Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Three

کتاب دانیال - شماره هشتاد و سه

The Four Generations of Laodicean Adventism: Unraveling the Escalating Abominations

چهار نسل از ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای: گره‌گشایی از مکروهاتِ فزاینده

Author

Jeff Pippenger

Published

February 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ezekiel chapter eight, sets forth four increasing abominations which represent the four generations of Laodicean Adventism. The rebellion of 1863, produced a counterfeit to the two tables of Habakkuk, just as Aaron had produced an counterfeit image of jealousy, with his golden calf at the very time God was delivering the two tables of the Ten Commandments to Moses. Once Laodicean Adventism had begun the work of removing the foundational truths, as represented in William Miller’s dream, the leadership of the first generation began to reject the authority of the Bible, and then the Spirit of Prophecy. The rebellion had grown to a point where Kellogg’s spiritualism (pantheism), arrived into their history just prior to 1888.

حزقی‌ئیل کے آٹھویں باب میں چار بڑھتی ہوئی مکروہات پیش کی گئی ہیں جو لاؤدیکیاوی ایڈونٹ ازم کی چار نسلوں کی نمائندگی کرتی ہیں۔ 1863 کی بغاوت نے حبقوق کی دو تختیوں کی ایک جعلی نقل پیدا کی، جس طرح ہارون نے حسد کی ایک جعلی مورت، اپنے سنہری بچھڑے کے ذریعے، عین اسی وقت تیار کی تھی جب خدا موسیٰ کو دس احکام کی دو تختیاں عطا کر رہا تھا۔ جب لاؤدیکیاوی ایڈونٹ ازم نے، جیسا کہ ولیم ملر کے خواب میں ظاہر کیا گیا ہے، بنیادی سچائیوں کو ہٹانے کا کام شروع کر دیا، تو پہلی نسل کی قیادت نے پہلے بائبل کے اختیار کو، اور پھر روحِ نبوت کو رد کرنا شروع کر دیا۔ یہ بغاوت اس حد تک بڑھ چکی تھی کہ کیلگ کا روحانیت پر مبنی نظریہ (پینتھی ازم)، 1888 سے کچھ ہی پہلے، ان کی تاریخ میں داخل ہو گیا۔

At the rebellion of 1888, the spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery reached a point where the messengers of Minneapolis, and the prophetess and even the Holy Spirit were rejected.

در طغیان سال 1888، روح‌گراییِ ممثل در حجله‌های تصاویرِ حزقیال به نقطه‌ای رسید که در آن رسولانِ مینیاپولیس، و نبیّه، و حتی خودِ روح‌القدس نیز مردود شمرده شدند.

> “We have seen in our experience that when the Lord sends rays of light from the open door of the sanctuary to His people, Satan stirs up the minds of many. But the end is not yet. There will be those who will resist the light and crowd down those whom God has made His channels to communicate light. Spiritual things are not spiritually discerned. The watchmen have not kept pace with the opening providence of God, and the real heaven-sent message and messengers are scorned.

> «ما در تجربۀ خود دیده‌ایم که هرگاه خداوند پرتوهای نور را از درِ گشودۀ قُدس به سوی قوم خویش می‌فرستد، شیطان اذهان بسیاری را برمی‌انگیزاند. اما هنوز پایان فرانرسیده است. کسانی خواهند بود که در برابر نور مقاومت خواهند کرد و آنان را که خدا ایشان را مجاری خویش برای رساندن نور قرار داده است، به زیر خواهند فشرد. امور روحانی به‌گونه‌ای روحانی تشخیص داده نمی‌شوند. دیده‌بانان همگام با عنایتِ آشکارشوندۀ خدا پیش نرفته‌اند، و پیام و پیام‌آورانِ راستینِ آسمانی به تمسخر گرفته می‌شوند.»

> “There will go from this meeting men who claim to know the truth who are gathering about their souls the garments not woven in the loom of heaven. The spirit that they have received here will be carried with them. I tremble for the future of our cause. Those who do not in this place yield to the evidence God has given will war against their brethren whom God is using. They will make it very hard, when opportunities shall come where they can carry forward and onward the same kind of warfare they have hitherto engaged in. These men will have opportunities to be convinced that they have been warring against the Holy Spirit of God. Some will be convinced; others will hold firmly their own spirit. They will not die to self and let the Lord Jesus come into their hearts. They will be more and still more deceived until they cannot discern truth and righteousness. They will, under another spirit, seek to place upon the work a mold that God shall not approve; and they will endeavor to act out the attributes of Satan in assuming control of human minds and thus control the work and cause of God.

> «از این اجتماع مردانی بیرون خواهند رفت که دعوی دارند حقیقت را می‌شناسند، حال آنکه بر گرد جان‌های خویش جامه‌هایی فراهم می‌آورند که در دستگاه بافندگی آسمان بافته نشده است. روحی که در اینجا دریافت کرده‌اند، آن را با خود خواهند برد. من برای آیندهٔ کار ما می‌لرزم. آنان که در اینجا در برابر شواهدی که خدا داده است تسلیم نمی‌شوند، با برادرانی که خدا از ایشان استفاده می‌کند به جنگ برخواهند خاست. آنان این امر را بسیار دشوار خواهند ساخت، هنگامی که فرصت‌هایی پیش آید که بتوانند همان گونه نبردی را که تا کنون بدان مشغول بوده‌اند، به پیش برند و ادامه دهند. این مردان فرصت‌هایی خواهند داشت تا متقاعد شوند که علیه روح‌القدس خدا جنگیده‌اند. بعضی متقاعد خواهند شد؛ دیگران سخت بر روح خود خواهند ایستاد. آنان نسبت به خویشتن نخواهند مرد و نخواهند گذاشت که خداوندْ عیسی به دل‌هایشان وارد شود. ایشان هرچه بیشتر و بیشتر فریب خواهند خورد تا آنجا که دیگر نتوانند حق و عدالت را تشخیص دهند. آنان، تحت روحی دیگر، خواهند کوشید قالبی بر کار تحمیل کنند که خدا آن را تأیید نخواهد کرد؛ و خواهند کوشید با به دست گرفتن مهار ذهن‌های آدمیان و از این راه کنترل کردن کار و آرمان خدا، صفات شیطان را به منصهٔ ظهور رسانند.»

> “Had our brethren fasted and prayed and humbled their hearts before God at this meeting, and sat down calmly to investigate the Scriptures together, then God would have been glorified. But the spirit of prejudice that was brought to that meeting closed the door to the richest blessing of God, and those who had this spirit will not be in a favorable position to see light until they repent before God and have some sense of how near they have come to doing despite to the Holy Spirit and having another spirit.” The 1888 Materials, 832.

> «اگر برادران ما در این اجتماع روزه می‌داشتند و دعا می‌کردند و دل‌های خویش را در حضور خدا فروتن می‌ساختند، و آرام می‌نشستند تا کتب مقدس را با هم بررسی کنند، آنگاه خدا جلال می‌یافت. اما روح تعصبی که به آن اجتماع آورده شد، درِ غنی‌ترین برکت خدا را بست، و کسانی که این روح را داشتند، تا زمانی که در حضور خدا توبه نکنند و تا اندازه‌ای درنیابند که چه اندازه به اهانت رساندن به روح‌القدس و داشتن روحی دیگر نزدیک شده‌اند، در موقعیتی مساعد برای دیدن نور نخواهند بود.» The 1888 Materials, 832.

After 1888, Sister White “trembled for the future of” God’s church and work. She saw that the meeting would produce a continued spiritual warfare among the men that were leaders of Laodicean Adventism, and the controversy of “the daily,” is evidence that her predictions were fulfilled upon that very generation. A warfare was then carried on by men who did not “yield to the evidence God had given” to confirm the “heaven sent message and messengers,” and those men made war against “the Holy Spirit of God.” The second generation watched as the publishing house and sanitarium were burnt to the ground by the fires of God’s judgment.

پس از ۱۸۸۸، خواهر وایت «برای آیندهٔ» کلیسا و کار خدا «لرزید». او دید که آن جلسه موجب استمرار جنگی روحانی در میان مردانی خواهد شد که رهبران ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای بودند، و جدالِ «قربانیِ دائمی» شاهدی است بر اینکه پیشگویی‌های او درست بر همان نسل تحقق یافت. آنگاه جنگی به‌وسیلهٔ مردانی به راه افتاد که به «شواهدی که خدا داده بود» تا «پیام و پیام‌آورانِ آسمان‌فرستاده» را تأیید کند، «تسلیم» نشدند، و آن مردان بر ضد «روح‌القدسِ خدا» جنگیدند. نسل دوم نظاره‌گر بود که چگونه انتشارات و آسایشگاه، به‌وسیلهٔ آتش‌های داوریِ خدا، تا به بنیاد سوختند.

> “Today I received a letter from Elder Daniells regarding the destruction of the Review office by fire. I feel very sad as I consider the great loss to the cause. I know that this must be a very trying time for the brethren in charge of the work and for the employees of the office. I am afflicted with all who are afflicted. But I was not surprised by the sad news, for in the visions of the night I have seen an angel standing with a sword as of fire stretched over Battle Creek. Once, in the daytime, while my pen was in my hand, I lost consciousness, and it seemed as if this sword of flame were turning first in one direction and then in another. Disaster seemed to follow disaster because God was dishonored by the devising of men to exalt and glorify themselves.

> ”آج مجھے ایلڈر ڈینیئلز کی جانب سے ریویو آفس کے آگ سے تباہ ہو جانے کے متعلق ایک خط موصول ہوا۔ جب میں مقصدِ الٰہی کے لیے اس عظیم نقصان پر غور کرتی ہوں تو میرا دل نہایت غمگین ہو جاتا ہے۔ میں جانتی ہوں کہ یہ وقت اُن بھائیوں کے لیے جو اس کام کی ذمہ داری پر مقرر ہیں، اور دفتر کے کارکنوں کے لیے، نہایت سخت آزمایش کا وقت ہوگا۔ جو سب مصیبت زدہ ہیں، میں اُن سب کے ساتھ رنجیدہ ہوں۔ لیکن اس اندوہناک خبر پر مجھے تعجب نہ ہوا، کیونکہ رات کے رؤیا میں نے ایک فرشتہ دیکھا ہے جو آتشیں تلوار لیے ہوئے بٹل کریک کے اوپر کھڑا تھا۔ ایک بار، دن کے وقت، جبکہ قلم میرے ہاتھ میں تھا، میں بے ہوش ہو گئی، اور یوں معلوم ہوا گویا یہ شعلہ بار تلوار پہلے ایک سمت کو اور پھر دوسری سمت کو پھر رہی ہو۔ یوں معلوم ہوتا تھا کہ ایک آفت کے بعد دوسری آفت آ رہی ہے، کیونکہ خدا اُن انسانی تدبیروں کے باعث بے حرمت کیا گیا تھا جو اپنے آپ کو سربلند اور جلیل کرنے کے لیے اختیار کی گئی تھیں۔“

> “This morning I was drawn out in earnest prayer that the Lord would lead all who are connected with the Review and Herald office to make diligent search, that they may see wherein they have disregarded the many messages God has given.

> «این بامداد در دعایی جدّی و از صمیم دل برانگیخته شدم که خداوند همهٔ کسانی را که با دفتر Review and Herald مرتبط‌اند، رهبری فرماید تا با جدّیت به جست‌وجو بپردازند، تا دریابند که در چه مواردی پیام‌های بسیاری را که خدا به ایشان داده است، نادیده گرفته‌اند.»

> “Sometime ago the brethren at the Review office asked my counsel about the erection of another building. I then said that if those who were in favor of adding another building to the Review and Herald office had the future mapped out before them, if they could see what would be in Battle Creek, they would have no question about putting up another building there. God said: ‘My word has been despised; and I will turn and overturn.’

> «مدتی پیش برادران در دفتر ریویو از من دربارهٔ احداث ساختمان دیگری مشورت خواستند. من در آن زمان گفتم که اگر کسانی که موافق افزودن ساختمانی دیگر به دفتر ریویو اند هرآنچه را در آینده پیش خواهد آمد در برابر خود ترسیم‌شده می‌داشتند، اگر می‌توانستند آنچه را در بتل کریک خواهد بود ببینند، دیگر هیچ پرسشی دربارهٔ برپا کردن ساختمان دیگری در آنجا نمی‌داشتند. خدا فرمود: “کلام من خوار شمرده شده است؛ و من برخواهم گشت و واژگون خواهم ساخت، و واژگون خواهم ساخت.”»

> “At the General Conference, held in Battle Creek in 1901, the Lord gave His people evidence that He was calling for reformation. Minds were convicted, and hearts were touched; but thorough work was not done. If stubborn hearts had then broken in penitence before God, there would have been seen one of the greatest manifestations of the power of God that has ever been seen. But God was not honored. The testimonies of His Spirit were not heeded. Men did not separate from the practices that were in decided opposition to the principles of truth and righteousness, which should ever be maintained in the Lord’s work.

> در کنفرانس عمومی که در سال 1901 در بتل کریک برگزار شد، خداوند به قوم خویش شواهدی عطا فرمود که نشان می‌داد او خواهان اصلاح است. ذهن‌ها متقاعد شدند و دل‌ها متأثر گشتند؛ اما کاری کامل و همه‌جانبه انجام نشد. اگر دل‌های سرکش در آن زمان با توبه در حضور خدا شکسته می‌شدند، یکی از عظیم‌ترین تجلیات قدرت خدا که تا کنون دیده شده است، به ظهور می‌رسید. اما خدا حرمت نگردید. به شهادت‌های روح او اعتنا نشد. مردم خود را از اعمالی که آشکارا در تضاد با اصول حقیقت و عدالت بود، و این اصول باید همواره در کار خداوند محفوظ داشته شود، جدا نساختند.

> “The messages to the church of Ephesus and to the church in Sardis have been often repeated to me by the One who gives me instruction for His people. ‘Unto the angel of the church of Ephesus write; These things saith He that holdeth the seven stars in His right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works, and the labor, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: and hast borne, and hast patience, and for My name’s sake hast labored, and hast not fainted. Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ Revelation 2:1–5.

> «پیام‌هایی که به کلیسای افسس و به کلیسای ساردس داده شده‌اند، بارها از سوی آن کسی که برای قوم خویش به من تعلیم می‌دهد، به من تکرار شده‌اند. «به فرشتهٔ کلیسای افسس بنویس: این را او می‌گوید که هفت ستاره را در دست راست خود نگاه می‌دارد و در میان هفت چراغدان زرین گام می‌زند: اعمال تو و زحمت تو و صبر تو را می‌دانم، و اینکه چگونه نمی‌توانی شریران را تحمل کنی؛ و آنان را که خود را رسول می‌خوانند و نیستند آزموده‌ای و ایشان را دروغگو یافته‌ای؛ و متحمل شده‌ای و صبر داشته‌ای و به‌خاطر نام من زحمت کشیده‌ای و سست نشده‌ای. لیکن این را بر تو دارم که محبت نخستین خود را ترک کرده‌ای. پس به یاد آور که از کجا سقوط کرده‌ای، و توبه کن و اعمال نخستین را به‌جا آور؛ وگرنه به‌زودی نزد تو خواهم آمد و چراغدان تو را از جای خود برخواهم گرفت، اگر توبه نکنی.» مکاشفه ۲:‏۱–۵.»

> “‘And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith He that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:1–3.

> «و به فرشتهٔ کلیسای ساردِس بنویس: این را می‌گوید او که هفت روحِ خدا و هفت ستاره را دارد: اعمال تو را می‌دانم، که نامی داری که زنده‌ای، و حال آنکه مرده‌ای. بیدار باش، و آنچه را باقی مانده و نزدیک به مردن است استوار ساز، زیرا اعمال تو را در حضور خدا کامل نیافته‌ام. پس به یاد آور که چگونه یافته و شنیده‌ای، و آن را نگاه دار، و توبه کن. پس اگر بیدار نباشی، چون دزد بر تو خواهم آمد، و نخواهی دانست در چه ساعتی بر تو خواهم آمد.» مکاشفه ۳:۱–۳

> “We are seeing the fulfillment of these warnings. Never have scriptures been more strictly fulfilled than these have been.

> «ما شاهد تحقق این هشدارها هستیم. هرگز کتاب‌مقدس به‌گونه‌ای سخت‌گیرانه‌تر از این‌ها به انجام نرسیده است.»

> “Men may erect the most carefully constructed, fireproof buildings, but one touch of God’s hand, one spark from heaven, will sweep away every refuge.

> «آدمیان ممکن است استوارترین و با دقّت‌ترین بناهای ضدّ حریق را برپا دارند، امّا یک لمس از دست خدا، یک جرقّه از آسمان، هر پناهگاهی را از میان خواهد برد.»

> “It has been asked if I have any advice to give. I have already given the advice that God has given me, hoping to prevent the falling of the fiery sword that was hanging over Battle Creek. Now that which I dreaded has come—the news of the burning of the Review and Herald building. When this news came, I felt no surprise, and I had no words to speak. What I have had to say from time to time in warnings has had no effect except to harden those who heard, and now I can only say: I am so sorry, so very sorry, that it was necessary for this stroke to come. Light enough has been given. If it were acted upon, further light would not be needed.” Testimonies, volume 8, 97–99.

> «دا پوښتنه شوې ده چې ایا زه د ورکولو لپاره کومه مشوره لرم. ما لا دمخه هغه مشوره ورکړې ده چې خدای ماته راکړې وه، په دې هیله چې هغه اورینه توره چې پر Battle Creek ځوړنده وه، د راولوېدو مخه ونیول شي. اوس هغه څه چې زه ترې وېرېدم، رامنځته شوي دي—د Review and Herald د ودانۍ د سوځېدو خبر. کله چې دا خبر راورسېد، ما هېڅ حیرانتیا احساس نه کړه، او ما د ویلو لپاره هېڅ خبرې نه لرلې. هغه څه چې ما وخت په وخت د خبرداریو په توګه ویلي دي، هېڅ اغېز یې نه دی کړی، پرته له دې چې هغه کسان یې لا نور سخت کړي چې اورېدلي یې وو، او اوس زه یوازې دا ویلی شم: زه ډېر خواشینې یم، په رښتیا ډېر خواشینې یم، چې اړینه وه دا ګوزار راشي. کافي رڼا ورکړل شوې وه. که پر هغې عمل شوی وای، نوره رڼا به اړتیا نه لرله.» Testimonies, volume 8, 97–99.

The second generation of Adventism was not a victory, and in fulfillment of Ezekiel chapter eight, the rebellion only continued to escalate.

نسلِ دومِ اَدونتیسم پیروزی نبود، و در تحققِ فصلِ هشتمِ حزقیال، این عصیان تنها همچنان تشدید می‌شد.

> “By written messages and by fire the Lord has declared that he wants his people to move out of Battle Creek. May God help us to hear his voice. Does it mean nothing to us that our two great institutions in Battle Creek were swept away by fire? You may say, ‘But the new Sanitarium has many patients.’ Yes; but if there were many thousand patients there, this would be no argument in favor of our people building homes in Battle Creek, and settling there.

> «به‌وسیلهٔ پیام‌های مکتوب و به‌وسیلهٔ آتش، خداوند اعلام کرده است که می‌خواهد قوم او از بتل کریک بیرون روند. خدا ما را یاری دهد تا صدای او را بشنویم. آیا برای ما هیچ معنایی ندارد که دو مؤسسهٔ بزرگ ما در بتل کریک به‌وسیلهٔ آتش نابود شدند؟ ممکن است بگویید: “اما آسایشگاه جدید بیماران بسیاری دارد.” بلی؛ اما اگر هزاران بیمار نیز در آنجا بودند، این هرگز دلیلی به نفع آن نبود که قوم ما در بتل کریک خانه بنا کنند و در آنجا ساکن شوند.»

> “Temptations are increasing. Men are rejecting the light that God has sent in the Testimonies of his Spirit, and they are choosing their own devising and their own plans. Will men continue to separate themselves from God? Must he reveal his displeasure in a still more marked manner than he has already done?” Pamphlets, SpTB06, 45.

> «وسوسه‌ها در حال افزایش‌اند. انسان‌ها نوری را که خدا در شهادت‌های روح خود فرستاده است رد می‌کنند، و تدبیر خویش و نقشه‌های خود را برمی‌گزینند. آیا انسان‌ها همچنان به جدا ساختن خود از خدا ادامه خواهند داد؟ آیا او باید ناخشنودی خود را به گونه‌ای آشکارتر از آنچه تاکنون نشان داده است، ظاهر سازد؟» Pamphlets, SpTB06, 45.

Men were “choosing their own devising’s and their own plans,” as represented by the seventy elders in the chambers of imagery of Ezekiel chapter eight, who proclaimed, “The Lord seeth us not.” The Lord raised up a prophetess and gave her “open visions” for exactly forty years, until 1884. He placed his signature upon this gift, for He gave it and ended it in a city named Portland, and he gave it for forty years. Just prior to the cessation of “open visions” the ancient men began to undermine the authority of the Bible and the Spirit of Prophecy in 1881, and 1882. The “open visions,” then ended in 1884, and in four years the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated at the 1888 General Conference.

مردان «اختراع‌های خویش و نقشه‌های خود را برمی‌گزیدند»، چنان‌که به‌وسیلهٔ آن هفتاد مشایخ در حجره‌های تصاویرِ باب هشتم حزقیال نمودار شده‌اند، که اعلام می‌کردند: «خداوند ما را نمی‌بیند.» خداوند نبیّه‌ای برانگیخت و به او «رؤیاهای آشکار» عطا فرمود، درست به‌مدت چهل سال، تا سال ۱۸۸۴. او امضای خود را بر این عطیه نهاد، زیرا آن را عطا کرد و در شهری به نام پورتلند به آن پایان داد، و آن را به‌مدت چهل سال عطا فرمود. اندکی پیش از توقف «رؤیاهای آشکار»، مردانِ قدیم در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲ شروع به تضعیف اقتدار کتاب‌مقدس و روح نبوت کردند. سپس «رؤیاهای آشکار» در سال ۱۸۸۴ پایان یافت، و چهار سال بعد، عصیانِ قورح، داتان و ابیرام در کنفرانس عمومی ۱۸۸۸ تکرار شد.

The rebellion of 1888, produced an escalation of rebellion that saw God’s direct intervention into the history of Laodicean Adventism as He burnt down the publishing work and the health work. Yet those direct judgments did not deter the rebellion that was under way. In 1919, a Bible Conference took place, where one of the primary rebels of the second generation, William Warren Prescott, the theologian trained in the universities of apostate Protestantism, was the primary leader of pushing the satanic view that claimed “the daily,” represented Christ’s sanctuary work gave a series of presentations.

شورشِ ۱۸۸۸، شدت‌یافتنِ عصیانی را پدید آورد که در آن خدا با مداخلهٔ مستقیم خود در تاریخِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای وارد شد، آنگاه که کارِ انتشارات و کارِ بهداشت را به آتش سپرد. بااین‌حال، آن داوری‌های مستقیم نتوانست آن شورشی را که در جریان بود بازدارد. در سال ۱۹۱۹، کنفرانسی کتاب‌مقدسی برگزار شد که در آن یکی از شورشیانِ اصلیِ نسلِ دوم، ویلیام وارن پرسکات، الهی‌دانی که در دانشگاه‌های پروتستانیسمِ مرتد تربیت یافته بود، به‌عنوان رهبرِ اصلیِ پیش‌بردِ دیدگاهِ شیطانیِ مدعیِ این‌که «مستمر»، نمایانگرِ خدمتِ مسیح در قدس است، سلسله‌ای از ارائه‌ها ایراد کرد.

History identified that at that Bible conference in 1919, Prescott presented a gospel that consisted of removing every tenet of the prophetic message of the Millerites. He even attempted to remove the twenty-three hundred days, but could not pull that off. Yet he presented a gospel that was fully void of the prophetic understandings of the Millerites. His gospel was rejected at the meeting, but still those blind leaders decided to take his series of presentations and construct them into a book titled, The Doctrine of Christ. That book became the symbol of the arrival of the third generation of Laodicean Adventism.

تاریخ نشان داد که در آن کنفرانس کتاب‌مقدسیِ سال ۱۹۱۹، پرسکات انجیلی عرضه کرد که متشکل از حذف هر اصلِ پیامِ نبویِ میلری‌ها بود. او حتی کوشید دو هزار و سیصد روز را نیز حذف کند، اما نتوانست از عهدهٔ آن برآید. با این همه، او انجیلی ارائه کرد که به‌کلی از دریافت‌های نبویِ میلری‌ها تهی بود. انجیل او در آن جلسه رد شد، اما با وجود این، همان رهبرانِ کور تصمیم گرفتند مجموعهٔ ارائه‌های او را برگیرند و آن را در کتابی با عنوان «تعلیمِ مسیح» تنظیم کنند. آن کتاب به نمادِ ظهورِ نسلِ سومِ اَدوِنتیسمِ لائودیکیه‌ای بدل شد.

The book represents another gospel than the Millerite gospel of Habakkuk chapter two, and Paul informs us another gospel is not a gospel at all.

کتاب، انجیلی دیگر را غیر از انجیل میلریِ باب دوم حبقوق نمایان می‌سازد، و پولس ما را آگاه می‌کند که انجیلِ دیگر، اصولاً انجیل نیست.

> I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel: Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ. But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:6–9.

> من در شگفتم که شما بدین زودی از آن که شما را در فیض مسیح فراخواند، به سوی انجیلی دیگر برگشته‌اید؛ حال آنکه آن، انجیل دیگری نیست؛ بلکه کسانی هستند که شما را مضطرب می‌سازند و می‌خواهند انجیل مسیح را تحریف کنند. لیکن اگر ما یا فرشته‌ای از آسمان، غیر از آن انجیلی که به شما بشارت دادیم، انجیلی دیگر به شما بشارت دهد، ملعون باد. چنان‌که پیش‌تر گفتیم، اکنون نیز باز می‌گویم: اگر کسی غیر از آنچه پذیرفته‌اید، انجیلی دیگر به شما بشارت دهد، ملعون باد. غلاطیان ۱:‏۶–۹

The third generation of Adventism is represented by Ezekiel’s third abomination where the women are weeping for Tammuz. Tammuz was a Mesopotamian deity associated with fertility and the cycles of vegetation. Tammuz was sometimes depicted as a shepherd or a young man, linked to the changing seasons and the growth of crops. Tammuz’s death and subsequent resurrection, was tied to the agricultural calendar. According to the mythology, Tammuz would die or disappear during the summer months, which was seen as a representation of the withering of vegetation in the hot, dry season. The weeping for Tammuz was a mourning ritual that involved lamenting the death or disappearance of Tammuz during the summer months, followed by rejoicing at his resurrection, which symbolized the renewal of vegetation and agricultural life.

نسلِ سومِ ادونتیسم با سومین رجاستِ حزقیال نمایانده می‌شود، جایی که زنان برای تموز می‌گریند. تموز ایزدی میان‌رودانی بود که با باروری و ادوارِ رویشِ گیاهان ارتباط داشت. تموز گاه به صورت شبانی یا جوانی تصویر می‌شد و با دگرگونیِ فصل‌ها و رشدِ محصولات کشاورزی پیوند داشت. مرگِ تموز و سپس رستاخیزِ او با تقویمِ کشاورزی مرتبط بود. بنا بر اسطوره، تموز در ماه‌های تابستان می‌مرد یا ناپدید می‌شد، و این امر بازنماییِ پژمردگیِ گیاهان در فصلِ گرم و خشک دانسته می‌شد. گریستن برای تموز آیینی سوگوارانه بود که شامل نوحه‌سرایی بر مرگ یا ناپدید شدنِ تموز در ماه‌های تابستان می‌شد، و سپس با شادمانی بر رستاخیزِ او همراه بود؛ رستاخیزی که نمادِ نوزاییِ گیاهان و حیاتِ کشاورزی بود.

Weeping for Tammuz represents a counterfeit latter rain message, which is what the gospel of W. W. Prescott represented. The removal of the prophetic foundation, which began in the rebellion of 1863, reached a point in 1919, that Laodicean Adventism allowed the false gospel to be established. That false gospel was based fully upon the methodology of apostate Protestantism. Its original architect was W. W. Prescott, and as with William Miller, both men’s gospel was based upon their foundational understanding of “the daily,” in the book of Daniel. Both gospels are represented in the passage of 2 Thessalonians where Miller first discovered that “the daily,” represented paganism. In the passage there is a class represented by Miller, who accept the truth presented by Paul, and another class who do not possess a love of the truth.

سوگواری برای تمّوز، نمایانگرِ پیامی تقلبی از بارانِ آخر است؛ و این همان چیزی است که انجیلِ W. W. Prescott مظهر آن بود. برداشته شدنِ بنیادِ نبوی، که در شورشِ 1863 آغاز شد، در سال 1919 به نقطه‌ای رسید که اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای اجازه داد آن انجیلِ کاذب استقرار یابد. آن انجیلِ کاذب به‌طور کامل بر روش‌شناسیِ پروتستانیسمِ مرتد مبتنی بود. معمارِ اصلیِ آن W. W. Prescott بود، و همان‌گونه که دربارهٔ William Miller نیز صادق است، انجیلِ هر دو مرد بر فهمِ بنیادیِ ایشان از «مداوم» در کتابِ دانیال استوار بود. هر دو انجیل در بخشِ 2 Thessalonians بازنمایی شده‌اند، جایی که Miller نخست دریافت که «مداوم» نمایانگرِ بت‌پرستی است. در آن بخش، گروهی که با Miller بازنمایی شده‌اند، حقیقتی را که پولُس عرضه می‌دارد می‌پذیرند، و گروهی دیگر هستند که محبتِ حقیقت را در خود ندارند.

One class in the last days, represented by Miller, “recognize” and receive the latter rain, and another class, represented by Prescott, receive strong delusion. The strong delusion they receive is based upon a false gospel, that is no gospel at all, and it identifies a false message of the latter rain. Thus, the third abomination of Ezekiel is the women (churches of Laodicean Adventism), weeping for Tammuz. Their summertime tears (rain), are to produce the fruit of the harvest.

یک طبقه در ایام آخر، که به‌وسیلهٔ میلر نمایندگی می‌شود، «باران آخر» را «تشخیص» داده و می‌پذیرد، و طبقه‌ای دیگر، که به‌وسیلهٔ پرسکات نمایندگی می‌شود، دچار ضلالتِ شدید می‌گردد. این ضلالتِ شدید که ایشان می‌پذیرند، بر بشارتی کاذب مبتنی است، که اصلاً بشارت نیست، و این، پیامی کاذب از باران آخر را مشخص می‌سازد. بنابراین، سومین مکروه در حزقیال، زنان‌اند (کلیساهای ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای)، که برای تمّوز می‌گریند. اشک‌های تابستانیِ آنان (باران)، باید میوهٔ حصاد را به بار آورد.

The distinction between two types of latter rain message pervades the Bible and Spirit of Prophecy. The Bible repeatedly identifies that the rain is withheld from a disobedient people.

تمایز میان دو نوع پیامِ بارانِ آخر، سراسرِ کتاب‌مقدّس و روحِ نبوت را دربرمی‌گیرد. کتاب‌مقدّس بارها تصریح می‌کند که باران از قومی نافرمان بازداشته می‌شود.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Jeremiah 3:1–3.

> ایشان می‌گویند: اگر مردی زن خود را رها کند، و او از نزد وی برود و از آنِ مردی دیگر شود، آیا آن مرد باز به سوی او رجوع خواهد کرد؟ آیا آن سرزمین به‌غایت آلوده نخواهد شد؟ اما تو با عاشقان بسیار زنا کرده‌ای؛ بااین‌حال، نزد من بازگرد، خداوند می‌فرماید. چشمان خود را به سوی بلندی‌ها برفراز کن و بنگر که کجا با تو هم‌بستر نشده‌اند. بر سر راه‌ها برای ایشان نشسته‌ای، مانند عربی در بیابان؛ و زمین را به زناکاری‌های خود و به شرارت خویش آلوده ساخته‌ای. ازاین‌رو، باران‌ها بازداشته شده است و باران آخر نباریده است؛ و تو پیشانیِ زنی زناکار را داشتی، و از شرم کردن سر باز زدی. ارمیا 3:1–3

Laodicean Adventism began playing the harlot in 1863, and ever since then the showers have been withheld. They refuse to be ashamed of their rebellion, and that lack of humility produces a whore’s forehead, and the whore of Bible prophecy is the papacy. The third generation is where the final work of preparing to bow down to the whore of Rome’s mark is accomplished. The preparation for the fourth generation is accomplished in the third generation, by a counterfeit message of the latter rain. As with the rebellion of 1863, and the rebellion of 1888, the rebellion of 1919, are aligned with September 11, 2001, for when the buildings of New York City then came down the mighty angel of Revelation eighteen descended and the genuine latter rain began.

ادونتیسمِ لائودیکیه در سال ۱۸۶۳ آغاز به روسپی‌گری روحانی کرد، و از آن زمان تاکنون باران‌ها بازداشته شده‌اند. آنان از شورش خود شرم نمی‌کنند، و این فقدانِ فروتنی، پیشانیِ روسپی را پدید می‌آورد؛ و روسپیِ نبوتِ کتاب‌مقدس همان پاپیّت است. نسلِ سوم جایی است که کارِ نهاییِ آماده‌سازی برای سر فرود آوردن در برابر نشانِ روسپیِ روم به انجام می‌رسد. آماده‌سازی برای نسلِ چهارم در نسلِ سوم، به‌واسطۀ پیامی جَعلی از بارانِ آخر، تحقق می‌یابد. همان‌گونه که شورشِ ۱۸۶۳، و شورشِ ۱۸۸۸، شورشِ ۱۹۱۹ نیز با ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ هم‌راستا است، زیرا هنگامی که در آن هنگام ساختمان‌های شهرِ نیویورک فرو ریختند، فرشتۀ زورمندِ مکاشفه هجده فرود آمد و بارانِ آخرِ حقیقی آغاز شد.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «بارانِ آخر باید بر قومِ خدا فرو ریزد. فرشته‌ای نیرومند باید از آسمان فرود آید، و تمامی زمین باید از جلال او روشن گردد.» Review and Herald، 21 آوریل 1891.

When the latter rain began the ancient men of Laodicean Adventism would not recognize it as the latter rain, for they had been indoctrinated by a false latter rain message, represented by Ezekiel as the women weeping for Tammuz, and in application as a message of peace and safety.

چون باران آخِر آغاز شد، پیرانِ کهنِ اَدونتیسمِ لائودیکیه آن را به‌عنوان باران آخِر تشخیص ندادند، زیرا با پیامی کاذب دربارهٔ باران آخِر تلقین شده بودند؛ پیامی که حزقیال آن را به‌صورتِ زنانی که برای تَمّوز می‌گریستند به تصویر می‌کشد، و در کاربرد، به‌منزلهٔ پیامی از صلح و اطمینان است.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> «تنها کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتر دریافت خواهند کرد. مگر آنکه ما هر روز در تجسّمِ فضایلِ فعالِ مسیحی پیشرفت کنیم، تجلّیاتِ روح‌القدس را در بارانِ آخر نخواهیم شناخت. ممکن است آن بر دل‌های اطرافِ ما فرو ریزد، امّا ما آن را تشخیص نخواهیم داد و دریافت نخواهیم کرد.» شهادت‌ها برای خادمان، 507.

It was impossible for the guardians of the people to recognize the arrival of the latter rain, for their false gospel of a false latter rain, denied the possibility of any manifestation of the power of God as had been in former ages.

شناختنِ فرارسیدنِ بارانِ آخِر برای پاسبانانِ قوم ناممکن بود، زیرا انجیلِ کاذبِ ایشان دربارهٔ بارانِ آخِرِ کاذب، امکانِ هرگونه ظهورِ قدرتِ خدا را، چنان‌که در اعصارِ پیشین بوده است، انکار می‌کرد.

> “There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

> «در کلیساها تجلّیِ شگفت‌انگیزی از قدرت خدا خواهد بود، امّا این بر کسانی اثر نخواهد گذاشت که خویشتن را در حضور خداوند فروتن نساخته‌اند و درِ دل را به اعتراف و توبه نگشوده‌اند. در ظهور آن قدرتی که زمین را از جلال خدا روشن می‌سازد، آنان فقط چیزی را خواهند دید که در کوریِ خود آن را خطرناک می‌پندارند، چیزی که ترس‌های ایشان را برخواهد انگیخت، و خود را برای مقاومت در برابر آن آماده خواهند کرد. چون خداوند بر وفق تصوّرات و انتظارات آنان عمل نمی‌کند، با این عمل به مخالفت برخواهند خاست. ایشان می‌گویند: «چرا نباید ما روح خدا را بشناسیم، در حالی که این همه سال در این کار بوده‌ایم؟»—از آن‌رو که به هشدارها و استغاثه‌های پیام‌های خدا پاسخ ندادند، بلکه مصرّانه گفتند: «دولتمندم و ثروت اندوخته‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم.» استعداد و تجربهٔ طولانی، انسان‌ها را مجاریِ نور نخواهد ساخت، مگر آنکه خویشتن را زیر پرتوهای درخشانِ آفتابِ عدالت قرار دهند و به‌واسطهٔ عطای روح‌القدس خوانده شوند و برگزیده گردند و آماده ساخته شوند. هنگامی که مردانی که با امور مقدّس سروکار دارند خویشتن را زیر دستِ نیرومند خدا فروتن سازند، خداوند ایشان را سرافراز خواهد کرد. او آنان را مردان بصیرت خواهد ساخت—مردانی غنی در فیض روح او. صفات نیرومند و خودخواهانهٔ منش آنان، سرسختیِ ایشان، در نوری که از نورِ جهان می‌تابد دیده خواهد شد. «به‌زودی نزد تو خواهم آمد و چراغدانت را از جای خود برخواهم داشت، اگر توبه نکنی.» اگر خداوند را با تمامی دل خود بطلبید، از او یافته خواهید شد.» Review and Herald, December 23, 1890.

The elders of Ezekiel chapter eight, accepted a gospel of peace and safety in 1919, and when September 11, 2001 arrived the fruit of that escalating rebellion was manifested in their inability to recognize the arrival of the latter rain. In the history beginning at the time of the end in 1989, God repeated the Millerite movement to the very letter. Miller was a symbol of Elijah, and Elijah had straitly told Ahab that there would be no rain, except at the word of Elijah.

بزرگانِ بابِ هشتمِ حزقیال، در سال ۱۹۱۹ انجیلِ صلح و سلامتی را پذیرفتند، و هنگامی که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، ثمرۀ آن عصیانِ فزاینده در ناتوانیِ ایشان از تشخیصِ فرارسیدنِ بارانِ آخر آشکار شد. در تاریخی که از زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود، خداوند حرکتِ میلری را مو به مو تکرار کرد. میلر نمادی از ایلیا بود، و ایلیا با تأکیدِ تمام به اخاب گفته بود که بارانی نخواهد بود، مگر به کلامِ ایلیا.

We will continue our consideration of the third generation of Adventism in the next article.

ما در مقالۀ بعدی، بررسیِ خود را از نسل سوم ادونتیسم ادامه خواهیم داد.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> آنان که از انحطاط روحانیِ خویش اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران سوگواری نمی‌کنند، از مُهر خدا بی‌بهره خواهند ماند. خداوند رسولان خود را، یعنی مردانی را که سلاح‌های کشتار در دست دارند، مأمور می‌سازد: «در پی او از میان شهر بگذرید و بزنید؛ چشمتان ترحّم نکند و شفقت مورزید: پیر و جوان، دوشیزگان و اطفال و زنان را بالکل هلاک کنید؛ امّا به هیچ‌کس که نشان بر اوست نزدیک نشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید. پس ایشان از مشایخِ پیشِ خانه آغاز کردند.»

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

> «در اینجا می‌بینیم که کلیسا—مقدسِ خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ خشم خدا را احساس کرد. مشایخ، همانانی که خدا به ایشان نور عظیم بخشیده بود و به‌منزلهٔ پاسداران منافع روحانی قوم ایستاده بودند، امانت خویش را خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که دیگر نباید در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا، چنان‌که در روزگاران پیشین بود، باشیم. زمانه دگرگون شده است. این سخنان بی‌ایمانی ایشان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او بیش از آن رحیم است که قوم خود را با داوری تفقد کند. بدین‌سان، «سلامتی و ایمنی» فریادی است از سوی مردانی که دیگر هرگز آواز خود را چون کرنا بلند نخواهند کرد تا تعدیات قوم خدا و گناهان خاندان یعقوب را به ایشان بنمایانند. این سگانِ گنگ که بانگ برنمی‌آوردند، همان کسانی‌اند که انتقام عادلانهٔ خدای آزرده را احساس می‌کنند. مردان، دوشیزگان، و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند.»

> “The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

> «آن مکروهاتی که وفاداران برایشان آه می‌کشیدند و می‌نالیدند، همه آن چیزی بود که چشم‌های محدود انسان قادر به تشخیص آن بود؛ اما به‌مراتب بدترین گناهان، یعنی آنانی که غیرت خدای پاک و قدوس را برمی‌انگیختند، آشکار نشده بودند. آن جست‌وجوگر عظیمِ دل‌ها هر گناهی را که در خفا به‌وسیلهٔ عاملان شرارت ارتکاب می‌یابد، می‌داند. این اشخاص در فریب‌های خود به احساس امنیت می‌رسند و به سبب بردباری او می‌گویند که خداوند نمی‌بیند، و سپس چنان رفتار می‌کنند که گویی او زمین را ترک کرده است. اما او ریاکاری ایشان را آشکار خواهد ساخت و آن گناهانی را که با چنان دقتی پنهان می‌داشتند، در برابر دیگران برملا خواهد کرد.»

> “No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

> “نہ مرتبے کی برتری، نہ وقار، نہ دنیوی حکمت، اور نہ ہی مقدس عہدے پر فائز ہونا، انسانوں کو اس بات سے محفوظ رکھ سکے گا کہ جب وہ اپنے فریب کار دلوں کے حوالے چھوڑ دیے جائیں تو اصول کو قربان نہ کریں۔ جنہیں لائق اور راست باز سمجھا گیا ہے، وہی ارتداد کے سرغنے اور بے پروائی اور خدا کی رحمتوں کے غلط استعمال میں نمونہ ثابت ہوتے ہیں۔ اُن کی شریر روش کو وہ اب مزید برداشت نہ کرے گا، اور اپنے غضب میں وہ اُن کے ساتھ بے رحمی کے ساتھ معاملہ کرتا ہے۔”

> “It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

> «این با اکراه است که خداوند حضور خود را از کسانی بازمی‌گیرد که از نور عظیم برخوردار شده‌اند و در خدمت به دیگران، قدرت کلام را احساس کرده‌اند. آنان زمانی خادمان امین او بودند و از حضور و هدایت او بهره‌مند بودند؛ اما از او منحرف شدند و دیگران را به گمراهی کشاندند، و از این‌رو تحت ناخشنودی الهی قرار گرفتند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۱، ۲۱۲.

Back to Articles