Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-One

دانیال کی کتاب اور لاودیکیہ کی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا — نمبر اکیس

Number Twenty-One

عدد بیست‌ویک

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> و از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود و مکروهِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. دانیال ۱۲:۱۱.

Since October 22, 1844, the application of prophetic time is no longer a correct application of prophecy, by those who might wish to rightly divide the word of truth. The period of 1290 years in verse eleven is to be applied as a symbolic period after 1844, and the application after 1844, or a period without the elements of “time,” must retain the foundational understanding of the truth, as it was understood before 1844. The 1290 represents a period of 30, followed by 1260. The understanding before 1844 was that the thirty years from 508 unto 538 represented a period of preparation for the antichrist to begin to rule from 538 unto 1798.

از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به این سو، به‌کارگیری زمان نبوی دیگر برای کسانی که می‌خواهند کلامِ حق را به‌درستی تقسیم کنند، کاربردی صحیح از نبوت نیست. دورهٔ ۱۲۹۰ سالِ مذکور در آیهٔ یازدهم باید پس از ۱۸۴۴ به‌عنوان یک دورهٔ نمادین به‌کار برده شود، و این کاربرد پس از ۱۸۴۴، یعنی دوره‌ای بدون عناصر «زمان»، باید فهمِ بنیادیِ حقیقت را، آن‌گونه که پیش از ۱۸۴۴ درک می‌شد، حفظ کند. عدد ۱۲۹۰ نمایانگر دوره‌ای متشکل از ۳۰ است که پس از آن ۱۲۶۰ می‌آید. فهمِ پیش از ۱۸۴۴ این بود که سی سالِ میان ۵۰۸ تا ۵۳۸ نمایانگر دوره‌ای از آمادگی بود تا ضدّمسیح از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ آغاز به فرمانروایی کند.

The 30 years transition is the subject of Paul in 2 Thessalonians. Paul includes no reference to the element of “time,” but he identifies the prophetic characteristics of paganism giving way to papalism in those thirty years. Then the papal rule began. The historical understanding, absent any element of time, identifies the transition of the fourth kingdom of Bible prophecy unto the fifth kingdom, followed by the first of two papal blood baths, thus typifying the transition of the sixth kingdom unto the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet and the second papal blood bath.

La transición de 30 años es el tema que Pablo trata en 2 Tesalonicenses. Pablo no incluye ninguna referencia al elemento del «tiempo», pero identifica las características proféticas del paganismo cediendo paso al papalismo en el transcurso de esos treinta años. Entonces comenzó el dominio papal. La comprensión histórica, en ausencia de cualquier elemento de tiempo, identifica la transición del cuarto reino de la profecía bíblica al quinto reino, seguida por el primero de dos baños de sangre papales, tipificando así la transición del sexto reino a la unión triple del dragón, la bestia y el falso profeta, y el segundo baño de sangre papal.

The thirty years preparation followed by a prophetic period is a primary symbol of God’s covenant with a chosen people. The transition of the two powers over the thirty years, that is followed by 1260 years of persecution aligns with Christ’s thirty years of preparation, followed by 1260 days of salvation. Antichrist’s thirty years preparation counterfeited Christ’s thirty years of preparation. The end of the thirty years identifies either the empowerment of Christ at His baptism, or the empowerment of the antichrist in 538. The empowerment of the antichrist came from the economic and military support that came from the previous kingdom, and the power poured out upon Christ came from the previous kingdom He left thirty years before.

آمادگیِ سی‌ساله که در پیِ آن یک دورهٔ نبوی می‌آید، نماد اصلیِ عهدِ خدا با قومی برگزیده است. انتقالِ دو قدرت در طولِ آن سی سال، که در پیِ آن ۱۲۶۰ سال آزار و جفا می‌آید، با سی سال آمادگیِ مسیح، که در پیِ آن ۱۲۶۰ روز نجات آمد، هم‌راستا است. آمادگیِ سی‌سالهٔ ضدّمسیح، آمادگیِ سی‌سالهٔ مسیح را جعل و تقلید کرد. پایانِ آن سی سال، یا توانمندسازیِ مسیح را در تعمیدِ او مشخص می‌سازد، یا توانمندسازیِ ضدّمسیح را در سال ۵۳۸. توانمندسازیِ ضدّمسیح از پشتیبانیِ اقتصادی و نظامی‌ای ناشی شد که از پادشاهیِ پیشین آمده بود، و قدرتی که بر مسیح افاضه شد، از پادشاهیِ پیشینی آمد که او سی سال پیش آن را ترک کرده بود.

The break in the two periods is marked by an empowerment, and the break in the two periods set forth by Abram and Paul is recognized by simple comparison. In Abram and Pauls’ thirty-year distinction, the preparation period was the first thirty years representing the covenant process, which empowered Abram’s descendants to fulfill the prophecy of bondage in Egypt. The four hundred and thirty years has a further symbolic division, for correctly applied the first two hundred and fifteen years is represented by God’s representative and Pharaoh. For Joseph and the first 215 years it was the good Pharaoh, and for Moses and the second 215 years it was the bad Pharaoh.

گسست میان این دو دوره با نوعی تمکین و اقتداربخشی مشخص می‌شود، و این گسست در دو دوره‌ای که به‌وسیلهٔ ابرام و پولس مطرح شده است، با مقایسه‌ای ساده شناخته می‌گردد. در تمایز سی‌سالهٔ ابرام و پولس، دورهٔ آمادگی همان سی سال نخست بود که فرایند عهد را نمایندگی می‌کرد، و ابرام را توانمند ساخت تا نسل او نبوتِ بندگی در مصر را به انجام رسانند. چهارصد و سی سال نیز تقسیم‌بندی نمادین دیگری دارد، زیرا اگر به‌درستی تطبیق داده شود، دویست و پانزده سال نخست به‌وسیلهٔ نمایندهٔ خدا و فرعون بازنمایی می‌شود. زیرا در مورد یوسف و دویست و پانزده سال نخست، آن فرعونِ نیک بود، و در مورد موسی و دویست و پانزده سال دوم، آن فرعونِ بد بود.

That division identifies two periods of four generations. The first four generations can be laid over the second four generations line upon line, and in doing so, Joseph and Moses, a prophetic alpha and omega, interact with a alpha-good Pharaoh and an omega bad Pharaoh. There is great light to be derived from this parallel consideration, but I am simply identifying that Abram’s prediction of the fourth generation identifies two witnesses of the four generations in the 430 years. The twofold representation of four generations is found in the genealogies of Genesis four and five. When we consider Cain and Seth as the start of the listing of the blood lines, we find that there are eight generations from Seth to Noah, and that when divided in the middle there is a representation of two periods of four generations. This is recognized in the eight generational lines of both Seth and Cain.

آن تقسیم دو دورهٔ چهارنسلی را مشخص می‌سازد. چهار نسل نخست را می‌توان بر چهار نسل دوم، سطر بر سطر، منطبق کرد، و با این کار، یوسف و موسی، به‌عنوان یک آلفا و امگای نبوی، با یک فرعونِ آلفای نیک و یک فرعونِ امگای بد تعامل می‌کنند. از این بررسیِ موازی، نور عظیمی به‌دست می‌آید، اما من صرفاً مشخص می‌کنم که پیشگویی اَبرام دربارهٔ نسل چهارم، دو شاهد از چهار نسل را در خلال ۴۳۰ سال معرفی می‌کند. این بازنماییِ دوگانهٔ چهار نسل در نسب‌نامه‌های پیدایشِ ۴ و ۵ یافت می‌شود. هنگامی که قائن و شیث را آغازِ فهرستِ تبارهای خونی در نظر می‌گیریم، درمی‌یابیم که از شیث تا نوح هشت نسل وجود دارد، و اینکه چون این خط در میانه تقسیم شود، بازنماییِ دو دورهٔ چهارنسلی پدیدار می‌گردد. این امر در خطوطِ هشت‌نسلیِ هر دو، یعنی شیث و قائن، مشاهده می‌شود.

The genealogies in chapters four and five are represented with the conclusion of the lines, which is Noah. Noah is the symbol of God’s covenant with mankind as represented by the rainbow. Abram is the symbol of God’s covenant with a chosen people as represented by circumcision. Those two covenants are always tied together, and Genesis eleven, where we find the tower of Babel right after Noah’s flood, is where the genealogy that leads to Abram is set forth. In that passage it is ten generations, not eight. In the passage that leads to Abram and the passage that lead to Noah the Noachian and Abrahamic covenants are represented.

نسب‌نامه‌های فصل‌های چهار و پنج با پایان‌یافتن سلسله‌نَسَب‌ها، یعنی نوح، ارائه شده‌اند. نوح نماد عهد خدا با نوع بشر است، چنان‌که رنگین‌کمان نمایانگر آن است. اَبرام نماد عهد خدا با قومی برگزیده است، چنان‌که ختنه نمایانگر آن است. این دو عهد همواره به یکدیگر پیوسته‌اند، و در پیدایش یازده، جایی که بلافاصله پس از طوفان نوح با برج بابل روبه‌رو می‌شویم، نسب‌نامه‌ای که به اَبرام می‌انجامد مطرح می‌گردد. در آن بخش، ده نسل است، نه هشت. در بخشی که به اَبرام منتهی می‌شود و در بخشی که به نوح منتهی می‌گردد، عهدهای نوحی و ابراهیمی بازنمایی شده‌اند.

In the passage from chapter eleven that addresses a chosen people we find two of those generations are laden with great light.

در بخشِ باب یازدهم که خطاب به قومی برگزیده است، درمی‌یابیم که دو تن از آن نسل‌ها از نوری عظیم سرشارند.

> And Eber lived four and thirty years, and begat Peleg: And Eber lived after he begat Peleg four hundred and thirty years, and begat sons and daughters. And Peleg lived thirty years, and begat Reu. Genesis 11:16–19.

> اور عابر چونتیس برس جیا، اور فلج کو جنا؛ اور عابر فلج کے جننے کے بعد چار سو تیس برس جیا، اور اس سے بیٹے اور بیٹیاں پیدا ہوئیں۔ اور فلج تیس برس جیا، اور رعو کو جنا۔ پیدایش 11:16–19۔

The reference to Eber is the first reference of the Hebrew word that is eventually identified as the Hebrew word “Hebrew.” In the genealogy of a chosen people, one of the ten descendants is named Hebrew, which is what the chosen people were to be known as. In three verses Eber and Peleg are used to mark the distinction of the chosen Hebrew race. Eber means “crossing over” or “the one who crosses over” and is the root of the word, “Hebrew.” Abram is a symbol of those who cross over from Babylon to the Promised Land. “Peleg” means “division” or “split,” as referenced in Genesis 10:25, where we are informed that in Peleg’s days the “earth was divided.”

اشاره به عابر نخستین اشاره به واژهٔ عبری‌ای است که سرانجام به‌عنوان واژهٔ عبریِ «عِبری» شناخته می‌شود. در نسب‌نامهٔ قومی برگزیده، یکی از آن ده نسل «عِبری» نامیده شده است، همان نامی که قوم برگزیده بدان شناخته می‌شد. در سه آیه، از عابر و فالج برای نشان دادن تمایز نژاد برگزیدهٔ عِبری استفاده شده است. عابر به معنای «عبور کردن» یا «آن‌که عبور می‌کند» است و ریشهٔ واژهٔ «عِبری» به‌شمار می‌آید. ابرام نمادی از کسانی است که از بابل به سوی سرزمین موعود عبور می‌کنند. «فالج» به معنای «تقسیم» یا «انشقاق» است، چنان‌که در پیدایش 10:25 بدان اشاره شده است، جایی که به ما اطلاع داده می‌شود که در ایام فالج «زمین تقسیم شد».

Eber and Peleg represent a prophetic division for those who wish to rightly divide the word of truth. The genealogy of Noah produced two lines of eight, which represented two sets of four generations, as does the 430 years in Egypt. The genealogy of Genesis eleven is represented by ten, not eight, for it is the genealogy of a chosen people. The chosen people are divided into two groups of five, thus aligning with the parable of the ten virgins, which is the parable of God’s covenant people.

ایبر و فالج نمایانگر یک تقسیم‌بندی نبوی برای کسانی هستند که می‌خواهند کلامِ حق را به‌درستی تقسیم کنند. نسب‌نامهٔ نوح دو سلسلهٔ هشت‌تایی پدید آورد که نمایانگر دو مجموعهٔ چهار نسل بودند، همان‌گونه که ۴۳۰ سالِ اقامت در مصر نیز چنین است. نسب‌نامهٔ باب یازدهمِ پیدایش با عدد ده نمایانده می‌شود، نه هشت، زیرا آن نسب‌نامهٔ قومی برگزیده است. قومِ برگزیده به دو گروهِ پنج‌تایی تقسیم می‌شوند و بدین‌سان با مَثَلِ ده باکره هم‌راستا می‌گردند، که آن مَثَلِ قومِ عهدِ خداست.

In that chosen people genealogy, Peleg’s name and his historical fulfillment represent a division of two classes of wise or foolish virgins, at the very point in biblical history that the earth had been divided at the tower of Babel. In the list of ten, Peleg is number five, for that is the center of ten. Eber the Hebrew, typified by Abram represents a foolish virgin who crosses over and becomes a wise virgin, when the two classes are divided at the cry at midnight. Eber, the first Hebrew in name, represents Abram, the first Hebrew by covenant. When the Lord called Abram out of Babylon, it typified the message of the midnight cry, which is the empowerment of the second angel, who calls men and women out of Babylon.

در آن تبارِ قومِ برگزیده، نامِ فالج و تحققِ تاریخیِ آن، نشانگرِ تقسیمِ دو طبقه از باکرگانِ دانا یا نادان است، درست در همان نقطه از تاریخِ کتاب‌مقدسی که زمین در برجِ بابل تقسیم شده بود. در فهرستِ ده‌گانه، فالج شمارهٔ پنج است، زیرا این عدد مرکزِ ده است. عابرِ عبرانی، که به‌وسیلهٔ ابرام نمونه‌وار معرفی می‌شود، نمایانگرِ باکره‌ای نادان است که عبور می‌کند و در هنگامی که آن دو طبقه در ندای نیمه‌شب از یکدیگر جدا می‌شوند، به باکره‌ای دانا تبدیل می‌گردد. عابر، نخستین عبرانی از حیثِ نام، نمایانگرِ ابرام است، نخستین عبرانی از حیثِ عهد. هنگامی که خداوند ابرام را از بابل فراخواند، این امر نمونه‌ای از پیامِ ندای نیمه‌شب بود، که همان اقتداربخشیِ فرشتهٔ دوم است، آن که مردان و زنان را از بابل فرا می‌خواند.

The parable of the ten virgins is represented with Eber and Peleg representing a call to come out, just before the dividing line of Peleg closes the door of probation. In the prophetic relationship Eber lived 430 years after Peleg, who then lived 30 years. The first step of Abram’s threefold covenant was represented by Eber and Peleg. Abram, as Eber and Peleg as the dividing line between two classes. Paul’s addition to Abram’s prophecy is Peleg’s addition to Eber’s prophecy. Eber proclaimed 400 years, but Peleg identified 430 years. Peleg therefore represented Paul, and Paul’s addition of 30 years to the 400 years, and Paul’s ministry was to identify the Peleg of Bible prophecy. The “Peleg” of Bible prophecy that Paul identified represented the dividing of the nation from literal to spiritual.

تمثَّل مَثَلُ العذارى العشر بإِبَر وفالج، إذ يمثّلان دعوةً إلى الخروج، قبيل أن يُغلق الخطُّ الفاصل الذي يمثّله فالج بابَ زمنِ الإمهال. وفي العلاقة النبوية عاش إِبَر بعد فالج 430 سنة، ثم عاش فالج 30 سنة. وكانت الخطوة الأولى من عهد أبرام الثلاثي ممثَّلةً بإِبَر وفالج. وكان أبرام، كما إِبَر وفالج، هو الخطَّ الفاصل بين فئتين. وإضافة بولس إلى نبوة أبرام هي كإضافة فالج إلى نبوة إِبَر. فقد أعلن إِبَر 400 سنة، لكن فالج حدَّد 430 سنة. ولذلك مثَّل فالجُ بولسَ، كما مثَّلت إضافةُ بولس 30 سنة إلى الـ400 سنة، وكانت خدمة بولس هي تحديد فالجِ نبوةِ الكتاب المقدس. و«فالج» نبوةِ الكتاب المقدس الذي حدَّده بولس كان يمثّل انقسامَ الأمة من الحرفي إلى الروحي.

From Shem to Peleg is five descendants, and from Rue to Abram is five.

از شِم تا فالِج پنج نسل است، و از رعو تا اَبرام نیز پنج نسل.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> و به اَبرام گفت: یقین بدان که نسل تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، غریب خواهند بود، و آنان را به بندگی خواهند گرفت؛ و ایشان را چهارصد سال آزار خواهند داد. پیدایش ۱۵:۱۳.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. And this I say, that the covenant, that was confirmed before of God in Christ, the law, which was four hundred and thirty years after, cannot disannul, that it should make the promise of none effect. For if the inheritance be of the law, it is no more of promise: but God gave it to Abraham by promise. Galatians 3:16–18.

> ابراہام اور اُس کی نسل سے وعدے کیے گئے۔ وہ یہ نہیں کہتا، ’’اور نسلوں سے،‘‘ گویا بہتوں کی بابت؛ بلکہ گویا ایک ہی کی بابت، ’’اور تیری نسل سے،‘‘ اور وہ مسیح ہے۔ اور میں یہ کہتا ہوں کہ وہ عہد، جسے خدا نے مسیح میں پہلے سے قائم و مُصدَّق کیا تھا، اُس کو شریعت، جو چار سو تیس برس بعد آئی، منسوخ نہیں کر سکتی، تاکہ وعدہ بےاثر ٹھہرے۔ کیونکہ اگر میراث شریعت سے ہے تو پھر وہ وعدہ سے نہیں رہی؛ لیکن خدا نے اُسے ابراہام کو وعدہ کے وسیلہ سے بخشا۔ گلتیوں 3:16–18۔

Thirty Years Old

تیس برس کا

Jesus was thirty when he began His ministry.

عیسی هنگامی که خدمت خود را آغاز کرد، سی‌ساله بود.

> And Jesus himself began to be about thirty years of age, being (as was supposed) the son of Joseph, which was the son of Heli. Luke 3:23.

> اور خودِ عیسیٰ تقریباً تیس برس کا تھا جب اُس نے اپنی خدمت کا آغاز کیا، اور وہ، جیسا کہ سمجھا جاتا تھا، یوسف کا بیٹا تھا، اور یوسف ہیلی کا بیٹا تھا۔ لوقا 3:23۔

Joseph began to serve Pharaoh in Egypt when he was thirty years old.

یوسف در مصر هنگامی آغاز به خدمت فرعون کرد که سی‌ساله بود.

> And Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. And Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. Genesis 41:46.

> و یوسف چون در حضور فرعون، پادشاه مصر، ایستاد، سی ساله بود. و یوسف از حضور فرعون بیرون رفت و در تمامی سرزمین مصر گردش کرد. پیدایش ۴۱:‏۴۶

The prophet Ezekiel was thirty years old when he began his ministry, and his ministry lasted twenty-two years.

نبی حزقیایل تیس برس کے تھے جب انہوں نے اپنی خدمت کا آغاز کیا، اور ان کی خدمت بائیس برس تک جاری رہی۔

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> پھر تیسویں سال، چوتھے مہینے کی پانچویں تاریخ کو، جب میں دریائے خابور کے کنارے اسیری میں لے جائے گئے لوگوں کے درمیان تھا، تو آسمان کھل گئے، اور میں نے خدا کی رویائیں دیکھیں۔ حزقی ایل 1:1۔

Ezekiel has more historical references within his writings than any other prophet. There are thirteen direct references to ascertainable dates in the writings of Ezekiel, and unknowingly, the biblical scholars and historians confirm that his ministry spanned twenty-two years, though they know not that twenty-two is a symbol of the one hundred and forty-four thousand.

حزقیال در نوشته‌های خود بیش از هر نبی دیگری ارجاعات تاریخی دارد. در نوشته‌های حزقیال سیزده اشارهٔ مستقیم به تاریخ‌های قابل‌تعیین وجود دارد، و پژوهشگران و مورخانِ کتاب‌مقدس، ناآگاهانه، تأیید می‌کنند که خدمت او بیست‌ودو سال به طول انجامید، هرچند نمی‌دانند که بیست‌ودو نمادِ صد و چهل و چهار هزار است.

King David was thirty years old when he began to reign and he reigned for forty years.

پادشاه داود سی ساله بود هنگامی که به پادشاهی رسید، و چهل سال سلطنت کرد.

> David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 5:4, 5.

> داوود هنگامی که به پادشاهی آغاز کرد، سی ساله بود، و چهل سال سلطنت نمود. در حبرون بر یهودا هفت سال و شش ماه پادشاهی کرد؛ و در اورشلیم سی و سه سال بر تمامی اسرائیل و یهودا سلطنت نمود. دوم سموئیل ۵:۴، ۵

David’s forty-year reign is a symbolic number, and the period of 40 is like Abram and Paul’s 430 years, for the 40 years is divided into two parts (7 and a half and 33 years). The two periods of David’s forty-year reign, have an added prophetic enigma, for another biblical witness records those two periods as seven years and thirty-three years. What does the extra six months in Second Samuel represent, and how does 7.5 and 33 equal 40? There is an overlap of six months that must represent a prophetic truth.

سلطنت چهل‌سالهٔ داود عددی نمادین است، و دورهٔ ۴۰ همانند ۴۳۰ سالِ ابرام و پولس است، زیرا این ۴۰ سال به دو بخش تقسیم می‌شود (هفت‌ونیم سال و ۳۳ سال). دو دورهٔ سلطنت چهل‌سالهٔ داود، معمایی نبویِ افزوده نیز دارند، زیرا شاهدی دیگر از کتاب‌مقدس آن دو دوره را هفت سال و سی‌وسه سال ثبت می‌کند. شش ماهِ افزوده در دوم سموئیل نمایانگر چیست، و چگونه ۷٫۵ و ۳۳ برابر با ۴۰ می‌شود؟ هم‌پوشانیِ شش‌ماهه‌ای وجود دارد که باید نمایانگر حقیقتی نبوی باشد.

> And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem. 1 Kings 2:11.

> و ایّامی که داوود بر اسرائیل سلطنت کرد، چهل سال بود: هفت سال در حبرون سلطنت نمود، و سی و سه سال در اورشلیم سلطنت کرد. ۱ پادشاهان ۲:۱۱.

22 is a symbolic number representing the combination of Divinity with humanity and Ezekiel’s ministry lasted twenty-two-years. Joseph’s fourteen years is divided into two periods of seven years, Christ’s covenant week divided into two equal 1260-day periods, and David’s forty year reign is broken into two periods, with an additional symbol connecting the two periods.

22 ایک علامتی عدد ہے جو الوہیت اور انسانیت کے امتزاج کی نمائندگی کرتا ہے، اور حزقی ایل کی خدمت بائیس برس تک جاری رہی۔ یوسف کے چودہ سال سات سات سال کے دو ادوار میں منقسم ہیں، مسیح کا عہد کا ہفتہ 1260 دن کے دو مساوی ادوار میں تقسیم ہے، اور داؤد کی چالیس سالہ بادشاہی بھی دو ادوار میں منقسم ہے، جنہیں باہم مربوط کرنے کے لیے ایک اضافی علامت بھی موجود ہے۔

Jesus is the Prophet, the Priest and the King. In the latter days He will lift up His church triumphant as an ensign, and that church is represented by Christ, the prophet, priest and king who has combined His Divinity with men, represented by Ezekiel the prophet, Joseph the priest and David the king. The four symbols represent three worthies in the furnace that was heated seven times above normal, and then there appeared the fourth, and He was as the son of God. All the world was represented at the celebration of Nebuchadnezzar’s golden image, and they all saw the church triumphant made up of a human prophet, a human priest and a human king, sustained by the fourth Divine person.

عیسی همان نبی و کاهن و پادشاه است. در ایام آخر، او کلیسای ظفرمندِ خود را همچون عَلَمی برخواهد افراشت، و آن کلیسا به‌واسطهٔ مسیح، نبی و کاهن و پادشاهی که الوهیتِ خویش را با انسان‌ها متحد ساخته است، نمودار می‌گردد؛ انسان‌هایی که به‌وسیلهٔ حزقیالِ نبی، یوسفِ کاهن و داودِ پادشاه نمایانده شده‌اند. این چهار نماد، سه بزرگوار را در کوره‌ای که هفت بار بیش از حد معمول افروخته شده بود، بازمی‌نمایند؛ و سپس چهارمی پدیدار شد، و او مانند پسر خدا بود. تمامی جهان در مراسمِ تصویرِ زرینِ نبوکدنصر نمایانده شده بود، و همگان کلیسای ظفرمند را دیدند که از یک نبیِ انسانی، یک کاهنِ انسانی و یک پادشاهِ انسانی تشکیل شده بود و به‌وسیلهٔ شخصِ الهیِ چهارم نگاه داشته می‌شد.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> «شیطان جهان را به اسارت گرفته است. او سَبَّتی بُتی را پدید آورده و ظاهراً برای آن اهمیتی عظیم قائل شده است. او تکریمِ جهانِ مسیحیت را از سَبَّتِ خداوند ربوده و متوجهِ این سَبَّتِ بُتی ساخته است. جهان در برابر یک سنت، یک فرمانِ ساختهٔ انسان، سر فرود می‌آورد. همان‌گونه که نبوکدنصر تمثالِ زرینِ خود را در دشتِ دورا برپا کرد و بدین‌سان خویشتن را برکشید، شیطان نیز در این سَبَّتِ کاذب خویشتن را برمی‌افرازد؛ سَبَّتی که برای آن، نشانِ آسمان را به سرقت برده است.» Review and Herald، 8 مارس 1898.

## The Number Four

نمبر چار

At the prophetic level, forty is a tithe of Abram’s four hundred, and four is a tithe of forty. Any prophetic characteristic that is found in the number four, must align with the symbolism of forty, which in turn must align with the symbolism of four hundred. In context, four often represents “worldwide,” a familiar understanding, but it also represents “a progression” and in some contexts a “progressive destruction.”

در سطح نبوی، عدد چهل عشرِ چهارصدِ ابرام است، و عدد چهار نیز عشرِ چهل است. هر ویژگی نبوی‌ای که در عدد چهار یافت شود، باید با نمادپردازیِ چهل هم‌سو باشد، و آن نیز به‌نوبهٔ خود باید با نمادپردازیِ چهارصد هم‌خوانی داشته باشد. در این بافت، عدد چهار غالباً نمایانگرِ «جهان‌شمول» است، که برداشتی آشناست؛ اما همچنین نمایانگرِ «یک روندِ پیش‌رونده» و در برخی بافت‌ها «ویرانیِ تدریجی» نیز هست.

The first four of the seven trumpets represent the progressive destruction of Western Rome. Eastern Rome in Constantinople ended in submission to the four Ottoman Sultans. Line upon line eastern and western Rome progressively disintegrated over four periods, represented by four trumpets, while also being brought down by Islam of the fifth and sixth trumpets. Together the two lines identify the fall of Rome over four generations of trumpets, while an escalating war with Islam leads to the ultimate demise when the four sultans of Islam take supremacy over the kingdom. The history of west and east began with the division of the Empire by Constantine in 330.

چهار شیپورِ نخست از هفت شیپور، نمایانگر نابودی تدریجیِ رومِ غربی هستند. رومِ شرقی در قسطنطنیه سرانجام به اطاعتِ چهار سلطانِ عثمانی درآمد. سطر بر سطر، رومِ شرقی و غربی طی چهار دوره، که با چهار شیپور بازنمایی شده‌اند، به‌تدریج از هم فروپاشیدند؛ و نیز به‌واسطهٔ اسلامِ شیپور پنجم و ششم سرنگون گردیدند. این دو خط، در کنار هم، سقوطِ روم را در طی چهار نسلِ شیپورها مشخص می‌سازند، در حالی که جنگی فزاینده با اسلام به نابودی نهایی می‌انجامد، آنگاه که چهار سلطانِ اسلام بر آن پادشاهی تفوق می‌یابند. تاریخِ غرب و شرق با تقسیمِ امپراتوری به‌وسیلهٔ کنستانتین در سال ۳۳۰ آغاز شد.

The four trumpets of western Rome begin in 330, and the fifth and sixth trumpet represent the power that bring eastern Rome down, an eastern Rome also began in 330. Both eastern and western Rome contributed to the work of placing the papal power on the throne of the earth in 538, so the two lines of western and eastern typify the two horns of the United States, who places the papal power back on the throne at the Sunday law. Western Rome is the symbol of churchcraft in the prophetic relationship and eastern Rome is the symbol of statecraft.

چهار شیپورِ رومِ غربی در سال 330 آغاز می‌شوند، و شیپور پنجم و ششم نمایانگر قدرتی هستند که رومِ شرقی را فرو می‌افکنند؛ رومِ شرقی نیز در سال 330 آغاز شد. هم رومِ شرقی و هم رومِ غربی در به تخت نشاندنِ قدرتِ پاپی بر تختِ زمین در سال 538 سهیم بودند؛ ازاین‌رو، این دو خطِ غربی و شرقی، نمونه‌وار دو شاخِ ایالات متحده را مجسم می‌سازند که در قانونِ یکشنبه، قدرتِ پاپی را بار دیگر بر تخت می‌نشانند. رومِ غربی در این رابطهٔ نبوی، نمادِ حیله‌گریِ کلیسایی است، و رومِ شرقی نمادِ تدبیرِ حکومتی.

Within the history of the fall of western and eastern Rome, the history of papal Rome is set forth. Beginning with the church of the disciples, represented by Ephesus, the first three churches lead to the fourth church, which is the papacy from 538 until 1798. In Revelation thirteen, the papacy is identified as ruling for 42 months, after its deadly wound of 1798 is healed at the Sunday law. “Time is no longer” after 1844, so the forty-two months are a symbol of the period of persecution from the Sunday law until Michael stands up. The pioneers understood the churches, seals and trumpets represented three lines of history that run parallel to one another. Laying the prophetic testimony of western Rome over the line of eastern Rome and the line of papal Rome is not a prophetic application which was employed by the Millerites, but the technique does not contradict any of their established understandings.

در درون تاریخ سقوط رومِ غربی و شرقی، تاریخ رومِ پاپی نیز عرضه شده است. با آغاز از کلیسای شاگردان که با افسس نمایش داده می‌شود، سه کلیسای نخست به کلیسای چهارم منتهی می‌گردند، که همان دستگاه پاپی از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ است. در مکاشفه سیزده، پاپیّت چنین معرفی می‌شود که به مدت ۴۲ ماه حکمرانی می‌کند، پس از آن‌که زخمِ مهلکِ آن در سال ۱۷۹۸ به‌وسیله قانون یکشنبه شفا می‌یابد. «زمان دیگر نخواهد بود» پس از ۱۸۴۴؛ از این‌رو، چهل‌ودو ماه نمادی از دوره آزار و جفا از زمان قانون یکشنبه تا هنگامی است که میکائیل برخیزد. پیشگامان بر این باور بودند که کلیساها، مُهرها و شیپورها نمایانگر سه خط تاریخ‌اند که به موازات یکدیگر جریان دارند. نهادنِ شهادت نبویِ رومِ غربی بر روی خط رومِ شرقی و خط رومِ پاپی، کاربردی نبوی نیست که میلری‌ها آن را به کار برده باشند، اما این شیوه با هیچ‌یک از دریافت‌های تثبیت‌شده آنان در تعارض نیست.

Line upon line, the first four trumpets are to be laid over the history represented by the fifth and sixth trumpets, and then the line of the first three churches that lead to the period of papal persecution represented by the fourth church. Four trumpets on the one line, four sultans on the second line, and four churches on the third line. The number “four” represents worldwide, but it also represents a progressive destruction of either a civil or religious power. What it represents is determined by context.

წესი წესზე, პირველი ოთხი საყვირი უნდა დაიდოს იმ ისტორიაზე, რომელსაც მეხუთე და მეექვსე საყვირები წარმოადგენენ, და შემდეგ პირველი სამი ეკლესიის ხაზი, რომელსაც მივყავართ პაპური დევნის პერიოდამდე, წარმოდგენილამდე მეოთხე ეკლესიით. ოთხი საყვირი ერთ ხაზზე, ოთხი სულთანი მეორე ხაზზე და ოთხი ეკლესია მესამე ხაზზე. რიცხვი „ოთხი“ აღნიშნავს მსოფლიო მასშტაბს, მაგრამ იგი ასევე აღნიშნავს სამოქალაქო ან რელიგიური ძალაუფლების თანდათანობით განადგურებას. რას წარმოადგენს იგი, ამას კონტექსტი განსაზღვრავს.

At the Sunday law the papal power is restored. The first time the papacy was empowered there was a thirty-year period of preparation. In the first four churches, the fourth church is the papacy, and the first church was the disciples, represented as Ephesus. The first three generations of the Christian church led to the fourth church of Thyatira, that is represented by Jezebel. When you get to Thyatira, in 538, a Sunday law was enacted at the Counsel of Orleans, thus identifying the Sunday law in the United States, when the deadly wound of 1798 is healed.

در هنگام قانون یکشنبه، قدرت پاپی بازگردانده می‌شود. نخستین بار که پاپیّت به قدرت رسانده شد، یک دورهٔ سی‌سالهٔ آمادگی وجود داشت. در چهار کلیسای نخست، کلیسای چهارم پاپیّت است، و کلیسای نخست شاگردان بودند که به‌صورت افسس نمایانده شده‌اند. سه نسل نخست کلیسای مسیحی به کلیسای چهارم، یعنی طیاتیرا، انجامید که به‌وسیلهٔ ایزابل نمایانده شده است. هنگامی که به طیاتیرا، در سال 538، می‌رسید، قانونی دربارهٔ یکشنبه در شورای اورلئان به تصویب رسید؛ و بدین‌سان قانون یکشنبه در ایالات متحده را مشخص می‌سازد، آنگاه که زخم مهلکِ سال 1798 التیام می‌یابد.

The history from 1798, until the Sunday law in the United States is represented by the first four churches. The fourth church of Thyatira is the Sunday law, and the papal persecution which follows. The first church of Ephesus, the church who lost its first love, ended up at the conclusion of the four-step progressive destruction, at the Sunday law of Thyatira. The generation that leads to the Sunday law of Thyatira, is the third generation of Pergamos. Thyatira represents the Sunday law until the close of probation, and Pergamos represents the compromise of the third generation that prepares the way for Thyatira. The third generation of Pergamos, and the compromise it represents was first fulfilled in the time of Constantine, who passed the very first Sunday law in 321. The United States began as the lamb of Ephesus, but when it places Thyatira back on the throne, it speaks as a dragon.

تاریخ از سال 1798 تا قانون یکشنبه در ایالات متحده، به‌وسیلهٔ چهار کلیسای نخست به تصویر کشیده شده است. کلیسای چهارم، یعنی تیاتیرا، همان قانون یکشنبه و آزار و شکنجهٔ پاپیِ پس از آن است. کلیسای نخست، افسس، یعنی کلیسایی که محبت نخستین خود را از دست داد، در پایان آن ویرانی تدریجیِ چهارمرحله‌ای، به قانون یکشنبهٔ تیاتیرا رسید. نسلی که به قانون یکشنبهٔ تیاتیرا منتهی می‌شود، نسل سومِ پرغامس است. تیاتیرا نمایانگر قانون یکشنبه تا پایان مهلتِ فیض است، و پرغامس نمایانگر مصالحهٔ نسل سوم است که راه را برای تیاتیرا آماده می‌سازد. نسل سومِ پرغامس و مصالحه‌ای که آن نمایندگی می‌کند، نخستین‌بار در زمان قسطنطین تحقق یافت؛ همان کسی که در سال 321 نخستین قانون یکشنبه را وضع کرد. ایالات متحده همچون برهٔ افسس آغاز شد، اما هنگامی که تیاتیرا را بار دیگر بر تخت می‌نشاند، چون اژدها سخن می‌گوید.

The progressive destruction of the United States is represented by the first four churches of Revelation. The progressive destruction of the sixth kingdom of Bible prophecy occurs over four generations that lead to the Sunday law, where the earth beast, speaks as a dragon. The final generation is represented by the dragon, that is a reptile, as in the Garden of Eden, and for this reason, both John the Baptist and Jesus called the last generation of ancient Israel, “a generation of vipers.”

زوالِ تدریجیِ ایالات متحده در چهار کلیسای نخستِ مکاشفه به تصویر کشیده شده است. زوالِ تدریجیِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس در طیّ چهار نسل رخ می‌دهد که به قانونِ یک‌شنبه منتهی می‌شوند؛ جایی که وحشِ زمین چون اژدها سخن می‌گوید. نسلِ نهایی به‌وسیلهٔ اژدها نمایانده شده است، که خزنده‌ای است، همان‌گونه که در باغِ عدن بود؛ و از این‌رو، هم یحیای تعمیددهنده و هم عیسی آخرین نسلِ اسرائیلِ باستان را «نسلِ افعیان» خواندند.

The fourth and last generation is either the “chosen generation” representing the one hundred and forty-four thousand, or its counterpart, the generation of vipers. One class has formed the image of Christ, the other the image of the beast—the serpent. The generation of vipers is directly set forth, four times in God’s Word. The context at each reference is different.

نسل چهارم و آخرین، یا «نسل برگزیده» است که نمایندهٔ آن صد و چهل و چهار هزار تن‌اند، یا همتای آن، یعنی نسل افعیان. یک طبقه صورتِ مسیح را پدید آورده است و دیگری صورتِ وحش را—یعنی مار. نسل افعیان در کلام خدا به‌طور مستقیم چهار بار مطرح شده است. سیاق هر یک از این ارجاعات متفاوت است.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> لیکن جب اُس نے فریسیوں اور صدوقیوں میں سے بہتوں کو اپنے بپتسمہ کے پاس آتے دیکھا تو اُن سے کہا، اے سانپوں کی اولاد، تمہیں کس نے آگاہ کیا کہ آنے والے غضب سے بھاگو؟ متی 3:7۔

If the “generation of vipers” were simply some derogatory remarks about a couple sects of people that John didn’t like, then there would be nothing to say about the expression. But every word is sacred within God’s Word, so John was assigning a specific label to the Sadducees and Pharisees. That label is defined prophetically by the context of the passage where it is expressed. In the passage John is identified as accomplishing his ministry, then the Sadducees and Pharisees enter the narrative. In the opening verses John is identified as Isaiah’s “voice in the wilderness.”

اگر «نسل افعیان» صرفاً چند تعبیر تحقیرآمیز دربارهٔ یکی دو فرقه از مردم بود که یوحنا از آنان خوشش نمی‌آمد، آنگاه دربارهٔ این عبارت چیزی برای گفتن وجود نداشت. اما هر واژه در کلام خدا مقدس است؛ پس یوحنا بر صدوقیان و فریسیان برچسبی مشخص می‌نهاد. این برچسب از نظر نبوتی به‌وسیلهٔ سیاقِ بخشی که در آن بیان شده است تعریف می‌شود. در آن بخش، یوحنا در حال انجام خدمت خود معرفی می‌شود، سپس صدوقیان و فریسیان وارد روایت می‌گردند. در آیات آغازین، یوحنا به‌عنوان «صدای نداکننده در بیابان»ِ اشعیا معرفی شده است.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand.

> در آن ایام، یحییِ تعمیددهنده در بیابان یهودیه ظاهر شد و موعظه می‌کرد، و می‌گفت: توبه کنید، زیرا ملکوت آسمان نزدیک است.

> For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying,

> زیرا این است آن‌که نبی اشعیا دربارهٔ او سخن گفت و فرمود،

> The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight.

> صدای نداکننده‌ای در بیابان: راه خداوند را مهیا سازید، و طریق‌های او را راست گردانید.

> And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.

> و همان یوحنّا جامه‌ای از موی شتر بر تن داشت و کمربندی چرمی بر کمر؛ و خوراک او ملخ‌ها و عسلِ وحشی بود.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:2–7.

> آنگاه اورشلیم و تمامی یهودیه و سراسر نواحی پیرامون اُردن نزد او بیرون می‌رفتند، و در اُردن از او تعمید می‌یافتند، در حالی که به گناهان خود اقرار می‌کردند. اما چون بسیاری از فریسیان و صدوقیان را دید که برای تعمید او می‌آیند، بدیشان گفت: ای افعی‌زادگان، چه کسی شما را آگاه ساخت که از غضب آینده بگریزید؟ متی ۳:۲–۷.

The final generation of ancient Israel is labelled as “a generation of vipers,” by a prophet who came out of the wilderness. John is the prophet who fulfilled the role as Malachi’s messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant, who was also the voice in the wilderness identified by Isaiah.

آخرین نسلِ اسرائیلِ باستان، از سوی پیامبری که از بیابان برخاسته بود، «نسلِ افعیان» نامیده شده است. یوحنا همان پیامبری است که نقشِ رسولِ ملاکی را ایفا کرد؛ همان که راه را برای فرستادهٔ عهد مهیا ساخت، و نیز همان صدایی در بیابان بود که اشعیا او را معرفی کرده بود.

If we consider “leaves” as a symbol, we find that they represent “profession.” The first reference is with Adam and Eve, who covered their unrighteousness, with fig leaves. They had previously worn the garment of light, the garment of righteousness, but when that was gone, they realized they were naked Laodiceans, who think all they need to do is hide behind the “leaves of profession,” and everything will be OK. Further on in the passage, John speaks directly against the Laodicean Jews trusting in the bloodline of Abraham to save them, for their presumption was simply the empty leaves of profession. A person’s garments represent who they are.

اگر «برگ‌ها» را به‌عنوان نمادی در نظر بگیریم، درمی‌یابیم که نمایانگر «ادعا» هستند. نخستین اشاره به این موضوع دربارهٔ آدم و حواست که ناراستیِ خود را با برگ‌های انجیر پوشاندند. آنان پیش‌تر جامهٔ نور، جامهٔ عدالت، بر تن داشتند؛ اما هنگامی که آن از میان رفت، دریافتند که برهنه‌اند—لاودکیانیانی که می‌پندارند تنها کاری که باید بکنند این است که در پسِ «برگ‌های ادعا» پنهان شوند، و همه‌چیز درست خواهد شد. اندکی بعد در این بخش، یوحنا مستقیماً بر ضد یهودیان لاودکیانی سخن می‌گوید که اعتماد داشتند نسبتِ خونیِ ابراهیم آنان را نجات خواهد داد، زیرا این خودبسندگیِ ایشان چیزی جز برگ‌های توخالیِ ادعا نبود. جامه‌های شخص نمایانگر آن است که او کیست.

Trees are a symbol of men and of kingdoms, and the fruit, the branch, the seed, the soil, the water, the root and obviously the leaves all represent specific prophetic symbols unto themselves, but each of those truths is connected to the other symbols represented in the various lines of prophecy that employ the prophetic symbols that go to make up a “tree.” Of course, the first prophetic symbolism of a tree is that it represents a life-or-death test.

درختان نمادی از انسان‌ها و از پادشاهی‌ها هستند، و میوه، شاخه، بذر، خاک، آب، ریشه، و آشکارا برگ‌ها نیز همگی هر یک به‌خودیِ‌خود نمایانگر نمادهای نبویِ معیّنی هستند؛ اما هر یک از آن حقایق با دیگر نمادهایی که در خطوط گوناگون نبوت به‌کار گرفته شده‌اند، و با نمادهای نبوی‌ای که یک «درخت» را تشکیل می‌دهند، به یکدیگر مرتبط‌اند. البته، نخستین نمادپردازی نبویِ درخت این است که درخت نمایانگر آزمونی میان حیات و مرگ است.

John’s message is represented by the clothes he wore, and the food he ate. Prophetic food, such as the manna at the beginning of ancient Israel, or the Bread of Heaven at the end; must be eaten. The food represents a prophetic testing message which must be eaten, for it is Christ’s flesh and His blood. The clothes John wore and the food he ate identifies the message, and messenger who prepared the way for Christ. John typifies the final messenger who prepares the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple at the Sunday law. When that takes place, the foolish virgins, who are also Laodiceans and tares, represent the final fourth generation of those who profess to be the legitimate covenant people of Abraham, just as did the Pharisees and Sadducees, in the time when John appeared out of the wilderness.

پیامِ یوحنّا به‌وسیلهٔ جامه‌ای که بر تن داشت و خوراکی که می‌خورد نمایان می‌شود. خوراکِ نبوی، مانند مَنّا در آغازِ اسرائیلِ باستان، یا نانِ آسمان در پایان، باید خورده شود. این خوراک نمایانگرِ پیامیِ آزمونگر و نبوی است که باید خورده شود، زیرا آن جسمِ مسیح و خونِ اوست. جامه‌ای که یوحنّا بر تن داشت و خوراکی که می‌خورد، پیام و پیام‌آوری را که راه را برای مسیح مهیا ساخت مشخص می‌کند. یوحنّا نمادِ پیام‌آورِ نهایی است که راه را برای مسیح، که رسولِ عهد است و ناگهان نزد هیکلِ خود در هنگامِ قانونِ یکشنبه می‌آید، آماده می‌سازد. هنگامی که این واقع شود، باکره‌گانِ جاهل، که همچنین لائودکیه‌ایان و کَرکَسان نیز هستند، نمایانگرِ نسلِ چهارمِ نهاییِ کسانی خواهند بود که مدعی‌اند قومِ عهدِ برحقِ ابراهیم‌اند، همان‌گونه که فریسیان و صدوقیان نیز در زمانی که یوحنّا از بیابان ظاهر شد چنین بودند.

John wore camel hair, a leather girdle that included a harness attachment, such as farm animals have with a yoke. He ate, and therefore his message was of locusts, a premier symbol of Islam in the Scriptures, and he mixed his message of Islam, with the honey.

یوحنا موی شتر بر تن داشت و کمربندی چرمی که دارای بندی برای مهار بود، همان‌گونه که حیوانات مزرعه همراه با یوغ دارند. او ملخ می‌خورد، و از این‌رو پیام او از ملخ‌ها بود، که در کتب مقدس نماد برجستهٔ اسلام‌اند، و او پیام خود دربارهٔ اسلام را با عسل درآمیخت.

> And the house of Israel called the name thereof Manna: and it was like coriander seed, white; and the taste of it was like wafers made with honey. Exodus 16:31.

> و خاندانِ اسرائیل نے اُس کا نام من رکھا؛ اور وہ دھنیا کے بیج کی مانند سفید تھا، اور اُس کا ذائقہ شہد سے بنی ہوئی پتلی روٹیوں جیسا تھا۔ خروج 16:31۔

Manna is a symbol of God’s Word, and it tasted like honey, which the prophets identify as the taste of the message, they are represented as eating. John brought the message of Islam as represented by the locusts, and a girdle of camel leather and camel hair. The locusts and the camel are both symbols of Islam. That message of Islam was mixed with the enlightenment of God’s Word that is represented as “honey.”

منّ، نمادی از کلام خداست، و طعم آن همچون عسل بود؛ همان طعمی که انبیا آن را طعم پیامی می‌شناسانند که از ایشان به خوردنِ آن تعبیر شده است. یوحنا پیام اسلام را آورد؛ چنان‌که با ملخ‌ها و کمربندی از چرم شتر و موی شتر بازنمایی شده است. ملخ و شتر هر دو نمادهای اسلام‌اند. آن پیامِ اسلام با روشنگریِ کلام خدا که به «عسل» بازنمایی شده است، درآمیخته بود.

> Then said Jonathan, My father hath troubled the land: see, I pray you, how mine eyes have been enlightened, because I tasted a little of this honey. 1 Samuel 14:29.

> پس یوناتان گفت: «پدرم این سرزمین را به زحمت انداخته است؛ اکنون ببینید، تمنا دارم، چگونه چشمانم روشن شده است، زیرا اندکی از این عسل چشیدم.» اول سموئیل 14:29.

John did not simply represent a message of Islam, but he came from the wilderness, as did Elijah, and John did not eat honey, he ate wild honey, for he, as with Christ, was not trained in the institutions of the day who had their own honey of a message, represented by the leaven of the Pharisees and Sadducees. John ate honey from the wilderness, for he was trained by the Holy Spirit outside the religious institutions of his day. The typical girdle of the time period contained a hinge mechanism that a person would tie their camel hair garment onto. The hinge represents John, who was the turning point from the earthly unto the heavenly sanctuary.

یحیی صرفاً نمایندۀ پیامی از اسلام نبود، بلکه او از بیابان آمد، چنان‌که ایلیا نیز آمد؛ و یحیی عسل معمولی نخورد، بلکه عسل وحشی خورد، زیرا او نیز، همانند مسیح، در نهادهای آن روزگار که عسلِ خاصِ پیامِ خود را داشتند، تعلیم نیافته بود؛ پیامی که به خمیرمایۀ فریسیان و صدوقیان نمود یافته بود. یحیی از بیابان عسل خورد، زیرا او به‌واسطۀ روح‌القدس در بیرون از نهادهای دینیِ روزگار خویش تعلیم یافته بود. کمربندِ متعارفِ آن دوره دارای سازوکارِ لولایی بود که شخص جامۀ موی شترِ خود را بر آن می‌بست. آن لولا نمایانگرِ یحیی است، که نقطۀ عطف از مقدّسِ زمینی به سوی مقدّسِ آسمانی بود.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> «نبی یوحنا حلقۂ اتصال میان دو دورِ تدبیر بود. او به‌عنوان نمایندۀ خدا پیش آمد تا رابطۀ شریعت و انبیا را با دورِ تدبیرِ مسیحی نشان دهد. او نورِ کوچک‌تر بود که می‌بایست نورِ بزرگ‌تری در پی آن آید. ذهنِ یوحنا به‌وسیلۀ روح‌القدس منوّر شده بود تا بر قوم خود نور بتاباند؛ اما هیچ نورِ دیگری هرگز بر انسانِ سقوط‌کرده چنین روشن نتابیده است و هرگز نیز نخواهد تابید، جز آن نوری که از تعلیم و نمونۀ عیسی ساطع شد. مسیح و رسالت او، آن‌گونه که در قربانی‌های سایه‌وار به‌صورت نمادین پیش‌نمایانده شده بود، جز به‌طور مبهم درک نشده بود. حتی خودِ یوحنا نیز زندگیِ آیندۀ جاودانه را از طریقِ نجات‌دهنده به‌طور کامل درنیافته بود.» آرزوی اعصار، 220.

The hinge garment of John is introduced at the very point of Christ’s baptism, which was the turning point, represented by the place where John was baptizing. That place was named Bethabara meaning “ferry crossing,” and is the very place ancient Israel entered into the Promised Land as they came out of the wilderness, just as John had done.

لباسِ لولاییِ یوحنا دقیقاً در نقطهٔ تعمیدِ مسیح معرفی می‌شود؛ همان نقطه‌ای که نقطهٔ عطف بود و با مکانی که یوحنا در آن تعمید می‌داد نمادپردازی می‌شد. نام آن مکان بیت‌عباره بود، به معنای «گذرگاهِ کشتی»، و همان جایی است که اسرائیلِ باستان، هنگامی که از بیابان بیرون آمد، به سرزمینِ موعود وارد شد، چنان‌که یوحنا نیز چنین کرده بود.

Of course, the movement of the one hundred and forty-four thousand are who John is representing, but we are simply pointing out that when Jesus was baptized, it was that generation that He and John called the “generation of vipers.” Jesus came to magnify God’s Ten Commandment law, and He inspired every word in the Bible, so when He calls the final generation of ancient Israel a generation of vipers, He knows full well that the second commandment identifies the judgment being accomplished in the third and fourth generations.

البته، حرکتِ آن یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر همان چیزی است که یوحنا بازنمایی می‌کند؛ اما ما صرفاً بر این نکته تأکید می‌ورزیم که هنگامی که عیسی تعمید یافت، همان نسل بود که او و یوحنا آن را «نسلِ افعیان» خواندند. عیسی آمد تا شریعتِ ده فرمانِ خدا را عظمت بخشد، و او هر واژه از کتاب مقدّس را الهام کرد؛ ازاین‌رو، هنگامی که نسلِ نهاییِ اسرائیلِ باستان را نسلِ افعیان می‌خواند، کاملاً آگاه است که فرمانِ دوم، داوری‌ای را که در نسلِ سوم و چهارم به انجام می‌رسد، معیّن می‌سازد.

The third and fourth generations represent a progressive judgment that ends in the fourth generation, which is the generation of vipers. Christ baptism typifies 9/11. The Laodicean Seventh-day Adventist generation has been in its final generation since that time. John’s message to the Pharisees and Sadducees was the Laodicean message.

نسل سوم و چهارم نمایانگر داوری‌ای تدریجی است که در نسل چهارم به پایان می‌رسد؛ نسلی که نسل افعی‌هاست. تعمید مسیح نماد 9/11 است. نسل لائودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم از آن زمان در نسل نهایی خود بوده است. پیام یوحنا به فریسیان و صدوقیان همان پیام لائودیکیه بود.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them,

> لیکن جب اُس نے بہت سے فریسیوں اور صدوقیوں کو اپنے بپتسمہ کے لیے آتے دیکھا تو اُن سے کہا،

> O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> اے سانپوں کے بچے، تمہیں کس نے خبردار کیا کہ آنے والے غضب سے بھاگو؟

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father:

> لہٰذا توبہ کے لائق پھل لاؤ؛ اور اپنے دلوں میں یہ نہ کہو کہ ابراہام ہمارا باپ ہے:

> for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham.

> زیرا به شما می‌گویم که خدا قادر است از این سنگ‌ها برای ابراهیم فرزندانی برانگیزاند.

> And now also the axe is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will throughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.

> ۽ هاڻي به وڻن جي پاڙ وٽ ڪهاڙو رکيل آهي؛ تنهنڪري هر اهو وڻ جيڪو سٺو ڦر نٿو ڏئي، سو وڍيو وڃي ٿو ۽ باهه ۾ اڇلايو وڃي ٿو۔ آءٌ بيشڪ اوهان کي توبهه لاءِ پاڻيءَ سان بپتسما ڏيان ٿو؛ پر جيڪو منهنجي پٺيان اچي ٿو، سو مون کان وڌيڪ زورآور آهي، جنهن جا جوتا کڻڻ جي به آءٌ لائق نه آهيان؛ اهو اوهان کي پاڪ روح ۽ باهه سان بپتسما ڏيندو۔ جنهن جي ڇڄ سندس هٿ ۾ آهي، ۽ هو پنهنجي کليان کي پوريءَ طرح صاف ڪندو، ۽ پنهنجو ڪڻڪ ڀنڊار ۾ گڏ ڪندو؛ پر ڀوسي کي اڻ وسامندڙ باهه سان ساڙي ڇڏيندو۔

> Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:7–13.

> پس عیسی از جلیل به اُردن نزدِ یحیی آمد تا از او تعمید یابد. متی ۳:۷–۱۳.

Jesus came from Galilee, which symbolizes a turning point in agreement with John’s girdle-hinge, and the meaning of Bethabara. John’s work of preparing the way, had then changed to Christ’s work of confirming the covenant. The thirty years of preparation was ended and the three and a half years before and after the cross began.

عیسی از جلیل آمد؛ جلیلی که نماد نقطهٔ تحولی است در هماهنگی با محورِ کمربندِ یوحنا و معنای بیت‌عباره. آنگاه کارِ یوحنا در آماده ساختنِ راه، به کارِ مسیح در استوار ساختنِ عهد دگرگون شده بود. آن سی سالِ آمادگی به پایان رسیده بود و آن سه سال و نیمِ پیش و پس از صلیب آغاز شده بود.

John’s message was a warning of the coming wrath at the destruction of Jerusalem, a destruction that also represents the end of the world and the seven last plagues. That warning message was set within the context of Islam, and it was delivered by a man who not only fulfilled Malachi’s messenger who prepares the way, and Isaiah’s voice in the wilderness, but also the message of Elijah, for John’s clothing paralleled Elijah’s just as John’s message paralleled Elijah’s.

پیام یحیی هشداری بود دربارهٔ غضبِ در شُرُفِ وقوع در نابودی اورشلیم؛ نابودی‌ای که همچنین نمایانگر پایان جهان و هفت بلای آخر است. آن پیامِ هشدار در بسترِ اسلام قرار داده شده بود، و به‌وسیلهٔ مردی ابلاغ شد که نه تنها قاصدِ ملاکی را که راه را مهیا می‌سازد، و ندای اشعیا را در بیابان، تحقق بخشید، بلکه پیامِ ایلیا را نیز؛ زیرا جامهٔ یحیی همان‌گونه با جامهٔ ایلیا موازات داشت که پیامِ یحیی با پیامِ ایلیا موازات داشت.

> And he said unto them, What manner of man was he which came up to meet you, and told you these words? And they answered him, He was an hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins. And he said, It is Elijah the Tishbite. 2 Kings 1:7, 8.

> و او به ایشان گفت: «آن مردی که به استقبال شما آمد و این سخنان را به شما گفت، چگونه مردی بود؟» ایشان در پاسخ او گفتند: «مردی پشم‌آلود بود و کمربندی از چرم بر کمر داشت.» او گفت: «او ایلیاى تِشبی است.» ۲ پادشاهان ۱:‏۷، ۸

If they were to ask of John, and not of Elijah, “what manner of man was he?” they would be answered “a hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins.” The entire six-month ministry of John is represented in the passage where the final and fourth generation is specifically identified and defined. The Laodicean message unto them directly attacks the profession of being God’s covenant people, it warns them of the coming wrath as illustrated by an ax striking the roots of the trees. The message included that Christ would finish the testing process that began with John. Later in Matthew, Jesus also calls the Jews “a generation of vipers,” and He takes the thought up from John’s theme of cutting down a tree, and explains why.

اگر دربارهٔ یوحنا، و نه دربارهٔ ایلیا، می‌پرسیدند: «او چگونه مردی بود؟» در پاسخ به ایشان گفته می‌شد: «مردی پشم‌آلود، و کمربندی از چرم بر کمر بسته.» تمامی خدمت شش‌ماههٔ یوحنا در آن بخشی بازنمایی شده است که در آن نسل نهایی و چهارم به‌طور مشخص شناسایی و تعریف می‌شود. پیام لاودکیه به ایشان به‌طور مستقیم دعویِ قوم عهدِ خدا بودن را مورد هجوم قرار می‌دهد و آنان را از غضبِ در شُرُفِ وقوع، چنان‌که با تبری که بر ریشهٔ درختان فرود می‌آید به تصویر کشیده شده است، برحذر می‌دارد. این پیام همچنین دربر داشت که مسیح فرایندِ آزمون را که با یوحنا آغاز شده بود، به انجام خواهد رسانید. بعدها در انجیل متی، عیسی نیز یهودیان را «نسلِ افعیان» می‌خواند، و همان اندیشه را از موضوعِ قطع کردنِ درخت که در پیام یوحنا بود برگرفته، علت آن را توضیح می‌دهد.

> Either make the tree good, and his fruit good; or else make the tree corrupt, and his fruit corrupt: for the tree is known by his fruit. O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:33–37.

> یا درخت را نیکو سازید و میوه‌اش را نیکو، یا درخت را فاسد سازید و میوه‌اش را فاسد؛ زیرا درخت از میوه‌اش شناخته می‌شود. ای افعی‌زادگان، شما که شریر هستید، چگونه می‌توانید سخنان نیکو بگویید؟ زیرا دهان از فراوانی دل سخن می‌گوید. مرد نیکو از گنج نیکوی دل، چیزهای نیکو بیرون می‌آورد؛ و مرد شریر از گنج شریر، چیزهای شریر بیرون می‌آورد. لیکن به شما می‌گویم که مردم برای هر سخن باطلی که بر زبان آورند، در روز داوری حساب خواهند داد. زیرا به سخنانت عادل شمرده خواهی شد، و به سخنانت محکوم خواهی گردید. متی ۱۲:‏۳۳–۳۷.

The day of judgment, according to the second commandment is in the fourth generation. The judgment is based upon the message we speak, and that message comes out of our hearts. It is the message we speak that identifies whether we are Peter’s “chosen generation” or a “generation of vipers.” Either class is manifested at the conclusion of a testing process where Christ, as the dirt brush man cleans His floor. As with the oil in the parable of the ten virgins, the message is represented either by an evil or a good heart. Christ’s reference adds that this generation of vipers, which is the fourth and final generation—seek after a sign, and the only sign they would be given was the sign of Jonah.

دوم فرمان کے مطابق عدالت کا دن چوتھی نسل میں ہے۔ عدالت کی بنیاد اُس پیغام پر ہے جو ہم بولتے ہیں، اور وہ پیغام ہمارے دلوں سے نکلتا ہے۔ یہی وہ پیغام ہے جو یہ ظاہر کرتا ہے کہ آیا ہم پطرس کی “برگزیدہ نسل” ہیں یا “افعیوں کی نسل”۔ دونوں میں سے ہر ایک جماعت ایک آزمائشی عمل کے اختتام پر ظاہر ہوتی ہے، جہاں مسیح، جھاڑو دینے والے آدمی کی مانند، اپنا فرش صاف کرتا ہے۔ جیسا کہ دس کنواریوں کی تمثیل میں تیل کے ساتھ ہے، پیغام کی نمائندگی یا تو ایک برے دل سے ہوتی ہے یا ایک اچھے دل سے۔ مسیح کا یہ حوالہ مزید واضح کرتا ہے کہ افعیوں کی یہ نسل، جو چوتھی اور آخری نسل ہے، ایک نشان طلب کرتی ہے، اور اُنہیں جو واحد نشان دیا جانا تھا وہ یوناہ کا نشان تھا۔

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. The queen of the south shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for she came from the uttermost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. Matthew 12:38–42.

> آنگاه گروهی از کاتبان و فریسیان در پاسخ گفتند: «استاد، می‌خواهیم از تو نشانه‌ای ببینیم.» اما او در پاسخ ایشان گفت: «نسلی شریر و زناکار در پی نشانه می‌گردد؛ و هیچ نشانه‌ای به آن داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونس نبی. زیرا همان‌گونه که یونس سه روز و سه شب در شکم نهنگ بود، پسر انسان نیز سه روز و سه شب در دل زمین خواهد بود. مردان نینوا در داوری با این نسل برخواهند خاست و آن را محکوم خواهند کرد، زیرا ایشان با موعظهٔ یونس توبه کردند؛ و اینک، بزرگ‌تر از یونس در اینجاست. ملکهٔ جنوب در داوری با این نسل برخواهد خاست و آن را محکوم خواهد کرد، زیرا او از دورترین کرانه‌های زمین آمد تا حکمت سلیمان را بشنود؛ و اینک، بزرگ‌تر از سلیمان در اینجاست.» متی 12:38–42.

Christ referenced the Jews as a generation of vipers, and He uses illustrations of judgment as the message of Jonah, and the message of the wisdom of Solomon. Jesus is identifying by context, and with two witnesses, that the generation of vipers is the fourth generation, for the fourth generation is where judgment is accomplished.

مسیح یهودیان را «نسل افعی‌ها» خواند، و او از تمثیل‌های داوری همچون پیام یونس و پیام حکمت سلیمان بهره می‌گیرد. عیسی با توجه به سیاق، و با دو شاهد، مشخص می‌سازد که نسل افعی‌ها همان نسل چهارم است، زیرا در نسل چهارم است که داوری به انجام می‌رسد.

The one hundred and forty-four thousand are the ensign, or the sign of the latter days, as is the law of God, and the Sabbath. The sign of Jonah is the sign of the resurrection, which for the Jews in Christ’s day and age was His baptism, when the Holy Spirit descended, represented as a dove. Jonah means “dove.” Jonah, John the Revelator, Daniel, Joseph and Lazarus represent the one hundred and forty-four thousand, who are resurrected from being dead in the street for three and a half days. At that point they are to transition from Laodiceans unto Philadelphians, thus becoming the eighth that is of the seven. Jonah represents baptism, for he was cast into the water and symbolically died when he was eaten by the whale. He was thereafter resurrected, as was John, when he was taken out of the boiling oil, and as was Daniel when he was taken out of the lion’s den, and as was Joseph, when he was taken out of the pit, as was Lazarus, the sealing miracle in the time of Christ. The Jews could not see the sign of Jonah, as represented by Christ’s resurrection any clearer than Adventism sees the sign of 9/11, which is the sign of Jonah.

एक लाख चवालीस हज़ार ही अंतिम दिनों का ध्वज, अर्थात् चिन्ह हैं, जैसे परमेश्वर की व्यवस्था और सब्त हैं। योना का चिन्ह पुनरुत्थान का चिन्ह है, जो मसीह के दिनों में यहूदियों के लिए उनका बपतिस्मा था, जब पवित्र आत्मा कबूतर के रूप में उतर आया। “योना” का अर्थ “कबूतर” है। योना, यूहन्ना प्रकाशितवाक्य-द्रष्टा, दानिय्येल, यूसुफ़ और लाज़र—ये सब एक लाख चवालीस हज़ार का प्रतिनिधित्व करते हैं, जो साढ़े तीन दिन तक सड़क पर मृत पड़े रहने के बाद पुनर्जीवित किए जाते हैं। उस बिन्दु पर उन्हें लाओदीकिया से फिलादेल्फिया में रूपांतरित होना है, और इस प्रकार वे सात में से उत्पन्न आठवें बन जाते हैं। योना बपतिस्मा का प्रतिनिधित्व करता है, क्योंकि वह जल में डाला गया और जब बड़ी मछली ने उसे निगल लिया, तब वह प्रतीकात्मक रूप से मर गया। इसके पश्चात् वह पुनर्जीवित हुआ, जैसे यूहन्ना तब हुआ जब उसे उबलते तेल से बाहर निकाला गया, और जैसे दानिय्येल तब हुआ जब उसे सिंहों की मांद से बाहर निकाला गया, और जैसे यूसुफ़ तब हुआ जब उसे गड़हे से बाहर निकाला गया, और जैसे लाज़र हुआ—जो मसीह के समय में मुहरबंदी का चमत्कार था। यहूदी योना के चिन्ह को, जो मसीह के पुनरुत्थान द्वारा निरूपित था, उससे अधिक स्पष्ट नहीं देख सके, जितना ऐडवेंटवाद 9/11 के चिन्ह को देख पाता है, जो योना का चिन्ह है।

We will continue these subjects in the next article.

ما این موضوعات را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The burden of the warning now to come to the people of God, nigh and afar off, is the third angel’s message. And those who are seeking to understand this message will not be led by the Lord to make an application of the Word that will undermine the foundation and remove the pillars of the faith that has made Seventh-day Adventists what they are today. The truths that have been unfolding in their order, as we have advanced along the line of prophecy revealed in the Word of God, are truth, sacred, eternal truth today. Those who passed over the ground step by step in the past history of our experience, seeing the chain of truth in the prophecies, were prepared to accept and obey every ray of light. They were praying, fasting, searching, digging for the truth as for hidden treasures, and the Holy Spirit, we know, was teaching and guiding us. Many theories were advanced, bearing a semblance of truth, but so mingled with misinterpreted and misapplied scriptures, that they led to dangerous errors. Very well do we know how every point of truth was established, and the seal set upon it by the Holy Spirit of God. And all the time voices were heard, ‘Here is the truth,’ ‘I have the truth; follow me.’ But the warnings came, ‘Go not ye after them. I have not sent them, but they ran.’ (See Jeremiah 23:21.)

> «بارِ هشدارى که اکنون باید به قوم خدا، نزدیک و دور، برسد، همان پیام فرشتهٔ سوم است. و آنان که در پیِ فهمیدن این پیام‌اند، از جانب خداوند هدایت نخواهند شد تا کاربردى از کلام ارائه دهند که بنیاد را سست کند و ستون‌هاى ایمانى را که ادونتیست‌هاى روز هفتم را به آنچه امروز هستند بدل ساخته است، براندازد. حقایقى که به ترتیب خود، در حالى که در امتداد خط نبوتِ مکشوف در کلام خدا پیش مى‌رفتیم، گشوده مى‌شدند، امروز نیز حقیقت‌اند، حقایقى مقدس و جاودانه. آنان که در تاریخ گذشتهٔ تجربهٔ ما، گام به گام از این مسیر گذشتند و زنجیرهٔ حقیقت را در نبوت‌ها دیدند، آماده شدند تا هر شعاع نور را بپذیرند و اطاعت کنند. آنان دعا مى‌کردند، روزه مى‌گرفتند، جست‌وجو مى‌کردند، و حقیقت را همچون گنج‌هاى نهفته مى‌کاویدند، و ما مى‌دانیم که روح‌القدس ما را تعلیم مى‌داد و هدایت مى‌کرد. نظریه‌هاى بسیارى عرضه شد که نمودى از حقیقت داشت، اما چنان با آیاتِ بدتعبیر و نابه‌جا به‌کاررفته درآمیخته بود که به خطاهاى خطرناک مى‌انجامید. ما به‌خوبى مى‌دانیم که هر نکته از حقیقت چگونه استوار گردید و مُهر روح‌القدسِ خدا بر آن نهاده شد. و در تمام آن مدت، صداهایى شنیده مى‌شد: «اینجا حقیقت است»، «من حقیقت را دارم؛ از من پیروى کنید.» اما هشدارها رسید: «در پىِ ایشان مروید. من ایشان را نفرستاده‌ام، لیکن ایشان دویدند.» (نگاه کنید به ارمیا 23:21.)»

> “The leadings of the Lord were marked, and most wonderful were His revelations of what is truth. Point after point was established by the Lord God of heaven. That which was truth then, is truth today. But the voices do not cease to be heard—‘This is truth. I have new light.’ But these new lights in prophetic lines are manifest in misapplying the Word and setting the people of God adrift without an anchor to hold them. If the student of the Word would take the truths which God has revealed in the leadings of His people, and appropriate these truths, digest them, and bring them into their practical life, they would then be living channels of light. But those who have set themselves to study out new theories, have a mixture of truth and error combined, and after trying to make these things prominent, have demonstrated that they have not kindled their taper from the divine altar, and it has gone out in darkness.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

> «رہنمائیاں جو خداوند کی طرف سے تھیں، نمایاں تھیں، اور سچائی کیا ہے اس کے متعلق اُس کے انکشافات نہایت عجیب و شاندار تھے۔ ایک ایک نکتہ آسمان کے خداوند خدا کی طرف سے قائم کیا گیا۔ جو اُس وقت سچائی تھا، وہ آج بھی سچائی ہے۔ لیکن آوازیں سنائی دینا بند نہیں ہوتیں—“یہ سچائی ہے۔ میرے پاس نئی روشنی ہے۔” مگر نبوتی خطوط میں یہ نئی روشنیاں کلام کی غلط تطبیق کرنے اور خدا کے لوگوں کو اس طرح بےلنگر چھوڑ دینے میں ظاہر ہوتی ہیں کہ انہیں تھامنے کے لیے کوئی لنگر نہ رہے۔ اگر کلام کا طالبِ علم اُن سچائیوں کو، جو خدا نے اپنے لوگوں کی رہنمائیوں میں ظاہر کی ہیں، قبول کرے، ان سچائیوں کو جذب کرے، اور انہیں اپنی عملی زندگی میں لے آئے، تو پھر وہ نور کے زندہ وسیلے ہوں گے۔ لیکن جنہوں نے اپنے آپ کو نئے نظریات کی تحقیق کے لیے وقف کر رکھا ہے، اُن کے ہاں سچائی اور خطا کی آمیزش پائی جاتی ہے، اور اِن باتوں کو نمایاں بنانے کی کوشش کے بعد انہوں نے یہ ظاہر کر دیا ہے کہ انہوں نے اپنی شمع الٰہی قربانگاہ سے روشن نہیں کی، اور وہ تاریکی میں بجھ گئی ہے۔» Selected Messages, book 2, 103, 104.

Back to Articles