مکاشفه به پایان می‌رسد، و بدین‌سان شهادت دانیال آغاز است و مکاشفه پایان. آغاز مکاشفه در پایان مکاشفه تکرار می‌شود، و در آیهٔ نخستِ باب اول دانیال، جنگی میان اسرائیلِ تحت‌اللفظی و بابلِ تحت‌اللفظی وجود دارد که در آن بابل پیروز می‌شود؛ اما در پایان تاریخِ مهلتِ آزمایشی، در دانیال 11:45، 12:1، بابلِ روحانی در جنگ با اسرائیلِ روحانی است و در پایان، بابل شکست می‌خورد و اسرائیل غالب می‌شود. همان‌گونه که دربارهٔ یوحنا در مکاشفه است، آغازِ شهادتِ دانیال با پایانِ شهادتِ او موافق است. پس، حقیقت چیست؟

Doctrine is a word that identifies what a body of believers understand to be correct. Its purpose or use is not restricted to the Bible or Christianity. In so-called Christianity, there are probably more false “doctrines” than true, for spiritual Babylon, the papacy is a cage of every unclean and hateful bird, and those birds represent evil, which is sustained and covered up by churches through false doctrines, such as the law has been abolished. But there is true doctrine.

تعلیم ایک ایسا لفظ ہے جو اس بات کی نشان دہی کرتا ہے کہ اہلِ ایمان کا کوئی گروہ کس چیز کو درست سمجھتا ہے۔ اس کا مقصد یا استعمال صرف بائبل یا مسیحیت تک محدود نہیں ہے۔ نام نہاد مسیحیت میں غالباً جھوٹی «تعلیمات» سچی تعلیمات سے زیادہ ہیں، کیونکہ روحانی بابل، یعنی پاپائیت، ہر ناپاک اور مکروہ پرندے کا ایک پنجرہ ہے، اور یہ پرندے بدی کی نمائندگی کرتے ہیں، جسے کلیسائیں جھوٹی تعلیمات کے ذریعے برقرار رکھتی اور اس پر پردہ ڈالتی ہیں، مثلاً یہ کہ شریعت منسوخ کر دی گئی ہے۔ لیکن سچی تعلیم بھی موجود ہے۔

> “The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice. They were willing to investigate the truthfulness of the doctrines preached by the apostles. They studied the Bible, not from curiosity, but in order that they might learn what had been written concerning the promised Messiah. Daily they searched the inspired records, and as they compared scripture with scripture, heavenly angels were beside them, enlightening their minds and impressing their hearts.

> ذهن‌های بِریانیان به‌واسطهٔ تعصب تنگ و محدود نشده بود. آنان حاضر بودند درستیِ تعالیمی را که رسولان موعظه می‌کردند بررسی کنند. کتاب‌مقدّس را نه از سرِ کنجکاوی، بلکه برای آن مطالعه می‌کردند که بدانند دربارهٔ مسیحای موعود چه نوشته شده است. هر روز نوشته‌های الهام‌شده را جست‌وجو می‌کردند، و چون آیه را با آیه مقابله می‌نمودند، فرشتگان آسمانی در کنارشان بودند، ذهن‌های ایشان را روشن می‌ساختند و بر دل‌هایشان تأثیر می‌نهادند.

> “Wherever the truths of the gospel are proclaimed, those who honestly desire to do right are led to a diligent searching of the Scriptures. If, in the closing scenes of this earth’s history, those to whom testing truths are proclaimed would follow the example of the Bereans, searching the Scriptures daily, and comparing with God’s word the messages brought them, there would today be a large number loyal to the precepts of God’s law, where now there are comparatively few. But when unpopular Bible truths are presented, many refuse to make this investigation. Though unable to controvert the plain teachings of Scripture, they yet manifest the utmost reluctance to study the evidences offered. Some assume that even if these doctrines are indeed true, it matters little whether or not they accept the new light, and they cling to pleasing fables which the enemy uses to lead souls astray. Thus their minds are blinded by error, and they become separated from heaven.

> «هر جا که حقایق انجیل اعلام می‌شود، آنان که صادقانه آرزومندِ انجامِ کارِ درست‌اند، به جست‌وجویی جدّی در کتب مقدّس رهنمون می‌شوند. اگر در صحنه‌های پایانی تاریخ این جهان، آنان که حقایقِ آزمونگر به ایشان اعلام می‌شود، از نمونهٔ بِریانیان پیروی می‌کردند و هر روز کتب مقدّس را می‌کاویدند و پیام‌های آورده‌شده به نزد خود را با کلام خدا می‌سنجیدند، امروز شمار بسیاری وفادار به احکام شریعت خدا می‌بودند، در حالی که اکنون نسبتاً اندک‌اند. امّا هنگامی که حقایق نامحبوبِ کتاب‌مقدّس عرضه می‌شود، بسیاری از انجام این تحقیق سر باز می‌زنند. هرچند از ابطالِ تعالیم روشنِ کتاب‌مقدّس ناتوان‌اند، با این همه نهایت اکراه را در مطالعهٔ دلایلِ ارائه‌شده نشان می‌دهند. برخی چنین می‌پندارند که حتّی اگر این تعالیم در واقع درست هم باشد، چندان اهمیتی ندارد که آن نورِ تازه را بپذیرند یا نپذیرند؛ و به افسانه‌های دلپذیری می‌آویزند که دشمن از آن‌ها برای به گمراهی کشاندنِ جان‌ها استفاده می‌کند. بدین‌سان ذهن‌هایشان به‌وسیلهٔ خطا کور می‌شود و از آسمان جدا می‌گردند.»

> “All will be judged according to the light that has been given. The Lord sends forth His ambassadors with a message of salvation, and those who hear He will hold responsible for the way in which they treat the words of His servants. Those who are sincerely seeking for truth will make a careful investigation, in the light of God’s word, of the doctrines presented to them.” Acts of the Apostles, 231, 232.

> «همه برحسب نوری که به آنان داده شده است داوری خواهند شد. خداوند سفیران خود را با پیامی از نجات می‌فرستد، و آنان را که می‌شنوند، نسبت به شیوه‌ای که با سخنان خادمان او رفتار می‌کنند، مسئول خواهد شمرد. کسانی که با اخلاص در پی حقیقت‌اند، تعالیمی را که به ایشان عرضه می‌شود، در پرتو کلام خدا با دقت بررسی خواهند کرد.» اعمال رسولان، 231، 232.

There are “doctrines” which are the “truths of the gospel” and they need to be investigated. Some, (if not all) are “testing truths.” The Sabbath is an easy testing truth to understand. There are true and false doctrines. Some of the true doctrines present a test to those who hear them. There is also a type of truth that is designed for a certain period of time. These truths are called “present truth.”

عقایدی وجود دارند که همان «حقایق انجیل» هستند و لازم است مورد بررسی قرار گیرند. برخی از آن‌ها، (اگر نه همهٔ آن‌ها) «حقایقِ آزمایشی» هستند. سبت حقیقتِ آزمایشیِ آسانی برای فهمیدن است. عقایدِ راست و دروغین وجود دارند. برخی از عقایدِ راست، برای کسانی که آن‌ها را می‌شنوند، آزمونی پیش می‌نهند. همچنین گونه‌ای از حقیقت نیز وجود دارد که برای دوره‌ای معیّن از زمان مقرر شده است. این حقایق «حقیقتِ حاضر» نامیده می‌شوند.

> “There are many precious truths contained in the Word of God, but it is ‘present truth’ that the flock needs now. I have seen the danger of the messengers running off from the important points of present truth, to dwell upon subjects that are not calculated to unite the flock and sanctify the soul. Satan will here take every possible advantage to injure the cause.

> «در کلام خدا حقایق گران‌بهای بسیاری نهفته است، اما این «حقیقتِ حاضر» است که گله اکنون بدان نیاز دارد. من خطرِ آن را دیده‌ام که پیام‌آوران از نکات مهمِ حقیقتِ حاضر منحرف شوند و بر موضوعاتی درنگ ورزند که برای متحد ساختن گله و تقدیس جان مناسب نیستند. شیطان در اینجا از هر امکانِ ممکنی بهره خواهد گرفت تا به آرمان آسیب رساند.»

> “But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

> «اما موضوعاتی چون مَقْدِس، در ارتباط با ۲۳۰۰ روز، احکام خدا و ایمانِ عیسی، به‌کمال شایسته‌اند که حرکت ادونتی گذشته را تبیین کنند و نشان دهند که جایگاه کنونی ما چیست، ایمانِ شک‌کنندگان را استوار سازند، و به آیندهٔ جلال‌مند یقین بخشند. این‌ها، بارها دیده‌ام، موضوعات اصلی‌ای بودند که رسولان باید بر آن‌ها تأمل ورزند.» Early Writings, 63.

Adventists often employ this passage to avoid what it actually states. They argue that all which should be emphasized in our messages of “present truth” is the sanctuary, the 2300 days, the commandments and the faith of Jesus. They make this claim to avoid what is identified about these four subjects.

ادونتیست‌ها اغلب از این عبارت استفاده می‌کنند تا از آنچه در واقع بیان می‌دارد، پرهیز کنند. آنان استدلال می‌کنند که تمام آنچه باید در پیام‌های «حقیقت حاضر» ما مورد تأکید قرار گیرد، عبارت است از: قدس، 2300 روز، احکام، و ایمانِ عیسی. ایشان این ادعا را مطرح می‌کنند تا از آنچه دربارهٔ این چهار موضوع مشخص شده است، اجتناب ورزند.

The purpose of these four great truths is that they have been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future.” These four present truth doctrines are designed to show that the beginning of Adventism (the past Advent movement) illustrates the end of Adventism (our present position). Those four primary doctrines are “calculated perfectly” to explain the principle that the end is illustrated by the beginning. According to this passage of inspiration, this is the “present truth” that the “flock needs now.”

مقصود از این چهار حقیقتِ عظیم آن است که «به‌گونه‌ای کامل حساب‌شده‌اند تا حرکت ادونتیِ گذشته را توضیح دهند و نشان دهند که موقعیت کنونیِ ما چیست، ایمانِ شک‌کنندگان را استوار سازند، و به آیندهٔ پرجلال یقین ببخشند.» این چهار آموزهٔ حقیقتِ حاضر برای آن مقرر شده‌اند که نشان دهند آغاز ادونتیسم (حرکت ادونتیِ گذشته) پایان ادونتیسم (موقعیت کنونیِ ما) را به تصویر می‌کشد. آن چهار آموزهٔ اصلی «به‌کمال حساب شده‌اند» تا این اصل را توضیح دهند که پایان به‌وسیلهٔ آغاز به تصویر کشیده می‌شود. مطابق این عبارتِ الهامی، این همان «حقیقتِ حاضر» است که «گله اکنون بدان نیاز دارد.»

Ancient Israel is the beginning of Israel and modern Israel is the end. Ancient literal Israel typified the Seventh-day Adventist people from the time of the end in 1798, until the Sunday law. Before the first coming of Christ “present truth” was unseen by the Jews, for they were blind (Laodicean) due to their dependence upon customs and traditions.

اسرائیلِ قدیم، آغازِ اسرائیل است و اسرائیلِ جدید، پایانِ آن. اسرائیلِ لفظیِ باستانی، ممثلِ قومِ ادونتیستِ روز هفتم از زمانِ آخر در سال 1798 تا صدورِ قانونِ یک‌شنبه بود. پیش از نخستین آمدنِ مسیح، «حقیقتِ حاضر» از دیدِ یهودیان پنهان بود، زیرا آنان به سببِ اتکای خود بر رسوم و سنن، کور بودند (لاودکیه‌ای).

> “We want to understand the time in which we live. We do not half understand it. We do not half take it in. My heart trembles in me when I think of what a foe we have to meet, and how poorly we are prepared to meet him. The trials of the children of Israel, and their attitude just before the first coming of Christ, have been presented before me again and again to illustrate the position of the people of God in their experience before the second coming of Christ—how the enemy sought every occasion to take control of the minds of the Jews, and today he is seeking to blind the minds of God’s servants, that they may not be able to discern the precious truth.” Selected Messages, book 2, 406.

> «ما می‌خواهیم زمانی را که در آن زندگی می‌کنیم، درک کنیم. ما آن را حتی نیمه نیز درک نمی‌کنیم. ما آن را حتی نیمه نیز به‌درستی درنمی‌یابیم. چون به این می‌اندیشم که با چه دشمنی باید روبه‌رو شویم، و تا چه اندازه برای رویارویی با او به‌نحو ضعیفی آماده‌ایم، دلم در درونم می‌لرزد. آزمایش‌های بنی‌اسرائیل، و طرز تلقی ایشان درست پیش از نخستین آمدن مسیح، بارها و بارها در برابر من به نمایش گذاشته شده است تا موقعیت قوم خدا را در تجربه‌شان پیش از دومین آمدن مسیح روشن سازد—این‌که دشمن چگونه در پی هر فرصتی بود تا بر اذهان یهودیان تسلط یابد، و امروز نیز می‌کوشد اذهان خادمان خدا را کور سازد تا نتوانند حقیقت گران‌بها را تشخیص دهند.» Selected Messages, book 2, 406.

According to our next reference, the Jews had lost sight of the “original truth of God,” and that original truth for the Jews was the history of the deliverance from Egypt. The history of that deliverance was their original truth, it was the truth they were instructed to teach their children throughout their generations. They failed, as has Adventism. In order to present the truth to the blinded Jews, Jesus placed truth into a framework.

ہمارے اگلے حوالہ کے مطابق، یہودی ”خدا کی اصل سچائی“ کو نگاہ سے اوجھل کر چکے تھے، اور یہودیوں کے لیے وہ اصل سچائی مصر سے نجات کی تاریخ تھی۔ اس نجات کی تاریخ ہی ان کی اصل سچائی تھی؛ یہی وہ سچائی تھی جسے وہ اپنی نسل در نسل اپنی اولاد کو سکھانے کے لیے مامور کیے گئے تھے۔ وہ ناکام ہوئے، جیسا کہ ایڈونٹ ازم بھی ہوا ہے۔ اندھے کیے گئے یہودیوں کے سامنے سچائی پیش کرنے کے لیے، یسوع نے سچائی کو ایک سانچے میں رکھ دیا۔

> “In the time of the Saviour, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Saviour came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the frame-work of truth. What would the Saviour do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error.

> «در زمانِ نجات‌دهنده، یهودیان جواهرات گران‌بهای حقیقت را چنان با آوارِ سنّت و افسانه پوشانده بودند که تشخیصِ درست از نادرست ناممکن شده بود. نجات‌دهنده آمد تا آوارِ خرافات و خطاهای دیرزمانی را کنار زند، و جواهراتِ کلامِ خدا را در چارچوبِ حقیقت قرار دهد. اگر نجات‌دهنده اکنون نیز، همان‌گونه که نزد یهودیان آمد، به نزد ما می‌آمد، چه می‌کرد؟ او نیز می‌بایست کاری مشابه انجام دهد و آوارِ سنّت و تشریفات را بزداید. یهودیان هنگامی که او این کار را انجام داد، سخت مضطرب شدند. آنان حقیقتِ اصیلِ خدا را از نظر دور داشته بودند، اما مسیح آن را بار دیگر در معرض دید قرار داد. کارِ ما این است که حقایقِ گران‌بهای خدا را از خرافه و خطا رهایی بخشیم.»

> “Glorious truths have been buried out of sight, and have been made lusterless and unattractive by error and superstition. Jesus reveals the light of God, and brings forth the beautiful radiance of the truth in all its divine glory. The minds of the honest are filled with admiration. Their hearts are attracted in holy affections toward him who brought forth the jewels of truth and displayed them to their understanding.

> «حقایقِ باشکوه از نظرها پنهان شده‌اند، و به‌واسطهٔ خطا و خرافات، بی‌فروغ و نامطبوع گردانیده شده‌اند. عیسی نورِ خدا را آشکار می‌سازد، و درخشندگیِ زیبای حقیقت را در تمام جلالِ الهیِ آن به ظهور می‌آورد. اذهانِ راست‌دلان از تحسین لبریز می‌شود. دل‌های ایشان با عواطفی مقدس به سوی او جذب می‌گردد، همان که جواهراتِ حقیقت را بیرون آورد و آن‌ها را در برابر فهمِ ایشان به نمایش گذاشت.»

> “The Jews understood some portion of the truth, and taught some part of the word of God; but they did not comprehend the far-reaching nature of the law of God. Christ swept away the rubbish of tradition, and displayed the real kernel and heart of the purposes of God. When he did this, they became exasperated beyond control. They circulated false reports from one town to another that Christ was destroying the work of God. But while Jesus did away with the old forms, he re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth. This was the work our Saviour did; and now what shall we do? Shall we not work in harmony with Christ? Shall we be ruled by hearsay? Shall we let our own imaginings hide from us the light of God? We are to read attentively, to hear understandingly, and to teach others also the things we have learned. We must be constantly hungering for the bread of life, constantly seeking for the living water and the snow of Lebanon, that we may be able to lead the people to the living, cooling waters of the Fountain of truth.” Review and Herald, June 4, 1889.

> “یہودی سچائی کے کسی حصے کو سمجھتے تھے، اور کلامِ خدا کے کسی حصے کی تعلیم دیتے تھے؛ لیکن وہ شریعتِ خدا کی ہمہ گیر نوعیت کو نہ سمجھ سکے۔ مسیح نے روایت کے ملبے کو ہٹا دیا، اور خدا کے مقاصد کے حقیقی مغز اور قلب کو نمایاں کر دیا۔ جب اُس نے یہ کیا، تو وہ بے قابو حد تک برہم ہو گئے۔ انہوں نے ایک شہر سے دوسرے شہر تک یہ جھوٹی خبریں پھیلائیں کہ مسیح خدا کے کام کو تباہ کر رہا ہے۔ لیکن جبکہ یسوع نے پرانی صورتوں کو ختم کیا، اُس نے قدیم صداقتوں کو دوبارہ قائم کیا، اور انہیں سچائی کے ڈھانچے میں جگہ دی۔ اُس نے انہیں ایک دوسرے کے مطابق ٹھہرایا اور باہم جوڑ دیا، اور یوں سچائی کا ایک کامل اور متناسب نظام بنا دیا۔ یہ وہ کام تھا جو ہمارے نجات دہندہ نے کیا؛ اور اب ہمیں کیا کرنا چاہیے؟ کیا ہمیں مسیح کے ساتھ ہم آہنگی میں کام نہ کرنا چاہیے؟ کیا ہم سنی سنائی باتوں کے تابع ہو جائیں؟ کیا ہم اپنی ہی خیالی تصورات کو خدا کے نور کو ہم سے اوجھل کرنے دیں؟ ہمیں غور سے پڑھنا ہے، سمجھ کے ساتھ سننا ہے، اور دوسروں کو بھی وہ باتیں سکھانی ہیں جو ہم نے سیکھی ہیں۔ ہمیں زندگی کی روٹی کے لیے مسلسل بھوک رکھتے رہنا ہے، ہمہ وقت زندہ پانی اور لبنان کی برف کے طالب رہنا ہے، تاکہ ہم لوگوں کو چشمۂ صداقت کے زندہ اور ٹھنڈک بخش پانیوں تک لے جانے کے قابل ہو سکیں۔” Review and Herald, June 4, 1889.

At his first coming Jesus “re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth.” Jesus used the history at the beginning of ancient Israel in order to reestablish the old truths, and He did so by matching those truths (by topic) and joining them together (in parallel, line upon line). He did so for the purpose of freeing the Jews of the customs and traditions that had blinded them. That history was the ending history of literal Israel.

در نخستین آمدن خود، عیسی «حقایق کهن را از نو برقرار ساخت و آن‌ها را در چارچوب حقیقت قرار داد. او آن‌ها را با یکدیگر مطابق و پیوسته ساخت و بدین‌سان نظامی کامل و متقارن از حقیقت پدید آورد.» عیسی از تاریخِ آغازینِ اسرائیلِ باستان بهره گرفت تا حقایق کهن را دوباره برقرار سازد، و این کار را با مطابق ساختن آن حقایق (از لحاظ موضوعی) و پیوستن آن‌ها به یکدیگر (به‌صورت موازی، سطر بر سطر) انجام داد. او این کار را به‌منظور رهایی یهودیان از آداب و سنت‌هایی انجام داد که آنان را کور ساخته بود. آن تاریخ، تاریخِ پایانیِ اسرائیلِ تحت‌اللفظی بود.

Adventism is repeating the history of ancient Israel’s ending, and the framework to place the truth into in order to remove the Laodicean blindness of tradition and custom is accomplished now as when Christ interacted with the Jews. The “old truths” are to be placed into the “framework” of truth, in order to bring prophetic lines together with other prophetic lines, “line upon line” in parallel for the purpose of possibly freeing a Laodicean from their blindness. Christ is our example, in all things.

ادونتیسم در حال تکرار تاریخِ پایانِ اسرائیلِ باستان است، و چارچوبی که حقیقت باید در آن قرار گیرد تا کوریِ لائودیکیاییِ ناشی از سنت و عادت برطرف شود، اکنون نیز همان‌گونه فراهم می‌شود که هنگامی که مسیح با یهودیان تعامل داشت. «حقایق قدیمی» باید در «چارچوب» حقیقت قرار داده شوند، تا خطوط نبوی با دیگر خطوط نبوی، «خط بر خط»، به‌گونه‌ای موازی در کنار هم قرار گیرند، با این هدف که شاید لائودیکیایی‌ای از کوریِ خود رهایی یابد. مسیح در همه چیز الگوی ماست.

There are truths in the Bible which are identified as doctrine, and “there are many wonderful truths,” but there is also “present truth” which is a “test to the people of” the “generation” living when the truth is revealed. Prophetically this happens in the fourth generation of Adventism, and the “present truth” “which is a test for this generation” was not a test for early generations of Adventism.

در کتاب‌مقدس حقایقی وجود دارد که به‌عنوان تعلیم شناخته می‌شوند، و «حقایق شگفت‌انگیز بسیاری هست»، اما «حقیقت حاضر» نیز وجود دارد که «برای مردمانِ» آن «نسل» که در زمان آشکار شدن آن حقیقت زندگی می‌کنند، «امتحان» است. از نظر نبوی، این امر در نسل چهارم ادونتیسم رخ می‌دهد، و «حقیقت حاضر» که «برای این نسل امتحان است»، برای نسل‌های آغازین ادونتیسم امتحان نبود.

> “There are in the Scriptures some things which are hard to be understood and which, according to the language of Peter, the unlearned and unstable wrest unto their own destruction. We may not, in this life, be able to explain the meaning of every passage of Scripture; but there are no vital points of practical truth that will be clouded in mystery. When the time shall come, in the providence of God, for the world to be tested upon the truth for that time, minds will be exercised by His Spirit to search the Scriptures, even with fasting and with prayer, until link after link is searched out and united in a perfect chain. Every fact which immediately concerns the salvation of souls will be made so clear that none need err or walk in darkness.

> در کتبِ مقدّس اموری هست که فهمِ آن‌ها دشوار است و نادانان و بی‌ثباتان، به تعبیرِ پطرس، آن‌ها را برای هلاکتِ خویش تحریف می‌کنند. ممکن است ما در این زندگی نتوانیم معنای هر فرازِ کتاب‌مقدّس را توضیح دهیم؛ امّا هیچ نکتهٔ حیاتی از حقیقتِ عملی نیست که در ابهامِ رازآلود پوشیده مانده باشد. آنگاه که، در عنایتِ خدا، زمانِ آن فرا رسد که جهان به‌وسیلهٔ حقیقتِ خاصِ آن زمان آزموده شود، اذهان به‌واسطهٔ روحِ او برانگیخته خواهند شد تا کتبِ مقدّس را، حتّی با روزه و دعا، بجویند، تا آنکه حلقه پس از حلقه کاوش و در زنجیری کامل به یکدیگر پیوسته گردد. هر حقیقتی که بی‌واسطه به نجاتِ جان‌ها مربوط است، چنان آشکار خواهد شد که هیچ‌کس نیاز نداشته باشد که به خطا رود یا در تاریکی گام بردارد.

> “As we have followed down the chain of prophecy, revealed truth for our time has been clearly seen and explained. We are accountable for the privileges that we enjoy and for the light that shines upon our pathway. Those who lived in past generations were accountable for the light which was permitted to shine upon them. Their minds were exercised in regard to different points of Scripture which tested them. But they did not understand the truths which we do. They were not responsible for the light which they did not have. They had the Bible, as we have; but the time for the unfolding of special truth in relation to the closing scenes of this earth’s history is during the last generations that shall live upon the earth.

> «چنان‌که زنجیرهٔ نبوت را دنبال کرده‌ایم، حقیقتِ مکشوف برای زمانِ ما به‌روشنی دیده و تبیین شده است. ما در قبال امتیازهایی که از آن‌ها برخورداریم و در قبال نوری که بر مسیر ما می‌تابد، مسئول هستیم. آنان که در نسل‌های گذشته زیسته‌اند، در قبال نوری که اجازت یافته بود بر ایشان بتابد، مسئول بودند. ذهن آنان در خصوص نکات گوناگونِ کتاب‌مقدس که ایشان را می‌آزمود، به کار گرفته می‌شد. اما آنان حقایقی را که ما درمی‌یابیم، درک نمی‌کردند. ایشان در قبال نوری که نداشتند، مسئول نبودند. آنان، همان‌گونه که ما داریم، کتاب‌مقدس را داشتند؛ اما زمانِ آشکار شدنِ حقیقتِ خاص در ارتباط با صحنه‌های پایانیِ تاریخِ این زمین، در نسل‌های آخر است که بر زمین خواهند زیست.»

> “Special truths have been adapted to the conditions of the generations as they have existed. The present truth, which is a test to the people of this generation, was not a test to the people of generations far back. If the light which now shines upon us in regard to the Sabbath of the fourth commandment had been given to the generations in the past, God would have held them accountable for that light.” Testimonies, volume two, 692, 693.

> «حقایقِ ویژه متناسب با شرایطِ نسل‌ها، آن‌گونه که وجود داشته‌اند، سازگار گردیده‌اند. حقیقتِ حاضر، که برای مردمِ این نسل آزمونی است، برای مردمِ نسل‌های بسیار دورِ گذشته آزمون نبود. اگر نوری که اکنون دربارهٔ سَبْتِ فرمانِ چهارم بر ما می‌تابد به نسل‌های گذشته داده شده بود، خدا ایشان را در برابر آن نور مسئول می‌داشت.» Testimonies, volume two, 692, 693.

For those who may wish to deny that there are four generations in the history of Adventism I would point you to Habakkuk’s Tables. A very simple way to understand this fact is that the name Laodicea, means a people judged. The beginning of Adventism announced the opening of the judgment and the end of Adventism announces the close of judgment. The close of judgment takes place in the third and fourth generations.

برای کسانی که ممکن است بخواهند انکار کنند که در تاریخ ادونتیسم چهار نسل وجود دارد، شما را به الواح حبقوق ارجاع می‌دهم. راهی بسیار ساده برای درک این واقعیت آن است که نام لائودیکیه به معنای «قومی داوری‌شده» است. آغاز ادونتیسم گشایش داوری را اعلام کرد و پایان ادونتیسم اختتام داوری را اعلام می‌کند. اختتام داوری در نسل سوم و چهارم رخ می‌دهد.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> برای خود هیچ تمثالِ تراشیده‌ای مساز، و نه هیچ شباهتی از آنچه در آسمانِ بالا است، یا از آنچه در زمینِ پایین است، یا از آنچه در آبِ زیرِ زمین است. نزد آنها سجده مکن و آنها را عبادت منما، زیرا من که یهوه خدای تو هستم، خدای غیورم، که گناه پدران را بر فرزندان تا پشتِ سوم و چهارمِ آنان که از من نفرت دارند، بازخواست می‌کنم؛ و بر هزاران نفر از آنان که مرا محبت می‌نمایند و احکام مرا نگاه می‌دارند، رحمت نشان می‌دهم. خروج 20:4–6.

At the close of judgment, the final generation of Laodicean (a people judged) Adventism will be judged and spewed out of the mouth of the Lord, as was ancient Israel at the destruction of Jerusalem. Biblical doctrines, are truths, and there are also testing truths and then there are present truths. Present truth is always a testing truth, but it identifies a testing truth specially designed for the generation that is currently living. The fact of the matter though, is more likely to be that any truth from God’s word which we choose to reject, has just become a testing truth that we just failed.

در پایانِ داوری، نسلِ نهاییِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای (قومی داوری‌شده) داوری خواهد شد و از دهانِ خداوند بیرون افکنده خواهد گردید، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان در هنگامِ ویرانیِ اورشلیم چنین شد. تعالیمِ کتاب‌مقدسی، حقایق‌اند؛ و نیز حقایقِ آزمونگر وجود دارند، و سپس حقایقِ حاضر. حقیقتِ حاضر همواره حقیقتی آزمونگر است، اما به‌طور ویژه حقیقتی آزمونگر را مشخص می‌سازد که برای نسلی که در زمانِ حاضر زندگی می‌کند طراحی شده است. با این همه، واقعیتِ امر به‌احتمالِ بیشتر این است که هر حقیقتی از کلامِ خدا را که ما برگزینیم رد کنیم، همان دم به حقیقتی آزمونگر تبدیل شده است که ما به‌تازگی در آن مردود شده‌ایم.

Jesus is the word of God, and He is the truth. He informed Pilate the reason He “came” “into the world,” was to “bear witness unto the truth,” and that everyone that heard His voice, “is of the truth.” The word “truth” that Pilate and Jesus spoke of comes from a Hebrew word that is translated as “truth” and is found one hundred and twenty-seven times in the Old Testament. That Hebrew word (H571) is translated into various English words, but it is translated ninety-two times as “truth” in the Old Testament. It is one of those words that is profoundly powerful, on many levels.

عیسی کلام خداست، و او حقیقت است. او به پیلاطس اعلام کرد که سبب آنکه «به جهان» «آمده» این بود که «بر حقیقت شهادت دهد»، و اینکه هر که آواز او را شنیده است، «از حقیقت است». واژۀ «حقیقت» که پیلاطس و عیسی از آن سخن گفتند، از واژۀ عبری‌ای می‌آید که به «حقیقت» ترجمه شده و در عهد عتیق یکصد و بیست و هفت بار یافت می‌شود. آن واژۀ عبری (H571) به واژه‌های گوناگونی در انگلیسی ترجمه شده است، اما در عهد عتیق نود و دو بار به «حقیقت» ترجمه شده است. این از آن دسته واژگانی است که در سطوح بسیار، ژرفا و قدرتی شگرف دارد.

The word translated as “truth” in the Old Testament consists of three Hebrew letters, and with Hebrew letters, the letters have their own definition, so the word that is created from the letters blends the combined meanings of each letter to produce the ultimate meaning of the word. The word “truth” is made up of three Hebrew letters, the first letter of the Hebrew alphabet, a letter in the middle and the last letter of the Hebrew alphabet. “Truth” in the Old Testament is represented by the first and the last letters of the alphabet, with a letter in the middle!

لفظی که در عهد عتیق به «حقیقت» ترجمه شده است از سه حرف عبری تشکیل می‌شود، و در زبان عبری، هر حرف تعریف خاص خود را دارد؛ ازاین‌رو واژه‌ای که از این حروف ساخته می‌شود، معانی ترکیبی هر حرف را در هم می‌آمیزد تا معنای نهایی آن واژه را پدید آورد. واژهٔ «حقیقت» از سه حرف عبری تشکیل شده است: نخستین حرف الفبای عبری، حرفی در میانه، و آخرین حرف الفبای عبری. «حقیقت» در عهد عتیق با نخستین و آخرین حروف الفبا، همراه با حرفی در میان، نمایانده می‌شود!

This is the definition of the biblical “rule of first mention.” The first time a subject is presented is the most significant reference for the word, which is a seed, and it contains all the DNA necessary to produce the entire story. The second most important reference in the “rule of first mention” is the last reference, for that is where all the stories that arise between the beginning and ending are tied together. “In the Revelation all the books of the Bible meet and end,” and Revelation is the last book of the Bible.

یہ بائبلی “قاعدۂ اوّلین ذکر” کی تعریف ہے۔ جس پہلی مرتبہ کسی موضوع کو پیش کیا جاتا ہے، وہی اس لفظ کے لیے سب سے اہم حوالہ ہوتا ہے، جو ایک بیج ہے، اور اس میں وہ تمام DNA موجود ہوتا ہے جو پوری کہانی کو وجود میں لانے کے لیے ضروری ہے۔ “قاعدۂ اوّلین ذکر” میں دوسرا سب سے اہم حوالہ آخری حوالہ ہوتا ہے، کیونکہ وہی مقام ہے جہاں ابتدا اور انجام کے درمیان پیدا ہونے والی تمام کہانیاں ایک دوسرے سے مربوط ہو جاتی ہیں۔ “مکاشفہ میں بائبل کی تمام کتابیں ملتی ہیں اور اختتام پذیر ہوتی ہیں،” اور مکاشفہ بائبل کی آخری کتاب ہے۔

The Hebrew word “truth” we are considering begins with the letter “Aleph” the thirteenth character is “Mem” and the twenty-second and last letter is “Tav.” Of course, there are various nuances to the definitions of these letters depending upon which linguist you turn to for the definition but the general definitions are very informative.

عبری لفظ "سچائی" جس پر ہم غور کر رہے ہیں، حرف "الف" سے شروع ہوتا ہے، تیرھواں حرف "میم" ہے، اور بائیسواں اور آخری حرف "تاو" ہے۔ یقیناً، ان حروف کی تعریفات میں مختلف باریکیاں پائی جاتی ہیں، اس پر منحصر ہے کہ آپ تعریف کے لیے کس ماہرِ لسانیات کی طرف رجوع کرتے ہیں، لیکن عمومی تعریفات نہایت معلومات افزا ہیں۔

א (Aleph): First letter of the Hebrew alphabet, and it is often associated with the unity, and represents the Divine and the eternal, symbolizing the connection between God and creation.

الف (Aleph): نخستین حرفِ الفبای عبری است، و غالباً با یگانگی مرتبط دانسته می‌شود و نمایانگر امرِ الهی و ازلی است، و پیوند میان خدا و آفرینش را نمادین می‌سازد.

מ (Mem): Thirteenth letter of the Hebrew alphabet and is often associated with water.

م (Mem): سیزدهمین حرفِ الفبای عبری است و غالباً با آب مرتبط دانسته می‌شود.

ת (Tav): Last letter of the Hebrew alphabet, and it carries the meaning of “mark” or “sign.” It is often associated with the concept of completion or the “seal” of creation. In ancient Hebrew, the letter Tav had the shape of a cross.

ת (Tav): آخرین حرف از الفبای عبری است و معنای «نشان» یا «علامت» را دربردارد. این حرف غالباً با مفهوم کمال یا «مُهر» آفرینش مرتبط دانسته می‌شود. در عبری باستان، حرف Tav به شکل یک صلیب بود.

The Hebrew word translated as “truth” that we are considering is made up of three letters, that together represent the everlasting gospel. What? This is easily recognized if you understand that the three angels’ messages are the everlasting gospel. It is recognizable because the definitions of these three letters represent the three angels’ message.

عبری واژه‌ای که آن را «truth» ترجمه کرده‌اند و اکنون در نظر داریم، از سه حرف تشکیل شده است که در مجموع، انجیل جاودانی را نمایندگی می‌کنند. چگونه؟ اگر بدانید که پیام‌های سه فرشته همان انجیل جاودانی هستند، این امر به‌آسانی شناخته می‌شود. این امر قابل تشخیص است، زیرا معانی این سه حرف، پیام سه فرشته را نمایندگی می‌کنند.

The first angel of Revelation fourteen identifies the everlasting gospel and then tells the entire world to “fear God” and glorify Him through worshipping the Creator. The definition of (Aleph) the first of those three letters is “the Divine, Eternal God, and as mankind’s Creator, the God that men should reverently fear and worship.”

فرشتۀ نخستِ مکاشفهٔ چهارده، نخست «انجیل جاودان» را معرّفی می‌کند و سپس به تمامی جهان می‌گوید که «از خدا بترسند» و او را از طریق پرستشِ آفریننده تمجید کنند. تعریفِ (Aleph)، نخستینِ آن سه حرف، چنین است: «خدای الهی و جاودانی، و به‌عنوان آفرینندۀ بشر، آن خدایی که آدمیان باید با ترسِ آمیخته به حرمت از او بترسند و او را پرستش کنند.»

Aleph represents the first angel’s message.

الف نمایانگر پیامِ فرشتهٔ نخست است.

The second angel’s message calls men out of Babylon, marks when the Holy Spirit is poured out and identifies the rebellion of Babylon. The definition of (Mem) is associated with water, (symbol of the outpouring of the Spirit) and it is the thirteenth number of the alphabet, the number thirteen being a symbol of rebellion, thus identifying Babylon. Mem represents the second angel’s message.

پیام فرشتهٔ دوم انسان‌ها را از بابل فرا می‌خوانَد، زمانِ افاضه شدنِ روح‌القدس را نشان می‌دهد و عصیانِ بابل را مشخص می‌سازد. تعریفِ (Mem) با آب مرتبط است، (نمادِ افاضهٔ روح) و آن سیزدهمین حرفِ الفباست؛ و عددِ سیزده نمادِ عصیان است، و بدین‌سان بابل را مشخص می‌سازد. Mem نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ دوم است.

The third angel warns men against receiving the mark of the beast, identifies two classes of worshippers and God’s wrath. The definition of (Tav) is that it represents a “mark,” (the mark of the beast) it represents the seal of creation (the seal of God). The letter itself is shaped as the cross. Tav represents the third angel’s message.

فرشتهٔ سوم انسان‌ها را از پذیرفتن نشانِ وحش برحذر می‌دارد، دو گروه از پرستندگان را مشخص می‌سازد و خشمِ خدا را آشکار می‌کند. تعریفِ (Tav) آن است که نمایانگرِ یک «نشان» است، (نشانِ وحش)؛ همچنین نمایانگرِ مُهرِ آفرینش (مُهرِ خدا) است. خودِ این حرف به شکلِ صلیب است. Tav نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ سوم است.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.

> «مُهرِ خدای زنده که بر پیشانی‌های قوم او نهاده می‌شود چیست؟ آن نشانی است که فرشتگان، اما نه چشمان انسان، می‌توانند آن را بخوانند؛ زیرا فرشتهٔ هلاک‌کننده باید این نشانِ رستگاری را ببیند. ذهنِ فهیم، علامتِ صلیبِ جلجتا را در پسران و دخترانِ پذیرفته‌شدهٔ خداوند دیده است. گناهِ تعدّی از شریعتِ خدا برداشته شده است. آنان جامهٔ عروسی را در بر دارند و نسبت به همهٔ اوامرِ خدا مطیع و امین‌اند.»

> “The Lord will not excuse those who know the truth if they do not in word and deed obey His commands.” Maranatha, 243.

> «خداوند کسانی را که حقیقت را می‌دانند، اگر در گفتار و کردار از اوامر او اطاعت نکنند، معذور نخواهد داشت.» Maranatha, 243.

The Hebrew word translated as “truth” consist of three letters that each have their own definitions. Those three definitions are also the definitions of the three angels’ messages. They are also the definitions of the first angel’s message, for the first angel’s message was the message at the beginning of Adventism and the third angel’s message is the message at the end of Adventism. Because Jesus illustrates the end with the beginning, the first angel possesses all the prophetic waymarks of the third angel’s message. In doing so, the definition of the three Hebrew letters become symbols of not only the third angel’s message, but also symbols of the first angel’s message.

عبارت عبری که به «راستی» ترجمه شده است، از سه حرف تشکیل شده است که هر یک تعریف خاص خود را دارند. این سه تعریف همچنین تعاریف پیام‌های سه فرشته نیز هستند. افزون بر این، آنها تعاریف پیام فرشتهٔ اول نیز هستند، زیرا پیام فرشتهٔ اول، پیامی بود در آغاز اَدوِنتیسم، و پیام فرشتهٔ سوم، پیامی است در پایان اَدوِنتیسم. از آنجا که عیسی پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، فرشتهٔ اول همهٔ نشانه‌های راهِ نبویِ پیام فرشتهٔ سوم را در خود داراست. بدین‌سان، تعاریف آن سه حرف عبری نه تنها به نمادهای پیام فرشتهٔ سوم بدل می‌شوند، بلکه نمادهای پیام فرشتهٔ اول نیز هستند.

John in the Revelation was told to write the things which then were, and in so doing he would simultaneously be writing the things that would be in the future. He recorded the beginning to illustrate the end. In no uncertain terms, Seventh-day Adventists have been informed to study and proclaim the message of the Millerites, which is the message of the first angel. In studying and proclaiming those truths and that history we shall be proclaiming the third angel’s message and repeating the history of the first angel.

یوحنا در مکاشفه مأمور شد چیزهایی را که در آن زمان بودند بنویسد، و با این کار، هم‌زمان چیزهایی را نیز می‌نوشت که در آینده خواهند بود. او آغاز را ثبت کرد تا پایان را به تصویر کشد. بی‌هیچ ابهامی، به ادونتیست‌های روز هفتم اعلام شده است که پیام میلری‌ها را، که همان پیام فرشتهٔ اول است، مطالعه کنند و اعلام نمایند. با مطالعه و اعلام آن حقایق و آن تاریخ، ما پیام فرشتهٔ سوم را اعلام خواهیم کرد و تاریخ فرشتهٔ اول را تکرار خواهیم نمود.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> «خداوند پیام تازه‌ای به ما نمی‌دهد. ما باید همان پیامی را اعلام کنیم که در سال‌های 1843 و 1844 ما را از سایر کلیساها بیرون آورد.» Review and Herald، 19 ژانویهٔ 1905.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «تمام پیام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شد، اکنون باید با قوت عرضه شوند، زیرا افراد بسیاری جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند.» Manuscript Releases, جلد ۲۱، ص. ۴۳۷.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> «حقیقت‌هایی که ما در سال‌های ۱۸۴۱، ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دریافت کردیم، اکنون باید مورد مطالعه قرار گیرند و اعلام شوند.» Manuscript Releases, volume 15, 371.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار داده شده است: نباید اجازه داده شود هیچ چیزی وارد شود که بنیاد ایمان را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بر آن بنا می‌نهادیم، متزلزل سازد. من در این پیام بودم، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، نسبت به نوری که خدا به ما داده است وفادار. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی برداریم که بر آن نهاده شدند، آنگاه که روزبه‌روز با دعای earnest در پی خداوند بودیم و در طلب نور می‌جستیم. آیا گمان می‌کنید که من بتوانم نوری را که خدا به من داده است ترک کنم؟ آن باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از زمانی که به من داده شد، همواره مرا هدایت کرده است.» Review and Herald, April 14, 1903.

The message of the first angel and the history where that message was presented parallels and illustrates our current history—with some prophetic caveats. Both those histories are also represented by the three letters employed by the Divine linguist to form the word “truth.” And that word “truth” represents the everlasting gospel.

پیام فرشتۀ اول و تاریخی که آن پیام در آن عرضه شد، با تاریخ کنونی ما به موازات پیش می‌رود و آن را به تصویر می‌کشد—البته با برخی ملاحظات نبوی. هر دوی آن تاریخ‌ها همچنین به‌وسیلۀ سه حرفی که زبان‌شناس الهی برای ساختن واژۀ «حقیقت» به کار برده است، بازنمایی می‌شوند. و آن واژۀ «حقیقت» نمایانگر انجیل جاودانی است.

The history of the Millerites at the beginning of Adventism, represents the first angel and the history at the end of Adventism that is represented by the third angel are parallel histories, but they contain some differences.

تاریخ میلریتی‌ها در آغاز ادونتیسم، مظهر فرشتهٔ اول است، و تاریخِ پایانِ ادونتیسم که به‌وسیلهٔ فرشتهٔ سوم نمایانده می‌شود، تاریخی موازی با آن است؛ اما این دو تاریخ دربردارندهٔ تفاوت‌هایی نیز هستند.

The first angel announces the opening of the judgment and the third angel announces the close of the judgment. The prophetic structure upon which the history of Adventism unfolded is identical both in its beginning history and in its ending. Either end can be shown to follow the three steps of the three angels as they arrive in history. And those three angels are also those three letters. Therefore, the prophetic sequence of events at both ends of Adventism are based upon the three steps of the three angels, which are waymarks that are also represented by those three Hebrew letters that create the word “truth.”

فرشتهٔ نخست، گشایشِ داوری را اعلام می‌کند و فرشتهٔ سوم، پایانِ داوری را اعلام می‌دارد. ساختارِ نبوی‌ای که تاریخِ ادونتیسم بر بنیادِ آن گشوده شد، هم در تاریخِ آغازینِ آن و هم در پایانش یکسان است. می‌توان نشان داد که هر یک از دو سرِ این تاریخ، در هنگامِ ورود به عرصهٔ تاریخ، از سه گامِ سه فرشته پیروی می‌کند. و آن سه فرشته، همان سه حرف نیز هستند. بنابراین، توالیِ نبویِ رویدادها در هر دو سرِ ادونتیسم، بر سه گامِ سه فرشته مبتنی است؛ گام‌هایی که نشانه‌های راه‌اند و همچنین به‌وسیلهٔ آن سه حرفِ عبری که واژهٔ «حقیقت» را پدید می‌آورند، بازنمایی می‌شوند.

Alpha is the beginning of Adventism, Omega the end of Adventism and the letter in the middle, being the thirteenth letter, thus identifies the rebellion of Adventism from its beginning unto its end.

الفا آغاز اَدوِنتیسم است، اُمگا پایان اَدوِنتیسم، و حرفِ میان آن دو که سیزدهمین حرف است، بدین‌سان عصیانِ اَدوِنتیسم را از آغازش تا پایانش مشخص می‌سازد.

We are instructed about where God’s way is:

به ما تعلیم داده شده است که راه خدا کجاست:

> Thy way, O God, is in the sanctuary: who is so great a God as our God? Psalms 77:13.

> راه تو، ای خدا، در قدس است؛ کیست آن خدای عظیم مانند خدای ما؟ مزمور 77:13.

In the sanctuary we find that God’s way is the same three steps as the three angels’ messages. In the courtyard the fear of God leads one to make an offering and secure justification. In the holy place sanctification is represented by the prayer life represented by the altar of incense, the study life represented by the table of showbread and life of service represented by the candlesticks. The Most Holy Place represents judgment. When we possess the fear of God as represented in the first angel’s message, we seek justification at the foot of the cross, in the courtyard. When we are justified (made righteous) we walk in the newness of the sanctified life (growth in holiness) as represented by the holy place. The holy place represents the work of a Christian as accomplished by the Millerites during the second angel’s message accompanied by the Midnight Cry. Justified and sanctified we are prepared for the judgment represented by the Most Holy Place. Three sanctuary steps, representing among other things three theological terms—justification, sanctification and glorification and also representing the three angels’ messages, and of course also representing the first angel’s message and of course also representing the three letters that are employed to create the word “truth.”

در مَقدِس درمی‌یابیم که راهِ خدا همان سه گامِ پیام‌های سه فرشته است. در صحنِ مَقدِس، ترسِ از خدا انسان را بر آن می‌دارد که قربانی‌ای تقدیم کند و عادل‌شمردگی را به دست آورد. در قُدس، تقدیس به‌وسیلهٔ حیاتِ دعا که با مذبحِ بخور نمود یافته است، حیاتِ مطالعه که با میزِ نانِ حضور نمود یافته است، و حیاتِ خدمت که با شمعدان‌ها نمود یافته است، به تصویر کشیده می‌شود. قُدس‌الاَقداس نمایانگرِ داوری است. هنگامی که ترسِ از خدا را، چنان‌که در پیامِ فرشتهٔ اول نمود یافته است، دارا باشیم، در پای صلیب، در صحنِ مَقدِس، در پیِ عادل‌شمردگی می‌رویم. هنگامی که عادل شمرده می‌شویم (پارسا گردانیده می‌شویم)، در تازگیِ حیاتِ تقدیس‌شده (رشد در قدوسیت) گام برمی‌داریم، چنان‌که قُدس آن را به تصویر می‌کشد. قُدس نمایانگرِ کارِ یک مسیحی است، آن‌گونه که میلری‌ها در خلالِ پیامِ فرشتهٔ دوم، همراه با فریادِ نیمه‌شب، آن را به انجام رساندند. چون عادل شمرده و تقدیس شده‌ایم، برای داوری که قُدس‌الاَقداس نمایانگرِ آن است آماده می‌شویم. سه گامِ مَقدِس، که از جمله نمایانگرِ سه اصطلاحِ الاهیاتی‌اند—عادل‌شمردگی، تقدیس، و جلال‌یافتگی—و نیز نمایانگرِ پیام‌های سه فرشته هستند، و البته نیز نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ اول، و نیز البته نمایانگرِ سه حرفی هستند که برای ساختنِ واژهٔ «truth» به‌کار گرفته می‌شوند.

In the courtyard of the sanctuary, we find all three steps as well. The first step into the sanctuary must illustrate the last step of the sanctuary, just as the first angel parallels the third angel. The first step in the courtyard is the slaying of the offering, representing justification. The second step is the laver where the fat (sin) is removed and the offering cleansed before the final steps. The water of the laver is a characteristic of the second step. The third step is the actual burnt offering, which typified Christ on the cross where judgment was accomplished. The same three steps are in the first step of the sanctuary, just as the same three steps are in the first angel’s message. The principle of alpha and omega is within the sanctuary, as it is in the three angels’ messages, as it is in the letters forming the word “truth.”

در صحنِ قدس نیز هر سه گام را می‌یابیم. نخستین گامِ ورود به قدس باید واپسین گامِ قدس را نیز مجسم سازد، همان‌گونه که فرشتهٔ اول با فرشتهٔ سوم موازات دارد. نخستین گام در صحن، ذبحِ قربانی است که نمایانگرِ تبرئه است. گام دوم، حوضِ تطهیر است که در آن پیه (گناه) زدوده می‌شود و قربانی پیش از گام‌های نهایی پاک می‌گردد. آبِ حوضِ تطهیر، از ویژگی‌های گام دوم است. گام سوم، خودِ قربانیِ سوختنی است که نمونه‌وار بر مسیح بر صلیب دلالت داشت، جایی که داوری به انجام رسید. همین سه گام در نخستین گامِ قدس نیز وجود دارد، همان‌گونه که همین سه گام در پیامِ فرشتهٔ اول نیز هست. اصلِ آلفا و اُمگا در درونِ قدس حضور دارد، چنان‌که در پیام‌های سه فرشته حضور دارد، و چنان‌که در حروفی که واژهٔ «truth» را تشکیل می‌دهند نیز هست.

The 2300-year prophecy possesses the identical structure. The prophecy began with three decrees and ended at the arrival of the third angel’s message on October 22, 1844. The prophecy sets forth five prophetic lines and the history at the beginning of the 2300-year prophecy represents the ending history of each of those five prophecies. The beginning and ending of the complete 2300-year prophecy has three decrees, and it ends with three messages.

پیشگوییِ ۲۳۰۰ساله همان ساختارِ یکسان را داراست. این پیشگویی با سه فرمان آغاز شد و با رسیدنِ پیامِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید. این پیشگویی پنج خطِ نبوی را ارائه می‌کند، و تاریخِ آغازِ پیشگوییِ ۲۳۰۰ساله، نمایانگرِ تاریخِ پایانیِ هر یک از آن پنج پیشگویی است. آغاز و پایانِ پیشگوییِ کاملِ ۲۳۰۰ساله دارای سه فرمان است، و این پیشگویی با سه پیام پایان می‌یابد.

The beginning of the prophecy in 457 BC took place in troublous times and provided for the Jews to return and rebuild the temple and city. In agreement with the prediction, 49 years later after the work that was started in 457 BC, it was finished in troublous times. The beginning of the 49 years illustrates the end of the 49 years.

آغاز این نبوت در سال 457 پیش از میلاد، در ایامی پرآشوب واقع شد و برای یهودیان امکان بازگشت و بازسازی هیکل و شهر را فراهم آورد. مطابق با این پیشگویی، چهل و نه سال بعد، پس از کاری که در سال 457 پیش از میلاد آغاز شده بود، آن کار در ایامی پرآشوب به پایان رسید. آغاز این چهل و نه سال، پایان این چهل و نه سال را به تصویر می‌کشد.

457 BC marks the beginning of the prophecy that identifies the anointing of Christ at His baptism. His anointing marked the beginning of His work in gathering together a people to be citizens of New, not Old Jerusalem, just as ancient Israel was gathered to re-build literal Jerusalem in 457 BC.

۴۵۷ پیش از میلاد آغاز آن نبوت را نشان می‌دهد که مسحِ مسیح را در هنگام تعمید او مشخص می‌سازد. مسح او آغاز کار وی را در گرد آوردن قومی نشان داد تا شهروندانِ اورشلیمِ جدید باشند، نه اورشلیمِ کهنه؛ همان‌گونه که اسرائیلِ باستان در ۴۵۷ پیش از میلاد گرد آورده شد تا اورشلیمِ لفظی را از نو بنا کند.

457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when Christ would be crucified. Sister White lines the history of the cross up with the Great Disappointment of October 22, 1844, and she also aligns the history of the Red Sea crossing up with the Great Disappointment. In 457 BC there was a disappointment which typified the disappointment of the Hebrews at the Red Sea, the Great disappointment for Adventists, the disappointment of disciples at the cross and of Ezra in 457 BC.

457 ق.م. همچنین آغاز نبوتی را مشخص می‌سازد که زمان مصلوب شدن مسیح را تعیین می‌کند. خواهر وایت تاریخ صلیب را با یأس عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ منطبق می‌سازد، و نیز تاریخ عبور از دریای سرخ را با یأس عظیم هم‌راستا می‌گرداند. در ۴۵۷ ق.م. نیز یأسی رخ داد که نمادی از یأس عبرانیان در کنار دریای سرخ، یأس عظیمِ ادونتیست‌ها، یأس شاگردان در هنگام صلیب، و یأس عَزرا در ۴۵۷ ق.م. بود.

> “Ezra had expected that a large number would return to Jerusalem, but the number who responded to the call was disappointingly small. Many who had acquired houses and lands had no desire to sacrifice these possessions. They loved ease and comfort and were well satisfied to remain. Their example proved a hindrance to others who otherwise might have chosen to cast in their lot with those who were advancing by faith.” Prophets and Kings, 612.

> «עזרא ציפה כי מספר גדול ישוב לירושלים, אך מספר הנענים לקריאה היה קטן באופן מאכזב. רבים מאלה שרכשו בתים ואדמות לא חפצו להקריב נכסים אלה. הם אהבו נוחות ושלווה והיו שבעי רצון להישאר במקומם. דוגמתם הייתה למכשול לאחרים, אשר אלמלא כן ייתכן שהיו בוחרים לקשור את גורלם עם ההולכים קדימה באמונה.» נביאים ומלכים, 612.

457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when ancient Israel would be divorced of God and the gospel would be taken to the Gentiles, marking the end of a special probationary time of 490 years especially for ancient Israel. 457 BC therefore marks the beginning of their probationary time and 34 AD marks the end of their probationary time, typifying that Adventism’s probationary time began in 1844 and ends at the Sunday law.

457 قبل از میلاد همچنین آغاز نبوتی را مشخص می‌کند که زمان طلاق گرفتن اسرائیل باستان از خدا و رسانده شدن انجیل به امت‌ها را تعیین می‌نماید، و پایان یک زمان خاصِ آزمایشیِ ۴۹۰ ساله را به‌ویژه برای اسرائیل باستان نشان می‌دهد. بنابراین، ۴۵۷ قبل از میلاد آغاز زمان آزمایشی ایشان را مشخص می‌کند و ۳۴ میلادی پایان زمان آزمایشی ایشان را، که به‌طور نمونه‌ای دلالت دارد بر اینکه زمان آزمایشی ادونتیسم در ۱۸۴۴ آغاز شد و با قانون یکشنبه به پایان می‌رسد.

There are a few other internal time prophecies in the 2300-years prophecy, but they all possess the signature of Alpha and Omega. Their beginnings illustrate their endings.

در نبوتِ ۲۳۰۰ ساله چند پیشگوییِ زمانیِ درونیِ دیگر نیز وجود دارد، اما همگی مُهرِ الفا و اُمگا را بر خود دارند. آغازهایشان پایان‌هایشان را به تصویر می‌کشد.

It is important to note that ancient Israel was made the depositaries of the law of God and that modern Israel was made not only the depositaries of His law, but also the depositaries of His prophecies. When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He made them the depositaries of the Ten Commandments as written on two tables of stone. When He entered into covenant with modern Israel in the Millerite history, He made them the depositaries of His prophetic word as represented upon the two tables of Habakkuk represented by the 1843 and 1850 pioneer charts. The beginning of ancient Israel illustrates the beginning of modern Israel.

شایان توجه است که اسرائیلِ باستان امینِ شریعتِ خدا قرار داده شد، و اسرائیلِ جدید نه تنها امینِ شریعتِ او، بلکه امینِ نبوت‌های او نیز گردانیده شد. هنگامی که خداوند با اسرائیلِ باستان عهد بست، آنان را امینِ ده فرمان ساخت که بر دو لوحِ سنگی نوشته شده بود. و هنگامی که در تاریخِ میلریتی با اسرائیلِ جدید واردِ عهد شد، آنان را امینِ کلامِ نبویِ خویش قرار داد، چنان‌که بر دو لوحِ حبقوق، که در نمودارهای پیشگامِ 1843 و 1850 بازنمایی شده‌اند، ممثَّل گردیده است. آغازِ اسرائیلِ باستان، آغازِ اسرائیلِ جدید را به تصویر می‌کشد.

> “The Lord called out His people Israel, and separated them from the world, that He might commit to them a sacred trust. He made them the depositaries of His law; and He designed through them to preserve among men the knowledge of Himself. Through them the light of heaven was to shine out to the dark places of the earth, and a voice was to be heard appealing to all peoples to turn from their idolatry to serve the living and true God.

> «خداوند قوم خود، اسرائیل را فراخواند و آنان را از جهان جدا ساخت تا امانتی مقدس را به ایشان بسپارد. ایشان را امینان شریعت خویش قرار داد؛ و اراده فرمود که از طریق آنان معرفت خویش را در میان آدمیان محفوظ نگاه دارد. از رهگذر آنان، نور آسمان می‌بایست بر مکان‌های تاریک زمین بتابد، و ندایی شنیده شود که همهٔ اقوام را فرامی‌خوانْد تا از بت‌پرستی خود بازگردند و خدای زنده و حقیقی را عبادت کنند.»

> “Had the Hebrews been true to their trust, they would have been a power in the world. God would have been their defense, and He would have exalted them above all other nations. His might and truth would have been revealed through them, and they would have stood forth under His wise and holy rule as an example of the superiority of His government over every form of idolatry. But they did not keep their covenant with God. They followed after the idolatrous practises of other nations; and instead of making their Creator’s name a praise in the earth, they brought it into contempt.

> «Եթե եբրայեցիները հավատարիմ մնացած լինեին իրենց վստահվածին, նրանք աշխարհում զորություն կլինեին։ Աստված նրանց պաշտպանությունը կլիներ, և Նա նրանց կբարձրացներ բոլոր մյուս ազգերից վեր։ Նրա զորությունն ու ճշմարտությունը նրանց միջոցով կհայտնվեին, և նրանք, Նրա իմաստուն ու սուրբ իշխանության ներքո, կկանգնեին որպես օրինակ՝ ցույց տալու համար Նրա կառավարման գերազանցությունը կռապաշտության ամեն տեսակ ձևից վեր։ Բայց նրանք չպահեցին իրենց ուխտը Աստծո հետ։ Նրանք հետևեցին այլ ազգերի կռապաշտական սովորություններին, և իրենց Արարչի անունը երկրի վրա գովասանքի առարկա դարձնելու փոխարեն՝ այն արհամարհանքի մատնեցին»։

> “Yet the purpose of God must be accomplished. The knowledge of His will must be given to the world. God brought the hand of oppression upon His people, and scattered them as captives among the nations. In affliction many of them repented of their transgressions, and sought the Lord. Thus scattered throughout the countries of the heathen, they spread abroad the knowledge of the true God.

> «با این‌همه، مقصود خدا باید به انجام رسد. شناخت ارادهٔ او باید به جهان رسانده شود. خدا دستِ ستم را بر قوم خویش وارد آورد و آنان را چون اسیران در میان ملت‌ها پراکنده ساخت. در تنگی، بسیاری از ایشان از گناهان خویش توبه کردند و خداوند را طلب نمودند. بدین‌سان، چون در سراسر سرزمین‌های امت‌های بت‌پرست پراکنده شدند، معرفتِ خدای حقیقی را منتشر ساختند.»

> “In this day, God has called His church, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth,—the messages of the first, second, and third angels,—He has separated a people from the churches and from the world, to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositories of His law, and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.

> «در این روزگار، خداوند کلیسای خویش را فراخوانده است، چنان‌که اسرائیلِ باستان را فراخواند، تا چون نوری در زمین بایستد. به‌وسیلهٔ ساتورِ نیرومندِ حقیقت—یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم—او قومی را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به قربی مقدس نزد خویش درآورد. او آنان را امینانِ شریعت خود قرار داده و حقایق عظیم نبوت را برای این زمان به ایشان سپرده است. همانند وحی‌های مقدسی که به اسرائیلِ باستان سپرده شد، اینها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند. »

> “Prophecy declares that the first angel would make his announcement to ‘every nation, and kindred, and tongue, and people.’ The warning of the third angel, which forms a part of the same threefold message, and is the message for this time, will be no less widespread. The banner on which is inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus,’ is to be raised aloft. The power of the first and second messages is to be intensified in the third. It is represented in the prophecy as being proclaimed with a loud voice by an angel flying in the midst of heaven, and it will command the attention of the world.

> «پیشگویی اعلام می‌دارد که فرشتهٔ اول اعلان خود را به «هر امت، و قبیله، و زبان، و قوم» خواهد رساند. هشدارِ فرشتهٔ سوم، که بخشی از همان پیامِ سه‌گانه است و پیامِ مخصوصِ این زمان می‌باشد، به همان اندازه گسترده خواهد بود. عَلَمی که بر آن نوشته شده است: «احکامِ خدا و ایمانِ عیسی»، باید برافراشته شود. قوتِ پیام‌های اول و دوم باید در پیام سوم تشدید گردد. این امر در پیشگویی چنین به تصویر کشیده شده است که به‌وسیلهٔ فرشته‌ای که در وسط آسمان پرواز می‌کند، با آوازِ بلند اعلام می‌شود، و توجهِ جهان را به خود جلب خواهد کرد.»

> “The most fearful threatening ever addressed to mortals is contained in the third angel’s message. That must be a terrible sin which calls down the wrath of God unmingled with mercy. But men are not left in darkness concerning this important matter; the warning against the worship of the beast and his image is to be given to the world before the visitation of God’s judgments, that all may know why the judgments are inflicted, and may have opportunity to escape.” Signs of the Times, January 25, 1910.

> «مرعوب‌کننده‌ترین هشدارى که هرگز به فانیان داده شده، در پیام فرشتهٔ سوم مندرج است. پس آن باید گناهی هولناک باشد که خشم خدا را بی‌آمیختگی با رحمت فرو می‌آورد. اما انسان‌ها در خصوص این امر مهم در تاریکی رها نشده‌اند؛ هشدار بر ضد پرستش وحش و تصویر او باید پیش از فرود آمدن داوری‌های خدا به جهان داده شود، تا همگان بدانند چرا این داوری‌ها وارد می‌شوند، و فرصت یابند که بگریزند.» Signs of the Times, January 25, 1910.

The production of the two tables in fulfillment of Habakkuk chapter two was a fulfillment of several prophecies.

تهیۀ دو لوح در تحققِ باب دومِ حبقوق، تحققِ چندین نبوت بود.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.

> بر برجِ دیدبانیِ خود خواهم ایستاد، و بر فرازِ برج قرار خواهم گرفت، و چشم به راه خواهم بود تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم، چه پاسخ خواهم داد. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها آشکارا نقش کن، تا هر که آن را می‌خواند، بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانِ معیّنی است، امّا در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، برای آن انتظار بکش، زیرا به یقین خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> ببینید، جانِ او که متکبّرانه برافراشته است، در وی راست نیست؛ امّا عادل به ایمانِ خویش زیست خواهد کرد. حبقوق ۲:۱–۴.

The production of both the 1843 pioneer chart and the 1850 pioneer chart was a fulfillment of prophecy. The study of Habakkuk’s Tables provides ample evidence of this. But the passage in Habakkuk makes an important contribution to this point in our discussion.

تولید هر دو نمودار پیشگام، یعنی نمودار ۱۸۴۳ و نمودار پیشگام ۱۸۵۰، تحقق نبوت بود. بررسی الواح حبقوق شواهد فراوانی بر این امر فراهم می‌آورد. اما بخش مورد بحث در حبقوق، در این نکته از بحث ما سهمی مهم ایفا می‌کند.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> «Я видела, что схема 1843 года была направляема рукой Господа и что её не следует изменять; что числа были такими, какими Он желал их видеть; что Его рука пребывала над ними и скрывала ошибку в некоторых числах, так что никто не мог её увидеть, доколе Его рука не была удалена». Early Writings, 74, 75.

After 1843 the Lord directed to make another chart, but that the first (1843) chart should not be altered, except by inspiration.

پس از ۱۸۴۳، خداوند هدایت فرمود که نمودار دیگری تهیه شود، اما اینکه نمودار نخست (۱۸۴۳) جز به وسیلهٔ الهام نباید تغییر یابد.

> “I saw that the truth should be made plain upon tables, that the earth and the fullness thereof is the Lord’s, and that necessary means should not be spared to make it plain. I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.

> «Vi que la verdad debía hacerse clara sobre tablas, que la tierra y su plenitud son del Señor, y que no debían escatimarse los medios necesarios para hacerla clara. Vi que el antiguo cuadro fue dirigido por el Señor, y que ni una sola de sus figuras debía ser alterada sino por inspiración. Vi que las figuras del cuadro eran tal como Dios quería que fuesen, y que Su mano estaba sobre ellas y ocultó un error en algunas de las figuras, para que nadie lo viese hasta que Su mano fuese quitada». Spalding and Magan, 2.

While living with Brother Nichols (who produced the 1850 chart), during the time he made the chart, Sister White said she saw the 1850 chart in the Bible.

هنگامی که با برادر نیکولز (که نمودار ۱۸۵۰ را تهیه کرد) زندگی می‌کرد، در زمانی که او آن نمودار را می‌ساخت، خواهر وایت گفت که نمودار ۱۸۵۰ را در کتاب‌مقدس دیده است.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> «ਦਿੱਖਿਆ ਕਿ ਭਰਾ ਨਿਕੋਲਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਚਾਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਸ ਚਾਰਟ ਬਾਰੇ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਚਾਰਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਇੱਕ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਲਈ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ’ਤੇ ਨਵਾਂ ਚਾਰਟ ਬਣਵਾ ਕੇ ਲੋੜ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਉਹਨੀ ਹੀ ਲੋੜ ਹੈ।» Manuscript Releases, volume 13, 359.

Habakkuk had commanded “Write the vision, and make it plain upon tables.” The two tables of Habakkuk were the symbol of the covenant God made with Adventism when He made them depositories of His prophecies, just as He did when he entered into covenant with ancient Israel and gave the two tables of the law and the responsibility to be the depositories of the law. But Habakkuk identifies two classes of worshippers in relation to the tables that were to make the vision plain. One class whose “soul which is lifted up” and “is not upright,” and another class that are identified as “the just” who “shall live by his faith.”

حبقوق مأمور شد که «رؤیا را بنویس، و آن را بر لوح‌ها آشکارا ثبت کن.» دو لوحِ حبقوق نمادِ عهدی بود که خدا با ادونتیسم برقرار کرد، آنگاه که آنان را امانت‌دارانِ نبوت‌های خویش ساخت؛ همان‌گونه که هنگامی که با اسرائیلِ باستان عهد بست، دو لوحِ شریعت را عطا فرمود و مسئولیتِ امانت‌داریِ شریعت را به ایشان سپرد. اما حبقوق، در ارتباط با لوح‌هایی که می‌بایست رؤیا را آشکار سازند، دو طبقه از پرستندگان را مشخص می‌کند: یک طبقه که «جانِ او که متکبر شده است» و «در او راستی نیست»، و طبقه‌ای دیگر که به‌عنوان «عادلان» شناخته می‌شوند که «به ایمانِ خود زیست خواهند نمود.»

The context of Habakkuk identifies that those who are justified are living by a faith that is based upon the prophetic Word, as represented by the two tables, and therefore those who are not justified have rejected the beginnings of Adventism. The point I wish to make is based upon a passage we considered some time back. It reads:

سیاقِ کتابِ حبقوق نشان می‌دهد که آنان که عادل شمرده شده‌اند، به ایمانی زیست می‌کنند که بر کلامِ نبوی مبتنی است، چنان‌که در دو لوح نمود یافته است؛ و بنابراین، آنان که عادل شمرده نشده‌اند، آغازهای ادونتیسم را رد کرده‌اند. مقصودی که می‌خواهم بیان کنم، بر مبنای عبارتی است که مدتی پیش بدان پرداختیم. چنین می‌خواند:

> “But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

> «اما موضوعاتی همچون قُدس، در ارتباط با ۲۳۰۰ روز، احکام خدا و ایمانِ عیسی، به‌کمال مناسب‌اند تا جنبش ادونتی گذشته را توضیح دهند و نشان دهند که موقعیت کنونی ما چیست، ایمانِ شک‌کنندگان را استوار سازند، و به آیندهٔ جلال‌مند یقین ببخشند. بارها دیده‌ام که این‌ها موضوعات اصلی‌ای بودند که پیام‌آوران باید بر آن‌ها تأکید ورزند.» Early Writings, 63.

We have just reviewed all four of these truths; the sanctuary, the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus. We placed all four of these truths into the framework of truth that has been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is.” That framework is “the rule of first mention,” it is the signature of Alpha and Omega, and it is the framework of truth, for the word “truth” contains the very same signature as all four of the truths that are identified as “present truth” which was designed to explain the beginning of Adventism.

ما به‌تازگی هر چهارِ این حقایق را بررسی کردیم: قدس، ۲۳۰۰ روز، احکام خدا و ایمانِ عیسی. ما هر چهارِ این حقایق را در چارچوبِ حقیقتی قرار دادیم که «به‌طور کامل برای توضیحِ جنبشِ ادونتیِ گذشته و نشان دادنِ این‌که موقعیتِ کنونیِ ما چیست، محاسبه شده است.» آن چارچوب، «قاعدهٔ نخستین ذکر» است؛ امضای آلفا و امگا است؛ و چارچوبِ حقیقت است، زیرا واژهٔ «حقیقت» همان امضایی را در بر دارد که هر چهار حقیقتی که به‌عنوان «حقیقتِ حاضر» شناخته شده‌اند در خود دارند؛ حقیقتی که برای توضیحِ آغازِ ادونتیسم طراحی شده بود.

If nothing else, this means that the word translated as “truth” which we are considering is the framework of the everlasting gospel, and it is the framework for the final warning message, and it is the framework of the third angel’s message, and it is a large part of the Revelation of Jesus Christ.

اگر هیچ چیز دیگری از این برنیاید، دست‌کم بدین معناست که واژه‌ای که آن را «حقیقت» ترجمه کرده‌اند و اکنون مورد بررسی ماست، چارچوبِ انجیلِ جاودانی است، و چارچوبِ پیامِ هشدارِ نهایی است، و چارچوبِ پیامِ فرشتهٔ سوم است، و بخش بزرگی از مکاشفهٔ عیسی مسیح را تشکیل می‌دهد.

The final warning message represented as the Revelation of Jesus Christ in the first three verses of Revelation chapter one is testified to a second time at the end of Revelation. The end of Revelation testifies of the first verses of the Old Testament and also the last verses of the Old Testament. With those four references it can be deduced by employing the divine rule of placing prophetic line upon prophetic line that the final warning message has to do with the Creator’s relationship to His created beings. It has to do with His creative power. It has to do with how His creative power is communicated to His church. It has to do with the attribute of Divinity that identifies the end with the beginning. It is a message that arrives just before the close of probation and more. When considered together it is about God’s creative power! And the first mention of His creative power is in the beginning of Genesis one from the first verse through to the second chapter verse three.

پیام هشدار نهایی که در سه آیهٔ نخستِ باب اولِ مکاشفه، به‌مثابهٔ مکاشفهٔ عیسی مسیح، نمایانده شده است، در پایانِ مکاشفه بار دوم مورد شهادت قرار می‌گیرد. پایانِ مکاشفه هم دربارهٔ آیات نخستِ عهد عتیق شهادت می‌دهد و هم دربارهٔ آیات پایانیِ عهد عتیق. با این چهار ارجاع، و با به‌کارگیریِ قاعدهٔ الهیِ قرار دادنِ خطِ نبوی بر خطِ نبوی، می‌توان استنتاج کرد که پیام هشدار نهایی به رابطهٔ آفریننده با آفریدگانِ او مربوط است. این پیام به قدرت آفرینندگیِ او مربوط است. به این مربوط است که قدرت آفرینندگیِ او چگونه به کلیسای او منتقل می‌شود. به آن صفتِ الوهیت مربوط است که پایان را با آغاز یکی می‌شناساند. این پیامی است که درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمون می‌رسد، و بیش از آن. هنگامی که همهٔ اینها با هم در نظر گرفته شوند، موضوع دربارهٔ قدرت آفرینندگیِ خداست! و نخستین اشاره به قدرت آفرینندگیِ او در آغازِ پیدایشِ باب یک، از آیهٔ نخست تا باب دوم آیهٔ سه، آمده است.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters.

> در ابتدا خدا آسمان و زمین را آفرید. و زمین بی‌شکل و خالی بود؛ و تاریکی بر روی ژرفا قرار داشت. و روح خدا بر روی آب‌ها در حرکت بود.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. And God called the light Day, and the darkness he called Night. And the evening and the morning were the first day.

> و خدا گفت: روشنایی بشود؛ و روشنایی شد. و خدا روشنایی را دید که نیکوست؛ و خدا روشنایی را از تاریکی جدا ساخت. و خدا روشنایی را روز نامید، و تاریکی را شب نامید. و شام و صبح، روزِ اول بود.

> And God said, Let there be a firmament in the midst of the waters, and let it divide the waters from the waters. And God made the firmament, and divided the waters which were under the firmament from the waters which were above the firmament: and it was so. And God called the firmament Heaven. And the evening and the morning were the second day.

> و خدا گفت: «در میان آب‌ها فلکی باشد، و آب‌ها را از آب‌ها جدا سازد.» پس خدا فلک را بساخت، و آب‌های زیر فلک را از آب‌های بالای فلک جدا کرد؛ و چنین شد. و خدا فلک را آسمان نامید. و شام و صبح، روز دوم بود.

> And God said, Let the waters under the heaven be gathered together unto one place, and let the dry land appear: and it was so. And God called the dry land Earth; and the gathering together of the waters called he Seas: and God saw that it was good. And God said, Let the earth bring forth grass, the herb yielding seed, and the fruit tree yielding fruit after his kind, whose seed is in itself, upon the earth: and it was so. And the earth brought forth grass, and herb yielding seed after his kind, and the tree yielding fruit, whose seed was in itself, after his kind: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the third day.

> او خدا فرمود: «آب‌های زیر آسمان در یک جا گرد آیند تا خشکی پدیدار شود.» و چنین شد. و خدا خشکی را «زمین» نامید، و اجتماع آب‌ها را «دریاها» خواند؛ و خدا دید که نیکوست. و خدا فرمود: «زمین علف برویاند، و گیاهِ دانه‌آور، و درختِ میوه‌دار که بر زمین بر حسب جنس خود میوه آورد و تخمش در خودش باشد.» و چنین شد. و زمین علف رویانید، و گیاهِ دانه‌آور بر حسب جنس خود، و درختِ میوه‌دار که تخمش در خودش بود، بر حسب جنس خود؛ و خدا دید که نیکوست. و شام بود و بامداد بود: روز سوم.

> And God said, Let there be lights in the firmament of the heaven to divide the day from the night; and let them be for signs, and for seasons, and for days, and years: And let them be for lights in the firmament of the heaven to give light upon the earth: and it was so. And God made two great lights; the greater light to rule the day, and the lesser light to rule the night: he made the stars also. And God set them in the firmament of the heaven to give light upon the earth, And to rule over the day and over the night, and to divide the light from the darkness: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the fourth day.

> و خدا گفت: «روشنایی‌ها در فلکِ آسمان پدید آیند تا روز را از شب جدا سازند؛ و برای نشانه‌ها و برای فصل‌ها و برای روزها و سال‌ها باشند؛ و در فلکِ آسمان روشنایی‌ها باشند تا بر زمین نور بتابانند»؛ و چنین شد. و خدا دو روشناییِ بزرگ ساخت: روشناییِ بزرگ‌تر را برای حکومت بر روز، و روشناییِ کوچک‌تر را برای حکومت بر شب؛ و ستارگان را نیز ساخت. و خدا آنها را در فلکِ آسمان قرار داد تا بر زمین نور بتابانند، و بر روز و بر شب حکومت کنند، و روشنایی را از تاریکی جدا سازند؛ و خدا دید که نیکوست. و شام بود و صبح بود، روز چهارم.

> And God said, Let the waters bring forth abundantly the moving creature that hath life, and fowl that may fly above the earth in the open firmament of heaven. And God created great whales, and every living creature that moveth, which the waters brought forth abundantly, after their kind, and every winged fowl after his kind: and God saw that it was good. And God blessed them, saying, Be fruitful, and multiply, and fill the waters in the seas, and let fowl multiply in the earth. And the evening and the morning were the fifth day.

> و خدا گفت: آب‌ها از جاندارانِ متحرکِ ذی‌حیات به‌فراوانی انباشته شوند، و پرندگان بر فراز زمین، در فضای بازِ آسمان، پرواز کنند. و خدا نهنگانِ بزرگ و هر جاندارِ زندهٔ متحرکی را که آب‌ها به‌فراوانی، هر یک بر حسب جنس خود، پدید آوردند، و نیز هر پرندهٔ بالدار را بر حسب جنس خود، آفرید؛ و خدا دید که نیکوست. و خدا ایشان را برکت داد و گفت: بارور شوید و کثیر گردید و آب‌های دریاها را پر سازید، و پرندگان بر روی زمین کثیر شوند. و شام بود و صبح بود؛ روز پنجم.

> And God said, Let the earth bring forth the living creature after his kind, cattle, and creeping thing, and beast of the earth after his kind: and it was so. And God made the beast of the earth after his kind, and cattle after their kind, and everything that creepeth upon the earth after his kind: and God saw that it was good. And God said, Let us make man in our image, after our likeness: and let them have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over the cattle, and over all the earth, and over every creeping thing that creepeth upon the earth. So God created man in his own image, in the image of God created he him; male and female created he them. And God blessed them, and God said unto them, Be fruitful, and multiply, and replenish the earth, and subdue it: and have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over every living thing that moveth upon the earth. And God said, Behold, I have given you every herb bearing seed, which is upon the face of all the earth, and every tree, in the which is the fruit of a tree yielding seed; to you it shall be for meat. And to every beast of the earth, and to every fowl of the air, and to everything that creepeth upon the earth, wherein there is life, I have given every green herb for meat: and it was so. And God saw everything that he had made, and, behold, it was very good. And the evening and the morning were the sixth day. Thus the heavens and the earth were finished, and all the host of them. And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 1:1–2:3.

> اور خدا گفت: زمین جانداران را موافق جنس خود بیرون آورد: بهایم، و حشرات، و حیوانات زمین موافق جنس خود؛ و چنین شد. و خدا حیوانات زمین را موافق جنس آنها، و بهایم را موافق جنس آنها، و هر حشره‌ای را که بر زمین می‌خزد موافق جنس آن ساخت؛ و خدا دید که نیکوست. و خدا گفت: انسان را به صورت خود و موافق شباهت خود بسازیم؛ و بر ماهیان دریا، و بر مرغان آسمان، و بر بهایم، و بر تمامی زمین، و بر هر حشره‌ای که بر زمین می‌خزد، سلطنت نمایند. پس خدا انسان را به صورت خود آفرید؛ او را به صورت خدا آفرید؛ ایشان را مرد و زن آفرید. و خدا ایشان را برکت داد، و خدا به ایشان گفت: بارور و کثیر شوید، و زمین را پر سازید، و آن را مسخر گردانید؛ و بر ماهیان دریا، و بر مرغان آسمان، و بر هر حیوانی که بر زمین حرکت می‌کند، سلطنت نمایید. و خدا گفت: اینک هر علف دانه‌داری را که بر روی تمامی زمین است، و هر درختی را که در آن میوهٔ درختِ دانه‌دار باشد، به شما دادم؛ برای شما خوراک خواهد بود. و به هر حیوان زمین، و به هر مرغ آسمان، و به هر چیزی که بر زمین می‌خزد و در آن حیات است، هر علف سبز را برای خوراک دادم؛ و چنین شد. و خدا هر آنچه را که ساخته بود دید، و اینک بسیار نیکو بود. و شام بود و صبح بود، روز ششم. پس آسمان‌ها و زمین و تمامی لشکر آنها تمام شد. و خدا در روز هفتم کار خود را که کرده بود به پایان رسانید؛ و در روز هفتم از تمامی کار خود که کرده بود آرام گرفت. و خدا روز هفتم را برکت داد و آن را تقدیس نمود، زیرا که در آن از تمامی کار خود که خدا آفریده و ساخته بود آرام گرفت. پیدایش ۱:‏۱–۲:‏۳.

The previous verses represent the entire testimony of creation, emphasizing that God’s word possesses creative power.

آیات پیشین نمایانگرِ تمامی شهادتِ آفرینش‌اند و بر این تأکید دارند که کلامِ خدا دارای قدرتِ آفرینش‌گر است.

> Let all the earth fear the Lord: let all the inhabitants of the world stand in awe of him. For he spake, and it was done; he commanded, and it stood fast. Psalms 33:8, 9.

> بگذار تمام زمین از خداوند بترسد؛ بگذار همهٔ ساکنان جهان از او به هیبت آیند. زیرا او گفت و انجام شد؛ او امر فرمود و برقرار ایستاد. مزامیر 33:8، 9

The same creative power that made the world is employed by Christ to transform men.

همان قدرتِ آفریننده‌ای که جهان را پدید آورد، به‌وسیلهٔ مسیح برای دگرگون ساختن انسان‌ها به کار گرفته می‌شود.

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> «آن نیروی خلاقه‌ای که عوالم را به عرصۀ وجود فراخواند، در کلام خداست. این کلام قدرت می‌بخشد؛ حیات می‌آفریند. هر فرمانی وعده‌ای است؛ چون از سوی اراده پذیرفته شود و در جان جای گیرد، حیاتِ آن وجودِ نامتناهی را با خود می‌آورد. طبیعت را دگرگون می‌سازد و جان را به صورت خدا از نو می‌آفریند.»

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.” Education, 126.

> «زندگی‌ای که بدین‌سان عطا می‌شود، به همین‌گونه نیز پایدار نگاه داشته می‌شود. «انسان به هر کلمه‌ای که از دهان خدا صادر می‌گردد، زیست خواهد کرد» (متی ۴:۴).» تعلیم و تربیت، ۱۲۶.

The Revelation of Jesus Christ emphasizes how the Word of God is conveyed to men. It comes from the Father, to the Son, to an angel, to a prophet who writes it down and sends it to the churches. The communication process set forth at the beginning and ending of the book of Revelation is also illustrated with Jacob’s ladder with angels ascending and descending the ladder. It is illustrated with Zechariah’s two golden pipes that bring the oil into the sanctuary. The communication process between God and man is a subject of Bible prophecy and the message that is sent forth contains the creative power that made the universe. In the communication process in chapter one of Revelation, it is to be understood that the message handed down to the churches contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian.

مکاشفهٔ عیسی مسیح تأکید می‌کند که کلام خدا چگونه به انسان‌ها رسانیده می‌شود. این کلام از پدر به پسر، از پسر به فرشته، و از فرشته به نبی می‌رسد؛ نبی آن را می‌نویسد و به کلیساها می‌فرستد. فرایند ارتباطی‌ای که در آغاز و پایانِ کتاب مکاشفه بیان شده است، همچنین با نردبان یعقوب به تصویر کشیده می‌شود، با فرشتگانی که از آن نردبان بالا می‌روند و پایین می‌آیند. نیز با دو لولهٔ زرینِ زکریا به تصویر کشیده می‌شود که روغن را به درون قدس می‌آورند. فرایند ارتباط میان خدا و انسان، موضوعی در نبوت کتاب‌مقدس است، و پیامی که فرستاده می‌شود حامل همان قدرت خلّاقه‌ای است که جهان را پدید آورد. در فرایند ارتباطیِ باب اولِ مکاشفه، باید چنین فهمیده شود که پیامی که به کلیساها سپرده و رسانیده می‌شود، دارای قدرتی است که یک لائودیکیه‌ای را به یک فیلادلفیه‌ای تبدیل کند.

Whether we consider the beginning or ending of the Old or the New Testament it is the same message. God is conveying the final warning message and it contains the creative power of God if it is heard and kept by those that hear. The message that accomplishes this is set within the divine framework of the Alpha and Omega. The beginning, middle and ending. The three Hebrew letters that go together to create the word “truth” are the everlasting gospel, and the letters and their meanings, and the word they produce when combined with one another symbolize the principle and also the One who is Alpha and Omega. It emphasizes His creative power. The last three words of the creation story, each begin with the three letters, in the order that make up the word “truth.”

خواه آغازِ عهدِ عتیق را در نظر بگیریم و خواه پایانِ عهدِ جدید را، پیام همان است. خداوند پیامِ هشدارِ نهایی را ابلاغ می‌کند، و این پیام، اگر از سوی آنان که می‌شنوند شنیده و حفظ شود، حاویِ قدرتِ آفرینندگیِ خداست. پیامی که این را به انجام می‌رساند، در چارچوبِ الهیِ آلفا و اُمگا قرار داده شده است؛ آغاز، میانه و پایان. سه حرفِ عبری که در کنار هم واژهٔ «حقیقت» را پدید می‌آورند، همان انجیلِ جاودان هستند، و این حروف و معانیِ آنها، و واژه‌ای که از ترکیبِ آنها با یکدیگر حاصل می‌شود، اصل را، و نیز آن یگانه‌ای را که آلفا و اُمگاست، نمادپردازی می‌کنند. این بر قدرتِ آفرینندگیِ او تأکید می‌ورزد. سه واژهٔ پایانیِ روایتِ آفرینش، هر یک با آن سه حرف آغاز می‌شوند، به همان ترتیبی که واژهٔ «حقیقت» را تشکیل می‌دهند.

The three words that are the ending of the creation story begin with the three letters which together create the word “truth.” The last three words of the verse begin with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in order. Those three words are translated as “God,” “created” and “made.” These three words each start with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in that order, further emphasize the completeness and orderliness of the creation narrative. This pattern has been noted by Jewish commentators as an interesting linguistic feature of the Hebrew text.

سه واژه‌ای که پایانِ روایت آفرینش را تشکیل می‌دهند، با سه حرفی آغاز می‌شوند که در کنار یکدیگر واژهٔ «حقیقت» را می‌سازند. سه واژهٔ پایانیِ آیه به‌ترتیب با حروف א (Aleph)، מ (Mem) و ת (Tav) آغاز می‌شوند. این سه واژه به «خدا»، «آفرید» و «ساخت» ترجمه می‌شوند. هر یک از این سه واژه، به همان ترتیب، با حروف א (Aleph)، מ (Mem) و ת (Tav) آغاز می‌شوند و بدین‌سان، بر تمامیت و نظم‌مندیِ روایت آفرینش تأکیدی افزون می‌نهند. مفسران یهودی این الگو را به‌عنوان یکی از ویژگی‌های زبانیِ قابل‌توجهِ متن عبری یاد کرده‌اند.

The creation story begins with the words “in the beginning” and it ends with three words that represent the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. The creative power illustrated in the Genesis testimony begins and ends with the signature of the wonderful linguist.

داستان آفرینش با واژه‌های «در ابتدا» آغاز می‌شود و با سه واژه‌ای پایان می‌یابد که نمایانگر آلفا و امگا، آغاز و انجام، اول و آخر هستند. قدرت آفریننده‌ای که در شهادت پیدایش به تصویر کشیده شده است، با امضای آن زبان‌دان شگفت‌انگیز آغاز می‌شود و پایان می‌یابد.

The first of a thing illustrating the last of a thing is what the prophet John emphasized when by writing what then was, he was then simultaneously writing what would be.

نخستینِ یک چیز که نمایانگرِ واپسینِ همان چیز است، همان است که نبی، یوحنا، بر آن تأکید کرد؛ آنگاه که با نوشتنِ آنچه در آن زمان بود، به‌طور هم‌زمان آنچه را نیز می‌نوشت که خواهد بود.

The final warning message of Elijah represented at the end of the Old Testament identifies the same prophetic principle, within the context of the Sunday law crisis and the approaching seven last plagues.

پیام هشدار نهاییِ ایلیا که در پایانِ عهد عتیق به تصویر کشیده شده است، همان اصلِ نبوی را، در چارچوبِ بحرانِ قانونِ یکشنبه و بلایای هفت‌گانۀ آخر که در شُرُفِ وقوع‌اند، مشخص می‌سازد.

The “rule of first mention” and all that it represents is the “framework” that “present truth” is to be placed within. That framework is “the rule of first mention” that is also one of the attributes of God.

«قاعدهٔ نخستین ذِکر» و هر آنچه نمایندگی می‌کند، «چارچوبی» است که «حقیقت حاضر» باید در درون آن قرار گیرد. آن چارچوب «قاعدهٔ نخستین ذِکر» است که همچنین یکی از صفات خداست.

In the book of Daniel representing the beginning of Adventism and the book of Revelation representing the end of Adventism, we find amazing parallels when we look at it with the principle of the first illustrating the last. The book of Daniel sets forth an attribute of Jesus when it uses the name Palmoni, meaning the wonderful numberer of secrets. Daniel also introduces Jesus as Michael the archangel. John is employed to do the same as Daniel, and he identifies not the master of math, or the leader of the angels, but the master of language. When we consider Jesus as the master of the alphabet, we should consider Psalms 119, the longest chapter in the Bible.

در کتاب دانیال که نمایانگر آغاز ادونتیسم است، و کتاب مکاشفه که نمایانگر پایان ادونتیسم است، هنگامی که آن را با اصلِ «نخست، آخر را به تصویر می‌کشد» بنگریم، موازات‌های شگفت‌انگیزی می‌یابیم. کتاب دانیال یکی از اوصاف عیسی را بیان می‌کند، آن‌گاه که نام «پالمونی» را به‌کار می‌برد، به معنای شمارندهٔ شگفتِ اسرار. دانیال همچنین عیسی را به‌عنوان میکائیلِ فرشته‌سالار معرفی می‌کند. یوحنا نیز برای انجام همان کاری که دانیال انجام داد به‌کار گرفته می‌شود، و او نه سرورِ ریاضیات را معرفی می‌کند و نه پیشوای فرشتگان را، بلکه سرورِ زبان را. هنگامی که عیسی را به‌عنوان سرورِ الفبا در نظر می‌گیریم، باید مزمور ۱۱۹ را، که طولانی‌ترین بابِ کتاب مقدس است، در نظر آوریم.

Psalms 119 is an alphabetic acrostic, meaning that the first letters of each set of eight verses starts with the same letter. There are twenty-two letters in the Hebrew alphabet, so there twenty-two sections of eight verses. Each section begins with the letter of the alphabet in the order of the alphabet, and thereafter each of the eight verses assigned to that letter begin with that letter. There are eight verses for each letter, thus eight verses times the twenty-two letters of the Hebrew alphabet equal one hundred and seventy-six lines. The Psalm emphasizes obedience to a God who is a God of order (hence the acrostic structure), not of chaos.

مزمور 119 یک سرودهٔ الفباییِ آکروستیک است؛ بدین معنا که حروف آغازینِ هر مجموعه از هشت آیه با یک حرف یکسان آغاز می‌شود. در الفبای عبری بیست‌ودو حرف وجود دارد؛ ازاین‌رو، این مزمور بیست‌ودو بخشِ هشت‌آیه‌ای دارد. هر بخش با حرفی از الفبا، به ترتیبِ الفبا، آغاز می‌شود، و سپس هر یک از هشت آیه‌ای که به آن حرف اختصاص یافته است، با همان حرف آغاز می‌گردد. برای هر حرف هشت آیه وجود دارد؛ بنابراین، هشت آیه ضرب در بیست‌ودو حرفِ الفبای عبری برابر است با یکصد و هفتاد و شش سطر. این مزمور بر اطاعت از خدایی تأکید می‌کند که خدای نظم است (ازاین‌رو ساختار آکروستیک)، نه خدای آشوب.

Another prominent theme in Psalms 119 is the profound truth that the Word of God is all-sufficient. There are eight different terms referring to the Word of God throughout the Psalm: law, testimonies, precepts, statutes, commandments, judgments, word, and ordinances. In almost every verse, the Word of God is mentioned. Psalms 119 affirms not only the character of the Scriptures, but it affirms that God’s Word reflects the very character of God Himself. Notice these attributes of God set forth in Psalms 119:

یکی دیگر از مضامین برجسته در مزمور 119 این حقیقت عمیق است که کلام خدا کاملاً کافی است. در سراسر این مزمور، هشت اصطلاح متفاوت برای اشاره به کلام خدا به کار رفته است: شریعت، شهادات، فرایض، فرائض ثابت، اوامر، احکام، کلام، و قوانین. در تقریباً هر آیه، از کلام خدا یاد شده است. مزمور 119 نه تنها ویژگی‌های کتب مقدس را تأیید می‌کند، بلکه تأیید می‌نماید که کلام خدا بازتابِ همان شخصیت خدای متعال است. به این صفات خدا که در مزمور 119 بیان شده‌اند توجه کنید:

- Righteousness (verses 7, 62, 75, 106, 123, 138, 144, 160, 164, 172)

  راستی (آیات ۷، ۶۲، ۷۵، ۱۰۶، ۱۲۳، ۱۳۸، ۱۴۴، ۱۶۰، ۱۶۴، ۱۷۲)

- Trustworthiness (verse 42)

  اعتمادپذیری (آیهٔ 42)

- Truthfulness (verses 43, 142, 151, 160)

  راستی (آیات ۴۳، ۱۴۲، ۱۵۱، ۱۶۰)

- Faithfulness (verse 86)

  وفاداری (آیهٔ ۸۶)

- Unchangeableness (verse 89)

  ثبات‌ناپذیری‌ناپذیر (آیه ۸۹)

- Eternality (verses 90, 152)

  ابدیت (آیات ۹۰، ۱۵۲)

- Light (verse 105)

  نور (آیت 105)

- Purity (verse 140)

  پاکی (آیت ۱۴۰)

The Psalm opens with two beatitudes. “Blessed” are those whose ways are blameless, who live according to God’s law, who keep His statutes and seek Him with all their heart. These are the lessons for us in this great Psalm. The Word of God is sufficient to make us wise, train us in righteousness, and equip us for every good work (2 Timothy 3:15–17).

مزمور با دو تطویب آغاز می‌شود. «خوشا به حال» کسانی که طریق‌هایشان بی‌عیب است، که مطابق شریعت خدا زندگی می‌کنند، که فرایض او را نگاه می‌دارند و او را با تمامی دل خود می‌جویند. این‌ها درس‌هایی است که در این مزمور عظیم برای ما نهاده شده است. کلام خدا کافی است تا ما را حکیم سازد، در پارسایی تربیت کند، و ما را برای هر عمل نیکو مجهز گرداند (2 Timothy 3:15–17).

Of course, Psalms 119 is part of a subject that is pretty much unresolved in the religious world. It has to do with which verse is the middle verse of the Bible and which chapter is the middle chapter of the Bible. If you search the internet, you will find the various arguments centered around which Bible you use and so on and so forth. The problem with every position in the argument is that the definition of the middle of the Bible, whether a verse or a chapter should be defined by the author of the Bible, not the human student or critic of the Bible.

البته، مزمور ۱۱۹ بخشی از موضوعی است که در جهان دینی تا حد زیادی حل‌نشده باقی مانده است. این موضوع به این مربوط می‌شود که کدام آیه، آیهٔ میانیِ کتاب‌مقدس است و کدام فصل، فصلِ میانیِ کتاب‌مقدس. اگر در اینترنت جست‌وجو کنید، استدلال‌های گوناگونی را خواهید یافت که بر این محور متمرکزند که از کدام نسخهٔ کتاب‌مقدس استفاده می‌کنید و مانند آن. اشکالِ هر موضع در این مناقشه آن است که تعریفِ میانهٔ کتاب‌مقدس—خواه یک آیه باشد یا یک فصل—باید به‌وسیلهٔ نویسندهٔ کتاب‌مقدس تعیین شود، نه به‌وسیلهٔ دانش‌پژوه یا منتقدِ انسانیِ کتاب‌مقدس.

The Bible teaches that there is a beginning and end to everything. To everything there is a season.

کتاب مقدّس تعلیم می‌دهد که هر چیزی را آغازی و انجامی است. برای هر چیز زمانی است.

> To everything there is a season, and a time to every purpose under the heaven: A time to be born, and a time to die; a time to plant, and a time to pluck up that which is planted. Ecclesiastes 3:1, 2.

> ہر چیز کے لیے ایک موسم ہے، اور آسمان کے نیچے ہر مقصد کے لیے ایک وقت ہے: پیدا ہونے کا ایک وقت، اور مرنے کا ایک وقت؛ لگانے کا ایک وقت، اور اُس چیز کو اکھاڑنے کا ایک وقت جو لگائی گئی ہے۔ واعظ 3:1، 2۔

There is a time to be born and a time to die, yet there is also the life that takes place in the middle of the beginning and ending of our lives. The birth is a brief moment in time, as is death. The life is the middle and has generally much more history connected with it than the time when we are born and time when we die.

زمانی برای زاده‌شدن هست و زمانی برای مردن، بااین‌حال حیاتی نیز هست که در میان آغاز و پایان زندگی‌های ما رخ می‌دهد. تولد لحظه‌ای کوتاه در زمان است، همان‌گونه که مرگ نیز چنین است. زندگی آن بخش میانی است و عموماً تاریخ بسیار بیشتری با آن پیوند دارد تا زمانی که در آن زاده می‌شویم و زمانی که در آن می‌میریم.

The middle in the “rule of first mention” generally has much more testimony than the first and last. To seek a single verse or chapter in the Bible and define it as the middle is to disregard the biblical evidence even if the beginning and ending are essentially points in time; the middle is generally a period of time. Of course, the beginning, ending and middle will agree with one another, though often the identical waymark at the end is the opposite of the beginning.

در «قاعدهٔ نخستین اشاره»، میانه عموماً شهادت بسیار بیشتری از نخست و پایان دارد. جست‌وجوی یک آیه یا باب واحد در کتاب‌مقدس و تعیین آن به‌عنوان میانه، نادیده گرفتن شواهد کتاب‌مقدسی است؛ حتی اگر آغاز و پایان اساساً نقاطی در زمان باشند، میانه عموماً یک بازهٔ زمانی است. البته آغاز، پایان و میانه با یکدیگر توافق خواهند داشت، هرچند غالباً همان راه‌نشانِ یکسان در پایان، ضدّ آغاز است.

Jesus identified John the Baptist as Elijah, and they both illustrate the same prophetic sequence of events, but Elijah was persecuted by a wicked woman (Jezebel) who sought to imprison and kill Elijah, but she never did. John who was a symbol of Elijah was sought by an evil woman (Herodias) to imprison and kill him, and she did. Elijah and John are interchangeable symbols but they have some prophetic characteristics that are opposite characteristics, but still parallel each other. Elijah never died, John did. Understanding that prophetic waymarks that align with each other are often opposites allows those who wish to see that the middle of the Bible is Psalms 118.

عیسی، یحییِ تعمیددهنده را الیاس معرفی کرد، و هر دو یک توالی واحد از رویدادهای نبوی را به تصویر می‌کشند؛ اما الیاس به‌دست زنی شریر (ایزابل) مورد آزار و تعقیب قرار گرفت که می‌خواست او را زندانی کرده و به قتل برساند، ولی هرگز موفق نشد. یحیی، که نماد الیاس بود، نیز از سوی زنی شرور (هِرودیاس) برای زندانی کردن و کشتن او تعقیب شد، و او موفق شد. الیاس و یحیی نمادهایی قابل‌جایگزینی‌اند، اما دارای برخی ویژگی‌های نبوی‌اند که ویژگی‌هایی متضاد، و در عین حال موازی با یکدیگر، هستند. الیاس هرگز نمرد؛ یحیی مرد. درک این نکته که نشانه‌های نبوی‌ای که با یکدیگر هم‌راستا هستند، غالباً متضادند، به کسانی که مایل به دیدن‌اند این امکان را می‌دهد که دریابند میانهٔ کتاب مقدس، مزمور ۱۱۸ است.

When we use the principle of rule of first mention as we have been defining it, we find that the beginning of the middle of the Bible is Psalms 117, the shortest chapter in the Bible, consisting of two verses. It is followed by chapter 118, which is the middle of the Bible, and chapter 118 is followed by 119 which is the longest chapter in the Bible and the ending of the middle of the Bible. The wonderful linguist marks the beginning with the shortest chapter, then marks the ending with the longest chapter. They are two opposite chapters. The beginning is the seed, and the ending is where the fully mature plant is developed where all the testimonies located within the middle are tied together. Notice Psalms 117.

جب ہم "قاعدۂ اوّلین ذِکر" کے اُس اصول کو، جیسا کہ ہم اسے بیان کرتے آئے ہیں، بروئے کار لاتے ہیں، تو ہمیں معلوم ہوتا ہے کہ بائبل کے وسط کے آغاز پر زبور 117 واقع ہے، جو بائبل کا مختصر ترین باب ہے اور دو آیات پر مشتمل ہے۔ اس کے بعد باب 118 آتا ہے، جو بائبل کا عین وسط ہے، اور باب 118 کے بعد 119 آتا ہے، جو بائبل کا طویل ترین باب ہے اور بائبل کے وسط کے اختتام پر واقع ہے۔ اس عجیب زبان دان نے آغاز کو مختصر ترین باب سے نشان زد کیا، پھر اختتام کو طویل ترین باب سے نشان زد کیا۔ یہ دو متقابل ابواب ہیں۔ آغاز بیج ہے، اور اختتام وہ مقام ہے جہاں پوری طرح بالغ پودا نشوونما پا چکا ہوتا ہے، جہاں وسط کے اندر واقع تمام شہادتیں باہم مربوط ہو جاتی ہیں۔ زبور 117 پر غور کیجیے۔

> O Praise the Lord, all ye nations: praise him, all ye people. For his merciful kindness is great toward us: and the truth of the Lord endureth forever. Praise ye the Lord. Psalms 117:1, 2.

> اے سب قومو، خداوند کی حمد کرو؛ اے سب امتّو، اُس کی ستائش کرو۔ کیونکہ اُس کی شفقت بھری مہربانی ہم پر عظیم ہے، اور خداوند کی سچائی ابد تک قائم رہتی ہے۔ خداوند کی حمد کرو۔ زبور 117:1، 2

The word we are considering that is made up of three letters is translated as “truth” in verse two, and represents the beginning of the middle of the Bible, (the middle of the Bible being Psalms 117–119). The end of the middle is Psalms 119. Psalms 118 is the middle of the middle. Psalms 118 is sandwiched between the shortest and longest chapters in the Bible, and the shortest which is the beginning sets forth the word “truth” which is created by three letters that represent the three-steps of the everlasting gospel, and are the framework of understanding the truth. The framework being the principle representing Christ’s character as the Alpha and Omega.

وہ لفظ جس پر ہم غور کر رہے ہیں، جو تین حروف پر مشتمل ہے، دوسری آیت میں “truth” کے طور پر ترجمہ کیا گیا ہے، اور بائبل کے وسط کے آغاز کی نمائندگی کرتا ہے، (بائبل کا وسط زبور 117–119 ہے)۔ اس وسط کا اختتام زبور 119 ہے۔ زبور 118، وسط کے بھی وسط میں ہے۔ زبور 118 بائبل کے سب سے مختصر اور سب سے طویل ابواب کے درمیان واقع ہے، اور سب سے مختصر باب، جو آغاز ہے، “truth” کے اس لفظ کو پیش کرتا ہے جو تین حروف سے تشکیل پاتا ہے، اور یہ تین حروف ابدی خوشخبری کے تین مراحل کی نمائندگی کرتے ہیں، اور حق کو سمجھنے کا خاکہ ہیں۔ یہ خاکہ وہ اصول ہے جو مسیح کے کردار کو الفا اور اومیگا کے طور پر ظاہر کرتا ہے۔

The ending of the middle, being chapter 119 is an alphabetic acrostic placed in the middle of the Bible emphasizing the wonderful linguist. Four times in chapter 119 the same word is translated as truth.

پایانِ بخش میانی، یعنی باب ۱۱۹، یک سرودِ الفباییِ آکروستیک است که در میانهٔ کتاب‌مقدس قرار گرفته و بر آن زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز تأکید می‌ورزد. در باب ۱۱۹، چهار بار همان واژه به «راستی» ترجمه شده است.

> And take not the word of truth utterly out of my mouth; for I have hoped in thy judgments. Verse 43.

> و کلامِ حق را بالکل از دهانم مگیر؛ زیرا که بر احکام تو امیدوار بوده‌ام. آیهٔ ۴۳.

> Thy righteousness is an everlasting righteousness, and thy law is the truth. Verse 142.

> راست‌بازیِ تو راست‌بازیِ جاودانه است، و شریعتِ تو عینِ حقیقت است. آیهٔ ۱۴۲.

> Thou art near, O Lord; and all thy commandments are truth. Verse 151.

> تو، ای خداوند، نزدیک هستی؛ و تمامی احکام تو حق است. آیهٔ ۱۵۱.

> Thy word is true from the beginning: and every one of thy righteous judgments endureth forever. Verse 160.

> کلامِ تو از ابتدا حق ہے، اور تیرے ہر ایک راست فیصلے ابد تک قائم رہتے ہیں۔ آیت 160۔

Truth in these verses is a rule of Bible prophecy identifying the end from the beginning, and the truth in the verses is that the Alpha and Omega has placed His signature upon the middle of the Bible, as He has done for the beginning and the end. The signature of the first and last is the “framework” for presenting the final warning message of the third angel. The last of the middle includes four verses which use the word translated as “truth,” though the fourth reference is translated simply as “true.” The last final of those four verses identifies that “from the beginning,” the word is “true.”

حقیقت در این آیات، قاعده‌ای در نبوت کتاب‌مقدس است که پایان را از آغاز شناسایی می‌کند، و حقیقتِ موجود در این آیات آن است که آلفا و اُمگا امضای خویش را بر میانهٔ کتاب‌مقدس نهاده است، همان‌گونه که آن را بر آغاز و پایان نیز نهاده است. امضای او که اول و آخر است، «چارچوب» ارائهٔ پیام هشدار نهاییِ فرشتهٔ سوم است. واپسین بخشِ میانه شامل چهار آیه است که در آنها از واژه‌ای استفاده شده که به «حقیقت» ترجمه شده است، هرچند ارجاع چهارم صرفاً به «راست» ترجمه شده است. آخرینِ نهاییِ آن چهار آیه مشخص می‌سازد که «از ابتدا»، آن کلام «راست» است.

In the beginning in the creation story of Genesis one and two, The word “truth” though not directly written is represented in the final three words of the creation story, for each word begins with the letters, in order, that create the word “truth.” In the beginning was the word, and by Him were all things created, and the testimony of the creation in Genesis begins with the words, “In the beginning” and ends with three words representing the truths associated with an attribute of Christ that in Isaiah is defined as the proof that He is the one and only God.

در آغاز، در روایت آفرینشِ پیدایشِ یک و دو، واژۀ «حقیقت» هرچند به‌طور مستقیم نوشته نشده است، در سه واژۀ پایانیِ روایت آفرینش نمود یافته است، زیرا هر واژه با حروفی آغاز می‌شود که به‌ترتیب، واژۀ «حقیقت» را پدید می‌آورند. در ابتدا کلمه بود، و به‌واسطۀ او همۀ چیزها آفریده شد، و شهادتِ آفرینش در پیدایش با عبارتِ «در ابتدا» آغاز می‌شود و با سه واژه‌ای پایان می‌یابد که حقایقِ مرتبط با یکی از صفاتِ مسیح را بازنمایی می‌کنند؛ صفتی که در اشعیا به‌عنوان برهانی تعریف شده است که نشان می‌دهد او خدای یگانه و یکتا است.

The middle of the Bible (Psalms 117–119) begins in chapter 117 by referencing the truth that the beginning represents the end through its use of the word “truth.” The word is created by three letters which represent the everlasting gospel and the three angels’ messages, and identify the ending of the creation story. The end of the middle of the Bible is a presentation of the alphabet that the wonderful linguist produced to establish the understanding that what is now being revealed concerning His character is in agreement with the definition of the word revelation, for the Revelation of Jesus Christ is a message that is designed to present an aspect of Christ character that here-to-fore has not been fully recognized, if at all. The revelation is consistent with the lines of covenant history, for covenant history includes evidence of God’s effort to reveal Himself through names as His-story unfolded.

میانۀ کتاب‌مقدّس (مزامیر ۱۱۷–۱۱۹) در فصل ۱۱۷ با اشاره به این حقیقت آغاز می‌شود که آغاز، نمایندۀ پایان است، از طریق به‌کارگیری واژۀ «حق». این واژه از سه حرف ساخته شده است که نمایانگر انجیل جاودانی و پیام‌های سه فرشته‌اند، و پایانِ روایت آفرینش را مشخص می‌سازند. پایانِ میانۀ کتاب‌مقدّس عرضه‌ای از الفباست که آن زبان‌شناس شگفت‌انگیز آن را پدید آورد تا این فهم را استوار سازد که آنچه اکنون دربارۀ سیرت او مکشوف می‌گردد، با تعریف واژۀ مکاشفه موافق است؛ زیرا مکاشفۀ عیسی مسیح پیامی است که برای ارائهٔ بُعدی از سیرت مسیح طراحی شده است که تا پیش از این، اگر اصلاً، به‌طور کامل شناخته نشده بود. این مکاشفه با خطوط تاریخ عهد سازگار است، زیرا تاریخ عهد دربردارندۀ شواهدی از تلاش خدا برای آشکار ساختن خویشتنِ خویش از طریق نام‌هاست، آنگاه که His-story unfold می‌شد.

> “The great principles of the law, of the very nature of God, are embodied in the words of Christ on the mount. Whoever builds upon them is building upon Christ, the Rock of Ages. In receiving the word, we receive Christ. And only those who thus receive His words are building upon Him. ‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘There is none other name under heaven, given among men, whereby we must be saved.’ Acts 4:12. Christ, the Word, the revelation of God,—the manifestation of His character, His law, His love, His life,—is the only foundation upon which we can build a character that will endure.” Mount of Blessings, 148.

> "خدای پاک کی شریعت کے عظیم اصول، جو خود خُدا کی فطرت ہی سے تعلق رکھتے ہیں، مسیح کے اُن الفاظ میں مجسم ہیں جو اُس نے پہاڑ پر فرمائے۔ جو کوئی اُن پر تعمیر کرتا ہے، وہ مسیح پر، یعنی ازلی صخرہ پر، تعمیر کرتا ہے۔ کلام کو قبول کرنے میں ہم مسیح کو قبول کرتے ہیں۔ اور صرف وہی لوگ جو اس طرح اُس کے کلمات کو قبول کرتے ہیں، اُس پر تعمیر کر رہے ہوتے ہیں۔ ‘کیونکہ اُس بنیاد کے سوا جو رکھی جا چکی ہے، یعنی یسوع مسیح، کوئی شخص دوسری بنیاد نہیں رکھ سکتا۔’ 1 Corinthians 3:11. ‘اور کسی دوسرے میں نجات نہیں، کیونکہ آسمان کے نیچے آدمیوں کو کوئی دوسرا نام نہیں بخشا گیا جس کے وسیلہ سے ہم نجات پا سکیں۔’ Acts 4:12. مسیح، یعنی کلام، خُدا کا مکاشفہ—اُس کے کردار، اُس کی شریعت، اُس کی محبت، اُس کی زندگی کا ظہور—وہ واحد بنیاد ہے جس پر ہم ایسا کردار تعمیر کر سکتے ہیں جو قائم رہے۔" Mount of Blessings, 148.

There is of course much more to address concerning this truth, but we will leave off here.

البته در باب این حقیقت، مطالب بسیار بیشتری برای طرح و بررسی وجود دارد، اما در اینجا سخن را پایان می‌دهیم.

Back to Articles