Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty

کتاب دانیال - شمارهٔ یکصد و چهلم

The Last Promise: Unveiling the Role of Elijah Before the Day of the Lord

آخری وعدہ: یومِ خداوند سے پہلے ایلیاہ کے کردار کا انکشاف

Author

Jeff Pippenger

Published

March 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The last promise of the Old Testament is that before the great and terrible day of the Lord, Elijah would come.

آخرین وعدۀ عهد عتیق این است که پیش از روز عظیم و هولناک خداوند، ایلیا خواهد آمد.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–5.

> شما شریعتِ موسی، بندهٔ مرا، که آن را در حوریب برای تمامی اسرائیل، با فرایض و احکام، به او امر فرمودم، به یاد آورید. اینک، من ایلیای نبی را پیش از فرا رسیدنِ روز عظیم و هولناکِ خداوند نزد شما خواهم فرستاد؛ و او دلِ پدران را به سوی فرزندان، و دلِ فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۴–۵

The Elijah that comes in advance of “the great and dreadful day of the Lord,” is an individual messenger, and also the movement associated with the message the messenger proclaims. The Elijah that is sent is therefore the one hundred and forty-four thousand who do not taste death, just as Enoch and Elijah represent. They are those who are lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

آن ایلیاهی که پیشاپیشِ «روز عظیم و مهیب خداوند» می‌آید، هم یک رسولِ فردی است و هم جنبشی که با پیامی که آن رسول اعلام می‌کند پیوند دارد. بنابراین، ایلیایی که فرستاده می‌شود، همان صد و چهل و چهار هزار نفری هستند که مرگ را نمی‌چشند، چنان‌که خنوخ و ایلیا نمایانگر آن‌اند. ایشان کسانی هستند که در هنگام قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، همچون عَلَمی افراشته می‌شوند.

The last day Elijah was also represented by John the Baptist, but John did not represent the one hundred and forty-four thousand. He represented those who join the movement and accept the message of the last day messenger, who are then murdered by the papacy in the hour of the Sunday law crisis that begins at the soon coming Sunday law and ends when Michael stands up and the papacy comes to its end with none to help.

آخری دنوں کا ایلیاہ یوحنا اصطباغی کے ذریعہ بھی ممثل کیا گیا تھا، لیکن یوحنا ایک لاکھ چوالیس ہزار کی نمائندگی نہیں کرتا تھا۔ وہ اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو اس تحریک میں شامل ہوتے ہیں اور آخری دن کے قاصد کے پیغام کو قبول کرتے ہیں، اور پھر اتوار کے قانون کے بحران کی اُس گھڑی میں، جو عنقریب آنے والے اتوار کے قانون سے شروع ہوتی ہے اور اُس وقت اختتام پذیر ہوتی ہے جب میکائیل کھڑا ہوتا ہے اور پاپائیت کا انجام ہو جاتا ہے اور اُس کی مدد کرنے والا کوئی نہیں ہوتا، پاپائیت کے ہاتھوں قتل کر دیے جاتے ہیں۔

Elijah is represented on Mount Carmel and John is represented in Herod’s banquet hall. Those two historical witnesses identify the two groups of God’s last day people represented in Revelation chapter seven. The one hundred and forty-four thousand and the great multitude align with Mount Carmel and Herod’s birthday party. Those two prophetic lines provide a sound point of reference to carefully identify the elements of the eighth head, that is of the seven heads in Revelation seventeen, with enough prophetic detail to clarify how and why the last president, which is the eighth president that is of the seven, becomes the great dictator of the United States in the last movements of the sixth kingdom of Bible prophecy.

ایلیا بر کوه کرمل نمایانده شده است و یحیی در تالار بزم هیرودیس نمایانده شده است. این دو شاهد تاریخی، دو گروه از قوم خدا در ایام آخر را که در باب هفتم مکاشفه نمایانده شده‌اند، مشخص می‌سازند. یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر و آن جماعت عظیم با کوه کرمل و جشن تولد هیرودیس متناظرند. این دو خط نبوت، نقطهٔ مرجعی استوار فراهم می‌آورند تا عناصر سرِ هشتم، یعنی آن‌که از هفت سرِ مذکور در مکاشفه هفده است، با دقت شناسایی شوند، همراه با جزئیات نبوتی کافی برای روشن ساختن این‌که چگونه و چرا آخرین رئیس‌جمهور، که همان رئیس‌جمهور هشتم و از آن هفت است، در آخرین حرکاتِ پادشاهی ششمِ نبوت کتاب‌مقدس، دیکتاتور بزرگ ایالات متحده می‌شود.

At the Sunday law the threefold union is accomplished.

در زمانِ قانونِ یکشنبه، اتحادِ سه‌گانه تحقق می‌یابد.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با صدور فرمانی که استقرار پاپیت را در نقض شریعت خدا الزام‌آور سازد، ملت ما خود را به‌طور کامل از پارسایی جدا خواهد کرد. هنگامی که پروتستانتیسم دست خود را از فراز این شکاف دراز کند تا دست قدرت رومی را بفشارد، هنگامی که از فراز این مغاک دست دراز کند تا با روح‌گرایی دست بدهد، هنگامی که، تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری‌خواه انکار کند و برای اشاعه باطل‌ها و فریب‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان کار شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» Testimonies, volume 5, 451.

Yet in this illustration there is a sequence, and that sequence is a subject of the inspired word. It is an event that happens at the decree, which in one sense is a singular event, but it is actually a very careful sequence of events. At the “decree” the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, which means that it is there that the seventh kingdom begins, but the seventh kingdom agrees to give their kingdom unto the beast. When the false prophet is defeated, the dragon takes its position, and immediately gives half its kingdom to the beast.

مع ذلك، ففي هذا التمثيل تسلسلٌ، وهذا التسلسل موضوعٌ في الكلمة المُوحى بها. إنّه حدثٌ يقع عند المرسوم، وهو من وجهٍ ما حدثٌ واحد، لكنّه في الحقيقة تسلسلٌ دقيقٌ جدًّا من الأحداث. فعند «المرسوم» تكفّ الولايات المتحدة عن أن تكون المملكة السادسة في نبوّة الكتاب المقدّس، ممّا يعني أنّ المملكة السابعة تبدأ هناك، غير أنّ المملكة السابعة توافق على أن تُعطي ملكها للوحش. وعندما يُهزم النبيّ الكذّاب، يأخذ التنّين موضعه، ويُعطي الوحش على الفور نصف مملكته.

At Mount Carmel, there were four hundred and fifty prophets of Baal, and there four hundred prophets of the grove who were in Samaria eating at Jezebel’s table.

در کوه کرمل، چهارصد و پنجاه نبیِ بعل بودند، و نیز چهارصد نبیِ بُستان که در سامره بر سفرهٔ ایزابل طعام می‌خوردند.

> Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:19.

> پس اکنون بفرست و تمامی اسرائیل را نزد من بر کوه کرمل گرد آور، و انبیای بعل، چهارصد و پنجاه نفر، و انبیای بیشه‌ها، چهارصد نفر را نیز، که بر سفرهٔ ایزابل نان می‌خورند. اول پادشاهان ۱۸:۱۹.

Elijah identifies the confrontation at Mount Carmel as a controversy, not only the question of who was the true God, but also that it was a controversy over who was the true prophet.

ایلیا مواجهه بر کوه کرمل را چونان مجادله‌ای معرفی می‌کند؛ نه فقط دربارۀ این پرسش که خدای حقیقی کدام است، بلکه نیز دربارۀ این‌که نبیِ حقیقی کیست.

> Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:22.

> پس ایلیا به قوم گفت: من، یعنی تنها من، نبیِ یهوه باقی مانده‌ام؛ اما انبیای بعل چهارصد و پنجاه مردند. ۱ پادشاهان ۱۸:۲۲

When Elijah’s offering was consumed by the fire that came down out of heaven, he then slew the four hundred and fifty prophets of Baal with his own hands.

چون قربانیِ الیاس به آتشی که از آسمان فرود آمد سوخته شد، آنگاه او خود با دستان خویش آن چهارصد و پنجاه نبیِ بعل را کشت.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

> و ایلیاہ نے اُن سے کہا، بعل کے نبیوں کو پکڑ لو؛ اُن میں سے ایک بھی نہ بچنے پائے۔ چنانچہ اُنہوں نے اُنہیں پکڑ لیا؛ اور ایلیاہ اُن کو نالۂ قیشون کے پاس لے گیا، اور وہاں اُنہیں قتل کر ڈالا۔ 1 سلاطین 18:40۔

Baal was a false masculine deity, and the four hundred prophets of the grove, who were still with Jezebel, eating at her table in the city of Samaria were the prophets of the female deity, Ashtaroth. The female deity survived Elijah’s slaughter of the prophets of Mount Carmel.

بعل ایک جھوٹا مذکر معبود تھا، اور اُس جھنڈ کے چار سو نبی، جو اب بھی ایزبل کے ساتھ تھے اور سامریہ شہر میں اُس کے دسترخوان پر کھاتے تھے، مؤنث دیوی، عشتاروت، کے نبی تھے۔ مؤنث دیوی کوہِ کرمل کے نبیوں کے ایلیاہ کے ہاتھوں قتلِ عام سے بچ نکلی۔

> “The people upon the mountain prostrate themselves in terror and awe before the unseen God. They cannot look upon the bright, consuming fire sent from Heaven. They fear that they will be consumed in their apostasy and sins. They cry out with one voice, which resounds over the mountain, and echoes to the plains below them with terrible distinctness, ‘The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.’ Israel is at last aroused and undeceived. They see their sin and how greatly they have dishonored God. Their anger is aroused against the prophets of Baal. With fearful terror, Ahab and Baal’s priests witnessed the wonderful exhibition of Jehovah’s power. Again is heard, in startling words of command, the voice of Elijah to the people, ‘Take the prophets of Baal; let not one of them escape.’ And the people were ready to obey the word of Elijah. They seized the false prophets who had deluded them, and brought them to the brook Kishon, and there Elijah, with his own hand, slew these idolatrous priests.” Review and Herald, October 7, 1873.

> مردم بر فراز کوه، در برابر خدای نادیده، با ترس و هیبت به خاک می‌افتند. آنان نمی‌توانند بر آن آتشِ درخشان و سوزاننده‌ای که از آسمان فرستاده شده است بنگرند. بیم دارند که در ارتداد و گناهان خویش نابود شوند. همگی با یک صدا فریاد برمی‌آورند؛ صدایی که بر فراز کوه طنین می‌افکند و با وضوحی هولناک تا دشت‌های زیر پای آنان بازمی‌پیچد: «یهوه، او خداست؛ یهوه، او خداست.» اسرائیل سرانجام بیدار می‌شود و فریب‌خوردگی‌اش از میان می‌رود. آنان گناه خود و این را که تا چه اندازه به خدا اهانت کرده‌اند، می‌بینند. خشم ایشان بر ضد انبیای بعل برانگیخته می‌شود. اَخاب و کاهنان بعل، با هراسی سهمگین، این نمایش شگفت‌انگیز قدرت یهوه را مشاهده کردند. بار دیگر، صدای ایلیا در کلمات تکان‌دهنده و آمرانه به گوش مردم می‌رسد: «انبیای بعل را بگیرید؛ مگذارید حتی یکی از ایشان بگریزد.» و مردم آماده بودند که از کلام ایلیا اطاعت کنند. آنان آن انبیای دروغین را که گمراهشان ساخته بودند، گرفتند و به نهر قیشون آوردند، و در آنجا ایلیا با دست خود این کاهنان بت‌پرست را کشت.» Review and Herald, October 7, 1873.

Mount Carmel typifies the soon-coming Sunday law in the United States. It is then that the ensign of the one hundred and forty-four thousand (typified by Elijah), is lifted up. It is there that the genuine Protestant horn is distinctly manifested in contrast with the counterfeit Protestant horn, who is in Samaria, eating Jezebel’s diet. It is there that the Republican horn that had become the horn of both church and state leading up to Mount Carmel comes to its end as the sixth kingdom of Bible prophecy. What remains then is Ahab, and his tenfold nation, and Jezebel, who has been hiding in Samaria, while she dines with apostate Protestants. The sixth kingdom is finished, and the rain then comes without measure.

کوه کرمل مُمَثِّل قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد. در آن هنگام است که عَلَمِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر (که به‌وسیلهٔ ایلیا مُمَثَّل شده‌اند) برافراشته می‌شود. در آنجاست که شاخ حقیقیِ پروتستان به‌روشنی در تقابل با شاخِ جعلیِ پروتستان آشکار می‌گردد؛ همان که در سامره است و خوراک ایزابل را می‌خورد. در آنجاست که شاخ جمهوری‌خواه، که تا پیش از کوه کرمل به شاخِ هر دو، کلیسا و دولت، بدل شده بود، به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس به پایان خود می‌رسد. آن‌گاه آنچه باقی می‌ماند، اَخاب و قوم ده‌گانهٔ او، و ایزابل است که در سامره پنهان شده بوده است، در حالی که با پروتستان‌های مرتد هم‌سفره است. پادشاهی ششم به پایان رسیده است، و سپس باران بی‌پیمانه فرو می‌بارد.

At Herod’s birthday party, Elijah, represented by John the Baptist is in the Roman prison awaiting deliverance or death. There are no prophets of Baal to accomplish the dance of deception, just Salome, Jezebel’s daughter. Herod and his royal friends are drunk with the wine of Babylon, for his birthday also represents the Sunday law, and all nations began to drink the wine of Babylon on September 11, 2001, well before the soon coming Sunday law.

در جشن تولد هیرودیس، ایلیا که در شخصِ یحیی تعمیددهنده نمود یافته است، در زندان روم در انتظار رهایی یا مرگ به سر می‌برد. دیگر انبیای بَعْل نیستند تا رقصِ فریب را به انجام رسانند؛ تنها سالومه، دخترِ ایزابل، حاضر است. هیرودیس و دوستانِ سلطنتی‌اش از شرابِ بابل مست‌اند، زیرا تولدِ او همچنین نمایانگرِ قانونِ یکشنبه است، و همهٔ امت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، بسیار پیش از قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، نوشیدنِ شرابِ بابل را آغاز کردند.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> اور ان باتوں کے بعد میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اترتے دیکھا، جسے بڑا اختیار حاصل تھا؛ اور زمین اس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اس نے بلند آواز سے زور سے پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور شیاطین کا مسکن، اور ہر ناپاک روح کا ٹھکانا، اور ہر ناپاک اور نفرت انگیز پرندے کا پنجرہ بن گیا ہے۔ کیونکہ سب قومیں اس کی زناکاری کے غضب کی مے پی چکی ہیں، اور زمین کے بادشاہوں نے اس کے ساتھ زناکاری کی ہے، اور زمین کے سوداگر اس کی عیش و عشرت کی فراوانی سے دولت مند ہو گئے ہیں۔ مکاشفہ 18:1–3۔

These three verses were fulfilled when the great buildings of New York, the twin towers were thrown down by a touch of God.

این سه آیه هنگامی تحقق یافت که بناهای عظیم نیویورک، یعنی برج‌های دوقلو، با لمسه‌ای از سوی خدا فرو افکنده شدند.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “اکنون این سخن از کجا آمده است که من اعلام کرده‌ام نیویورک باید به‌وسیلهٔ موجی عظیم روبیده شود؟ این را من هرگز نگفته‌ام. آنچه گفته‌ام این است که، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا طبقه بر طبقه بالا می‌رفتند می‌نگریستم، گفتم: «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه کلمات مکاشفه ۱۸:‏۱–۳ به انجام خواهد رسید.» تمام باب هجدهم مکاشفه هشداری است از آنچه بر زمین خواهد آمد. اما من به‌طور خاص نوری دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد ندارم، جز این‌که می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آنجا به‌واسطهٔ چرخاندن و واژگون ساختنِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلام از خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این بناهای سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آنها را نمی‌توانیم تصور کنیم.” ریویو اند هرالد، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

The soon coming Sunday law is represented by the second voice of Revelation chapter eighteen, and it represents Ahab’s Mount Carmel, and Herod’s birthday party. Herodias, who is also Jezebel, is not present at Herod’s drunken party, just as Jezebel was absent from Mount Carmel. Until the Sunday law, she has been forgotten during the seventy symbolic years of the reign of the earth beast, the sixth kingdom of Bible prophecy. When Jezebel received her deadly wound in 1798 and 1799, the sixth kingdom (the United States) began its term as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the sixth kingdom ends, she then returns and begins to sing her songs and commits fornication with all the nations on earth.

قانونِ یک‌شنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، به‌وسیلهٔ صدای دومِ مکاشفه باب هجده به تصویر کشیده شده است، و نمایانگرِ کوه کرملِ اخاب و نیز ضیافتِ روزِ تولدِ هیرودیس است. هیرودیا، که همان ایزابل نیز هست، در ضیافتِ مستانهٔ هیرودیس حاضر نیست، چنان‌که ایزابل نیز از کوه کرمل غایب بود. تا زمانِ قانونِ یک‌شنبه، او در طیِ هفتاد سالِ نمادینِ سلطنتِ وحشِ زمینی، یعنی ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، به فراموشی سپرده شده است. هنگامی که ایزابل در سال‌های 1798 و 1799 زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد، ششمین پادشاهی (ایالات متحده) دورهٔ خود را به‌عنوانِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس آغاز کرد. هنگامی که ششمین پادشاهی به پایان می‌رسد، آنگاه او بازمی‌گردد و سرودهای خود را آغاز به خواندن می‌کند و با همهٔ امت‌های روی زمین زنا می‌ورزد.

Her songs of fornication and wine was prophetically initiated on September 11, 2001, but that was simply the period of preparation, as had been represented by the thirty years from 508, unto 538, the first time she took the throne. Up until the Sunday law, when the sixth kingdom is slain by the hands of Elijah, she has been hidden in Samaria. At that point John the Baptist is being held in her prison, awaiting either deliverance or death.

سرودهای زنای او و شرابش به‌گونه‌ای نبوی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، اما آن تنها دورهٔ آماده‌سازی بود، چنان‌که سی سالِ از ۵۰۸ تا ۵۳۸، نخستین باری که او تخت را به دست گرفت، مُصوَّر ساخته بود. تا هنگام قانون یکشنبه، آنگاه که پادشاهی ششم به‌دست ایلیا کشته می‌شود، او در سامره پنهان بوده است. در آن زمان، یحییِ تعمیددهنده در زندان او نگاه داشته می‌شود و در انتظارِ یا رهایی است یا مرگ.

Herod and his noble friends were drunk with the wine of Babylon, when Salome, the daughter of Herodias (Jezebel), performed her highly seductive dance, and Herod manifests his lustful and incestual desires. He is fully captivated by his step-daughters’ sexual overtures, and offers her up to half his kingdom.

ہیرودیس اور اُس کے معزز رفقا بابل کی مے سے مدہوش تھے، جب ہیرودیاس (ایزبل) کی بیٹی سلومی نے اپنا نہایت فریبندہ رقص پیش کیا، اور ہیرودیس اپنی شہوانی اور محرماتی خواہشات کا اظہار کرتا ہے۔ وہ اپنی سوتیلی بیٹی کی جنسی دل آویزیوں سے پوری طرح مسحور ہو جاتا ہے، اور اُسے اپنی سلطنت کا نصف تک دینے کی پیش کش کرتا ہے۔

> And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. And she came in straightway with haste unto the king, and asked, saying, I will that thou give me by and by in a charger the head of John the Baptist. And the king was exceeding sorry; yet for his oath’s sake, and for their sakes which sat with him, he would not reject her. And immediately the king sent an executioner, and commanded his head to be brought: and he went and beheaded him in the prison, And brought his head in a charger, and gave it to the damsel: and the damsel gave it to her mother. Mark 6:21–28.

> اور جب ایک موافق دن آیا، کہ ہیرودیس نے اپنی سالگرہ پر اپنے امیروں، سپہ سالاروں اور گلیل کے معززین کے لیے ایک ضیافت کی؛ اور جب مذکورہ ہیروڈیاس کی بیٹی اندر آئی اور ناچی، اور ہیرودیس اور اس کے ساتھ بیٹھنے والوں کو پسند آئی، تو بادشاہ نے اُس لڑکی سے کہا، جو کچھ تُو مجھ سے مانگے گی، میں تجھے دوں گا۔ اور اُس نے اُس سے قسم کھا کر کہا، جو کچھ تُو مجھ سے مانگے گی، میں تجھے دوں گا، یہاں تک کہ اپنی بادشاہی کا آدھا حصہ بھی۔ اور وہ باہر گئی اور اپنی ماں سے کہا، میں کیا مانگوں؟ اُس نے کہا، یوحنا بپتسمہ دینے والے کا سر۔ اور وہ فوراً جلدی سے بادشاہ کے پاس اندر آئی اور درخواست کر کے کہا، میں چاہتی ہوں کہ تُو مجھے ابھی ایک تھال میں یوحنا بپتسمہ دینے والے کا سر دے۔ اور بادشاہ نہایت غمگین ہوا؛ لیکن اپنی قسم کے سبب سے، اور اُن کے سبب سے جو اُس کے ساتھ بیٹھے تھے، اُس نے اسے رد کرنا نہ چاہا۔ اور بادشاہ نے فوراً ایک جلاد بھیجا اور حکم دیا کہ اُس کا سر لایا جائے؛ اور اُس نے جا کر قیدخانہ میں اُس کا سر قلم کیا، اور اُس کا سر ایک تھال میں لا کر اُس لڑکی کو دیا؛ اور اُس لڑکی نے وہ اپنی ماں کو دے دیا۔ مرقس 6:21–28۔

The first voice of Revelation eighteen sounded on September 11, 2001, and the second voice sounds at the soon coming Sunday law. In the history represented in John chapter six, the first voice of 2001 was the voice of Christ informing His disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He was the true Bread of Heaven. That period began in Galilee and ended with a purging of His disciples who turned away from Him in John chapter SIX, verse SIXTY-SIX. That history began at Galilee with a dietary test, and ended at the enforcement of the mark of the beast, as typified by the number of the pope’s name, which is SIX, SIX, SIX. Galilee means “turning point,” and September 11, 2001 was a prophetic “turning point” (Galilee), and Herod’s birthday was with the leadership of Galilee. The beginning voice of Revelation chapter eighteen, and the ending voice of Revelation eighteen, are both represented by Galilee, which is a turning point.

صدای نخستِ مکاشفهٔ هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به صدا درآمد، و صدای دوم در قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد به صدا درمی‌آید. در تاریخی که در یوحنا فصل شش بازنمایی شده است، صدای نخستِ ۲۰۰۱، صدای مسیح بود که شاگردان خود را آگاه می‌ساخت که باید جسم او را بخورند و خون او را بنوشند، زیرا او نان حقیقیِ آسمان بود. آن دوره در جلیل آغاز شد و با پالایشی از شاگردان او که در یوحنا فصل شش، آیهٔ شصت‌وشش از او روی گردانیدند، پایان یافت. آن تاریخ در جلیل با آزمونی خوراکی آغاز شد، و با اجرای نشانِ وحش پایان یافت، چنان‌که به‌وسیلهٔ عددِ نامِ پاپ، یعنی شش، شش، شش، نمونه‌وار پیش‌نمایی شده است. جلیل به معنای «نقطهٔ عطف» است، و ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ یک «نقطهٔ عطف» نبوی (جلیل) بود، و زادروزِ هیرودیس با رهبریِ جلیل همراه بود. صدای آغازینِ مکاشفه فصل هجده، و صدای پایانیِ مکاشفه هجده، هر دو به‌وسیلهٔ جلیل بازنمایی شده‌اند، که همان نقطهٔ عطف است.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> «از تاریخ گذشته درس‌هایی باید آموخت؛ و توجه به این‌ها جلب می‌شود تا همه دریابند که خدا اکنون نیز بر همان اصولی عمل می‌کند که همواره کرده است. دست او اکنون نیز در کار خویش و در میان امت‌ها دیده می‌شود، درست همان‌گونه که از زمانی که انجیل نخستین بار به آدم در عدن اعلام شد، همواره دیده شده است.»

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> «دوره‌هایی وجود دارند که نقاط عطفی در تاریخ ملت‌ها و کلیسا به‌شمار می‌آیند. در تدبیر الهی، هنگامی که این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مناسبِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی پدید می‌آید؛ و اگر رد شود، انحطاط روحانی و شکست کامل در پی خواهد آمد. خداوند در کلام خویش کارِ پیش‌برندهٔ انجیل را، همان‌گونه که در گذشته انجام شده و در آینده نیز ادامه خواهد یافت، تا به نبرد نهایی، آشکار ساخته است؛ آنگاه که نیروهای شیطانی واپسین حرکت شگفت‌انگیز خود را به‌عمل خواهند آورد.» Bible Echo, August 26, 1895.

Galilee at 2001, and Galilee at the soon coming Sunday law, identify when the light of the latter rain is poured out. In 2001 it was a measured outpouring, but at the second voice it is poured out without measure, as represented by the tremendous outpouring after Elijah slew the prophets of Baal, which occurred at Herod’s birthday party. Herod’s birthday identifies the birth of the seventh kingdom of Bible prophecy, which immediately follows the death of the preceding kingdom. The United States began to reign in 1798, at the death of the fifth kingdom, and at the death of the prophets of Baal, the seventh kingdom’s birthday has arrived. That seventh kingdom is represented by Ahab’s tenfold kingdom of the north, and by Herod, a representative of the tenfold northern kingdom of pagan Rome.

ਗਲੀਲ 2001 ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਗਲੀਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਦੋਂ ਉਡੇਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 2001 ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਮਾਪੀ ਹੋਈ ਉਡੇਲ ਸੀ, ਪਰ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਵੇਲੇ ਇਹ ਬਿਨਾ ਮਾਪ ਦੇ ਉਡੇਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਏਲੀਆਹ ਵੱਲੋਂ ਬਆਲ ਦੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਈ ਮਹਾਨ ਉਡੇਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹੇਰੋਦ ਦੇ ਜਨਮਦਿਨ ਦੀ ਦਾਅਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਹੇਰੋਦ ਦਾ ਜਨਮਦਿਨ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਰਾਜ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ 1798 ਵਿੱਚ, ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬਆਲ ਦੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸੱਤਵੇਂ ਰਾਜ ਦਾ ਜਨਮਦਿਨ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਸੱਤਵਾਂ ਰਾਜ ਅਹਾਬ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਦੱਸ-ਹਿੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਹੇਰੋਦ ਦੁਆਰਾ—ਜੋ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਦੱਸ-ਹਿੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਹੈ—ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.

> اور وہ دس سینگ جو تُو نے اُس درندہ پر دیکھے، یہی اُس فاحشہ سے عداوت رکھیں گے، اور اُسے اُجاڑ اور ننگا کر دیں گے، اور اُس کا گوشت کھائیں گے، اور اُسے آگ سے جلا دیں گے۔ کیونکہ خدا نے اُن کے دلوں میں یہ ڈالا ہے کہ اُس کی مرضی پوری کریں، اور ایک رائے ہو جائیں، اور اپنی بادشاہی درندہ کے حوالے کر دیں، یہاں تک کہ خدا کی باتیں پوری ہو جائیں۔ اور وہ عورت جسے تُو نے دیکھا، وہی بڑا شہر ہے، جو زمین کے بادشاہوں پر حکومت کرتا ہے۔ مکاشفہ 17:16–18۔

Herod agrees to fulfill the oath he made to Salome, and give her the head of John, and his oath was represented as up to half his kingdom. The ten kings of the United Nations, in spite of hating the whore, agree to give their seventh kingdom unto the eighth head, that is of the seven previous heads. They agree to a kingdom that is premised upon the combination of the worldwide State, being combined with her worldwide Church. But the marriage is a Latin marriage, not an English marriage, for their marriage is represented by the “woman” reigning “over the kings.” In a Latin marriage the family retains the woman’s surname, not the mans’, and the name of this twofold marriage is an important element of the prophetic narrative.

هیرودیس موافقت می‌کند که سوگندی را که به سالومه خورده بود به‌جا آورد و سرِ یوحنا را به او بدهد، و سوگند او چنین نمودار شده بود که تا نصفِ پادشاهی‌اش را دربر می‌گرفت. ده پادشاهِ سازمان ملل متحد، با وجود آن‌که از آن فاحشه نفرت دارند، موافقت می‌کنند که پادشاهیِ هفتمِ خود را به سرِ هشتم، که از هفت سرِ پیشین است، واگذار کنند. آنان با پادشاهی‌ای موافقت می‌کنند که بر این پیش‌فرض استوار است که دولتِ جهانی با کلیسای جهانیِ او درهم آمیخته شود. اما این ازدواج، ازدواجی لاتینی است نه انگلیسی، زیرا ازدواج ایشان چنین تصویر شده است که «زن» «بر پادشاهان» سلطنت می‌کند. در یک ازدواجِ لاتینی، خاندان نامِ خانوادگیِ زن را حفظ می‌کند، نه نامِ مرد را، و نامِ این ازدواجِ دوگانه عنصری مهم در روایتِ نبوی است.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> «پادشاهان و فرمانروایان و حاکمان، نشانِ ضدّ مسیح را بر خود نهاده‌اند، و به‌صورتِ اژدهایی به تصویر کشیده شده‌اند که می‌رود تا با مقدّسان—با آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را دارند—جنگ کند.» Testimonies to Ministers, 38.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. . .. And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 2:1–3, 4:1–4.

> یہ وہ کلام ہے جو یسعیاہ بن آموص نے یہوداہ اور یروشلیم کے بارے میں دیکھا۔ اور آخری ایام میں یوں ہوگا کہ خداوند کے گھر کا پہاڑ پہاڑوں کی چوٹی پر قائم کیا جائے گا، اور ٹیلوں سے بلند ہوگا؛ اور سب قومیں اس کی طرف رواں ہوں گی۔ اور بہت سے لوگ جائیں گے اور کہیں گے، آؤ، ہم خداوند کے پہاڑ پر، یعقوب کے خدا کے گھر کو چڑھ چلیں؛ اور وہ ہمیں اپنی راہیں سکھائے گا، اور ہم اس کے راستوں پر چلیں گے؛ کیونکہ شریعت صیون سے صادر ہوگی، اور خداوند کا کلام یروشلیم سے.... اور اُس دن سات عورتیں ایک مرد کو پکڑ کر کہیں گی، ہم اپنی ہی روٹی کھائیں گی، اور اپنا ہی لباس پہنیں گی؛ فقط ہمیں تیرے نام سے کہلانے دے، تاکہ ہماری ننگ دور ہو۔ اُس دن خداوند کی شاخ حسین اور جلالی ہوگی، اور زمین کا پھل اسرائیل کے بچ نکلنے والوں کے لیے نہایت عمدہ اور خوش منظر ہوگا۔ اور یوں ہوگا کہ جو صیون میں باقی رہ جائے، اور جو یروشلیم میں رہ جائے، وہ مقدس کہلائے گا، یعنی ہر ایک جو یروشلیم میں زندوں میں لکھا گیا ہو: جب خداوند صیون کی بیٹیوں کی غلاظت کو دھو ڈالے گا، اور عدالت کی روح اور سوزاں روح کے وسیلہ سے یروشلیم کے خون کو اُس کے بیچ میں سے پاک کر دے گا۔ یسعیاہ 2:1–3، 4:1–4۔

Back to Articles