Article

# What is Truth? - Number Four

حقیقت چیست؟ — شمارهٔ چهارم

Let not Your Heart be Troubled

نگذارید دل شما مضطرب شود

Author

Jeff Pippenger

Published

September 9, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

At the beginning of Millerite history in 1798, the vision of the Ulai River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Ulai vision represents the internal message for God’s people as represented by the seven churches of Revelation chapters two and three. At the end of the prophetic history that began in 1798, at the Exeter camp meeting from August 12–17, 1844, the message of the Midnight Cry was unsealed when the Lion of the tribe of Judah removed His hand from a hidden truth, which produced an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers.

در آغاز تاریخ میلریتی در سال ۱۷۹۸، رؤیای نهر اولای در کتاب دانیال مُهرگشایی شد و افزایشی در معرفت پدید آورد که دو طبقه از پرستندگان را آزمود و آشکار ساخت. رؤیای اولای، پیام درونی برای قوم خدا را، آن‌گونه که در قالب هفت کلیسای مکاشفه، فصول دو و سه، نمایان شده است، به تصویر می‌کشد. در پایان تاریخ نبوی‌ای که در ۱۷۹۸ آغاز شد، در اجتماع اردویی اگزتر از ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴، پیام فریاد نیمه‌شب مُهرگشایی شد، هنگامی که شیرِ سبطِ یهودا دست خود را از حقیقتی پنهان برگرفت؛ و این امر افزایشی در معرفت پدید آورد که دو طبقه از پرستندگان را آزمود و آشکار ساخت.

In 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, the vision of the Hiddekel River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Hiddekel vision represents the external message of the enemies of God’s people as represented by the seven seals in the book of Revelation. At the end of the prophetic history that began in 1989, beginning in the last couple of weeks of July, 2023, the Lion of the tribe of Judah began the process of unsealing the message of the Midnight Cry by removing His hand from a hidden truth, which is producing an increase of knowledge that is testing and will ultimately manifest two classes of worshippers among God’s people.

در سال ۱۹۸۹، هنگامی که، چنان‌که در دانیال فصل یازده، آیهٔ چهل توصیف شده است، کشورهایی که نمایانگر اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند به‌وسیلهٔ پاپیّت و ایالات متحده جاروب شدند، رؤیای نهر حِدِّقِل در کتاب دانیال مُهرگشایی شد و افزایشی در معرفت پدید آورد که دو طبقه از پرستندگان را آزمود و آشکار ساخت. رؤیای حِدِّقِل نمایانگر پیام بیرونیِ دشمنان قوم خداست، چنان‌که در هفت مُهرِ کتاب مکاشفه بازنمایی شده‌اند. در پایان تاریخ نبوی‌ای که در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، از واپسین یکی‌دو هفتهٔ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، شیرِ سبطِ یهودا فرایندِ مُهرگشاییِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را با برداشتنِ دستِ خود از حقیقتی نهان آغاز کرد؛ امری که افزایشی در معرفت پدید می‌آورد که در میان قوم خدا دو طبقه از پرستندگان را می‌آزماید و سرانجام آشکار خواهد ساخت.

In the first verse of John chapter fourteen, Christ encourages the disciples to let not their hearts be troubled.

در آیهٔ نخست از باب چهاردهمِ یوحنا، مسیح شاگردان را تشویق می‌کند که دل‌هایشان مضطرب نگردد.

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> دلِ شما مضطرب نشود؛ به خدا ایمان دارید، به من نیز ایمان داشته باشید. یوحنا ۱۴:۱.

Within hours Christ was arrested and shortly thereafter He was crucified, buried and resurrected. After ascending to the Father, He returned to His disciples.

در عرض چند ساعت، مسیح دستگیر شد و اندکی پس از آن مصلوب گردید، دفن شد و قیام کرد. پس از صعود نزد پدر، او نزد شاگردان خود بازگشت.

> And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Luke 24:36–38.

> اور جب وہ یہ باتیں کر ہی رہے تھے تو یسوع خود اُن کے درمیان آ کھڑا ہوا اور اُن سے کہا، تمہیں سلامتی حاصل ہو۔ لیکن وہ گھبرا گئے اور نہایت خوف زدہ ہوئے، اور یہ گمان کرنے لگے کہ انہوں نے کسی روح کو دیکھا ہے۔ اور اُس نے اُن سے کہا، تم کیوں مضطرب ہو؟ اور تمہارے دلوں میں یہ خیال کیوں اُٹھتے ہیں؟ لوقا 24:36–38۔

The first disappointment in a reform line occurs when God’s people forget a previously revealed truth. The disciples had forgotten what Jesus had told them less than a week before their fear and disappointment was manifested at the crisis of the cross. The first disappointment is followed by a time of tarrying, which in the parable of the ten virgins is represented by the absence of the Bridegroom. Jesus had directly told the disciples He was going to His Father but would be back. The foreknowledge He had provided the disciples did not prevent them from being overwhelmed by the crisis. In the context of the parable of the ten virgins, a crisis is where character is manifested, but never developed. Jesus had chosen and ordained the disciples, and he told them that very truth before the crisis.

نخستین نومیدی در یک خطِ اصلاحی زمانی رخ می‌دهد که قوم خدا حقیقتی را که پیش‌تر مکشوف شده است از یاد می‌برند. شاگردان آنچه را که عیسی کمتر از یک هفته پیش از آن، پیش از آن‌که ترس و نومیدی‌شان در بحرانِ صلیب آشکار گردد، به ایشان گفته بود، فراموش کرده بودند. پس از نخستین نومیدی، زمانی از درنگ فرا می‌رسد که در مَثَلِ ده باکره، با غیبتِ داماد به تصویر کشیده شده است. عیسی به‌صراحت به شاگردان گفته بود که نزد پدرِ خود می‌رود، اما بازخواهد گشت. آن پیش‌دانشی که او به شاگردان داده بود، مانع آن نشد که ایشان در برابر بحران مغلوب شوند. در چارچوبِ مَثَلِ ده باکره، بحران جایی است که در آن سیرت آشکار می‌شود، نه آن‌که در آن پرورش یابد. عیسی شاگردان را برگزیده و منصوب کرده بود، و همین حقیقت را پیش از بحران به ایشان گفته بود.

> Ye have not chosen me, but I have chosen you, and ordained you, that ye should go and bring forth fruit, and that your fruit should remain: that whatsoever ye shall ask of the Father in my name, he may give it you. John 15:16.

> شما مرا برنگزیدید، بلکه من شما را برگزیدم و مقرر داشتم تا بروید و میوه آورید، و میوهٔ شما باقی بماند؛ تا هر آنچه از پدر به نام من درخواست کنید، آن را به شما عطا فرماید. یوحنا ۱۵:۱۶.

Yet even though they were chosen, it did not prevent them from being overwhelmed by the crisis.

با این همه، هرچند آنان برگزیده شده بودند، این امر مانع از آن نشد که در برابر بحران مغلوب شوند.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> «شخصیت در هنگام بحران آشکار می‌شود. هنگامی که آن آواز جدّی در نیمه‌شب ندا داد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید”، باکره‌های خفته از خواب خود برخاستند، و آشکار شد چه کسانی برای آن واقعه آماده شده بودند. هر دو گروه غافلگیر شدند، امّا یکی برای آن وضعیت اضطراری آماده بود، و دیگری بی‌هیچ آمادگی یافت شد. شخصیت به‌وسیلهٔ اوضاع و احوال آشکار می‌گردد. وضعیت‌های بحرانی جوهر راستین شخصیت را ظاهر می‌سازند. بلایی ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده، سوگواری یا بحرانی، بیماری یا اندوهی غیرمنتظره، چیزی که جان را رو‌در‌رو با مرگ قرار دهد، حقیقتِ درونیِ شخصیت را آشکار خواهد ساخت. آشکار خواهد شد که آیا ایمانی واقعی به وعده‌های کلام خدا وجود دارد یا نه. آشکار خواهد شد که آیا جان به‌وسیلهٔ فیض نگه‌داشته می‌شود یا نه، و آیا در ظرف، همراه با چراغ، روغنی هست یا نه.»

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> “زمانه‌های آزمون بر همه می‌آید. ما در زیر امتحان و محکِ خدا چگونه رفتار می‌کنیم؟ آیا چراغ‌های ما خاموش می‌شود؟ یا همچنان آن‌ها را افروخته نگاه می‌داریم؟ آیا به‌واسطۀ اتصال خود با او که سرشار از فیض و راستی است، برای هر وضعیت اضطراری آماده‌ایم؟ پنج باکرۀ دانا نتوانستند منشِ خود را به پنج باکرۀ نادان منتقل کنند. منش باید به‌وسیلۀ هر یک از ما به‌عنوان افرادی مستقل شکل گیرد.” Review and Herald, October 17, 1895.

The Revelation of Jesus Christ that is identified in the first verses of the book of Revelation is the final warning message to the church and thereafter to the world. That revelation is unsealed just before the close of probation by the Lion of the tribe of Judah who has been identified in Revelation chapter five as the only one who is worthy to open the book that was sealed.

مکاشفۀ عیسی مسیح که در آیات نخستینِ کتاب مکاشفه معرفی شده است، آخرین پیام هشدار به کلیسا و پس از آن به جهان است. آن مکاشفه اندکی پیش از پایان زمانِ آزمایش، به‌وسیلهٔ شیرِ قبیلۀ یهودا گشوده می‌شود؛ همان که در باب پنجمِ مکاشفه به‌عنوان تنها کسی که شایستۀ گشودن آن کتابِ مُهرشده است، شناسانده شده است.

> And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. Revelation 5:5.

> اور بزرگوں میں سے ایک نے مجھ سے کہا، مت رو؛ دیکھ، یہوداہ کے قبیلے کا شیر، داؤد کی جڑ، غالب آیا ہے کہ اس کتاب کو کھولے اور اس کی سات مہریں توڑے۔ مکاشفہ 5:5

The Lion of the tribe of Judah is also the “root of David,” and He is also “the son of David” and He is also the Lord of David. The connection represented by the Lion of the tribe of Judah identifies that when the Lion of the tribe of Judah seals or unseals a truth, he does so by employing the rule of first mention, that identifies the end of a thing by the beginning of a thing as represented by Jesus as the “root of David.” When a truth is unsealed at ‘a’ time of the end, a purification process is initiated as represented in Daniel twelve.

شیرِ سبطِ یہوداہ ساتھ ہی «اصلِ داؤد» بھی ہے، اور وہ «ابنِ داؤد» بھی ہے، اور وہ داؤد کا خداوند بھی ہے۔ شیرِ سبطِ یہوداہ سے ظاہر ہونے والا ربط اس امر کی نشان دہی کرتا ہے کہ جب شیرِ سبطِ یہوداہ کسی سچائی پر مہر لگاتا ہے یا اس کی مہر کھولتا ہے، تو وہ ایسا پہلی بار ذکر ہونے کے اصول کو بروئے کار لاتے ہوئے کرتا ہے، جو کسی چیز کے انجام کو اس کے آغاز کے ذریعے متعین کرتا ہے، جیسا کہ یسوع کے «اصلِ داؤد» ہونے سے ظاہر ہے۔ جب زمانۂ آخر کے ‘ایک’ وقت میں کسی سچائی کی مہر کھولی جاتی ہے، تو ایک تطہیری عمل شروع ہو جاتا ہے، جیسا کہ دانی ایل بارہ میں ظاہر کیا گیا ہے۔

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days. Daniel stood in his lot to bear his testimony, which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days, but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’” Manuscript Releases, volume 18, 14, 15.

> «این شیرِ سبطِ یهودا بود که کتاب را گشود و به یوحنا مکاشفهٔ آنچه را که در این ایام آخر باید واقع شود، عطا کرد. دانیال در نصیب خود ایستاد تا شهادت خویش را ادا کند؛ شهادتی که تا زمانِ آخر مُهر شده بود، آنگاه که پیامِ فرشتهٔ اول باید به جهان ما اعلام می‌شد. این امور در این ایام آخر از اهمیتی بی‌نهایت برخوردارند؛ اما با آنکه “بسیاری طاهر و سفید و ممتحَن خواهند شد،” “شریران شرارت خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید.”» Manuscript Releases, جلد 18، 14، 15.

The work of Jesus as the Lion of the tribe of Judah is of infinite importance, but “none” of the “wicked shall understand” his work or the message that is unsealed.

کارِ عیسیٰ، یہوداہ کے قبیلے کے شیر کی حیثیت سے، لامحدود اہمیت رکھتا ہے، لیکن "شریروں" میں سے "کوئی بھی" اُس کے کام کو یا اُس پیغام کو، جو مُہر کھولا گیا ہے، نہ سمجھے گا۔

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> او گفت: «ای دانیال، راه خود را در پیش گیر؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد، و سفید گردانیده خواهند گشت، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت عمل خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید.» دانیال ۱۲:۹، ۱۰

The testing process is represented by three steps; “purified, made white, and tried.” These three steps represent the three steps of “the everlasting gospel,” which in the first angel’s message is represented as fear God (purified), give him glory (made white) for the hour of His judgment is come (tried). Those three steps are the ‘truth,’ as represented by the first letter, thirteenth letter and last letter of the Hebrew alphabet and when those letters are brought together in that order, the Hebrew word “truth” is created.

آزمون به‌واسطهٔ سه گام به تصویر کشیده شده است: «تطهیر شدند، سفید گردانیده شدند، و آزموده شدند.» این سه گام، بیانگر سه گامِ «انجیل جاودانی» هستند، که در پیام فرشتهٔ اول چنین نمود یافته‌اند: از خدا بترسید (تطهیر شدند)، او را جلال دهید (سفید گردانیده شدند)، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است (آزموده شدند). این سه گام همان «حق» هستند، چنان‌که به‌وسیلهٔ حرف نخست، حرف سیزدهم، و حرف آخرِ الفبای عبری نمایانده شده‌اند؛ و هنگامی که این حروف در آن ترتیب در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، واژهٔ عبریِ «حق» پدید می‌آید.

Those three steps are the ‘way,’ for God’s way, according to Asaph in Psalms 77:13 is in the sanctuary where in the courtyard a sinner is purified by the shedding of blood. The blood is thereafter taken into the holy place which represents sanctification which is the process of being “made white.”

آن سه گام همان «راه» هستند، زیرا راه خدا، بنا بر گفتۀ آساف در مزمور 77:13، در قدس است؛ جایی که در صحن آن، گناهکار به‌واسطۀ ریختن خون تطهیر می‌شود. سپس آن خون به مکان مقدس برده می‌شود که نمایانگر تقدیس است؛ یعنی فرایند «سفید گردانیده شدن».

> And one of the elders answered, saying unto me, What are these which are arrayed in white robes? and whence came they? And I said unto him, Sir, thou knowest. And he said to me, These are they which came out of great tribulation, and have washed their robes, and made them white in the blood of the Lamb. Revelation 7:13, 14.

> یکی از مشایخ در پاسخ به من گفت: اینان که به جامه‌های سفید آراسته‌اند، کیستند و از کجا آمده‌اند؟ و بدو گفتم: سرورم، تو می‌دانی. و او به من گفت: اینان همان کسانی هستند که از مصیبت عظیم بیرون آمده‌اند، و جامه‌های خود را در خون بره شسته‌اند و آنها را سفید گردانیده‌اند. مکاشفه ۷:۱۳، ۱۴

The justified and sanctified sinner is then prepared to be “tried” in the judgment represented by the Most Holy Place. Jesus is the “way”, the “truth” and the “life”. The way is the beginning, the truth is the middle and the life is the end. If we are purified by the first step, we are on the way, which is the path of the justified.

گناهکاری که عادل شمرده شده و تقدیس یافته است، آنگاه آماده می‌شود تا در داوری‌ای که به‌وسیلهٔ قدس‌الاقداس نمادین گردیده است، «آزموده» شود. عیسی «راه» و «راستی» و «حیات» است. راه، آغاز است؛ راستی، میانه است؛ و حیات، انجام است. اگر به‌وسیلهٔ گام نخست تطهیر شویم، در راه هستیم؛ راهی که طریقِ عادل‌شمردگان است.

> But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. Proverbs 4:18.

> اما راه عادلان همچون نورِ تابان است که تا روزِ کامل، هرچه بیشتر می‌درخشد. امثال 4:18.

The second step is the manifestation of righteousness that is accomplished by His truth, for His Word is truth.

گام دوم، تجلّیِ پارسایی است که به‌وسیلهٔ حقیقتِ او تحقق می‌یابد، زیرا کلامِ او حق است.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> آنان را به‌وسیلهٔ حقّ تو تقدیس فرما؛ کلام تو حقّ است. یوحنا ۱۷:۱۷.

Those justified are represented by step one, the sanctified are represented by step two. The first two steps prepare those who are justified and sanctified to enter into judgment and receive eternal life. Jesus is the way, the truth and the life.

کسانی که عادل شمرده شده‌اند با گام نخست نشان داده می‌شوند، و کسانی که تقدیس یافته‌اند با گام دوم نشان داده می‌شوند. دو گام نخست، آنان را که عادل شمرده و تقدیس شده‌اند، برای ورود به داوری و دریافت حیات جاودان آماده می‌سازند. عیسی راه و راستی و حیات است.

> “Righteousness within is testified to by righteousness without. He who is righteous within is not hard-hearted and unsympathetic, but day by day he grows into the image of Christ, going on from strength to strength. He who is being sanctified by the truth will be self-controlled, and will follow in the footsteps of Christ until grace is lost in glory. The righteousness by which we are justified is imputed; the righteousness by which we are sanctified is imparted. The first is our title to heaven, the second is our fitness for heaven.” Review and Herald, June 4, 1895.

> «درستیِ درون به‌وسیلهٔ درستیِ بیرون گواهی می‌شود. آن‌که در درون عادل است، سنگدل و بی‌همدردی نیست، بلکه روزبه‌روز به صورتِ مسیح در‌می‌آید و از قوتی به قوت دیگر پیش می‌رود. آن‌که به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس می‌شود، خویشتندار خواهد بود و در ردپای مسیح گام خواهد زد تا آن‌گاه که فیض در جلال محو شود. آن پارسایی که به‌وسیلهٔ آن عادل شمرده می‌شویم، محسوب می‌گردد؛ آن پارسایی که به‌وسیلهٔ آن تقدیس می‌شویم، عطا می‌شود. نخستین، عنوان ما برای آسمان است؛ دومین، شایستگی ما برای آسمان.» Review and Herald, June 4, 1895.

John chapter fourteen through chapter seventeen repeatedly addresses the issues of the disciple’s reaction when Christ leaves them to go to His Father. He promises to return, and he understood, (though the disciples did not), that the soon-coming crisis would produce a profound disappointment. Woven into the four chapters is the identification and definition of the Holy Spirit as the “Comforter.” The Holy Spirit is identified four times as the “Comforter” in the gospel of John, and once in first John, but there the word is translated as “advocate.” It is located nowhere else in the New Testament.

فصل چهاردهم تا فصل هفدهمِ انجیل یوحنا بارها به مسئلۀ واکنش شاگردان می‌پردازد، آنگاه که مسیح ایشان را ترک می‌کند تا نزد پدر خویش برود. او وعده می‌دهد که باز خواهد گشت، و می‌دانست—هرچند شاگردان نمی‌دانستند—که بحرانِ به‌زودی‌فرارسنده، یأسی عمیق پدید خواهد آورد. در تار و پود این چهار فصل، شناسایی و تعریف روح‌القدس به‌عنوان «تسلی‌دهنده» تنیده شده است. روح‌القدس در انجیل یوحنا چهار بار به‌عنوان «تسلی‌دهنده» معرفی شده است، و یک بار نیز در اول یوحنا، اما در آنجا این واژه «شفاعت‌کننده» ترجمه شده است. این واژه در هیچ جای دیگرِ عهد جدید یافت نمی‌شود.

The Old Testament has a Hebrew word that has been translated as “comforter” in Ecclesiastes four verse one and in Lamentations chapter one verses nine and sixteen. All three of those references identify that oppressors have oppressed God’s people and they have no comforter to support them in the distress and disappointment they find themselves in.

در عهد عتیق واژه‌ای عبری وجود دارد که در جامعه چهار آیهٔ یک و در مراثی باب یک آیات نُه و شانزده به «تسلی‌دهنده» ترجمه شده است. هر سهِ این ارجاعات بیانگر آن است که ستمگران بر قوم خدا ستم روا داشته‌اند و آنان هیچ تسلی‌دهنده‌ای ندارند تا در تنگی و نومیدی‌ای که خود را در آن یافته‌اند، پشتیبان ایشان باشد.

The identification of the Holy Spirit as the “Comforter” is placed in the passage that Jesus is seeking to prepare the disciples for the great disappointment that lies just hours ahead. In that context He emphasizes that even in His absence the Holy Spirit will be present to provide them with comfort. In identifying the Holy Spirit in the context of the Comforter, Jesus specifies the characteristics of the work that the Comforter will accomplish.

تشخیصِ روحُ القدس به‌عنوان «تسلی‌دهنده» در آن بخش از کلام آمده است که عیسی می‌کوشد شاگردان را برای نومیدی عظیمی که تنها چند ساعت بعد در پیش است آماده سازد. او در آن زمینه تأکید می‌کند که حتی در غیاب او نیز روحُ القدس حاضر خواهد بود تا برای ایشان تسلی فراهم آورد. عیسی، با معرفیِ روحُ القدس در چارچوبِ تسلی‌دهنده، ویژگی‌های کاری را که تسلی‌دهنده به انجام خواهد رساند مشخص می‌سازد.

Jesus’ repeated references of His departure and return, places that very subject at the top of the list in terms of the primary theme of the passage.

اشارات مکرر عیسی به رفتن و بازگشتِ خود، همین موضوع را از حیث مضمون اصلیِ این بخش، در صدر فهرست قرار می‌دهد.

John 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 are verses that directly address the tarrying time in the parable of the ten virgins. Included with the previous verses is the following passage that through repetition emphasizes the tarrying time, for “the Lord does not repeat things that are of no great consequence.”

یوحنا 14:2–4، 18، 19، 28، 16:5–7، 10، 28، 17:11–13 آیاتی هستند که مستقیماً به زمانِ تأخیر در مَثَلِ ده باکره می‌پردازند. همراه با آیات پیشین، عبارتِ زیر نیز آمده است که از طریق تکرار، بر زمانِ تأخیر تأکید می‌ورزد، زیرا «خداوند اموری را که اهمیتِ بسزایی ندارند تکرار نمی‌کند.»

> A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me, because I go to the Father. Then said some of his disciples among themselves, What is this that he saith unto us, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me: and, Because I go to the Father? They said therefore, What is this that he saith, A little while? we cannot tell what he saith. Now Jesus knew that they were desirous to ask him, and said unto them, Do ye inquire among yourselves of that I said, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me? Verily, verily, I say unto you, That ye shall weep and lament, but the world shall rejoice: and ye shall be sorrowful, but your sorrow shall be turned into joy. A woman when she is in travail hath sorrow, because her hour is come: but as soon as she is delivered of the child, she remembereth no more the anguish, for joy that a man is born into the world. And ye now therefore have sorrow: but I will see you again, and your heart shall rejoice, and your joy no man taketh from you. John 16:16–22.

> اندک زمانی، و مرا نخواهید دید؛ و باز اندک زمانی، و مرا خواهید دید، زیرا نزد پدر می‌روم. آنگاه بعضی از شاگردانش با یکدیگر گفتند: این چیست که به ما می‌گوید، اندک زمانی، و مرا نخواهید دید؛ و باز اندک زمانی، و مرا خواهید دید؛ و: زیرا نزد پدر می‌روم؟ پس گفتند: این چیست که می‌گوید، اندک زمانی؟ نمی‌دانیم چه می‌گوید. عیسی دانست که می‌خواستند از او بپرسند، و بدیشان گفت: آیا در میان خود از آنچه گفتم جست‌وجو می‌کنید که، اندک زمانی، و مرا نخواهید دید؛ و باز اندک زمانی، و مرا خواهید دید؟ آمین، آمین، به شما می‌گویم که شما خواهید گریست و ماتم خواهید کرد، لیکن جهان شادی خواهد نمود؛ و شما اندوهگین خواهید شد، اما اندوه شما به شادی مبدل خواهد گشت. زن چون در حال زاییدن است، اندوه دارد، زیرا ساعت او فرارسیده است؛ لیکن چون طفل را بزاید، دیگر آن رنج را به یاد نمی‌آورد، از شادیِ اینکه انسانی به جهان آمده است. و شما نیز اکنون اندوه دارید؛ اما باز شما را خواهم دید، و دل شما شاد خواهد شد، و شادی شما را هیچ‌کس از شما نخواهد گرفت. یوحنا 16:16–22.

At least twenty-one verses in chapter fourteen through chapter seventeen identify the period of time in which the disciples would need to wait for Christ to return. That period of time would begin at Christ’s death and continue until His return from His Father. The time they were to wait for His return symbolizes the tarrying time in the parable of the ten virgins. As with Luke’s account of the disciples of Emmaus, the disappointment of the cross is prophetically typifying the beginning of the tarrying time that follows the first disappointment.

حداقل بیست‌ویک آیه در فصل چهاردهم تا فصل هفدهم، دورهٔ زمانی‌ای را مشخص می‌کنند که در آن شاگردان می‌بایست در انتظار بازگشت مسیح بمانند. آن دورهٔ زمانی با مرگ مسیح آغاز می‌شد و تا بازگشت او از نزد پدرش ادامه می‌یافت. زمانی که آنان می‌بایست برای بازگشت او انتظار بکشند، نمادِ زمانِ تأخیر در مَثَلِ ده باکره است. همان‌گونه که در گزارش لوقا از شاگردان عِمائوس آمده است، نومیدیِ صلیب به‌گونه‌ای نبوی، آغازِ زمانِ تأخیری را که در پیِ نخستین نومیدی می‌آید، نمونه‌وار ترسیم می‌کند.

In the first passage of the first book of the Bible we find the creation story and we recognize the three persons of the heavenly trio. In the first passage of the last book of the Bible we find the three persons of the heavenly trio. In the four chapters we are considering we find the three persons of the heavenly trio. Recognizing this fact allows us to lay John’s four chapters over the prophetic line of Genesis chapter one verse one through to chapter two verse three and over Revelation chapter one verses one through eleven.

در نخستین بخشِ نخستین کتابِ کتاب‌مقدس، روایت آفرینش را می‌یابیم و سه شخصِ تثلیثِ آسمانی را تشخیص می‌دهیم. در نخستین بخشِ آخرین کتابِ کتاب‌مقدس، سه شخصِ تثلیثِ آسمانی را می‌یابیم. در چهار فصلی که در نظر داریم، سه شخصِ تثلیثِ آسمانی را می‌یابیم. تشخیصِ این حقیقت ما را قادر می‌سازد که آن چهار فصلِ یوحنا را بر خطِ نبوتیِ پیدایش، بابِ یک آیهٔ یک تا بابِ دو آیهٔ سه، و نیز بر مکاشفه، بابِ یک آیاتِ یک تا یازده، منطبق سازیم.

In the passage Jesus says to Thomas that if a person has seen Jesus, they have seen the Father. The passage also identifies that Christ is the one who comforted the disciples by his presence, but that when he leaves, He would send “another” “comforter.” The Holy Spirit is the comforter, but Christ was also the comforter.

در این بخش، عیسی به توما می‌گوید که اگر کسی عیسی را دیده باشد، پدر را نیز دیده است. این بخش همچنین بیان می‌کند که مسیح همان کسی بود که با حضور خود شاگردان را تسلی می‌داد، اما هنگامی که برود، «تسلی‌دهنده‌ای» «دیگر» خواهد فرستاد. روح‌القدس تسلی‌دهنده است، اما مسیح نیز تسلی‌دهنده بود.

> If ye had known me, ye should have known my Father also: and from henceforth ye know him, and have seen him. Philip saith unto him, Lord, show us the Father, and it sufficeth us. Jesus saith unto him, Have I been so long time with you, and yet hast thou not known me, Philip? he that hath seen me hath seen the Father; and how sayest thou then, Show us the Father? John 14:7–9.

> اگر مرا می‌شناختید، پدر مرا نیز می‌شناختید؛ و از این پس او را می‌شناسید و او را دیده‌اید. فیلپّس به او گفت: «ای خداوند، پدر را به ما نشان ده، و ما را کافی است.» عیسی به او گفت: «آیا این همه مدت با شما بوده‌ام و هنوز مرا نشناخته‌ای، ای فیلپّس؟ آن‌که مرا دیده است، پدر را دیده است؛ پس چگونه می‌گویی: “پدر را به ما نشان ده”؟» یوحنا 14:7–9

Thomas represents those in Adventism that refuse to see the testimony of the relationship of the heavenly trio, in spite of the fact that they probably have read the testimonies which uphold that truth over and over.

توماس نمایانگرِ کسانی در ادونتیسم است که از دیدنِ شهادتِ مربوط به رابطهٔ سه‌گانۀ آسمانی سر باز می‌زنند، با وجود آن‌که احتمالاً بارها و بارها شهادت‌هایی را که آن حقیقت را تأیید می‌کنند خوانده‌اند.

> And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever; Even the Spirit of truth; whom the world cannot receive, because it seeth him not, neither knoweth him: but ye know him; for he dwelleth with you, and shall be in you. I will not leave you comfortless: I will come to you. Yet a little while, and the world seeth me no more; but ye see me: because I live, ye shall live also. John 14:16–19.

> اور میں باپ سے درخواست کروں گا، اور وہ تمہیں ایک اور مددگار عطا کرے گا، تاکہ وہ ہمیشہ تک تمہارے ساتھ رہے؛ یعنی روحِ حق، جسے دنیا قبول نہیں کر سکتی، کیونکہ وہ نہ اسے دیکھتی ہے اور نہ اسے جانتی ہے؛ لیکن تم اسے جانتے ہو، کیونکہ وہ تمہارے ساتھ رہتا ہے اور تم میں ہوگا۔ میں تمہیں بے آسرا نہ چھوڑوں گا؛ میں تمہارے پاس آؤں گا۔ تھوڑی ہی دیر میں دنیا مجھے پھر نہ دیکھے گی؛ لیکن تم مجھے دیکھو گے۔ چونکہ میں زندہ ہوں، اس لیے تم بھی زندہ رہو گے۔ یوحنا 14:16–19۔

If we have seen Jesus, we have seen the Father. Jesus is the “Comforter” and the Holy Spirit is “another Comforter.” If we have seen Jesus, we have seen the Father and we have seen the Comforter. Of the five times the word comforter is used in the Bible, they are all employed by the apostle John. In the fifth reference the word is translated as “advocate.”

اگر ما عیسی را دیده‌ایم، پدر را دیده‌ایم. عیسی «تسلی‌دهنده» است و روح‌القدس «تسلی‌دهنده‌ای دیگر». اگر ما عیسی را دیده‌ایم، پدر را دیده‌ایم و تسلی‌دهنده را نیز دیده‌ایم. از پنج باری که واژهٔ «تسلی‌دهنده» در کتاب‌مقدس به کار رفته است، همهٔ آن‌ها به‌وسیلهٔ رسول یوحنا استعمال شده‌اند. در پنجمین مورد، این واژه به «شفاعت‌کننده» ترجمه شده است.

> My little children, these things write I unto you, that ye sin not. And if any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous. 1 John 2:1.

> فرزندان کوچک من، این امور را به شما می‌نویسم تا گناه نکنید. و اگر کسی گناه کند، نزد پدر شفیعی داریم، یعنی عیسی مسیحِ عادل. ۱ یوحنا ۲:۱.

If any man sin, we have a Comforter, Jesus Christ the righteous. An advocate is one who intercedes in behalf of the sinner. Paul identifies Jesus’ work as our advocate.

اگر کسی گناه کند، نزد پدر شفیعی داریم، یعنی عیسی مسیحِ عادل. شفیع کسی است که به نفع گناهکار وساطت می‌کند. پولُس کار عیسی را به‌عنوان شفیع ما معرفی می‌کند.

> Who is he that condemneth? It is Christ that died, yea rather, that is risen again, who is even at the right hand of God, who also maketh intercession for us. Romans 8:34.

> کیست آن‌که محکوم می‌کند؟ مسیح است که مرد، بلکه افزون بر آن، که برخاست نیز، آن‌که به دست راست خدا نیز هست، و برای ما نیز شفاعت می‌کند. رومیان ۸:۳۴.

Jesus is the sinner’s advocate, which includes that He is the comforter. In the same chapter Paul had previously identified that the Holy Spirit also makes intercession for us.

عیسی گناهکار کے وکیل ہیں، اور اس میں یہ بھی شامل ہے کہ وہ تسلی دینے والے ہیں۔ اسی باب میں پولس اس سے پہلے یہ بیان کر چکے تھے کہ روحُ القدس بھی ہمارے لیے شفاعت کرتا ہے۔

> Likewise the Spirit also helpeth our infirmities: for we know not what we should pray for as we ought: but the Spirit itself maketh intercession for us with groanings which cannot be uttered. And he that searcheth the hearts knoweth what is the mind of the Spirit, because he maketh intercession for the saints according to the will of God. Romans 8:26, 27.

> ایضاً روح نیز ضعف‌های ما را مدد می‌رساند؛ زیرا نمی‌دانیم آن‌گونه که شایسته است برای چه باید دعا کنیم؛ لیکن خودِ روح برای ما با ناله‌هایی که وصف‌ناپذیر است شفاعت می‌نماید. و او که دل‌ها را تفتیش می‌کند، می‌داند که اندیشهٔ روح چیست، زیرا که او برای مقدّسان موافق ارادهٔ خدا شفاعت می‌کند. رومیان ۸:‏۲۶، ۲۷

Jesus and the Holy Spirit are both identified as the Comforter, and therefore they are both advocates that make intercession for us. The three persons of the heavenly trio are all represented in the passage of John we are considering, and when brought together with the first testimony of the first book of the Bible and the first testimony of the last book of the Bible the light concerning the relationship and work of the three persons of the godhead is magnified.

عیسیٰ اور روحُ القدس دونوں کو تسلّی دینے والا کہا گیا ہے، اور لہٰذا دونوں ہی ہمارے لیے شفاعت کرنے والے وکیل ہیں۔ آسمانی تثلیث کی یہ تینوں ہستیاں یوحنا کے اُس اقتباس میں سب کی سب نمایاں ہیں جس پر ہم غور کر رہے ہیں، اور جب انہیں کتابِ مقدّس کی پہلی کتاب کی پہلی گواہی اور کتابِ مقدّس کی آخری کتاب کی پہلی گواہی کے ساتھ یکجا کیا جاتا ہے تو الوہیت کی ان تین ہستیوں کے باہمی تعلق اور کام کے بارے میں روشنی مزید درخشاں ہو جاتی ہے۔

> “The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight. The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world that He gave His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> «پدر را نمی‌توان با چیزهای زمینی توصیف کرد. پدر تمامی پریِ الوهیت را به‌صورت جسمانی داراست، و از دیدگان فانی نادیدنی است. پسر تمامی پریِ الوهیتِ ظاهرشده است. کلام خدا او را «صورتِ عینِ ذاتِ او» اعلام می‌کند. «زیرا خدا جهان را این‌قدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد.» در اینجا شخصیتِ پدر آشکار شده است.»

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio. In the name of these three powers,—the Father, the Son, and the Holy Ghost, those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will cooperate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.

> تسلی‌دهنده‌ای که مسیح وعده داد پس از صعود خود به آسمان بفرستد، روح است در تمام پریِ الوهیت، که قدرت فیض الهی را بر همهٔ کسانی که مسیح را به‌عنوان نجات‌دهنده‌ای شخصی می‌پذیرند و به او ایمان می‌آورند، آشکار می‌سازد. در این سه‌گانۀ آسمانی، سه شخصِ زنده وجود دارند. به نام این سه قدرت—پدر، پسر، و روح‌القدس—آنان که مسیح را به‌واسطۀ ایمان زنده می‌پذیرند، تعمید می‌یابند، و این قدرت‌ها با مطیعان آسمان در کوشش‌هایشان برای زیستنِ حیاتِ نو در مسیح، همکاری خواهند کرد.

> “What is the sinner to do?—Believe in Christ. He is Christ’s property, bought with the blood of the Son of God. Through test and trial the Saviour redeemed human beings from the slavery of sin. What then must we do to be saved from sin?—Believe on the Lord Jesus Christ as the sin-pardoning Saviour. He who confesses his sin and humbles his heart will receive forgiveness. Jesus is the sin-pardoning Saviour as well as the only begotten Son of the infinite God. The pardoned sinner is reconciled to God through Jesus Christ our Deliverer from sin. Keeping in the path of holiness, he is a subject of the grace of God. There is brought to him full salvation, joy, and peace, and the true wisdom that comes from God.

> «گناهکار چه باید بکند؟ — به مسیح ایمان آورد. او ملکِ مسیح است، که به خونِ پسرِ خدا خریده شده است. نجات‌دهنده از میانِ آزمون و ابتلا، انسان‌ها را از بردگیِ گناه فدیه داد. پس ما چه باید بکنیم تا از گناه نجات یابیم؟ — به عیسی مسیحِ خداوند، به‌عنوانِ نجات‌دهندهٔ آمرزندهٔ گناه، ایمان آوریم. هر که به گناهِ خود اعتراف کند و دلِ خویش را فروتن سازد، آمرزش خواهد یافت. عیسی، هم نجات‌دهندهٔ آمرزندهٔ گناه است و هم پسرِ یگانهٔ خدایِ نامتناهی. گناهکارِ آمرزیده از طریقِ عیسی مسیح، رهانندهٔ ما از گناه، با خدا آشتی داده می‌شود. چون در طریقِ قدوسیت بماند، تابعِ فیضِ خداست. نجاتِ کامل، شادی، و سلامتی، و نیز آن حکمتِ حقیقی که از خدا می‌آید، برای او آورده می‌شود.»

> “Faith in the atoning blood of Jesus Christ is the assurance of pardon. Christ can cleanse away all sin. Simple reliance on that power day by day will give the human agent keen wisdom to discern what will keep the soul in these last days from the bondage of sin. By faith and prayer, through the knowledge of Christ, he is to work out his own salvation.

> ایمان به خونِ کفاره‌کنندهٔ عیسی مسیح، ضامنِ آمرزش است. مسیح می‌تواند هر گناهی را پاک سازد. اعتمادِ ساده به آن قدرت، روز به روز، به عاملِ انسانی حکمتی نافذ می‌بخشد تا تشخیص دهد که در این ایامِ آخر چه چیزی جان را از اسارتِ گناه محفوظ خواهد داشت. او باید به‌وسیلهٔ ایمان و دعا، از طریقِ معرفتِ مسیح، نجاتِ خویش را به انجام رساند.

> “The Holy Spirit recognizes and guides us into all truth. God has given His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish but have everlasting life. Christ is the sinner’s Saviour. Christ’s death has redeemed the sinner. This is our only hope. If we make a full surrender of self, and practice the virtues of Christ, we shall gain the prize of eternal life.

> «روح‌القدس ما را به همهٔ حقیقت می‌شناسد و هدایت می‌کند. خدا پسر یگانهٔ خود را عطا فرموده است، تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد. مسیح نجات‌دهندهٔ گناهکار است. مرگ مسیح گناهکار را فدیه کرده است. این یگانه امید ماست. اگر خویشتن را به‌طور کامل تسلیم کنیم و فضایل مسیح را به عمل آوریم، جایزهٔ حیات جاودانی را به دست خواهیم آورد.»

> “‘He that believeth in the Son, hath the Father also.’ He who has continual faith in the Father and the Son has the Spirit also. The Holy Spirit is his comforter, and he never departs from the truth.” Bible Training School, March 1, 1906.

> «کسی که به پسر ایمان دارد، پدر را نیز دارد.» آن‌که ایمانی پیوسته به پدر و پسر دارد، روح را نیز دارد. روح‌القدس تسلی‌دهندهٔ اوست، و او هرگز از حقیقت منحرف نمی‌شود. مدرسهٔ تربیت کتاب‌مقدسی، ۱ مارس ۱۹۰۶.

Beyond the added light of the work and relationship of the heavenly trio, the identification of the heavenly trio in the passage provides a witness that these four chapters are to be aligned with the message that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah.

افزون بر نورِ مزیدی که از کار و رابطهٔ آن سه‌گانۀ آسمانی حاصل می‌شود، شناساییِ آن سه‌گانۀ آسمانی در این عبارت، گواهی فراهم می‌آورد بر این‌که این چهار فصل باید با پیامی هماهنگ گردند که اکنون به‌وسیلۀ شیرِ سبطِ یهودا در حال گشوده شدن است.

The witness in the story of the disciples of Emmaus, represents three testimonies that identify that the disappointment and tarrying times that followed the cross represents the disappointment and tarrying time that follows the first disappointment. There is another witness that upholds that the history represented in John’s four chapters represents the circumstances of the first disappointment.

گواہیِ داستانِ شاگردانِ عماؤس تین شہادتوں کی نمائندگی کرتی ہے، جو اس امر کی نشان دہی کرتی ہیں کہ صلیب کے بعد آنے والی مایوسی اور تأخیر کا زمانہ، پہلی مایوسی کے بعد آنے والی مایوسی اور تأخیر کے زمانے کی نمائندگی کرتا ہے۔ ایک اور گواہ بھی ہے جو اس بات کی تائید کرتا ہے کہ یوحنا کے چار ابواب میں پیش کی گئی تاریخ پہلی مایوسی کے حالات کی نمائندگی کرتی ہے۔

The final verse of the creation story that is the first truth mentioned in God’s Word ends with three words, and each of those words begin with one of the three letters that create the word truth, and they do so in the correct order. The creation story in Genesis begins with the words, “In the beginning” and it ends with the three words “God created and made.”

آخرین آیۀ روایت آفرینش، که نخستین حقیقتِ مذکور در کلام خداست، با سه واژه پایان می‌یابد، و هر یک از آن واژه‌ها با یکی از سه حرفی آغاز می‌شود که واژۀ «حقیقت» را می‌سازند، و این امر به ترتیب درست انجام می‌گیرد. روایت آفرینش در پیدایش با عبارتِ «در ابتدا» آغاز می‌شود و با این سه واژه پایان می‌یابد: «خدا آفرید و ساخت.»

The first letter of those three words when combined create the word truth. The creation story starts with the “beginning” and ends with the word symbolically represented by the letters that represent the Alpha and Omega. So too, in the opening passage of the last book of the Bible Jesus is twice identified as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. Those three letters which represent the Alpha and Omega provide still another witness that the passage in John must be brought together with the prophetic line at the beginning of Genesis and the prophetic line at the beginning of Revelation. That testimony is recognized within the description of the work of the Comforter. The work of the Comforter is the three-step work represented by those same three Hebrew letters. The signature of Alpha and Omega allows us to place these four chapters in the context of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes.

ان سه واژه، هنگامی که با هم ترکیب شوند، واژهٔ «truth» را پدید می‌آورند. روایت آفرینش با «آغاز» شروع می‌شود و با واژه‌ای پایان می‌یابد که به‌طور نمادین به‌وسیلهٔ حروفی که نمایانگر آلفا و امگا هستند، بازنمایی شده است. همچنین، در بخش آغازین آخرین کتاب کتاب‌مقدس، عیسی دو بار به‌عنوان آلفا و امگا، آغاز و انجام، اول و آخر معرفی می‌شود. آن سه حرف که نمایانگر آلفا و امگا هستند، گواهی دیگری نیز فراهم می‌آورند بر این‌که آن بخش در یوحنا باید با خط نبوتی در آغاز پیدایش و خط نبوتی در آغاز مکاشفه در کنار هم قرار داده شود. این شهادت در درون توصیف کارِ تسلی‌دهنده شناخته می‌شود. کارِ تسلی‌دهنده همان کارِ سه‌مرحله‌ای است که به‌وسیلهٔ همان سه حرف عبری بازنمایی شده است. امضای آلفا و امگا به ما امکان می‌دهد که این چهار فصل را در چارچوب پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح قرار دهیم؛ پیامی که اندکی پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش گشوده می‌شود.

The seven thunders represent four specific waymarks (points in time) and three specific periods of time that begin with the waymark of the descent of an angel that is to lighten the earth with His glory. That waymark was a point in time. The second waymark (point in time) is the first disappointment, that ushers in the period of the tarrying time. The tarrying time leads to the third waymark (point in time) where a truth is unsealed and that produces a movement. The movement concludes at the fourth waymark (point in time) represented as judgment. Those four waymarks and the three periods of time each represent a thunder, totaling seven thunders. They also represent a four-three combination.

هفت رعد نمایانگر چهار نشانهٔ زمانیِ مشخص (نقاطی در زمان) و سه دورهٔ زمانیِ مشخص‌اند که با نشانهٔ زمانیِ فرود آمدن فرشته‌ای آغاز می‌شوند که باید زمین را با جلال خویش منوّر سازد. آن نشانهٔ زمانی، نقطه‌ای در زمان بود. دومین نشانهٔ زمانی (نقطه‌ای در زمان)، نخستین نومیدی است که دورهٔ زمانِ تأخیر را آغاز می‌کند. زمانِ تأخیر به سومین نشانهٔ زمانی (نقطه‌ای در زمان) می‌انجامد، جایی که حقیقتی از مُهر گشوده می‌شود و این امر جنبشی پدید می‌آورد. آن جنبش در چهارمین نشانهٔ زمانی (نقطه‌ای در زمان)، که به‌صورت داوری نمایش داده شده است، به پایان می‌رسد. آن چهار نشانهٔ زمانی و آن سه دورهٔ زمانی، هر یک نمایانگر یک رعد هستند که در مجموع هفت رعد را تشکیل می‌دهند. آن‌ها همچنین نمایانگر ترکیب چهار-سه هستند.

In earlier articles we have identified that the pioneer understanding of the seven churches, the seven seals and the seven trumpets acknowledge a ‘four-three combination.’ The first four churches, seals and trumpets are distinct from the last three churches, seals and trumpets. The seven thunders represent four waymarks, but within those four waymarks are three periods of time. The divine combination of ‘four and three’ that in the book of Revelation is established upon three witnesses (churches, seals and trumpets), and those witnesses testify to the validity of the ‘four and three’ combination of the book of Revelation’s seven thunders.

در مقالات پیشین مشخص ساخته‌ایم که فهم پیشگامان از هفت کلیسا، هفت مُهر و هفت کَرِنا، ترکیب «چهار و سه» را به‌رسمیت می‌شناسد. چهار کلیسا، مُهر و کَرِنای نخست از سه کلیسا، مُهر و کَرِنای آخر متمایزند. هفت رعد نمایانگر چهار نشانهٔ راه‌اند، اما در درون آن چهار نشانهٔ راه، سه دورهٔ زمانی وجود دارد. ترکیب الهیِ «چهار و سه» که در کتاب مکاشفه بر پایهٔ سه شاهد (کلیساها، مُهرها و کَرِناها) استوار گردیده است، و آن شهود بر اعتبارِ ترکیب «چهار و سه» در هفت رعدِ کتاب مکاشفه شهادت می‌دهند.

Yet embedded within the line of history represented by the seven thunders is another hidden and distinct line of prophecy that possesses three waymarks that are distinct from the symbol represented as seven thunders. Therefore, when we consider the prophetic relation of the seven thunders with the hidden history that is now being unsealed, we find that the seven thunders present four waymarks (points in time) and the hidden history presents three waymarks (points in time.) Like unto the churches, seals, trumpets and thunders the hidden history represents three waymarks that are connected with the four waymarks of the seven thunders. The hidden history also possesses a three-four combination.

تا در درون خطّ تاریخى‌ای که با هفت رعد نمایانده شده است، خطّ دیگرى نهفته و متمایز از نبوت نیز وجود دارد که داراى سه نشانهٔ راه است که از نمادِ نمایانده‌شده به‌صورت هفت رعد متمایز مى‌باشند. بنابراین، هنگامى که رابطهٔ نبوىِ هفت رعد را با تاریخ پنهانى که اکنون در حال گشوده‌شدن است در نظر مى‌گیریم، درمی‌یابیم که هفت رعد چهار نشانهٔ راه (نقاط زمانى) را عرضه مى‌کند و تاریخ پنهان سه نشانهٔ راه (نقاط زمانى) را عرضه مى‌دارد. همانند کلیساها، مُهرها، شیپورها و رعدها، تاریخ پنهان سه نشانهٔ راه را نمایان مى‌سازد که با چهار نشانهٔ راهِ هفت رعد مرتبط هستند. تاریخ پنهان نیز داراى ترکیب سه-چهار است.

In the hidden history which is embedded within the seven thunders, there are three distinct waymarks that are each a ‘point in time,’ and the first and last of those three waymarks represent a disappointment. There is a distinct ‘period of time’ between the first and second waymarks and a distinct ‘period of time’ between the second and third points in time. The word “disappointment” evolved from the concept of a missed appointment and carries with its definition the emphasis of a point in time. Midnight is also a specific time. The hidden history is portrayed by three points in time separated by two periods of time; the tarrying time and the seventh month movement.

در تاریخِ پنهانی که در درونِ هفت رعد نهفته است، سه نشانهٔ راهِ متمایز وجود دارد که هر یک «نقطه‌ای در زمان» هستند، و نخستین و آخرینِ آن سه نشانهٔ راه نمایانگرِ یک نومیدی‌اند. میانِ نخستین و دومین نشانهٔ راه، یک «دورهٔ زمانی» متمایز وجود دارد، و میانِ دومین و سومین نقطهٔ زمانی نیز یک «دورهٔ زمانی» متمایز قرار دارد. واژهٔ «نومیدی» از مفهومِ یک موعدِ از دست‌رفته پدید آمده است و در تعریفِ خود بر یک نقطهٔ زمانی تأکید دارد. نیمه‌شب نیز زمانی مشخص است. این تاریخِ پنهان به‌وسیلهٔ سه نقطهٔ زمانی که با دو دورهٔ زمانی از هم جدا شده‌اند به تصویر کشیده می‌شود: زمانِ تأخیر و حرکتِ ماهِ هفتم.

The first waymark of the hidden history identifies a disappointment and the last waymark also identifies a disappointment. Therefore, from the first disappointment on unto the last disappointment is a hidden line of prophecy that possesses the same three steps as do all reform lines. It also possesses the signature of Alpha and Omega, for the three letters that create “truth” correspond to the three waymarks that begin and end with a disappointment. That hidden history within the seven thunders is the truth that the Lion of the tribe of Judah is currently unsealing.

पहला वेमार्क छिपे हुए इतिहास में एक निराशा की पहचान कराता है, और अंतिम वेमार्क भी एक निराशा की ही पहचान कराता है। इसलिए, पहली निराशा से लेकर अंतिम निराशा तक भविष्यद्वाणी की एक छिपी हुई रेखा है, जिसमें वही तीन चरण विद्यमान हैं जो सब सुधार-रेखाओं में होते हैं। उसमें अल्फा और ओमेगा की छाप भी विद्यमान है, क्योंकि “truth” बनाने वाले तीन अक्षर उन तीन वेमार्कों के अनुरूप हैं जो आरम्भ होते हैं और समाप्त भी एक निराशा पर ही होते हैं। सात गर्जनों के भीतर का वह छिपा हुआ इतिहास वही सत्य है जिसे यहूदा के गोत्र का सिंह इस समय खोल रहा है।

The passage in John we are considering is introduced in the previous chapter with the Last Supper, emphasizing that the message of these four chapters is to be eaten. Those four chapters end with the walk to Gethsemane. The narrative takes place in the movement from the eating until the crisis of the cross begins. Prophetically the setting of the four chapters defines the last message that is to be eaten before the judgment. The message that leads to judgment closing, is the message that is unsealed in the book of Revelation, just before judgment closes.

بخشی از یوحنا که در نظر داریم، در فصل پیشین با شام آخر معرفی می‌شود و تأکید می‌کند که پیام این چهار فصل باید خورده شود. این چهار فصل با رفتن به سوی جتسیمانی پایان می‌یابد. روایت، در حرکت از خوردن تا هنگامی رخ می‌دهد که بحران صلیب آغاز می‌شود. از دیدگاه نبوی، صحنهٔ این چهار فصل، آخرین پیامی را تعریف می‌کند که باید پیش از داوری خورده شود. پیامی که به بسته شدن داوری می‌انجامد، همان پیامی است که در کتاب مکاشفه، درست پیش از بسته شدن داوری، از مُهر گشوده می‌شود.

The disciples and Jesus are at the point in prophetic history where they are being informed of the tarrying time. In Millerite history the Lord removed His hand to produce the understanding of the message of the Midnight Cry, but the understanding that produced the message of Samuel Snow also informed the Millerites that they were in the tarrying time of the ten virgins. The disciples had just eaten the Last Supper and as they were digesting the message Christ explained the tarrying time in John’s four chapters.

شاگردان و عیسی در آن نقطه از تاریخ نبوی قرار دارند که در آن از زمانِ تأخیر آگاه می‌شوند. در تاریخ میلریتی، خداوند دست خود را بازداشت تا فهمِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب پدید آید؛ اما همان فهمی که پیامِ ساموئل اسنو را پدید آورد، همچنین به میلریتی‌ها آگاهی داد که آنان در زمانِ تأخیرِ ده باکره به سر می‌برند. شاگردان به‌تازگی شامِ آخر را خورده بودند و در حالی که پیام را در خود هضم می‌کردند، مسیح در چهار بابِ یوحنا زمانِ تأخیر را توضیح داد.

Samuel Snow’s understanding can be documented as a series of articles, that developed the final understanding represented as the Midnight Cry message. As his message was developing, he also presented the message at a series of camp meetings. The series of articles leading to the camp meetings ultimately brought him to the Exeter camp meeting, which lasted six days. Prophetically the message of the Midnight Cry is progressively developed over a period of time. The four chapters in John take place in the prophetic history where the message is being developed.

برداشت ساموئل اسنو را می‌توان در قالب سلسله‌ای از مقالات مستند ساخت؛ مقالاتی که به تدریج به فهم نهاییِ بازنمایی‌شده در پیامِ «ندای نیمه‌شب» انجامید. هم‌زمان با شکل‌گیری پیام او، وی آن را در مجموعه‌ای از گردهمایی‌های اردویی نیز ارائه کرد. این سلسله مقالات که به آن گردهمایی‌های اردویی منتهی شد، سرانجام او را به گردهمایی اردوییِ اکستر رسانید که شش روز به طول انجامید. از منظر نبوتی، پیامِ «ندای نیمه‌شب» به‌صورت تدریجی و در طی دوره‌ای از زمان بسط می‌یابد. آن چهار بابِ یوحنا در تاریخِ نبوتی‌ای رخ می‌دهد که در آن، این پیام در حال شکل‌گیری است.

In John’s four chapters we have the work of the Holy Spirit defined as three steps; conviction of sin, righteousness and judgment. These three steps are also the three waymarks of the hidden history embedded within the seven thunders.

در چهار بابِ یوحنا، کارِ روح‌القدس در سه مرحله تعریف شده است: اقناع نسبت به گناه، عدالت و داوری. این سه مرحله همچنین سه نشانِ راهِ تاریخِ پنهانی هستند که در درونِ هفت رعد نهفته است.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:7–14.

> تاہم میں تم سے سچ کہتا ہوں کہ میرا چلا جانا تمہارے لیے مفید ہے، کیونکہ اگر میں نہ جاؤں تو تسلی دینے والا تمہارے پاس نہ آئے گا؛ لیکن اگر میں روانہ ہو جاؤں تو میں اسے تمہارے پاس بھیج دوں گا۔ اور جب وہ آئے گا تو دنیا کو گناہ، راست‌بازی، اور عدالت کے بارے میں مجرم ٹھہرائے گا: گناہ کے بارے میں، کیونکہ وہ مجھ پر ایمان نہیں لاتے؛ راست‌بازی کے بارے میں، کیونکہ میں اپنے باپ کے پاس جاتا ہوں اور تم مجھے پھر نہ دیکھو گے؛ عدالت کے بارے میں، کیونکہ اس دنیا کے سردار پر حکم ہو چکا ہے۔ مجھے تم سے اور بھی بہت سی باتیں کہنی ہیں، لیکن تم ابھی انہیں برداشت نہیں کر سکتے۔ لیکن جب وہ، یعنی روحِ حق، آئے گا تو وہ تمہاری تمام سچائی میں راہنمائی کرے گا، کیونکہ وہ اپنی طرف سے نہ کہے گا؛ بلکہ جو کچھ سنے گا، وہی کہے گا، اور تمہیں آنے والی باتوں کی خبر دے گا۔ وہ میرا جلال ظاہر کرے گا، اس لیے کہ وہ مجھ ہی سے لے کر تمہیں پہنچائے گا۔ یوحنا 16:7–14۔

In Millerite history, Jesus did not return to end the tarrying time at the Midnight Cry. He removed His hand, and poured out or sent the Holy Spirit. The Holy Spirit represented as the Comforter, came to dispel the disappointment. He came to provide comfort to those who have been chosen, but who were perplexed by the disappointment of a failed prediction.

در تاریخ میلری، عیسی در ندای نیمه‌شب بازنگشت تا زمانِ تأخیر را به پایان رساند. او دست خود را برداشت و روح‌القدس را فرو ریخت یا فرستاد. روح‌القدس که به‌عنوان تسلی‌دهنده معرفی شده است، آمد تا یأس و سرخوردگی را برطرف سازد. او آمد تا برای کسانی که برگزیده شده بودند، اما از سرخوردگیِ ناشی از پیشگوییِ تحقق‌نیافته در حیرت و سردرگمی بودند، تسلی فراهم آورد.

We have previously pointed out that the apostle John, Ezekiel and Jeremiah all are illustrated eating the little book that is sweet as honey in the mouth. There is a purposeful distinction between those three prophets, that is often missed.

ما پیش‌تر اشاره کرده‌ایم که رسول یوحنا، حزقیال و ارمیا، همگی در حال خوردن آن کتابچۀ کوچک به تصویر کشیده شده‌اند؛ کتابچه‌ای که در دهان همچون عسل شیرین است. میان این سه نبی تمایزی عمدی وجود دارد که غالباً از نظر دور می‌ماند.

Ezekiel is used to illustrate those who ate the little book, and are given a message to take to God’s apostate church. Ezekiel represents that the book that is eaten identifies the work that is then to be accomplished. He represents the message given to the former chosen people of God. His message is what binds the former chosen people into bundles destined for the fire. In John’s four chapters Jesus identifies the purpose of Ezekiel’s work.

حزقیال برای نمایش آنان به‌کار گرفته شده است که کتابِ کوچک را خوردند و پیامی به ایشان سپرده شد تا آن را نزد کلیسای مرتدِ خدا ببرند. حزقیال نشان می‌دهد که کتابی که خورده می‌شود، کاری را که پس از آن باید انجام گیرد، معین می‌سازد. او نمایانگر پیامی است که به قومِ سابقاً برگزیدهٔ خدا داده شد. پیام او همان چیزی است که قومِ سابقاً برگزیده را در بسته‌هایی برای آتش مهیا می‌سازد و به هم می‌بندد. عیسی در چهار بابِ یوحنا، مقصودِ کارِ حزقیال را مشخص می‌کند.

> Remember the word that I said unto you, The servant is not greater than his lord. If they have persecuted me, they will also persecute you; if they have kept my saying, they will keep yours also. But all these things will they do unto you for my name’s sake, because they know not him that sent me. If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. He that hateth me hateth my Father also. If I had not done among them the works which none other man did, they had not had sin: but now have they both seen and hated both me and my Father. But this cometh to pass, that the word might be fulfilled that is written in their law, They hated me without a cause. But when the Comforter is come, whom I will send unto you from the Father, even the Spirit of truth, which proceedeth from the Father, he shall testify of me. John 15:20–26.

> آن کلامی را که به شما گفتم، به یاد داشته باشید: غلام از آقای خود بزرگ‌تر نیست. اگر بر من جفا کردند، بر شما نیز جفا خواهند کرد؛ و اگر کلام مرا نگاه داشتند، کلام شما را نیز نگاه خواهند داشت. لیکن تمامی این کارها را به‌خاطر نام من با شما خواهند کرد، زیرا فرستندهٔ مرا نمی‌شناسند. اگر من نیامده بودم و با ایشان سخن نگفته بودم، گناهی نمی‌داشتند؛ اما اکنون برای گناه خود هیچ عذری ندارند. آن‌که از من نفرت دارد، از پدر من نیز نفرت دارد. اگر در میان ایشان آن اعمالی را نکرده بودم که هیچ‌کس دیگر نکرد، گناهی نمی‌داشتند؛ اما اکنون هم دیده‌اند و هم از من و از پدرم نفرت ورزیده‌اند. لیکن این واقع شد تا آن کلامی که در شریعت ایشان مکتوب است، به انجام رسد که: «بی‌سبب از من نفرت داشتند.» اما چون تسلی‌دهنده بیاید، همان که او را از جانب پدر نزد شما خواهم فرستاد، یعنی روحِ راستی که از پدر صادر می‌گردد، او بر من شهادت خواهد داد. یوحنا ۱۵:۲۰–۲۶.

Ezekiel’s work, that began when he ate the book represents the presentation of a message that will be rejected, but the rejection is the evidence that they hate God and have fully filled their cup of probationary time.

کارِ حزقیال، که هنگامی آغاز شد که طومار را خورد، نمایانگرِ ارائهٔ پیامی است که رد خواهد شد؛ اما این رد شدن، خود گواه آن است که آنان از خدا نفرت دارند و پیمانهٔ مهلتِ آزمایشیِ خویش را به تمامی پُر کرده‌اند.

> And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:3–5.

> او به من گفت: «ای پسر انسان، من تو را نزد بنی‌اسرائیل می‌فرستم، نزد امتی سرکش که بر من عصیان ورزیده‌اند؛ ایشان و پدرانشان تا همین امروز بر من تعدی کرده‌اند. زیرا ایشان فرزندانی گستاخ و سخت‌دل‌اند. من تو را نزد ایشان می‌فرستم، و تو به ایشان خواهی گفت: خداوند یهوه چنین می‌فرماید. و ایشان، خواه بشنوند و خواه از شنیدن سر باز زنند، (زیرا خانه‌ای سرکش هستند،) خواهند دانست که نبی‌ای در میان ایشان بوده است.» حزقیال 2:3–5

Ezekiel’s work was as a witness against the former covenant people, as was Christ with the quibbling Jews and thus Ezekiel’s message is the final warning message that binds the former covenant people as tares as a bundle, destined for the fire of destruction.

کارِ حزقیال همچون شهادتی بر ضدِّ قومِ عهدِ سابق بود، همان‌گونه که مسیح نیز در برابر یهودیانِ جدل‌پیشه چنین بود؛ ازاین‌رو، پیامِ حزقیال همان پیامِ هشدارِ نهایی است که قومِ عهدِ سابق را چون کَرکاس‌ها در دسته‌ای به هم می‌بندد، تا برای آتشِ هلاکت مقرّر گردند.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 118.

> «Luego vi al tercer ángel. Dijo el ángel que me acompañaba: “Temible es su obra. Tremenda es su misión. Él es el ángel que ha de separar el trigo de la cizaña, y sellar, o atar, el trigo para el granero celestial. Estas cosas deberían absorber toda la mente, toda la atención.”» Primeros Escritos, 118.

The work represented with the eating of the little book begins when the mighty angel descends with a little book in his hand. In the first angel’s history that took place on August 11, 1840 and in the history of the third angel it took place on September 11, 2001. Both those dates represent fulfillments of prophecies associated with either Islam of the second woe or Islam of the third woe respectively. That is why Isaiah in chapter twenty-two, when describing the crisis in the valley of vision for the Philadelphians and the Laodiceans identifies that the Laodiceans, which were the chosen people of Protestantism in 1840 and Adventism who were the chosen people in 2001 were “bound by the archers.” The archers of Bible prophecy are Islam, and when the vision of Islam was fulfilled in 1840 and in 2001, the former chosen people rejected the prophecy of Islam as presented by those represented by Ezekiel. They were there and then bound as tares. The work of Ezekiel was to remove the “cloak” covering “their sin,” which is represented by Jesus as hatred for God.

کاری که با خوردنِ کتابچۀ کوچک نشان داده شده است، زمانی آغاز می‌شود که فرشتۀ نیرومند با کتابچه‌ای کوچک در دست خود فرود می‌آید. در تاریخِ فرشتۀ اول، این رویداد در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به وقوع پیوست، و در تاریخِ فرشتۀ سوم، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رخ داد. هر دوی این تاریخ‌ها نمایانگر تحقق نبوت‌هایی هستند که به‌ترتیب با اسلامِ وایِ دوم یا اسلامِ وایِ سوم مرتبط‌اند. از همین روست که اشعیا در باب بیست‌ودو، آنگاه که بحرانِ وادیِ رؤیا را برای فیلادلفیان و لائودیکیان توصیف می‌کند، مشخص می‌سازد که لائودیکیان، که در ۱۸۴۰ قومِ برگزیدۀ پروتستانیسم بودند و ادونتیسم که در ۲۰۰۱ قومِ برگزیده بود، «به‌وسیلۀ کمانداران بسته شدند.» کمانداران در نبوتِ کتاب‌مقدس، اسلام هستند، و هنگامی که رؤیای اسلام در ۱۸۴۰ و در ۲۰۰۱ تحقق یافت، قومِ برگزیدۀ سابق نبوتِ اسلام را، آن‌گونه که از سوی کسانی که با حزقیال نمایانده شده‌اند ارائه شد، رد کردند. آنان در همان‌جا و در همان زمان همچون زوان بسته شدند. کارِ حزقیال این بود که «پوشش»ی را که «گناهِ ایشان» را می‌پوشاند بردارد؛ گناهی که عیسی آن را به‌صورت نفرت نسبت به خدا بازنمایی می‌کند.

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Isaiah 22:1–3.

> بارِ وادیِ رؤیا. اکنون تو را چه شده است که یکسر بر بام‌ها برآمده‌ای؟ ای شهری که آکنده از هیاهو هستی، ای شهرِ پرآشوب، ای شهرِ شادمان: کشتگانِ تو به شمشیر کشته نشده‌اند، و در جنگ نمرده‌اند. همهٔ حاکمانت با هم گریخته‌اند، و به دستِ کمانداران اسیر شده‌اند؛ همهٔ آنان که در تو یافت شدند، با هم به بند کشیده شدند، حال آنکه از دور گریخته بودند. اشعیا ۲۲:‏۱–۳

> And God was with the lad [Ishmael]; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> و خدا با آن پسر [اسماعیل] بود؛ و او رشد کرد و در بیابان ساکن شد و کمانداری گردید. پیدایش ۲۱:۲۰.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> جہاں کوئی رُؤیا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت پر عمل کرتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

Jeremiah represents those that ate the book when the mighty angel descended that was to lighten the earth with his glory, but who experienced the disappointment of the failed prediction of 1843. Jeremiah considers prophetically if God had lied. That reference connects Jeremiah with Habakkuk two.

یرمیا نمایندهٔ کسانی است که آن‌گاه که آن فرشتهٔ نیرومند فرود آمد تا زمین را با جلال خود منوّر سازد، کتاب را خوردند، اما نومیدیِ ناشی از پیشگوییِ نامحقَّقِ ۱۸۴۳ را تجربه کردند. ارمیا از نظر نبوی در این اندیشه است که آیا خدا دروغ گفته بود. آن ارجاع، ارمیا را با حبقوق دو مرتبط می‌سازد.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> بر برج دیدبانی خویش خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و چشم به راه خواهم بود تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم چه پاسخ خواهم داد. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی ثبت کن، تا هر که آن را می‌خواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، منتظرش باش، زیرا یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک جانِ او که متکبر شده است، در وی راست نیست؛ اما عادل به ایمان خویش زیست خواهد نمود. حبقوق ۲:۱–۴.

John was used to symbolize those who experienced the sweetness and the bitter disappointment, representing the entire history of August 11, 1840 until October 22, 1844.

یوحنا برای نمادین ساختن کسانی به کار گرفته شد که شیرینی و یأسِ تلخ را تجربه کردند، و نمایانگر تمام تاریخ از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> وَزْفْتُ نِزْدِ فِرِشْتِه وَ بَدُو گُفْتَم: «آن كِتابِكِهٔ كوچَك را بِمَن بِدِه.» و او بِمَن گُفْت: «آن را بِگير و بِتمامی بِخُور؛ و شِكَمَت را تَلْخ خواهد ساخت، امّا در دَهانت چون عَسَل شيرين خواهد بود.» پَس آن كِتابِكِهٔ كوچَك را از دَستِ فِرِشْتِه گِرِفْتَم و آن را بِتمامی خوردم؛ و در دَهانَم چون عَسَل شيرين بود؛ و چون آن را خوردم، شِكَمَم تَلْخ شد. مكاشفه 10:9، 10

Ezekiel represents the work of presenting the prophetic message that binds off the former chosen people that was initiated when the angel descended on August 11, 1840 and September 11, 2001.

حزقی‌ایل نمایانگرِ کارِ عرضه‌داشتِ پیامِ نبوی‌ای است که قومِ برگزیدهٔ پیشین را مهر و موم می‌کند؛ کاری که هنگامی آغاز شد که فرشته در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد.

> But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–3:3.

> لیکن تو، اے فرزندِ آدم، جو کچھ میں تجھ سے کہتا ہوں اسے سن؛ اُس سرکش گھرانے کی مانند سرکش نہ بن؛ اپنا منہ کھول، اور جو میں تجھے دیتا ہوں اسے کھا۔ اور جب میں نے نظر کی، تو دیکھو، ایک ہاتھ میری طرف بڑھایا گیا؛ اور دیکھو، اُس میں ایک کتاب کا طومار تھا؛ اور اُس نے اسے میرے سامنے کھول دیا؛ اور وہ اندر اور باہر لکھا ہوا تھا؛ اور اُس میں نوحہ، ماتم، اور ہائے لکھا ہوا تھا۔ پھر اُس نے مجھ سے کہا، اے فرزندِ آدم، جو کچھ تجھے ملے اسے کھا؛ اِس طومار کو کھا، اور جا کر اسرائیل کے گھرانے سے کلام کر۔ چنانچہ میں نے اپنا منہ کھولا، اور اُس نے مجھے وہ طومار کھلایا۔ اور اُس نے مجھ سے کہا، اے فرزندِ آدم، اپنے پیٹ کو کھلا اور اپنی انتڑیوں کو اِس طومار سے بھر لے جو میں تجھے دیتا ہوں۔ تب میں نے اسے کھایا؛ اور وہ میرے منہ میں مٹھاس کے سبب شہد کی مانند تھا۔ حزقی ایل 2:8–3:3۔

Jeremiah represents the history of August 11, 1840 until just before the Midnight Cry.

ارمیا نمایانگر تاریخ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا اندکی پیش از ندای نیمه‌شب است.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> سخنان تو یافت شد و آنها را خوردم؛ و کلام تو برای من شادی و وجدِ دل من گردید؛ زیرا نام تو بر من خوانده شده است، ای یهوه، خدای لشکرها. در مجلس استهزاکنندگان ننشستم و شادمانی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم پر ساخته‌ای. چرا درد من جاودانه است و جراحت من علاج‌ناپذیر، که از شفا یافتن سر باز می‌زند؟ آیا تو برای من سراسر چون دروغی خواهی بود، و چون آب‌هایی که وفا نمی‌کنند؟ پس یهوه چنین می‌گوید: اگر بازگشت نمایی، آنگاه تو را باز خواهم آورد، و تو به حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گران‌بها را از پست جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود؛ ایشان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان بازنگرد. و تو را برای این قوم دیواری مفرغینِ استوار خواهم ساخت؛ و با تو خواهند جنگید، اما بر تو غالب نخواهند آمد؛ زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، یهوه می‌گوید. و تو را از دست شریران خواهم رهانید، و از دست ستمکاران فدیه خواهم داد. ارمیا ۱۵:‏۱۶–۲۱

Jeremiah represents our current history and message. The current message is the Midnight Cry message that is being progressively developed at the point when God’s people represented by Jeremiah have been “filled” with “indignation” thinking their “pain” was to be “perpetual” and their “wound incurable,” a wound that was never to be healed. They have separated from the “assembly of mockers.” They no longer “rejoice” as they had when they first had eaten the book and it had been the “rejoicing of” their “heart.”

یرمیاہ ہماری موجودہ تاریخ اور پیغام کی نمائندگی کرتا ہے۔ موجودہ پیغام نصفُ اللیل کی پکار کا پیغام ہے، جو بتدریج اُس مقام پر ترقی پا رہا ہے جب خدا کے لوگ، جن کی نمائندگی یرمیاہ کرتا ہے، “غیظ و غضب” سے “بھردیے گئے” ہیں، یہ سمجھتے ہوئے کہ اُن کا “درد” “ہمیشہ” کے لیے ہوگا اور اُن کا “زخم لاعلاج” ہے، ایسا زخم جو کبھی مندمل نہ ہوگا۔ وہ “تمسخر کرنے والوں کی مجلس” سے الگ ہو چکے ہیں۔ وہ اب ویسے “شادمان” نہیں ہوتے جیسے اُس وقت ہوتے تھے جب انہوں نے پہلی بار کتاب کھائی تھی اور وہ اُن کے “دل کی خوشی اور شادمانی” تھی۔

But there is counsel for those in that condition. “If thou return” and also “if thou take forth the precious from the vile” then God will return unto them. In the Hebrew “will I bring thee again” in the passage means, God will return unto them, if they return unto Him.

اما برای آنان که در آن وضعیت‌اند، مشورتی هست. «اگر بازگردی» و نیز «اگر گران‌بها را از پَست جدا سازی»، آنگاه خدا نزد ایشان باز خواهد گشت. در عبری، عبارتِ «تو را باز خواهم گردانید» در این آیه بدین معناست که اگر آنان به سوی او بازگردند، خدا نیز نزد ایشان باز خواهد گشت.

> Submit yourselves therefore to God. Resist the devil, and he will flee from you. Draw nigh to God, and he will draw nigh to you. Cleanse your hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up. James 4:7–10.

> پس خود را مطیع خدا سازید. در برابر ابلیس مقاومت کنید، و او از شما خواهد گریخت. به خدا نزدیک شوید، و او به شما نزدیک خواهد شد. ای گناهکاران، دست‌های خود را طاهر سازید؛ و ای دودلان، دل‌های خویش را پاک گردانید. به سختی بیفتید، و ماتم کنید، و بگریید؛ خندهٔ شما به ماتم، و شادیِ شما به اندوه مبدل گردد. در حضور خداوند فروتن شوید، و او شما را سرافراز خواهد ساخت. یعقوب ۴:۷–۱۰.

If they will draw nigh unto God, He will draw nigh unto them. If they will do these things, then they will “stand before” the Lord and they will be God’s “mouth.” Further he instructs Jeremiah (us) that he will make His people a “fenced brazen wall” for the “wicked” and thereafter the “terrible” are going to bring a war against those represented by Jeremiah. The “wicked” are Daniel’s representation of Matthew’s foolish virgins. The “terrible” represents the three-fold union of modern Babylon during the Sunday law crisis.

اگر وہ خدا کے نزدیک آئیں گے تو وہ بھی اُن کے نزدیک آئے گا۔ اگر وہ یہ کام کریں گے، تو وہ خداوند کے “حضور کھڑے ہوں گے” اور وہ خدا کے “منہ” ہوں گے۔ مزید یہ کہ وہ یرمیاہ (ہم) کو ہدایت دیتا ہے کہ وہ اپنی قوم کو شریروں کے مقابل ایک “مضبوط پیتل کی دیوار” بنائے گا، اور اس کے بعد “ہیبت ناک” لوگ اُن کے خلاف جنگ برپا کریں گے جن کی نمائندگی یرمیاہ کرتا ہے۔ “شریر” دانی ایل کی اُس تمثیل کی نمائندگی کرتے ہیں جو متی کی بیوقوف کنواریوں سے متعلق ہے۔ “ہیبت ناک” اتوار کے قانون کے بحران کے دوران جدید بابل کے سہ گانہ اتحاد کی نمائندگی کرتا ہے۔

The three prophets’ testimonies all address the same history, but they address three different aspects of the same history. Jeremiah represents those who have just experienced the first disappointment, but have not yet reached the waymark of the Midnight Cry. This is where we have been since July 18, 2020. The question is whether we will return. If we do, we will “speak” for the Lord at the very time the United States “speaks” as a dragon.

گواهی‌های آن سه نبی همگی به یک تاریخ واحد می‌پردازند، اما هر یک سه بُعد متفاوت از همان تاریخ واحد را مورد خطاب قرار می‌دهند. ارمیا نمایندۀ کسانی است که به‌تازگی نخستین نومیدی را تجربه کرده‌اند، اما هنوز به نشانۀ راهِ فریاد نیمه‌شب نرسیده‌اند. این همان جایی است که ما از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تاکنون در آن بوده‌ایم. پرسش این است که آیا بازخواهیم گشت یا نه. اگر بازگردیم، برای خداوند «سخن خواهیم گفت» درست در همان زمانی که ایالات متحده همچون اژدها «سخن می‌گوید».

The history Jeremiah is illustrating is our current history and it is the history represented by the three hidden waymarks within the seven thunders. It is also the history where the passage in John is prophetically set, for the emphasis of the four chapters in John is the work of the Holy Spirit in comforting Jeremiah who is questioning whether he has believed a lie, and whether the message that tasted so sweet was actually failed waters.

تاریخی را که ارمیا ترسیم می‌کند، تاریخ کنونی ماست و همان تاریخی است که به‌وسیلهٔ سه نشانهٔ پنهان در میان هفت رعد بازنمایی شده است. همچنین این همان تاریخی است که آن بخش در یوحنا به‌گونه‌ای نبوی در آن قرار گرفته است؛ زیرا تأکیدِ آن چهار باب در یوحنا بر کارِ روح‌القدس در تسلّی‌دادنِ ارمیاست، ارمیايی که می‌پرسد آیا دروغی را باور کرده است، و آیا آن پیامی که چنان شیرین می‌نمود، در واقع آب‌های ناکام بوده است.

Jeremiah therefore represents the history from September 11, 2001 onward to July 18, 2020 when the tarrying time began as represented by three and a half symbolic days after. When I say “symbolic” I am not referring to a time prediction. I am saying that July 18, 2020 is when the two witnesses, the Bible and the Spirit of Prophecy were slain and their dead bodies were left in the street for three and a half days in Revelation eleven.

ازاین‌رو ارمیا نمایانگر تاریخ از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به بعد تا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است، زمانی که دورهٔ تأخیر آغاز شد؛ چنان‌که سه روز و نیمِ نمادینِ پس از آن آن را بازمی‌نماید. هنگامی که می‌گویم «نمادین»، مقصودم پیشگویی زمانی نیست. مرادم این است که ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ زمانی است که دو شاهد، یعنی کتاب‌مقدس و روح نبوت، کشته شدند و اجساد ایشان به مدت سه روز و نیم در کوچه رها شد، چنان‌که در مکاشفهٔ باب یازدهم آمده است.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth. And if any man will hurt them, fire proceedeth out of their mouth, and devoureth their enemies: and if any man will hurt them, he must in this manner be killed. These have power to shut heaven, that it rain not in the days of their prophecy: and have power over waters to turn them to blood, and to smite the earth with all plagues, as often as they will. And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:3–10.

> اور میں اپنے دو گواہوں کو اختیار دوں گا، اور وہ ٹاٹ اوڑھے ہوئے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک نبوت کریں گے۔ یہ وہی دو زیتون کے درخت ہیں، اور دو شمعدان جو زمین کے خدا کے حضور کھڑے ہیں۔ اور اگر کوئی انہیں ایذا پہنچانا چاہے تو ان کے منہ سے آگ نکلتی ہے اور ان کے دشمنوں کو بھسم کر دیتی ہے؛ اور اگر کوئی انہیں ایذا پہنچانا چاہے تو اسی طرح مارا جانا ضروری ہے۔ ان کو یہ قدرت حاصل ہے کہ آسمان کو بند کر دیں تاکہ ان کی نبوت کے ایام میں بارش نہ ہو؛ اور پانیوں پر بھی اختیار رکھتے ہیں کہ انہیں خون میں بدل دیں، اور زمین کو ہر طرح کی آفتوں سے، جتنی بار چاہیں، مبتلا کریں۔ اور جب وہ اپنی گواہی پوری کر چکیں گے تو وہ درندہ جو اتھاہ گڑھے میں سے چڑھتا ہے، ان سے جنگ کرے گا، اور ان پر غالب آئے گا، اور انہیں قتل کر ڈالے گا۔ اور ان کی لاشیں اس بڑے شہر کی سڑک پر پڑی رہیں گی، جو روحانی معنوں میں سدوم اور مصر کہلاتا ہے، جہاں ہمارا خداوند بھی مصلوب ہوا تھا۔ اور لوگوں اور قبیلوں اور زبانوں اور امتوں میں سے لوگ ان کی لاشوں کو ساڑھے تین دن تک دیکھتے رہیں گے، اور ان کی لاشوں کو قبروں میں رکھنے نہ دیں گے۔ اور زمین پر بسنے والے ان پر خوشی کریں گے، اور شادمانی منائیں گے، اور ایک دوسرے کو تحفے بھیجیں گے، کیونکہ ان دو نبیوں نے زمین پر بسنے والوں کو عذاب میں مبتلا رکھا تھا۔ مکاشفہ 11:3–10۔

The witness presented by Jeremiah’s condition is located after the disappointment, but before the Midnight Cry. Jeremiah needed to return before he could be the voice of the message of the Midnight Cry. This is our condition today. It is also the historical setting of the four chapters in John that we are considering, and it is also the history represented by the hidden history within the seven thunders.

گواهی‌ای که وضعیت ارمیا ارائه می‌کند، پس از نومیدی قرار دارد، اما پیش از فریاد نیمه‌شب. ارمیا نیاز داشت بازگردد، پیش از آنکه بتواند صدای پیامِ فریاد نیمه‌شب باشد. این وضعیت ما امروز است. این همچنین بستر تاریخیِ آن چهار باب در یوحناست که در حال بررسی آن‌ها هستیم، و نیز همان تاریخی است که در تاریخِ پنهانِ درونِ هفت رعد نمایان شده است.

If we consider the light connected with the “Comforter” in John’s four-chapter testimony, we find abundant evidence to recognize the narrative is about July 18, 2020, the disappointment and tarrying time, the message of the Midnight Cry which is unsealed, and the coming judgment of the Sunday law. The chapters are building upon the prophetic structure of the hidden history.

Si consideramos la luz relacionada con el «Consolador» en el testimonio de cuatro capítulos de Juan, hallamos abundante evidencia para reconocer que la narrativa trata del 18 de julio de 2020, del chasco y del tiempo de tardanza, del mensaje del Clamor de Medianoche que es desellado, y del juicio venidero de la ley dominical. Los capítulos se edifican sobre la estructura profética de la historia oculta.

If we are to be as God’s mouth in the soon coming crisis our work now is to “take forth the precious from the vile,” or as James identifies the same work, we are to “cleanse” our “hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up” as an ensign in the very near future.

اگر قرار است ما در بحرانِ به‌زودی‌درپیش‌آمده همچون دهانِ خدا باشیم، کارِ ما اکنون این است که «گرانبها را از پَست بیرون آوریم»؛ یا چنان‌که یعقوب همین کار را معرفی می‌کند، باید «دست‌های خود را پاک سازید، ای گناهکاران؛ و دل‌های خویش را طاهر گردانید، ای دودلان. محزون شوید، و ماتم گیرید، و بگریید؛ خندهٔ شما به ماتم، و شادیِ شما به اندوه مبدل گردد. در حضورِ خداوند فروتن شوید، و او شما را سرافراز خواهد ساخت» همچون عَلَمی در آینده‌ای بسیار نزدیک.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> و او برای امت‌ها عَلَمی برپا خواهد کرد، و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد، و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشهٔ زمین جمع خواهد کرد. اشعیا ۱۱:۱۲.

We will bring our consideration of these four chapters to a conclusion in the next article.

ما بررسی این چهار فصل را در مقالهٔ بعدی به پایان خواهیم رساند.

Back to Articles